Τα αποτελέσματα των πρόσφατων (διπλών) εκλογών ήδη προσφέρουν υλικό αναλύσεων τόσο από τις καθεστωτικές γραφίδες όσο και μέσα στην ποικιλώνυμη Αριστερά. Δύο διαστάσεις αυτών των αναλύσεων μπορούν να αξιολογηθούν: Τι αποτυπώνουν ως αποτέλεσμα και σε τι «προδιαθέτουν».
Ως προς το πρώτο. Μπορούμε να δούμε τα αποτελέσματα σαν αριθμητικά σύνολα. Με αυτή την έννοια μπορούμε να πούμε πως η ισορροπία ανάμεσα στη δεξιόστροφη και την «αριστερόστροφη» ψήφο σε μια εποχή της πλέον βάρβαρης επίθεσης του συστήματος, και με δεδομένο το «κάψιμο» του πολιτικού προσωπικού του συστήματος που έχει επιφορτιστεί την επιβολή και διαχείριση αυτής της βαρβαρότητας, οπωσδήποτε κάθε άλλο παρά ως επιτυχία της «Αριστεράς» μπορεί να οριστεί (στη δεξιόστροφη ψήφο προσμετρώνται, πέρα από τους «δύο», τα αναχώματα του Ποταμιού, του ΛΑΟΣ, ΝΕΛ, της Χρυσής Αυγής και όλου του εκείθεν της επίσημης Δεξιάς πολιτικού εσμού).
Πέραν αυτών, όμως, αν δούμε τα αποτελέσματα με την οπτική του νόμου της… συνεργίας, όπως λένε οι μαθηματικοί, σύμφωνα με τον οποίο ένα σύνολο είναι κάτι παραπάνω από απλό άθροισμα των μερών του, προκύπτουν εκτός των ποσοτήτων και ζητήματα αρνητικής… ποιότητας.
Ο διχασμός των ψηφοφόρων ανάμεσα στην ενίσχυση των υποψηφίων του συστήματος στις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές και στην αντιπολιτευτική ψήφο στις ευρωεκλογές δημιουργεί αποθήκες μελλοντικών πολιτικών παραγόντων για το σύστημα και μόνο σαν ριζοσπαστική επιλογή δεν μπορεί να εκτιμηθεί επίσης. Επιπρόσθετα, η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι διαφορετική στις τελευταίες εκλογές. Δεν αποτυπώνει την έκφραση -έστω στρεβλά αλλά ωστόσο… υπαρκτά- μιας λαϊκής έκρηξης όπως το 2012 ή μιας ριζοσπαστικής πολιτικής μεταστροφής εν τη γενέσει της όπως το 2007. Είναι μια «ανόρεκτη» ψήφος, για αρκετούς του μικρότερου κακού, σε ένα πολιτικό σχήμα που πασχίζει εναγωνίως να πείσει τα ξένα -κυρίως- αλλά και τα ντόπια αφεντικά του τόπου ότι μπορεί να αποτελέσει κυβερνητική επιλογή και με εσωτερικές -εντός της Αριστεράς- πιθανές μετατοπίσεις σε ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μικρές όμως για να μετατοπίσουν υπέρ των αντι-Ε.Ε. δυνάμεων συσχετισμό. Στον πάτο της γραφής είναι λιγότερες οι ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012. Αλλά και η σταθερή υποστήριξη της Χρυσής Αυγής, αν και αποτυπώνει ένα ακροδεξιό εκλογικό σώμα που -για να μην ξεχνιόμαστε- πάντα υπήρχε στη νεοελληνική πολιτική πραγματικότητα ανοιχτά ή συγκαλυμμένα, ύστερα από αυτά που έχουν προηγηθεί και αποκαλυφθεί, και η μάλλον επιβεβαιωμένη διαπερατότητά τους σε νεολαιίστικα και λαϊκά ή εργατικά στρώματα, όλα αυτά είναι άλλη μια μαύρη πινελιά στον καμβά του εκλογικού αποτελέσματος. Θύμα αυτού του ιδιότυπου εκβιασμού των λαϊκών μαζών, η σχετική μείωση των λευκών-άκυρων και της -πάντα μεγάλης παρά τη σχετική μείωση- αποχής.
Συνεπώς, τα εκλογικά αποτελέσματα, εκτός του ότι αποτυπώνουν με στρεβλό τρόπο τη μεγάλη αγανάκτηση του ελληνικού λαού για τη βαρβαρότητα στην οποία τον έχουν καταδικάσει και δημιουργούν ένα προφανές πρόβλημα πολιτικής διαχείρισης για το σύστημα, ωστόσο αποτυπώνουν την αντιδραστικότερη τροπή και ροπή των πολιτικών εξελίξεων.
Σε ένα πολιτικό περιβάλλον επίθεσης του συστήματος για την αναπαραγωγή του, σε μια εποχή προφανούς -και πρωτοφανούς ιστορικά- αδυναμίας της Αριστεράς να εμπνεύσει τις αντιστάσεις των λαών και να επιβάλει άλλες ρυθμίσεις σε αυτή την «τυφλή» αλλά με σαφή ταξική κατεύθυνση επίθεση (να την ανακόψει καταρχάς, να θέσει τις νέες διεκδικήσεις των μαζών, να ιεραρχήσει τα νέα κοινωνικά προτάγματα της ανατροπής, να ξεκινήσει τη συζήτηση για τον σοσιαλισμό αυτόν που υπήρξε και αυτόν που επιβάλλεται να υπάρξει), αν η Αριστερά δεν βλέπει και δεν «διαβάζει» στα αποτελέσματα τούτη την -καταρχήν- αρνητική αποτύπωση, δεν θα μπορέσει να δημιουργήσει τους όρους της ανατροπής της.
Συνεπώς, πρέπει να πάμε πέραν των εκλογικών αποτελεσμάτων και να δούμε τι είδους προδιάθεση δημιουργούν. Πολύ περισσότερο στην όποια Αριστερά δεν καλύπτεται από κυβερνητισμούς κάθε είδους.
Να θέσει το δάχτυλο εις τον τύπον των ήλων και να αναζητήσει τα «γιατί» της τεράστιας υποχώρησης και αδυναμίας της ή να συνεχίσει στον ρυθμό των αβανταδόρικων -με «ολίγη» κινήματος- λύσεων κυβερνητικού χαρακτήρα;
Να οργανώσει την πραγματική αντίσταση και διεκδίκηση του πραγματικού κινήματος ή να πλάσει πιο περίτεχνα τον εικονικό κόσμο της «λαϊκής εξουσίας» και των «μεταβατικών προγραμμάτων»;
Η απουσία αυτής της επεξεργασίας ήταν το στοιχείο που καταγράφηκε με τον… λιγότερο στρεβλό τρόπο στα τελευταία εκλογικά αποτελέσματα. Οπως παλιότερα η… σιωπή στους φωνογράφους. Σχεδόν εκκωφαντικά…
*Μέλος του ΚΚΕ (μ-λ)
Από το αφιέρωμα της Εφημερίδας των Συντακτών για την Αιρστερά
4 σχόλια:
Νόμος της συνεργίας ''μαθηματικός'', ώπα!
Όχι ημιμαθή, πρόκειται για ακραία υποκειμενική ιδεαλιστική θεωρία χυχανάλυσης.
Ο όρος Γκεστάλτ (Gestalt) είναι μια γερμανική λέξη, η οποία κυριολεκτικά σημαίνει “σχήμα” ή “μορφή”.
Πριν από τη θεραπεία Γκεστάλτ υπήρξε το φιλοσοφικό ρεύμα Γκεστάλτ με ιδρυτή τον Max Wertheimer, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι η ανθρώπινη αντίληψη λειτουργεί ολιστικά, δηλαδή για να αντιληφθούμε μια κατάσταση, ένα πρόσωπο ή μια μελωδία, συνθέτουμε τα επιμέρους στοιχεία σε μεγαλύτερα σύνολα ώστε να βγάλουμε ένα νόημα.
Οικοδομώντας γνωστικοσυναισθηματικά ένα Γκεστάλτ, δίνουμε νόημα σε αυτό που μας συμβαίνει. Για παράδειγμα, για να νοηματοδοτήσουμε τη σχέση μας με ένα άτομο χρειάζεται να γνωρίσουμε ποιες πλευρές της σχέσης μας ικανοποιούν και ποιες μας δυσαρεστούν.
Σύμφωνα με τη χρήση της στην ψυχολογία, Γκεστάλτ σημαίνει ενοποιημένες διατάξεις ή δομές που δημιουργούν μια εμπειρία και έχουν ιδιότητες, οι οποίες δεν δύνανται να αναχθούν σε συστατικά μέρη ή στοιχεία του όλου. Κατ’ αυτό τον τρόπο, η ενότητα του όλου αποτελεί κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μερών. Ένας από τους βασικούς διαχωρισμούς της από τον Freud ήταν ότι αυτό που έχει σημασία για τη θεραπεία είναι το τωρινό βίωμα του ατόμου και όχι τα παιδικά βιώματα, όπως υποστήριζε ο Freud.
«Το όλον είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών.»
Η Γκεστάλτ είναι επηρεασμένη ιδιαίτερα από τη φαινομενολογία, τον υπαρξισμό, την ανατολική φιλοσοφία, τη σωματική ψυχοθεραπεία, καθώς και από το θέατρο. Είναι περισσότερο μια στάση ζωής παρά μια ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.
Ως δημιουργοί και κύριοι εκφραστές της θεωρούνται οι τρεις φοιτητές του Carl Stumpf: ο Max Wertheimer, ο Wolfgang Köhler και ο Kurt Koffka στην αρχή του 20ού αιώνα και στη συνέχεια ο Kurt Lewin και ο Rudolf Arnheim στη Γερμανία και Αυστρία και ο Hans Wallach στις ΗΠΑ. Όλοι αυτοί αντέδρασαν απέναντι στη στείρα προσέγγιση των συμπεριφοριστών, προσδίδοντας μια ανθρωπιστική διάσταση στη μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Καλό διάβασμα, δάσκαλε
Η ...ευρυμάθεια ορισμένων με πάντα με εντυπωσίαζε!
Τι να πω; Είμαι αμαθής!
Συνέχεια από προηγούμενο
επίσης να παίρναμε υπόψη μας και τα ελληνικά λεξικά …
συνεργία κ. συνέργεια (η) (συνεργιών) 1. ΝΟΜ. οποιαδήποτε εκ προθέσεως συνδρομή υλική ή ηθική, θετική ή αρνητική παρεχόμενη στον αυτουργό αξιοποίνου πράξεως (π.χ. όταν κάποιος, αν και έχει υποχρέωση, δεν ενεργεί προς αποτροπή αξιόποινης πράξης, όπως ο αστυνομικός διευθυντής που δεν παρεμπόδισε αστυνομικά όργανα τα οποία κακοποιούσαν πολίτες ενώπιόν του. όταν χορηγεί κάποιος το όπλο σε άλλον για τη διάπραξη ανθρωποκτονίας ή τον διευκολύνει να διαφύγει τη σύλληψη ή συμβουλεύει τον δράστη για τον τρόπο τελέσεως τής πράξης κ.ά.) 2. ΒΙΟΛ. (α) η συνεργασία διαφορετικών οργάνων για την επιτέλεση μιας λειτουργίας: - μυών (β) παραγοντική συνεργία η συνεργασία δύο ή περισσοτέρων γονιδίων στη ρύθμιση τής εμφάνισης κληρονομικού χαρακτηριστικού 3. ΧΗΜ. το φαινόμενο κατά το οποίο η δράση δύο χωριστών ουσιών από κοινού είναι ισχυρότερη από αυτήν που προκαλείται, όταν οι ουσίες δρουν χωριστά 4. ΦΑΡΜ. η συνδυασμένη δράση χωριστών φαρμάκων που έχουν διαφορετικό τρόπο επενέργειας, αλλά αλληλεπιδρούν με τέτοιον τρόπο, ώστε να ενισχύουν το ένα το άλλο στην επίτευξη κοινού αποτελέσματος ΣΥΝ. συνεργισμός. ΕΤΥΜ. αρχ. < συνεργός (βλ.λ.)). συνεργισμός
Μπαμπινιώτης
συνέργεια η [sinérjia] O27 & συνεργία η [sinerjía] O25 : 1.(νομ.) προμελετημένη βοήθεια που παρέχουν δύο ή περισσότερα άτομα στην προπαρασκευή ή στην εκτέλεση μιας αξιόποινης πράξης: Aπλή / άμεση ~. (έκφρ.) διαβολική ~, για κτ. τόσο δυσάρεστο που μόνο μια διαβολική βοήθεια θα το δικαιολογούσε. 2. (επιστ.) συνδυασμένη δράση πολλών παραγόντων. [λόγ. < ελνστ. συνέργεια, αρχ. συνεργία `συνεργασία΄ κατά τη σημ. του συνεργός]
ΛΚΝ
συνεργία και συνέργεια, η, ΝΜΑ [συνεργός / συνεργής]• 1. το να είναι κανείς συνεργός σε κάτι, σύμπραξη, συνεργασία («εἰς συνεργίαν καλῶν καὶ ὠφελίμων», Αθανάσ.)• 2. (φρ.) «διαβόλου συνεργίᾳ» ή «διαβολικῇ συνεργίᾳ»• με την έμπνευση και την καθοδήγηση τού διαβόλου• || (νεοελλ.) 1. (ποιν. δίκ.) μορφή συμμετοχής σε έγκλημα, η οποία συνίσταται στην παροχή στον δράστη ψυχικής ή υλικής υποστήριξης κατά την τέλεση τού εγκλήματος• 2. (βιολ.) συνεργασία πολλών οργάνων ενός οργανισμού για την επίτευξη μιας λειτουργίας («συνεργία μυών»)• 3. (χημ.) φαινόμενο σύμφωνα με το οποίο οι επιπτώσεις από τη συνδυασμένη δράση δύο διακεκριμένων χημικών ουσιών είναι εντονότερες από αυτές που προέρχονται από την δράση τής καθεμιάς ξεχωριστά• 4. (φαρμ.) φαινόμενο κατά το οποίο οι διαφορετικοί τρόποι δράσης δύο φαρμάκων αλληλοενισχύονται τείνοντας προς τον ίδιο στόχο• 5. (οικον.) φαινόμενο κατά το οποίο επιτυγχάνεται ένα συνθετικό αποτέλεσμα που είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα τών επιμέρους συστατικών μερών του• 6. το αποτέλεσμα τών απρογραμμάτιστων και ασυντόνιστων αλλά συγκλινουσών ενεργειών που επιτελούν μεμονωμένα μέλη μιας κοινωνικής ομάδας• 7. (φρ.) «παραγοντική συνέργεια»• (βιολ.) η υποχρεωτική συνεργασία δύο ή περισσότερων γονιδίων τα οποία συντονίζουν και ρυθμίζουν ένα κληρονομικό χαρακτηριστικό• || (μσν.-αρχ.) συμπαράσταση, βοήθεια• || (αρχ.) συνωμοσία («τὰ περὶ τὸν σῑτον ἐκ τῶν τοιούτων ἐπιστολῶν καὶ συνεργιῶν», Δημοσθ.).
Πάπυρος
συνέργεια (η) ουσ. βλ. συνεργία: για να γίνουν έργα μεγάλα, δε φτάνει ένας μόνο να τα κάμει• χρειάζεται η συνέργεια ολωνών (Γ. Ψυχάρης) [<αρχ. συνεργής]
ΜΕΛ
συνεργία (η) ουσ. σύμπραξη, συνεργασία | συμμετοχή σε αξιοκατάκριτη πράξη | συνενοχή | (ιατρ.) η συνεργασία οργάνων του σώματος στην επιτέλεση ορισμένης λειτουργίας
ΜΕΛ
Προς τι η αγωνία που εκθέτει περισσότερο τον σχολιογράφο?
Φίλε ΜΕΔ η παραπομπή σου αναφέρεται σε μη κορυφαίο ενδιαφέροντα ΦΥΣΙΚΟ, με μελέτη στον τομέα της θερμοδυναμικής, με οχι τόσο αναγνωρισμένο έργο και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Αν εσυ ή ο κ.Μάνος ήσασταν μαθηματικοί ή ξέρατε μαθηματικά, θα ξέρατε πως τα μαθηματικά είναι ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ δηλαδή συστήματα μελέτης και επίλυσης των ζητημάτων που προκύπτουν ή μπορεί να λυθούν από τους αριθμούν. Δεν μπορεί να έχουν την φυσική αναφορά σε ''ΕΡΓΟ'', άρα και συνέργεια, γιατι δεν έχουν σχέση με μελέτη, ούτε καν αναφορά, σε ΕΝΕΡΓΕΙΑ προυπόθεση ύπαρξης έργου.
Η αναφορά με στενοχώρησε-όπως και η δική σου σπουδή να κανεις αντιγραφή όλων το λεξικών-γιατί δεν χρειαζόταν και θύμιζε σχολή Λιάνας Κανέλλη, η λαθεμένη αναφορά, όπως και άλλοι μακροσκοπικοί δήθεν νεολογισμοί. Για να κάνουμε εντύπωση, αναφέρουμε ονόματα, τίτλους, που έχουμε διαβάσει από τα εξώφυλλα ή ούτε κν, αλλά που μας φάνηκαν ''πιασάρικα'' στο νετ. Είναι κρίμα.
Εγώ δεν αναφέρθηκα στις πολιτικές απόψεις του κ. Μάνου, που δεν νομίζω πως έχω και επιθυμώ να σχολιάσω, αλλά στη σχολή ''φαίνομαι πολυ διανοούμενος''. Όταν κάτι δεν τόχεις άστο.
Όπως λέει στην καυγατσίδικη άγνοιά του σωστά ο ασγ, ''ευρυμαθείς'' τελικά δεν υπάρχουν, άρα ας υπάρχει ο κανόνας ''αναφέρομαι σε κάτι που έχω δουλέψει''.
Καλός δάσκαλος ο απλός δάσκαλος, λέγαν οι παλαιοί.
Δημοσίευση σχολίου