Ένας πεθαμένος και ένας ζωντανός δεν κάνουν ποτέ, προστιθέμενοι ένα μισοπεθαμένο!

Ένας πεθαμένος και ένας ζωντανός δεν κάνουν ποτέ, προστιθέμενοι ένα μισοπεθαμένο. Μ’ αυτό τον τρόπο απαντούν οι υλιστές στη, βολική για το σύστημα, θεωρία του «μέσου όρου». Από τα ΜΜΕ, τους δημοσιολόγους, τις εταιρείες δημοσκοπήσεων ακούγεται συχνά – πυκνά η λογική του μέσου όρου ή ο μέσος πολίτης, όπου ταξική καταγωγή, εργασία, ανεργία, πεποιθήσεις, προσδοκίες, φόβοι, δυσκολίες και μορφωτικό επίπεδο μπαίνουν στο μίξερ της ισοπέδωσης και «όποιον πάρει ο χάρος». Κάτι σαν κοινωνική σούπα.
Έτσι ο καπιταλιστής των βορείων προαστίων της Αττικής και ο άνεργος της ζώνης του Περάματος εξισώνονται, έτσι τελικά και ο μαθητής που κάνει διακοπές στην Ελβετία εξισούται με τον μαθητή που η οικογένειά του δεν έχει ηλεκτρικό ρεύμα. Γιατί είναι και οι δύο μαθητές! Πρόκειται για απόλυτη παράνοια. Είναι φανερό ότι το κύριο που αναμφίβολα σχετίζεται με τους υλικούς όρους ύπαρξης, δηλαδή την τάξη και την ταξική (κοινωνική) θέση, υποβαθμίζεται σε σχέση με το δευτερεύον που είναι η εικόνα. Διότι το να ‘σαι πολίτης αυτής της χώρας σε τελική ανάλυση δε σημαίνει παρά τα τυπικά σου δικαιώματα (ιδιοκτησία, ιδιοπροσωπία, εκλογικό δικαίωμα). Αλλά το κύριο είναι η «δύναμη» που σου δίνει η πραγματική σου θέση στην κοινωνία και αυτή εξαρτάται από το σε ποια τάξη ανήκεις. Από τα πραγματικά και αντικειμενικά στοιχεία και όχι από το τι νομίζεις για τον εαυτό σου.  Το τελευταίο εύρημα «τι νομίζεις ότι είσαι» αποτελεί κλασσικό δείγμα της αμερικάνικης σκέψης, είναι ακραίος ιδεαλισμός, υποκειμενισμός και βολονταρισμός. Ακουμπάει στη λογοτεχνική ανοησία του Π. Κοέλιο «άμα θέλεις κάτι πολύ θα συνομωτίσει όλο το σύμπαν υπέρ σου», που έσπασε κόκαλα την προηγούμενη εικοσαετία και άρεσε πολύ στα πλυντήρια τηλεαστικής σκέψης. Δεν πέτυχες όχι γιατί το αστικό σύστημα σου έκοψε το δρόμο αλλά επειδή δεν το πίστευες τόσο πολύ. Δεν μπορείς να πετάξεις όχι γιατί δεν είσαι πτηνό αλλά γιατί δεν θέλεις απεριόριστα. Άβυσσος! Αλλά ο «μέσος πολίτης» είναι ένα βολικό σχήμα που ελάχιστα διαφέρει από την πνευματική τεμπελιά «όλοι είμαστε άνθρωποι», μέθοδος του μικροαστού, των ενδιάμεσων, των καιροσκόπων και των ανόητων. Σύμφωνα με αυτήν τη σκέψη δεν υπάρχουν τάξεις και ταξικές αντιθέσεις, αντίπαλα συμφέροντα, έθνη που συγκρούονται και πάει λέγοντας.  Ο «μέσος όρος» είναι ο μέγας εξισωτής που ισοπεδώνει τον Ομπάμα, ο οποίος δίνει εντολές βομβαρδισμού, με τον ταπεινό βοσκό της Γάζας, ο οποίος έχει δέκα παιδιά και δέκα τετραγωνικά καλύβι. Αν υπάρχει λογική μέσου όρου τότε ο μαρξισμός και η ανάλυσή του περί τάξεων, αυτή η μεγάλη κοινωνικοϊστορική ανακάλυψη, πάνε περίπατο.  Αν ισχύει ο μέσος όρος τότε ο εργάτης εξισώνεται με το αφεντικό του και ο τραμπούκος φασίστας με τον έγχρωμο που αναζητά στη χώρα μας ένα κομμάτι ψωμί και σχολείο για τα παιδιά του! Αν ισχύει ο μέσος όρος τότε το κοινωνικό κλάσμα άρχουσα τάξη – λαός δεν υπάρχει και στη θέση του μπαίνουν μικροσυμφέροντα και μικροενέργειες που είναι- τάχα – κοινά για όλους τους ανθρώπους. Αν ισχύει ο μέσος όρος τότε ο δρόμος για την ανάλυση της κοινωνίας μέσα από τα … ζώδια είναι ανοιχτός και ο ανάδρομος Ερμής κοινός για όλους. Αλλά τότε ο Μαρξισμός θα είχε πάρει διαζύγιο από την κοινωνία και ο νεοσκοταδισμός θα είχε νικήσει.  Ο μέσος όρος δεν είναι ανοησία, είναι αστικό εφεύρημα!

http://www.m-lkke.gr/