Άνοδο σε ψήφους και σε ποσοστά παρουσίασε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές το νεοναζιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής» στην Αττική. Ενώ πανελλαδικά οι ψήφοι που πήρε στις περιφερειακές εκλογές ήταν 455.000, έναντι 425.000 στις βουλευτικές του Ιούνη του 2012, στην Περιφέρεια της Αττικής, το ποσοστό της έφτασε στο 11,13% και 180.908 ψήφους (έναντι 144.335 του Ιούνη του 2012, σε Α’ και Β’ Αθήνας και Πειραιά και στην Αττική) και στο Δήμο της Αθήνας 16,12% και 35.949 ψήφους (έναντι 22.486 στην Α’ Αθήνας τον Ιούνη του 2012). Σε εργατικές και λαϊκές συνοικίες μάλιστα, όπως στη Νίκαια, στο Πέραμα και στο Κερατσίνι, του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα, ή στη Σαλαμίνα, η άνοδός της είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Στο Κερατσίνι, τα ποσοστά της στις περιφερειακές εκλογές ξεκινούν από το 5,97% και φτάνουν το 15,41%. Στον Κολωνό και στα Σεπόλια έφτασε σε ποσοστά του 20%.
Η ανησυχητική για το λαό αυτή εξέλιξη θα μπορούσε σε πολλούς να προκαλέσει «έκπληξη», μομφή σε τμήματα του λαού, ή… αδυναμία ερμηνείας. Σε λογικές που ερμηνεύουν την πραγματική λαϊκή θέληση κυρίως με βάση το «εκλογικό ταμπλό». Σε λογικές που υποτιμούν τις σοβαρές συνέπειες της ανυπαρξίας λαϊκού κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης και ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης και δουλειάς της Αριστεράς. Σε λογικές που «δε βλέπουν» πού ακριβώς ρίχνει το δηλητήριό του το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Κι ακόμα περισσότερο, που δε βλέπουν τις αιτίες γέννησης του φασιστικού φαινομένου και την καθημερινή τροφοδότησή του απ’ την κυρίαρχη πολιτική, η οποία φασιστικοποιείται μέρα με τη μέρα και σ’ όλα τα επίπεδα.
Φαίνεται πως η «επιχείρηση κοντέματος» της «Χρυσής Αυγής» που δρομολογήθηκε όχι βέβαια από «αντιφασιστικές» αφετηρίες και στοχεύσεις, αλλά για να μην αποδυναμωθεί η επίσημη πολιτική διαχείριση του συστήματος (και κυρίως η ΝΔ), αυτή που διαχειρίζεται δηλαδή σήμερα την αντιλαϊκή επίθεση και την πολιτική της φασιστικοποίησης και που δεν θα «θυσιαζόταν» για χάρη οποιουδήποτε φασιστικού παράγωγού της, δεν έπιασε. Γιατί αν το «κόντεμα» και η φυλάκιση του Μιχαλολιάκου και των άλλων 4 βουλευτών της «Χρυσής Αυγής» και οι εκκρεμείς υποθέσεις των υπόδικων αποτελούν τη μία πλευρά του νομίσματος, υπάρχει και η άλλη. Αυτή των σχέσεων του φασιστικού μορφώματος με εκφραστές της κυρίαρχης πολιτικής της φασιστικοποίησης, όπως ανέδειξε περίτρανα η υπόθεση Μπαλτάκου. Αυτή του ρόλου του «μπράβου» μερίδων του κεφαλαίου (όπως του εφοπλιστικού για παράδειγμα) απ’ τη «Χρυσή Αυγή» και της ανάλογης στήριξής της. Ή ακόμα κι αυτή του ενδεχόμενου της ένταξης μιας «σοβαρής» «Χρυσής Αυγής» και σημερινών στελεχών της, στο πλαίσιο της μελλοντικής επίσημης διαχείρισης του συστήματος. Γιατί, όπως είπε και η Τρέμη, «άλλο ο Κασιδιάρης, άλλο η “Χρυσή Αυγή”»… Στο πλαίσιο μιας πολιτικής που δεν παραμένει «στάσιμη» όσον αφορά τα ολοένα και πιο αντιδραστικά, επιθετικά απέναντι στο λαό και φασίζοντα χαρακτηριστικά που αποκτά, αλλά που βαθαίνει και εξελίσσεται.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, σε μια σειρά εργατικές και λαϊκές συνοικίες στις πόλεις, αλλά και στη νεολαία, με δεδομένη την απουσία ενός πραγματικού αριστερού επαναστατικού λόγου -και κυρίως έργου- με μαζική απεύθυνση, σε συνθήκες απανωτών μέτρων και «μνημονίων», φτωχοποίησης, ξεπουλήματος, και εκτίναξης της ανεργίας στα ύψη, η «Χρυσή Αυγή» συνεχίζει τη «δουλειά της». Αυτο-παρουσιαζόμενη μάλιστα και ως διωκόμενη. Κραυγάζοντας «ενάντια στους ξένους», αναφερόμενη τόσο στα ταξικά αδέλφια των ελλήνων εργατών, τους μετανάστες, που αποτελούν πραγματικό της στόχο, στο πλαίσιο της επιχείρησης διάσπασης της εργατικής τάξης, όσο και –υποτίθεται- ενάντια στους «ισχυρούς», στη Μέρκελ, στους «τοκογλύφους», στους σιωνιστές -κι όχι βέβαια στην… ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας, από κάθε «προστάτη»- παρουσιαζόμενη μάλιστα πως κάνει και… «εθνική αντίσταση» και αγώνα «ενάντια στο σύστημα». Μαζί βέβαια με την «αντι-συστημική» αστυνομία, τον «αντι-συστημικό» στρατό, το «αντι-συστημικό» «ελληνικό κεφάλαιο», ή ακόμα και θέτοντας και προβληματισμούς αναζήτησης «αντι-συστημικών» ξένων προστατών…
Για να αποκαλυφθεί όμως ο βαθειά αντιλαϊκός και αντιδραστικός χαρακτήρας του σημερινού νεοναζιστικού φαινομένου, και για να απομονωθεί το «αυγό του φιδιού» σήμερα, δεν αρκεί η καταγγελία της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, των τραμπουκισμών απέναντι σε έλληνες και μετανάστες και των δολοφονιών άλλων μεταναστών απ’ τη συμμορία αυτή. Δεν αρκεί η αναφορά στα εγκλήματα του Χίτλερ, των γερμανών κατακτητών της χώρας, του ναζισμού και του φασισμού, παγκόσμια. Δεν θα γίνει «αυτόματα» μετά από «κάποιες αποκαλύψεις», ούτε θ’ αντιμετωπιστούν οι αιτίες του με λογικές και πρακτικές «κλεφτοπολέμου». Χρειάζεται να γίνεται ορατή στο λαό, στην εργατική τάξη και τη νεολαία, η αγωνιστική, η διεκδικητική, η ταξική, η αντιιμπεριαλιστική, κατεύθυνση και δράση και τ’ αποτελέσματα που μπορεί να φέρουν η αντίσταση στην επίθεση κι οι αγώνες του λαού. Σε επίπεδο «αποκαλύψεων», το αποκρουστικό του πρόσωπο ο φασισμός κι ο νέο-ναζισμός το δείχνουν καθημερινά, και χωρίς να… κοπιάζει η Αριστερά. Απ’ τις θηριωδίες του, στην Οδησσό και στη Μαριούπολη της Ουκρανίας, μέχρι τις πρόσφατες μισάνθρωπες δηλώσεις του Λεπέν για το λαό της Νιγηρίας (και όχι μόνο…) πως ο «ιός του ‘Έμπολα μπορεί να λύσει το δημογραφικό πρόβλημα μέσα σε τρεις μήνες»! Ό, τι δηλαδή θα μπορούσε να κάνει κατ’ αυτόν κι ένας πυρηνικός πόλεμος, ή οι «θάλαμοι αερίων» των ναζίδων…
Εκτός απ’ τους φασίστες της «Χρυσής Αυγής» όμως, στις πρόσφατες εκλογές ήταν χαρακτηριστική η άνοδος κι άλλων αντιδραστικών εκφράσεων του συστήματος και του ντόπιου κεφαλαίου. Ενός κεφαλαίου που, πέρα απ’ τη «νόμιμη» καθημερινή κλοπή κι εκμετάλλευση του εργαζόμενου, είναι βουτηγμένο και στην «αρπαχτή», τα «σκάνδαλα» και την κοινώς λεγόμενη «λαμογιά». Και με κάθε είδους διασυνδέσεις βέβαια με μηχανισμούς του κράτους, της εκκλησίας και του αθλητισμού. Όπως η περίπτωση του Μώραλη, αντιπρόεδρου του Ολυμπιακού, με 27.449 ψήφους και 33,28%, για τη δημαρχία του Πειραιά, και του Μαρινάκη, του εφοπλιστή προέδρου του Ολυμπιακού, συνεχιστή και συνεργάτη του Κόκκαλη και «υπόπτου για στημένα στοιχήματα» το 2011, για δημοτικός σύμβουλος, μαζί με τον πρώτο. Σ’ έναν Πειραιά, με το ξεπούλημα του λιμανιού και του Ο.Λ.Π. και τα «φιλέτα» που ανοίγονται προ των πυλών. Ή του Αχιλλέα Μπέου, του Ολυμπιακού Βόλου και «επιχειρηματία της νύχτας», που έχει θητεύσει στον Κορυδαλλό για «στημένα παιχνίδια», και που παρουσιάζεται κι αυτός ως… «αντι-συστημικός», ενάντια «στα λαμόγια τους πολιτικούς» και «αναμορφωτής» του Βόλου σε περίπτωση που γίνει δήμαρχος, που πήρε 25.559 ψήφους και 38, 29%. Φαίνεται πως η πολύχρονη δουλειά που έχουν κάνει όλοι αυτοί οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και μέσα απ’ τους αθλητικούς συλλόγους, όπου διοχετεύουν στη νεολαία το δηλητήριο της απολιτικής και του χουλιγκανισμού, δεν πήγε «στο βρόντο». Αλλά και η περίπτωση του Ψηνάκη, γνωστού παράγοντα της αποβλακωτικής –πλην όμως ιδιαίτερα επικερδούς- «σόου μπήζνες» και των Μ.Μ.Ε., υποψήφιου με το ΛΑ.Ο.Σ. στις εκλογές του 2009 και του 2012, που βγήκε δήμαρχος Μαραθώνα, με 53% απ’ την πρώτη Κυριακή, «φιλοξενώντας» μάλιστα και χρυσαυγίτη στο ψηφοδέλτιό του, μπορεί να συγκαταλεχθεί στις παραπάνω περιπτώσεις.
Όπως και στην περίπτωση της «Χρυσής Αυγής», έτσι κι εδώ, σε μια κατάσταση όπου δεν εκφράζεται η κατεύθυνση της αντίστασης και της πάλης ως διέξοδος για το λαό, οι κάθε είδους «φελλοί» της αστικής τάξης όχι μόνο «επιπλέουν» αλλά προβάλλονται και αξιοποιούνται κατάλληλα απ’ το σάπιο αυτό σύστημα, για τον εγκλωβισμό του λαού και για την πραγματοποίηση των αντιδραστικών επιδιώξεων του συστήματος. Αξιοπρόσεκτο επίσης είναι πως οι ψήφοι και το ποσοστό της «Χρυσής Αυγής» στις δημοτικές εκλογές του Πειραιά («Ελληνική Αυγή για τον Πειραιά») είναι, σε αντίθεση με τη γενική εικόνα, εξαιρετικά μειωμένα σε σχέση με τον Ιούνη του 2012 (4.673 ψήφοι και 5,67%, έναντι 26.000 και περίπου 9%), ενώ στο Βόλο η «Χρυσή Αυγή» δεν κατέβασε συνδυασμό, στις δημοτικές εκλογές… Για να ενισχυθούν ποιοι άραγε;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου