Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δημοτικες-περιφερειακές 2014. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα δημοτικες-περιφερειακές 2014. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

15 Ιουνίου 2014

Τι γυρεύουν οι αλεπούδες στο… κοτέτσι;
Για τις περιπτώσεις Μώραλη-Μαρινάκη και Μπέου

0
 
Τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών στον Πειραιά και τον Βόλο ανέδειξαν δημάρχους τον Μώραλη και τον Μπέο, προκαλώντας αρκετή συζήτηση και προβληματισμό για το τι σηματοδοτεί μία τέτοια εξέλιξη.
Ακούγοντας τον Μιχαλολιάκο, τον σημερινό δήμαρχο Πειραιά, το βράδυ του πρώτου γύρου των δημοτικών, να ζητάει την προστασία του Σαμαρά, αντιλαμβάνεται κάποιος ότι τα πράγματα είναι σοβαρά. Ακόμα πιο σοβαρά γίνονται, όταν η Γιάννα Αγγελοπούλου βγαίνει στον «αέρα» για να καταγγείλει τον Μαρινάκη, τους μπράβους και τους χρυσαυγίτες που τον πλαισιώνουν και υποτιμούν τον «επιχειρηματικό κόσμο».
Είναι φανερό ότι το «λάφυρο» του δήμου του Πειραιά από τους εφοπλιστές (Μαρινάκης, Νταϊφάς) και τον «παντός καιρού» Κόκκαλη δεν «χωνεύεται» εύκολα από άλλες μερίδες του κεφαλαίου, σε μία περίοδο που όλα έχουν βγει για ξεπούλημα και ο ανταγωνισμός για τα «φιλέτα» είναι μεγάλος. Αντίθετα, ο Μελισσανίδης δεν χρειάζεται να βγει δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας για να προωθήσει την κατασκευή του «ναού», τα καταφέρνει μια χαρά με απευθείας συμφωνίες τόσο με τους κυβερνητικούς όσο και με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Στην περίπτωση του Μπέου, ένας γνωστός «τύπος» που αναδείχτηκε επιχειρηματικά στα «πολιτιστικά κέντρα» της νύχτας και σαν παράγοντας του ποδοσφαίρου, συγκεντρώνει γύρω του τοπικά στελέχη της ΝΔ, ακροδεξιούς και χρυσαυγίτες, κόσμο που προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ αλλά και την Αριστερά καθώς και απλό κόσμο. Έτσι, με «όχημα» την τοπική ποδοσφαιρική ομάδα, αφού προφυλακίστηκε για συμμετοχή σε στημένους αγώνες, καταφέρνει να βγει δήμαρχος σε μία περιοχή με αριστερές και δημοκρατικές παραδόσεις δεκαετιών.
Από την μία πλευρά ένας «κεντροαριστερός», με την πλήρη κάλυψη ισχυρών επιχειρηματικών προσώπων και πιθανής «ουράς» που ακόμα δεν έχει φανεί και από την άλλη ένας άνθρωπος της νύχτας και όλου του ποδοσφαιρικού παρασκηνίου, με τις λαϊκές ψήφους αναδεικνύονται δήμαρχοι. Και στις δύο περιπτώσεις, τα αντιδραστικά και φασιστικά στοιχεία της κάθε περιοχής είτε στήριξαν είτε μπήκαν στους δημοτικούς συνδυασμούς. Και στις δυο περιπτώσεις, οι «ομαδάρες» έγιναν το προκάλυμμα μίας πολιτικής κίνησης με στόχο την κατάληψη του δημαρχιακού αξιώματος. Επιπλέον κοινά χαρακτηριστικά και των δύο περιπτώσεων αποτελούν ότι και οι δύο πόλεις έχουν λιμάνια, με αυτό του Πειραιά να αποτελεί στρατηγικής σημασίας όχι μόνο για το ντόπιο κεφάλαιο αλλά κυρίως για το ξένο. Συνδέονται με την «βαριά βιομηχανία» του τουρισμού που αποτελεί κεντρικό άξονα του «στρατηγικού σχεδιασμού» της ντόπιας αστικής τάξης.
Έχουμε πρόβες και απόπειρες για απευθείας άσκηση εξουσίας από εκπροσώπους μερίδων του κεφαλαίου νόμιμων ή «παράνομων» στην χώρα; Μία μεταφορά του «μπερλουσκονισμού» και στην Ελλάδα; Και επιπλέον, είναι τόσο εύκολο αυτές οι απόπειρες να βρίσκουν μαζική λαϊκή απήχηση και στήριξη;
Με τον όρο «μπερλουσκονισμός», κάποιοι εννοούν την είσοδο του Μπερλουσκόνι, ενός παράγοντα του κεφαλαίου και ιδιοκτήτη ποδοσφαιρικής ομάδας, στην πολιτική ζωή της Ιταλίας και την απευθείας ανάληψη της εξουσίας χωρίς την πολιτική διαμεσολάβηση. Όμως η εξέλιξη αυτή είχε μεγαλύτερο βάθος και πιο μακριά στόχευση. Η «εκ θεμελίων» αναδιάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος της Ιταλίας σημαδεύτηκε από την διάλυση των κομμάτων της χριστιανοδημοκρατίας, των σοσιαλιστών και των ρεβιζιονιστών, την εμφάνιση νέων κομμάτων και πολιτικού προσωπικού και μία προσπάθεια της κεφαλαιοκρατικής αστικής τάξης της Ιταλίας να ανασυγκροτηθεί μέσα στις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν από τις καταρρεύσεις του ΄89-΄91, να πάρει θέση στη νέα ιμπεριαλιστική εξόρμηση και να αποκτήσει «λόγο» στην Ευρώπη και τον κόσμο, βγαίνοντας από το περιθώριο. Αυτή η «επιθετική» κίνηση της ιταλικής αστικής τάξης, που είχε την στήριξη αλλά και την παρέμβαση των ΗΠΑ, διαμόρφωσαν ένα ακόμα πιο αντιδραστικό πολιτικό πλαίσιο, με εμφάνιση κομμάτων όπως η Λίγκα του Βορρά του Μπόσι, την Forza Italia του Μπερλουσκόνι, την «Δημοκρατική Αριστερά» του Ντα Αλέμα που έγινε «Ελιά», την «Ιταλία των Αξιών» του εισαγγελέα ντι Πιέτρο κ.ά. Σε μία περίοδο που το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός άνοιγαν τη «νέα εποχή» του «τέλους της ιστορίας» και του «τέλους των ιδεολογιών», με την επίθεση στην εργατική τάξη και τους λαούς, την επίθεση στις επαναστατικές και κομμουνιστικές ιδέες, έβαζαν ταυτόχρονα σε εφαρμογή και την «αποπολιτικοποίηση» της πολιτικής ζωής.
Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με πρόβες για μία ανάλογη εξέλιξη στην χώρα μας; Στο ρευστό πολιτικό τοπίο το οποίο διαμορφώνεται με την συνεχή απαξίωση των πολιτικών «πυλώνων» του συστήματος και τα «κενά» που διαμορφώνονται, δεν πρέπει να αποκλείουμε καμία περίπτωση. Από την άλλη όμως, δεν πρέπει να μας ξεφεύγει και η αποτυχία άλλων εγχειρημάτων εκπροσώπων του κεφαλαίου να συγκροτήσουν πολιτικές κινήσεις, (περίπτωση Βγενόπουλου) πολύ πρόσφατα και μέσα στην δίνη της κρίσης και των μνημονίων. Από τις μέχρι σήμερα κινήσεις των βασικών παραγόντων του ντόπιου κεφαλαίου δεν προκύπτει ένα σχέδιο για μία απευθείας ανάληψη της διαχείρισης του πολιτικού συστήματος. Οι «πονοκέφαλοί» τους αφορούν από την μία τον υποβαθμισμένο ρόλο τους κάτω από το βάρος της κρίσης και του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και από την άλλη την διαμόρφωση ενός σταθερού πολιτικού σκηνικού που θα εξασφαλίσει την απρόσκοπτη επίθεση στους εργαζόμενους. Οι περιπτώσεις του Πειραιά και του Βόλου μπορούν να αποτελέσουν «εργαστήρια» με τοπικά χαρακτηριστικά αλλά και με γενικότερες στοχεύσεις για κάθε περίπτωση, δεν μπορούμε όμως να τις εκτιμήσουμε σαν συνολική και συγκροτημένη προσπάθεια των δυνάμεων του ντόπιου κεφαλαίου. Εξάλλου η σύγκρουση Αγγελοπούλου-Μαρινάκη αναδεικνύει τις σοβαρές αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς μερίδων του κεφαλαίου σε σχέση με το ποιος θα έχει τον πρώτο «λόγο» στην χάραξη της στρατηγικής του ντόπιου κεφάλαιου το επόμενο διάστημα, ποιος θα είναι ο ευνοημένος και ποιος ο ριγμένος.
Για την στάση του λαού στις περιπτώσεις Μώραλη και Μπέου, πρέπει να αναγνωρίσουμε την ευκολία με την οποία οι «προεδράρες» και όχι μόνο του Ολυμπιακού και του Βόλου αλλά και του ΠΑΟ και της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ μπορούν και χειραγωγούν κόσμο στις δικές τους στοχεύσεις, που κινούνται πάντα σε αντιδραστική κατεύθυνση. Αυτό που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι ότι από τότε που παράγοντες του κεφαλαίου αποφάσισαν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο, από τις πρώτες ενέργειές τους ήταν να συγκροτήσουν «στρατούς» οπαδών για «πάσα χρήση». Ιδιαίτερα σήμερα, αυτοί οι «στρατοί» αποδεικνύονται ιδιαίτερα χρήσιμοι είτε για να αποτελούν «ασπίδα» προστασίας και ασυλίας είτε για να τραμπουκίζουν κατοίκους που διαμαρτύρονται για τα «έργα» των προέδρων όπως στην περίπτωση της Νέας Φιλαδέλφειας. Αυτοί οι «στρατοί» συγκροτούνται όχι μόνο στην βάση της «κερκίδας» αλλά και του «μεροκάματου» που μπορεί να δώσει σε διάφορους αυτή η «κερκίδα» και η σχέση με τον πρόεδρο. Στην βάση αυτή και στην απαγόρευση της πολιτικής, γιατί «μόνη θρησκεία» είναι η ομάδα, είναι σχετικά εύκολη η συνάντηση με κάθε αντιδραστικό και φασιστικό στοιχείο, χωρίς φυσικά να λείπουν πολλές και σημαντικές εξαιρέσεις οπαδών ομάδων με δημοκρατικά και αντιφασιστικά χαρακτηριστικά.
Από την άλλη μεριά, τόσο ο Μώραλης όσο και ο Μπέος αξιοποίησαν την αγανάκτηση και το «μπούχτισμα» του κόσμου με το τοπικό πολιτικό προσωπικό. Ένα πολιτικό προσωπικό υποτακτικό στην κεντρική εξουσία, υπάκουο στις εκάστοτε κυβερνήσεις και τις εντολές των ξένων «προστατών». Ένα πολιτικό προσωπικό μακριά και ενάντια στον λαό, τα προβλήματα και τις αγωνίες του. Ένα πολιτικό προσωπικό που ποτέ δεν μπήκε ασπίδα για να μην χειροτερέψει η ζωή των δημοτών, των εργαζόμενων, των νέων, αλλά εφάρμοσε όλη την αντεργατική νομοθεσία και έκανε τους δήμους «εργαστήριο» της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης – ΕΕ –ΔΝΤ.
Ο Μώραλης και ο Μπέος «επένδυσαν» στην απελπισία και το αδιέξοδο, στην έλλειψη εμπιστοσύνης στην λαϊκή δύναμη, στην ευκολία της ανάθεσης, στην οπισθοχώρηση του κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης. Εκμεταλλεύτηκαν περίφημα το «πνεύμα» της εποχής μας. Μιας εποχής όπου η επίθεση έχει σαρώσει κατακτήσεις και δικαιώματα που αποκτήθηκαν με σκληρούς αγώνες και ανείπωτες θυσίες. Στο έδαφος αυτής της επίθεσης εμφανίζονται σαν «σωτήρες», και ας προέρχονται από τα «μαύρα σκοτάδια» του συστήματος.
Πολλοί από την αριστερά «μας» έριξαν το «ανάθεμα» στον κόσμο για τις επιλογές του τόσο στον Πειραιά όσο και στον Βόλο. Απόρροια της αντίληψης ότι την αντίδραση θα την σταματήσει, με ευκολία, η κάλπη στην οποία «ελεύθερος» ο ψηφοφόρος θα εκφραστεί. Μία αυταπάτη που αρνείται να αναγνωρίσει ότι στην κάλπη καταγράφονται οι ταξικοί και πολιτικοί συσχετισμοί που έχουν δημιουργηθεί στην πραγματική ζωή και όλα εξαρτώνται από την «βούληση» των ψηφοφόρων. Και φυσικά τους βολεύει αυτή η στάση, γιατί έτσι βρίσκουν την ευκαιρία να αποσείσουν από πάνω τους την ευθύνη για αυτές τις εξελίξεις και να την φορτώσουν στον κόσμο. Όμως πρέπει, ιδιαίτερα από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, να απαντήσουν πώς γίνεται ο κόσμος, που τόσο κατακρίνουν, να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ για ευρωεκλογές και Μώραλη ή Μπέο για δημάρχους. Γιατί αυτό δείχνουν τα αποτελέσματα στους δύο δήμους και τις ευρωεκλογές. Στην Α’ Πειραιώς, ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε 26% στις ευρωεκλογές και 17% ο Δρίτσας για τον δήμο, ενώ στον Βόλο, ο ΣΥΡΙΖΑ 32,5% στις ευρωεκλογές και 18% η ΝΔ, η οποία κατεβαίνει διασπασμένη στις δημοτικές, τον δήμο τον παίρνει ο Μπέος.
Η απόσταση που έχουν να διανύσουν οι λαϊκές δυνάμεις για να οργανώσουν την πάλη τους στις γειτονιές και τις πόλεις απέναντι στην αντιδραστική επιδρομή είναι και μακριά και δύσκολη. Η εποχή μας ωστόσο απαιτεί να διανυθεί σε σύντομο διάστημα για να αποτραπεί η χειραγώγηση του λαϊκού κόσμου από τους κάθε είδους «σωτήρες».

Προλεταριακή Σημαία 735 -  www.kkeml.gr
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

26 Μαΐου 2014

Σχετικά με τα εκλογικά αποτελέσματα της «Χρυσής Αυγής» και άλλων αντιδραστικών εκφράσεων

0
(Το άρθρο αυτό γράφτηκε για την Προλεταριακή Σημαία πριν τις ευρωεκλογές όπου η Χρυσή Αυγή παρουσίασε πτώση των ψήφων της σε σχέση με τις εκλογές του α' γύρου. Για παράδειγμα στην Αθήνα έπεσε 8221 ψήφους παίρνοντας 27.728 ενώ συνολικά στην Αττική 5778 παίρνοντας 175.130, παράλληλα η προεκλογική της συγκέντρωση στο Κολωνό μόνο ως αποτυχημένη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, το πολύ να μάζεψε 400 άτομα, παρ' όλα αυτά η άνοδός της και η σταθεροποίηση του φασιστικού μορφώματος είναι δεδομένη. Όσο για τον Μπέο και τον Μώραλη τελικά βγήκαν δήμαρχοι. Τα λεγόμενα λοιπόν του κειμένου επί της ουσίας δεν αλλάζουν.)

Άνοδο σε ψήφους και σε ποσοστά παρουσίασε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές το νεοναζιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής» στην Αττική. Ενώ πανελλαδικά οι ψήφοι που πήρε στις περιφερειακές εκλογές ήταν 455.000, έναντι 425.000 στις βουλευτικές του Ιούνη του 2012, στην Περιφέρεια της Αττικής, το ποσοστό της έφτασε στο 11,13% και 180.908 ψήφους (έναντι 144.335 του Ιούνη του 2012, σε Α’ και Β’ Αθήνας και Πειραιά και στην Αττική) και στο Δήμο της Αθήνας 16,12% και 35.949 ψήφους (έναντι 22.486 στην Α’ Αθήνας τον Ιούνη του 2012). Σε εργατικές και λαϊκές συνοικίες μάλιστα, όπως στη Νίκαια, στο Πέραμα και στο Κερατσίνι, του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα, ή στη Σαλαμίνα, η άνοδός της είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Στο Κερατσίνι, τα ποσοστά της στις περιφερειακές εκλογές ξεκινούν από το 5,97% και φτάνουν το 15,41%. Στον Κολωνό και στα Σεπόλια έφτασε σε ποσοστά του 20%.
Η ανησυχητική για το λαό αυτή εξέλιξη θα μπορούσε σε πολλούς να προκαλέσει «έκπληξη», μομφή σε τμήματα του λαού, ή… αδυναμία ερμηνείας. Σε λογικές που ερμηνεύουν την πραγματική λαϊκή θέληση κυρίως με βάση το «εκλογικό ταμπλό». Σε λογικές που υποτιμούν τις σοβαρές συνέπειες της ανυπαρξίας λαϊκού κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης και ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης και δουλειάς της Αριστεράς. Σε λογικές που «δε βλέπουν» πού ακριβώς ρίχνει το δηλητήριό του το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Κι ακόμα περισσότερο, που δε βλέπουν τις αιτίες γέννησης του φασιστικού φαινομένου και την καθημερινή τροφοδότησή του απ’ την κυρίαρχη πολιτική, η οποία φασιστικοποιείται μέρα με τη μέρα και σ’ όλα τα επίπεδα.
Φαίνεται πως η «επιχείρηση κοντέματος» της «Χρυσής Αυγής» που δρομολογήθηκε όχι βέβαια από «αντιφασιστικές» αφετηρίες και στοχεύσεις, αλλά για να μην αποδυναμωθεί η επίσημη πολιτική διαχείριση του συστήματος (και κυρίως η ΝΔ), αυτή που διαχειρίζεται δηλαδή σήμερα την αντιλαϊκή επίθεση και την πολιτική της φασιστικοποίησης και που δεν θα «θυσιαζόταν» για χάρη οποιουδήποτε φασιστικού παράγωγού της, δεν έπιασε. Γιατί αν το «κόντεμα» και η φυλάκιση του Μιχαλολιάκου και των άλλων 4 βουλευτών της «Χρυσής Αυγής» και οι εκκρεμείς υποθέσεις των υπόδικων αποτελούν τη μία πλευρά του νομίσματος, υπάρχει και η άλλη. Αυτή των σχέσεων του φασιστικού μορφώματος με εκφραστές της κυρίαρχης πολιτικής της φασιστικοποίησης, όπως ανέδειξε περίτρανα η υπόθεση Μπαλτάκου. Αυτή του ρόλου του «μπράβου» μερίδων του κεφαλαίου (όπως του εφοπλιστικού για παράδειγμα) απ’ τη «Χρυσή Αυγή» και της ανάλογης στήριξής της. Ή ακόμα κι αυτή του ενδεχόμενου της ένταξης μιας «σοβαρής» «Χρυσής Αυγής» και σημερινών στελεχών της, στο πλαίσιο της μελλοντικής επίσημης διαχείρισης του συστήματος. Γιατί, όπως είπε και η Τρέμη, «άλλο ο Κασιδιάρης, άλλο η “Χρυσή Αυγή”»… Στο πλαίσιο μιας πολιτικής που δεν παραμένει «στάσιμη» όσον αφορά τα ολοένα και πιο αντιδραστικά, επιθετικά απέναντι στο λαό και φασίζοντα χαρακτηριστικά που αποκτά, αλλά που βαθαίνει και εξελίσσεται.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, σε μια σειρά εργατικές και λαϊκές συνοικίες στις πόλεις, αλλά και στη νεολαία, με δεδομένη την απουσία ενός πραγματικού αριστερού επαναστατικού λόγου -και κυρίως έργου- με μαζική απεύθυνση, σε συνθήκες απανωτών μέτρων και «μνημονίων», φτωχοποίησης, ξεπουλήματος, και εκτίναξης της ανεργίας στα ύψη, η «Χρυσή Αυγή» συνεχίζει τη «δουλειά της». Αυτο-παρουσιαζόμενη μάλιστα και ως διωκόμενη. Κραυγάζοντας «ενάντια στους ξένους», αναφερόμενη τόσο στα ταξικά αδέλφια των ελλήνων εργατών, τους μετανάστες, που αποτελούν πραγματικό της στόχο, στο πλαίσιο της επιχείρησης διάσπασης της εργατικής τάξης, όσο και –υποτίθεται- ενάντια στους «ισχυρούς», στη Μέρκελ, στους «τοκογλύφους», στους σιωνιστές -κι όχι βέβαια στην… ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας, από κάθε «προστάτη»- παρουσιαζόμενη μάλιστα πως κάνει και… «εθνική αντίσταση» και αγώνα «ενάντια στο σύστημα». Μαζί βέβαια με την «αντι-συστημική» αστυνομία, τον «αντι-συστημικό» στρατό, το «αντι-συστημικό» «ελληνικό κεφάλαιο», ή ακόμα και θέτοντας και προβληματισμούς αναζήτησης «αντι-συστημικών» ξένων προστατών…
Για να αποκαλυφθεί όμως ο βαθειά αντιλαϊκός και αντιδραστικός χαρακτήρας του σημερινού νεοναζιστικού φαινομένου, και για να απομονωθεί το «αυγό του φιδιού» σήμερα, δεν αρκεί η καταγγελία της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, των τραμπουκισμών απέναντι σε έλληνες και μετανάστες και των δολοφονιών άλλων μεταναστών απ’ τη συμμορία αυτή. Δεν αρκεί η αναφορά στα εγκλήματα του Χίτλερ, των γερμανών κατακτητών της χώρας, του ναζισμού και του φασισμού, παγκόσμια. Δεν θα γίνει «αυτόματα» μετά από «κάποιες αποκαλύψεις», ούτε θ’ αντιμετωπιστούν οι αιτίες του με λογικές και πρακτικές «κλεφτοπολέμου». Χρειάζεται να γίνεται ορατή στο λαό, στην εργατική τάξη και τη νεολαία, η αγωνιστική, η διεκδικητική, η ταξική, η αντιιμπεριαλιστική, κατεύθυνση και δράση και τ’ αποτελέσματα που μπορεί να φέρουν η αντίσταση στην επίθεση κι οι αγώνες του λαού. Σε επίπεδο «αποκαλύψεων», το αποκρουστικό του πρόσωπο ο φασισμός κι ο νέο-ναζισμός το δείχνουν καθημερινά, και χωρίς να… κοπιάζει η Αριστερά. Απ’ τις θηριωδίες του, στην Οδησσό και στη Μαριούπολη της Ουκρανίας, μέχρι τις πρόσφατες μισάνθρωπες δηλώσεις του Λεπέν για το λαό της Νιγηρίας (και όχι μόνο…) πως ο «ιός του ‘Έμπολα μπορεί να λύσει το δημογραφικό πρόβλημα μέσα σε τρεις μήνες»! Ό, τι δηλαδή θα μπορούσε να κάνει κατ’ αυτόν κι ένας πυρηνικός πόλεμος, ή οι «θάλαμοι αερίων» των ναζίδων…
Εκτός απ’ τους φασίστες της «Χρυσής Αυγής» όμως, στις πρόσφατες εκλογές ήταν χαρακτηριστική η άνοδος κι άλλων αντιδραστικών εκφράσεων του συστήματος και του ντόπιου κεφαλαίου. Ενός κεφαλαίου που, πέρα απ’ τη «νόμιμη» καθημερινή κλοπή κι εκμετάλλευση του εργαζόμενου, είναι βουτηγμένο και στην «αρπαχτή», τα «σκάνδαλα» και την κοινώς λεγόμενη «λαμογιά». Και με κάθε είδους διασυνδέσεις βέβαια με μηχανισμούς του κράτους, της εκκλησίας και του αθλητισμού. Όπως η περίπτωση του Μώραλη, αντιπρόεδρου του Ολυμπιακού, με 27.449 ψήφους και 33,28%, για τη δημαρχία του Πειραιά, και του Μαρινάκη, του εφοπλιστή προέδρου του Ολυμπιακού, συνεχιστή και συνεργάτη του Κόκκαλη και «υπόπτου για στημένα στοιχήματα» το 2011, για δημοτικός σύμβουλος, μαζί με τον πρώτο. Σ’ έναν Πειραιά, με το ξεπούλημα του λιμανιού και του Ο.Λ.Π. και τα «φιλέτα» που ανοίγονται προ των πυλών. Ή του Αχιλλέα Μπέου, του Ολυμπιακού Βόλου και «επιχειρηματία της νύχτας», που έχει θητεύσει στον Κορυδαλλό για «στημένα παιχνίδια», και που παρουσιάζεται κι αυτός ως… «αντι-συστημικός», ενάντια «στα λαμόγια τους πολιτικούς» και «αναμορφωτής» του Βόλου σε περίπτωση που γίνει δήμαρχος, που πήρε 25.559 ψήφους και 38, 29%. Φαίνεται πως η πολύχρονη δουλειά που έχουν κάνει όλοι αυτοί οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και μέσα απ’ τους αθλητικούς συλλόγους, όπου διοχετεύουν στη νεολαία το δηλητήριο της απολιτικής και του χουλιγκανισμού, δεν πήγε «στο βρόντο». Αλλά και η περίπτωση του Ψηνάκη, γνωστού παράγοντα της αποβλακωτικής –πλην όμως ιδιαίτερα επικερδούς- «σόου μπήζνες» και των Μ.Μ.Ε., υποψήφιου με το ΛΑ.Ο.Σ. στις εκλογές του 2009 και του 2012, που βγήκε δήμαρχος Μαραθώνα, με 53% απ’ την πρώτη Κυριακή, «φιλοξενώντας» μάλιστα και χρυσαυγίτη στο ψηφοδέλτιό του, μπορεί να συγκαταλεχθεί στις παραπάνω περιπτώσεις.
Όπως και στην περίπτωση της «Χρυσής Αυγής», έτσι κι εδώ, σε μια κατάσταση όπου δεν εκφράζεται η κατεύθυνση της αντίστασης και της πάλης ως διέξοδος για το λαό, οι κάθε είδους «φελλοί» της αστικής τάξης όχι μόνο «επιπλέουν» αλλά προβάλλονται και αξιοποιούνται κατάλληλα απ’ το σάπιο αυτό σύστημα, για τον εγκλωβισμό του λαού και για την πραγματοποίηση των αντιδραστικών επιδιώξεων του συστήματος. Αξιοπρόσεκτο επίσης είναι πως οι ψήφοι και το ποσοστό της «Χρυσής Αυγής» στις δημοτικές εκλογές του Πειραιά («Ελληνική Αυγή για τον Πειραιά») είναι, σε αντίθεση με τη γενική εικόνα, εξαιρετικά μειωμένα σε σχέση με τον Ιούνη του 2012 (4.673 ψήφοι και 5,67%, έναντι 26.000 και περίπου 9%), ενώ στο Βόλο η «Χρυσή Αυγή» δεν κατέβασε συνδυασμό, στις δημοτικές εκλογές… Για να ενισχυθούν ποιοι άραγε;
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

24 Μαΐου 2014

Η Χρυσή Αυγή ψηφίζει Νέα Δημοκρατία!

0
Η Χ.Α. παρά το ότι αυτοπαρουσιάζεται ως η δύναμη που στρέφεται κατά του "σάπιου πολιτικού συστήματος" είναι από τους φανατικότερους υποστηρικτές του. Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι προς όφελος αυτών που υπηρετεί το πολιτικό σύστημα και να μην το έχει υποστηρίξει. Άλλωστε το βίντεο "Μπαλτάκου" αυτό που αποδεικνύει πρώτ' απ' όλα δεν είναι τόσο ότι η Ν.Δ. συνδέεται με το φασιστικό μόρφωμα αλλά το αντίθετο. Αποδεικνύει ότι συναλλάσσονται μια χαρά με το πολιτικό σύστημα παρά τις κραυγές ενάντιά του. Και να ήταν μόνο αυτό.... Χωρίς τη στήριξη και προβολή από το σύστημα και τα κόμματά του η Χ.Α. τώρα δεν θα είχε αυτά τα ποσοστά που έχει. Ακόμη και στην Αθήνα σε πολλές περιοχές τοπικοί κομματάρχες της Ν.Δ., γνωστοί δεκαετίες ως τέτοιοι, σε πολλές συνοικίες φέτος φιγουράριζαν ως υποψήφιοί της.
Μπορεί η επιχείρηση "κοντέματός" και η φυλάκιση κάποιων από την ηγεσία της να μην κατάφερε να την περιορίσει αλλά η επιχείρηση ευπρεπισμού της μπας και χρησιμοποιηθεί σε κυβερνητικές λύσεις στο μέλλον προχωρά καλά. Οι, ναι μεν υπόδικοι αλλά εκτός φυλακής, ηγέτες της έλαβαν το μήνυμα μια χαρά. Χαρακτηριστική είναι η χθεσινή της συγκέντρωση στο Κολωνό που δεν είχε καμιά σχέση με αυτά που μας είχε συνηθίσει τόσα χρόνια.
Ακόμη πιο χαρακτηριστική όμως είναι η στήριξη που δίνει σε ψηφοδέλτια της Ν.Δ. σε δήμους και περιφέρειες φέτος. Πάτρα και Δυτική Ελλάδα, Βέροια είναι τα φανερά παραδείγματα. 
Αναδημοσιεύουμε εδώ άρθρο από τον Αριστερό Δρόμο στην Ημαθία:


Ρόπαλα και «δημοκρατία» ή η Χ.Α και τα αστικά κόμματα, συγκοινωνούντα δοχεία


Άρθρο του Μελιόπουλου Γιάννη για τη δήλωση στήριξης υποψήφιου δημάρχου Καραπαναγιωτίδη στη Βέροια από την εγκληματική,ναζιστική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.


Μελιόπουλος Γιάννης
Εκπαιδευτικός

Μόλις δύο εικοσιτετράωρα πριν το β΄ γύρο των δημοτικών-περιφερειακών εκλογών αλλά και των ευρωεκλογών της 25ης Μάη και όπως ακριβώς είναι πολύ συνηθισμένο στα αστικά πολιτικά κόμματα, στις αστικές δημοτικές παρατάξεις, όσοι από τους υποψήφιους δημοτικούς «άρχοντες» κατάφεραν και πέρασαν το νήμα της πρώτης αναμέτρησης, διεκδικώντας την εκλογή τους ψάχνουν να βρουν στήριξη και τις απαραίτητες ψήφους για τη νίκη. Υποστήριξη κάποιες φορές επίσημη και κάποιες ανεπίσημη.
Έχοντας πια στις αποσκευές τα αποτελέσματα της πρώτης Κυριακής, μας απαντήθηκαν ερωτήματα. Όμως και οι ίδιες οι απαντήσεις και η ροή των εξελίξεων της τελευταίας εβδομάδας γεννούν νέα ερωτηματικά που πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπ’ όψη.



Ερώτημα 1ο
«Όλο το προηγούμενο διάστημα ιδιαίτερα έπειτα από τα γεγονότα του φθινοπώρου-με την άνανδρη δολοφονία του αντιφασίστα Π. Φύσσα, τις συνεχείς επιθέσεις των ναζιστικών «ταγμάτων εφόδου» κατά αριστερών και λαϊκών αγωνιστών και μεταναστών καθώς και με τις απανωτές συλλήψεις και αποκαλύψεις για το ναζιστικό, εγκληματικό μόρφωμα της Χ. Α.-στο μυαλό κάθε κομμουνιστή, αριστερού αλλά και κάθε έντιμου δημοκράτη της χώρας και της πόλης, τριγύριζε το ερώτημα αν το φασιστικό φαινόμενο είχε αρχίσει να υποχωρεί, να ξεφουσκώνει.»

Σήμερα πια έχουμε την απάντηση. Με βάση τα αποτελέσματα των δημοτικών-περιφερειακών εκλογών η Χ. Α , μέσω της νέας μεταμόρφωσης της «Ελληνικής Αυγής», όχι μόνο κάνει αισθητή την παρουσία της αλλά πράγμα πολύ σοβαρό φαίνεται να παγιώνει δυνάμεις.

Ερώτημα 2ο
«Αφού λοιπόν χιλιάδες συμπολίτες μας έθεσαν εαυτό στο πλευρό της ναζιστικής οργάνωσης στις περιφερειακές εκλογές, προκύπτει εύλογα το ερώτημα πώς λειτούργησαν οι ψηφοφόροι αυτοί στα δημοτικά μας πράγματα αλλά και πώς θα λειτουργήσουν τη δεύτερη Κυριακή;»

Δε νομίζουμε πως πρέπει κάποιος να ψάξει πολύ για να βρει την απάντηση και στα δυο αυτά ερωτήματα καθώς σήμερα –Παρασκευή πριν τις εκλογές- υπάρχει αρθρογραφία σε ημερήσια τοπική εφημερίδα, με την οποία γνωστότατο στέλεχος της οργάνωσης του σκότους καλεί τους οπαδούς και εραστές του χιτλερικού ζόφου, τους επιγόνους των πιο μαύρων στιγμών της ανθρώπινης ιστορίας του 20ου αιώνα, να υπερψηφίσουν συγκεκριμένο υποψήφιο δήμαρχο, συγκεκριμένου αστικού συνδυασμού.
Κάνει πάταγο η μάσκα που πέφτει αφήνοντας το «βασιλιά γυμνό» και σε κοινή θέα. Φανερώνεται περίτρανα για ακόμα μία φορά ποιοι πολιτικοί-άτομα ή χώροι-συνομιλούν, συγκοινωνούν και συγγενεύουν, ταγμένοι καθώς είναι στην ίδια αποστολή· να διασώσουν το σύστημα που υπηρετούν από την αγιάτρευτη κρίση που το μαστίζει.

-Χ .Α . και αστικά κόμματα μαζί με το πολιτικό τους προσωπικό και σε τοπικό επίπεδο αποτελούν , όπως αποδεικνύεται συγκοινωνούντα δοχεία ,στα οποία άλλες φορές φουσκώνει το ένα και άλλες το έτερο κομμάτι.
-Αστοί «δημοκράτες» συνομιλούν και συναγελάζονται εκλογικά με τους φασίστες, συνδυάζοντας την πιο απερίγραπτη λογοκοπία και αυταπάτες με τα «ρόπαλα» των νοσταλγών των SS, θωπεύοντας ο ένας τον άλλον, αλληλοβοηθούμενοι για τον κοινό σκοπό.

-Οι ναζιστές της Χ.Α., παρ’ όλο που εμφανίζονται πούροι αντισυστημικοί, υπέρ των αδυνάτων και πληττόμενων από την καπιταλιστική κρίση και τις συνέπειες των μνημονιακών πολιτικών των υποτελών στην ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ Ε.Ε συγκυβερνώντων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, … όχι μόνο αντισυστημικοί και «λαογέννητοι» δεν είναι το αντίθετο. Αποτελούν το μαντρόσκυλο του συστήματος της φτώχειας και της εξαθλίωσης, της τεράστιας ανεργίας και της καταλήστευσης της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων, του συστήματος του τεράστιου πλούτου των ντόπιων και διεθνών καρχαριών. Γεννιούνται από τους πιο σκοτεινούς κόλπους του, το υπηρετούν με κάθε τρόπο.
Και μεις … όσοι ζούμε σ’ αυτόν τον τόπο; …όσοι ζούμε και αναπνέουμε σ’ αυτήν την πόλη κι αναπνέουμε τον αέρα της;…όσους μας έχει χτυπήσει η δυσωδία της ναζιστικής μπόχας που πλανιέται σ’ αυτήν;
Ας είμαστε όλοι σε εγρήγορση. Κομμουνιστές, αριστεροί και κάθε έντιμος δημοκράτης και πατριώτης της πόλης μας ας είναι σε συναγερμό.


ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΙ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑ ΣΤΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ Η ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ.


ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΟΥΝ ΟΣΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΣΥΝΑΓΕΛΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΥΙΟΘΕΤΟΥΝ ΤΑ ΜΑΝΤΡΟΣΚΥΛΑ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ.

ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΚΑΘΕ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ, ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ, ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ ΟΣΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΦΑΡΜΟΣΑΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ, ΟΛΟ ΤΟ ΦΑΣΜΑ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΧΩΡΙΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗ, ΓΙΓΑΝΤΩΣΑΝ ΚΑΙ ΓΙΓΑΝΤΩΝΟΥΝ ΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΜΑΣ …ΓΙΓΑΝΤΩΝΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΑΝΑΒΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ Ο ,ΤΙ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΚΑΙ ΜΑΥΡΟ ΕΧΕΙ ΑΝΑΔΕΙΞΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ,
ΤΟ ΦΙΔΙ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

22 Μαΐου 2014

Ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ) για τις εκλογές

0
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Πέμπτη 22 Μάη 2014
Εντείνονται οι πιέσεις, οι εκβιασμοί και τα ψεύτικα διλήμματα μπροστά στην 25η Μάη και τη δεύτερη εκλογική Κυριακή. Βομβαρδίζεται καθημερινά ο λαός, από όλες τις πλευρές, από απόψεις που έχουν αναγάγει τις εκλογές αυτές στον «νυν υπέρ πάντων αγώνα». Από τη συστημική προπαγάνδα μέχρι τις διακηρύξεις της μεγάλης πλειοψηφίας της Αριστεράς, τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών, αλλά και του δεύτερου γύρου των δημοτικών-περιφερειακών εκλογών, παρουσιάζονται -ούτε λίγο ούτε πολύ- ως εκείνα που θα κρίνουν το μέλλον του λαού και της χώρας. Και το κλίμα αυτό παροξύνεται από το γεγονός ότι οι εκλογές της 18ης Μάη ανέδειξαν ένα αμφίρροπο αποτέλεσμα με ισχυρά ωστόσο τα στοιχεία της συνολικά αντιδραστικής στροφής που έχει συντελεστεί στο πολιτικό σκηνικό της χώρας.
- Οι κυβερνητικές δυνάμεις εισέπραξαν σε μεγάλο βαθμό την οργή του λαού για τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική που υπηρετούν και προωθούν για λογαριασμό των ιμπεριαλιστών της τρόικας, του ξένου και του ντόπιου κεφάλαιου. Ωστόσο, διατηρούν σε σημαντικό βαθμό τις δυνάμεις τους σε δήμους και περιφέρειες, αποδεικνύοντας ότι οι μηχανισμοί που έχουν στήσει, οι δεσμεύσεις και οι εξαρτήσεις που έχουν αποσπάσει εξακολουθούν να λειτουργούν και είναι ικανές να συνεχίσουν να προωθούν την ίδια αντιδραστική πολιτική. Η αποτυχία της ΝΔ να αναδείξει υποψήφιό της για το δεύτερο γύρο στο δήμο Αθήνας και την περιφέρεια Αττικής είναι ένα σοβαρό πολιτικό πλήγμα γι’ αυτήν, αναδεικνύει το γενικότερο κλίμα αστάθειας που επικρατεί στα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα του συστήματος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτά έχουν στερηθεί τη δυνατότητα να διαχειριστούν αυτήν την εξέλιξη.
- Ιδιαίτερα αρνητικό στοιχείο είναι η εκλογική σταθερότητα που επέδειξε η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Τρανό δείγμα της συντηρητικής, αντιδραστικής στροφής στα πολιτικά πράγματα, τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής πανελλαδικά, αλλά και ιδιαίτερα στο δήμο της Αθήνας, απέδειξαν πόσο επικίνδυνα έχει απλώσει ο φασισμός τα πλοκάμια του στην κοινωνία. Παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης Σαμαρά να «κοντύνει» τη Χρυσή Αυγή και παρά τη φυλάκιση ηγετικών στελεχών της, είναι πια ξεκάθαρο ότι ο φασισμός έχει αποκτήσει ευρύτερη επιρροή και διασυνδέσεις. Αποτελεί γέννημα-θρέμμα της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής κυριαρχίας, τροφοδοτείται από την αντιδραστική πολιτική και τη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, εκμεταλλεύεται την αδυναμία της Αριστεράς να εμπνεύσει τις λαϊκές μάζες, να υπερασπιστεί τα λαϊκά-εργατικά συμφέροντα και να ηγηθεί μίας πολιτικής που θα συγκρουστεί με την κυρίαρχη πολιτική και τους υποστηριχτές της.
Το «λουστράρισμα» της Χρυσής Αυγής που ακολούθησε την κυβερνητική αποτυχία «κοντύματός» της, η υπόθεση Μπαλτάκου και το γρήγορο «θάψιμό» της δείχνουν ότι ισχυροποιείται η πιθανότητα να αξιοποιηθεί μελλοντικά είτε ως κυβερνητικό δεκανίκι είτε αλλιώς, αλλά πάντα ως εργαλείο εξαιρετικά χρήσιμο για το χτύπημα των προοδευτικών ιδεών, των λαϊκών αγώνων και της Αριστεράς.
- Σε αυτή τη βάση, μόνο να επιχαίρουν δεν μπορούν οι δυνάμεις της Αριστεράς. Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ γιατί, παρά την -αναμενόμενη- σημαντική αύξηση της εκλογικής του επιρροής σε σχέση με τις προηγούμενες δημοτικές-περιφερειακές εκλογές και τις επιτυχίες σε δήμο Αθήνας και περιφέρεια Αττικής, δεν κατάφερε ούτε σε επίπεδο δήμων ούτε σε επίπεδο περιφερειών να δικαιολογήσει τα περί «ανατροπής». Η αναντιστοιχία των διακηρύξεών του το 2012 με τη σημερινή πολιτική του πρόταση -ευθυγραμμισμένη και λειασμένη σύμφωνα με τις απαιτήσεις του συστήματος- και η δίχρονη κινηματική κάμψη στην οποία συνέβαλε κατά πολύ, δεν πέρασαν απαρατήρητες και του κόστισαν εκλογικά.
Το ΚΚΕ παρουσιάζεται παντού με σημαντικά μειωμένα ποσοστά σε σχέση με τις εκλογές του 2010. Το ότι κατόρθωσε να ανακάμψει ελαφρά και να επιστρέψει σε επίπεδα λίγο χειρότερα από το Μάη του 2012 δεν οφείλεται σε καμία δική του προσπάθεια. Οφείλεται κυρίως στην επιστροφή στην «κανονικότητα» της κινηματικής απραξίας με το λαό στο περιθώριο (από την οποία έχει μάθει να τρέφεται το ΚΚΕ), αλλά και στην αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να επιβεβαιώσει τις ελπίδες κομματιών του λαού για μια -στοιχειώδη έστω- αλλαγή μέσα από τη στήριξή του.
- Συνολικά, αποδείχτηκε για μια ακόμη φορά ότι οι δυνάμεις του συστήματος εξακολουθούν να έχουν το πάνω χέρι στις εξελίξεις. Στηριγμένες από τα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα, το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, προκειμένου να συνεχίσουν και να βαθύνουν την αντιλαϊκή και αντεργατική επίθεση, δεν πτοήθηκαν από τα αποτελέσματα της κάλπης στις 18 Μάη και ούτε πρόκειται να πτοηθούν από τα αποτελέσματα της κάλπης της 25ης Μάη. Το σύνθημα που προβάλλει ο ΣΥΡΙΖΑ «Στις 25 Μάη ψηφίζουμε και φεύγουν» είναι ένα τεράστιο ψέμα. Είναι η επιτομή των εκλογικών αυταπατών στις οποίες στηρίχτηκε και εξακολουθεί να στηρίζεται η Αριστερά του συμβιβασμού και της ήττας.
Αν κάτι αποδείχτηκε και θα συνεχίσει να αποδεικνύεται, αυτό είναι ότι όσο οι λαϊκοί αγώνες απουσιάζουν, όσο ο λαός δεν διεκδικεί μαχητικά τα δικαιώματά του, όσο δεν ενισχύονται οι εστίες αντίστασης και διεκδίκησης, όσο δεν ισχυροποιείται η γραμμή της αποφασιστικής, μαζικής, ταξικής σύγκρουσης με το σύστημα και τις δυνάμεις του, τόσο οι εξελίξεις θα κινούνται σε ένα πλαίσιο εύκολα διαχειρίσιμο από το σύστημα. Πλαίσιο όλο και πιο αντιδραστικό όλο και πιο μαύρο.
- Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό και τους εργαζόμενους να μην υποκύψουν στους κάλπικους εκβιασμούς και τις εκλογικές αυταπάτες. Να εκφράσουν μαζικά την αποδοκιμασία τους σε αυτήν την πολιτική και όσους τη στηρίζουν. Να εκφράσουν στην πράξη την αντίθεσή τους με την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία της ΕΕ που τόσα δεινά έχει φέρει στο λαό και τη χώρα και ΝΑ ΑΠΕΧΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ! Να μην νομιμοποιήσουν το ψευτοδημοκρατικό προσωπείο του Ευρωκοινοβουλίου πίσω από το οποίο κρύβεται πείνα, φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, πολεμικές επεμβάσεις και στήριξη ό,τι πιο αντιδραστικού έχει να επιδείξει η ανθρώπινη ιστορία.
Και μέσα από την αποχή τους, να πουν «όχι» και στα ψεύτικα διλήμματα του δεύτερου γύρου, στα κομπρομί και τα ψευδεπίγραφα «μέτωπα» που πάντα στήνονται πριν τις κάλπες.
  • Η ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ!
  • ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΓΥΡΟ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ-ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΩΝ!
  • ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε. – ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

17 Μαΐου 2014

Λευκό – άκυρο σε δημοτικές, περιφερειακές εκλογές

16
Τον Οκτώβρη του 2010, στις πρώτες εκλογές για τους νέους δήμους και τις περιφέρειες έτσι όπως τις καθόριζε το αντιδραστικό διοικητικό κατασκεύασμα του «Καλλικράτη», ο λαός αντέδρασε στην πρώτη εφαρμογή του με μαζική αποχή που έφτασε το 40-45%. Η στάση αυτή του κόσμου προκάλεσε πλήθος αναλύσεων περί «αμερικανοποίησης» του πολιτικού συστήματος και του κόσμου, που «δεν καταλάβαινε» πόσο σημαντικό ήταν να βγει περιφερειάρχης Αττικής ο Αλέξης Μητρόπουλος ή ο Αλέκος Αλαβάνος.
Καθώς η στάση αυτή αποτέλεσε συνέχεια της μαζικής αποχής στις ευρωεκλογές του 2009, στις διάφορες ηγεσίες της Αριστεράς «μας» άρχισε να επικρατεί «προβληματισμός» για το «πού το πάει ο κόσμος». Λες και δεν το έβλεπαν στις μαζικές και μαχητικές απεργιακές συγκεντρώσεις και πορείες όπου δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενων στους δρόμους αντιστεκόταν με πείσμα στην αντεργατική λαίλαπα κυβέρνησης–ΕΕ-ΔΝΤ.. Τα «όχι» της ρεφορμιστικής Αριστεράς στην εφαρμογή του «Καλλικράτη» εξαντλήθηκαν πολύ γρήγορα μπροστά στην κάλπη. Για να αποδείξουν για άλλη μια φορά ότι όταν λένε «όχι» σε οποιοδήποτε αντιδραστικό-αντιλαϊκό μέτρο και πολιτική το εννοούν μόνο ως διακήρυξη και από εκεί και πέρα «τα κεφάλια μέσα», με την προοπτική να δώσουν τις «απαντήσεις» και τις «διεξόδους» στις μοναδικές «μάχες» που γνωρίζουν να δίνουν με όλες τους τις δυνάμεις, αυτές των εκλογών, με στόχο την «αλλαγή των συσχετισμών». Στις ίδια «μάχες» καλούν ξανά τους εργαζόμενους για τις εκλογές στις 18 και 25 Μάρτη άλλοι γιατί επιδιώκουν να αναλάβουν την κυβερνητική διαχείριση, άλλοι για να αυξήσουν, γενικώς, τα ποσοστά τους και άλλοι για να καταλάβουν «καρέκλες» που θα τους δώσουν «πρόσωπο» στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Δεν έχουν συμπληρωθεί τέσσερα χρόνια από την εφαρμογή του «Καλλικράτη» στη νέα διοικητική οργάνωση δήμων και σύσταση των περιφερειών, η οποία «συνέπεσε» με την επέλαση των βάρβαρων μνημονιακών πολιτικών, για να αποκαλυφθεί πλήρως ο αντιδραστικός του χαρακτήρας. Από την αναγκαστική συνένωση δήμων και κοινοτήτων που έσβησε από το χάρτη μεταφορικά και κυριολεκτικά εκατοντάδες δήμους και κοινότητες, που εγκαταλείφθηκαν στην τύχη τους, ιδιαίτερα στην επαρχία, μέχρι την εφαρμογή του συνόλου της αντιλαϊκής–αντεργατικής πολιτικής στους εργαζόμενους της τοπικής αυτοδιοίκησης. Από την κλιμάκωση της φορομπηξίας με τα «ανταποδοτικά τέλη» μέχρι την εκχώρηση, το ξεπούλημα και τα ΣΔΙΤ των ελεύθερων-ανοιχτών χώρων.
Αυτή η «αρχιτεκτονική» της λεγόμενης τοπικής αυτοδιοίκησης αποτελεί ακόμα μια εφαρμογή των εντολών της ΕΕ για την καλύτερη διαμόρφωση μιας «πολυεπίπεδης διακυβέρνησης», ουσιαστικά για την καλύτερη προώθηση των πολιτικών που απαιτεί το μονοπωλιακό κεφάλαιο σε μια σειρά τομείς, από τις ειδικές οικονομικές ζώνες της εκμετάλλευσης και του εργασιακού μεσαίωνα για τους εργαζόμενους μέχρι τη διαχείριση των σκουπιδιών. Δήμοι και περιφέρειες ιμάντες του κρατικού μηχανισμού και των κεντρικών πολιτικών των αστικών κυβερνήσεων, διαχειριστές κοινοτικών προγραμμάτων ΕΣΠΑ της ΕΕ, την ίδια περίοδο που διαλύεται ο παραγωγικός ιστός και η ανεργία παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις.
Δήμαρχοι και περιφερειάρχες πρόθυμοι και υποταγμένοι στην αντεργατική λαίλαπα που σάρωσε δικαιώματα και καταχτήσεις, σπρώχνοντας στη φτώχεια και την εξαθλίωση εκατομμύρια εργαζόμενου λαού. Μόνιμη επωδός σε κάθε λαϊκό αίτημα στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια, «δεν μπορεί να γίνει, δεν το επιτρέπει ο νόμος».
Δεν λένε ψέματα σε αυτό. Οι δήμοι και οι περιφέρειες καθώς και όλα τα νομικά τους πρόσωπα ελέγχονται άμεσα για τη «νομιμότητα» των πράξεων και των αποφάσεών τους από ειδική υπηρεσία του υπουργείου Εσωτερικών, «εποπτείας των ΟΤΑ», η οποία και αναφέρεται απευθείας στον εκάστοτε υπουργό. Στο λαό λένε ψέματα όταν ζητάνε την ψήφο του για να «αγωνιστούν να λύσουν τα προβλήματά του». Και καλά για όσους τοπικούς «άρχοντες» στηρίζουν την αστική πολιτική της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, είναι φυσικό να πιστοποιούν κάθε φορά τη «νομιμότητά» τους κόντρα στα συμφέροντα των εργαζόμενων δημοτών. Και αν προκύψει και κανένας «απείθαρχος», ο πανίσχυρος ελεγκτής δημόσιας διοίκησης (σήμερα ο Ρακιντζής) θα βγει στα κανάλια για να αποκαλύψει τη… διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Οι άλλοι; Αυτοί που αναφέρονται στην Αριστερά σε ποια «νομιμότητα» πράξεων και αποφάσεων είναι έτοιμοι να υποταχτούν;
Από την άλλη, βέβαια, ο νόμος επιτρέπει την προώθηση της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών καθαριότητας, της ύδρευσης, των κοινόχρηστων-ανοικτών χώρων, των λιμανιών, των αεροδρομίων σε επαρχία και νησιά, ακόμα και τις «μπίζνες» με τη διαχείριση των σκουπιδιών, σαν πάμφθηνη πρώτη ύλη για το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο. Και σε αυτόν το νόμο –του κέρδους– δήμαρχοι και περιφερειάρχες στέκονται «σούζα». Εξάλλου, είναι και οι τομείς μέσα από τους οποίους κάποιοι από αυτούς θα «ωφεληθούν» και ατομικά, όπως αποδείχτηκε τα χρόνια που πέρασαν.
Σε αυτή την κατεύθυνση του ξεπουλήματος–ιδιωτικοποίησης κάνουν την εμφάνισή τους και «αυτοδιοικητικά» σχήματα που εκφράζουν άμεσα μερίδες του κεφαλαίου και της κομπραδόρικης-παρασιτικής αστικής τάξης, όπως στον Πειραιά ή στο Βόλο. Μπαίνουν και αυτοί ορμητικά στο «ψητό» για να διεκδικούν απευθείας τα συμφέροντά τους, χωρίς τη διαμεσολάβηση του κάθε Πάχτα με την εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική ή του κάθε Τατούλη με τα ΣΔΙΤ για τα σκουπίδια στην Πελοπόννησο.
Για να γίνει ακόμα πιο κατανοητό το πόσο ξένη και εχθρική είναι απέναντι στο λαό η λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση, παραθέτουμε και κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα από τη «δράση» δημάρχων, καθώς για τους περιφερειάρχες δεν νομίζουμε ότι υπάρχει και ιδιαίτερη ανάγκη αποκάλυψης του ρόλου τους.
Παράδειγμα 1ο: Στο Περιστέρι το Σεπτέμβρη του 2011, μετά από μαζική παρέμβαση της Πρωτοβουλίας Ανέργων Περιστερίου στο δημοτικό συμβούλιο, ψηφίζεται παμψηφεί και με πρόταση του «υπερ-κομματικού» δημάρχου Παχατουρίδη η απαλλαγή των ανέργων από την πληρωμή των δημοτικών τελών. Η απόφαση αυτή ακυρώθηκε από την Περιφέρεια και ο δήμος παρέπεμπε από τον Άννα στον Καϊάφα τους ανέργους που αναζητούσαν τον τρόπο υλοποίησης της απόφασης του δημοτικού συμβουλίου. Με αυτόν τον τρόπο και ο δήμαρχος έδειξε την «αλληλεγγύη» του στους ανέργους αλλά και η «νομιμότητα» της κεντρικής πολιτικής εξουσίας δεν ταράχτηκε από τέτοιου είδους αποφάσεις υπέρ των ανέργων. Φυσικά, η σκέψη να μπει επικεφαλής κινήματος ο δήμαρχος και ο δήμος για να μην πληρώνουν δημοτικά τέλη οι άνεργοι δημότες του είναι απαγορευμένη υπόθεση.
Παράδειγμα 2ο: Το Δεκέμβρη του 2013 χιλιάδες σπίτια είναι χωρίς ρεύμα σε όλες τις περιοχές της χώρας και ιδιαίτερα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη σαν αποτέλεσμα της ανεργίας, της φτώχειας και των χαρατσιών. Μικρά παιδιά, νέοι, γέροντες χάνουν τη ζωή τους είτε γιατί κάηκαν προσπαθώντας να ζεσταθούν είτε γιατί δηλητηριάστηκαν από αναθυμιάσεις. Διάφοροι δήμαρχοι ανά τη χώρα «ανακαλύπτουν» εκατοντάδες και χιλιάδες δημότες να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς ρεύμα και θέρμανση μέσα στο χειμώνα. Ο δήμαρχος Ζακύνθου «απειλεί» ότι θα πληρώνει ο δήμος το ρεύμα, τέσσερεις δεξιοί δήμαρχοι (Π.Φαλήρου, Βύρωνα, Περιστερίου, Καρπενησίου) κάνουν πρόταση στον Σαμαρά να επιτρέψει στην τοπική αυτοδιοίκηση να πληρώνει το ρεύμα των «αδύναμων», ενώ οι δήμαρχοι Αθήνας και Θεσσαλονίκης δηλώνουν ότι δεν μπορούν να πληρώνουν το ρεύμα λόγω οικονομικής αδυναμίας. Η συνέχεια γνωστή, με ένα άθλιο γαϊτανάκι φορτώματος ευθυνών από δημάρχους σε κυβέρνηση και το αντίστροφο, για να δώσουν τελικά ρεύμα, για μία πολύ μικρή περίοδο, σε κάποιους και από τότε τίποτα. Και το ζήτημα δεν είναι να πληρώνει ο δήμος το ρεύμα αλλά να διεκδικήσει μαζί με τον εργαζόμενο κόσμο δωρεάν ρεύμα για τους ανέργους και όσους δεν μπορούν να πληρώσουν, από την κυβέρνηση.
Παράδειγμα 3ο: Τον Ιούλιο του 2013 η κυβέρνηση ανακοινώνει τη διαθεσιμότητα-απόλυση 2.200 σχολικών φυλάκων μαζί με τους καθηγητές των ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ. Τα σχολεία είναι στη «δικαιοδοσία» των δήμων και οι δήμαρχοι για να «συμπαρασταθούν» στους απολυμένους προσλαμβάνουν συμβασιούχους επιστάτες! Ενώ από την άλλη «παραστέκονται» δικαστικά στους σχολικούς φύλακες, αποδεικνύοντας έτσι «εμπράκτως» την …αλληλεγγύη τους, όπως έκανε γνωστό με δηλώσεις του ο δήμαρχος Αθήνας Καμίνης. Άλλωστε, πώς θα μπορούσαν να έχουν διαφορετική στάση οι δήμαρχοι όταν οι δήμοι και τα νομικά τους πρόσωπα αποτελούν το «εργαστήριο» εφαρμογής όλης της αντεργατικής νομοθεσίας και πολιτικής κυβέρνησης–ΕΕ–ΔΝΤ. Πενταμηνίτες, οκταμηνίτες, μπλοκάκια, «μαθητεία» από νέους, ακόμα και απλήρωτοι δουλεύουν στους δήμους και τις δημοτικές επιχειρήσεις, διαλύοντας κάθε εργατικό δικαίωμα και κατάχτηση.
Είναι εξοργιστικά υποκριτικό οι ίδιοι φορείς που προωθούν τον πιο βάρβαρο εργασιακό μεσαίωνα να στήνουν «κοινωνικά» παντοπωλεία, ιατρεία και φαρμακεία για να «απαλύνουν τον πόνο των αδυνάτων», όπως λένε, όλοι αυτοί που μέσω διαφόρων ΜΚΟ και ΚΟΙΝΣΕΠ προωθούν από τη μία την «κάλυψη» όλων των κοινωνικών υποδομών που εγκαταλείπει η κυβέρνηση και το αστικό κράτος και ταυτόχρονα εισάγουν την πιο άθλια εκμετάλλευση για τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τους νέους.
Και ένα 4ο παράδειγμα: Στο Ελληνικό ένα αγόρι χάνει τη ζωή του σε ένα από τα λούνα-πάρκ που σαν μανιτάρια έχουν ξεφυτρώσει σε όλη την επικράτεια, μέσα σε πλατείες και άλλους ανοικτούς χώρους, έναντι ενοικίου που πληρώνουν στους δήμους. Με την «αξιοποίηση» αυτή, και όχι μόνο με τα λούνα παρκ, οι δήμοι δικαιολογούνται στον κόσμο ότι έχουν κάποια έσοδα για να αντιμετωπίσουν το πετσόκομμα της χρηματοδότησης από την κεντρική κυβέρνηση. Με τον τρόπο αυτό κάθε ελεύθερος-κοινόχρηστος-ανοιχτός χώρος έχει καταληφθεί από ιδιωτικά συμφέροντα που, όπως αποδείχθηκε και στην περίπτωση του Ελληνικού, δεν είναι και τόσο «μικρομεσαία».
Αυτό σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι έχουν πρόσβαση σε όλους αυτούς τους χώρους μόνο εάν έχουν να πληρώσουν και επειδή δεν έχουν θα είναι αποκλεισμένοι από κάθε χώρο που θα μπορούσε να προσφέρει λίγη ξεκούραση ή αναψυχή. Η εφαρμογή της πολιτικής δήμος επιχείρηση – δημότης πελάτης σε πλήρη ανάπτυξη. Όμως ο δήμαρχος Ελληνικού-Αργυρούπολης δεν είναι, υποτίθεται, σαν τους άλλους, είναι αριστερός και μάλιστα με «περγαμηνές» διεκδίκησης των χώρων του δήμου (παραλία, αεροδρόμιο) για όλο το λαό. Αποδεικνύοντας έτσι ότι δεν μπορούν να υπάρξουν προοδευτικές νησίδες δήμων μέσα στη θάλασσα της αντιλαϊκής–αντεργατικής πολιτικής και του αντίστοιχου θεσμικού πλαισίου. Και όσοι παριστάνουν ότι δεν το αντιλαμβάνονται απλώς κοροϊδεύουν και αποπροσανατολίζουν.
Όμως το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης δεν περιορίζεται στο θεσμικό πλαίσιο που έχει διαμορφώσει και την αντιλαϊκή πολιτική που ασκεί, αλλά αναθέτει και «ειδικές αποστολές» σε ανθρώπους του σε όλη την επικράτεια της χώρας. Η παρέμβαση του γερμανικού ιμπεριαλισμού μέσω του υφυπουργού Εργασίας Φούχτελ, εντεταλμένου για την προώθηση της ελληνο-γερμανικής «συνεργασίας» σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης, αποτελεί έναν ακόμα κρίκο στα δεσμά της εξάρτησης της χώρας και του λαού. Το πού εστιάζεται το «ενδιαφέρον» του Φούχτελ είναι αποκαλυπτικό για τους στόχους και το χαρακτήρα της οικονομίας–παράρτημα που θέλουν να επιβάλουν οι γερμανοί ιμπεριαλιστές. Ο Φούχτελ λοιπόν «ενδιαφέρεται» για την αποκομιδή των σκουπιδιών, τα απόβλητα, την ενέργεια, την πυροσβεστική και τον τουρισμό. Και μεταφέρει όχι μόνο «τεχνογνωσία» αλλά και εκπροσώπους του γερμανικού κεφαλαίου στις περιοδείες του ανά τη χώρα, με προτάσεις για «εξορθολογισμό των δαπανών» των δήμων και «εξεύρεση ευρηματικών χρηματοδοτικών εργαλείων» που δεν είναι άλλα από χαράτσωμα, ξεπούλημα-ιδιωτικοποίηση. Όσο γελοίες και αν φαίνονται κάποιες προτάσεις του, όπως για παράδειγμα στην Κοζάνη που πρότεινε οι κρατήρες από τα πεδία εξόρυξης του λιγνίτη να γίνουν λίμνες και να αξιοποιηθούν τουριστικά, τροχοδρομούν και το είδος «ανάπτυξης» και «παραγωγικού μοντέλου» που επιφυλάσσουν οι ιμπεριαλιστές για τη χώρα και μέσα από τη λεγόμενη τοπική αυτοδιοίκηση.
Πολλοί εργαζόμενοι και αγωνιστές του κινήματος θέτουν το ερώτημα, συμφωνώντας με τις περισσότερες εκτιμήσεις μας, για το χαρακτήρα της τοπικής αυτοδιοίκησης την εποχή του «Καλλικράτη» και των μνημονίων, ποια μπορεί να είναι η εργατική-λαϊκή, η αριστερή κατεύθυνση, απέναντι σε αυτή την κατάσταση. Η απάντηση δεν μπορεί να αναζητηθεί έξω από τη συνολική ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος απέναντι στους εκμεταλλευτές του και τους ιμπεριαλιστές. Οι πόλεις, οι γειτονιές, οι κωμοπόλεις και τα χωριά όπου ζούμε, δουλεύουμε και σπουδάζουμε δεν μπορούν να έχουν τοπική αυτοδιοίκηση με όλη τη σημασία των λέξεων εάν ο εργαζόμενος λαός δεν είναι πραγματικός αφέντης στον τόπο του.
Στην πορεία προς αυτή την κατεύθυνση δεν εγκαταλείπουμε τις ζωές μας στα χέρια των κάθε είδους τοπικών «αρχόντων», αλλά οργανώνουμε τις αντιστάσεις μας, διεκδικούμε τα δικαιώματά μας και τις ελευθερίες μας. Μέσα από αυτό το δρόμο δυναμώνει η συγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος σε ανώτερο από το σημερινό επίπεδο και τροποποιούνται οι πολιτικοί-ταξικοί συσχετισμοί υπέρ των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων.
Προωθώντας αυτή την πολιτική κατεύθυνση το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία να ψηφίσουν ΑΚΥΡΟ-ΛΕΥΚΟ στις κάλπες του «Καλλικράτη», δείχνοντας έτσι τη συνολική τους αντίθεση στους κάθε είδους υποψήφιους του συστήματος της εξαθλίωσης και της εξάρτησης. Δηλώνοντας ταυτόχρονα και τη διαφοροποίησή τους από τα διάφορα «σχέδια» διαχείρισης που πλασάρονται σαν δήθεν αριστερές προοπτικές.
Για τον β΄ γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, που η κυβέρνηση όρισε μαζί με τις ευρωεκλογές, το κύριο πολιτικό ζήτημα αποτελεί η τοποθέτησή μας ενάντια στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το κάλεσμα του λαού στην πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και όχι στις κάλπες.

Προλεταριακή Σημαία 733 - www.kkeml.gr
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αποχή από τις εκλογές 100% στον Άγιο Ευστράτιο

0
ΟΤΑΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΔΕΝ ΠΕΙΘΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΤΑΞΙΜΑΤΑ  ... ΑΠΕΧΟΥΝ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑΡΑΚΟΥΝΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ ΤΟΥΣ ΜΕ ΒΡΟΝΤΕΡΟ ΤΡΟΠΟ


Να απέχουν από τις περιφερειακές εκλογές αλλά και τις ευρωεκλογές αποφάσισαν οι κάτοικοι του νησιού Άγιος Ευστράτιος το οποίο διοικητικά ανήκει στη Λήμνο.
Οι κάτοικοι απέχοντας από τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις επιθυμούν να εκφράσουν την διαμαρτυρία τους για την έλλειψη γιατρού τους τελευταίους δύο μήνες γεγονός το οποίο θέτει σε άμεσο κίνδυνο την υγεία τους.
«Υπάρχει σοβαρότατο πρόβλημα, τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η υγεία των κατοίκων και κινδυνεύει να πεθάνει κάποιος από ασήμαντη αιτία, λόγω έλλειψης γιατρού. Ηλικιωμένοι με σοβαρά προβλήματα υγείας, βρέφη και μικρά παιδιά, καρκινοπαθείς, νεφροπαθείς και κάτοικοι με σοβαρές χρόνιες ασθένειες, έχουν μείνει μόνοι και αβοήθητοι. Η αποχή μας από τις εκλογές είναι το μόνο που μας έχει απομείνει, μήπως αυτό τους ταρακουνήσει και μας στείλουν γιατρό», ανέφερε σε δήλωσή του ο δήμαρχος Αγίου Ευστρατίου, Χαράλαμπος Μακρής.

topontiki.gr
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

16 Μαΐου 2014

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: θα βρεθεί σε δύσκολη θέση….

0
...Αν δεν αυξήσει ουσιωδώς τους ψήφους της, αν δεν καταφέρει να παίξει το ρόλο της αριστερής πίεσης στην επικείμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά λέει σε άρθρο του ο Γ. Δελαστίκ στο ΠΡΙΝ της Κυριακής 4 Μαΐου, ένα άρθρο πεμπτουσία της εκλογολαγνείας.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δημιουργήθηκε πριν από πέντε χρόνια ως μια μετωπική συνεργασία η οποία, κατά τα λεγόμενά τους, ξεπήδησε μέσα από το καμίνι της εξέγερσης της νεολαίας του 2008. Οργανώσεις που μέχρι τις αρχές του Δεκέμβρη του 2008 βρίσκονταν σε οξύτατη αντιπαράθεση, στα τέλη του Γενάρη του 2009 ξεπέρασαν τις διαφορές τους, έφτιαξαν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να φέρει την κοσμογονία στο χώρο της Αριστεράς, την πολυπόθητη ενότητα τουλάχιστον των επαναστατικών – αντικαπιταλιστικών δυνάμεων και για να ζητήσει εκλογές ώστε να πέσει η κυβέρνηση Καραμανλή! Το “κάτω η κυβέρνηση” ήταν το κύριο σύνθημα που φώναζαν οι δυνάμεις αυτές την ίδια ώρα που η νεολαία ήταν στους δρόμους και έδινε μάχες.
Από τότε αλλάξαμε αρκετές κυβερνήσεις. Μπήκαμε στα μνημόνια και την επιτήρηση της χώρας από την Τρόικα, οι επεμβάσεις και οι αντιπαραθέσεις των ιμπεριαλιστών στη χώρα μας εντάθηκαν, και επηρέασαν το εγχώριο πολιτικό σκηνικό. Αλλαγές που ήρθαν χάρη και στη σημαντική παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα που από το 2010 μέχρι και το 2012 βρισκόταν συνεχώς στους δρόμους, πραγματοποιούσε μαζικές διαδηλώσεις, συγκρουόταν με τις δυνάμεις καταστολής. Από τις πιο σημαντικές στιγμές του λαϊκού κινήματος αυτών των χρόνων υπήρξαν οι μέρες του λεγόμενου κινήματος των πλατειών. Ένα κίνημα, που μπορεί το βασικό του χαρακτηριστικό να ήταν η αντίδραση των μεσοστρωμάτων απέναντι στη καταστροφή τους και η απουσία της εργατικής τάξης, εξέφρασε όμως τη διάθεση των λαϊκών στρωμάτων να αντισταθούν στη καταστροφή που ήδη είχε ξεκινήσει από τις δυνάμεις του συστήματος, άσχετα αν τελικά το κατάφερε ή όχι και για ποιους λόγους. Τα πιο δύσκολα για το σύστημα ήρθαν τις ημέρες των μεγάλων πανεργατικών απεργιών που κηρύχθηκαν τις μέρες εκείνες. Εκεί εκφράστηκε ο φόβος του μη και συναντηθεί αυτό το κίνημα με τις αρχές και τις αξίες του εργατικού κινήματος και αποκτήσει άλλα χαρακτηριστικά πιο επικίνδυνα. Γι’ αυτό και η καταστολή αυτές τις μέρες ξεπέρασε κάθε όριο. Τότε αμφισβητήθηκε από το λαό με τον πιο έντονο τρόπο ακόμη και η ένταξη της χώρας στην Ε.Ε.
Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντί να μπουν μέσα σε αυτό το κίνημα για να το μπολιάσουν με τα αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά, έστω έτσι όπως τα εννοούν αυτές μιας και για αντιιμπεριαλισμό δεν συζητάμε, συντάχθηκαν με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, υποτάχθηκαν στα αντικομματικά, αντιοργανωτικά, α-πολιτικά έως και αντικομμουνιστικά ιδεολογήματα του συστήματος, συμμετείχαν στο στήσιμο επιτροπών ελέγχου του χρέους και «συντονισμού» σωματείων και συνελεύσεων (από τα πάνω εντελώς), αρνήθηκαν να καταδικάσουν, δικαιολόγησαν -έως και στήριξαν- τις επιθέσεις εναντίον του ΚΚΕ(μ-λ) και όλων όσων εναντιώθηκαν σε αυτά. Πανό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Σύνταγμα εμφανίστηκε μόνο τις τελευταίες μέρες. Πάλι ο βασικός άξονας της παρέμβασής τους ήταν το «κάτω η κυβέρνηση». Όταν έπεσε η κυβέρνηση (του ΠΑΣΟΚ) και αφού δεν άλλαξε η πολιτική του συστήματος, συμπληρώθηκε με το …«και όλων όσων εφαρμόζουν αυτή τη πολιτική». Για να φτάσουμε στο 2012 με τις δύο εκλογικές αναμετρήσεις που η μεν πρώτη έφερε μια σημαντική πολιτική αστάθεια στο σύστημα και πολλές ψήφους στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι δε δεύτερη κατάφερε να οδηγήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης αλλά έφερε την αφαίμαξη των ψήφων της από τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά τις εκλογές του Ιούνη αυτό που κυρίως άλλαξε ήταν η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα. Παρά την μεγάλη άνοδο -με τις «εσωτερικές» ανακατατάξεις που επήλθαν- της Αριστεράς όχι μόνο δεν είχαμε ένταση των λαϊκών κινητοποιήσεων αλλά το ακριβώς αντίθετο. Υπήρξαν και υπάρχουν βέβαια αγώνες, τοπικοί, σε επιμέρους κλάδους και χώρους δουλειάς, αλλά αυτοί δεν συνιστούν μια συνολική λαϊκή αντίσταση στην εντεινόμενη επίθεση.
Από τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει ό,τι μπορεί να δώσει εκείνα τα εχέγγυα στους ιμπεριαλιστές και στο ντόπιο κατεστημένο πως μπορεί να κυβερνήσει και να αποτελέσει παράγοντας σταθερότητας, το ΚΚΕ ανακάλυψε τον αντικαπιταλιστικό αγώνα και κυρίως την αντιεκλογική στάση, η δε ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχοντας μείνει μόνη σε κεντρικά και τοπικά σχήματα που έφτιαξε από κοινού με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει να βρει, για άλλη μια φορά, νέους τρόπους που “θα βγάλουν το λαό από τον καναπέ του”. Σε χώρους βέβαια όπου φάνηκαν ότι σε μικρό ή μεγάλο βαθμό υπήρχαν δυνατότητες να δοθούν σημαντικοί αγώνες (ΜΕΤΡΟ, εκπαιδευτικοί, υγεία κ.λπ.) και όπου οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχαν δυνατότητες, αλλού περισσότερες αλλού λιγότερες, να παρέμβουν στην κατεύθυνση της στήριξης και ανάπτυξης αυτών των αγώνων, προτίμησαν, και αυτές, να προβλέψουν το «μη τράβηγμα του κόσμου» και να υιοθετήσουν πρακτικές εργατοπατερισμού που κατά τα άλλα καταδικάζουν.
Μετά το '12 εντάθηκαν και οι εσωτερικές διαφορές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Έτσι έχουμε το ιδιότυπο φαινόμενο της «κινηματικής μοιρασιάς» μεταξύ των δυνάμεών της, (ΣΕΚ αντιρατσισμό και αντιφασισμό, ΝΑΡ αντικαπιταλισμό κ.λπ.). Τελευταία, ενόψει ευρωεκλογών αλλά και επειδή οι εξελίξεις με τις επεμβάσεις και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών δεν επιτρέπουν την αγνόησή τους, όλοι μαζί ανακάλυψαν και τον αντιιμπεριαλισμό. Έναν αντιιμπεριαλισμό όμως που δύσκολα ξεπερνάει τα όρια της Ε.Ε. ή τον θυμούνται για να επιβεβαιώσουν την παλιότερη εκτίμησή τους περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, όπως με αφορμή την επέμβαση στην Κεντροαφρικάνικη Δημοκρατία. Τα δύο χωριστά, πολιτικά διακριτά, μπλοκ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις κεντρικές διαδηλώσεις είναι σχεδόν κανόνας. Ακόμη και το φαινόμενο των έντονων αντιπαραθέσεων μέσα στα ίδια τα μπλοκ έχει γίνει ιδιαίτερα αισθητό κάποιες φορές. Η κοινή τους δράση στους χώρους δουλειάς όχι μόνο είναι ανύπαρκτη αλλά φτάνουν στο σημείο συνδικαλιστές της μιας δύναμης να «νουθετούν» τους συνδικαλιστές της Ταξικής Πορείας για συνεργασία με την άλλη δύναμη που επίσης συμμετέχει στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ!!! Τέτοια φαινόμενα αντιπαραθέσεων υπάρχουν έντονα και στα τοπικά σχήματα (λαϊκές συνελεύσεις κ.λπ.) που φτάνουν μέχρι του σημείου να γίνονται προσπάθειες αποκλεισμού του ενός από τον άλλο!
Αυτή η κατάσταση έχει την αντανάκλασή της και στη δημιουργία των σχημάτων που θα κατέβουν στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Πέρα από τη μοιρασιά που φαίνεται να έγινε, δεν αποφεύχθηκαν και τα φαινόμενα καταγγελιών με βαριές μάλιστα εκφράσεις (Νίκαια, Περιστέρι) ή τα φαινόμενα να κατεβαίνουν σχήματα που τα υποστηρίζουν οι μεν και τα αποποιούνται οι δε (Πάτρα, Γιάννενα). Φτάνει κανείς στο σημείο να αναρωτιέται τι είναι τελικά αυτό που ενώνει αυτές τις δυνάμεις. Δυνάμεις που και στο ζήτημα για το πώς θα πετύχουν το στρατηγικό στόχο που, υποτίθεται, ότι έχουν, διαφωνούν ως προς την τακτική. Δυνάμεις που ένα μεγάλο τους κομμάτι (π.χ. κίνηση των 1000), παρά τις απογοητεύσεις, εξακολουθούν να κοιτούν προς τον ΣΥΡΙΖΑ φτάνοντας να προκαλούν ακόμη και διασπάσεις των οργανώσεων που συμμετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Υπάρχουν βέβαια τα συγκολλητικά υλικά που οδηγούν αυτές τις δυνάμεις να βρίσκονται από κοινού. Βρίσκονται στις ιδεολογικές και πολιτικές αντιλήψεις και τις «στρατηγικές» που διαμόρφωσαν αυτές τις δυνάμεις και τις διαμορφώνουν συνεχώς. Στις αντιλήψεις που από τη μια απορρίπτουν τη κομμουνιστική – λενινιστική αντίληψη περί κινήματος και για το πώς θα φτάσουμε στην επανάσταση και από την άλλη αναζητούν συνεχώς νέους δρόμους και τρόπους που θα οδηγήσουν στην υπέρβαση του «νέου ολοκληρωτικού» καπιταλισμού και στο «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα», μέσα από μεταβατικά προγράμματα και από σχήματα «δυαδικής εξουσίας» που μπορεί να διαμορφωθούν από τώρα.
Υλικά που έρχονται από πολύ παλιά από τις ρεφορμιστικές αντιλήψεις με όλους τους «μετασχηματισμούς» που έχουν υποστεί μέχρι τώρα. Που οδηγούν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καλεί το λαό να την ψηφίσει στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές αλλά κυρίως στις εκλογές του ιμπεριαλιστικού οργανισμού που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση (δίνοντάς του και άλλοθι δημοκρατικότητας), για να αποτελέσει την εγγυήτρια δύναμη που από τη μια θα πιέσει την κυβέρνηση «με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ» να πάρει όσο το δυνατόν λιγότερα αντιλαϊκά μέτρα και από την άλλη θα παίξει σημαντικό ρόλο στην ενδυνάμωση του λαϊκού κινήματος.
Αντιλήψεις που οδήγησαν το λαϊκό κίνημα σε αυτό το χάλι που υπάρχει σήμερα, που οδήγησαν το λαό στον εφησυχασμό παλιότερα στην απογοήτευση σήμερα. Που θεωρούν ότι το κίνημα θα δυναμώσει αφού πρώτα δυναμώσει η κομμουνιστική τάση σε αυτό σε μια σχέση από τα πάνω προς τα κάτω.
Αναρωτιέται κανείς γιατί να είναι ευκαιρία αυτές οι εκλογές, οι οποίες δεν βγάζουν κυβέρνηση, για να αλλάξουν τα πράγματα υπέρ του λαού ακόμη και αν ρίξουν τη κυβέρνηση. Γιατί δεν ήταν οι μεγάλες κινητοποιήσεις του ’10 – ’12, γιατί δεν ήταν ο ξεσηκωμός του καλοκαιριού του ’11, γιατί δεν ήταν η σοβαρή πολιτική αστάθεια που δημιουργήθηκε στις εκλογές του Μάη του ’12, γιατί δεν ήταν οι εκφρασμένες διαθέσεις των καθηγητών, και όχι μόνο, το 2013. Αυτά δεν φαίνεται να παίζουν μεγάλο ρόλο για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, είναι μια συζήτηση και μια αντιπαράθεση που την αποφεύγει, το σημαντικότερο είναι η εκλογική ενδυνάμωσή της.
Και μετά αναρωτιούνται γιατί χάνουν ψήφους προς τον ΣΥΡΙΖΑ!

Προλεταριακή Σημαία 733
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

14 Μαΐου 2014

Το «βαθύ κλάδεμα του πλατάνου», η «πυκνή φύτευση της ελιάς», ο «υδραυλικός κριός» και ο Άλμπερτ Αϊνστάιν

0
Τι σχέση έχουν όλα αυτά μεταξύ τους; Πρόκειται για μικρό μόνο δείγμα από «θέσεις» και «προτάσεις» που ακούσαμε σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο από τους υποψήφιους «σωτήρες» της τοπικής μας αυτοδιοίκησης. Προτάσεις τάχα «ρηξικέλευθες», «πρωτοποριακές», «καινοτόμες». Επί της ουσίας «φαεινές» της πεντάρας, που αποσκοπούν μόνο και μόνο να συγκαλύψουν την απουσία πολιτικού λόγου και την έλλειψη πολιτικών θέσεων και απόψεων.
Και τι δεν ακούσαμε! Από «κοινωνικά» ιατρεία-φαρμακεία-παντοπωλεία κλπ μέχρι «Κοινωνικές Συνεταιριστικές Επιχειρήσεις» και «κοινωνικές οικονομίες». Από «δημοτικούς ξενώνες» μέχρι «δημοτικούς λαχανόκηπους» και «παραγωγικούς συνεταιρισμούς». Από «συμμετοχικές οντότητες» μέχρι «συμμετοχικούς δημοτικούς προϋπολογισμούς». Από νοικοκύρεμα του κυκλοφοριακού με «νέα αυστηρά πρόστιμα» μέχρι και προτάσεις για «νέο σύστημα πόθεν έσχες» (!) για τους δημοτικούς άρχοντες. Από «καμένους λαμπτήρες», «φθαρμένα τραπεζοκαθίσματα» και «ποδήλατα μεταφοράς εμπορευμάτων» μέχρι «αναδιαπραγμάτευση-κούρεμα-επιμήκυνση» (βεβαίως-βεβαίως) του δημοτικού χρέους κ.ά. Και προπαντός έργα, έργα, έργα… Μια «μαγική» εικόνα όπου όλοι λένε και υπόσχονται τα ίδια. Όλοι είναι «νέοι», «άφθαρτοι» και «υπερκομματικοί», όλοι έχουν «σχέδιο» και «όραμα» για την πόλη και όλοι υπόσχονται νοικοκύρεμα του δήμου, διαφάνεια, συμμετοχή, χρηστή διοίκηση κλπ
Με τη σέσουλα οι εκλογικές αυταπάτες. Στα ύψη ο εκλογικός κρετινισμός. Βροχή τα περί «αυτοδιοίκησης», «συμμετοχής», «Δήμοι-κύτταρα της δημοκρατίας» (με Καλλικράτη!) κ.α. Παλιές, ξεφτισμένες και χρεοκοπημένες από την ίδια τη ζωή απόψεις, λουστράρονται και μας ξαναπλασάρονται σαν το «καινούργιο» και το «καινοφανές». Απόψεις βαθιά συστημικές, που συγκαλύπτουν το ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης, που αποπροσανατολίζουν και ενσωματώνουν. Και φυσικά, πρώτη και καλύτερη σέρνει το χορό η «αριστερά» μας: «25 Μάη - ψηφίζουμε και φεύγουν»! Εύκολα-γρήγορα-απλά.
Όλοι αυτοί συγκαλύπτουν ότι οι υδροκέφαλοι Καλλικρατικοί Δήμοι ούτε «κύτταρα της δημοκρατίας» είναι, ούτε έχουν καμιά σχέση με τη τοπική – πολύ περισσότερο με τη λαϊκή – αυτοδιοίκηση. Οι δήμοι και οι κοινότητες, παρότι ένας θεσμός με λαϊκές ρίζες, ενσωματώθηκαν από το σύστημα, μετατράπηκαν σε εξαρτήματα της κεντρικής εξουσίας και σήμερα αποτελούν προέκταση - μακρύ χέρι του κράτους. Αποψιλωμένοι από πόρους, εξουσίες και αρμοδιότητες χρησιμεύουν μόνο ως ιμάντες μεταβίβασης των κεντρικών κυβερνητικών επιλογών και ως φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί. «Δήμοι-επιχειρήσεις» που στο όνομα της «ανταποδοτικότητας» χαρατσώνουν τους δημότες με απανωτά τέλη, δίδακτρα, τροφεία κλπ ενώ αποτέλεσαν και αποτελούν «πολιορκητικό κριό» για τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λεηλασία του δημόσιου χώρου από το κεφάλαιο. Κατάντησαν «θερμοκήπια» μαύρης εργασίας και «εργαστήρια» εφαρμογής κάθε νέας αντεργατικής ρύθμισης και ελαστικής εργασιακής σχέσης (εποχιακή απασχόληση, 5μηνα, μπλοκάκια, συμβασιούχοι πολλών ταχυτήτων κλπ). Η «αποκέντρωση» που διαφημίζουν αφορά δευτερεύουσες αρμοδιότητες (για νεκροταφεία, σκουπίδια κλπ) και χρησιμεύει μόνο και μόνο για να αποσυμφορηθεί η κεντρική εξουσία από τα επουσιώδη και να ενισχυθεί ο συγκεντρωτισμός του κράτους και της κυβέρνησης. Δήμοι-«αμορτισέρ» της κοινωνικής δυσαρέσκειας και κυματοθραύστες της λαϊκής αγανάκτησης («τα παράπονά σας στο δήμαρχο»).
Δεν έχουμε ανάγκη από τέτοιους ενσωματωμένους στο σύστημα μηχανισμούς. Λαός και εργαζόμενοι έχουμε ανάγκη από μορφές οργάνωσης, που βγαίνουν μέσα από τη δική μας κίνηση και δράση, που εκφράζουν και προωθούν τα δικά μας συμφέροντα. Για να αντισταθούμε στην επίθεση, να διεκδικήσουμε δικαιώματα, ελευθερίες, την ίδια μας τη ζωή. Πρωτοβουλίες, επιτροπές, συλλογικότητες, σωματεία, σύλλογοι, συνδικάτα. Στη γειτονιά, στο χωριό, στη πόλη. Εστίες αγώνα, εστίες αντίστασης παντού όπου ζούμε, όπου δουλεύουμε, όπου σπουδάζουμε. Με γραμμή ρήξης και ανατροπής και όχι ενσωμάτωσης και αποπροσανατολισμού. Κόντρα στην αδράνεια και στην αδιαφορία. Αλλά και κόντρα στις «αυτοδιοικητικές» αυταπάτες, στους καιροσκοπισμούς, στον εκλογικό κρετινισμό.

ΣΚ

ΥΓ. Πώς κολλάει ο Αϊνστάιν μ’ όλες αυτές τις προτάσεις των υποψήφιων;
Μα με τη γνωστή ρήση του περί σύμπαντος, απείρου και βλακείας.

aristerastikarditsa.blogspot.gr
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

13 Μαΐου 2014

Διακήρυξη του ΚΚΕ(μ-λ) για τις εκλογές

0
Όχι στις εκλογικές αυταπάτες!
ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ
ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΕΕ ΚΑΙ ΝΑΤΟ

Όλο και φουντώνει η «μάχη» για τις «διπλές» εκλογές (Ευρωεκλογές και για την Τοπική Αυτοδιοίκηση). Θριαμβολογίες από τη μεριά της κυβέρνησης για την «είσοδο στις αγορές» και υποσχέσεις για «ανάκαμψη» και «παροχές».
Συνακόλουθα επιστρατεύονται οι εφεδρείες του συστήματος με ποτάμια, ελιές, δέντρα και άλλα… φυτά και με στόχο την αναπαραγωγή κυβερνητικών σχημάτων που να συνεχίσουν να προωθούν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Και από την «άλλη» μεριά βροντερές διακηρύξεις για ανέξοδες «ανατροπές» και «νέες πορείες» στο μοτίβο των ίδιων πάντα αυταπατών.

Σε ποιους και τι «χρησιμεύουν» αυτές οι εκλογές;
Αλλά, αλήθεια, σε τι -και σε ποιον- χρησιμεύουν αυτές οι εκλογές; Σε ποια προβλήματα του λαού έρχονται να απαντήσουν, από ποιους, σε ποια κατεύθυνση, με ποιους στόχους και με ποιον τρόπο;
Η απάντηση σ’ αυτό το ερώτημα βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με την απάντηση σε ορισμένα άλλα ειδικότερα ερωτήματα:
  • Ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός και η χώρα;
  • Τι είναι και τι επιδιώκει η ΕΕ, στα πλαίσια της οποίας γίνονται αυτές οι Ευρωεκλογές;
  • Τι αποτελεί σήμερα η λεγόμενη Τοπική Αυτοδιοίκηση;
  • Ποιον ρόλο έχει και τι επιδιώκει η αστική τάξη της χώρας μας και το πολιτικό της προσωπικό;
  • Τι θέλει, τι επιδιώκει αλλά και τι μπορεί η αντιπολίτευση και ειδικότερα οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά;
  • Τελικά, ποιο είναι το πραγματικό πολιτικό ζήτημα που τίθεται σε αυτές τις εκλογές και ποια σχέση έχει με το πρόβλημα του λαού;
Το πραγματικό πρόβλημα του λαού
Σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός, αυτά θα μπορούσαν να συνοψισθούν στο ότι εκμηδενίζονται βασικά, στοιχειώδη, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματά του.
  • Το δικαίωμά του να έχει μόνιμη και σταθερή δουλειά, τέτοια που να του παρέχει υπόσταση και ασφάλεια.
  • Το δικαίωμα σε οικονομικές αμοιβές που να του διασφαλίζουν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή.
  • Το δικαίωμά του στη στέγαση, ώστε να μην κινδυνεύει να βρεθεί η οικογένειά του στο δρόμο.
  • Το δικαίωμα στη δωρεάν περίθαλψη χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
  • Το δικαίωμα στην εξασφάλιση των γηρατειών του ώστε να μην οδηγείται στον Καιάδα.
  • Το δικαίωμα στην ελεύθερη, δωρεάν πρόσβαση των παιδιών του σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
  • Γενικότερα, το δικαίωμά του στην ειρήνη, την ασφάλεια, την κοινωνική δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.
  • Το δικαίωμά του να ανήκει στον τόπο του και να του ανήκει ο τόπος του.
  • Εν τέλει, το δικαίωμά του στη ζωή.
Δικαιώματα που η ύπαρξή τους θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται σαν κάτι το αυτονόητο, και τα οποία -ωστόσο- όχι μόνο αμφισβητούνται αλλά συρρικνώνονται έως και καταργούνται στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος.

Τα προβλήματα της χώρας
Σε ανάλογη βάση τίθενται και τα προβλήματά μας ως χώρα.
  • Αυτά συνίστανται καταρχήν στην αποσάθρωση του παραγωγικού, οικονομικού της ιστού. Συνακόλουθα, τόσο η συρρίκνωση της σχέσης του με την εσωτερική αγορά όσο και οι εξαγωγικές της δυνατότητες. Μια κατάσταση που διαμορφώθηκε μέσα από την αποβιομηχάνιση που συντελείται εδώ και χρόνια.
Το χτύπημα της αγροτιάς και συνολικά της αγροτικής παραγωγής, στα πλαίσια της «Κοινής» Αγροτικής Πολιτικής.
Το χτύπημα των μικρομεσαίων ώστε να διευρυνθεί ο χώρος εκμεταλλευτικής δράσης των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων.
Όλες αυτές οι αρνητικές εξελίξεις επιτάθηκαν με την είσοδο σε ΕΟΚ-ΕΕ-ΟΝΕ και πλασαρίστηκαν μάλιστα σαν ο σύγχρονος τρόπος αντιμετώπισης των πραγμάτων που ήθελε το μέλλον να βρίσκεται στον τριτογενή τομέα και τις υπηρεσίες.
Είναι ακριβώς εκείνα που πριόνισαν τις δυνατότητες της χώρας να στέκεται στοιχειωδώς στα πόδια της και οδήγησαν στην ομηρία των μνημονίων που επέβαλλαν οι ιμπεριαλιστές με εργαλείο το ανύπαρκτο «χρέος».
  • Όσο για την ειρήνη και την ασφάλεια του λαού και της χώρας που υποτίθεται διασφαλίζει η ένταξη σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, μόνο αυτό δεν ισχύει. Ιδιαίτερα η ύπαρξη των αμερικανικών βάσεων και η διαμόρφωση της χώρας σε πλατφόρμα προώθησης των επιθετικών σχεδίων του αμερικανο-ΝΑΤΟϊκού ιμπεριαλισμού, αυτό που φέρνουν είναι ο όλο και μεγαλύτερος κίνδυνος εμπλοκής της στις μυλόπετρες του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού.
  • Σε ανάλογη βάση μπαίνει και το ζήτημα της δημοκρατίας. Όλα αυτά τα μέτρα ενάντια στο λαό, όλη αυτή η αντιδραστική πολιτική, συναντούν (όπως άλλωστε είναι φυσικό) την όλο και μεγαλύτερη αντίθεση και τροφοδοτούν τις διαθέσεις αντίστασης του λαού και της νεολαίας. Η απάντηση των δυνάμεων του συστήματος σε αυτό είναι η όλο και μεγαλύτερη ενίσχυση των δυνάμεων και μηχανισμών καταπίεσης και καταστολής. Η όλο και πιο εκτεταμένη χρήση αυτών των μηχανισμών, της Αστυνομίας, των Ειδικών Δυνάμεων, της «Δικαιοσύνης» και τις περισσότερες φορές με τον πιο βάρβαρο τρόπο.
Τα προβλήματα δεν θα λυθούν από εκείνους που τα δημιουργούν
Σ’ αυτά τα προβλήματα του λαού και της χώρας, όχι μόνο δεν διατίθεται να απαντήσει η ΕΕ, αλλά αντίθετα είναι αυτή που τα δημιουργεί και τα επιτείνει, από κοινού με τον άλλο πόλο της εξάρτησης, τις ΗΠΑ. Αυτό είναι κάτι που το συνειδητοποιεί πλέον, όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερος κόσμος.
Ακριβώς επειδή η ΕΕ δεν αποτελεί τίποτε άλλο από έναν συνασπισμό των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και με συγκεκριμένους αντιδραστικούς στόχους:
  • Τη διεύρυνση του πεδίου δράσης και κερδοφορίας του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου.
  • Τη μετατροπή των πιο αδύναμων ευρωπαϊκών χωρών σε περιοχές επικυριαρχίας και εκμετάλλευσης.
  • Την επιβολή σε όλο τον ευρωπαϊκό χώρο των πιο αντιδραστικών εργασιακών σχέσεων στα πλαίσια της γενικευμένης επίθεσης του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη.
  • Τη χρησιμοποίηση της ΕΕ ως όχημα για τη διεύρυνση της εκμεταλλευτικής τους δράσης και σε χώρες εκτός Ευρώπης και στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής εκστρατείας επανακατάκτησης-επαναποικιοποίησης του κόσμου.
  • Ταυτόχρονα, το ίδιο αυτό «όχημα» χρησιμεύει για την αύξηση του ειδικού βάρους των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στο παγκόσμιο ταμπλό και στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους με τις άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Τις ίδιες επιδιώξεις υπηρετεί και η καθιέρωση του ευρώ που αποτελεί βασικό οικονομικό εργαλείο έντασης της εκμετάλλευσης, μεταφοράς κεφαλαίων «εκ των κάτω προς τα άνω» και επιβολής όρων οικονομικής λειτουργίας των πιο αδύναμων ευρωπαϊκών χωρών κατά τα συμφέροντα και τις υπαγορεύσεις των ιμπεριαλιστών. Ταυτόχρονα, χρησιμεύει και σαν όργανο συμμετοχής στις διεθνείς συναλλαγές και απόκτησης μεριδίου στην παγκόσμια νομισματική πίτα, αλλά και στα χρηματιστικά παιχνίδια των ιμπεριαλιστών σε βάρος των άλλων χωρών.
Ποιο «Ευρωκοινοβούλιο» και ποιες «εκλογές»;
Σ’ αυτά τα πλαίσια και με αυτούς τους όρους, το λεγόμενο Ευρωκοινοβούλιο και οι Ευρωεκλογές δεν αποτελούν τίποτε άλλο από μια επιχείρηση αποπροσανατολισμού των λαών και διαμόρφωσης «δημοκρατικής» βιτρίνας που να «νομιμοποιεί» αυτές τις αντιδραστικές επιδιώξεις. Έτσι ή αλλιώς, το Ευρωκοινοβούλιο δεν έχει καμιά ουσιαστική αρμοδιότητα, μιας και αυτές που παίρνουν τις αποφάσεις στα πλαίσια της ΕΕ είναι οι ιμπεριαλιστικές χώρες, κατά κύριο λόγο Γερμανία-Γαλλία και μ’ έναν ιδιαίτερο τρόπο η Αγγλία. Ταυτόχρονα, μια παράλληλη χρησιμότητα αυτής της διαδικασίας είναι η διαμόρφωση «ΕΟΚανθρώπων» δηλαδή παραγόντων που σιτίζονται πλουσιοπάροχα για να πρακτορεύουν τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα στις χώρες τους.
Σ’ αυτή τη βάση όχι μόνο δεν έχει κανένα νόημα η συμμετοχή στις Ευρωεκλογές, αλλά αντίθετα υπηρετεί τον εξωραϊσμό, τη «νομιμοποίηση» της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και του καθεστώτος εξάρτησης της χώρας μας.
Αυτό είναι που αναδεικνύει τη θέση της ΑΠΟΧΗΣ σαν την μοναδικά σωστή απέναντι στην επιχείρηση αποπροσανατολισμού και παγίδευσης του λαού που προωθούν οι δυνάμεις του συστήματος.

Πόσο «Τοπική» και πόσο «Αυτοδιοίκηση»;
Έχει διαφορές αλλά και σημαντικές αναλογίες το πώς τίθεται το ζήτημα των εκλογών για τη λεγόμενη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ένα θεσμό που οι διάφοροι Καλλικράτες και Καποδίστριες τον έχουν απομακρύνει σε μέγιστο βαθμό από την όποια σχέση του με τις τοπικές κοινωνίες και ουσιαστικά τον έχουν προσαρτήσει στο κυβερνητικό κέντρο.
Σ’ αυτή τη βάση έχει χάσει τον -έτσι κι αλλιώς μειωμένο και προβληματικό- αυτοδιοικητικό χαρακτήρα που είχε παλιότερα και έχει μετατραπεί πλήρως σε όργανο μεταφοράς της κυβερνητικής πολιτικής στις περιφέρειες χωρίς τοπικούς αυτοδιοικητικούς περισπασμούς.
Σ’ αυτή τη βάση οι αυτοδιοικητικές εκλογές κατά πρώτο λόγο υπηρετούν τη νομιμοποίηση και παγίωση των ανατροπών που έχουν συντελεστεί. Από κει και πέρα, η συμμετοχή και διαπάλη των πολιτικών δυνάμεων σ’ αυτό το πεδίο δεν έχει και δεν μπορεί να έχει σχέση με τα πραγματικά προβλήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του λαού. Αυτό που έχει σαν κύριο αντικείμενό της είναι το κέρδισμα πόντων στα πλαίσια και το πεδίο της διαπάλης τους στο κεντρικό πολιτικό ταμπλό.
Με αυτούς τους όρους μόνο μια καθοριστικού χαρακτήρα μεταβολή των συσχετισμών ανάμεσα στο λαϊκό κίνημα, από τη μια, και τις δυνάμεις του συστήματος, από την άλλη, θα μπορούσε να δώσει νόημα στην πάλη στο πεδίο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και -εννοείται- στο καθαυτό τοπικό επίπεδο και όχι το ευρύτερο και περιφερειακό.
Αυτή η σχέση πραγμάτων καθορίζει και τη δική μας στάση του άκυρου-λευκού σ’ αυτές τις εκλογές.

Η αστική τάξη ούτε θέλει ούτε μπορεί
Σ’ αυτά τα προβλήματα του λαού και της χώρας ούτε θέλει ούτε μπορεί να απαντήσει η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό.
Δεν το θέλει επειδή η συρρίκνωση-κατάργηση αυτών των δικαιωμάτων αποτελεί κοινή επιδίωξη των δυνάμεων του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, τμήμα του οποίου αποτελεί και η εγχώρια κεφαλαιοκρατική αστική τάξη.
Τα μέτρα που προωθούνται αποτελούν έκφραση της γενικευμένης επίθεσης των δυνάμεων του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια στον κόσμο της δουλειάς και συνολικά τους λαούς. Αυτή η επίθεση προωθείται και στη χώρα μας με πρόσχημα το υποτιθέμενο «χρέος» και εργαλείο τα μνημόνια.
Αυτή την πολιτική υπηρετεί συνειδητά και η κεφαλαιοκρατική αστική τάξη της χώρας μας, τόσο στη βάση των ταξικών της συμφερόντων όσο και των υπαγορεύσεων των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Σ’ αυτές τις υπαγορεύσεις συμμορφώνεται ακόμη και στις περιπτώσεις που με βάση τις αυξημένες σήμερα απαιτήσεις του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου θίγονται και πλευρές των ιδιαίτερων δικών της συμφερόντων.
Ακριβώς επειδή πρόκειται για μια αστική τάξη κομπραδόρικου, μεταπρατικού χαρακτήρα που λειτουργεί σε βάση εξάρτησης από τα δυο ιμπεριαλιστικά κέντρα ΗΠΑ και ΕΕ. Αυτή τη σχέση εξάρτησης υπηρετεί και από αυτήν υπηρετείται ενάντια στο λαό.
Σ’ αυτή τη σχέση πραγμάτων βρίσκεται και η εξήγηση για τη διαφθορά, τη διαπλοκή, την ηθική κατάπτωση της πολιτικής ελίτ. Ακριβώς επειδή η ανάδειξη -χρόνια τώρα- των πιο ανερμάτιστων ανίκανων και ασπόνδυλων παραγόντων σε κυβερνητικές θέσεις αποτελεί όρο για την ανενδοίαστη προώθηση μιας πολιτικής που στρέφεται βάναυσα ενάντια στον ίδιο τους το λαό και οδηγεί στην παραρτηματοποίηση της ίδιας τους της χώρας.
Πόσο μπορεί και πόσο «θέλει» η Αριστερά;
Στα προβλήματα αυτά του λαού και της χώρας δεν μπορεί να απαντήσει η αντιπολίτευση, (αν υποθέσουμε ότι κάποιοι «θέλουν») και ειδικότερα η Αριστερά της χώρας μας.
Ολοφάνερα ΔΗΜΑΡ, Ποτάμια και άλλοι σχηματισμοί που εμφανίζονται δεν αποτελούν παρά εφεδρείες της πολιτικής του συστήματος.
Από την άλλη, τα διάφορα υποτίθεται «αντιμνημονιακά» και «πατριωτικά» σχήματα λειτουργούν σαν κάδοι ανακύκλωσης της δυσαρέσκειας ενός κόσμου.
Ιδιαίτερη και ιδιόμορφη περίπτωση αποτελεί η Χρυσή Αυγή. Το νεοφασιστικό αυτό μόρφωμα στηρίχτηκε σε χουντικά, ακροδεξιά κατάλοιπα του ελλαδικού χώρου και αξιοποίησε την αγανάκτηση ενός κόσμου. Κυρίως, ωστόσο, προωθήθηκε συνειδητά από δυνάμεις του συστήματος ως μαύρη εφεδρεία και για κάθε χρήση. Το χτύπημά της από την κυβέρνηση αποτελεί «εσωτερική υπόθεση» που κατά κύριο λόγο έχει σαν αντικείμενό της τα όρια τής κάθε φορά δράσης της και, πάνω απ’ όλα, το ποιος καθορίζει αυτά τα όρια.
Όσο για την Αριστερά, όχι απλά δεν μπορεί να απαντήσει, αλλά στην ουσία -με βάση τα χαρακτηριστικά και την πολιτική της- έχει παραιτηθεί από την αντιμετώπιση των προβλημάτων του λαού.
Όλο και περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζει την πολιτική και τους στόχους του στα πλαίσια του συστήματος. Είναι καθαρό ότι η αποδοχή του σαν σταθερού πλαισίου λειτουργίας του συστήματος (ΕΕ-ΟΝΕ-Ευρώ αλλά και ΝΑΤΟ) πολύ απλά σημαίνει ότι και στην περίπτωση που αναλάβει κυβερνητικές ευθύνες θα τις διαχειριστεί με «υπεύθυνο» τρόπο. Δηλαδή μέσα στα όρια και τους όρους αυτού του πλαισίου. Μόνο που μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο δεν υπάρχουν περιθώρια για μια πραγματική αντιμετώπιση των προβλημάτων του λαού και της χώρας. Οι απαντήσεις βρίσκονται έξω και ενάντια σ’ αυτό το πλαίσιο.
Όσο για το ΚΚΕ, περιορίζεται στην ανέξοδη καταγγελία του συστήματος και της πολιτικής του, αρνούμενο να αναλάβει τις ευθύνες και το ρόλο που θα αντιστοιχούσαν σε ένα πραγματικά κομμουνιστικό κόμμα. Ένα πραγματικό κομμουνιστικό κόμμα και ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες θα είχε σαν πρώτιστο καθήκον και ταυτόχρονα τον πρώτο λόγο στην προώθηση και συγκρότηση της ευρύτερης δυνατής αντίστασης και πάλης της εργατικής τάξης και συνολικά των λαϊκών δυνάμεων. Ένα καθήκον από το οποίο στην πραγματικότητα έχει παραιτηθεί η ηγεσία του ΚΚΕ, στο όνομα μιας «λαϊκής εξουσίας» στην οποία σκοπεύει προφανώς να φτάσει με… αερογέφυρα. Στην πραγματικότητα το μόνο που την απασχολεί είναι η αυτοσυντήρησή της.
Σε ανάλογα νερά και παρά τις βροντερές «επαναστατικές» διακηρύξεις κινούνται και δυνάμεις όπως ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Σχέδιο-Β και άλλες. Τα «μεταβατικά τους προγράμματα» και οι «δυαδικές εξουσίες» που ονειρεύονται δεν αποτελούν παρά παραλλαγές της ρεφορμιστικής γραμμής της «ανάληψης κυβερνητικών καθηκόντων με κινηματική στήριξη».
Το ζήτημα της σημερινής πολιτικής συγκυρίας
Τι κρίνεται, συνεπώς, σ’ αυτές τις εκλογές ή, αλλιώς, σε ποιο πεδίο κρίνονται πραγματικά τα προβλήματα που απασχολούν τον λαό;
Η πρεμούρα που έχει πιάσει όλες αυτές τις δυνάμεις σε σχέση με τις επικείμενες εκλογές έχει συγκεκριμένο περιεχόμενο και στόχους.
Όσον αφορά τις κυβερνητικές δυνάμεις αυτό που επιδιώκουν είναι να περιορίσουν όσο γίνεται περισσότερο μια διαφαινόμενη ως πιθανή εκλογική ήττα. Τόσο ώστε κι αν ακόμη υπάρξει, να μην δημιουργεί πολιτικό ζήτημα. Έτσι θα μπορούν να συνεχίσουν να προωθούν αυτή την πολιτική και για όσο γίνεται μεγαλύτερο διάστημα.
Σ’ αυτή τη βάση οι δυνάμεις του συστήματος:
  • Μεθόδευσαν τη διενέργεια «διπλών» εκλογών ώστε το συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα να εμφανίζεται όσο γίνεται περισσότερο ασαφές.
  • Προχώρησαν στην δημιουργία πολιτικών σχημάτων («Ποτάμια» κ.λπ.) που τα εκλογικά τους ποσοστά θα μπορούν να συναθροιστούν στην πλευρά του συστήματος.
  • Προπαγανδίζουν στην διαπασών σαν μεγάλη επιτυχία την «είσοδο στις αγορές» προχωρούν σε κάποιες στοιχειώδεις παροχές και σε περισσότερες υποσχέσεις και ταυτόχρονα κινδυνολογούν για τις «συμφορές» που μας περιμένουν αν ανατραπεί η πολιτική τους.
Από την άλλη μεριά, ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει μια εκλογική νίκη τέτοια που να θέτει πολιτικό ζήτημα έτσι ώστε να μπορεί να θέσει ζήτημα ανατροπής της κυβέρνησης και βουλευτικών εκλογών τις οποίες ευελπιστεί ότι θα κερδίσει.
Το ΚΚΕ, προερχόμενο από μια βαριά εκλογική ήττα, προσπαθεί εναγωνίως να αυξήσει τα ποσοστά του ώστε να ανασάνει από την πίεση που του ασκείται από κάθε πλευρά.
ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ αγωνίζονται για ποσοστά επιβίωσης μια και αντιμετωπίζουν έως και πρόβλημα ύπαρξης.
Τόσο αυτοί όσο και άλλοι σχηματισμοί και παράγοντες που ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια στο προεκλογικό τοπίο επιχειρούν να πετύχουν εκείνο το στοιχειώδες εκλογικό ποσοστό που θα τους δίνει την πιθανότητα να «πάρουν θέση» στις πολιτικές διεργασίες που αναμένεται να ακολουθήσουν.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται ένα σοβαρό πολιτικό ζήτημα. Αποτελεί εκτίμηση όλων ότι κατά πάσα πιθανότητα αμέσως μετά τις εκλογές θα κινηθούν πολιτικές διεργασίες αναδιαμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού και αναδιάταξης των πολιτικών δυνάμεων. Τόσο στην πλευρά των κυβερνητικών όσο και της αντιπολίτευσης ή και σε «διασταυρώσεις». Σ’ αυτές τις διεργασίες και αναδιατάξεις προσβλέπουν όλες αυτές οι δυνάμεις και παράγοντες. Εξαίρεση αποτελεί το ΚΚΕ που την περίοδο αυτή επιλέγει να βρίσκεται εκτός αυτών των διεργασιών.
Αντίθετα, δυνάμεις όπως ΑΝΤΑΡΣΥΑ και παρόμοιες ευελπιστούν ότι -με ένα καλό ποσοστό- θα έχουν λόγο και ρόλο στις διεργασίες στο χώρο της ευρύτερης Αριστεράς.
Το πραγματικό ερώτημα
Το ερώτημα σε σχέση με αυτά είναι: Σε τι ενδιαφέρουν όλα αυτά πραγματικά τον λαό και ποια απάντηση μπορούν να δώσουν στα προβλήματά του;
Σε οποιαδήποτε περίπτωση το αποτέλεσμα που μπορούμε να έχουμε είναι:
  • Μια ενίσχυση των κυβερνητικών δυνάμεων, δηλαδή την επικύρωση της δυνατότητας προώθησης της ίδιας και πιο σκληρής αντιδραστικής αντιλαϊκής πολιτικής.
  • Στην άλλη περίπτωση την ενίσχυση των δυνάμεων της αντιπολίτευσης (βασικά του ΣΥΡΙΖΑ) δηλαδή αναπαραγωγή και ενίσχυση των αυταπατών ότι αυτή η πολιτική μπορεί να βελτιωθεί στα πλαίσια και με τους όρους του συστήματος.
Ο κοινός παρονομαστής βρίσκεται στο ότι και οι δύο εκδοχές αποτελούν προϊόν μιας κατεύθυνσης που υπηρετείται από κοινού από όλες τις δυνάμεις:
Της κατεύθυνσης που στρέφει τον κόσμο να αναζητά την απάντηση σε ένα πεδίο που καθορίζεται από τις προδιαγραφές του συστήματος: το κοινοβουλευτικό.
Μια κατεύθυνση που τον αποπροσανατολίζει σε σχέση με εκείνη στην οποία μπορεί να αναζητήσει και να βρει απαντήσεις: την κατεύθυνση της Αντίστασης και Πάλης.
Και αν κάτι τέτοιο είναι αναμενόμενο όσον αφορά τις δυνάμεις του συστήματος, το πρόβλημα βρίσκεται στη στάση των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά. Δυνάμεις οι οποίες μάλιστα έχουν το θράσος να εγκαλούν τον λαό για «αδράνεια» την ίδια στιγμή που τον ωθούν σε μια κατεύθυνση «αδρανοποίησης». Στην πραγματικότητα εκείνο που επιχειρούν με αυτό τον τρόπο είναι η συγκάλυψη των ευθυνών τους για το πώς έχει διαμορφωθεί η κατάσταση.
Δεύτερον -που έχει πλέον και τη μεγαλύτερη σημασία- αναζητούν άλλοθι στο ότι συνεχίζουν να αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους.
Πού βρίσκονται οι απαντήσεις;
Αυτό που πρέπει να είναι κατανοητό και το οποίο ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ενστερνιστούν οι δυνάμεις της λεγόμενης Αριστεράς, είναι ότι την απάντηση στα προβλήματα του λαού και της χώρας μπορεί να την δώσει μόνο ο ίδιος ο λαός.
Υπό ορισμένους, ωστόσο, όρους και προϋποθέσεις:
  • Την πολύπλευρη και πολύμορφη συγκρότηση των δυνάμεών του σε όλα τα πεδία. Και σ’ εκείνο το επίπεδο ώστε να μπορέσει να εμφανιστεί στο προσκήνιο των πολιτικών εξελίξεων σαν αποφασιστική κοινωνική και πολιτική δύναμη ικανή να αλλάξει τους συσχετισμούς και να αντιμετωπίσει την επίθεση του συστήματος.
  • Ακόμη περισσότερο να ανυψωθεί σ’ εκείνο το επίπεδο που θα του δίνει την δυνατότητα να αναμετρηθεί συνολικά με τις δυνάμεις του συστήματος.
Μόνο που μια τέτοια κατεύθυνση έχει άλλες απαιτήσεις. Απαιτήσεις στις οποίες ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ανταποκριθούν οι δυνάμεις της λεγόμενης Αριστεράς με βάση τα χαρακτηριστικά και την πολιτική τους γραμμή.
Δεν είναι ούτε εύκολος ούτε σύντομος και ούτε επιδέχεται μαγικές συνταγές αυτός ο δρόμος. Είναι ωστόσο ο μοναδικός στον οποίο μπορεί να αναζητηθούν και να βρεθούν απαντήσεις.
Τίποτε δεν πρόκειται να μας χαριστεί. Αντίθετα θα κατακτηθεί μόνο με επίμονους μακρόχρονους και σκληρούς αγώνες.
Στη δοσμένη πολιτική συγκυρία η άρνηση των εκλογικών αυταπατών, η απόρριψη του κοινοβουλευτικού κρετινισμού, η ΑΠΟΧΗ από την φάρσα των ευρωεκλογών αποτελεί όρο ανάδειξης και στήριξης μιας τέτοιας κατεύθυνσης.


Μόνο στην πάλη του μπορεί να βασίζεται ο λαός!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το ΚΚΕ(μ-λ) για τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές

0
Στη βαρβαρότητα της πολιτικής τους,
στη φτώχεια και την εξαθλίωση
να αντιτάξουµε
τη Διεκδίκηση, τον Αγώνα,
την Αντίσταση
Η ελπίδα στην οργάνωση
και την αλληλεγγύη
των εργατικών-λαϊκών δυνάµεων

ΓΕΜΙΣΕ «ΣΩΤΗΡΕΣ» Ο ΤΟΠΟΣ, κάθε είδους και απόχρωσης, που -είτε σαν δήμαρχοι είτε σα περιφερειάρχες- θα µας λύσουν -δήθεν- τα προβλήματα στους δήμους, τις πόλεις και την ύπαιθρο. Στριμώχνονται στα πάνελ της τηλεόρασης οι υποψήφιοι των εκλογών του «Καλλικράτη» για να μας πείσουν ότι θα κάνουν τις ζωές μας καλύτερες με τις προτάσεις και τα σχέδιά τους. Περισσεύουν τα παχιά λόγια και η υποκρισία. Έτοιμοι όλοι «να ριχτούν στη δουλειά» μόλις τους δώσουμε την εντολή μέσω της ψήφου, για να «νοικοκυρέψουν» τη ζωή μας.
Οι υποψήφιοι «τοπικοί άρχοντες» αντιπαραθέτουν την πείρα, την τιμιότητα, το σχέδιο, την κομματική προέλευση ή τον -δήθεν- υπερκομματικό τους χαρακτήρα.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα κρίσιμα εργατικά και λαϊκά προβλήματα; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ!

Σε μία περίοδο που η επίθεση κυβέρνησης-κεφαλαίου-ΕΕ-ΔΝΤ έχει βυθίσει τον εργαζόμενο λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση και έχει μετατρέψει σε ερείπια δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες.
• Σε μία περίοδο που οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ σφίγγουν ακόμα περισσότερο τα δεσμά της εξάρτησης -πολιτικά, οικονομικά, στρατιωτικά- και κατακλέβουν τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους της χώρας.
• Σε μία περίοδο που όλοι οι αντιδραστικοί, μαζί με τις μαύρες δυνάμεις του συστήματος, επιβάλλουν την καταστολή των εργατικών-λαϊκών αγώνων, την τρομοκρατία και τις δολοφονίες αγωνιστών και μεταναστών, το δηλητήριο του μίσους για τα συμφέροντα των ξένων και ντόπιων αφεντικών τους.
• Σε μία περίοδο που συστηματικά προωθείται το ξεπούλημα στο μεγάλο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο όλων των «φιλέτων» και προχωράει η ιδιωτικοποίηση όλων των αγαθών που είναι δικαίωμα του λαού να έχει δωρεάν πρόσβαση. Σε μία περίοδο όπου διαλύονται όλες οι κρατικές και δημοτικές κοινωνικές υποδομές (ό,τι είχε απομείνει) με το πετσόκομμα της χρηματοδότησης και την απόλυση του προσωπικού.
• Σε μία περίοδο που ετοιμάζονται χιλιάδες νέες διαθεσιμότητες-απολύσεις στον χώρο των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης και το νέο μοντέλο εργασίας που επιβάλλεται είναι των «5μηνιτών», των συμβασιούχων και της «μαθητείας»-σκλαβοπάζαρου.

Σε μία τέτοια περίοδο, έναν δρόμο αξίζει να ανοίξουμε: το δρόμο της οργάνωσης και του αγώνα για τη διεκδίκηση της ζωής μας!

Πέρασαν σχεδόν τέσσερα χρόνια από την πρώτη εφαρμογή του «Καλλικράτη» που πήγε χέρι-χέρι μαζί με τα βάρβαρα μνημόνια, την επιτήρηση της τρόικας και τις περιοδείες του Φούχτελ σε όλη τη χώρα για μεταφορά «τεχνογνωσίας» του γερμανικού ιμπεριαλισμού στην «τοπική αυτοδιοίκηση».
Σε όλο αυτό το διάστημα αποκαλύφθηκε όλος ο αντιδραστικός σχεδιασμός και η μετατροπή της «τοπικής αυτοδιοίκησης» σε μακρύ χέρι της αντιλαϊκής πολιτικής του αστικού κρατικού μηχανισμού και της κυβερνητικής εξουσίας. Δήμαρχοι και περιφερειάρχες, υπηρέτες της αντιλαϊκής επίθεσης, κάτω από τον απόλυτο έλεγχο της κεντρικής εξουσίας, μακριά από τον εργαζόμενο λαό (τον οποίο θυμούνται -για λίγο- όταν καίγεται γιατί δεν έχει πετρέλαιο και ηλεκτρικό μέσα στον χειμώνα και μετά συνεχίζουν τα ίδια).
Διαφημίζουν σήμερα την κοινωνική τους ευαισθησία γιατί έφτιαξαν μερικά κοινωνικά ιατρεία και παντοπωλεία και πρόσφεραν «ανακούφιση» και «αλληλεγγύη» στον λαό.

Ο εργαζόμενος λαός δεν είναι επαίτης ελεημοσύνης από «φιλάνθρωπους», δεν θα περιμένει με το χέρι απλωμένο, αλλά θα σφίξει την γροθιά του και θα αγωνιστεί!

Η αντεργατική-αντιλαϊκή επιδρομή δεν σταματάει στη δουλειά, στο μεροκάματο, στη σύνταξη, στις απολύσεις, στην περίθαλψη, στην κοινωνική ασφάλιση, στην εκπαίδευση, στη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, αλλά επεκτείνεται και στο νερό, τα σκουπίδια, τις υπηρεσίες, τους ανοικτούς χώρους, τα λιμάνια, το ηλεκτρικό, όπου κυβέρνηση και κεφάλαιο θέλουν τον απόλυτο έλεγχο και την πλήρη εκμετάλλευση για τα δικά τους συμφέροντα και την αύξηση της κερδοφορίας τους. Να μην έχει κανένα δικαίωμα και καμία πρόσβαση ο εργαζόμενος λαός στα κοινωνικά αγαθά, αλλά να τα πληρώνει πανάκριβα και όταν δεν έχει να πληρώνει, να τα στερείται.

Ο καπιταλισμός έχει μετατρέψει όλα τα κοινωνικά αγαθά σε εμπορεύματα και το πόση πρόσβαση θα έχει σε αυτά ο εργαζόμενος λαός είναι ζήτημα πάλης και διεκδίκησης

Στις «αυτοδιοικητικές» εκλογές οι δυνάμεις της κυβέρνησης, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, στοχεύουν να μετατρέψουν την ψήφο στους υποψηφίους τους σε στήριξη της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής τους για να κλιμακώσουν ακόμα περισσότερο την επίθεση ε¬νάντια στον εργαζόμενο λαό. Στήριγμα στην προσπάθειά τους και όλοι οι δήθεν ανεξάρτητοι και δήθεν υπερκομματικοί υποψήφιοι, είτε της κεντροδεξιάς είτε της κε¬ντροαριστεράς, μαζί με υποψήφιους των επιχειρηματικών συμφερόντων -ανοιχτών ή καλυμμένων- που θέλουν να αποτελέσουν τους πρόθυμους υπηρέτες του συστήματος της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της εξάρτησης και του ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου. Από κοντά και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής που θέλουν μέσα από τη λαϊκή ψήφο να ξεπλύνουν τη ναζιστική τους ιδεολογία, την εγκληματική τους δράση ενάντια στο λαό και να αποτελέσουν μία ακόμα εφεδρεία στήριξης του συστήματος για τις βρώμικες δουλειές του.

Να αποκαλύψουμε και να καταγγείλουμε όλο το συρφετό των αντιδραστικών δυνάμεων του συστήματος, τους πραγματικούς εχθρούς του λαού.

Από την άλλη πλευρά, ο ΣΥΡΙΖΑ μετατρέπει τις κάλπες του «Καλλικράτη», σε γκάλοπ για… επόμενη κάλπη έχοντας ταυτόχρονα επιβάλει «σιωπητήριο» κινήματος στα κρίσιμα μέτωπα των διαθεσιμοτήτων-απολύσεων. Απέναντι στην επίθεση του συστήματος το μόνο που «αντιπαραθέτει» είναι η συνεχής προσαρμογή του στις απαιτήσεις κεφαλαίου και ΕΕ. Παρουσιάζεται σαν δύναμη «σωτηρίας» των εργαζόμενων και του λαού, την ίδια ώρα που διαπραγματεύεται το επίπεδο της φτώχειας και της εξαθλίωσής του και των ορίων της «ανθρωπιστικής κρίσης».
Το ΚΚΕ, για άλλη μια φορά, καλεί το λαό να το ψηφίσει «παντού» γιατί μόνο έτσι θα ενισχυθούν δήθεν το κίνημα και οι αγώνες. Ξανά στην «υπηρεσία του κινήματος» οι εκλογικές στοχεύσεις παρά τις καταγγελίες στα λόγια των κοινοβουλευτικών και εκλογικών αυταπατών. Με προτάσεις και σχέδια για τη λειτουργία των καλλικρατικών δήμων και περιφερειών «υπέρ των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων», εντός συστήματος.
Στην «εκλογική μάχη» για δήμους και περιφέρειες και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, χωρίς κανένα απολογισμό για το πόσο προώθησαν την εργατική-λαϊκή δράση και οργάνωση οι έδρες της στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια του «Καλλικράτη».

Η Αριστερά δεν υπάρχει για την εκλογική της επιβεβαίωση και συντήρηση. Δεν έχει στόχο να σκορπάει εκλογικές αυταπάτες και αναμονή «σωτηρίας» από τις κάλπες. Υπάρχει και δρα για να συμβάλλει και να ενισχύει την οργάνωση των εργατικών-λαϊκών αντιστάσεων και διεκδικήσεων, για να ανοίξει ο δρόμος της κοινωνικής απελευθέρωσης και χειραφέτησης.

Το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία, στους χώρους που δουλεύουν, ζουν και σπουδάζουν, να οργανώσουν την αντίσταση και τη διεκδίκησή τους ενάντια στην επίθεση κυβέρνησης-κεφάλαιου-ιμπεριαλιστών.
Να γίνουν οι γειτονιές, οι πόλεις και η ύπαιθρος όλης της χώρας εστίες αντίστασης και δράσης για δικαιώματα και ελευθερίες.
Για να ανατραπούν όλοι οι αντιδραστικοί σχεδιασμοί σε βάρος των συμφερόντων και των δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού.
Για τη δωρεάν πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες στα φτωχά εργατικά-λαϊκά στρώματα.
Για να αναπτυχθεί η αγωνιστική αλληλεγγύη ανάμεσα στα μαχόμενα τμήματα λαού και νεολαίας, ενάντια στην επέλαση της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

Με οργάνωση και αγώνες
υπερασπιζόμαστε τα συμφέροντά μας
και καταχτάμε τα δικαιώματά μας!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκδήλωση – συζήτηση στη Θεσσαλονίκη
Τετάρτη 14 Μάη, 6:30 μ.μ., ΕΚΘ.

0
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

05 Μαΐου 2014

Μερικά ερωτήματα (με αφορμή το Ελληνικό)

1
Σε Λούνα Πάρκ του Ελληνικού είχαμε ένα τραγικό συμβάν. Από αυτά τα …μοιραία που θα έλεγαν κάποιοι αν τα πράγματα ήταν αλλιώς. Από αυτά που συνήθως στηλιτεύονται δύο τρεις υπάλληλοι, οι υπεύθυνοι συνήθως τη γλυτώνουν, και μετά από καναδυό μέρες ξεχνιούνται και η ζωή συνεχίζεται. Σε αυτή τη περίπτωση όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Το «τραγικό» και «μοιραίο» συμβάν πήρε άλλες διαστάσεις, «πολιτικοποιήθηκε» όπως θα έλεγαν και αυτοί που μας κατηγορούν ότι πολιτικοποιούμε τα πάντα. Από αυτούς τους ίδιους! Μια βδομάδα τώρα το θέμα είναι πρώτη είδηση, οι τίτλοι στις εφημερίδες πηχυαίοι. Τόσο που να αναρωτιέται κανείς για το αν θα έπαιρνε τέτοιες διαστάσεις αν το «μοιραίο» Λούνα Παρκ βρισκόταν σε άλλο δήμο και με άλλο δήμαρχο.
Δεν είναι σκοπός του κειμένου αυτού να κάνει μια αποτίμηση της δράσης του συγκεκριμένου δημάρχου και της παράταξής του, ούτε να θέσει τις αντιρρήσεις και τις διαφωνίες γι’ αυτή και τις συνολικές επιλογές του.
Θα σταθούμε σε αυτό που κατά τη γνώμη μας κρύβεται πίσω από την επίθεση που του έκαναν τα συστημικά μέσα, για την ακρίβεια αυτά που στηρίζουν τη κυβέρνηση.
Κατ’ αρχήν κάτι που ήδη το έχουμε υπαινιχθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι επί μια βδομάδα το θέμα είναι πρώτη είδηση. Ο Κορτζίδης έχει το προφίλ του αγωνιστή δημάρχου, που παλεύει για τις ελεύθερες παραλίες χωρίς να υπολογίζει το προσωπικό κόστος, που παλεύει για το αεροδρόμιο του Ελληνικού να μη πουληθεί, που τα βάζει με τα μεγάλα συμφέροντα. Ο αριστερός που κοντράρει στο γενικό ξεπούλημα των ελεύθερων χώρων, που επιδιώκει την απόδοσή τους στο λαό. Αυτό είναι το προφίλ του, άσχετα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις απόψεις του, τις δράσεις του αλλά και για το αν τελικά είναι έτσι.
Το πρώτο κρατούμενο λοιπόν εδώ είναι ότι ένας τέτοιος δήμαρχος, μια τέτοια δημοτική αρχή, παρά τα λόγια και τις διακηρύξεις, φτάνει στο σημείο να νοικιάζει σε ιδιώτη ένα ελεύθερο χώρο του δήμου, προφανώς γιατί δεν μπορεί να τον αξιοποιήσει αλλιώς, για να έχει έσοδα κ.λπ..
Αμέσως αμέσως ακυρώνεται από μόνη της η πρόθεση, η διακήρυξη, περί ελεύθερων χώρων και απόδοσής της στους κατοίκους – τους …«πολίτες». Με μια επιχείρηση εκμετάλλευσης μιας λαϊκής ανάγκης, με αμοιβαίο όφελος. (Το πόσο μικρό ή μεγάλο μικρή σημασία έχει). Από εδώ και πέρα αρχίζουν οι αμφιβολίες. Αν αυτοί που παλεύουν για ελεύθερους χώρους, όταν αναλαμβάνουν ευθύνες εφαρμόζουν αυτά που καταγγέλλουν τότε γιατί να μη βγει το συμπέρασμα ότι όλοι ίδιοι είναι; Γιατί να μη βγει το συμπέρασμα ότι οι αγώνες αυτοί είναι μάταιοι, ότι μονόδρομος είναι η σύμπραξη ιδιωτικού και δημόσιου στη καλύτερη περίπτωση, και τελικά η ανάληψη των ελεύθερων χώρων, μικρών και μεγάλων, από τους ιδιώτες, επίσης μικρούς και μεγάλους, με σκοπό το κέρδος τους και ότι μπορέσουμε να αρπάξουμε και εμείς οι πληβείοι; Συκοφατούνται ναι ή όχι όλοι όσοι παλεύουν γι’ αυτά τα ζητήματα;
Ένα άλλο κρατούμενο προς συζήτηση προκύπτει από εδώ. Η σχέση αριστεράς και δήμων. Ή μάλλον καλύτερα ο ρόλος της αριστεράς μέσα στους δήμους. Και καλά, όταν είναι κανείς απλώς στο δημοτικό συμβούλιο βάζει ζητήματα, έρχεται σε επαφή με τα κινήματα, διεκδικεί. Όταν όμως αναλαμβάνει τη διοίκηση του δήμου; Τότε τι γίνεται;
Κατά πόσο μπορεί μια αριστερή δύναμη, μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας και απόδοσης ρόλων, να εφαρμόσει αυτά που λέει; Να το πούμε κατά το κοινώς λεγόμενο; Θα φτιάξει σοσιαλιστική, ή έστω φιλολαϊκή, νησίδα;
Θα εφαρμοστούν προγράμματα αριστερής διοίκησης, λαϊκής εξουσίας ή μετάβασης στη …δυαδική εξουσία; Δεν νομίζουμε ότι υπάρχουν τέτοιες αυταπάτες σε κανέναν, άσχετα αν το λέει ανοικτά ή όχι.
Θα προσαρμοστεί σε μια λογική του εφικτού και του λιγότερο κακού και μη ξεφεύγοντας από τις πολιτικές κατευθύνσεις της κεντρικής εξουσίας, θα προχωρήσει σε μικροβελτιώσεις;
Θα κάνει και τίποτα κινητοποιήσεις ή εντυπωσιακές ενέργειες και κατά τα άλλα θα ψάχνει να βρει συμβιβασμούς;
Θα φτιάξει, κατά το «κοινωνικά ιατρεία» …«κοινωνικά πάρκα»;
Ή μήπως θα πει ότι αρνείται να εφαρμόσει τις μνημονιακές πολιτικές, σε όλα τα ζητήματα, θα κοντράρει την κεντρική εξουσία, θα φροντίσει ο λαός του δήμου να βγει στους δρόμους για να πάρει την όποια υπόθεση στα χέρια του, για να αντισταθεί στο απόλυτο ξεπούλημα, διεκδικώντας αυτά που δικαιούται και στο ζήτημα των ελεύθερων χώρων;
Θα στηριχθεί ένας τέτοιος δήμαρχος, ένα τέτοιο δημοτικό συμβούλιο, στη δύναμη των αγώνων ή θα πει ότι ο κόσμος δεν τραβάει; Αλλά και στην υποθετική περίπτωση που υπάρξει ένας τέτοιος δήμος πως θα αντιμετωπίσει τον πόλεμο από την κεντρική εξουσία που μπορεί να φτάσει ακόμη και στην αδυναμία παροχής των όποιων προς το λαό παρεχόμενων υπηρεσιών από αυτόν; Πως θα αντιμετωπίσει μια κατάσταση πλήρους αδυναμίας λειτουργίας του; Θα απευθυνθεί στο λαό και θα του πει βάλε το χέρι στη τσέπη σε μια λογική δήθεν αυτοδιαχείρισης; Άλλο που δε θέλει το σύστημα!
Θα παραιτηθεί, έχοντας καταδείξει ουσιαστικά το μάταιο της διεκδίκησης της πλειοψηφίας, από την αριστερά και τις αγωνιστικές δυνάμεις, σε ένα δήμο;
Και στεκόμαστε μόνο στα ζητήματα των ελεύθερων χώρων. Που να πάμε και στα άλλα. Στα ζητήματα της παιδείας, της υγείας, των εργασιακών σχέσεων, των απολύσεων, της κατάργησης κάθε υπηρεσίας που αφορά κατακτήσεις και δικαιώματα του λαού. Εκεί πια κι αν δυσκολεύουν τα ζητήματα. Θα είχε ένα ενδιαφέρον να υπάρξει ένας απολογισμός των κάθε είδους αριστερών και αγωνιστών (άσχετα πολιτικού χώρου που ανήκουν) δημάρχων, αλλά και δημοτικών συμβούλων της αριστεράς, για το πώς διαχειρίζονται (ή για το πώς αναγκάζονται να τα διαχειρίζονται) όλα τα ζητήματα. Γιατί περί διαχείρισης πρόκειται. Του συστήματος σε τοπική κλίμακα! Ξεχνάμε το κάζο που έπαθε ένας άλλος αριστερός δήμαρχος, κομμουνιστής μάλιστα, στη Νίκαια πριν κάμποσα χρόνια;
Εδώ απλά θέτουμε κάποια ερωτήματα. Δυστυχώς με αφορμή ένα τραγικό συμβάν και όχι τις λαϊκές ανάγκες. Η αριστερά και οι αγωνιστικές δυνάμεις θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν για το τι επιδιώκουν μέσα από τη συμμετοχή τους στους δήμους και στα δημοτικά συμβούλια. Θα είναι αυτοί που θα εκπροσωπούν το λαϊκό κίνημα στα δημοτικά συμβούλια, θα πιέζουν για κατακτήσεις και δικαιώματα, θα δίνουν λόγο σε αυτό έχοντας ξεκάθαρο ότι χωρίς τη λαϊκή κινητοποίηση τίποτα δε γίνεται ή θα επιλέγουν, έστω αναγκαστικά, την καλύτερη διαχείριση ώστε να «απαλύνονται» οι επιπτώσεις της πολιτικής του συστήματος δημιουργώντας αυταπάτες του τύπου «αριστερής διακυβέρνησης» έστω τοπικής;
Αν η αριστερά δεν ξεκαθαρίσει, σε μια εποχή που η επίθεση απέναντι σε όλες της πτυχές της ζωής του λαού εντείνεται, για το αν είναι με τη διαχείριση και τη συνδιοίκηση (σε όλα τα επίπεδα που παρεμβαίνει) ή με τους αγώνες τότε θα έχουμε, με κάθε ευκαιρία, την ανάλογη επίθεση από το σύστημα, σωστά χαρακτηρίστηκε πολιτικό λιντσάρισμα, και το φαινόμενο να απολογείται για …απειρία! Μετά από κάμποσες θητείες μάλιστα στη πλάτη της! Να μην τολμά καν να καταγγείλει το κυρίαρχο πλαίσιο λειτουργίας των δήμων, ακόμη και το ότι στο όνομα της διεκόλυνσης της επιχειρηματικότητας ο καθένας μπορεί να στήνει ότι θέλει χωρίς κανένα ιδιαίτερο έλεγχο! Να ψελλίζει δικαιολογίες που σε τίποτα δε διαφέρουν από τις αντίστοιχες άλλων δημάρχων και να κάνει καταγγελίες περί πολιτικοποίησης ενός τραγικού συμβάντος. Ακριβώς όπως κάνουν όλοι οι επίδοξοι συν - διαχειριστές αυτού του συστήματος. Για άλλη μια φορά θα φαίνεται ότι όλοι ίδιοι είναι ή στη καλύτερη περίπτωση αναγκάζονται να συμβιβάζονται σπέρνοντας την απογοήτευση και την ματαιότητα των αγώνων, της αντίστασης και της διεκδίκησης, αφού το σύστημα είναι τόσο ισχυρό που μπορεί να επιβάλει τα πάντα. Τελικά!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ