Εκτός από τα καθαρά οικονομικά, υπάρχουν και πολιτικά οφέλη από αυτήν την κολοσσιαία επίθεση των ιμπεριαλιστών. Στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων και συσχετισμών, το σχέδιο να καταστεί (και) η Ελλάδα σύγχρονη αποικία των ιμπεριαλιστών (κυρίως των ΗΠΑ-Γερμανίας) αποτελεί ακόμη ένα success story των «εθνοσωτήρων» Σαμαρά και Βενιζέλου. «Ευτυχώς έχει περιοριστεί η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας και τα ηνία τα έχουν αναλάβει οι Βορειοευρωπαίοι», δηλώνει κυνικά ο πρόεδρος των Γερμανών εξαγωγέων, Άντον Μπέρνερ. Και αυτό το αίσχος διασκευάζεται από τους εγχώριους υποτακτικούς ως ένδειξη εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία!
Οι πολιτικοί εκπρόσωποι της ΕΕ και της Γερμανίας, σε ρόλο «καλού μπάτσου», έχουν «καλά λόγια» να πουν για την Ελλάδα, κάθε φορά που ολοκληρώνεται η βρόμικη δουλειά. Και αυτό το δημόσιο χτύπημα στην πλάτη, προς επιβράβευση της υποταγής και παραπέρα στήριξη, μετατρέπεται σε επιτυχία ανάλογη με την πρόκριση της Εθνικής στους 16.
Οι λόγοι γι’ αυτήν τη στάση της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας και του πολιτικού προσωπικού της είναι προφανείς: η προσδοκία διατήρησης και σταθεροποίησης των όποιων προνομίων τους και όχι, βέβαια, η σωτηρία της χώρας.
Στο επίπεδο των ταξικών σχέσεων και συσχετισμών ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία αποκρυσταλλώνεται ένα ακόμη «success story». Η συντριβή των όποιων εργασιακών δικαιωμάτων και ελευθεριών είχαν απομείνει αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για το κεφάλαιο διεθνώς, με οδηγό τις χώρες σαν την Ελλάδα.
Οι σημερινές πολιτικές επιλογές αποτελούν ολοφάνερα στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, με βάθος χρόνου. Στρατηγικές επιλογές που περιγράφονται ως τέτοιες στις οδηγίες-διατάγματα της ΕΕ, στις εκθέσεις της ΠΤ, του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ. Και όμως, η Αριστερά του ευρώ και της Ευρωζώνης κάνει ότι δεν βλέπει, ούτε τις στρατηγικές επιλογές ούτε τον ιμπεριαλιστικό εκβιασμό. Παριστάνει ότι πρόκειται για πολιτική των «μερκελιστών», ότι αποτελεί μια από τις πολλές εκδοχές οικονομικής διαχείρισης εντός καπιταλιστικής Ελλάδας και ιμπεριαλιστικής ΕΕ, που μπορεί να αλλάξει στο μέλλον, από υπουργό σε υπουργό, από κυβέρνηση σε (αριστερή-αντιμνημονιακή) κυβέρνηση. Αντί λοιπόν να προκρίνεται η κατεύθυνση του λαϊκού και παρατεταμένου απεργιακού ξεσηκωμού, προκρίνεται η κατεύθυνση της μαζικής διαμαρτυρίας (π.χ. έξω από τη Βουλή για να μην ψηφιστεί το νομοσχέδιο), της μαζικής ατομικής ανυπακοής ώστε να «παραμείνουν τα μέτρα στα χαρτιά», της αλλαγής των εκλογικών συσχετισμών και της σύνταξης μεταβατικού προγράμματος για την ανάδειξη αριστερής κυβέρνησης, που τάχα προηγούνται, ακόμη και η προσφυγή στη Δικαιοσύνη, για να αποδειχθεί το παράνομο των μέτρων.
Χρειάζεται επομένως λαϊκός ξεσηκωμός ανατροπής των μέτρων, στην κατεύθυνση ρήξης με την υπάρχουσα πολιτική. Στην πραγματικότητα όμως χρειάζεται να πούμε και να κάνουμε πολλά περισσότερα. Περισσότερα από το να δώσουμε μια θεωρητικά σωστή απάντηση στο πρόβλημα. Και αυτό γιατί οι σωστές απαντήσεις σκοντάφτουν στα δεδομένα της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί, όχι τυχαία, στην κοινωνία, στους χώρους εργασίας, στον συνδικαλισμό και στην Αριστερά. Ωστόσο, η αλλαγή αυτής της κατάστασης μπορεί να γίνει μόνο σε συνάρτηση με την κίνηση των μαζών, στο έδαφος της ταξικής πάλης.
Και πάλι… όμως. Η λύση του προβλήματος επικεντρώνεται, αν όχι αποκλειστικά τουλάχιστον κεντρικά πολιτικά, αλλού και απογειώνεται στο «Συριζαίικο δίλλημα» της αριστερής κυβέρνησης (με ποιο πρόγραμμα, αυτοδύναμα, σε συνεργασία και με ποιον). Θα αναφερθούμε στον ΣΥΡΙΖΑ, όπου το πρόβλημα εμφανίζεται ιδιαίτερα οξυμένο, έχει όμως, όπως πιστεύουμε, γενικότερο ενδιαφέρον.
Υπάρχει μια «ριζοσπαστική» εξήγηση για τα αριστερά φλας, τις δεξιές στροφές, τα μπρος-πίσω και τα αναποδογυρίσματα στην πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, στον δρόμο του προς την εξουσία (την κυβερνητική, για να μη ξεχνιόμαστε). Είναι μια εξήγηση ολίγον… εσωτερική, που ισχυρίζεται ότι λαμβάνει υπόψη της τα «θέλω του κόσμου» (για την ακρίβεια, τα «θέλω των ψηφοφόρων»).
Χοντρικά ισχυρίζονται ότι ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πράγματι αυτό που λέει το όνομά του (Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς), καλείται ωστόσο να εκφράσει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις (Κοινωνικό Μέτωπο). Άλλοι, εντός του κοινωνικού μετώπου, θέλουν ανατροπή, άλλοι μεταρρύθμιση, οι περισσότεροι τη διατήρηση της υπάρχουσας ή της προ μνημονίου κατάστασης. Είναι επομένως δύσκολο, έως αδύνατο, στην παρούσα φάση να φτιαχτεί μαζικό κίνημα ανατροπής, να κινητοποιηθεί το μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων, οπότε μοιραία στρεφόμαστε αλλού: στην κεντροαριστερά, στο Ποτάμι, στους ανεξαρτητοποιημένους (αμαρτωλούς και μη), αλλά και στο… ανήκομεν εις την Δύσιν, στον ΣΕΒ και στο ΝΑΤΟ. Αλλιώς και… παχουλά: δεν φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος είναι δεξιός. Τουλάχιστον στην πλειοψηφία του. Η απεύθυνση στην κοινωνία είναι επομένως αναγκαστικά απεύθυνση σε ψηφοφόρους-τηλεθεατές.
Αρκούντως πονηρό το επιχείρημα, αφού επιτρέπει να είναι κανείς αριστερός στα λόγια, δεξιός στην πράξη. Γι’ αυτό και έχει ευρύτερη απήχηση στην εκλογική Αριστερά. «Ο κόσμος δεν είναι έτοιμος», «φταίει» που δεν απεργεί, που δεν ψηφίζει σωστά και πρέπει επειγόντως να «διορθώσει την ψήφο».
Η πραγματική, όμως, πρωτοτυπία αυτού του επιχειρήματος αφορά τον νεωτερισμό ότι τα κόμματα, οι πολιτικές και συνδικαλιστικές παρατάξεις διαμορφώνουν πολιτική γραμμή και θέση με βάση τον ψηφοφόρο και όχι με αυτό που λένε ότι πιστεύουν. «Μπορούμε συνάδελφοι;» αναρωτιέται… πρωτοπόρος συνδικαλιστής του ΠΑΜΕ, υπονοώντας ότι θα χαράξει γραμμή ανάλογα με την απάντηση που θα λάβει (που είχε μάλλον προαποφασίσει). Σκέτη κοινωνιολογία (αν όχι μάρκετινγκ), παρά πολιτική. Ο ορισμός της δημαγωγίας και της αστικής πολιτικής. Αντίθετα, «δεν υπάρχουν οι όροι και οι προϋποθέσεις» και ας θέλει ο κόσμος (ο αδαής), όταν ζορίζουν τα πράγματα. Γιατί τώρα κάνουμε πολιτική και όχι κοινωνιολογία! Ο ορισμός του οπορτουνισμού.
Πάντως, ο ταξικός αντίπαλος ακολουθεί αδιάλλακτη, σκληρή ταξική και μονολιθική πολιτική. Ελαττώματα κατεξοχήν… αριστερά και κομμουνιστικά.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου