ΙΝΔΙΑ-ΕΚΛΟΓΕΣ Νικητής ο σφαγέας του Γκουτζαράτ, η χώρα σε άγνωστα νερά

Αν και είχε προβλεφθεί από καιρό, η έκταση της εκλογικής νίκης των ινδουιστών στις βουλευτικές εκλογές στην Ινδία δημιούργησε μεγάλη εντύπωση. Μια έκταση που πήρε διαστάσεις εξαιτίας της δραματικής μείωσης της εκλογικής επιρροής του Κογκρέσου. Έτσι, το Μπαρατίγια Τζανάτα, με επικεφαλής τον αμφιλεγόμενο αλλά χαρισματικό Ναρέντρα Μόντι, διπλασίασε την δύναμή του, συγκέντρωσε 171,6 εκατομμύρια ψήφους, ποσοστό 31% και απόλυτη πλειοψηφία στην κάτω βουλή με 282 έδρες. Για περισσότερα από 25 χρόνια η Ινδία είχε να δει να διαμορφώνονται συνθήκες μονοκομματικής κυβέρνησης. Αντίθετα, το Κογκρέσο με επικεφαλής τον Ραχούλ Γκάντι, με 106,9 εκατομμύρια και 19,3% ποσοστό, πήρε 44 έδρες, ιστορικά την πιο χαμηλή επίδοση για το κόμμα που κυβέρνησε τον πιο πολύ καιρό μετά την ανεξαρτησία της χώρας.
Η νίκη των ινδουιστών προήλθε από δύο κύριους λόγους. Ο πρώτος γιατί υποστηρίχτηκαν αποφασιστικά από το μεγαλύτερο τμήμα της ινδικής άρχουσας τάξης, το χρηματιστικό και βιομηχανικό κεφάλαιο, τις λεγόμενες διεθνείς αγορές και αντιμετωπίστηκαν εν τέλει ευνοϊκά και από τον δυτικό εξωτερικό παράγοντα. Η ινδική κοινωνική ελίτ είδε στο πρόσωπο του Ναρέντρα Μόντι και της ομάδας του τον πολιτικό παράγοντα που θα προχωρήσει δίχως δισταγμό σε μια σκληρή οικονομική νεοφιλελεύθερη πολιτική. Δηλαδή πιο χαμηλή επιχειρηματική φορολογία, μείωση και άλλο του εργατικού κόστους, πλήρη απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, ιδιωτικοποιήσεις, κατάργηση των κρατικών επιδοτήσεων και απόλυτη ασυδοσία στις πολυεθνικές. Ακριβώς αυτό ήταν το μοντέλο που εφάρμοσε στα δέκα και πλέον χρόνια που ήταν πρωθυπουργός στο Γκουτζαράτ. Ο Μόντι καυχάται για τους ψηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης που πέτυχε το κρατίδιο, το παρουσιάζει σαν μια από τις ανερχόμενες πύλες εισόδου της χώρας για το ξένο κεφάλαιο και επιμένει πως αυτή η ανάπτυξη βοήθησε στην μείωση της φτώχειας. Αυτό που έγινε στην πραγματικότητα ήταν να απογειωθούν οι ανισότητες και να μεγαλώσει η εκμετάλλευση των εργαζομένων, ενώ για την φτώχεια και τις κοινωνικές παροχές μόνο οι αριθμοί φαίνεται να έχουν βελτιωθεί. Το πανηγυρικό κλίμα που επικράτησε στο χρηματιστήριο του Μουμπάι, ύστερα από την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, κατέδειξε ποιοι τον ήθελαν επικεφαλής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, τον εγκωμίαζαν και τον παρομοίαζαν με τον Ρήγκαν και την Θάτσερ.
Δεν ήταν όμως ο μοναδικός λόγος που η ινδική άρχουσα τάξη διάλεξε τον Μόντι για πολιτικό ηγέτη της. Κουβαλώντας στην πλάτη του την κατηγορία πως υποκίνησε την μαζική σφαγή στο Γκουτζαράτ ενάντια στους μουσουλμάνους, θεωρείται πιστός ινδουιστής και σκληρός εθνικιστής. Σε μια περίοδο που αυξάνονται οι διεθνείς ανακατατάξεις αλλά και η ινδική αυτοπεποίθηση αναφορικά με τον διεθνή ρόλο της χώρας, ο Μόντι προορίζεται για να ενισχύσει την στρατιωτική και πολιτική εθνικιστική πολιτική και να αντιμετωπίσει με περισσότερη πυγμή τις λεγόμενες περιφερειακές και συνοριακές προκλήσεις που αντιμετωπίζει το Δελχί.
Το Κογκρέσο πλήρωσε την μακροχρόνια πολιτική κυριαρχία του, τη στενή ταύτισή του με την μισητή στα μάτια των Ινδών κρατική γραφειοκρατία, την εκτεταμένη διαφθορά των κυβερνητικών αξιωματούχων και την αποτυχία του να μειώσει την φτώχεια και τις ανισότητες σε μια περίοδο ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης και συγκέντρωσης πλούτου στην κοινωνική κορυφή. Η συντριβή του οφείλεται ιδιαίτερ στις οικονομικές εξελίξεις του τελευταίου καιρού, στη διάρκεια του οποίου ο πληθωρισμός και οι αυξήσεις των τιμών στα βασικά καταναλωτικά είδη συνδυάστηκαν με ένα ισχυρό φρενάρισμα στην αύξηση του ΑΕΠ και των επενδύσεων. Οι αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων ήταν ο λόγος που έχασε εκατομμύρια ψηφοφόρους, ειδικά στις πολυπληθείς περιφέρειες που ήταν κάποτε κάστρα του. Αλλά και η αύξηση της ανεργίας και οι μαζικές πτωχεύσεις των μικροεπαγγελματιών, σε συνδυασμό με το πάγωμα σχεδόν των ιδιωτικών επενδύσεων, συνέτειναν στο να χαθεί μεγάλο μέρος της υποστήριξης των ανερχόμενων μεσαίων στρωμάτων, που διατηρούσαν προσδοκίες για μια απρόσκοπτη βελτίωση.
Εκ νέου μεγάλη ήττα υπέστησαν οι αυτοαποκαλούμενοι κομμουνιστές του ΚΚ Ινδίας (Μαρξιστικού) και του ΚΚ Ινδίας χάνοντας και άλλο ψήφους, ποσοστά και έδρες, σε σχέση με τις εκλογές του 2009. Έμειναν έτσι με 9 έδρες στην βουλή και ποσοστό 3,2% οι μεν και 1 έδρα οι δε, σε μια καταγραφή-φάντασμα συγκριτικά με την παλιά ισχύ τους. Ειδικά στη δυτική Βεγγάλη, έπαθαν πανωλεθρία μη καταφέρνοντας να εκλέξουν ούτε ένα βουλευτή, περιοχή στην οποία για δεκαετίες έλεγχαν την τοπική κυβέρνηση. Μόνο στην Κεράλα φαίνεται να διατηρούν κάποια υπολείμματα επιρροής. Πληρώνουν με αυτόν τον τρόπο την συμμαχία τους με το Κογκρέσο στα πρώτα χρόνια διακυβέρνησης μετά το 2004 και εν γένει την παραδοσιακή φίλο-καθεστωτική πολιτική τους. Δεν είναι τυχαίο μάλιστα που ορισμένοι αστοί αναλυτές, ύστερα και από την νέα συρρίκνωση της εκλογικής επιρροής τους, διαπιστώνουν πως πλέον η ισχυρή, άλλοτε, ινδική κομμουνιστική αριστερά θα εκπροσωπείται μόνο από τους μαοϊκούς, που, αν και στην παρανομία, ενισχύουν τις πολιτικές θέσεις τόσο στην ύπαιθρο όσο και στις πόλεις.
Η Ινδία μπαίνει σε αχαρτογράφητα νερά, είναι μια κοινή εκτίμηση πολλών ανεξάρτητων παρατηρητών και μάλιστα σε μια δύσκολη περίοδο στην περιοχή και στον κόσμο. Παρά το γεγονός ότι οι σημερινοί ηγέτες του Μπαρατίγια Τζανάτα φρόντισαν να επιδείξουν μετριοπάθεια αναφορικά με τις παλιές σκληρές ρατσιστικές ινδουιστικές θέσεις τους, αρκετοί φοβούνται πως δεν θα αργήσει η στιγμή που στην χώρα θα ανάψουν οι φωτιές της παλιάς ινδο-μουσουλμανικής σύγκρουσης. Καθώς επίσης πως ο νέος πρωθυπουργός γρήγορα θα δείξει τις πραγματικές διαθέσεις του ενάντια στο εργατικό κίνημα και τα λαϊκά κινήματα αντίστασης.

Δ.Π.

Προλεταριακή Σημαία 734