Χαιρετίζουμε τον κοινό πολιτικό βηματισμό που δεν είναι εύκολος αν μετρήσουμε τριάντα χρόνια παράλληλης δράσης των δύο οργανώσεων.
Μέσα σε δύσκολες συνθήκες αποδείξαμε ότι αντέχουμε και αγωνιζόμαστε να ανοίξουμε δρόμους.
Μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης φάνηκε ότι μπορούμε να πηγαίνουμε κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα.
Μέσα στις ευκολίες που κρύβει η σιωπή και η προσχώρηση στις πολιτικές ευκολίες αποδείξαμε ότι η φωνή των μαρξιστών – λενινιστών, δηλαδή των σύγχρονων κομμουνιστών είναι και χρήσιμη και δυνατή.
Σ’ όλη αυτή την «ιστορική Σαχάρα» είδαμε κραταιά κόμματα να εξαφανίζονται και άλλα να μετατρέπονται σε γυμνοσάλιαγκες των κυρίαρχων ρευμάτων.
Η δημιουργία της ΛΑ-ΑΑΣ ήταν ένας πρώτος σπόρος του αναγκαίου μετώπου αγώνα, αντίστασης, διεκδίκησης. Σ’ αυτόν το δρόμο έχουμε να διανύσουμε πολλά χιλιόμετρα συζητώντας συντροφικά, φωτίζοντας διαλεκτικά τις σκιές που –τυχόν- δημιουργήθηκαν, ανιχνεύοντας νέες μέθοδες συγκρότησης και πάλης του λαού μας.
Στο παρακάτω άρθρο καταγράφουμε τα σημεία που διαφοροποιούν τη σημαία μας από όλους τους άλλους.
Ενδεχομένως νάναι περισσότερα αλλά από κάπου πρέπει ν’ αρχίσουμε.
Αντιιμπεριαλιστική πάλη
Το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) αποτελούν το πολιτικό ρεύμα που δεν χαρίζεται στον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση και την ΕΕ. Πράγμα που δεν κάνει π.χ. η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αφήνουμε κατά μέρος τον ΣΥΡΙΖΑ, τον διαχρονικό θιασώτη της ΕΕ, δηλαδή των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.
Υποστηρίζουμε σθεναρά και ευελπιστούμε πειστικά ότι το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου για τη χώρα μας με Ανεξαρτησία, Δημοκρατία και Σοσιαλισμό περνάει μέσα από τη σύγκρουση με το καθεστώς της εξάρτησης και υποτέλειας. Αυτήν τη σημαία δεν τη χαρίζουμε στους πατριδοκάπηλους, τους σοβινιστές και τους εθνικιστές,
Οι κομμουνιστές είναι πατριώτες. Οι πραγματικοί κομμουνιστές είναι συνεπείς αντιιμπεριαλιστές.
Τα παραδείγματα της Σερβίας, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύης, Συρίας μας δείχνουν ότι μόνο ένας συνεπής αντιιμπεριαλιστικός αγώνας μπορεί ν’ ανοίξει το δρόμο στις χώρες που είναι εξαρτημένες για βαθύτερους μετασχηματισμούς. Το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ έχουν τον αντιιμπεριαλισμό στο πολιτικό DNA τους κόντρα σε όλα τα κόμματα που εμφανίζονται στο προσκήνιο.
Η ψήφος στην εκλογική συνεργασία διασφαλίζει ότι αυτές οι φωνές θα είναι ισχυρότερες και δυνατότερες.
Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ!
Πρέπει να είμαστε εξαιρετικά ευχαριστημένοι γιατί το βασικό σύνθημα των δύο κομμάτων διαπέρασε τα οργανωτικά μας σύνορα. Σήμερα όλο και πιο πολύ, όλο και πιο δυνατά το «Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ» ακούγεται σε πορείες, δρόμους, διαδηλώσεις.
Η πολιτική μας επιλογή ήταν ολόσωστη. Ακόμα και οι ρεβιζιονιστές του ΚΚΕ αναγκάζονται να το αναφέρουν. Ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το προβάλλει με πολλές υποσημειώσεις και αστερίσκους. Με πολλά υπονοούμενα.
Για μας το ζήτημα είναι ξεκάθαρο και στηρίζεται στους ακρογωνιαίους λίθους του λενινισμού.
Η λεγόμενη «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» δεν πρόκειται να υπάρξει. Γιατί ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης άρα και του άγριου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού είναι δυνατότερος από τις ασθενικές βουλησιαρχικές φωνές των ευρωπαϊστών.
Οι αντιθέσεις των λύκων είναι ισχυρότερες από τις φωνές των ρεφορμιστικών κομμάτων και προβάτων. Η ΕΕ είναι πεδίο αχαλίνωτου και διαρκούς ανταγωνισμού ακριβώς πάνω στο γεωγραφικό και οικονομικό πεδίο που γέννησε δύο παγκόσμιους πολέμους. Οι αντικαπιταλιστές της φράσης ψελλίζουν διάφορα αρνητικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα δεν μπορούν να πουν. Αν είναι δυνατόν μία χώρα να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και με ηγεμόνα την εργατική τάξη και το κόμμα της να βαδίσει στο δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας, οικονομικής κυριαρχίας και σοσιαλισμού. Αυτό είναι ακριβώς το πεδίο όπου συναντιέται η αστική τρομοκρατία και η τροτσκιστική ανοησία. «Η Ελλάδα δεν μπορεί», που καταλήγει και στο δεν πρέπει.
Αντίθετα εμείς προπαγανδίζουμε πως μπορούμε σε πείσμα των θεωριών της ψωροκώσταινας να ενώσουμε το λαό μας γύρω από ένα γνήσιο πατριωτικό και ταξικό κίνημα και στο σύνθημα «Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ». Εκεί που τρέμουν τα γόνατα των άλλων το μ-λ κίνημα υποστηρίζει και προπαγανδίζει το «να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις».
Υπερασπιζόμαστε την ιστορία των κομμουνιστών!
Κόντρα σ’ όλο τον αντικαπιταλιστικό συρφετό, στους νεοαριστερούς και νεόκοπους αντικαπιταλιστές της φράσης υπερασπιζόμαστε αρχειακά τη διαδρομή των ταξικών αγώνων που έχουν πρόσημο, κυρίως κομμουνιστικό.
50 χρόνια από την ίδρυση της Αναγέννησης και του μαρξιστικού –λενινιστικού κινήματος, εκατό χρόνια κοντά από τη μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση «έλαχε ο κλήρος» οι μαρξιστές – λενινιστές να πορεύονται σε μια αντιδραστική έρημο, σηκώνοντας ένα βαρύ ιστορικό φορτίο.
Δεν είμαστε διόλου ευχαριστημένοι που μεταφέρουμε τις βαριές αποσκευές των Μαρξ – Ένγκελς - Λένιν - Στάλιν – Μάο σχεδόν μόνοι και δεν χαιρόμαστε που πύκνωσαν οι αποστάτες, οι αναθεωρητές και οι πολιτικά ανήμποροι.
Έχουμε πλήρη συνείδηση του όγκου των αναγκών και της «μικρότητάς μας». Ωστόσο ούτε στιγμή δεν πρέπει να περνάει από το μυαλό ενός επαναστάτη κομμουνιστή πως είναι δυνατόν να περάσουμε όλες τις Συμπληγάδες ξεφορτώνοντας τις αξίες μας για να γίνουμε ελαφρύτεροι. Αν χτες ήταν αναγκαίο να διασπαστεί η Β’ διεθνής από τον Λένιν, να μπολσεβικοποιηθούν τα κομμουνιστικά κόμματα, να υπερασπιστεί η Σοβιετική Ένωση των Λένιν - Στάλιν, να φτιαχτεί το αντιφασιστικό μέτωπο, σήμερα, στη νεοφιλελεύθερη καταιγίδα, είναι δυο και τρεις φορές αναγκαίο να υπερασπίσουμε την ιστορία μας κόντρα στη διαβολή, την αναθεώρηση και τη δειλία.
Άλλωστε η συγγραφή βιβλίων – άρθρων από στελέχη και των δύο κομμάτων αυτό αποδείχνει.
Η ιστορία διδάσκει και λαός χωρίς μνήμη θα ξαναζήσει τη φρίκη σ’ όλο της το μεγαλείο.
Να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις
Μόνο στην προεκλογική περίοδο οι προύχοντες της Βουλής και τα αστορεφορμιστικά κόμματα θα μοιραστούν πάνω από 4 εκατ. ευρώ.
Από τις θυσίες του ελληνικού λαού. Χώρια ό,τι θα «τσεπώσουν» από την ολιγαρχία, τις εταιρείες τους, τους τραπεζίτες και εφοπλιστές.
Πρόκειται για δημόσιο σκάνδαλο. Μόνο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ χρωστούν στο Δημόσιο πάνω από 150 εκατ. ευρώ. Ύστερα με θράσος χιλίων πιθήκων μιλούν για ισονομία, ισοπολιτεία, ισηγορία και άλλα παρόμοια συναφή. Το Ποτάμι του Μπόμπολα εξασφάλισε γερό στασίδι στον τηλεοπτικό χρόνο και στην επαρχία πρόσβαση στα ΜΜΕ έχουν οι έχοντες και κατέχοντες.
Μόνο γι’ αυτό θα έπρεπε να μαυριστούν από τον κόσμο της ανέχειας και της φτώχειας,
Μέσα σ’ αυτό το μαύρο τοπίο των εξαρτήσεων και των εξαρτημένων το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) διακηρύσσουν και κάνουν πράξη την κομμουνιστική αρχή «Στηριζόμαστε στις δυνάμεις μας».
Αυτό ήταν το βασικό σύνθημα της οικονομικής μας εκστρατείας και αυτό είναι η βασική μας αρχή σ’ ό,τι αφορά στην παραγωγή πολιτικών θέσεων. Εμείς δεν αντιγράφουμε «ό,τι γυαλίζει» στην Ευρώπη και στα Πανεπιστήμια.
Στηριζόμαστε στα πόδια μας και ζητάμε από τον κόσμο των αγώνων και της αριστεράς να πράξει το ίδιο.
Να πάρει χρώμα η οργή
Υποστηρίζουμε με πάθος και μ’ όλες τις δυνάμεις μας (έντυπα, έμψυχο υλικό) τους αγώνες που ξέσπασαν σ’ όλη την προηγούμενη περίοδο. Αλλά από τις πλατείες ως τις Σκουριές και από την ΕΡΤ ως την εκπαίδευση επιμένουμε ότι πρέπει να βαθύνει η πολιτικοποίηση, να πάρει ταξικό χρώμα η αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους και να βρει το σ.κ. πολιτική στόχευση. Η εναντίωση στην ΕΕ και την άρχουσα τάξη και την κυβέρνησή της, η πάλη ενάντια στην ταξική συναίνεση και το συμφιλιωτισμό πρέπει να «χωνευτούν» με κάθε κίνηση των εργαζομένων, των ανέργων και των φτωχών.
Στην πραγματικότητα ή το εργατολαϊκό και συνδικαλιστικό κίνημα θα συνδεθούν με την πραγματική αριστερά και το μαρξισμό ή θα ξεσπούν αγώνες «χωρίς φανέλα», περιορισμένης εμβέλειας, κλαδικίστικοι και με χαμηλό ορίζοντα που δεν θα ξεφεύγουν από το επίπεδο των ρεφορμιστικών αυταπατών. Βούτυρο στο ψωμί της αντιλαϊκής κυβέρνησης Σαμαρά και εύκολη πολιτική λεία για τον ΣΥΡΙΖΑ που καραδοκεί ξαφρίζοντας τη λαϊκή αγανάκτηση. Που μετατρέπει τους αγώνες σε ψήφους.
Αξίζει να βάλουμε χρώμα στη λαϊκή οργή, να συνδαυλίζουμε τη φωτιά των αγώνων και να συγκροτούμε παντού «κόκκινες βάσεις» αγώνα.
Αντιρεβιζιονιστική πάλη
Κοιτάξτε προσεκτικά τις πολιτικές πλατφόρμες των τάχα επαναστατικών κομμάτων.
Αν δεν απουσιάζει εντελώς η αναφορά σε ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ, κατέχει μια ισχνή και αδύναμη θέση.
Διότι η αναθεώρηση (ρεβιζιονισμός) είναι μια μεγάλη πληγή για το αριστερό κίνημα. Αποτελεί ένα μεγάλο πολιτικό υπνωτικό τόσο που ο παλιός αγωνιστής, αναθεωρητής ΕΔΑΐτης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, εν γένει ανθρωπιστής Γλέζος να θεωρείται το απαύγασμα της Αντίστασης!
Το μ-λ κίνημα είχε και έχει στους κόλπους του σεμνούς αγωνιστές και κομματικούς φίλους με ισχυρές περγαμηνές. Όμως θεωρεί πως ο αντιρεβιζιονισμός, η πάλη δηλαδή ενάντια στην αναθεώρηση των κομμουνιστικών αρχών, στη συναίνεση και συνδιαχείριση με το αστικό κράτος, στις συμπράξεις με το κυρίαρχο σύστημα που αποτελούν κυριολεκτικά πολιτική πανούκλα, είναι το βασικό στοιχείο για την ανασυγκρότηση της κομμουνιστικής Αριστεράς. Δεν μπορεί να γίνει ούτε βήμα μπροστά του κομμουνιστικού ρεύματος, δεν μπορούν να πάρουν ανάσα οι μαρξιστές – λενινιστές αν δεν κόψουν κάθε ομφάλιο λώρο με όλη τη σκουριά του παλιού και νέου ρεφορμιστικού κυβερνητισμού όποιας κοπής.
Δεν μπορεί να διαμορφωθεί ούτε ένας κόκκος αγωνιστικής και ταξικής συνείδησης αν δεν γίνει πλατιά αντιπαράθεση με κάθε λογής αναθεωρητική σκέψη.
Η πολιτική συνεργασία μας διαθέτει μέλη και στελέχη βιοπαλαιστές. Ανθρώπους της εργασίας, της ανεργίας, νέους συντρόφους που συνειδητοποιούν από την πάλη, το διάβασμα και την οργάνωση τις αξίες της αριστεράς και του σοσιαλισμού. Θεωρούμε ότι το πολιτικό και θεωρητικό φορτίο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις ανατολικές χώρες (κύρια ΕΣΣΔ-Κίνα) είναι αξεπέραστο σημείο τομής.
Από το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ ως την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα και την τελική κατάληξη της παλινόρθωσης οι μαρξιστές-λενινιστές προσπάθησαν να φωτίσουν πολιτικά και θεωρητικά το ζήτημα.
Οι διανοούμενοι είχαν «ελευθερία κριτικής» που σε μετάφραση σημαίνει ότι λένε ό,τι θέλουν, οι αστοί μίλησαν για κατάρρευση, οι ρεβιζιονιστές για ανατροπή.
Μόνο οι πραγματικοί κομμουνιστές έδωσαν το πολιτικό βάθος σ’ ό,τι συνέβη. Η θεωρία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης αποτελεί «ευαγγέλιο» για τον συνδυασμό μας και αυτό θα το εξηγήσουμε σ’ όλη την προεκλογική περίοδο στις συγκεντρώσεις μας. Δεν θεωρούμε ότι είμαστε αλάνθαστοι, ωστόσο πιστεύουμε βαθιά στην αξία των πολιτικών και προγραμματικών μας αρχών.
Κόμμα, Μέτωπο, Αγώνας
Υποστηρίζουμε τη διαλεκτική ενότητα των τριών συστατικών της ταξικής πάλης.
Τη δημιουργία του κομμουνιστικού κόμματος.
Τη δημιουργία του Παλλαϊκού Μετώπου.
Την ανάγκη να υπάρξουν και να δημιουργηθούν λαϊκοί αγώνες, Λαϊκή Αντίσταση.
Γιατί χωρίς κόμμα, η τάξη δεν έχει πυξίδα.
Γιατί χωρίς μέτωπο (υβρίδιο και σπόρος του είναι η ΛΑ-ΑΑΣ) δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθούν πλατιές πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες κόντρα στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την άρχουσα τάξη.
Τέλος, γιατί χωρίς λαϊκούς αγώνες τα παραπάνω θα είναι «κατασκευές» χωρίς πόδια χωρίς την κολυμπήθρα της πράξης.
Υποστηρίζουμε τα παραπάνω σε μια διαλεκτική σχέση αλλά όχι «α λα καρτ».
Αρκετοί αγωνιστές τσιμπολογούν εκλεκτικά ό,τι τους φαίνεται αρεστό, κολυμπούν γενναία μέσα στους αγώνες για να ξαναβγούν στην όχθη από όπου ξεκίνησαν, άλλοι πάλι μιλούν για μέτωπο αλλά απεχθάνονται τους κομμουνιστές, λιγότεροι αναφέρονται σεχταριστικά στην ύπαρξη του κόμματος. Πρόκειται για σφάλματα που τα ζήσαμε και τα πληρώνουμε ακριβά τώρα που ζούμε την υποχώρηση, την αμπώτιδα του κομμουνιστικού κινήματος .
Η στήριξη των μαρξιστών – λενινιστών έρχεται ακριβώς να δυναμώσει το ρεύμα εκείνο που ανασαίνει στους αγώνες, νοιώθει τη φτώχεια και ανεργία και ψάχνει μέσα στις στάχτες να βρει τις βαθύτερες αιτίες για την ανάκαμψη και ανασυγκρότηση. Που χαίρεται τις αντιστάσεις του λαού, συνδαυλίζει την οργή και ταυτόχρονα θέλει να «ψηλώσει». Να βρει και να εκλαϊκεύσει τις βαθύτερες αιτίες των πραγμάτων.
Με τα παραπάνω πολιτικά όπλα το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) μπορούν να κερδίσουν στην τέχνη της πολιτικής ζύμωσης.
Να κολυμπήσουμε μέσα στους αγώνες και να δεθούμε με τους αγωνιστές.
Κόκκινη ψήφο στους πραγματικούς κομμουνιστές.
Θανάσης Τσιριγώτης
8 σχόλια:
"Ακόμα και οι ρεβιζιονιστές του ΚΚΕ αναγκάζονται να το αναφέρουν."
(το έξω από την ΕΕ)
-Εντάξει να λέμε και καμιά χοντράδα,αλλά χοντράδες που κάνουν μπαμ μάλλον δεν επιτελούν το σκοπό για τον οποίο λέγονται.
Δηλαδή,να ακούσουμε εμείς οι φίλοι του ΚΚΕ την κριτική των ΜΛ-μλ,αλλά με αυτά που λέτε μάλλον παγιώνεται την θετική μας άποψη για το ΚΚΕ.
Κεντρική θέση του ΚΚΕ και ο άλλος λέει
"αναγκάζονται να το αναφέρουν";
"Πρέπει να είμαστε εξαιρετικά ευχαριστημένοι γιατί το βασικό σύνθημα των δύο κομμάτων διαπέρασε τα οργανωτικά μας σύνορα."
-Άιντε άιντεεε. Άντε να δεχθώ ότι και καλά το ΚΚΕ δεν είναι κατά της ΕΕ(να ξεχάσω μαστριχτ κτλ). Δηλαδή το ΚΚΕ πιέστηκε από τα ΜΛ-μλ για αυτό λέει έξω από την ΕΕ; Μιλάτε σοβαρά; Και πότε έλεγε κάτι διαφορετικό και άλλαξε από την πίεση(εδώ γελάμε) των Μ-λ;
Εάν δεν υπήρχε το ΚΚΕ η γνώμη των πολιτών που θα έλεγε έξω από την ΕΕ,θα ήταν,πόσο παίρνουν τα Μ-λ;Πέντε;Δέκα;Δεκαπέντε χιλιάδες; και πόσο αντιστοιχεί αυτό, σε 0,2;
Ενώ τώρα είναι νομίζω 30%,παρά την ζημια που κάνουν Συριζα και Ανταρσυα.
Μάλλον επειδή "αναγκάζεται το ΚΚΕ να το αναφέρει".
Δεν βλέπω σοβαρότητα...
"Ρομπότ"
Και γενικά.Και στα δύο σημεία του κειμένου που αναφέρεται το ΚΚΕ.
Συμβαίνει το εξής παράδοξο.
Αφού το ΚΚΕ μπει στο ίδιο τσουβάλι με Ανταρσύα και Συριζα, στην συνέχεια η αναφορά σε στοιχεία που να υποστηρίζουν την παραπάνω άποψη (τσουβάλιασμα ΚΚΕ) είναι στην πρώτη περίπτωση στα χαΐρια της ανταρσύα και στη δεύτερη στα χαΐρια του Συριζα.
Αυτό που θα καταλάβαινα εγώ σαν άποψη θα ήταν οτι τα Μ-λ θεωρούν χωρίς αυτή τη στιγμή να μπορούν να το αποδείξουν ότι το ΚΚΕ είναι απατεώνες και ψεύτες (κατά λέξη σύμφωνα με επίσημα κείμενα των Μ-λ, το ΚΚΕ είναι ΨΕΥΤΟεπαναστατικό) και έτσι όλοι εμείς που το ακολουθούμε είμαστε στην καλύτερη πρόβατα και στην χειρότερη ψεύτες και απατεώνες).
Άποψη δεκτή, πλην όμως ατεκμηρίωτη και άρα μπορεί εύκολα να επιστραφεί,το ίδιο ατεκμηρίωτα.
Και πολύ μιλήσαμε για τα -πιθανά δεν λέω- ράμματα στην γούνα του ΚΚΕ,χωρίς να εξετάσουμε και τα ράμματα των επικριτών,με τις κολιγιές με όλον αυτό το συρφετό των αναρχο-ρεβιζιονο-ρεφορμιστών σε σωματεία και συσπειρώσεις.
Άλλοι ήταν κώλος και βρακί στις Πρωτοβουλίες Αντίστασης με αυτούς που σήμερα κατηγορούν(συριζα-ανταρσύα),όχι το ΚΚΕ.
Είπαμε λίγη σοβαρότητα...
"Ρομπότ"
Το ΚΚΕ από τη δεκαετία του ΄80, μέχρι την οποία υποστήριζε με τον τρόπο του ότι η Ελλάδα ήταν εξαρτημένη και μετά το άλλαξε, συμπτωματικά όταν ο Σημίτης ανακάλυψε την ισχυρή Ελλάδα, πράγματι έλεγε το "Εξω από την ΕΟΚ". Μετά με τη δημιουργία του ΣΥΝ έβαλε νερό στο κρασί του και πλησίασε τις θέσεις της ΕΑΡ. Στη συνέχεια και μετά τις εξελίξεις στο εσωτερικό του το γύρισε στο θολό περί αποδέσμευσης. Παράλληλα μιλάει για πάλη κατά των συνεπειών, συμμετέχει στα όργανα της Ε.Ε. και πρώτ' απ' όλα το "κοινοβούλιό" της και πολλές φορές τα στελέχη του αναφέρονται στην Ευρώπη των λαών θυμίζοντας της Ενωμένες Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες των τροτσκιστών!
Αρνείται ότι η Ε.Ε. είναι όργανο επικυριαρχίας των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και τη θεωρεί ένωση ισότιμων, έστω και με ...ανισομέριες, κρατών ανάμεσα στα οποία ιμπεριαλιστική, έστω και με εξαρτήσεις, είναι και η Ελλάδα.
Αποδέσμευση από τις πολιτικές της Ε.Ε. ή σκέτο την Ε.Ε. σημαίνει ακριβώς αυτό. Δεν δεσμεύομαι από τις πολιτικές της! Δεν σημαίνει σηκώνομαι και φεύγω.
Το Έξω από την Ε.Ε., όπως και από το ΝΑΤΟ, σημαίνει πάλη για εθνική ανεξαρτησία κάτι που το ΚΚΕ προφανώς δεν αναγνωρίζει ως αναγκαιότητα. Η συμμετοχή στα όργανά της σημαίνει αναγνώρισή της ως μια πραγματικότητα αναπόφευκτη.
Το αποδέσμευση από την Ε.Ε. είναι τόσο έξω από την Ε.Ε. όσο αριστερό ήταν το ΠΑΣΟΚ το 80 που είπε ο Κουτσούμπας στη συνέντευξή του στο Σκάι.
πρώην Ρομπότ!
Αν θεωρείς μαγκιά το να είσαι ανένταχτος και όσοι είναι οργανωμένοι είναι ρομποτ,κατάλαβα τι σόι κομμουνιστής είσαι. Απ'αυτούς που στις απεργίες κοιμούνται μέχρι τις 10 για να πάνε να κάνουνε πορεία με τους συριζοανατάρσυους στις 11 και μετά για φραπέ.
Λογια,λόγια λόγια και από πράξεις μηδέν.Τώρα για τα άλλα ότι του φανεί του λολοστεφανή...
Ένας που ακολούθησε την αντίστροφη πορεία γιατί δεν μπορούσε τους Freelancer κομμουνιστές και τις αποψάρες τους...
Το κυριότερο πρόβλημα είναι ότι ακόμα και το αίτημα για αποδέσμευση από την ΕΕ(εγώ μιλάω για ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ-ΕΞΟΔΟ όχι ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ) ακόμα και αυτό δεν μπαίνει ως ΑΜΕΣΟ αίτημα. Και αυτό το αποδεικνύουν και δηλώσεις όπως λύση έξω από το Ευρώ δεν υπάρχει τώρα ή ότι την έξοδο από την ΕΕ μπορεί να την θέλουν και οι καπιταλιστές και ουσιαστικά η αποδέσμευση ταυτίζεται με τη λαϊκή εξουσία και την ισχυροποίηση του ΚΚΕ δηλαδή δεν μπαίνει ως ΑΜΕΣΟ αιτημα.
Από την άλλη απόψεις που λένε να φύγουμε από την ΕΕ αλλά ταυτόχρονα οπωσδήποτε να φύγουνε όλοι οι λαοί μαζί, να την διαλύσουμε και να φτιάξουμε μια Ευρώπη των εργατών αλλιώς αυτό είναι εθνικισμός ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, απόψεις που βάζουν αυτές τις προϋποθέσεις αναγκαστικά στην πάλη ενάντια στην ΕΕ, είναι εξίσου επιζήμιες απόψεις που αφοπλίζουν την πάλη του λαού ενάντια στην ΕΕ και τον ιμπεριαλισμό.
ΤΩΡΑ πρέπει να παλέψουμε για την ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ, να το απαιτήσουμε και να το φωνάξουμε για ΤΩΡΑ όχι για τον άλλο αιώνα.
V For Viva La Revolution
Αποψάρας είναι αυτός που δε γουσταρει κινητοποιήσεις όταν ένα 'και' του πλαισίου της κινητοποίησης δεν είναι στη σωστή θέση.
"ότι του φανεί του λολοστεφανή" είναι αυτός που διαστρέφει απόψεις άλλων ("όποιος αναφέρει την ιμπεριαλιστική εξάρτηση της Ελλάδας ψάχνει συμμαχίες με την αστική τάξη"!) και του φαίνεται πολυτέλεια η διαφορά της κοσμοπολίτικης θέσης "διάλυση της ΕΕ" από τη θέση "έξοδος από την ΕΕ".
Freelancer είναι αυτός που είχε επιχειρησεις όπου τύπωνε το μισό αστικό τύπο και έκανε ότι ξύπνησε όταν η καπιταλιστική κρίση χτύπησε και την πόρτα του. Για ένα "συγνώμη" ούτε λόγος...
Και σίγουρο "ηρωικός απεργός" δεν είναι αυτός που ως καθοδήγηση ενός και καλά κομμουνιστικού κόμματος δηλώνει ότι "είναι απράδεκτο οι απρεγοί να εκβιάζουν την κυβέρνηση". Και αυτός ο τύπος παραμένει πρώτη μούρη.
Πάνος
έχει ενδιαφέρον η προεκλογική παρουσία του ΚΚΕ.
βγάζει μάτι η διόρθωση του τόνου σε κάποια σημεία. Πχ ακούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συμφωνεί με ισοσκελισμένους προυπολογισμούς, και αυτό είναι κακό, που όντως είναι, αλλά όταν τα λένε άλλοι είναι κευνσιανές κριτικές και αντιπροτάσεις διαχείρισης, όταν τα λέει το ΚΚΕ είναι Σάββατο. Ακούμε όλο και λιγότερη εργατική λαική εξουσία, ακούμε όλο και περισσότερη έξοδο από την ΕΕ χωρίς προαπαιτούμενη την εργατική εξουσία.
μάλλον υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τους 15οσυνεδριακούς. Καλές είναι οι διορθώσεις του τόνου προεκλογικά, αλλά πρέπει να είναι πηγή προβληματισμού και αλλαγών και μετά.
"κάποιος σύντροφος"
Είναι μέρες που θέλω να κάνω ένα σχολιασμό αλλά δεν τα έχω καταφέρει.
Είναι φυσικό, ασφαλώς, ότι κάθε δημόσια πολιτική ή ιδεολογική τοποθέτηση (γραπτή ή προφορική), έχει το χρώμα και την ιδιαίτερη άποψη αυτού που την εκφράζει. Όταν ωστόσο, γίνεται μια τοποθέτηση που θέλει να εκφράσει και τις δύο οργανώσεις και σε ένα τόσο σοβαρό ζήτημα (κωδικοποίηση των διαφορών σε σχέση με άλλους πολιτικούς χώρους), καλό θα ήταν να υπάρχει μεγαλύτερη προσοχή στην ουσία αλλά και στον τρόπο παρέμβασης.
Δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες αλλά γενικά θέλω να πω το εξής: Το κείμενο διαπνέεται από τη λογική «εμείς τα δύο μ-λ και μόνο εμείς», η οποία είναι, όπως είναι γνωστό, άποψη του Μ-Λ ΚΚΕ. Εχουμε επανειλημμένα εκφράσει την εκτίμηση ότι τέτοιες τοποθετήσεις που αφήνουν να εννοηθεί ότι οι δυο οργανώσεις έχουν κλειστεί στο μεταξύ τους, δε βοηθάνε ανθρώπους, ομάδες, οργανώσεις που μας παρακολουθούν εμάς και τη Λαϊκή Αντίσταση – ΑΑΣ (αλλά δεν έχουν «λήξει» τα περί μ-λ κινήματος, περί Πολιτιστικής Επανάστασης κλπ) να έρθουν ένα βήμα πιο κοντά στην ενεργή συμμετοχή τους σε αυτή. Κάτι που –υποτίθεται – είναι επιδίωξη και των δύο οργανώσεων.
Επίσης, η έννοια των «πραγματικών κομμουνιστών» είναι μια βαριά έννοια που για να τη χρησιμοποιήσει κανένας δεν αρκεί να ονομάσει έτσι τον εαυτό του. Πρέπει να τη διεκδικήσουμε και να την κερδίσουμε στο πεδίο της ταξικής πάλης. Είναι άλλο πράγμα η αυτοεκτίμηση που όντως δικαιούμαστε να έχουμε και άλλο πράγμα η παράκαμψη αδυναμιών και ανεπαρκειών μας με (ας το πω έτσι) αυτοεπιβεβαιώσεις επάρκειας.
Το κείμενο βγάζει ένα άρωμα ότι περίπου αρκεί οι μάζες να ακολουθήσουν τις δύο μ-λ οργανώσεις για να αλλάξει η κατάσταση. Είναι γνωστή η θέση μας (από το 97 περίπου) ότι βάση της αλλαγής της κατάστασης δεν μπορεί παρά να είναι η συγκρότηση της εργατικής τάξης ως τάξη για τον εαυτό της καθώς και ότι είμαστε μπροστά στο καθήκον της ανασύστασης – ανασυγκρότησης του εργατικού, επαναστατικού, κομμουνιστικού κινήματος. Και αυτή μετρώντας το παρελθόν αλλά κοιτάζοντας το μέλλον – όχι δηλαδή με κάποιο καρμπόν από το ένδοξο παρελθόν.
Τέλος, είναι δεδομένο για μας ότι τα αίτια και οι συνθήκες της παλινόρθωσης δεν έχουν εξεταστεί από κανέναν όσο βαθιά θα πρέπει . Οι αναλύσεις του μ-λ κινήματος από τη δεκαετία του 60 και θα έλεγα οι παραπέρα εξειδικεύσεις που έγιναν από την οργάνωσή μας στην προηγούμενη συνδιάσκεψη αποτελούν σοβαρά βήματα, αλλά (με δεδομένη και τη φάση της ταξικής πάλης) έχουμε ακόμα καθήκοντα στον τομέα αυτό. Με λίγα λόγια: ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟΣΟ ΕΠΑΡΚΕΙΣ όσο δηλώνει το κείμενο. Ούτε εμείς το ΚΚΕ(μ-λ), ούτε και το Μ-Λ ΚΚΕ.
Πάνος
Δημοσίευση σχολίου