Επαναστατική η αποκατάσταση του χαρακτήρα του ΚΚΕ;

ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2011

Διαβάζοντας κανείς το άρθρο του Π.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. με τίτλο "Η ΠΟΡΕΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΚΚΕ" στο τεύχος 6 του 2013 της ΚΟΜΕΠ θα μπορούσε με μια πρώτη αντίδραση να ξαφνιαστεί ευχάριστα ιδιαίτερα όταν ανήκει σε ένα χώρο όπου πολλά από αυτά που γράφονται τα έλεγε και τα λέει από τη δεκαετία του '60 τουλάχιστον!
Η κριτική του Π.Γ. απέναντι στη πολιτική του κόμματος τα τελευταία 46 χρόνια ουσιαστικά φαίνεται να αμφισβητεί τις πολιτικές επιλογές του από το 9ο ως και το 18ο συνέδριο (με εξαίρεση το κείμενο που αναφέρεται στα του "υπαρκτού σοσιαλισμού") χαρακτηρίζοντας ως σημαντικά κείμενα, εκτός από το προαναφερθέν «Εκτιμήσεις και Συμπεράσματα από τη Σοσιαλιστική Οικοδόμηση στον 20ο αιώνα, με επίκεντρο την ΕΣΣΔ. Η αντίληψη του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό», το εγκεκριμένο από Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (Ιούλης 2011) «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, τ. Β’ 1949-1968» και το «Πρόγραμμα του ΚΚΕ», όπως διαμορφώθηκε στο 19ο Συνέδριό του.
Λίγο ως πολύ αυτό που κριτικάρει το κείμενο αυτό είναι την τακτική του κόμματος σε σχέση με τις επιδιώξεις να συμμετέχει σε κυβερνήσεις στα πλαίσια του καπιταλισμού. Ουσιαστικά αναιρεί αυτό που η Αλέκα Παπαρήγα δήλωσε πέρυσι στο ενδιάμεσο των δύο εκλογικών αναμετρήσεων λέγοντας ότι δε μας βάλανε στο τσεπάκι τους το ΄81 θα μας βάλουν τώρα; Οτι δηλαδή από επιλογή του το ΚΚΕ δεν συγκυβέρνησε με το ΠΑΣΟΚ για την "πραγματική αλλαγή". Η πραγματικότητα βέβαια ήταν ότι το ίδιο το σύστημα, το ίδιο το ΠΑΣΟΚ, δεν θέλησαν να παίξουν με το ΚΚΕ στη συγκυβέρνηση του τόπου. Και γιατί δεν ήθελαν να ρισκάρουν αστάθειες που θα μπορούσαν προκύψουν αλλά και γιατί τους ήταν μάλλον πιο χρήσιμη μια "κομμουνιστική" αντιπολίτευση που να "πιέζει τα πράγματα" προς τα αριστερά δημιουργώντας αυταπάτες και εγκλωβίζοντας δυνάμεις στο να στηρίζουν κριτικά την κυβέρνηση της "αλλαγής" ή έστω πιέζοντας για περισσότερα.
Από εκεί και πέρα όμως το πνεύμα του όλου κειμένου επί της ουσίας δεν αναιρεί όλο το πλέγμα των αντιλήψεων, απόψεων και ιδεολογικών επιλογών του ΚΚΕ που προέκυψε μετά τη δεκαετία του 1950. Μια εξόφθαλμη αντίφαση είναι ότι ενώ κάνει κριτική στον κυβερνητισμό και κοινοβουλευτισμό που επικράτησαν στις γραμμές του θεωρεί ότι το κόμμα αυτό ποτέ δεν απαρνήθηκε την επαναστατική προοπτική και τον μαρξισμό - λενινισμό!
Παρατηρώντας κανείς πολλά κείμενα του ΚΚΕ, και το συγκεκριμένο για το οποίο μιλάμε, βλέπει ότι εστιάζει στις κρίσεις - διασπάσεις του 1968 και της περιόδου 1989 - '91. Ελάχιστη ή και καθόλου αναφορά υπάρχει στη περίοδο που ήταν η πλέον καθοριστική για την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και η οποία σηματοδοτείται από τα γεγονότα της Τασκένδης τον Σεπτέμβρη του 1955, την λεγόμενη "6η ολομέλεια" του 1956, τη 7η του 1957 και τη διάλυση των οργανώσεων στην Ελλάδα με την 8η ολομέλεια που επικυρώθηκε στο 8ο συνέδριο. Μια χρονική περίοδο όπου η διαπάλη μέσα στο κόμμα, στο εξωτερικό και στο εσωτερικό, οδήγησε στη διαγραφή της συντριπτικής πλειοψηφίας των μελών του και έβαλε τη σφραγίδα της σε αυτό που απέμεινε να λέγεται ΚΚΕ σε αυτή τη χώρα και αποτέλεσε την αιτία γέννησης του μ-λ κινήματος. Με την επιρροή των εξελίξεων στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα οι οποίες για να μπορέσουν να επιβληθούν στο τότε ΚΚΕ χρειάστηκε η αμέριστη "βοήθεια" - επέμβαση - των "αδελφών" κομμάτων της ανατολής, ιδιαίτερα του ΚΚΣΕ, που δεν δίστασαν, με τη σύμφωνη γνώμη της ενωμένης τότε αναθεωρητικής ηγεσίας που διασπάστηκε το 1968, να χρησιμοποιήσουν τον κρατικό κατασταλτικό μηχανισμό του "υπαρκτού σοσιαλισμού" απέναντι στους κομμουνιστές που αρνήθηκαν την ρεβιζιονιστική στροφή του ΚΚΕ.
Αν θέλει λοιπόν η ηγεσία του ΚΚΕ να μας πείσει ότι πράγματι αποφάσισε να κόψει τις οπορτουνιστικές της ρίζες θα πρέπει να τοποθετηθεί και σε αυτά και όχι να τα προσπερνάει πότε με μια φρασούλα, πότε με την καθόλου αναφορά και όποτε αναγκάζεται με τη διαστρέβλωση και την απόκρυψη γεγονότων και απόψεων, ακόμη και το ψέμα.
Και βεβαίως η καλύτερη απόδειξη για το που το πάει η ηγεσία ενός κόμματος που θέλει να λέγεται κομμουνιστικό είναι το σήμερα, η στάση αυτού του κόμματος στη ταξική πάλη, στους αγώνες που ξεδιπλώνονται ή πάνε να ξεδιπλωθούν. Αν κρίνουμε λοιπόν αυτή τη στάση μάλλον θα πούμε ότι το ΚΚΕ πέρα από τα λόγια όχι μόνο δεν αποκαθιστά, λες και είναι ζήτημα αποφάσεων, τον επαναστατικό του χαρακτήρα αλλά μάλλον πέφτει όλο και πιο βαθιά στον οπορτουνισμό, την ηττοπάθεια και την υπόκλιση στη παντοδυναμία του συστήματος.
Θα μπορούσαμε να πούμε πολλά ακόμη σε αυτό το εκτεταμένο σχόλιο. Όπως για παράδειγμα το πως συμβιβάζεται η κριτική που κάνει το Π.Γ. στο παρελθόν με το παρών, όπου τα πάντα στη κίνηση του κόμματός του εστιάζονται στις επικείμενες δημοτικές - περιφερειακές εκλογές και στις ευρωεκλογές.
Εμείς από τη μεριά μας θέλοντας να συμβάλλουμε στο διάλογο και την αντιπαράθεση στα πλαίσια του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, έχοντας πάντα στο μυαλό μας το πως θα συμβάλλουμε στην ανασυγκρότηση του λαϊκού, εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος ώστε αυτά να αποκτήσουν πραγματικά επαναστατικό χαρακτήρα δημοσιεύουμε μια σειρά παλαιότερα κείμενα που γράφτηκαν στην Προλεταριακή Σημαία. Κείμενα - κριτικές που γράφτηκαν με αφορμή τα συνέδρια του ΚΚΕ. Στην επόμενη ανάρτηση δημοσιεύουμε ξεχωριστά δύο κείμενα που αφορούν την περίοδο της ρεβιζιονιστικής στροφής.

Επίσης μπορείτε να δείτε στη βιβλιοθήκη μας δύο κείμενα: Για τις θέσεις του ΚΚΕ στο ζήτημα του σοσιαλισμού
καθώς και την κριτική στο 19ο συνέδριο που δημοσιεύτηκε σε δύο μέρη εδώ και εδώ