Το προαιώνιο αμλετικό δίλημμα της Αριστεράς ξανά μπροστά της

Είναι απορίας άξιος ο πολιτικός συλλογισμός που κυριαρχεί σε κομμάτια της Αριστεράς, την αποκάλυψη του οποίου διευκολύνουν οι εκλογές και τ' αποτελέσματά τους.
Αλήθεια, τώρα ανακάλυψαν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ την αναντιστοιχία της αποδοκιμασίας των συστημικών κομμάτων και της αντιλαϊκής πολιτικής τους, επειδή δεν έπιασαν οι ίδιοι του στόχους τους ή επειδή δεν έβγαλαν "αντικαπιταλιστή" ευρωβουλευτή; Ενώ, αν ανέβαινε το ποσοστό τους, όπως συνέβη πανελλαδικά στις κάλπες για την Περιφέρεια, θα θεωρούσαν πως έχει εκπληρωθεί αυτός ο πολιτικός στόχος; Απ΄ την άλλη, από πού και πώς εκτιμούσαν ότι έχει ωριμάσει η εκδήλωση και η πολιτική έκφραση της υπαρκτής λαϊκής οργής και θα γίνει πολιτική αμφισβήτηση της πολιτικής της δικομματικής κυβέρνησης; Από το αποτέλεσμα των ψήφων τους, έτσι ώστε η μη επίτευξη των στόχων τους να τους απογοητεύει μετά τις εκλογές;
Για μια οργάνωση που αναφέρεται σε κομμουνιστική κατεύθυνση, εύλογα προκύπτει η αναγκαιότητα επανεκτίμησης πολιτικών επιλογών με βάση τα αποτελέσματα και του α' γύρου και των ευρωεκλογών. Αν ισχύει η παραπάνω διαπίστωση για αναντιστοιχία (εκλογικής πάντα) της λαϊκής δυσφορίας και των απαιτήσεων για μια αριστερή κυβέρνηση, τότε γιατί επιμένουν σε έναν στόχο αναντίστοιχο, όπως η πτώση της κυβέρνησης που εδώ και χρόνια προτάσσουν; Μπορεί ένα τέτοιο πρόταγμα να είναι ζήτημα ζύμωσης και προπαγάνδας; Κανείς δεν μπορεί να δεχτεί μια τέτοια ερμηνεία, ούτε βέβαια και οι ίδιοι που το θέτουν μονίμως σε κάθε κείμενο ως πρώτο στόχο.
Η κινηματική απραξία από τις εκλογές του 2012, που επιβλήθηκε με κάθε τρόπο τόσο από την επίσημη Αριστερά όσο και από την εξωκοινοβουλευτική, δεν προϊδέαζε γι' αυτή τη διαπίστωση; Όμως και εδώ έχουν αναδομηθεί -ή, καλύτερα, ανασκωλοπιστεί- όλα όσα ξέραμε ως εργαλεία διαλεκτικής ερμηνείας της ταξικής πάλης. Έβριθαν οι αναφορές από αυτόν το χώρο, όσο και από διάφορα σάιτ αριστερών αντιπολιτεύσεων για τη σημασία, για την κρισιμότητα που έχει η υπερψήφιση του ΣΥΡΙΖΑ σαν η πιο δυναμική έκφραση της λαϊκής αγανάκτησης στις επαναληπτικές εκλογές, ώστε να ενθαρρυνθούν οι λαϊκές και εργατικές κινητοποιήσεις. Ή, όπως λέχθηκε και σε ανακοίνωση τοπικού της σχήματος (Βύρωνας), για να ξεκινήσουμε τον “τρίτο γύρο αναμέτρησης”. Παραδόξως, εμείς νομίζαμε ότι στη λενινιστική ερμηνεία της ταξικής πάλης ισχύει ότι οι λαϊκές και εργατικές αντιστάσεις και συγκρούσεις που διεξάγονται σε μια κοινωνία είναι αυτές που δημιουργούν ανατροπές συσχετισμών, που επιτρέπουν την κατανόηση της αντιστοιχίας μεταξύ λαϊκής δυσφορίας και ανατρεπτικής προοπτικής, έστω και με τη μερικότητα που και εδώ ισχύει. Ότι οι εκλογές έρχονται να καταγράψουν αυτές τις ανατροπές έστω και μερικώς ή και στρεβλά. Εδώ, πλέον, έχουμε πλήρη αναστροφή αυτής της θεώρησης. Εδώ έχουμε όχι απλώς αυταπάτες για τις εκλογές αλλά και πλήρη ενσωμάτωση στη λογικής της αστικής δημοκρατίας. Θέλουμε ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα ώστε να αναπτυχθεί το κίνημα.
Με αυτόν τον τρόπο εύκολα πλέον η Αριστερά συνθλίβεται στο σεξπιρικό δίλημμα που για δεκαετίες την καταδιώκει, που στη χώρα μας διατυπώθηκε με το “τι Παπάγος, τι Πλαστήρας”. Θα ζει, λοιπόν, ή δεν θα ζει η Αριστερά με την πίεση να πάρει θέση φίλα προσκείμενη σε κάποιον από τους δύο ή να τους απορρίψει και τους δύο; Η επάνοδος του ψυχοφθόρου αυτού διλήμματος έχει καταγράψει πού καταλήγουν ανάλογοι προβληματισμοί όσων επιζητούν εναγωνίως να φωτογραφηθούν στο Μαξίμου. Το ανάλογο δίλημμα “με το ΠΑΣΟΚ και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις” κατέληξε σε κυβερνητική συμμετοχή στην πλέον αντιδραστική συγκυβέρνηση. Το παράδοξο είναι ότι αν και κάποιοι αποχώρησαν πριν χρόνια από τους υποκύψαντες στο δίλημμα, ακριβώς επειδή πήραν αυτή τη θέση τότε, σήμερα φαίνεται να γίνονται οι ίδιοι φορείς τους και με χειρότερους όρους.
Πρότεινε, λοιπόν, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καταψηφιστούν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι, για παράδειγμα σε Αθήνα, Βύρωνα και αλλού, αλλά χωρίς αυταπάτες από τους ψηφοφόρους. Δηλαδή, αφού προηγουμένως αποστοίχισες, υποτίθεται, έναν κόσμο από την αποδοχή της ΕΕ και την πολιτική της στη χώρα, τώρα τον στέλνεις να ψηφίσει ένα κόμμα που είναι υπέρ της ΕΕ, του ευρώ, της αποδοχής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, της αποδοχής του μνημονίου και τράβα κορδέλα. Περίεργο; Για εμάς καθόλου, αφού αυτή η σχολή αναζήτησης ενός “μεταφορικού οχήματος”, έστω και μεγαλοαστικού παλαιότερα ή αστικορεφορμιστικού σήμερα, που θα σε φέρει πιο κοντά στην ανατροπή και στη ρήξη, έχει βαθιές ρίζες στη μεταπολεμική Αριστερά στον τόπο μας και όχι μόνο. Γιατί, λοιπόν, θα πρέπει να πείσω ή να ενισχύσω την ταλάντευση ενός κόσμου που βρέθηκε σε αγώνες και αντιστάσεις κόντρα σε λογικές παραπομπής των διεκδικήσεών του στις αυταπάτες μιας εκλογής αριστερής κυβέρνηση του Τσίπρα, ότι αν βγει ΣΥΡΙΖαίος δήμαρχος αντί αναβαπτισμένου ΠΑΣόκου ή δεξιού θα αλλάξει η ζωή του; Όταν μάλιστα οι ίδιοι ομολογούν ότι τα δεσμά της ΕΕ και της τρόικας αλλά και του “Καλλικράτη” είναι πολύ δύσκολο να χαλαρώσουν; Ποιες αυταπάτες απεύχοταν ο Πέτρος Κωνσταντίνου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην Αθήνα, όταν ο ίδιος τις καλλιεργούσε;
Μα, η παραπάνω απάντηση στο σεξπιρικό δίλημμα της Αριστεράς είναι η μόνη που μπορεί να “δέσει” το αναντίστοιχο της εκτίμησης για τη δυσαρέσκεια του κόσμου και τη συνέχιση του αιτήματος να πέσει η κυβέρνηση. Ενισχύουμε τον ΣΥΡΙΖΑ μπας και ωριμάσει ο εργατόκοσμος και έρθουμε κι εμείς οι επαναστάτες κοντύτερα στις “ασταθείς” κυβερνήσεις. Μα, δεν εξάγονται συμπεράσματα ούτε από την κατάντια όσων το παίζουν “αριστερή” αντιπολίτευση μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ;
Και γιατί, άραγε, αυτός ο φόβος για τη διαφυγή ψήφων, που με τόσο ανησυχία εξέπεμψε στη διακαναλική της συνέντευξη η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, να περιοριστεί στο β' γύρο των δημοτικών και να μην εκφραζόταν και στις ευρωεκλογές, όπως έγινε στο δεύτερο γύρο των εκλογών του 2012;
Άλλωστε, με αυτή την τακτική εμπλοκής στην ταξική πάλη νουθέτησαν ένα πραγματικά αγωνιστικό κομμάτι της Αριστεράς, βάζοντάς το στον πάγο μέχρι τις εκλογές. Πόσο μάλλον τώρα, που ευελπιστούν να έρθουν και οι εθνικές εκλογές, στη συνέχεια ίσως η επανάληψή τους και πάει λέγοντας...
Και, παρεμπιπτόντως, εκεί που η συμμετοχή στις ευρωεκλογές φτάνει να 'ναι μόλις 16-18% (π.χ., Λιθουανία), δηλαδή ο κόσμος απαξιώνει το ευρωκοινοβούλιο αλλά και την ΕΕ, η θέση μιας αριστερής δύναμης θα έπρεπε να είναι πώς θα πεισθεί ο κόσμος αυτός να συμμετάσχει ή, αντίθετα, να ενισχυθεί η απαξίωση με στόχο τη ρήξη με την ΕΕ και την έξοδο από αυτήν; 'Η, για να το πούμε αλλιώς, να πώς η κοινοβουλευτικοποίηση της Αριστεράς φτάνει στη λαγνεία του κυβερνητισμού στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας!

Από άρθρο της Προλεταριακήσ Σημαίας 734