Η ώρα της Αριστεράς

Είμαστε μια βδομάδα πριν "την ώρα της ανατροπής". Ήρθε, λέει, η ώρα της Αριστεράς! Πράγματι. Η ώρα της Αριστεράς ήρθε. Στα φοιτητικά και το άρθρο 16. Στο Δεκέμβρη της νεολαίας και τις πλατείες της αγανάκτησης. Στην Κερατέα και στις Σκουριές. Στην Χαλυβουργία και τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Στις μικρές και μεγάλες μάχες που ο λαός έδωσε ενάντια στο σύστημα. Εκεί μπορούσαν να συντελεστούν οι μικρές και μεγάλες ανατροπές. Να χαραχθεί ο άλλος δρόμος, που φοβάται το σύστημα της εκμετάλλευσης. Ήρθε και πέρασε.

"Μα δεν καταλαβαίνετε την κοσμογονία; Δεν αισθάνεστε την ιστορική ανάγκη και την ευθύνη;"

Πράγματι κύριοι, την ευθύνη την αισθανόμαστε βαριά. Και βλέποντας το βίντεο από την ομιλία του Φλωράκη μπροστά σε μια λαοθάλασσα κόσμου στο Σύνταγμα, μπορώ να φανταστώ πώς αισθάνθηκε ο κόσμος της Αριστεράς τότε. Επί τέλους, ενότητα! Η Αριστερά να διαδραματίσει ρόλο στα πράγματα! Να μην είναι στην γωνία! Και γιατί όχι, να κυβερνήσει! "Ήρθε η ώρα της Αριστεράς"!

Μπορώ να φανταστώ πώς έφυγε η γη κάτω από τα πόδια όλου αυτού του κόσμου, όταν οι ηγεσίες ΚΚΕ-ΕΑΡ οδήγησαν την Αριστερά στην συγκυβέρνηση και την συνθηκολόγηση. "Ανέλαβε την ευθύνη" η ηγεσία του τότε Συνασπισμού να ενσωματώσει το κίνημα στις επιδιώξεις του συστήματος.

Μπορώ επίσης να φανταστώ πώς έδειχναν οι δικές μας προεκλογικές συγκεντρώσεις το 1989. Σίγουρα δεν είχανε αυτό τον φρέσκο αέρα της "κοσμογονίας". Είχανε όμως σίγουρα ψηλά στο αίσθημα της ευθύνης. Πιθανόν κάποιος να μπορούσε να μας ειρωνευτεί για την μαζικότητα μας και το εκλογικό μας αποτέλεσμα. Είναι και αυτό στο λογαριασμό.

Λοιπόν, όπως και τότε έτσι και σήμερα, αναλαμβάνουμε την ευθύνη! Την μόνη ευθύνη που έχει αξία να αναλάβει κανείς σε αυτή την κοινωνία: την ευθύνη απέναντι στο λαό και το κίνημα του. Να εκφράσουμε, στο μέτρο και τον βαθμό που μας αναλογεί, την Αριστερά που θέλει να κοιτάξει έξω από τα όρια και τα τείχη του συστήματος.

Καλό βόλι!