Ωστόσο, δεν γίνεται να μην επισημανθεί ότι το «νέο αντάρτικο σύγκρουσης και ανατροπής» (όπως περιγράφεται) που προαναγγέλλουν ΜΜΕ και το «ελεύθερο μέλος της 17Ν» έχουν μια κάποια ιδιομορφία. Εκτός βέβαια από την «ιδιομορφία» του ότι προαναγγέλλονται με σαματά από τα ΜΜΕ και με το «παράγγελμα» του Χριστόδουλου Ξηρού. Αρκεί εδώ να επαναλάβουμε τα όσα έλεγε η Ρ. Λούξεμπουργκ σε ανάλογες περιστάσεις: «τα μεγάλα λαϊκά κινήματα (σ.σ. προφανώς και οι συγκρούσεις, ανατροπές και εξεγέρσεις) δεν είναι καθόλου αυθαίρετα και ενσυνείδητα δημιουργήματα των λεγομένων αρχηγών ή των κομμάτων, καθώς φαντάζονται οι αστυνομικοί και οι επίσημοι αστοί ιστοριογράφοι». Είναι προϊόντα κοινωνικής εξέλιξης και αναγκαιότητας. Δεν εκβιάζονται με μεγάλα λόγια και «εντυπωσιακά» τρομοκρατικά χτυπήματα.
Η ιδιομορφία που δημιουργεί «υποψίες, δικαιώματα και λαβές» είναι ότι αυτό το «νέο αντάρτικο πόλεως» ξεκινά με… ευθύνη των διωκτικών αρχών που φέρονται να μην παρακολουθούν τους αδειούχους «τρομοκράτες», με ευθύνες των δικαστικών και σωφρονιστικών αρχών που φέρονται να δίνουν σωρηδόν άδειες και «προνόμια» σε στυγνούς και αιμοσταγείς, όπως λένε, δολοφόνους ενώ αυτοί απειλούν να επαναλάβουν τις «αποτρόπαιες πράξεις τους» με την πρώτη ευκαιρία. Ας είναι όμως. Γιατί αλλού βρίσκεται η ουσία και όχι π.χ. αν «είναι χαφιές ο Χ. Ξηρός» (όπως τον κατηγορεί ο «αγνός επαναστάτης» Α. Γιωτόπουλος), ή αν η 17Ν είναι κατασκεύασμα της ασφάλειας και της CIA. Το θέμα δεν είναι να ξεμπερδεύουμε εύκολα και απλά, με έξοδο διαφυγής την πρακτολογία και προβοκατορολογία.
Τα πραγματικά λοιπόν ερωτήματα είναι άλλα. Διαφορετικά από αυτά που θέλουν να επιβάλλουν η αστική ειδησεογραφία και ο επίσημος αστικός και καθεστωτικός λόγος των ειδικευμένων ή ανειδίκευτων, μισθωμένων ή άμισθων απολογητών του συστήματος. Η ουσία, από την σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων και επιδιώξεων, βρίσκεται στο είδος της αντίστασης που απαιτείται για την ανατροπή. Όχι γενικά και αόριστα, σε κενό ιστορικό χρόνο και χώρο, αλλά με τους δοσμένους συσχετισμούς και τη δοσμένη πολιτική, οργανωτική και ιδεολογική συγκρότηση των μαζών και της εργατικής τάξης. Αν βέβαια δεν θέλουμε μια σύγκρουση του κεφαλιού με το ταβάνι.
Ξεκινάμε λοιπόν με την ισχυρή πεποίθηση ότι η μόνη απάντηση στα ερωτήματα τις αντίστασης, σύγκρουσης και ανατροπής και της δημιουργίας μιας άλλης, καλύτερης κοινωνίας είναι η συγκρότηση και δράση του μαζικού εργατικού και λαϊκού κινήματος, των πολιτικών, συνδικαλιστικών και όποιον άλλων οργανώσεων αντίστασης επιλέγουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και η νεολαία.
Η λογική της «ατομικής τρομοκρατίας» (ατομικής, γιατί στρέφεται ενάντια σε άτομα και πραγματοποιείται από «συνωμοτικές ομάδες») είναι ένα φαινόμενο γνωστό, κυρίως για την αναποτελεσματικότητά του. Γιατί δεν σκοτώνεις τον καπιταλισμό σκοτώνοντας απλά τον καπιταλιστή, δεν σκοτώνεις το φασισμό σκοτώνοντας απλά το φασίστα. Το μόνο που δηλώνει μια τέτοια «εκδικητική-τιμωρητική» λογική είναι η απόλυτη απελπισία και απογοήτευση για μια επανάσταση που δεν έρχεται και που «δεν πρόκειται να έρθει ποτέ». Από εκεί και η περιφρόνηση για τις μάζες (τι απαίσια λέξη!) και η ηρωοποίηση μεμονωμένων ατόμων-αγωνιστών.
Για την οικονομία του χώρου και μόνο θα παραθέσουμε, με πραγματική ενόχληση σε λογικές «αντιπαράθεσης με τσιτάτα», μια παρατήρηση του Λένιν αυτή τη φορά, που είχε την… καλοσύνη, όπως και τόσοι παλαιότεροι επαναστάτες-κομμουνιστές, να μας διευκολύνουν: «Αλήθεια, πόσο καταπληκτικά έξυπνο είναι αυτό! Να θυσιάζουμε τη ζωή ενός επαναστάτη, για να εκδικηθούμε τον παλιάνθρωπο υπουργό Σιπιάγκιν για να αντικατασταθεί από τον παλιάνθρωπο υπουργό Πλεβέ…».
Όμως, μήπως η δράση των διάφορων «ένοπλων ομάδων» (17Ν, ΕΛΑ, Σέχτα Επαναστατών, Πυρήνες της Φωτιάς, Επαναστατικός Αγώνας κ.λπ) μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά, υποβοηθητικά και δίπλα στη μαζική εργατική και λαϊκή πάλη;
Ας μη στεκόμαστε στο τι λένε ότι κάνουν, πώς ονομάζονται και τι ισχυρίζονται για τον εαυτό τους τα διάφορα σχήματα της «ένοπλης δράσης». Ας δούμε στο τι πραγματικά κάνουν, ποια τα πραγματικά χαρακτηριστικά και αποτελέσματα της δράσης τους, πώς συνδέονται (αν συνδέονται καν) με τα μαζικά κινήματα και τις «απλές και αμυντικές» διεκδικήσεις τους. Και δεν είναι τάχα μόνο ότι η δράση τους δημιουργεί αντικειμενικά στο λαό μια ανοχή στη σκλήρυνση των κατασταλτικών μηχανισμών και μέτρων. Είναι ότι ενώ η «ατομική τρομοκρατία» συσπειρώνει, οργανώνει, τρέφει τον ταξικό αντίπαλο, από την άλλη διασπείρει τις δυνάμεις, αποδιοργανώνει, δημιουργεί σύγχυση, μετατρέπει σε θεατή τις εργαζόμενες και λαϊκές μάζες.
Μονάχα μια «δικαιολογία», για την ακρίβεια μια εξήγηση, έχουν τέτοιες αντιλήψεις. Τη «χαμένη τιμή» μιας Αριστεράς που υποτάσσεται στον κοινοβουλευτισμό, στην μεταρρύθμιση του καπιταλισμού και στην αστική νομιμότητα. Την στιγμή μάλιστα που απαξιώνουν το κοινοβούλιο και την αστική νομιμότητα οι ίδιοι οι αστοί. Αφού γνωρίζουν ότι η βία και η τρομοκρατία είναι η βάση κάθε νομιμότητας και κάθε αστικού κοινοβουλευτισμού που καταπιέζει την κοινωνική πλειοψηφία.
Οι καπιταλιστές και το πολιτικό τους προσωπικό θα παραπονιούνται πάντα για τις αντιδημοκρατικές και τρομοκρατικές μεθόδους του εργατικού κινήματος. Εννοώντας «αντιδημοκρατικές, βίαιες και τρομοκρατικές» όλες τις ενέργειες που στρέφονται ενάντιά τους. Ας μην τους κάνουμε όμως το χατίρι, ας μην πέσουμε στις καλοστημένες παγίδες τους υποτασσόμενοι στον τρόπο που οι ιδιοκτήτες βλέπουν τον κόσμο και τον εαυτό τους. Γιατί δικαίωμα στη ζωή σημαίνει πριν απ’ όλα δικαίωμα στην πάση θυσία υπεράσπισή της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου