άλαιου και της εργοδοσίας. Και επιπλέον αποτελούν πολιορκητικό κριό ικανό να ισοπεδώσει πολλά περισσότερα από αυτά που έχουν ήδη χαθεί.
Γιατί δεν έχουν χαθεί όλα. Είναι πολλά ακόμη αυτά που «λιμπίζονται». Ο μεσαίωνάς τους έχει αρ-κετό ακόμη δρόμο μέχρι να σκεπάσει τα πάντα Και όλοι αυτοί επείγονται. Επείγονται να κάνουν κι άλλες απολύσεις. Χιλιάδες ακόμη μέσα στο 2015. Επείγονται να συρρικνώσουν κι άλλο τους μισθούς και τα μεροκάματα. Επείγονται να δώσουν κι άλλα χτυπήματα στα ασφαλιστικά δικαιώματα και τις συντάξεις, στην κατεύθυνση της μετατροπής τους σε επιδόματα, αποκομμένα από την έννοια του δικαιώματος. Σε κάθε τους κίνηση, όπως κι αν τη δικαιολογούν, ανεξάρτητα από το προσωπείο με το οποίο την εμφανίζουν κάθε φορά, περισσεύει η βιασύνη τους να πάρουν την ιστορική ρεβάνς από την εργατική τάξη και να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε σύγχρονους δούλους.
Είναι πολλά, λοιπόν, τα μέτωπα που έχουν να αντιμετωπίσουν οι εργαζόμενοι. Και σε καθένα από αυτά απαιτούνται σκληρές μάχες. Γιατί ο αντίπαλος είναι αποφασισμένος και έχει τη στήριξη των ιμπεριαλιστών.
• Με πρώτο το μέτωπο των απολύσεων. Η πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ είναι ξεκάθαρη. Αυτά που εδώ και μήνες προδιαγράφονται, ρίχνονται ως «ιδέες» ή «διαρρέουν» για να «διαψευστούν« άμεσα, στην έκθεση του ΔΝΤ καταγράφονται ως απαιτήσεις για να αρθούν «οι περιορισμοί που κάνουν υψηλό το κόστος της επιχειρηματικότητας και που αναστέλλουν τη δημιουργία νέων ή την επέκταση μεγάλων επιχειρήσεων». Οι ομαδικές απολύσεις και η κατάργηση των όποιων υπολειμμάτων απο-ζημίωσης δεν αποτελούν έναν ακαθόριστο στόχο, μια συζήτηση για αργότερα. Βρίσκονται ήδη εδώ και η Χαλυβουργία έσπευσε να τις εφαρμόσει με τη συμβολή του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας. Και θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Και θα το κάνουν είτε γιατί το επιβάλλει ο ανταγωνισμός είτε για-τί... μπορούν. Αυτό που θα βρουν μπροστά τους οι εργαζόμενοι δεν θα είναι πάντα η αντικειμενική τάση ενός κεφαλαιοκράτη να ακολουθήσει τον ανταγωνισμό, αλλά και η διάθεση ενός κεφαλαιοκ-ράτη να σύρει τον ανταγωνισμό.
Οι μήνες που θα ακολουθήσουν δεν θα είναι εύκολοι στο ζήτημα αυτό. Και πρέπει οι αγωνιστικές, ταξικές δυνάμεις τους εργατικού κινήματος να το αναδείξουν όσο πιο έντονα και αποφασιστικά μπορούν. Το ζήτημα του δικαιώματος στη δουλειά είναι καθοριστικό, πρωταρχικό στοιχείο για τη συγκρότηση της εργατικής τάξης. Δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική ταξική συνείδηση χωρίς την κατανόηση της δουλειάς ως καθολικό δικαίωμα της εργατικής τάξης που απορρέει από τη βίαιη απόσπαση των μέσων παραγωγής από το κεφάλαιο. Πάνω σε αυτό το δικαίωμα εδράζονται οι αγώ-νες που δόθηκαν, που δίνονται και θα δοθούν. Αυτό το δικαίωμα υπερασπίζονται οι ηρωικές καθα-ρίστριες του υπουργείου Οικονομικών. Αυτό το δικαίωμα αρνείται να αναγνωρίσει η απόφαση του Αρείου Πάγου όταν αναφέρεται στο «ατομικό συμφέρον» των καθαριστριών σε αντιδιαστολή με το «δημόσιο συμφέρον» το οποίο -υποτίθεται- υπηρετεί η κυβερνητική πολιτική. Το δικαίωμα κάθε εργαζόμενου στη δουλειά δεν είναι ατομικό, είναι δικαίωμα όλης της εργατικής τάξης, ως τέτοιο ο-φείλει να το υπερασπίζεται και ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ μπορεί να το υπερασπίζεται.
Αγώνας για το δικαίωμα στη δουλειά. Αγώνας ενάντια στις απολύσεις και ιδιαίτερα ενάντια στις ομαδικές απολύσεις. Καμιά συναίνεση των εργαζομένων, καμία «κατανόηση» στα προβλήματα του κεφάλαιου και των εργοδοτών. Όλοι αυτοί που θησαύρισαν σε βάρος των εργαζομένων και του λα-ού δεν έχουν το παραμικρό δικαίωμα να ζητούν την κατανόησή μας. Γιατί αυτό που θέλουν είναι να σκύψουμε το κεφάλι προκειμένου να πατήσουν πάνω μας και να διασωθούν αυτοί και τα κέρδη τους.
• Τι εύγλωττο παράδειγμα η Χαλυβουργία! Σε αυτήν συνοψίζονται πολύτιμα συμπεράσματα χρό-νων. Η ηρωική απεργία που ηττήθηκε και έφερε τα εργοδοτικά αντίποινα. Οι ομαδικές απολύσεις που πέρασαν και έφεραν την υποχώρηση των εργαζομένων στο εργοστάσιο του Βόλου. Την απο-δοχή νέας επιμήκυνσης του διαστήματος μειωμένων μισθών. Άραγε, θα διασωθούν οι θέσεις εργα-σίας με αυτόν τον τρόπο; Και βέβαια όχι! Απλά έτσι θα διασωθούν για ένα διάστημα τα κέρδη του Μάνεση, ενώ για τους εργαζόμενους θα επιμηκυνθεί ο χρόνος της οικονομικής τους ασφυξίας.
Με τον ίδιο τρόπο που η διάλυση των εργασιακών σχέσεων και η επέλαση της μειωμένης, εκ πε-ριτροπής, ανασφάλιστης εργασίας δεν έφερε το παραμικρό όφελος στους εργαζόμενους. Και εδώ ερχόμαστε σε ένα ακόμη μέτωπο, αυτό της πλήρους και σταθερής δουλειάς με δικαιώματα. Ένα μέτωπο δύσκολο. Που πολλές φορές φαντάζει ακόμη και ως πολυτέλεια. Σε τέτοιο σημείο έχουν οδηγηθεί τα πράγματα με την επιβολή όλης αυτής της διαλυτικής κατάστασης που ονομάστηκε ε-λαστική εργασία και η οποία κατατρώει σαν το σαράκι τη ζωντανή εργασία. Η εργασιακή περιπλά-νηση, η δουλειά με το κομμάτι, τα μπλοκάκια και η εκτίναξη όλης αυτής της εργασιακής αβεβαιό-τητας όχι μόνο έχει οδηγήσει σε ραγδαία συρρίκνωση των αποδοχών των εργαζομένων, αλλά έχει επιφέρει και συντριπτικά χτυπήματα στη δυνατότητα συλλογικής ταξικής διεκδίκησης. Δουλειά να ’ναι κι ό,τι να ’ναι! Και σε αυτό καθοριστικό ρόλο έπαιξε η διάλυση των συλλογικών συμβάσεων. Γιατί και αυτή με τη σειρά της έδωσε ένα δυνατό χτύπημα σε ό,τι είχε απομείνει από τα συνδικάτα.
Κι όμως, η εργατική τάξη δεν έχει κανένα λόγο να συμπονά τον καπιταλισμό. Το ότι σήμερα της αφαιρούνται ένα προς ένα τα δικαιώματα χωρίς να μπορεί να τα υπερασπιστεί, δεν οφείλεται σε καμία αντικειμενική πραγματικότητα. Οφείλεται στη δική της αδυναμία να συγκροτήσει την πάλη της, να συγκροτηθεί ως τάξη, να διεκδικήσει και να κερδίσει. Ο καπιταλισμός εξακολουθεί να έχει κέρδη, οι δυνάμεις του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού εξακολουθούν να θησαυρίζουν. Και αυτό εξακολουθεί να γίνεται σε βάρος των λαών και της εργατικής τάξης. Η υποταγή στον -επίτηδες θολό- στόχο της ανάπτυξης που απαιτούν οι δυνάμεις του κεφάλαιου -ντόπιες και ξένες- είναι μιας πρώτης τάξης παγίδα για τους εργαζόμενους. Γι’ αυτό και πρέπει να αποκαλύπτεται με κάθε ευκαιρία.
Αγώνας για δουλειά με δικαιώματα, λοιπόν. Πλήρη και σταθερή. Ενάντια στις κάθε λογής ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τα «πεντάμηνα», την «κοινωφελή» εργασία και την εμπέδωση της αβεβαιότητας και της υποταγής. Αγώνας για συλλογικές συμβάσεις, για αυξήσεις στους μισθούς και θεσμικά κατοχυρωμένα δικαιώματα. Και σήμερα, δεν έχει σημασία το ύψος της διεκδίκησης. Σημασία έχει αυτή καθεαυτή η συγκρότηση δυνατοτήτων διεκδίκησης. Η άρνηση της υποταγής στην «αντι-κειμενικότητα» της κρίσης.
Σε αυτά τα μέτωπα θα δοκιμαστεί η εργατική τάξη τους μήνες που έρχονται. Και η στάση της σε αυτά τα μέτωπα θα κρίνει πόσο γρήγορα θα ξαναβρεί τον εαυτό της, το νόημα της πάλης της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου