Σχολίων συνέχεια...

Αντικομμουνισμός
Είναι πολλοί εκείνοι, ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα που δεν χάνουν ευκαιρία να βγάλουν την αντικομουνιστική αντισοσιαλιστική τους χολή. Και δεν εννοούμε μόνο τον Άδωνι και τους ομοίους του. Εννοούμε και πολλούς άλλους «δημοκράτες», «προοδευτικούς» ή και «αριστερούς» που βάζουν το «αθώο» και -αποστομωτικό όπως νομίζουν- ερώτημα. «Μα καλά θέλετε να γίνουμε σαν εκείνες τις χώρες»; (τις σοσιαλιστικές).
Θα αρκεστούμε εδώ σε μια πρώτη απλή απάντηση.
Στις χώρες εκείνες ο κάθε πολίτης είχε το σπίτι του και δεν κινδύνευε να του το πάρει κανείς.
Στη δικιά μας ευημερούσα χώρα, μας το βγάζουν στο σφυρί.
Στις χώρες εκείνες ο κάθε εργαζόμενος είχε τη δουλειά του (και το αντίστοιχα διασφαλισμένο εισόδημα) και κανείς δεν μπορούσε να του την στερήσει.
Στη δική μας αναπτυγμένη χώρα η ανεργία έχει σκαρφαλώσει πάνω από το 30%.
Στις χώρες εκείνες είχε διασφαλισμένη τη δωρεάν περίθαλψη, την παιδεία, τους παιδικούς σταθμούς και σειρά άλλων κοινωνικών δικαιωμάτων.
Στη δική μας χώρα όλα αυτά περικόπτονται ή και καταργούνται, παραδίνονται στην εκμετάλλευση του κεφαλαίου και όσοι δεν έχουν τα μέσα να ανταποκριθούν, σπρώχνονται στον Καιάδα. Αυτά και άλλα στα οποία θα μπορούσαμε να αναφερθούμε οι συγκρίσεις και τα συμπεράσματα δικά σας.

«Επιτυχίες»
Ο Α. Σαμαράς εμφανίζει σαν μεγάλο επίτευγμα της κυβέρνησής του το ότι «ξαναμπαίνουμε στις αγορές» (αν μπούμε). Δηλαδή οφείλουμε να πανηγυρίσουμε για το ότι ξαναμπαίνουμε στα γρανάζια εκείνου του κεφαλαιοκρατικού μηχανισμού που «δανείζεσαι» πέντε και σε λίγα χρόνια σου βγάζουν ότι «χρωστάς» διακόσια πέντε!

Αυτο-αδυναμίες
Με βάση τα προγνωστικά, αυτοαδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ δεν διαφαίνεται σαν πιθανή. Της ΝΔ καθόλου. Πάμε λοιπόν για κυβερνήσεις συνεργασίας; Ναι, αλλά ποιων και με ποιους. Από αυτούς που μάλλον πιάνουν το όριο, το μεν ΚΚΕ δεν θέλει, τη δε Χρυσή Αυγή δεν την θέλουν. Μένει το ΠΑΣΟΚ (αν τα καταφέρει) και το ΠΟΤΑΜΙ (αν δεν το πάρει το ποτάμι). Ναι, αλλά προς τα πού θα γείρουν μια και αλληθωρίζουν και προς τις δύο πλευρές. Όσο για ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ και Γ. Α. Παπανδρέου πάνε για Β’ Εθνική. Αν αυτά βγάλουν οι κάλπες θα έχουμε «εκπλήξεις» ή νέες εκλογές;

Γ.Α.Π.
Ο Γ. Παπανδρέου «απειλεί» να μας «ξανασώσει».
Ο Θεός να βάλει το χέρι του.
Για τον ιερό αυτό σκοπό ζητάει την ψήφο μας.
Δώσαμε, δώσαμε.

Προτάσεις διαρκείας
Το Διαρκές Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ διακόπηκε -μέσα σε πανηγυρικούς τόνους το Σάββατο βράδυ. Όσοι είχαν ετοιμάσει ομιλίες και προτάσεις για την επόμενη μέρα, θα τις καταθέσουν μετά το πάρσιμο των αποφάσεων.

Παρτάκηδες
«Το πάρτυ τελείωσε» διακήρυξε ο Τσίπρας αναφερόμενος στις μίζες και την διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Δηλαδή τζάμπα προσχώρησαν στον ΣΥΡΙΖΑ τόσα «δοκιμασμένα» στελέχη του ΠΑΣΟΚ; Να το δω και ας χάσω.

«Ντροπολογίες»
Στο ίδιο διαρκές συνέδριο ο Π. Λαφαζάνης θέλησε να καταθέσει τροπολογία που να αφορά τις υποψηφιότητες προσώπων που έρχονται από κόμματα που στήριζαν το Μνημόνιο. Μετά από προτροπή του Τσίπρα την απέσυρε. Μα είναι τώρα ώρα για τέτοιες «ευαισθησίες»;

Από την πόλη έρχομαι…
Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και δημόσια (κατ’ ιδίαν ακόμη πιο έντονα) δηλώνουν ότι παρουσιάζει μεγάλες δυσκολίες και προβλήματα η αντιμετώπιση της κατάστασης στη χώρα μας. Έχουν όμως την λύση. Θα αλλάξουν λέει την …Ευρώπη. Και αφού αλλάξει η Ευρώπη, ε δεν μπορεί, θα αλλάξει και η Ελλάδα. Φοβερό σχέδιο!

Κορίτσια, ο στόλος
Κι αν δεν τα καταφέρουν με την Ευρώπη, να που είναι και η Αμερική. Πληθαίνουν οι αναφορές στην «θετική» στάση των ΗΠΑ όσον αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης. Κάποιοι μπερδεύουν (και μπερδεύονται) τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ με τους άλλους ιμπεριαλιστές (ιδιαίτερα με Γερμανία) στην εναγώνια προσπάθειά τους να συντηρήσουν τις αυταπάτες τους. Το να τους θυμίσεις τι λέγανε για τον Ολάντ και τόσα άλλα είναι μάλλον μάταιος κόπος.

Διαπραγματεύσεις
Θα διαπραγματευτεί σκληρά με τους δανειστές διακηρύσσει ο Τσίπρας. Δεν ξέρω γιατί θυμήθηκα τον μικρούλη Πέπε (από το «Αστερίξ στην Ισπανία») που όταν δεν του δίναν αυτό που ήθελε «απειλούσε» πως «τότε κι εγώ θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι να σκάσω».

Ποια η "χαμένη" ψήφος;
Υπάρχει κάποια κάλπη που άμα ρίξω εκεί την ψήφο μου θα μου λύσει τα προβλήματα.
Που θα φράζει το δρόμο στην επίθεση του κεφαλαίου στον κόσμο της δουλειάς;
Που θα ανακόψει την επιδρομή του ιμπεριαλισμού ενάντια στους λαούς;
Που θα κατοχυρώσει αυτά που δικαιούμαι;
Που θα αναδείξει το δικαίωμά μου στη ζωή;
Υπάρχει.
Μόνο που δεν είναι κάλπη. Είναι το κίνημα που πρέπει να οικοδομήσουμε.

Άποψη
Δεν θα μας χαρίσει κανείς εκείνα που δεν μπορούμε να κατακτήσουμε με τους αγώνες μας.

ΒΣ

http://aristeravoreia.blogspot.gr/