ΚΚΕ: Στον ευρωμονόδρομο για τη μάχη των χαμένων ποσοστών

Είναι φανερό ότι η όποια δημόσια συζήτηση- αντιπαράθεση για τις ευρωεκλογές της 25ης Μάη με τις οποίες από την Ελλάδα θα εκλεγούν 21 ευρωβουλευτές για το λεγόμενο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο (Ε.Κ.) των 751 μελών, «έχει ξεφύγει». Έτσι και παρόλο που από τους διαγκωνιζόμενους της ευρωκάλπης δεν λείπουν ούτε οι λεγόμενοι ευρωσκεπτιστές και αντιμερκελιστές, αλλά ούτε και οι αντι- ΕΕ δυνάμεις, κανείς δεν επισημαίνει και δεν καταθέτει στο λαό ενόψει των εκλογών αυτών τα πιο στοιχειώδη και βασικά. Για παράδειγμα, ότι το «σώμα» (Ε.Κ.) που καλείται να συγκροτήσει με την ψήφο του δεν έχει καμιά αρμοδιότητα στις αποφάσεις της ΕΕ. Ακόμα περισσότερο ότι με βάση τα δεδομένα και τα πρακτικά, τις αποφάσεις δεν παίρνει ουσιαστικά ούτε το Συμβούλιο των υπουργών και των κυβερνήσεων των 28 χωρών-μελών της ΕΕ. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει απόφαση (ή συμβιβασμός) χωρίς τη συμφωνία της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας ή κάποιου συνδυασμού αυτών των τριών ιμπεριαλιστικών πυλώνων της λυκοσυμμαχίας που λέγεται ΕΕ. Αυτό φαίνεται πολύ καθαρά από το γεγονός ότι ποτέ άθροισμα μικρών χωρών δεν μπλόκαρε απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Κάθε μπλοκάρισμα πάντα συμβαίνει με την προϋπόθεση ότι μια από αυτές τις τρεις χώρες θα «παρασύρει» μια ομάδα μικρότερων και μικρών χωρών για να μη ληφθεί απόφαση. Για ποιο πράγμα καλούνται, λοιπόν, να ψηφίσουν οι λαοί και ο λαός μας;
Όλα αυτά τα πραγματικά δεδομένα που αναδεικνύουν και την πραγματική πολιτική διάσταση της ευρωφιέστας έχουν πλήρως εξοβελιστεί και όχι βέβαια τυχαία. Θα λέγαμε μάλιστα ότι στην πολιτική απάτη της ευρωκάλπης συμμετέχουν με μεγαλύτερη θέρμη οι δυνάμεις της αριστερής μπάντας που κινούνται με αντι- ΕΕ θέσεις. Για παράδειγμα στην παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου του ΚΚΕ ο γ.γ. του Δ. Κουτσούμπας δεν δίστασε να πει πως η ενίσχυση του ΚΚΕ θα βοηθήσει εκτός των άλλων στην πάλη τους μέσα στο ευρωκοινοβούλιο! Πριν από όλα, αυτή καθεαυτή η συμμετοχή του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές και όσα τη συνοδεύουν σε επίπεδο θέσεων, διακηρύξεων κ.λπ. από την ηγεσία του κόμματος αυτού θέτουν ένα βασικό ερώτημα: Ποιον πολιτικό στόχο- ζήτημα θέλει να θέσει στο λαό η ηγεσία του ΚΚΕ συμμετέχοντας στην εκλογή ενός διακοσμητικού σώματος αυτής της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας; Και πόσο και πώς το ζήτημα που θέλει η ηγεσία του ΚΚΕ να θέσει στο λαό σχετίζεται με αυτό που το ίδιο το σύστημα θέτει στο λαό με τις ευρωεκλογές;

Πλαίσιο πάλης ή αποφυγής της;
Ούτε στη διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τις ευρωεκλογές -που κυκλοφόρησε ήδη από το Γενάρη, έκφραση και αυτό της πολιτικής ιεράρχησης και των επιλογών που κάνει το κόμμα αυτό σε σχέση με την υπόθεση του κινήματος- ούτε και σε κανένα άλλο σχετικό προεκλογικό υλικό δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε παραπάνω. Δεν υπάρχει δηλαδή πολιτικός στόχος που να τίθεται στο λαό και για το λαό από την ηγεσία του ΚΚΕ, εκτός βέβαια από την ανάγκη εκλογικής ενίσχυσης του ΚΚΕ και για τον οποίο θα αναφερθούμε στη συνέχεια. Υπάρχει βέβαια πληθώρα μύδρων ενάντια στις συμφωνίες και αποφάσεις της ΕΕ, ενάντια στην ίδια την ΕΕ, στο πλαίσιο των οποίων επανέρχεται διαρκώς η ίδια θεμελιώδης αντίφαση. Για παράδειγμα αναγράφεται στη διακήρυξη: «Οι λαοί της Ευρώπης μπορούν να καταφέρουν κοινό χτύπημα στα κόμματα του ευρωμονόδρομου και του ευρωσυμβιβασμού. Είναι σημαντικό, την άλλη μέρα από τις ευρωεκλογές, η ΕΕ και οι αστικές κυβερνήσεις - κεντροδεξιές και κεντροαριστερές - να μετράνε απώλειες, να έχει δεχτεί πλήγμα η πολιτική τους. Αυτό το πλήγμα μπορεί να δοθεί με την υπερψήφιση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, ριζοσπαστικών, γνήσια αντικαπιταλιστικών - αντιμονοπωλιακών δυνάμεων στην Ευρώπη,που αντιπαλεύουν την ιμπεριαλιστική ΕΕ και τις ταξικές επιλογές της σε βάρος των εργαζομένων της Ευρώπης και εκτός αυτής.» Η αντίφαση δηλαδή που προβλέπει έως και …πλήγμα στην πολιτική της ΕΕ μέσω της ψήφου για το ευρωκοινοβούλιο! Η αντίφαση δηλαδή που όχι μόνο δεν καταγγέλλει την απάτη του Ευρωκοινοβουλίου που έστησαν οι ιμπεριαλιστές αλλά αντίθετα νομιμοποιεί αυτή ακριβώς την απάτη της δημοκρατικοφάνειας, στο βαθμό που επικαλείται «το βάρος» που μπορεί να έχει η ψήφος σε αυτές τις εκλογές και τα «θετικά» για τους λαούς αποτελέσματα που μπορεί η «σωστή» ψήφος να φέρει!
Έχουμε τη γνώμη ότι η βάση αυτής της αντίφασης είναι η άρνηση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, η άρνηση της θέσης «Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ» ως ένα στρατηγικής βαρύτητας καθήκον της εργατικής τάξης και του λαού. Στη διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ υπάρχει επίσης η κατεύθυνση «ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΜΕ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΕ, ΣΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ», που θέτει επιπλέον ερωτήματα και ζητήματα για το πώς πραγματικά αντιλαμβάνεται η ηγεσία του ΚΚΕ το οικοδόμημα της ΕΕ. Σαν ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία όπου, όπως οι ίδιοι λένε, «ενισχύονται οι ανισομετρίες»,και όπως εμείς λέμε, βαθαίνουν οι σχέσεις εξάρτησης και οξύνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ιμπεριαλιστικών πυλώνων και άρα είναι δυνατόν ο λαός μιας εξαρτημένης χώρας με την πάλη του να σπάσει τα ιμπεριαλιστικά δεσμά και να βγει από αυτήν; Ή ως μια «ιμπεριαλιστική ένωση» περίπου ισότιμων (και … «αλληλεξαρτώμενων») ιμπεριαλιστικών χωρών –μια από αυτές και η Ελλάδα- οπότε το ζητούμενο είναι η περίπου διεθνής (των 28 χωρών- μελών) και ταυτόχρονη επανάσταση για να «καταργηθεί η ΕΕ» αφού η πάλη για έξοδο από αυτήν «δεν είναι νοητή»; Αναρωτιόμαστε δηλαδή τι βρίσκεται πίσω από τις σχετικές ακροβατικές διατυπώσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ που ψάχνει την «κατάργηση της ΕΕ», αλλά ξορκίζει την έξοδο από αυτήν! Πάντως αν όλα αυτά παραπέμπουν κάπου, είναι στα θεωρήματα της «παγκοσμιοποίησης» και των «καπιταλιστικών ολοκληρώσεων», στην άρνηση της λενινιστικής θεωρίας για τον ιμπεριαλισμό.
Αλλά ας αφήσουμε αυτές τις ιδεολογικές αναζητήσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ –που στην πραγματικότητα έχουν πολιτικές αφετηρίες και σκοπιμότητες και είναι προς το παρόν (;) συνεσταλμένες- και ας πάμε στην βασική και «επίσημα» διακηρυγμένη θέση του που επαναλαμβάνεται και ενόψει των ευρωεκλογών: «ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ». Κατά τη γνώμη μας και όπως ήδη αναφέραμε οι βασικοί στόχοι της αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαϊκού κινήματος (έξοδος από ΕΕ και ΝΑΤΟ, διώξιμο βάσεων και σπάσιμο δεσμών με ΗΠΑ) είναι στόχοι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την υπόθεση της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος, βασικές της προϋποθέσεις. Η ηγεσία του ΚΚΕ εδώ και καιρό και στις ευρωεκλογές, εμφανίζεται με αυτό το «πακέτο» αιτημάτων («ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ») με το οποίο προφανώς θεωρεί ότι τακτοποιεί όλα τα στρατηγικά ζητήματα του κινήματος. Μέσα σε αυτό βρίσκεται και η «αποδέσμευση» (από την ΕΕ) οπότε «όλα καλά» και για τις ανάγκες της ευρωκάλπης.
Τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι! Το σπάσιμο του πλέγματος της εξάρτησης συνολικά –και όχι μόνο αυτής από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ- είναι κεντρικό, καθοριστικό ζήτημα για την ίδια την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, γιατί αυτά τα δεσμά αποτελούν ταυτόχρονα βάθρα στήριξης της εξουσίας του συστήματος σε αυτήν. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν αναγνωρίζει αυτή την αλήθεια, δεν θέτει και δεν προετοιμάζει το λαό για την ανάγκη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Έτσι όχι μόνο «παραλείπει» το… μισό και βάλε πλέγμα εξάρτησης που έχει ο λαός να αντιμετωπίσει, φτάνοντας να αγνοεί την αμερικανονατοϊκή επικυριαρχία στη χώρα. Αλλά και για την ΕΕ που υποτίθεται ότι έχει αναβαθμισμένη αντίθεση, προβλέπει την «αποδέσμευση» ως, ας πούμε, ένα από τα μέτρα που θα λάβει η λαϊκή εξουσία, σαν να πρόκειται για μια χώρα σαν την ιμπεριαλιστική Γαλλία, όπου όταν η εργατική τάξη και ο λαός πάρει την εξουσία τότε η χώρα θα «αποδεσμευτεί» και από το ιμπεριαλιστικό εγχείρημά της! Στην πραγματικότητα, στην Ελλάδα, η εργατική τάξη και ο λαός θα πάρουν την εξουσία γιατί θα έχουν συγκρουστεί– σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και όχι το αντίστροφο που εμφανίζει το σχήμα της λαϊκής εξουσίας του ΚΚΕ.
Το ζήτημα δεν είναι βέβαια «χρονικής σειράς», αλλά βαθύτατα πολιτικό με άμεσες επιπτώσεις στην καθημερινή υπόθεση της πάλης και στην στρατηγική συγκρότηση του κινήματος για το τι θα βρει και τι θα αντιμετωπίσει αναπτύσσοντας την πάλη του.
Ταυτόχρονα το «σκληρό πακέτο» της ηγεσίας του ΚΚΕ έχει μια σημαντική –για την ίδια– καθημερινή χρήση: Χρησιμοποιείται ως το πολιτικό όπλο άρνησης και καταστολής κάθε προσπάθειας αντίστασης και αγώνα, αφού η αποδοχή του είναι απαράβατη προϋπόθεση για να υπάρξει η όποια κινητοποίηση. Έτσι προφυλάσσει η ηγεσία του ΚΚΕ ένα ολόκληρο δυναμικό από τον «κίνδυνο» να μπλέξει σε κινηματικές διαδικασίες συγχρωτισμό και αγώνες με... άλλους αριστερούς και βέβαια ευρύτερα με το λαό! Στο τέλος γίνεται (έγινε ήδη) και θεωρητικοποίηση αυτής της γραμμής της αναχώρησης από την ταξική πάλη. Για παράδειγμα «δεν μπορεί» να αναπτυχθεί αγώνας ενάντια στις απολύσεις στο Δημόσιο –και πολύ περισσότερο να νικήσει- αφού είμαστε μέσα στην ΕΕ! Κατά συνέπεια το «σκληρό πακέτο» δεν είναι και τόσο ενοχλητικό για το σύστημα στο βαθμό που το βοηθάει να περνάει την πολιτική του, τα μέτρα του, και στο βαθμό που δεν βοηθάει τους εργάτες και το λαό να βρεθούν και να οργανωθούν στο πεδίο της πάλης και της σύγκρουσης με την πολιτική του.

Η εκλογική ενίσχυση
Αυτό που το σύστημα θέτει στο λαό ζητώντας του να ψηφίσει για το Ευρωκοινοβούλιο είναι να αποδεχτεί ξανά και ξανά πως ανήκουμε στη Δύση και εν προκειμένω στην ΕΕ, πως τα δικαιώματά του στο ψωμί, στη δουλειά, στην ελευθερία, κάθε κοινωνική και δημοκρατική του κατάκτηση και ο πλούτος της χώρας του ανήκουν στους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης. Του ζητά και του απαιτεί να μη σκέφτεται καν πως η χώρα μπορεί να είναι ανεξάρτητη, πως μπορεί να ζει χωρίς προστάτες, πως μπορεί το μέλλον του και η ζωή των παιδιών του να μην καθορίζονται από τα επιτελεία των ιμπεριαλιστικών αστικών τάξεων της Ευρώπης. Ταυτόχρονα το σύστημα όντας σε κατάσταση πολιτικής αστάθειας, στο φόντο των εκλογών αποθέωσης της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και μεγάλης μερίδας των υπεύθυνων ιμπεριαλιστών για τη λαϊκή εξαθλίωση, επιχειρεί μια καταμέτρηση και συγκρότηση των πολιτικών του δυνάμεων και του πολιτικού του προσωπικού.
Η ηγεσία του ΚΚΕ αποδέχεται αυτό το φόντο, συμβάλλει στη νομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και δίνει έναν πολύμηνο αγώνα -ενάντια στις πραγματικές ανάγκες του κινήματος- για την εκλογική ενίσχυσή της. Αυτός είναι ο μόνος στόχος που διατυπώνουν με όλους τους τρόπους και τόνους τα προεκλογικά υλικά της ευρωεκστρατείας της, σε αυτόν υποτάσσονται τα πάντα. «Ψηφίζουμε ΚΚΕ παντού», λέει η ηγεσία του κόμματος και δεν διστάζει άλλη μια φορά να «εξηγήσει» τα αδιέξοδά της και να επιχειρήσει να κρύψει τη δικιά της συμμόρφωση στο σύστημα καταγγέλλοντας το λαό: «Υπάρχει η πρόταση διεξόδου, η δυνατότητα οργάνωσης της παραγωγής και της κοινωνίας από το λαό, για το λαό. Αυτό που ακόμα λείπει είναι η αποφασισμένη, λαϊκή θέληση για σύγκρουση με τις δυνάμεις που την εμποδίζουν»!
Η «άρνηση της παγίδας του ευρωμονόδρομου» γίνεται λοιπόν μέσω της συμμετοχής στις εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο. Φαίνεται πως η εκλογολαγνεία, και η άρνηση της κατεύθυνσης της μαζικής πάλης όλα τα οξύμωρα τα επιτρέπει και τα δικαιολογεί. Αλλά μιας και ο λόγος είναι (στην πραγματικότητα αρχίζει και τελειώνει όσον αφορά τα σχέδια της ηγεσίας του ΚΚΕ) για ψήφους και ποσοστά, ας τελειώσουμε με ένα τέτοιο ερώτημα: Η ηγεσία του ΚΚΕ θέλει να διορθώσει το 4,50% των εκλογών του Ιούνη του 2012. Βέβαια το Μάη του 2012 είχε 8,48%. Στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2009 είχε 8,35%. Γιατί τα 'χασε αυτά; Γιατί στα άγρια χρόνια από το 2009 ως το 2012 που ήταν –σχετικά τουλάχιστον- «ισχυρό το ΚΚΕ» σε ποσοστά, καθόλου δεν επαλήθευσε πως «δύναμη και ελπίδα είναι του λαού»; Και αν τώρα ανέβει κανένα πόντο ή φτάσει ξανά στα ίδια ποσοστά που είχε μόλις πριν 2 χρόνια, γιατί πρέπει να θεωρήσουν οι εργάτες και ο λαός πως αυτό θα βελτιώσει τα δεδομένα της πάλης τους;

Προλεταριακή Σημαία 733