Αυτά δήλωσε την Παρασκευή 25 Απριλίου 2014 -δηλαδή μέσα στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου- ο γνωστός οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης στο ραδιόφωνο του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο». Ο πρώην συνεργάτης του Γιωργάκη και νυν σύντροφος (όπως ο ίδιος δηλώνει) του Αλέξη Τσίπρα, με αυτά ακριβώς τα λόγια δικαιολόγησε την άρνησή του να συμμετέχει στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το εάν αυτός είναι ο μοναδικός λόγος της άρνησής του είναι ζήτημα προς εκτίμηση, αλλά το ότι επιβεβαιώνει με τόση ευθύτητα το ρόλο και την υπόσταση του Ευρωκοινοβουλίου είναι μία τρανή απόδειξη του μεγέθους της υποκρισίας που κρύβεται πίσω από τις εκκλήσεις, τις παραινέσεις, αλλά και τους εκβιασμούς, με τους οποίους τάσσονται ενάντια στην αποχή από τις ευρωεκλογές τα διάφορα πολιτικά επιτελεία.
Από τη Δεξιά μέχρι την Αριστερά το μοτίβο αντιπαράθεσης στην αποχή από τις ευρωκάλπες, αν και δεν είναι πανομοιότυπο, έχει πάντα ένα κοινό παρονομαστή: «να εκπροσωπηθεί-ακουστεί καλύτερα-δυνατότερα η τάδε άποψη στην Ευρωβουλή».
«Να ενισχυθεί η τάση μιας ευρύτερης εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης και, επιπλέον, να βγάλει και ευρωβουλευτή» καλεί ο Άγγελος Χάγιος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέσω της Εφημερίδας των Συντακτών.
«Εφόσον οι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να στηρίξουν το ΚΚΕ, με την επιλογή της αποχής δεν “τιμωρούν” όλους αυτούς αλλά τον ίδιο τους τον εαυτό» προειδοποιεί ο Ριζοσπάστης (9Μάη 2014) σε μια προσπάθεια να απαντήσει στην άποψη «Αν πάω να ψηφίσω, θα ψηφίσω ΚΚΕ» που υποστηρίζει ότι διατυπώνεται από εργαζόμενους.
Και στη λίστα προστίθενται ιδεολογήματα που εξισώνουν την αποχή με την απάθεια και την ιδιώτευση (Τσίπρας), καμπάνιες που μας καλούν να μην αφήσουμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς και να πάρουμε την υπόθεση στα δικά μας χέρια. Πάντα μέσα από τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές.
Παράλληλα με αυτά κινούνται και οι εκτιμήσεις από την Αριστερά που θεωρούν ότι η αύξηση της αποχής αποτελεί στόχο της κυβερνητικής τακτικής ώστε να μειωθεί η διαφορά που καταγράφεται δημοσκοπικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και να αμφισβητηθεί πολιτικά το όποιο αρνητικό γι’ αυτούς αποτέλεσμα.
Ας πούμε λοιπόν κι εμείς την άποψή μας. Ξανά. Γιατί η αλήθεια είναι ότι με τέτοιο «συμμετοχικό βομβαρδισμό» εύκολα μπορεί να μπερδευτεί κανείς.
Θεωρούμε επιεικώς απαράδεκτη την εσκεμμένη σύγχυση που δημιουργείται ανάμεσα στις κάλπες των ευρωεκλογών και των υπόλοιπων εκλογικών διαδικασιών. Κανείς -από την Αριστερά τουλάχιστον- δεν βγαίνει να πει ξεκάθαρα την άποψή του για το Ευρωκοινοβούλιο, το λόγο για τον οποίο συγκροτήθηκε και το ρόλο που υπηρετεί. Αυτά που ο Βαρουφάκης -για τους δικούς του λόγους- παραδέχεται, κανείς από την Αριστερά δεν τολμά να τα θέσει. Ενισχύεται, άραγε, η γραμμή της εξόδου από την ΕΕ (που όψιμα υιοθέτησε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) με τη νομιμοποίηση των οργάνων και των διαδικασιών που αυτή έχει συγκροτήσει (και μάλιστα των διακοσμητικών); Και μάλιστα όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένα βήμα που μπορεί να υπηρετήσει την «εργατική, λαϊκή αντιπολίτευση»; Τι σχέση έχει το Ευρωκοινοβούλιο-βιτρίνα και η ΕΕ των ιμπεριαλιστών με το αστικό κοινοβούλιο και τα αστικά κράτη; Συγκρίνεται το πολιτικό ζήτημα που αναδείχθηκε στη χώρα μας από τις απανωτές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που προσπερνούσαν τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες με το… ανύπαρκτο ζήτημα που προέκυψε από τον διακοσμητικό ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου;
Οι ευρωεκλογές ήταν και είναι μία διαδικασία αποπροσανατολισμού των μαζών και δημιουργίας αυταπατών για το χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της ΕΕ. Στόχος τους ήταν και είναι να δημιουργήσουν μία επίφαση δημοκρατικότητας γύρω από την ΕΕ και -ιδιαίτερα- να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση στις χώρες «δεύτερης γραμμής», σε εξαρτημένες χώρες σαν τη δική μας που υφίστανται τα πάνδεινα στα πλαίσια της ΕΕ, ότι υπάρχει δυνατότητα αντιστροφής των πραγμάτων μέσα από την καλύτερη και αποτελεσματικότερη εκπροσώπηση της χώρας στο Ευρωκοινοβούλιο. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι η συμμετοχή στις ευρωεκλογές -αν και σημαντικά μειωμένη- είναι μεγαλύτερη σε αυτές τις χώρες απ’ ό,τι στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματικά επενδύει σε αυτήν την κατεύθυνση. «Να προτάξουμε τη δημοκρατική συμμετοχή στα κηρύγματα της αποχής και της απάθειας» δήλωσε ο Τσίπρας. Και τι άλλο θα μπορούσε να πει όταν έχει αποδεχτεί την ΕΕ και την ένταξη της χώρας σε αυτή, όταν πρόσφατα επανέλαβε το «ανήκομεν στη Δύση» του Καραμανλή μέσα από το «η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην Ε.Ε,. στο ΝΑΤΟ» εμπλουτισμένο με το «όμως δεν μπορεί να είναι μια χώρα ασήμαντη της Δύσης που θα ακολουθεί άκριτα τις επιλογές των ισχυρών της δύσης».
Το ΚΚΕ(μ-λ) προβάλλει την αποχή από τις ευρωεκλογές στο πλαίσιο της συνολικότερης αντίληψης που έχει για το χαρακτήρα της ΕΕ και ως μία κατεύθυνση συνολικής πολιτικής καταγγελίας αυτού του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού. Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου το σύνολο της αστικής τάξης είναι δεμένο χειροπόδαρα με τα δεσμά της εξάρτησης από τα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, όπου η πολιτική επιβίωση της άρχουσας τάξης εξαρτάται από τα ιμπεριαλιστικά αυτά κέντρα και καθορίζεται από το πόσο καλά τα υπηρετεί, η ανάδειξη του πραγματικού χαρακτήρα της ΕΕ και των οργάνων της αποτελεί καθοριστικό στοιχείο για την ενίσχυση της γραμμής της σύγκρουσης και της ανατροπής. Όσοι θεωρούν ότι η συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές αφορά την πολιτική τακτική είναι βαθιά γελασμένοι. Γιατί η τακτική πρέπει πάντα να υπηρετεί τη στρατηγική: τη στρατηγική της εξόδου από την ΕΕ, της ανατροπής του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Και η στρατηγική αυτή συσκοτίζεται μέσα από τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές, στερείται από το κίνημα η δυνατότητα να αναδείξει την αναγκαιότητα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης ως συνολική αντιπαράθεση με το ντόπιο σύστημα και τα ξένα κέντρα που το καθοδηγούν.
Φυσικά και αναγνωρίζουμε ότι στα ποσοστά της αποχής από τις ευρωεκλογές συνυπάρχουν και τα στοιχεία της αδιαφορίας και της απαξίωσης της πολιτικής. Ωστόσο, ενυπάρχουν και τα στοιχεία της πολιτικής καταγγελίας, της άρνησης πλατιών λαϊκών μαζών να προσέλθουν στις κάλπες της ΕΕ που μάτωσε και συνεχίζει να ματώνει τον ελληνικό λαό. Και η στάση της Αριστεράς, ρεφορμιστικής και μη, αυτά τα στοιχεία όχι μόνο δεν τα αξιοποιεί στην αναγκαία αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, αλλά τα απαξιώνει και τα λοιδορεί, τα παρουσιάζει ως δυναμική του αστικού συστήματος και όχι ως σοβαρή αδυναμία του να πείσει.
«Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν». Τόσο απλά και τόσο χυδαία, θα συμπληρώναμε εμείς σχολιάζοντας το κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ. Στην αφίσα με το Σαμαρά και τη Μέρκελ γίνεται φανερό ότι αυτοί που «φεύγουν» είναι η κυβέρνηση και οι γερμανοί ιμπεριαλιστές. Σε αυτήν την επιτομή της ψηφοθηρικής έκφρασης του ρεφορμισμού ο λαός καλείται να πιστέψει ότι ένα καλό εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ θα τους τρομάξει τόσο που θα λακίσουν και θα αφήσουν το πεδίο ελεύθερο στο λαό. Γι’ αυτό και η ψήφος σου δεν πρέπει να πάει «χαμένη». Όλους αυτούς που χρησιμοποιούν τη θεωρία της χαμένης ψήφου δεν τους απασχολεί καθόλου η πραγματικότητα των χαμένων αγώνων. Γι’ αυτούς δεν έχει σημασία που ηττήθηκαν οι σπουδαίοι αγώνες που έδωσαν λαός και εργαζόμενοι από το 2010 μέχρι σήμερα. Δεν έχει σημασία που πέρασαν μνημόνια, εφαρμοστικοί, απολύσεις στο Δημόσιο. Δεν έχει σημασία που ηττήθηκαν οι αγώνες των καθηγητών, των εργαζόμενων στους δήμους και αλλού (εξάλλου, συνέβαλαν και αυτοί στην ήττα). Σημασία έχει η ψήφος στις ευρωεκλογές! Γιατί μετά θα δρομολογηθούν νέες πολιτικές εξελίξεις που θα φέρουν τις βουλευτικές εκλογές που θα αναδείξουν το ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη, που θα…
Και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει στο γιατί το σύστημα θα παραιτηθεί έτσι εύκολα από το «έχειν» του και θα παραδώσει την εξουσία. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να θυμίσει πώς το ντόπιο αστικό σύστημα κατάφερε να ξεπεράσει τον κάβο του Μάη του 2012 και μάλιστα με μικρή χρονικά απόσταση από τους μεγάλους αγώνες. Και βέβαια κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να θυμηθεί πότε ιστορικά το αστικό σύστημα και ο ιμπεριαλισμός, στη χώρα μας και παγκόσμια, παραιτήθηκε από τα συμφέροντά του αναίμακτα και ειρηνικά επειδή αναγνώρισε την ήττα του. Η κυριαρχία του ιμπεριαλισμού και της άρχουσας τάξης δεν ανατρέπεται στις κάλπες. Ο ταξικός συσχετισμός δεν ανατρέπεται παρά μέσα από τη σύγκρουση με τον ταξικό εχθρό. Σύγκρουση που θα είναι σφοδρή και πολύχρονη. Σύγκρουση που απαιτεί τη μέγιστη πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική συγκρότηση, πρώτα και κύρια της εργατικής τάξης. Και άρα την ανασυγκρότηση του ταξικού, εργατικού, κομμουνιστικού κινήματος. Οι «ευκολίες» και η θεωρία των «ευκαιριών», όπως και αυτή της «χαμένης ψήφου» δεν είναι παρά η ακύρωση της παραπάνω αναγκαιότητας. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «δια της τεθλασμένης» επιστροφή στη βάρβαρη πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής κυριαρχίας.
Όσο γι’ αυτούς που θεωρούν ότι η αποχή από τις ευρωεκλογές ευνοεί την κυβέρνηση, έχουμε να θέσουμε τα εξής ερωτήματα: Πρώτο, γιατί ορίστηκε η σταυροδοσία σε αυτές τις εκλογές; Δεύτερο, αυτό το 47,5% που απείχε από τις προηγούμενες ευρωεκλογές αφήνει αδιάφορα τα αστικά κόμματα γιατί αφορά κόσμο που στρέφεται ενάντιά τους (όπως παραστατικά προβάλλει το φασιστικής έμπνευσης διαφημιστικό κλιπάκι της δανέζικης κυβέρνησης) και άρα θέλουν να το αυξήσουν, ή επιδιώκουν την εκλογική του έκφραση μιας και υπάρχουν μπόλικα νέα αστικά αναχώματα που θα μπορούσαν να το προσελκύσουν;
Προλεταριακή Σημαία - www.kkeml.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου