Το «Αμαλία Φλέμιγκ» είναι ακόμη ζωντανό

Τετάρτη 11 Σεπτέμβρη 2013 ήταν η μέρα που ανακοινώθηκαν οι διαθεσιμότητες 300 εργαζομένων από το «Αμαλία Φλέμιγκ». Διά της «κινητικότητας», το νοσοκομείο βάδιζε ολοταχώς στο οριστικό του κλείσιμο. Όπως τα άλλα δέκα περίπου νοσοκομεία που σήμερα είναι άδεια κουφάρια. Σήμερα το «Αμαλία Φλέμιγκ» στέκει ακόμα όρθιο και νοσηλεύει ασθενείς. Σοβαρά χτυπημένο σε υπηρεσίες και προσωπικό, με τα μισά περίπου κρεβάτια, τραγικά υποβαθμισμένο σε σχέση με την προηγούμενη περίοδο λειτουργίας του, αλλά ανοιχτό. Λυσσαλέες ήταν οι απόπειρες να κλείσουν το νοσοκομείο. Άλλοτε συγκαλυμμένα, χωρίς να ομολογούν επίσημα το λουκέτο, άλλοτε πάλι, όπως πρόσφατα, πιο ξεδιάντροπα, ανακοινώνουν διάφορα «σχέδια» που οδηγούν όλα στην οριστική κατάργησή του.

Η υγειονομική εικόνα της περιοχής
Ο βορειοανατολικός άξονας αποτελείται σήμερα από 12 δήμους, περιλαμβάνει ουσιαστικά τη μισή Αττική και εκατομμύρια κατοίκους. Μετά το κλείσιμο, το 2012, του 1ου Νοσοκομείου του ΙΚΑ, έχει χάσει συνολικά πάνω από 500 κρεβάτια νοσηλείας, περίπου δηλαδή τα μισά απ' όσα είχε πριν από μερικά χρόνια και δεκάδες κλινικές όλων των ειδικοτήτων. Σήμερα, παρά τα προβλήματα, νοσηλεύονται στο «Φλέμιγκ» εκατοντάδες ασθενείς το μήνα και χιλιάδες προσέρχονται στα τακτικά και στα επείγοντα ιατρεία (τον περασμένο Οκτώβρη έγιναν πάνω από 400 εισαγωγές, πάνω από 700 συνεδρίες αιμοκάθαρσης, 93 χειρουργικές επεμβάσεις και επισκέφτηκαν τα ιατρεία 3.500 ασθενείς).
Μόνο το φθινόπωρο που διανύουμε, η πολιτική ηγεσία προωθεί το κλείσιμο του «Α. Φλέμιγκ», έχοντας δημοσιοποιήσει τέσσερις τουλάχιστον, διαφορετικές λίγο ή πολύ μεταξύ τους αποφάσεις, κάποιες μάλιστα ευθέως αλληλοσυγκρουόμενες. Όλες προβλέπουν ένα κύριο στάδιο απαξίωσης και περαιτέρω υποβάθμισης.
Το νοσοκομείο ήταν αρχικά αναπτυγμένο σε τρεις πτέρυγες, ξεχωριστά κτιριακά συγκροτήματα. Εδώ και πολλά χρόνια όμως λειτουργούσαν δύο, η κεντρική «Πτέρυγα Τσαγκάρη» και η μικρότερη «Πτέρυγα Μπόμπολα». Συνολικά λειτουργούσαν 14 τμήματα/κλινικές, ενώ διέθετε 5 χειρουργικές αίθουσες και τακτικά ιατρεία (πλέον λειτουργούν με πολλά προβλήματα λιγότερα από τα μισά). Με διάφορα προσχήματα επιδιώκεται το άδειασμα του κεντρικού κτιρίου και η δήθεν μεταφορά του στην πολύ μικρότερη «Πτέρυγα Μπόμπολα». Γι' αυτό άλλωστε ταυτόχρονα ανακοινώνουν και αλλαγή χαρακτήρα του «Φλέμιγκ». Πότε το προορίζουν για κλινική «ασθενών τελικού σταδίου», πότε για κέντρο Υγείας, πότε για τα τακτικά εξωτερικά ιατρεία του «Σισμανογλείου», ενώ σκέπτονται και τη μεταφορά ψυχιατρικών κλινικών από το ΨΝΑ.
Μόνιμη πρακτική των διοικήσεων είναι η σταδιακή αλλά γοργή απομείωση των υπηρεσιών του νοσοκομείου μέσω της μεταφοράς κλινικών, εργαστηρίων κ.λπ. στο «Σισμανόγλειο», που πρακτικά θα σημάνει τη διάχυση του προσωπικού και το κλείσιμο των κρεβατιών. Άλλωστε αυτό συνέβη και με τις «μεταφορές» που υποτίθεται ότι έκαναν τον καιρό της κινητικότητας των 300 εργαζομένων. Έτσι χάθηκαν τα μισά σχεδόν κρεβάτια του «Φλέμιγκ».

Το Σωματείο Εργαζομένων

Στο πρώτο κύμα των διαθεσιμοτήτων οι εργαζόμενοι προχώρησαν σε κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις στα Μελίσσια, διαδηλώσεις στο υπουργείο κ.λπ., τόσο που θορυβήθηκε η κυβέρνηση και αναγκάστηκε να κάνει πίσω. Άφησε το «Φλέμιγκ» ανοιχτό και ανέβαλε το κλείσιμό του. Κατόπιν το νοσοκομείο βρέθηκε στην κατάσταση που ήδη περιγράψαμε. Πολλοί εργαζόμενοί του σήμερα είναι οι παλιοί μόνιμοι, που σκόρπισαν με την κινητικότητα σε άλλα νοσοκομεία και… επέστρεψαν με τρίμηνες μετακινήσεις! Αλλιώς δεν θα ήταν δυνατό να λειτουργήσει. Ταυτόχρονα ενισχύθηκε το μεγάλο κύμα φυγής που κυριαρχεί σε όλο το Δημόσιο. Αυτό, φυσικά, επιτείνει το πρόβλημα λειτουργίας του νοσοκομείου.
Το σωματείο εργαζομένων έχασε λόγω κινητικότητας τα μισά του μέλη και πολλά από τα μέλη του ΔΣ, αλλά δεν διαλύθηκε. Προσπάθησε, και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, να αντισταθεί στις καθημερινές δυσκολίες, να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων και να κρατήσει την επαφή του με τον λαό της περιοχής. Ο συντονισμός με τους εργαζομένους στα νοσοκομεία «Σισμανόγλειο» και «Παίδων» Πεντέλης, που συνεχίζεται, βοήθησε ουσιαστικά στην οργάνωση και μαζικότητα του αγώνα. Είναι χαρακτηριστικό πως μέσα στο καλοκαίρι οργανώθηκε μαζική συγκέντρωση και συναυλία διαμαρτυρίας σε κεντρική πλατεία των Μελισσίων, ενώ κάτοικοι και εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν στην πύλη του νοσοκομείου προκειμένου να μην απομακρύνει η διοίκηση ένα ιατρικό μηχάνημα. Με την απειλή εισαγγελέα και πειθαρχικών, με παρουσία της Αστυνομίας, προσπάθησαν τρείς φορές να ξηλώσουν το μηχάνημα χωρίς να τα καταφέρουν. Πρόσφατα, η πολιτική ηγεσία και η Διοίκηση επιχείρησαν νέα επίθεση. Η αρχή έγινε με επικαιροποίηση παλιών αποφάσεων που είχαν παγώσει, ενώ στη συνέχεια αποφασίστηκε η μεταφορά ολόκληρου του χειρουργικού τομέα (χειρουργική και ορθοπεδική κλινική), της νεφρολογικής, της μονάδας αιμοκάθαρσης κ.λπ. Αμέσως άρχισε να σχεδιάζεται και η εγκατάλειψη του κεντρικού κτιρίου του νοσοκομείου. Η οριστική ταφόπλακα δηλαδή.
Έτσι, συντονισμένα οι εργαζόμενοι των νοσοκομείων οργάνωσαν συγκεντρώσεις και συνελεύσεις καθώς και μια ευρεία, ανοιχτή σύσκεψη στο «Φλέμιγκ» με τον λαό της περιοχής, κόμματα, δημοτικές παρατάξεις κ.λπ. Τόσο λόγω της αντίστασης των εργαζομένων, όσο και λόγω της πολιτικής περιόδου, η σύσκεψη αυτή είχε μεγάλη επιτυχία. Εμφανίστηκαν όχι μόνο οι παλιοί αλλά και νέοι «φίλοι». Ανάμεσα τους, o πρόεδρος του ΙΣΑ και δήμαρχος Αμαρουσίου Γ. Πατούλης, η περιφερειάρχης Ρ. Δούρου, ο δήμαρχος Πεντέλης Στεργίου, η βουλευτίνα του Σύριζα Χ. Καφαντάρη, αντιπροσωπείες πολλών δημοτικών παρατάξεων, σωματεία εργαζομένων σε δήμους και άλλους χώρους καθώς και αντιπροσωπείες από ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ (μ-λ), «Ξεκίνημα», και άλλοι που πιθανόν μας διαφεύγουν. Η αναφορά σε πρόσωπα και φορείς γίνεται για να δοθεί η εικόνα της σύσκεψης και όχι για να προκύψουν αγωνιστικές περγαμηνές για κάποιους που φαίνεται πως τις έχουν ανάγκη αυτή
την εποχή. Σε ό,τι αφορά τους διαφόρους παράγοντες, είναι ευτυχώς γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Η δημόσια δέσμευσή τους όμως υπέρ της υπεράσπισης του «Φλέμιγκ» και των νοσοκομείων γενικότερα δεν μπορεί να αγνοηθεί, ούτε και να υπερεκτιμηθεί. Άλλωστε σύντομα θα αποδειχθεί η ειλικρίνεια του καθενός. (Εμείς πάντως μπορούμε να προβλέψουμε με βάση το παρελθόν…) Το κύριο όμως ήταν και παραμένει ο καταλύτης λαός. Η συγκέντρωση πέτυχε λόγω της μαζικής παρουσίας του λαού της περιοχής και των εργαζομένων.
Έτσι η ηγεσία του υπουργείου Υγείας αναγκάστηκε πάλι σε αναδίπλωση. Ο αν. υπουργός Γρηγοράκος, με κάποιες όχι και τόσο ξεκάθαρες δηλώσεις, «πάγωσε» πάλι τις αλλαγές και υποχρέωσε τη διοίκηση σε «σιγή». Αυτό το θετικό κατ' αρχάς γεγονός προκάλεσε δυστυχώς το πάγωμα των κινητοποιήσεων, καθώς δόθηκε η εντύπωση πως «νικήσαμε». Όμως πρόκειται για προσωρινή υπαναχώρηση κάτω από το βάρος των κινητοποιήσεων. Τα σχέδιά τους δεν έχουν αλλάξει.
Θα πρέπει να αναφέρουμε πως η εκτίμηση των εργαζομένων και του σωματείου είναι πως μεγάλο μέρος της μέχρι τώρα αγωνιστικής πορείας οφείλεται στο γεγονός πως απευθύνθηκαν ανοιχτά και χωρίς αναστολές στον λαό και συντονίστηκαν με τα άλλα νοσοκομεία. Από τα διάφορα διασπαστικά τερτίπια της διοίκησης ελάχιστοι βολεύτηκαν. Οι περισσότεροι εξαπατήθηκαν χοντρά. Όσοι συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις, κάποιοι για πρώτη φορά, κέρδισαν την εμπειρία πως οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα.
Το άλλο συμπέρασμα είναι πως ο λαός και καταλαβαίνει και νοιάζεται. Αρκεί να του δοθεί η ευκαιρία και η προοπτική της νίκης με τη δική του συμμετοχή στον αγώνα. Όταν οι εργαζόμενοι ζήτησαν αγώνα από κοινού, για να έχει ο κόσμος περίθαλψη και οι ίδιοι δουλειά, ο λαός ανταποκρίθηκε.
Η μάχη για να μείνει ανοιχτό το Νοσοκομείο δεν κρίθηκε ακόμα. Μπορεί όμως να κερδηθεί! Είναι άλλωστε μια καλή ευκαιρία το σωματείο εργαζομένων του «Φλέμιγκ» να πάει στην προγραμματισμένη εκλογική διαδικασία του για εκλογή νέου ΔΣ εν μέσω κινητοποιήσεων. Θα τιμήσει έτσι με τον καλύτερο τρόπο τους αγώνες όλης της προηγούμενης περιόδου και θα βάλει παρακαταθήκη για την επόμενη μέρα.

Προλεταριακή Σημαία