Η κλιμάκωση τις προηγούμενες βδομάδες των συγκρούσεων στη Μειντάν και στην γύρω περιοχή του κέντρου της ουκρανικής πρωτεύουσας, ερήμην σε σημαντικό βαθμό του ουκρανικού λαού ακόμα και αυτού στα δυτικά της χώρας, παρά τις προσπάθειες να γενικευτεί, δεν είχε να κάνει σε τίποτε με μια γνήσια λαϊκή εξέγερση. Στην ουσία, αποτελούσε, και αποτελεί, ένα καλά οργανωμένο κίνημα, σε ορισμένες περιπτώσεις με στρατιωτική ή παραστρατιωτική δομή, που προσπάθησε και πέτυχε να ανατρέψει τον φιλορώσο Ουκρανό πρόεδρο για να καταλάβει την εξουσία η φιλοδυτική αντιπολίτευση. Η "απάντηση" της άλλης πλευράς με τις διαδηλώσεις στη Κριμαία, που αν κρίνουμε από τα νούμερα που διαρρέουν από τα ΜΜΕ και πάλι δεν μπορούμε να μιλάμε για γενίκευση των συγκρούσεων, δείχνουν ότι η υπόθεση δεν τελειώνει εδώ. Δείχνουν όμως ότι ο Ρώσικος ιμπεριαλισμός δεν θα παραιτηθεί έτσι εύκολα από τα "δικαιώματά" του. Οι διαδηλώσεις, οι στρατιωτικές ενισχύσεις στο στόλο της Κριμαίας, η ετοιμότητα του στρατού στη Ρωσία που διέταξε ο Πούτιν, πασπαλισμένα όλα αυτά με το απαραίτητο αντιφασιστικό ιδεολογικό περίβλημα ως απάντηση δήθεν στον αντικομμουνισμό των φιλοδυτικών δυνάμεων, δείχνουν ότι μάλλον πάει για κλιμάκωση η όλη ιστορία. Μπορεί τα μεγέθη να μην είναι τα ίδια και τα ρίσκα από μια άμεση στρατιωτική επέμβαση (που δεν αποκλείεται) των Ρώσων να είναι πολύ πιο μεγάλοι αλλά η Γεωργία του 2008 και η με τα όπλα επιβολή των Ρώσικων συμφερόντων δεν είναι και πολύ μακρυά. Ούτε γεωγραφικά, ούτε χρονικά, ούτε πολιτικά.
Ολιγάρχες, μαφιόζοι και υπηρέτες ξένων συμφερόντων και από τις δυο πλευρές, όλοι εναντίον όλων, με σκοπό λοιπόν την εξουσία στο εσωτερικό της χώρας. Πιόνια και υπηρέτες, οι περισσότεροι, ιμπεριαλιστικών και αντιδραστικών δυνάμεων. Και ο λαός στην άκρη αντιμέτωπος με τον έντονο αντικομμουνισμό, την κρίση και τη φτώχεια να τον θερίζει. Ένας λαός ο οποίος ήδη πρέπει προετοιμάζεται για τα χειρότερα. Άλλωστε οι πρώτες δηλώσεις του "υπηρεσιακού" προέδρου μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης δεν αφήνουν αμφιβολίες περί αυτού. Δήλωσε ότι η νέα κυβέρνηση θα "αναγκαστεί να λάβει δύσκολες αποφάσεις που δεν θα είναι ευχάριστες στο κόσμο προκειμένου να αποτραπεί μια χρεοκοπία. Είναι αναγκαίο έτσι ώστε να μπορέσει ο λαός να έχει και πάλι φυσιολογική ζωή". Αποφάσεις που άμεσα συνοδεύτηκαν με τις ανάλογες απαγορεύσεις, ανάλογες με αυτές που υπάρχουν ήδη σε αρκετές χώρες του πρώην και δήθεν "σοσιαλιστικού στρατοπέδου". Απαγόρευση των κομμουνιστών, ένταση της φασιστικοποίησης, μη τυχών και έρθουν οι "εξεγερμένες" δυνάμεις αντιμέτωπες με μια πραγματική εξέγερση του λαού. Και όλα αυτά με τις πλάτες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης της δημοκρατίας και του πολιτισμού! Με τις όποιες δυνάμεις της αριστεράς όλο το πρηγούμενο διάστημα, αδύναμες κυρίως πολιτικά, να επιλέγουν την ουδετερότητα ή να κάνουν προτάσεις ανάληψης της διακυβέρνησης από τις ίδιες ως εγγυήτριες της ομαλότητας. Και κατ΄ουσίαν επιλέγοντας τη μια από τις δύο πλευρές. Τουλάχιστον με βάση τα όσα ελάχιστα ενημερωτικά κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Αλλά και από αυτούς που πιθανόν να μπορούσαν να μας φωτίσουν περισσότερο με βάση τις σχέσεις τους.
Είναι ολοφάνερο πως στην Ουκρανία οι εξελίξεις ξεπέρασαν το σημείο μηδέν και τα πιο δύσκολα ενδεχόμενα είναι πλέον ανοικτά. Ο διαμελισμός της χώρας είναι ένα σοβαρό ενδεχόμενο, Τσεχοσλοβακία και Γιουγκοσλαβία επίσης δεν είναι πολύ μακρυά, αλλά μέχρι να φτάσουμε εκεί ως τελική επιλογή θα διανυθεί ένα πολύ επικίνδυνος δρόμος. Κίνδυνοι που ελλοχεύουν όχι μόνο για τον ουκρανικό λαό και το μέλλον της χώρας αλλά και για πολλά περισσότερα που αφορούν την ευρύτερη περιοχή και την Ευρώπη.
Οι εξελίξεις στην Ουκρανία, και όχι μόνο εκεί, δείχνουν ένα πράγμα. Ότι η επίθεση του ιμπεριαλισμού - καπιταλισμού ενάντια στους λαούς προχωρά ακάθεκτη. Ότι οι ανταγωνισμοί των ιμπεριαλιστών για το μοίρασμα του κόσμου όσο πάει και εντείνονται, όσο πάει γίνονται και πιο επικίνδυνοι, και πάλι οι λαοί θα την πληρώσουν στο βωμό των γεωπολιτκών και άλλων συμφερόντων τους. Και ότι άλλη απάντηση δεν μπορεί να υπάρξει από τη μεριά μας από την εντατικοποίηση των προσπαθειών για την αναγέννηση του επαναστατικού, εργατικού, λαϊκού, αντικαπιταλιστικού, αντιιμπεριαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος και στη χώρα μας αλλά και παντού. Για να ξαναβρούν μπροστά τους οι ιμπεριαλιστές το μόνο πράγμα που τους φοβίζει πραγματικά. Τους λαούς και την εργατική τάξη όλου του κόσμου. Όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο γίνεται ζήτημα ζωής και θανάτου για όλους μας.
13 σχόλια:
εντελώς ίσων αποστάσεων, πολύ λάθος κείμενο.
αν είναι δυνατόν να απαντάτε στο "ναι αλλά ο Γιαννουκόβιτς είναι καλός, και οι Ρώσοι ?" Και μάλιστα σε στυλ 50-50
δεν βγαίνει ο τόνος της κατά πρωτεραιότητα καταγγελίας του πραξικοπήματος και της παράδοσης της εξουσίας σε ανοιχτά φασιστικές-ναζιστικές δυνάμεις.
δεν αποκομίζει κανείς την ανάγκη πχ διπλωματικής απομόνωσης του πραξικοπήματος, που σας φαίνεται διαχείριση το φαντάζομαι αλλά είναι σπουδαίο θέμα, όπως και την πρόκληση πολιτικού θέματος στην Ελλάδα για το εκεί στοιχείο ελληνικής καταγωγής (με μεγάλη ιστορία, συμμετοχή στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο κλπ)
πραγματικά μου κάνει μεγάλη εντύπωση...τα έχουμε πει και άλλη φορά συμφωνώντας ότι η γνώμη για τον Άσαντ είναι άσχετη με τον τόνο της καταδίκης της κάθε ιμπεριαλιστικής επέμβασης.
και δεν είναι πραγματικά θέμα μιας αριστεράς που αποδίδει σε οτιδήποτε αντιδυτικό τα εύσημα του αντιιμπεριαλισμού. Σίγουρα δεν είναι θέμα ενός άστοχου και ανεστίαστου αντιρωσισμού, σαν αδρανειακή κληρονομιά του αντιμπρεζνιεφισμού.
άσε που και το κομμουνιστικό κόμμα της Ουκρανίας δεν βλέπω να σκίζεται για Γιαννουκόβιτς, και αυτό είναι πολύ καλό, θα μπορούσε να έχει πολύ λάθος τοποθέτηση
http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15409:kko-minima&catid=37:di-evropi&Itemid=172
είναι ήδη από τις σπουδαιότερες φωτό του 21 ου αι.
http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2014/02/blog-post_6209.html
"κάποιος σύντροφος"
Λυπούμαστε που δεν είμαστε περισσότερο με τη μια πλευρά, την αντιδυτική άρα και αντιιμπεριαλιστική, τη Ρωσία και του δικού της εκπροσώπου στην Ουκρανία του Γιαννουκόβιτς.
Λυπούμαστε που καταδικάζουμε απλά την επέμβαση των δυτικοευρωπαίων ιμπεριαλιστών που οδήγησε στο πραξικόπημα και την άνοδο στην κυβερνητική εξουσία και των φασιστών παρέα με τους δημοκράτες εκλεκτούς της Ε.Ε..
Λυπούμαστε που δεν θεωρούμε τη Ρωσία θεματοφύλακα της δημοκρατίας στην Ουκρανία, ακόμη και του αντιφασιστικού αγώνα. Επίσης και για το γεγονός ότι καταδικάζουμε τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις καλώντας τους λαούς να παλέψουν ενάντιά τους για την ανεξαρτησία τους και για να πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους αντί να σκιζόμαστε να πείσουμε την ελληνική κυβέρνηση και την ευρωπαϊκή ένωση να καταδικάσουν το πραξικόπημα, για το οποίο έβαλαν το χεράκι τους οι της ε.ε., για να τιμήσουν τα ιδεώδη της δημοκρατίας που αντιπροσωπεύουν.
Προφανώς και λυπούμαστε που δεν το παίζουμε "πατριώτες" και δεν εστιάζουμε στην κατάργηση των δικαιωμάτων του ελληνικού στοιχείου στη χώρα αλλά υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα όλου του λαού και των εργαζόμενων της Ουκρανίας "όποια γλώσσα, θρησκευτικό δόγμα και εθνική καταγωγή και αν έχουν" και που όλοι είχαν συμμετοχή στον Μεγάλο Πατριωτικό Αγώνα και δεν πέφτουμε στη παγίδα να ξεχωρίζουμε τους φασίστες και αντιφασίστες με βάση την εθνική τους καταγωγή!!!
Όσο για την ανακοίνωση το ΚΚ Ουκρανίας ξαναδιάβασέ την πιο προσεκτικά.
Και τέλος καλό θα ήταν απ' ότι φαίνεται να χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας και εμείς για να αποδίδουμε στους άλλους όχι αυτά που λένε αλλά αυτά που φανταζόμαστε για να μας βολεύουν στη κριτική μας.
Σίγουρα είναι θέμα αδράνειας. Άλλου είδους όμως από αυτή που υπονοείς.
αν νομίζεις ότι ο τίτλος βγάζει καταδίκη του πραξικοπήματος διάβασε τον προσεκτικά (10 λεξούλες είναι) και δες μια πολιτική γραμμή ξεκάθαρης ουδετερότητας απέναντι στο πραξικόπημα της ΕΕ που έφερε στην εξουσία τους φασίστες.
http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15441:kosmas-oukrania-exousia&catid=81:kivernisi&Itemid=198 αφιερωμένο από έναν σ που(βάσει στερεοτύπων) και να έβγαζε γραμμή "ναι αλλά οι ρώσοι?" δεν θα με σόκαρε αλλά δεν το κάνει.
το ότι είναι κάτι τις το εθνικιστικό να φέρει ένα κράτος τον ιμπεριαλισμό και το ευρωφασιστικό μόρφωμα που στήνεται προ των ευθυνών του για την τύχη του τέλος πάντων εθνικά οικείου (ρε που φτάσαμε, να φοβάμαι να πω "έθνος" συνομιλώντας με σ του κκε μλ !!!) με στέλνει αδιάβαστο.
με κούφανες, ας τους κάνουν ότι θέλουν, αν είναι να με λες εθνικιστή πατριώτη με εισαγωγικά κάτι σαν πατριδοκάπηλο δηλ κτλ
"κάποιος σύντροφος"
ειναι αληθεια οτι πρωτη φορα μετα απο πολλα χρονια ανοιγουν τοσα μετωπα μαζι μεταξυ τωνιμπεριαλιστων. παντως δεν νομιζω οτι παιρνει κανεναν σε αυτη τη φαση να παει τοσο μακρια την κοντρα ακομα, εκτος αν θελουν να ξεκινησουν πολεμο στα 100 χρονια απο τον Α'ΠΠ. ειναι γεγονος οτι παροτι ως αντικαπιταλιστες-αντιιμπεριαλιστες οφειλουμε να αναγνωριζουμε τις ενδοιμπεριαλιστικες αντιθεσεις και να μην παιρνουμε το μερος κανενος απο τους 2 ουτε να επδιωκουμε να περασουμε στη σφαιρα επιρροης καποιου (της ρωσιας εν προκειμενω) και βεβαια να μη θεωρουμε αντιιμπεριαλιστη αυτον που βρισκεται στον αντιποδα της αμερικης (βλεπε "συντροφο" ασαντ, κανταφι και μιλοσεβιτς παλιοτερα), σιγουρα ξερουμε οτι ο κυριος εχθρος σημερα στην περιοχη αποτελειται απο την αμερικη και την εε και με αυτους οφειλουμε να αντπαρατεθουμε στο σημερα κι εμεις. οπως και βεβαια να αναδειξουμε στον πλατυ κοσμο τη στενη συνδεση εε-φασιστων οχι μονο στην ουκρανια αλλα και στη διαδικασια της φασιστικοποιησης στην ελλαδα και οτι φασισμος-ευρωσκεπτικισμος και κοσμοπολιτισμος ειναι οψεις του ιδιου νομισματος. φυσικα και να αναδειξουμε οτι ο κομμουνισμος ειναι αναγκαιος, επικιρος και ο μονος πραγματικος εχθρος των εκμεταλλευτων. απο την αλλη δεν μπορουμε βεβαια να αποδεχτουμε και τις στρατιωτικες κινησεις της ρωσιας σε εδαφη ξενης χωρας (κριμαια).
παντως πιστευω οτι δεν θα παει για διχοτομηση η χωρα, τουλαχιστον για τωρα, μαλλον καποιο μοντελο ομοσπονδιας πιθανον να επιλεχτει με δημιουργια φιλο-εε ΕΟΖ στα δυτικα.
Δηλαδή "κάποιε σύντροφε" αν επικρατούσε ο Γιαννουκόβιτς, με την ενεργή στήριξη των Ρώσων, ο οποίος ήταν στην εξουσία και με την στήριξη του ΚΚ Ουκρανίας, θα έλεγες ότι νίκησε η δημοκρατία και ο αντιφασισμός;
Ότι ο κύριος εχθρός είναι οι ΕΠΑ και η ΕΕ εξακολουθεί να ισχύει και αυτοί είναι που κάνουν άνω κάτω όλο τον κόσμο, Κύρπος, Βενεζουέλα, Ουκρανία και πάει λέγοντας.
Δεν μπορούμε να παραβλέπουμε όμως και τις κινήσεις των Ρώσων, π.χ. Συρία, πολύ περισσότερο στις πρώην σοβιετικές χώρες. Εκεί ο ρόλος τους αναβαθμίζεται και δεν μπορούμε να τον παραβλέπουμε με βάση τη γενική παραδοχή περί του ποιος είναι ο κύριος εχθρός. Για ορισμένους λαούς όπως φαίνεται αυτοί είναι ο νούμερο ένα άσχετα αν στρέφονται σε άλλους προστάτες κάτω από την επίδραση των ενδοαστικών αντιθέσεων των χωρών τους, αντί να παλεύουν για την ανεξαρτησία τους.
Οπότε καλώς το κεντρικό κείμενο μιλάει για ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστών χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κρατά και ίσες αποστάσεις.
καλά άσε την σιωπή της αριστεράς για την απόπειρα πραξικοπήματος ενάντια στην Μπολιβιριανή Επανάσταση.
και εκεί σ ΒΚ και λοιποί δεν είμαι απλά κατά των ΗΠΑ, εκεί είμαι με τον Μαδούρο. Η αριστερά μας όμως(πλην εξαιρέσεων) είναι ατσαλάκωτη, δεν εκτίθεται και τόσο, άσε σου λέει μην μπλέξουμε.
όσον αφορά τον ανώνυμο 06:29 δεν με δυσκόλεψε ποτέ το " είσαι με τον Μιλόσεβιτς? με τον Σαντάμ? με τον Καντάφι ? "
το πως έχει περάσει αυτό βέβαια μέχρι τώρα σε ευρωαριστερούς και μπερδεμένους τροτσκιστές και η κουβέντα που κάνουμε είναι ανησυχητική, ότι το ιδεολογικοπολιτικό vertigo της αριστεράς χειροτερεύει είναι θέμα για συζήτηση και προβληματισμό ...
"κάποιος σύντροφος"
"κάποιε σύντροφε" το βασικό πρόβλημα εδώ και χρόνια είναι ότι σε περιόδους κρίσιμες για τους λαούς όπως οι σημερινές και ιδιαίτερα για τον ουκρανικό λαό ΔΕΝ υπάρχουν αριστερές - κομμουνιστικές πολιτικές δυνάμεις που να μπούν επικεφαλής ενός πολιτικού - ταξικού αγώνα για τα εργατικά- λαϊκά συμφέροντα ΚΟΝΤΡΑ σε κεφαλαιοκράτες και ιμπεριαλιστές κάθε απόχρωσης.
Το αποτέλεσμα είναι εργάτες και λαοί να ακολουθούν ξένες σημαίες και να γίνονται "σφαχτάρια" στον βωμό της εξουσίας τους.
Το δεύτερο μεγάλο ζήτημα αφορά την όξυνση των ενδο-ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και που αυτές μπορούν να οδηγήσουν. Όχι μόνο στην Ουκρανία αλλά παντού στον κόσμο και ιδιαίτερα σε περιοχές που βράζουν από αντιθέσεις και ζητήματα.
Οι εξελίξεις είναι τόσο σοβαρές που δεν υπάρχει περίπτωση να πάρουμε ίσες αποστάσεις.
Πρώτα από όλα απέναντι στους ιμπεριαλιστές ΗΠΑ-ΕΕ και στις κεφαλαιοκρατικές αστικές τάξεις. Αλλά και σε κάθε επίδοξο ιμπεριαλιστή και τσιράκι του, που επιδιώκει να διευρύνει το μερίδιό του απέναντι στους ανταγωνιστές του.
Γρ. Αν.
δεν το πιστεύω ότι εργάτες και λαοί είναι αυτού του επίπεδου, αυτής της μοιρολατρίας, τέτοιας ηθικής εξαθλίωσης αθύρματα και φερέφωνα, μαριονέτες σκληρά δεμένες με κλωστές από ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ότι εδώ και χρόνια (πόσα?) είναι το μόνο πράγμα που γίνεται, και μάλιστα παντού, όπως καταλαβαίνω.
τα δεν υπάρχουν δυνάμεις ταξικές, κομμουνιστικές κλπ είναι μεγάλη κουβέντα, στο γιατί, πως θα αντιστραφεί,πως πρέπει να είναι αυτές που θα υπάρξουν,και δεν περιμένω και από τις πρώην να ανοίξουν πρώτες έναν δρόμο,οπότε ας μην έχουμε τόσο μεγάλη βιασύνη και φιλοδοξία σε μια ανάλυση να τα πούμε όλα, ένα πραξικόπημα καλούμαστε να αποτιμήσουμε, βασικά καθήκοντα που ανοίγει στην Ελλάδα κλπ.
ότι δεν μου κολλάει να πάρει το κκε μλ ίσες αποστάσεις το είπα, δήλωσα έκπληξη αλλά το κείμενο αυτό βγάζει, δομή, περιεχόμενο, δόσεις της επικέντρωσης, τίτλος.
κυρίως ο τίτλος.
" κάποιος σύντροφος "
καποιε συντροφε μην μπερδευεις τα πραγματα. πρωτον να πω οτι δεν ειμαι κκε μλ.
αλλο η ουκρανια και ο πουτιν αλλο η βενεζουελα και ο μαδουρο. προσωπικα παντα διαφωνουσα με τον τσαβεζ και το "σοσιαλισμο του 21ου αιωνα" (προτιμω το σοσιαλισμο του 1917-1953) και νομιζω οτι αποδεικνυεται το ποσο μη σοσιαλιστικο και μη κοινωνικο/επαναστατικο ηταν τοσα χρονια το εγχειρημα της βενεζουελας (η κοντρα εγραψε καποια αρκετα καλα αρθρα πανω σε αυτο) αλλα η βενεζουελα επι τσαβεζ/μαδουρο δεν ηταν ιμπεριαλιστικη χωρα, ουτε εξαρτησε τα παντα ολα απο τους μη-δυτικους συμμαχους της και προσπαθησε να αναπτυξει συμμαχιες με αλλα καθεστωτα σε χωρες του τριτου κοσμου. η ουκρανια επι γιανουκοβιτς ηταν το ακριβως αντιθετο και ουτε ο πουτιν μπορει να θεωρηθει και κανας δημοκρατης, φασιστας ειναι και κυνηγαει ολοκληρες κοινωνικες ομαδες που δεν ανταποκρινονται στο χριστιανορθοδοξο προτυπο (βλεπε ομοφυλοφιλοι). κι επισης το να καταλαμβανει εδαφη ξενων χωρων (κριμαια) δεν ειναι κατι που μπορουμε να το επικροτησουμε. εκτος αν θελουμε οταν θα βγει ο συριζα κυβερνηση να δεθουμε στο αρμα του.
απο αυτη την αποψη, προφανως και προτιμω να μεινει η κυβερνηση μαδουρο στη βενεζουελα, οπως προτιμω να μεινει το βορειοκορεατικο καθεστως απο ενα φιλοδυτικο. αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν θα λεμε και τιποτα για αυτους. το να λεει ο μαδουρο οτι η εγκληματικοτητα στη βενεζουελα ειναι αποτελεσμα των σαπουνοπερων, συγκαλυπτει το ποσο τελικα δεν επαναστατικοποιηθηκε η κοινωνια της βενεζουελας μεσω σοσιαλιστικων μετασχηματισμων, οι οποιοι δεν μπορουν βεβαια να γινουν απο σοσιαλδημοκρατες μεσα σε συνθηκες αστικης δημοκρατιας
http://www.dailymail.co.uk/news/article-2544171/Double-murder-Briton-Venezuelan-beauty-queen-wife-blamed-soap-operas-countrys-president.html
απο κει και περα οπως ειπα (μαλλον δεν το προσεξες) ο κυριος εχθρος συνεχιζει να ειναι η αμερικη και η εε, οπως και βασικος καθηκον στην ουκρανια η συγκρουση και η εξαλειψη των φασιστων. αυτο μονο το κομμουνιστικο εργατικο κινημα μπορει να το κανει, και αποτελει πρωτον αναγκαιο για αυτοαμυνα και δευτερον ενιαιο κομματι της συγκρουσης με το κεφαλαιο και ορο ανασυγκροτησης της ταξης σε υποκειμενο (πιστευω οτι τα μελη του κκε μλ θα διαφωνησουν μαζι μου σε αυτο).
πανω σε αυτο να πω οτι το μεγαλο λαθος του μουστακια ηταν οτι δεν καθαρισε ολους τους υποστηρικτες του χιτλερ σε ουκρανια, πολωνια και βαλτικες χωρες και τωρα αντιμετωπιζουμε αυτα. και η αριστερα κανει την μαλακια να προσπαθει να αποδειξει οτι το κατυν δν εγινε ποτε, αντι να πει ναι εγινε και ειμαστε υπερηφανοι και αυτο και να λεμε 2,3, χιλιαδες κατυν.
Το ότι η Αμερική και ο δυτικοευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός εξακολουθούν να είναι ο νούμερο ένα εχθρός των λαών δεν θα διαφωνήσουμε. Το αντίθετο.
Στην Ουκρανία όμως, θα συμφωνήσω με τον "28/2/14 - 11:24", ο λαός της βρίσκεται στη μέση ενός έντονου ανταγωνισμού με τη Ρωσία και δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε ή να το υποτιμήσουμε. Εκεί και οι δύο πλευρές είναι "ο νόυμερο ένα" εχθρός. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαίο να βλέπουμε τις ιδιαιτερότητες και να μην κρίνουμε με βάση τη δική μας πραγματικότητα της διπλής εξάρτησης που προς το παρών τουλάχιστον δεν μας έχει φέρει σε καταστάσεις ανάλογες της Ουκρανίας.
Η περίπτωση της Βενεζουέλας είναι άλλη. Εντάσσεται όμως στη γενικότερη πολιτική των παρεμβάσεων των ιμπεριαλιστών και δέχομαι την κριτική για το ότι μέχρι στιγμής δεν έχουμε εκφράσει άποψη. Κατά τα άλλα στη συγκεκριμένη περίπτωση ο ΒΚ με καλύπτει σε αυτό το διάλογο.
Ο αντιφασιστικός αγώνας πάει χέρι χέρι με τον αντικαπιταλιστικό και αντιιμπεριαλιστικό. Δυστυχώς αυτό που λείπει δεν είναι η άποψη, και για το ζήτημα της αυτοάμυνας αλλά και για το ζήτημα της ανασυγκρότησης, η οποία προφανώς δεν μπορεί να παραβλέψει τον αντιφασιστικό αγώνα, αυτό που λείπει είναι οι δυνάμεις και κυρίως η συγκρότηση. Της εργατικής τάξης, του λαού και του κομμουνιστικού κινήματος. Από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε για να έχουμε και όλα τ' άλλα.
Όσο για τον "μουστάκια" φαντάζομαι πλάκα κάνεις σε σχέση με το Κατύν! Εγώ είμαι με την "πηγάδα" έχει πιο λαϊκά χαρακτηριστικά.
Πάντως και πέρα από την πλάκα αν κάτι αποδεινύεται και από την υπόθεση της Ουκρανίας είναι ότι η ταξική πάλη δεν έχει τέλος ούτε στον πιο προχωρημένο σοσιαλισμό. Η οποία δεν διεξάγεται ούτε με λουλούδια αποκλειστικά αλλά ούτε και με διοικητικές ή άλλες πιο σκληρές μεθόδους, επίσης αποκλειστικά. Χρειάζεται να ασκεί την εξουσία της η εργατική τάξη με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ο Στάλιν και ότι εκπροσωπεί, παρά τα λάθη, αυτό πρέσβευε. Δυστυχώς δεν του βγήκε ούτε αυτουνού. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η περίοδος '17 - '53 είναι στο στόχαστρο της αστικής προπαγάνδας σχεδόν αποκλειστικά ενώ τη μετά περίοδο την περνάνε σχεδόν στο ντούκου. Παρέα με τους απανταχού αριστερούς υποτακτικούς του συστήματος που συνεπικουρούν με ιδιαίτερη ζέση στην ταύτιση του Στάλιν με τον Χίτλερ. Για να μην πω ότι ο πρώτος τους ενοχλεί και αυτούς περισσότερο από τον δεύτερο.
BK στην λίστα των πάντα ιδεαλιστικών επιχειρημάτων που προσπαθούν να αποδείξουν ότι στην Βενεζουέλα δεν υπάρχει επανάσταση, το ότι το έγραψε η Κόντρα είναι πολύ ψηλά.
η Βενεζουέλα δεν έχει επανάσταση για την ατσαλάκωτη αριστερά, http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=15468:venezouela-metamonterna-aristera-hsyxos&catid=80:koin-dikaiomata&Itemid=180 είτε των ευρωπαϊκών πακέτων που λέει ο σ Ήσυχος, είτε μια ορισμένη αριστερά της πολιτικής εντός αριστεράς και όχι κοινωνίας. Η επανάσταση δεν είναι του Μαδούρο, άρα μπορεί να κάνει ότι θέλει, να λέει ότι ο Τσάβεζ βγάζει πάπα αργεντίνο, ότι κοιμάται... στο μαυσωλείο για να εμπνέεται και οτιδήποτε. Ο Μαδούρο είναι πρόεδρος καπιταλιστικού κράτους, δεν είναι η Μπολιβιριανή Επανάσταση, η οποία είναι ανύπαρκτη σαν εγχείρημα λαικής κυριαρχίας και κοινωνικού μετασχηματισμού μόνο αν θες να είναι ανύπαρκτη.
εξίσου ιδεαλιστικές είναι και απόψεις αν λένε ότι η Βενεζουέλα δεν είναι καπιταλιστική.
http://www.youtube.com/watch?v=AWHfE2qE2H0
"κάποιος σύντροφος"
http://drdawgsblawg.ca/2014/02/constructing-venezuela-protests-a-photo-gallery.shtml
Δημοσίευση σχολίου