Εδώ και καιρό οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ προειδοποιούσαν με όλους τους τρόπους ότι δεν υπάρχει περίπτωση να δείξουν «κατανόηση» στην κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου για χαλάρωση των μνημονιακών όρων και των χρονικών περιορισμών για την άμεση υλοποίησή τους. Από την συνάντηση του Σαμαρά με την Μέρκελ στο Βερολίνο μέχρι τα σήμερα, παρόλη την στήριξη στην κυβέρνηση και το «έργο» της, ούτε για μια στιγμή δεν έδωσαν την εντύπωση ότι θα υποχωρήσουν από τον στόχο τους να αλυσοδέσουν ολοκληρωτικά τους εργαζόμενους και την χώρα. Το έχουμε ξαναπεί ότι αυτή η πολιτική δεν αποτελεί «ανθελληνική» παράκρουση αλλά επιλογή στο έδαφος του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού μέσα και έξω από την ΕΕ από την μία, ενώ από την άλλη είναι ενταγμένη στην συνολική επίθεση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς.
Δεν ξέρουμε πάνω σε ποιο έδαφος διαμορφώθηκε η σιγουριά του Σαμαρά για το «τέλος του μνημονίου», ιδιαίτερα για την «έξοδο του ΔΝΤ από την χώρα» και το σταμάτημα του ασφυκτικού ελέγχου από την τρόικα. Σίγουρα δεν αποτελούσε μόνο έναν προπαγανδιστικό μανδύα για την συνέχιση της αντεργατικής-αντιλαϊκής του πολιτικής αλλά εξέφραζε και πραγματικές διαθέσεις που είχαν δημιουργηθεί στην αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό από τις «επιτυχίες» τους απέναντι στον εργαζόμενο λαό. Εδώ ήρθε η ιστορία των emails της τρόικας, για να υπογραμμίσει στην άρχουσα τάξη και την κυβέρνησή της ότι οι ιμπεριαλιστές θα αποφασίζουν όχι μόνο για τα κεντρικά ζητήματα αλλά και πόσο θα πουλιέται ο μουσακάς στην Σαντορίνη (αύξηση ΦΠΑ στα νησιά) και σε πόσεις δόσεις θα ρυθμίζονται τα χρέη στο δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Η αντίληψη ότι υπάρχει η πιθανότητα να φύγει η τρόικα και να αφήσει τα μέτρα που έχουν παρθεί να «τρέχουν» από την κυβέρνηση και το ντόπιο πολιτικό προσωπικό είναι βαθιά λανθασμένη. Η παρουσία της τρόικας δεν αποτελεί μόνο ενίσχυση του αντιδραστικού μετώπου απέναντι στους εργαζόμενους και τον λαό αλλά στρατηγική επιλογή πλήρους κυριαρχίας πάνω στην χώρα. Δεν είναι ότι οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ και του ΔΝΤ δεν έχουν εμπιστοσύνη στις ντόπιες δυνάμεις του συστήματος- υπάρχει και αυτή η πλευρά– και στο πόσο μπορούν να τα καταφέρουν απέναντι στην οργή του λαού αλλά η κύρια πλευρά είναι η επιδίωξή τους να ορίζουν τις τύχες αυτού του τόπου στο οικονομικό, πολιτικό και γεωστρατηγικό πεδίο με απόλυτο τρόπο. Το γεγονός αυτό βέβαια συσσωρεύει και νέα δεινά για τον εργαζόμενο λαό και σοβαρούς κινδύνους καθώς τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα ΕΕ και ΗΠΑ είναι ανταγωνιστικά.
Η άρχουσα τάξη και τον πολιτικό της προσωπικό με την επιβολή και την εφαρμογή του μνημονίου από τον Μάη του 2010 κάτω από τις επιταγές, την επιτήρηση και τον άμεσο έλεγχο της τρόικας είχαν μία ιστορική ευκαιρία να συντρίψουν τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του εργαζόμενου λαού και κλιμάκωσαν την επίθεση που ήδη βρισκόταν σε εξέλιξη σε ακόμη ανώτερο επίπεδο. Οι νίκες των ντόπιων δυνάμεων του εκμεταλλευτικού συστήματος υπήρξαν σημαντικές και μόνο μια «απλή» καταγραφή τους, από την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων μέχρι το πετσόκομμα μισθών, μεροκάματων και συντάξεων, από την εκθεμελίωση της κοινωνικής ασφάλισης μέχρι την διάλυση της υγείας, της παιδείας και των κοινωνικών υποδομών, τα εκατομμύρια των ανέργων και μία νεολαία χωρίς μέλλον, φτάνει για να γίνει κατανοητή η έκταση και το βάθος της κατακρήμνισης της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής των εργαζόμενων. Με το «τέλος του τελευταίου σοβιετικού κράτους» το παρουσίασε πολύ πρόσφατα ο Σαμαράς, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για ακόμη μεγαλύτερη ένταση της επίθεσης. Είναι σίγουρο ότι χωρίς την άμεση συμμετοχή, την τεχνογνωσία, τον σχεδιασμό και την επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της ΕΕ και του ΔΝΤ, η άρχουσα τάξη και το πολιτικό της προσωπικό δεν θα είχαν την δυνατότητα να πετύχουν μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα αυτές τις «επιτυχίες». Ακόμα τους «στοιχειώνει» η υποχώρηση από τα αντεργατικά σχέδια Γιαννίτση για το ασφαλιστικό το 2001 ή η ματαίωση της αντιλαϊκής αναθεώρηση του συντάγματος το 2007 κάτω από τις μαζικές κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στην πρώτη περίπτωση και κυρίως της νεολαίας στην δεύτερη με άξονα το άρθρο 16.
Για την ντόπια άρχουσα τάξη αποτελεί πρώτης προτεραιότητας ζήτημα να δημιουργήσει ένα σταθερό έδαφος εκμετάλλευσης και καταπίεσης του εργαζόμενου λαού πάνω στα μέτρα του μνημονίου και όσα παρθούν στην συνέχεια. Ένα σταθερό και μόνιμο μνημόνιο που θα καθορίζει τόσο τον χαρακτήρα των εργασιακών σχέσεων (αμοιβές, ωράριο, ασφάλιση, μέτρα ασφαλείας) όσο και τα πολιτικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζόμενων στους χώρους δουλειάς, σε όλους τους κλάδους και τομείς της οικονομίας. Ένα καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα που θα μετατρέπει τους ανθρώπους της δουλειάς σε πολυεργαλεία της παραγωγής, τα οποία θα χρησιμοποιούνται και θα πληρώνονται όσο και όποτε αποφασίζει το κεφάλαιο. Η εξασφάλιση αυτής της σταθερότητας στην εκμετάλλευση και την καταπίεση είναι σε άμεση συνάρτηση με την ενίσχυση των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, καθώς προσφέρουν στο ντόπιο κεφάλαιο από την μία την δυνατότητα κυριαρχίας του πάνω στον λαό και από την άλλη του παρέχουν σημαντικές προσόδους τόσο από το ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας όσο και από την παραρτημοποίηση συνολικά της οικονομίας. Η ντόπια άρχουσα τάξη «προβληματίζεται» από την υποβάθμιση του ρόλου και της θέσης της τόσο στο εσωτερικό όσο και στην περιοχή αλλά δεν διανοείται να κόψει τον «ομφάλιο λώρο» που την δένει οργανικά με την ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Για αυτό η «επόμενη μέρα» σχεδιάζεται με νέα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα και συμφωνίες υλοποίησής τους τόσο με την ΕΕ όσο και με το ΔΝΤ και μάλιστα με τον καθένα ξεχωριστά, σε βάθος χρόνου που θα καθορίζεται από τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.
Έχει σημασία πώς προσδιόρισε στην συζήτηση της Βουλής για τον προϋπολογισμό τις «προϋποθέσεις ανάπτυξης» ο Χαρδούβελης. Πρώτα από όλα σε άμεση σύνδεση με την ΕΕ και με ενθάρρυνση των ιδιωτικών επενδύσεων, ιδιαίτερα των ξένων, με «κλειδί» τις «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και μετά το τέλος του μνημονίου για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας». Αυτές οι μεταρρυθμίσεις «πιθανώς θα είναι επώδυνες για κάποιες κατηγορίες επαγγελμάτων ή για κάποιες συντεχνίες […]». Μάλιστα για να απαντήσει στο μοντέλο ανάπτυξης που στηρίζεται στην αύξηση της ζήτησης, επισήμανε ότι «αύξηση της ζήτησης θα αυξήσει τις εισαγωγές, καθώς δεν υπάρχει ισχυρή εσωτερική παραγωγική βάση για να την ικανοποιήσει». Το σχέδιο είναι απλό και εaφαρμοσμένο: επίθεση χωρίς τέλος στους εργαζόμενους και όλο τον λαό με ένα μνημόνιο αντεργατικών- αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων για να δημιουργηθούν οι «προϋποθέσεις ανάπτυξης», της κερδοφορίας του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.
Η αντιμετώπιση από την μεριά του ΣΥΡΙΖΑ του μόνιμου μνημονίου γίνεται με όρους «διαπραγμάτευσης» εντός πλαισίων ΕΕ, καθώς, όπως είπε και ο Δραγασάκης στην Βουλή για τον προϋπολογισμό, «οι αποπληθωριστές δεν υπολογίστηκαν σωστά και έτσι μεγαλώνει συνεχώς η σχέση χρέους προς ΑΕΠ» (!) από την μία. Παράλληλα, στον εργαζόμενο λαό καλλιεργούνται συστηματικά οι «χαμηλές προσδοκίες» καθώς και η απειλή ότι εάν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει αυτοδυναμία, τα μέτρα του μνημονίου θα συνεχίζουν να εφαρμόζονται, καθώς θα είναι αδύνατη η διαπραγματευτική θέση της «κυβέρνησης σωτηρίας του ΣΥΡΙΖΑ». Καλεί τον εργαζόμενο λαό να προτιμήσει την δική του εκδοχή της διαπραγμάτευσης, που θα ελαφρύνει τους όρους τόσο του υπάρχοντος όσο και του επόμενου μνημονίου που θα συμφωνηθεί με ΕΕ και ΔΝΤ τόσο για το «τέλος του μνημονίου» όσο για το «κούρεμα του χρέους».
Από την άλλη μεριά, το ΚΚΕ αποσυνδέει την ύπαρξη του μνημονίου με τα αντεργατικά μέτρα καθώς θεωρεί ότι «συνεταιρικά» η άρχουσα τάξη της χώρας μας με τις υπόλοιπες της ΕΕ έχουν επιβάλλει μνημόνια σε όλες τις χώρες. Για να το «μεταφράσουμε» αυτό, η ηγεσία του ΚΚΕ μας λέει ότι η ελληνική κεφαλαιοκρατία «ελέγχει» την συμμόρφωση Γαλλίας, Ιταλίας στο σύμφωνο σταθερότητας της Ε.Ε. Προσπαθεί έτσι να παρακάμψει το ζήτημα της εξάρτησης και να εκφράσει έναν «καθαρό» αντικαπιταλιστικό λόγο, ο οποίος όμως αποτελεί κενό γράμμα, καθώς δεν συνδέεται με το κεντρικό πολιτικό ζήτημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, επέμβασης και επιβολής.
Γίνεται φανερό ότι η πάλη του εργαζόμενου λαού ενάντια στα βάρβαρα αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα κυβέρνησης-ΕΕ- ΔΝΤ, αυτά που ήδη εφαρμόζονται και τα νέα που θα παρθούν όταν θα «αποκατασταθεί η πολιτική σταθερότητα» με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πρέπει να είναι συνεχής χωρίς αναμονές και προεκλογική παράλυση. Χρειάζεται να πολιτικοποιηθεί για να δυναμώσει και να συγκροτηθεί σε Μέτωπο Αντίστασης Διεκδίκησης και Αναμέτρησης με τις ντόπιες και ξένες δυνάμεις του συστήματος, για να βάλουν οι εργαζόμενοι την δική τους σφραγίδα στις εξελίξεις.
Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
16 σχόλια:
Αυτή τη διαφορά που έχετε σ. με το ΚΚΕ σχετικά με την "εξάρτηση" κ "ανισοβαρη αλληλεξάρτηση",ειλικρινά δεν την καταλαβαίνω.Από άποψη λογικής,τουλάχιστο,η κάθε εξάρτηση είναι μια ανισοβαρής αλληλεξάρτηση.Ο βοσκός έχει ανάγκη τα πρόβατα άλλο τόσο,όσο τον έχουν αυτά.Η διαφορά βρίσκεται στη δύναμη κ στις δυνατότητες του βοσκού,που λείπει από τα πρόβατα.Είτε εξάρτηση το πω,είτε ανισοβαρή αλληλεξάρτηση,είναι για μένα το ίδιο.
Δηλαδή το ποιος σφάζει τελικά δεν έχει καμιά σημασία; Τα πρόβατα πάντως δεν πρόκειται ποτέ!
Και το ΚΚΕ δε λέει αυτό αλλά ότι "Στο πλαίσιο της ανισόμετρης ανάπτυξης η Ελλάδα, με στοιχεία υποχώρησης, παραμένει σε ενδιάμεση θέση στη διεθνή ιμπεριαλιστική πυραμίδα, με εξαρτήσεις απ' τις ΗΠΑ και την ΕΕ." (Θέση 5 από το τελευταίο του συνέδριο).
Άρα λοιπόν η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα με κατώτερες όμως δυνατότητες από τις ΗΠΑ και την Ε.Ε., έχασε τα τελευταία χρόνια σε πόντους και έχει και εξαρτήσεις από αυτές! Κάτι που το επιβεβαιώνει στο πρόγραμμά του λέγοντας πιο καθαρά: "Ο καπιταλισμός στην Ελλάδα βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο ανάπτυξής του, σε ενδιάμεση θέση στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα, με ισχυρές ανισότιμες εξαρτήσεις από τις ΗΠΑ και την ΕΕ."
Τέλος το ζήτημα της εξάρτησης, όπως και του ιμπεριαλισμού, δεν είναι στενά και μόνο οικονομικό αλλά περιλαμβάνει και την στρατιωτική αλλά κυρίως και την πολιτική εξάρτηση. Σε αυτά το πεδίο ποια είναι η αλληλεξάρτηση μεταξύ ΗΠΑ ή ιμπεριαλιστικών χωρών ΕΕ από τη μια και Ελλάδας από την άλλη;
για μένα η μόνη τραγική θέση είναι του ΚΚΕ που στην κατακόρυφη πτώση του ΕΚΣ στον διεθνή καταμερισμό θυμήθηκε να ... αναβαθμίσει το που τον κατατάσσει.
κατά τα λοιπά η θεωρία της εξάρτησης έχει κάνει ζημιά και στις 2 τις εκδοχές.
και στην εκδοχή του ριζοσπαστικού ας πούμε σοσιαλισμού στυλ ΠΑΣΟΚ 74-81, όπου ωθούσε το κίνημα σε διαταξική ενότητα, και στην μλ εκδοχή που έχανε την δυνατότητα του αστισμού να κάνει ηγεμονικές συμμαχίες, με αποτέλεσμα να μιλάει για έναν εξιδανικευμένο "λαό" και να μην βλέπει πως μερίδες του ήταν στον αστικό συνασπισμό εξουσίας.
μας χρειάζεται μια τοποθέτηση που να βλέπει την εθνική κυριαρχία με άλλον τρόπο, που να ακουμπάει σε χώρες ιμπεριαλιστικές και μη,(η ΟΝΕ και η ΕΕ πχ "μονοδρομούν" νεοφιλελέυθερες πολιτικές παντού και όχι μόνο στην Ελλάδα και τέτοιες χώρες) που να αφορά με άλλον τρόπο εξίσου εποχές ανάπτυξης και κρίσης.
σήμερα πάντως η άρνηση της εθνικής ανισοτιμίας σαν χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού είναι πολιτική αυτοχειρία.
Όπως και η άρνηση της αριστεράς να δει ανάγκες συμμαχιών μιας Ελλάδας σε ρήξη και μετάβαση, συμμαχιών έξω και απέναντι από το ευρω/αμερικάνικο/ισραηλινό μπλοκ. Γιατί έχουμε μερίδες στην ελληνική αριστερά διατεθειμένες να καταγγείλουν πχ την Κούβα ή την Βενεζουέλα αν έχουν σχέσεις με τις BRICS, λες και δεν χρειάζεσαι σχέσεις, από εμπορικές, μέχρι πολιτικές και στρατιωτικές, και θα πάμε σε ορατό χρόνο σε κάποιον κομμουνισμό χωρίς σύνορα και κράτη.
"κάποιος σύντροφος"
Το συμπέρασμα για την μλ εκδοχή που το βασίζεις;
Αν κατάλαβα καλά προτείνεις να φύγουμε από το ευρω/αμερικάνικο/ισραηλινό μπλοκ και να πάμε στο ρωσο/κινεζο/κ.λπ.;
Σε ποιες μερίδες της αριστεράς αναφέρεσαι;
Η προβληματική έχει να κάνη κ με το νόημα που ο καθένας χωρστά,δίνει στις λέξεις,γιατί κάποιες φορές δημιουργείται μια βαβέλ.Οι θέσεις του ΚΚΕ δε μου είναι γνωστές από πρώτο χέρι.Θα μπορούσε όμως ίσως εδώ να βγή,να πή,ότι δεν ισχυρίζεται,πως οι έλληνες καπιταλιστές ελέγχουν Γαλλία κ Ιταλία,αφού η αλληλεξάρτηση είναι ετεροβαρής.
Προφανώς πρέπει να έχεις συμμαχίες. Είπα BRICS, προφανώς καλά κατάλαβες. Αναφέρομαι σε όσους λένε ότι δεν πρέπει να υπάρχει πολιτική του κομμουνιστικού κινήματος για σχέσεις με άλλα κράτη, οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές.
Το συμπέρασμα για την μλ εκδοχή το βασίζω σε πολλά και διάφορα. Όλη η πορεία των πρώτων ετών της μεταπολίτευσης, με την εξάρτηση σε στυλ μλ να είναι όντως αρκετά (όχι εντελώς) διαφορετική απο την αφήγηση του ΠΑΣΟΚ, αλλά τα προβλήματα που έβαζε στην ανάδυση του μπλοκ της αλλαγής να είναι περιορισμένα, είναι ένα παράδειγμα.
Γενικά όμως είπα οτι δεν το θεωρώ μεγάλο πρόβλημα σήμερα, άλλωστε δεν πιστεύω ούτε στην αναπαραγωγή, ούτε στον αποκλεισμό ρευμάτων.
"κάποιος σύντροφος"
Πολλά συγχαρητήρια στον πάλε ποτέ συνάδελφο που πήρε το πτυχίο του αλλά παραμένειμε συνέπεια και παρεμβαίνει στο ιντερνετ.
Με μεγάλο θαυμασμό για τις αντοχές.Είχα καιρό να παρακολουθήσω το μπλογκ.
''ευρωκομμουνιστής''
Το θέμα της εξάρτησης ως σχέση-κουλτούρα του ελληνικού αστισμού (μέσω της οποίας άλλωστε συγκροτήθηκε αυτός ο ελληνικός καπιταλισμός ιστορικά), δεν αφορά ούτε σχέσεις προβάτων, τσομπάνηδων κ.λπ αλλά ούτε μια «θεωρία που έκανε ζημιά» γιατί… δεν μας αρέσει ως θεωρία (ως γνωστόν, ο στρουθοκαμηλισμός και το να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα κάνει μεγαλύτερη ζημιά). Η εξάρτηση αφορά κυρίως το δρόμο, τη στρατηγική και τακτική αλλά και τα εμπόδια που (θα) παρουσιάζονται στο δρόμο για την επαναστατική κοινωνική ανατροπή. Τα πρόβατα ως γνωστόν δεν κάνουν ανατροπές και επαναστάσεις, ούτε βέβαια όσοι επιλέγουν θεωρίες που ταιριάζουν στα γούστα τους. Οσο για τις συμμαχίες που πρέπει να κάνει η «νέα επαναστατική εξουσία» θα ρωτήσω… τα άστρα να μου πούνε ποιες χώρες θέλουν τότε να συμμαχήσουμε.
Ενας καλοπροαίρετος (αποφάσισα να το κρατήσω, κι ας μη φαίνεται πάντα ότι είμαι) σύντροφος
Το ΚΚΕ, αλλά και όλες οι άλλες δυνάμεις της αριστεράς όπως το ΝΑΡ, οφείλουν κάτι που δεν το έχουν κάνει μέχρι τώρα.
Γιατί ενώ παλιότερα, μέχρι και τις αρχές τις δεκαετίας του '90, υποστήριζαν, το ΝΑΡ ως κομμάτι του ΚΚΕ, ότι η Ελλάδα ήταν εξαρτημένη χώρα (η οποία όμως έπρεπε να προσδεθεί στην άλλη πλευρά της ΕΣΣΔ και της ΚΟΜΕΚΟΝ), έχω δεκάδες βιβλία του ΚΚΕ που το υπστήριζαν αυτό με πολλά στοιχεία οικονομικά και πολιτικά, μετά άλλαξαν γνώμη. Τι είναι αυτό που τους έκανε να χαρακτηρίζουν την Ελλάδα ιμπεριαλιστική. Και μη μου πουν ότι υπήρχαν ελληνικά μονοπώλια στο εξωτερικό γιατί και τότε υπήρχαν και μάλιστο πολύ πιο σοβαρά απ' ότι τώρα!
Ενδιαφέρουσα η άποψη του "κάποιου σύντροφου" και μιας και είναι επίκαιρο είναι ακριβώς η ίδια άποψη που οδήγησε στην ήταν του επαναστατικού κινήματος τον Δεκέμβρη του 1945! Η άποψη που λέει ότι κανένας λαός, ειδικά χωρών σαν την Ελλάδα, δεν μπορεί να ζήσει χωρίς τη πρόσδεση σε κάποιον ισχυρότερο. Τα ίδια δεν ισΧυρίζονται άραγε και σήμερα πολλοί που θεωρούν κακό αλλά αναγκαίο την πρόσδεση των Ουκρανών της ανατολικής Ουκρανίας στη Ρωσία;
Η θεωρία της ψωροκώσταινας που πέρασε και στην αριστερά ιστορικά και απ' ότι φαίνεται δύσκολα ξεπερνιέται. Ακόμη και από τους αντικαπιταλιστές! Όπως δύσκολα ξεπερνιέται η συνήθεια οι αναλύσεις της αριστεράς να ακολουθούν κατά πόδας αυτές του ντόπιου κατεστημένου. Έτσι όταν αυτό ξεπέρασε(;) τη θεωρία της ψωροκώσταινας και πέρασε στη θεωρία της "ισχυρής Ελλάδας" η αριστερά μας ξεπέρασε την εξάρτηση και πέρασε στη θεωρία της "ιμπεριαλιστικής Ελλάδας"!
Κατά τα άλλα η απάντηση ότι βασίζει τις κρίσεις του ο κάποιος σύντροφος για την μλ άποψη σε ...πολλά και διάφορα, το λιγότερο δεν είναι απάντηση! Μάλλον άγνοια για τις θέσεις του δείχνει, ιδιαίτερα όσο μας αφορά, του ΚΚΕ(μ-λ).
Θα συμφωνήσω με τον καλοπροαίρετο!
Τα διαβάζει ο κόσμος αυτά που λες ότι "είπα" (ότι πρότεινα να είμαστε κάτι σαν ορντινάτσα) και σπάει πλάκα, όπως ότι το επαναστατικό ΚΚΕ ήταν με τους ... Άγγλους, και δεν ήταν οι αντιφάσεις του Λαϊκού Μετώπου και των σταδίων ο λόγος της στάσης του το 44.
Δεν είναι καν η εξιστόρηση του μλ ρεύματος αυτό που λες, αν διαβάσει κανείς πχ κείμενα του Χοντζέα. Εκτός αν δεν εκφράστηκες καλά.
Πέρα λοιπόν από το ότι το ΚΚΕ το 44 δεν ήταν προδοτικό περίπου, εγώ είπα για σχέσεις. Αν ξέρεις κάποια χώρα χωρίς εμπορικές, στρατιωτικές, διπλωματικές σχέσεις, να μου το πεις.
Η Αλβανία επί Χότζα ? Όχι. Η ΒΚ σήμερα ? Όχι. Η Καμπότζη των Ερυθρών Χμερ ? Ίσως, αλλά δεν είναι και παράδειγμα της προκοπής. Το Νεπάλ και πριν τους συμβιβασμούς των μαοϊκών ? Όχι. Η Κίνα της ΜΠΠΕ ? Οχι. Η Βενεζουέλα του GPP ? Όχι, αλλά δεν σε νοιάζει θα μου πεις. Ούτε την Βενεζουέλα νοιάζει αν σε νοιάζει.
Θες να φύγουμε από το 44 ? Θες να πάμε στο 45 ? Έχεις διαβάσει τις αποφάσεις του 7ου συνεδρίου ? Έχεις διαβάσει πως το επαναστατικό ΚΚΕ έβλεπε και τις σχέσεις ακόμα και με την Αγγλία που μόλις μας είχε μακελέψει ?
Μήπως μετά το ΚΚΕ που δημιούργησε το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα με ... παρθενογέννεση (σχεδόν) το 2013, ζήλεψες την δόξα του ?
"κάποιος σύντροφος"
Τότε να προσέχεις τι γράφεις!
Όταν ένας σε ρώτησε Αν κατάλαβα καλά προτείνεις να φύγουμε από το ευρω/αμερικάνικο/ισραηλινό μπλοκ και να πάμε στο ρωσο/κινεζο/κ.λπ.; και εσύ απαντάς Είπα BRICS, προφανώς καλά κατάλαβες. τι συμπέρασμα θα έπρεπε να βγάλει κανείς;
Ρε συ όταν κάποιος σε ρωτάει "καλά κατάλαβα ότι θες να πάμε στο ρωσοκινέζικο μπλοκ" το έχει κάνει με όρους "πρόσδεσης" που λέει ο ασγ.
Όταν εσύ του λες "καλά κατάλαβες, είπα BRICS" δεν του λες ότι καλά κατάλαβες για την "πρόσδεση", αλλά για τις χώρες.
Και λες ξανά και ξανά για σχέσεις, εκτεταμένες. Και με την ΕΕ πρέπει να έχουμε αφού βγούμε.
Μια χώρα εκτός αγορών (πέρα από το ότι το θέλουν οι αγορές, πρέπει να το θέλουμε και μεις), εκτός τροικανών προγραμμάτων, εκτός των ανοιγμάτων Ντράγκι (αφού θέλουμε και πρέπει να την κάνουμε από εκεί) με κάποια περιθώρια χρηματοδότησης ελλειμμάτων από την ΤτΕ που όμως κάποτε μπορεί να προκαλέσουν πληθωριστικές πιέσεις (όχι άμεσα, είμαστε σε αποπληθωρισμό) πρέπει έτσι κι αλλιώς να εξάγει ότι έχει, να εισάγει ότι δεν έχει, να προμηθεύεται όπλα όχι για το ΝΑΤΟ, στον βαθμό που δύσκολα θα γίνει ξέρω γω ΗΠΑ, Γαλλία, Ρωσία, να έχει αυτάρκη πολεμική βιομηχανία.
Χρειάζεται σχέσεις, είτε μιλάμε για μια χώρα σε αντιφατικό αντινεοφιλελευθερο δρόμο στυλ Βενεζουέλας, είτε για έναν δρόμο ριζικότερης σοσιαλιστικής ρήξης, κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων και εργατικής εξουσίας (δικτατορίας του προλεταριάτου).
Είναι σαφές ότι δεν μιλάω για μια Ελλάδα του Σαμαρά, του Τσίπρα, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Τότε να πάμε να πεθάνουμε αν μείνουμε έτσι, είναι στην ημερήσια διάταξη μια μεγάλη ρήξη στην Ελλάδα, από το 2010 είναι έτσι, αν δεν γίνει δεν αποδεικνύει ότι δεν είναι, αποδεικνύει την ήττα.
Επίσης πρέπει να έχουμε συνέχεια στο μυαλό μας τα απόλυτα υπαρκτά περιθώρια δημιουργίας ζωνών εμπορίου και ενιαίου (μάλλον όχι κοινού, υπάρχουν διάφορες προτάσεις οικονομολόγων για αυτά, αλλά στο χαρτί είναι και κάπως απλό, πρέπει να τρέξει πολιτικά) νομίσματος από χώρες με αντίστοιχο προφίλ παραγωγικής βάσης και σύνθεση εμπορίου.
Επίσης μια χώρα μέσα σε εστίες φωτιάς, μέσα σε ενεργειακούς δρόμους κλπ πρέπει να έχει θέση, πρέπει να έχει παρέμβαση. Για την ειρηνική διευθέτηση διενέξεων βάσει έστω Διεθνούς Δικαίου όπου και όσο μια επιθετική διπλωματία λαών και αντιιμπεριαλιστικών αγώνων δεν είναι εφικτή, για την μη επέκταση του ΝΑΤΟ ανατολικά και την αποδυνάμωση του αν έστω φύγουμε εμείς, για την μη απεξάρτηση της Ευρώπης από τους ρώσικους υδρογονάνθρακες, για την ήττα του ιμπεριαλισμού και του φασισμού στην Ουκρανία, για την πτώση της χούντας στην Αίγυπτο, για την αναγνώριση της Παλαιστίνης και χίλια δυο.
Ο άλλος δρόμος είναι να μην αλλάξει τίποτε, ή να γίνουμε μια υπέρφτωχη κομμουνιστική (θα νομίζουμε) ουτοπία, μάλλον με απαγόρευση εξόδου από την χώρα και εισόδου σε αυτή.
Είναι κουβέντα που πρέπει να γίνεται και έχει συγκεκριμένες απαντήσεις. Αυτό που περιγράφω, την κλειστή κόκκινη καρικατούρα, και ότι καμία αλλαγή δεν θα γίνει, θα είμαστε σε θέση άμυνας και μέσα στους ιμπεριαλιστικούς νεοφιλελευθερους μονοδρόμους για καιρό.
Νομίζω τώρα το παραέκανα σαφές.
"κάποιος σύντροφος"
Σεναριολογία χωρίς αναγνώριση της σημερινής κατάστασης δεν γίνεται κάποιε σύντροφε.
Αν δεν θεωρείς ότι η όποια επαναστατική ανατροπή θα έχει και ανεξαρτησιακή βάση τότε μάλλον δεν μιλάς για επαναστατική ανατροπή (σαν την μόνη λύση για το λαό).
Όταν λοιπόν βλέπεις μοντέλα τύπου Βενεζουέλας σαν κάτι πιθανό στην Ελλάδα, μάλλον μιλάς απο την μεριά του κεφαλαίου γιατί ο διάδοχος του Τσάβεζ σχέσεις με ένα κομμάτι της μεγαλοαστικής τάξης έχει. Δεν έχει σοσιαλισμό, ούτε ο λαός και η εργατική τάξη της Βενεζουέλας είναι στο τιμόνι.
Για μάς αυτό δεν είναι λύση.Ούτε προσβλέπουμε συνεργασία με κανένα κομμάτι της μεγαλοαστικής τάξης (ούτως ή άλλως μια χούφτα κυφήνες είναι). Ούτε το βάζουμε σαν πιθανή έκβαση μίας νίκης του λαού και της εργατικής τάξης. Δεν είναι νίκη ούτε του λαού ούτε της εργατικής τάξης αυτό που γίνεται στην Βενεζουέλα. Πώς να το κάνουμε δηλαδή...
Άρα όταν μιλάμε για επανάσταση στην Ελλάδα, που σημαίνει διαλεκτική σύνδεση της επανάστασης με την ανεξαρτησία ,γιατί είναι αντικειμενικό, μιλάμε για κάτι το οποίο θα προκύψει από την οργανωμένη εργατική τάξη σε όλα τα επίπεδα, τους συμμάχους διαννοούμενους, ενδεχομένως ενα μεγάλο κομμάτι της μικροαστικής τάξης (αυτοαπασχολούμενοι, μικροαγρότες κλπ) , στρατιώτες κλπ. Ένα μέτωπο (όπως πάντα άλλωστε) που στην πρώτη γραμμή θα είναι τα πιο καταπιεσμένα και συνειδητά κομμάτια της κοινωνίας με το/τα πολιτικά τους κόμματα, οργανώσεις.
Αλλά θα είναι υπόθεση του λαού. Αυτό λείπει από τις τοποθετήσεις σου. Στον σχεδιασμό και στην σεναριολογία καλά τα λές αλλά το ποιός-ποιόν το έχεις ξεχάσει...
Να μιλήσουμε για τις συμμαχίες μίας επαναστατημένης κοινωνίας, δεν γίνεται. Να μιλήσουμε για τις συμμαχίες μίας κυβέρνησης τύπου τσάβεζ δεν μας απασχολεί, γιατί δεν είναι του λαού.
Όταν λέω "μιλάς απο την μεριά του κεφαλαίου" εννοώ ότι αυτό είναι λύση για μία μερίδα του κεφαλαίου, όχι ότι εσύ μιλάς σαν εκπρόσωπος του κεφαλαίου ,μην παρεξηγηθείς.
Μα γιατί λες ότι δεν μιλάω για ανεξαρτησία, το αντίθετο, το θεωρώ το κεντρικό πρόταγμα, βασικά την κυριαρχία, δεν τα θεωρώ ταυτόσημα, κοντινά είναι, όχι το ίδιο. Κυριαρχία ΔΕΝ έχει ούτε η Γερμανία, ανεξαρτησία έχει, είναι θέμα ρευστοποιησης του εθνοκρατικού πεδίου ταξικής πάλης, προφανώς με ανισότιμες σχέσεις. Εσείς είστε που σπανίως μιλάτε για ανεξαρτησία σ Γούντι, και είναι και από τις βασικές σας διαφορές με το ΜΛ ΚΚΕ.
Λείπει λες ο λαός από τις τοποθετήσεις μου. Δεν είναι κακόπιστο αυτό ? Ανεβάζω πολλά και μεγάλα σχόλια, κάνω κατάχρηση, και ψάχνεις αν θα πω "θα τα κάνει ο λαός" και αν δεν το λέω, βγάζεις λαβράκι.
Βενεζουέλα: δεν είναι λες σοσιαλιστική. Χαίρω πολύ, καπιταλιστική είναι σε επανάσταση. Το υποκείμενο της επανάστασης είναι διαταξικό, ο χαρακτήρας της επανάστασης είναι αυτό που έλεγε το κομμουνιστικό κίνημα από το 35 και μετά "δημοκρατική με τάσεις εξέλιξης". Αυτό είναι το ένα υπόδειγμα με το οποίο μπορούμε να συγκρίνουμε την Μπολιβαριανή Επανάσταση, το άλλο είναι ξεκάθαρα ο "δημοκρατικός δρόμος", άλλωστε ο ευρωκομμουνισμός είναι ξεκάθαρη απόληξη του ρεφορμισμού της μεταλενινιστικής Γ διεθνούς.
Ο Μαδούρο έχει έτσι κι αλλιώς σχέσεις με το κεφάλαιο γιατί είναι αρχηγός καπιταλιστικού κράτους, όπως και ο Τσάβεζ. Η κριτική "σχέσεων με το κεφάλαιο" είναι τροτσκιστική. Πολλά λέγονται και γράφονται, δεν είναι και απλό να τα ξεκαθαρίσει κανείς, μοιάζει οι κίνδυνοι να είναι τεράστιοι, η πολιτική εξουσίας του PSUV έτσι κι αλλιώς ευεπίφορη σε πιέσεις, αλλά ένας λαός έμπειρος, μπαρουτοκαπνισμένος, οργανωμένος, με πολύ μεγάλες νίκες και κατακτήσεις μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα και για το μεγαλύτερο πέρασμα της οικονομίας σε φάση κοινωνικοποίησης, και για την δημοκρατία βάσης, και για το τι παράγεται, πως, και πως διανέμεται.
Ότι μια κυβέρνηση τύπου Τσάβεζ "δεν είναι του λαού" τι να πω ακριβώς και τι να απαντήσω. Να αρχίσω να κολλάει url "αντίο Κομμαντάντε" από όλους τους χώρους της ελληνικής αριστεράς, ανεξαιρέτως ?
Υπάρχει και ένα άλλο θέμα.
Ο δρόμος που παλεύουμε να περιγράψουμε για την επαναστατική ανατροπή στον τόπο μας, δεν ψηλαφίζεται μόνο εδώ στην Ελλάδα.
http://www.antiimperialista.org/euro_exit
Δείτε ας πούμε την θετική στάση του μλ προέλευσης αν δεν κάνω λάθος Αντιμπεριαλιστικού καμπ στην Ιταλία απέναντι σε όλα αυτά. Θα τους σπάσουμε τους μονοδρόμους παντού, με τους εργαζόμενους του μυαλού και του χεριού (που έλεγε η ***) στο τιμόνι.
Όλο το σκεπτικό σου είναι αριστερίστικο φλύαρο, εργατίστικο, υπερεπαναστατικός βερμπαλισμός.
"κάποιος σύντροφος"
Εγώ,σ. θέλησα να ξεκαθαρίσω την έννοια εξάρτηση γενικά πρώτα,για να πάω μετά κ στην πολιτική σημασία.Έφερα το ακραίο παράδειγμα του βοσκού,επειδή μεχρι τώρα,τουλάχιστο,έχω καταλάβει την εξάρτηση σαν μια σχέση ανισότιμης συμβίωσης,που μάλλιστα μόλις συνειδητοποίησα ότι μοιάζει τόσο με την έννοια της εκμετάλευσης,ώστε αυτή τη στιγμή να μην ξέρω ακριβώς τη διαφορά.Μιλώ πάντα από άποψη γλώσσας.Η πολιτική επιστήμη μπορεί να έχη την ορολογία της,αλλά δεν έχω εξοικίωση.Η κατανόηση είναι δύσκολη.Εδώ κ το περί ιμπεριαλιστικής Ελλάδας βγήκε ανθρωπος του ΚΚΕ από το δικό σας blog, (ευθύνες Σύριζα,ΚΚΕ),κ είπε πως έχει παρεξηγηθή.Στο κομ. κιν.υπάρχουν ουσιαστικές διαφωνίες κ είναι κρίμα να υπάρχουν κ παρανοήσεις.
Δημοσίευση σχολίου