Η ηγετική του ομάδα διαμορφώνει κάθε μέρα το «προφίλ» ενός κόμματος που μπορεί να αναλάβει τον ρόλο του υπεύθυνου διαχειριστή του συστήματος στην χώρα έχοντας αποδεχθεί πρώτα από όλα την «μεγάλη ιδέα» του ντόπιου κεφαλαίου. Όλο το πλαίσιο της εξάρτησης σε οικονομικό, πολιτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο. Η αποδοχή του πλαισίου της εξάρτησης δεν αποτελεί μία «ξενόδουλη» επιλογή αλλά φυσική κατάληξη της συνολικής άποψης αυτού του χώρου για τα όρια αμφισβήτησης του καπιταλιστικού συστήματος στην χώρα, του οποίου η ιμπεριαλιστική εξάρτηση αποτελεί οργανικό συστατικό στοιχείο.
Η τακτική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ να καταγγέλλει τόσο στην χώρα όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο την Μέρκελ και τους «μερκελιστές» αποτελεί μία προσπάθεια να οικοδομηθούν συμμαχίες με πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις που είτε πλήττονται από τον «μερκελισμό» είτε έχουν συμφέρον να τάσσονται ενάντιά του. Η αντίληψη αυτή επιμένει να «αγνοεί» τις σχέσεις που αναπτύσσονται στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού συστήματος, ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις και τις εξαρτημένες χώρες. Η αναζήτηση συμμαχιών με ιμπεριαλιστές πρώτης ή δεύτερης γραμμής, όπως η Γαλλία και η Ιταλία αντίστοιχα, δεν προσκρούει στον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων στις χώρες αυτές, όπως διατείνεται σε διάφορα φόρουμ ο Αλ. Τσίπρας, αλλά στον ίδιο τον χαρακτήρα τους σαν ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ανεξάρτητα από τον εκάστοτε κυβερνητικό διαχειριστή. Έτσι, η διάψευση των προσδοκιών που οικοδομούσε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ από την εκλογή Ολάντ στην Γαλλία δεν μετατρέπεται σε αλλαγή προσανατολισμού αλλά σε καταγγελία του Ολάντ που ακολουθεί την…Μέρκελ.
Το αν και κατά πόσο οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στον μεταξύ τους λυσσαλέο ανταγωνισμό θα επιδιώξουν να συστήσουν συμμαχίες και μέτωπα, αυτό δεν θα το καθορίσει ο …ΣΥΡΙΖΑ αλλά οι ίδιοι. Με όρους που θα τους ευνοούν σε σχέση με τον ανταγωνιστή τους. Και μάλιστα με όρους και προϋποθέσεις που δεν θα βάζουν σε κίνδυνο το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης της εργατικής τάξης και των λαών αλλά θα ενισχύει την κυριαρχία επάνω τους.
Η αντίληψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ ότι μπορεί να παίξει ρόλο «σφήνας» στις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, είτε στην Ευρωπαϊκή ήπειρο είτε μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας ή οποιουδήποτε άλλου, δεν είναι «μικρομεγαλίστικη» αλλά πρακτική κατάληξη του αδιεξόδου που δημιουργεί η -προ πολλού- παραίτηση από την συνολική αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική πάλη και προοπτική.
Στα πλαίσια αυτή της αντίληψης, η αποδοχή του πλαισίου της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης έχει και τις συνέπειές της για τις πολιτικές δυνάμεις που δεν προέρχονται από τον αστικό χώρο. Είναι υποχρεωμένες να αποδεχθούν και το σύνολο των κανόνων του «παιχνιδιού» των ανισότιμων σχέσεων που καθορίζουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Και όχι να επιλέγουν. Οι «κορώνες» του Αλ. Τσίπρα απέναντι στο ενδεχόμενο να του ζητηθεί να υπογράψει και αυτός το νέο μνημόνιο που θα απαιτηθεί για την ρύθμιση του χρηματοδοτικού κενού έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την «πάση θυσία» παραμονή σε ΕΕ και ευρώ. Και ενώ μπορεί να γίνει αποδεκτή η άρνηση, τουλάχιστον προς το παρόν, της προοπτικής ενός «μεγάλου συνασπισμού» εξουσίας, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η αμφισβήτηση της «ημερήσιας διάταξης» που καθορίζουν οι Γερμανοί ιμπεριαλιστές για την πορεία του ζητήματος του χρέους στην Ευρώπη και των όρων της εξόδου από την κρίση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Εξάλλου, ακόμα και η περίπτωση του «μεγάλου συνασπισμού», ή αλλιώς συγκυβέρνησης, δεν «καταλαβαίνουμε» γιατί απορρίπτεται μετά βδελυγμίας από την μεριά του Αλ. Τσίπρα, μιας και μπορεί να χρειασθεί μία νέα περίοδος «κάθαρσης» αντίστοιχης του 1989 με την συγκυβέρνηση Τζανετάκη όπου κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, τότε του ΣΥΝασπισμού, είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι συνεχείς αποκαλύψεις μιζών και σκανδάλων δεν αποκλείει καθόλου την περίπτωση της υπερκομματικής σύμπραξης «υγιών» πολιτικών δυνάμεων, από όλες τις πλευρές, για το «χτύπημα της διαφθοράς».
Το στρίμωγμα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, είτε μέσω «διαρροών» για την υπογραφή του νέου μνημονίου είτε μέσω «σεναρίων» για συγκυβέρνηση με την δεξιά, αποτελεί μόνο ένα μέρος των συνολικών πιέσεων που ασκούνται για να φανούν οι προθέσεις του και η απόδειξη της «υπεύθυνης στάσης» του. Όσα δεν «προλαβαίνουν» να θέσουν οι καγκελαρίες της Ευρώπης έρχονται τα ίδια τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να τα ξεκαθαρίσουν, είτε πρόκειται περί του 5% του «επαχθούς» χρέους του Σταθάκη, είτε περί της δέσμευσης για «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς» του Μηλιού.
Εδώ τα κεντρικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν ανοίγουν «παράθυρα» αλλά τους όρους της διαπραγμάτευσης με την τρόικα, καθορίζοντας τόσο τα περί χρέους δεδομένα όσο και την δέσμευσή τους για την οικονομική πολιτική που σκοπεύουν να ακολουθήσουν. Η αποδοχή εκ μέρους του Σταθάκη της «νομιμότητας» του μεγαλύτερου μέρους
(πάνω από το 90%) του δημόσιου χρέους που έχει προκύψει από τον δανεισμό μέσω των αγορών αποτελεί και δέσμευση ότι δεν τίθεται ζήτημα «μονομερών ενεργειών» από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ταυτόχρονα, η δέσμευση αυτή στην «νομιμότητα» του χρέους, θεωρεί η ηγεσία του κόμματος, ότι μπορεί να αποτελέσει και αφετηρία της διαπραγμάτευσης περί της «βιωσιμότητας του χρέους», πιστεύοντας πως μπορεί να έχουν «συμμάχους» στην κατεύθυνση αυτή τόσο τις προτάσεις του ΔΝΤ όσο και τις ΗΠΑ.
Ταυτόχρονα, οι δεσμεύσεις Μηλιού για «ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς», επειδή «δεν μπορούμε να παράγουμε χρέη», δεν αποτελεί μία στροφή προς «νεοφιλελεύθερα» μοντέλα αστικής οικονομικής διαχείρισης αλλά υποταγή στις ήδη υπάρχουσες μνημονιακές δεσμεύσεις. Βέβαια, οι «ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί» της «κυβέρνησης της αριστεράς» δεν θα επιτυγχάνονται με «κλείσιμο νοσοκομείων» αλλά με «χτύπημα της λιτότητας» και «επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ» και «δίκαιο φορολογικό σύστημα». Έτσι, το ζήτημα που θα τίθεται πλέον δεν θα είναι η κατάργηση των παλιών και νέων μνημονίων αλλά το «μίγμα» της πολιτικής στα πλαίσιά τους. Ακόμη περισσότερο με την τοποθέτηση αυτή τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθαρίζουν, όσο μπορούν σήμερα, ότι ο προσανατολισμός τους για δανεισμό και γενικότερες οικονομικές σχέσεις δεν θα αναζητηθεί έξω από τις υπάρχουσες δυνάμεις (ΕΕ-ΗΠΑ) που κάνουν «κουμάντο» στην χώρα, όπως μία προηγούμενη περίοδο διακήρυσσαν τη διεύρυνση των οικονομικών σχέσεων και με άλλες χώρες. Φαίνεται ότι η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν «αξιολογεί» πλέον ότι υπάρχουν άλλες αγορές για δανεισμό έτσι ώστε να καλυφθεί ένας ελλειμματικός προϋπολογισμός, προς όφελος του λαού, έξω από τις «δυτικές αγορές» και έτσι είναι αναγκασμένος να υποταχθεί στις επιλογές τους. Τελικά, όσο πλησιάζει η ώρα της «ευθύνης», όλο και μικραίνουν τα περιθώρια ελιγμών και περιορίζονται οι «ορίζοντες» που φανταζόταν η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα μπορούσε να κινηθεί.
Αυτό που έχει σημασία να δούμε σήμερα στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οι επιλογές της ηγεσίας του εκείνου ή του άλλου υποψηφίου για τις αυτό-διοικητικές εκλογές, που απλά επιβεβαιώνουν την γρήγορη προσαρμογή του, αλλά κυρίως την «συμβολή» του στην κινηματική κάμψη. Στην πορεία των κάθε είδους εκλογικών «μαχών» (ευρωεκλογές, εθνικές εκλογές) που θα τον οδηγήσουν στην ανάληψη της κυβερνητικής διαχείρισης η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει κηρύξει «σιωπητήριο». Αυτό διαμορφώνει ακόμη χειρότερους συσχετισμούς μέσα στον λαό ιδιαίτερα σήμερα που η επίθεση της κυβέρνησης Σαμαρά συσσωρεύει συνεχώς ερείπια από τα δικαιώματα και τις καταχτήσεις του εργαζόμενου λαού. Και δεν είναι μόνο οι εκβιασμοί από τους ιμπεριαλιστές και τις ντόπιες αστικές δυνάμεις απέναντι στο λαό που μπορούν να διαμορφώσουν εξελίξεις σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση αλλά και οι ίδιες οι επιτυχίες που σημειώνουν οι δυνάμεις του συστήματος στην επίθεσή τους απέναντι σον λαό. Παρά τις «πύρρειες νίκες» του και την κρίση των αστικών πολιτικών δυνάμεων, το σύστημα διαμορφώνει ένα πλαίσιο μέσα από το οποίο μπορεί να εξασφαλίσει μία αφετηρία «επανεκκίνησης». Γιατί τα ζητήματα κρίνονται στο πεδίο της ταξικής πάλης και όχι στις εκλογικές «μάχες» όπου αποτυπώνονται, και μάλιστα με διαστρεβλωμένο τρόπο, τα αποτελέσματα και οι συσχετισμοί που παράχθηκαν από την πάλη αυτή. Και αυτή η εξέλιξη είναι πολύ πιθανό να κρύβει πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά το δυστύχημα είναι ότι τις χειρότερες επιπτώσεις θα τις πληρώσει ο λαός ο οποίος ήδη βρίσκεται μπροστά σε μία αντιλαϊκή καταιγίδα που όλα δείχνουν ότι συνεχώς θα δυναμώνει.
6 σχόλια:
1. η άποψη ότι οι κυβερνήσεις ανεβαίνουν με πράσινο φως ή δεν ανεβαίνουν δεν είναι απόλυτα σωστή, περιορίζει πολύ την πρωτοτυπία της ταξικής πάλης, το ενδεχόμενο αντιθέσεων και στους απέναντι, φάσεων ουδετεροποίησης- ρευστότητας- ανοχής και προετοιμασίας της επόμενης όξυνσης κλπ.
2.το πραγματικό καταπληκτικό είναι το ότι επιχειρείτε στο κείμενο μια κριτική, χωρίς συνέπειες. Κακώς 5% λέτε το απεχθές. Σωστό, αλλά πόσο ? Με ποια διαδικασία ? Πότε άλλαξε μια θέση που έλεγε ότι δεν πρέπει η αριστερά να ασχολείται με το χρέος?
Κακώς λέτε το "πάση θυσία στο ευρώ" που δεν ειπώθηκε και ποτέ για να το βάζετε σε εισαγωγικά.Είναι όντως πάντως το σημείο που χωρίζει την αστική στρατηγική από μια εν δυνάμει ανταγωνιστική της.Και σε αυτό οι δυνάμεις της αριστεράς που το έβαζαν έχουν λοιδορηθεί, αλλά όλοι όταν θέλουν να κάνουν κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ πολύ σωστά το χρησιμοποιούν.
δεν ήταν αυτονόητο ότι η αριστερά θα μπορούσε να συζητάει για αυτά τα ζητήματα, κάποιοι τον άνοιξαν αυτόν τον δρόμο, και κάποιοι όχι. Στην ταξική πάλη αυτά πρέπει να αποτιμώνται.
3.το εκπληκτικό, το πραγματικά εντυπωσιακό είναι η μανία κυβερνητισμού που έχει πιάσει την αριστερά χωρίς καμία εξαίρεση.
τι θα κάνει σου λέει ο άλλος ο ΣΥΡΙΖΑ ?
η πλάκα είναι ότι κανείς δεν ψηφίζει τον ΣΥΡΙΖΑ για να γίνει κυβέρνηση, οι προσδοκίες είναι άστα να πάνε.
και όμως αυτή η κριτική επανέρχεται ξανά και ξανά και ξανά . ΚΚΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι δυνάμεις της ΛΑΑΑΣ το ανακατεύουν συνέχεια.Προειδοποιούν τον λαό για αυτό που το ξέρουν ήδη οι πάντες.
από αυτή την άποψη νομίζω ότι το κλείσιμο του κειμένου αν καλά το κατάλαβα είναι ένα προχώρημα συγκριτικά με το πως συζητάει η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερά, αλλά πρέπει να βαθύνει.
ζούμε την διαμόρφωση σοσιαλδημοκρατικού υποδείγματος, όπως υποστηρίζει μια άποψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναλάβει την "διαχείριση" ή μια πορεία ήττας της αριστεράς μέσα στα πραγματικά αδιέξοδα ?
είναι πολύ καθοριστική η διαφορά για να τα βάζουμε και τα 2 μαζί.
" κάποιος σύντροφος "
1. Εξαρτάται από την κινηματική κατάσταση.
2. Τι εννοείς χωρίς συνέπειες;
Πόσο; Όλο!
Δεν άλλαξε καμιά θέση. Δεν ειπώθηκε ποτέ ότι η αριστερά δεν πρέπει να ασχολείτε με το χρέος. Να μην το κάνει βασικό αίτημα πάλης και προϋπόθεση για διεκδίκηση έχει ειπωθεί.
Το "πάση θυσία για το ευρώ" ειπώθηκε παμπολλες φορές πέρυσι τέτοιο καιρό. Οι μόνοες θυσίες που αναγνωρίζουμε εμείς είναι αυτές που προέρχονται από το λαό και για το λαό.
3. Χωρίς καμιά εξαίρεση; Ο δικός μας κυβερνητισμός που είναι;
Και το τελείωμα του κειμένου έχει ειπωθεί επίσης πάμπολλες φορές.
Η ήττα της αριστεράς έχει επέλθει εδώ και πάρα πολύ καιρό! Αυτή εξακολουθούμε να ζούμε στις μέρες μας.
στο 1. συμφωνώ όπως και σε πολλά που λέει το κείμενο που δεν ακολουθεί την ευκολία της "νέας σοσιαλδημοκρατίας" σαν μέθοδο ανάλυσης και στην καθοριστικότητα του διεθνούς πλαισίου και των ανισότιμων σχέσεων σε αυτό(θα μου επιτρέψεις να μην λέω "εξάρτηση")
κυβερνητισμός είναι ότι λέτε, γενικά, ότι όσοι ψηφίζουν συριζα το κάνουν για την κυβέρνηση. Με έναν έμμεσο τρόπο το ονομάζω κυβερνητισμό
πάση θυσία ευρώ δεν έχει ειπωθεί, είναι πολύ λίγες μέρες που το αρνήθηκε ο Τσίπρας σε γερμανική εφημερίδα( αυτή με το δύσκολο όνομα) αλλά αν λέει ευρώ είναι πρώτο θέμα, αν λέει κάτι άλλο δεν το λέει κανένας.Βέβαια σαφώς το ευρώ είναι σπουδαίο θέμα και επίκεντρο υποχωρήσεων του ΣΥΡΙΖΑ αλλά πάση θυσία δεν έχει ειπωθεί ποτέ.
χωρίς συνέπειες είναι ότι είναι κάπως δημοσιογραφικό, είπε ο Σταθακης το τάδε.Έπρεπε να πει κάτι άλλο? Τι? Έχει σημασία τι λέει η αριστερά μπροστά στο φάσμα της εκλογικής - πολιτικής νίκης? Αυτό ανοίγει μια κουβέντα που άλλα σημεία του κειμένου την κλείνουν.
το χρέος δεν είναι σύνθημα πάλης, δεν το ζητάνε τα συνδικάτα πχ(μπορεί σε άλλες συνθήκες) είναι θέμα πολιτικού αγώνα και εξουσίας (κυβερνητικής και μη).
αλλιώς πληρώνουμε το 100%, αν είναι σύνθημα ζύμωσης βέβαια, το χρέος στον καπιταλισμό, και ... ο Λένιν το διέγραψε(πρόσφατα άκουσα ότι έκανε deals με τους πιστωτές στην ΝΕΠ, δεν το έχω ψάξει, επιφυλάσσομαι)δεν πειράζει ας το πληρώνουμε.
δεν το θεωρώ όμως σύνθημα ζύμωσης ...
" κάποιος σύντροφος "
"Ντι Ντόϊτσε Τσάϊτουνγκ"
Προσωπικά δεν βλέπω κανένα στρίμωγμα στον ΣΥΡΙΖΑ που να οδήγησε σε δηλώσεις για 5% όσον αφορά το επαχθές χρέος. Και δεν αμφιβάλλω πως μπορεί και το ποσοστό να είναι όντως αυτό, γιατί να είναι μεγαλύτερο δηλαδή; Με τον τρόπο που γράφονται και υπογράφονται οι συμβάσεις μάλλον έχουν την δυνατότητα να αισχροκερδούν 'νόμιμα', και να σε αλυσοδένουν οικονομικά και κατ' επέκταση πολιτικά χωρίς να προσφεύγουν σε "επαχθή" μέσα.
Αντιθέτως βλέπω στρίμωγμα στα τμήματα της αριστεράς που εναπόθεταν ελπίδες σε Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου.
χαίρομαι που το βλέπεις και συ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχεται το δημόσιο χρέος χωρίς στρίμωγμα, αλλά μετά συμφωνείς με τον Σταθάκη και μου τα χαλάς.
απεχθές χρέος δεν είναι παράνομο,έχει να κάνει περισσότερο με την απουσία δημοκρατικής πολιτικής νομιμοποιησης, και όχι με διαφθορά και τέτοια.είναι κατά κόρον πολιτική έννοια και δευτερευόντος οικονομική και νομική.
επαχθές δεν είναι το ίδιο. έχει να κάνει με το μη βιώσιμο και την κατάσταση ανάγκης.
η πρωτοβουλία για την ΕΛΕ είναι από αυτά που έχουμε για να είμαστε περήφανοι όσοι την στηρίξαμε τότε.
δεν υπήρξαν τμήματα της αριστεράς που στήριξαν την ΕΛΕ για να τα βρίσκεις και σε στρίμωγμα. Μέλη, μειοψηφίες, διαννοούμενοι, μέχρι εκεί.
μάλιστα μια αριστερά κατά κόρον στελεχωμένη απο απαίδευτα άτομα, χωρίς διεθνή και διεθνιστική εμπειρία, χωρίς επαφή με την ριζοσπαστική σκέψη και πρακτική, τα ετερόδοξα οικονομικά και την ζωντανή πραγματικότητα και παραδείγματα αμφισβήτησης του παγκόσμιου εθνικού και ταξικού αναδιαρθωτικού ρόλου του παγκόσμιου χρέους, δεν ξέρουν ακόμα τι είναι μια επιτροπή λογιστικού ελέγχου.
πως συγκροτείται, τι κάνει, ποιες πολιτικές προϋποθέσεις έχει.
το μόνο που έχουν να πουν είναι " ε και τι δηλ, είναι αυτό επανάσταση?"
" κάποιος σύντροφος "
Δημοσίευση σχολίου