Είδαμε πολλών λογιών παράγκες. Σε δύο μάλιστα με τις ταμπέλες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ούρλιαζαν και εκβίαζαν τους εξαθλιωμένους και εξαγριωμένους περαστικούς να τους προτιμήσουν για να μην βιώσουν την απόλυτη καταστροφή. Ποιοι ωρύονταν δηλαδή; Οι βεβαιωμένοι καταστροφείς των. Οι υστερικοί εφαρμοστές των μνημονιακών μέτρων. Δικαιολογημένα είσπραξαν την αποστροφή. Εκεί που παλιότερα τους ψήφιζαν κοντά εννιά στους δέκα Έλληνες, τώρα σχεδόν μόνο ένας στους τρείς. Βέβαια δεν είναι τυχαίο που δεν εγέρθηκε το εθιμικό ζήτημα εκπαραθύρωσης του υπευθύνου στο πιο σκουριασμένο μαγαζί, του Σαμαρά, μετά την αναμενόμενη αποτυχία του. Παραμένει μες στην αβεβαιότητα της εποχής το πιο σίγουρο ή έστω το λιγότερο επισφαλές απάγγειο των αμερικανοευρωπαίων και ενδημικών αφεντικών και δεν είναι συνετός ετούτη τη στιγμή ο κλονισμός του.
Στην απέναντι, την αριστερή, μεριά άλλος τελάλιζε τη λαϊκή εξουσία του πανικοβλημένος γιατί ο Συριζαίος τυχοδιώκτης αντίπαλος του είχε αναπάντεχη ζήτηση. Πρόταση εξουσίας όμως παραφουσκωμένη με άχυρα για να καλυφθεί η γύμνια και να απαντηθεί το υπαρξιακό ζήτημα. Γιατί την κυριαρχία των μαζών, της εργατιάς την διεκδικείς γκρεμίζοντας τους κρατικούς θεσμούς που προασπίζουν με λύσσα την επιβολή της μειοψηφίας των πλουτοκρατών και σφυρηλατώντας τη ταξική αφύπνιση και συγκρότηση. Που αυτή με τη σειρά της δεν έρχεται ουρανοκατέβατη και πολύ δε περισσότερο μέσα από την κινηματική ακαμψία που βαριά ευθύνεται το «συνεπές ;;;» κομμουνιστικό και «μοναδικό» κόμμα του λαού για αυτήν. Μα ξεκινά από την κλιμακωτή ενίσχυση των αντιστάσεων των καταφρονεμένων πατώντας στα άμεσα καθημερινά προβλήματα, μέχρι να θεμελιωθούν οι μαζικοί και λοιποί ποιοτικοί όροι της τελικής ρήξης.
Παραδίπλα ίδρωναν οι πωλητές του ανατρεπτικού παραμάγαζου. Σημαντικά ένοχοι για την απουσία αγώνων, ανησυχούσαν. Ανύπαρκτοι στον αντιχημικό αγώνα στα Χανιά, λειτουργώντας υπονομευτικά στην απεργία των καθηγητών και όσο ευρηματικοί στις εικονικές εκδηλώσεις στην πρυτανεία, τόσο στείροι στις πρωτοβουλίες για κινητοποιήσεις των φοιτητών λόγω των διαγραφών. Ξεχειλισμένοι όμως από ιδέες μεταβατικών προγραμμάτων μέσα πάντοτε στα χαρακώματα του εξαρτημένου ως τον λαιμό ελληνικού αστισμού με ολίγην από αγωνιστικά προτάγματα. Λησμονώντας πως μοιάζει όσο το μαρούλι με το γρανάζι η ασυμβίβαστη κοσμοαντίληψη να παλεύει ο λαός ενάντια στο ανθρωποφάγο σύστημα για τα δικαιώματα του για ψωμί, δουλειά, μόρφωση, ελευθερίες και περίθαλψη στην προοπτική μιας θεμελιακά αντίθετης κοινωνίας (που η όποια κατάκτηση δεν θα βρίσκεται στο στόχαστρο και υπό διαρκή αίρεση) με την δική τους θέση. Αυτήν που διατείνεται πως τα δίκια του λαού αίφνης μπορούν να ικανοποιηθούν από την κοινοβουλευτική καθυπόταξη των ποικίλων αντιδραστικών μηχανισμών της άρχουσας τάξης. Αυτών ακριβώς που είναι θεσπισμένοι για το εντελώς αντίθετο. Καταλήγοντας στο σχιζοειδές να υποστηρίζουν έναν εξωραϊσμένο, αγγελικά και εκλογικά πλασμένο «αριστερό» καπιταλισμό, όπου όλος ο πλούτος έτσι υπέροχα και ανάερα θα έρθει στα χέρια των όντως δικαιούχων του.
Παραπέρα κυκλοφορούσαν και άλλοι αγύρτες. Κάποιος πουλούσε στους αφυδατωμένους τάχατες καθάριο, δροσερό ποταμίσιο νερό αντλημένο από τον βούρκο της βαρβαρότητας του κατεστημένου. Άλλος παραληρούσε για το εθνικιστικό και συγκυβερνητικό του εμπόρευμα, αποσιωπώντας από τους διαβάτες πως ανέκαθεν στην ιστορία αυτό και αν δεν ήταν νοθευμένο με τις πιο γενναίες δόσεις ραγιαδισμού. Στην πιο σκοτεινή γωνιά του παζαριού γρύλιζαν επίσης οι πλέον τερατόμορφοι γενίτσαροι του καπιταλισμού. Εισπνέοντας οξυγόνο από την ασφυξία του κινήματος πλάσαραν τα αποκρουστικά φασιστικά σύνεργα. Σβάστικες, χολή για τους απεργούς, ρόπαλα και στιλέτα για τους κομμουνιστές και τους μελαμψούς ξένους (αλλοίμονο όχι τους γραβατομένους τροϊκανούς).
Ο πιο κερδισμένος όμως χοντρέμπορας (Τσίπρα θαρρώ τον λένε) της ελπίδας του λαού έδρεψε την περισσότερη σοδειά ψήφων παραγεμίζοντας το ταμείο του. Καταθέτοντας συνάμα ολοφάνερα και ξεδιάντροπα σωρεία δεσμεύσεων στους προαγωγούς και δεσμώτες της πατρίδας μας για υπακοή. Παραχαράσσοντας τους αρχικούς δικούς του λεονταρισμούς για σκίσιμο των μνημονίων και αντικαθιστώντας τους με ψιχία ανακούφισης. Σου επιστρέφω και σε ελεώ μόνο με δέκα από τα χιλιάδες δέκα που σε λήστεψαν πρωτύτερα. Δίχως να αποκλείεται να αρπάξουν και αυτοί στην πορεία άλλα τόσα. Τώρα έρχεται να κουρνιάξει με χαρά και υπευθυνότητα στην σκληρή πραγματικότητα της συνετής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης. Πρωτοπόρος της επικοινωνιακής εξαπάτησης, αφού αυτός ο ορκισμένος υπερασπιστής του δόγματος «ανήκομεν εις την δύσιν» απέτισε φόρο ατιμίας και προσβολής στους ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους μαχόμενοι κατά των τότε (και σήμερα ολόιδιων) κατακτητών. Ο καταδεινοπαθημένος λαός μας σαν τον πνιγμένο με κατεβασμένη τη γροθιά του πιάστηκε από τα μαλλιά του. Αγνοώντας τη τραγική αλήθεια πως το τιμόνι της χώρας έχει ήδη εδώ και καιρό κλειδώσει στον αυτόματο πιλότο της διατεταγμένης πλοήγησης που ορίζει η ευρωπαία έπαρχος Μέρκελ και το ΔΝΤ. Μη συνειδητοποιώντας πως κλήθηκε να επιλέξει κυβερνήτες κατ’ ουσία κλητήρες των καγκελαριών και των αιματοβαμμένων λευκών οίκων. Μη κατανοώντας πως πάντοτε θριαμβεύει στη ζωή η αντικειμενικότητα και η ανημποριά της βουλησιαρχίας, όπου δεν μπορεί να διαπραγματευτεί ο εξαρτημένος και σπιθαμιαίος έλληνας μεγαλοαστός μέσω του χαρισματικού γραμματικού του, του Τσίπρα, με τα ανήμερα θεριά. Τους ιμπεριαλιστές. Το σπουργίτι μες στο ευρωενωσιακό κλουβί θα καταβροχθιστεί από τους γύπες. Η ανάπτυξη είναι ουτοπία και μάταια πολλοί την ευαγγελίζονται, μιας και εδώ το προϋπάρχον, το παραδοσιακό παραγωγικό δίκτυο της πατρίδας μας σκόπιμα και εξωγενώς εξαρθρώθηκε, για να ολοκληρωθεί η παραρτηματοποίηση της οικονομίας. Το είχαν, δεν υπήρχε γεωπολιτική πυγμή να το κρατήσουν και τώρα άραγε με ποιό ανάστημα θα το επανακτήσουν;
Σε μια στενή άκρη του παζαριού τέλος ήμασταν και εμείς. Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ. Παρόντες και σε αυτή την αναμέτρηση. Διακηρύσσοντας πως δεν εξαργυρώνουμε τη ψήφο με σωτηρία και οι εκλογές δεν αποτελούν το γιατρικό προς πάσαν νόσον και δυστυχίαν. Κυρίως όμως παρόντες στις πραγματικές κρίσιμες φάσεις της καθημερινότητας και στους δρόμους, όπου αποκλειστικά το ξεδίπλωμα της ταξικής πάλης διαμορφώνει τους συσχετισμούς. Όσο επέτρεπαν οι περιορισμένες δυνατότητες μας ή υποκινώντας την σύγκρουση και ταγμένοι μπροστά στην διεκδικητική δράση του λαού ή πάντα δίπλα του και ποτέ συρμένοι εξ ανάγκης πίσω του ή και με αδρανοποιητική ακόμη διάθεση. Αναμφισβήτητα καταγράφηκε εκ νέου η ποσοστιαία «ασημαντότητα» μας. Είμαστε φορείς μιας οπωσδήποτε σχεδόν ανάδελφης άποψης που είτε είναι παρωχημένη, άστοχη και λαθεμένη και ένεκα τούτου δεν τυχαίνει πλατειάς αποδοχής ή επειδή παραμένουμε προς ώρας λίγοι και αποκλεισμένοι από τα ΜΜΕ (για το ανάποδο θα προβληματιζόμασταν σφόδρα) έχει η φωνή μας περιορισμένη εμβέλεια; Γίνεται δηλαδή το είδωλο στον εκλογικό καθρέφτη ενός φορέα που γνήσια εκφράζει και στηρίζει τα λαϊκά συμφέροντα να φαντάζει πελώριο, ενώ σαν μια σταλιά ο λαός είναι γονατισμένος και όντας αποδυναμωμένος τον γρονθοκοπούν μανιωδώς οι εχθροί του; Μήπως κάτι πάει στρεβλά όταν το μεγαλοσχήμον αριστερό κόμμα αύξησε αλματωδώς την επιρροή του και καταλαμβάνει τον κυβερνητικό θώκο, τη στιγμή που ο λαός ηττήθηκε κατά κράτος στο προηγούμενο διάστημα και δεν κατοχύρωσε ούτε καν τις πιο εμβληματικές κατακτήσεις του, το οκτάωρο, δουλεύοντας σαν σκλάβος μέχρι και Κυριακές;
Αλλά σάμπως συμβαίνει κάτι διαφορετικό με τον δεύτερο «αυθεντικό» πυλώνα της αριστεράς που περιφρουρεί τις δυνάμεις του, ενώ ο λαός χάνει τα στοιχειώδη έχει του; Με το περίπου 5% άραγε ένα κομουνιστικό κόμμα με ασυμφιλίωτο και αντισυστημικό προσανατολισμό, με τον δεδομένο σεβαστό μηχανισμό στη διάθεση του και αξιοποιώντας την αγανάκτηση και τις αγωνιστικές εκδηλώσεις των εργαζόμενων, δεν θα ‘χε ξεμπροστιάσει τον καπιταλισμό; Ειδικά όταν αυτός βρίσκεται στην ελεεινότερη μορφή του; Και αν δεν προκαλούσε κατεδαφιστικούς σεισμούς, τουλάχιστον θάπρεπε να στρατεύει μεγάλο μέρος του πληθυσμού στις γραμμές της αντίστασης και αμφισβήτησης του;
Δυνατοί όλοι τους λοιπόν. Όλοι ωφελημένοι ως συνήθως άλλωστε από το παζάρι. Αλλά σε αντιδιαστολή ζημιωμένος και εξασθενημένος ο λαός παρακολουθεί τον νέο υπουργό στην παραλαβή των καθηκόντων του να κομπάζει και βαφτίζει σοσιαλιστικό επίτευγμα την καθιέρωση συσσιτίων. Δίχως να διευκρινίσει αν θα γίνονται με τον κλασσικό τρόπο όπως έκαναν οι ναζί στην Αθήνα ή στην Αμερική του μεσοπόλεμου ή πιο εξελιγμένα. Επιτέλους η λαμπρή ώρα της αριστεράς έφτασε και τα ευρωκομουνιστικά ιδεώδη πραγματώνονται; Οι βαθιές μεταρρυθμιστικές τομές υλοποιούνται; Ζήτω η κουραμάνα με τη φασολάδα στους πεινασμένους. Μπουρζουάδες τρέμετε; Η ψηλή ελπίδα ήλθε και έγινε εξευτελιστική πράξη; Φυσικά σε κάθε Μαρσαί, σε κάθε Μπερλινγκουέρ και στους απόγονους τους είναι προδιαγραμμένη η κατάληξη τους. Εκεί που τους αξίζει εννοείται, δηλαδή στον οχετό της ιστορίας. Και που ποσώς μας κόφτει η μοίρα τους. Τουναντίον το διακύβευμα για εμάς παραμένει σταθερά η κατάργηση της ευχέρειας των κεφαλαιοκρατών και ιμπεριαλιστών να αγοράζουν συνεχώς χρόνο και διατηρώντας κραταιό το καταραμένο κουφάρι τους καρφωμένο στη ροή της ιστορίας, να ανανεώνουν συνεχώς τους φθαρμένους υπάλληλους τους και οι ίδιοι να μένουν αλώβητοι. Αντί να παρατηρούν την αντίστροφη μέτρηση της κυριαρχίας τους, σταματώντας να κατατρώγουν τις σάρκες του λαού.
Έτσι λοιπόν η δική μας μικρότητα επιμένει χωρίς να σκιάζεται και πτοείται ιδιαίτερα από τα δεκαδικά ποσοστά της στους ψήφους. Ο ήλιος για να γυρίσει θέλει δουλειά πολλή, μακροχρόνια, πολυκύμαντη και βασανιστική. Ο κομουνιστής αν δεν έχει ακράδαντη πεποίθηση πως το φως δεν βολεύεται στην καταχνιά του γαλαξία της καπιταλιστικής κόλασης, της πείνας, της εκμετάλλευσης, του φασισμού, του πολέμου και της μάλλον βραχύβιας και πρόστυχης ρεφορμιστικής κυβερνητικής παρένθεσης των ημερών μας, παύει νάναι τέτοιος. Η διαδρομή προς την εποποιία δεν είναι ανθόσπαρτη και δεν πλημμυρίζεται από την αδημονία του άμεσου αποτελέσματος. Η νομοτέλεια όμως προστάζει πως αργά ή γρήγορα ο ήλιος θα γυρίσει και θα μεσουρανεί αιώνια σε εκείνον μιας δίκαιης κοινωνίας. Έτσι εξηγείται η αντοχή και το πείσμα μας. Αποτελεί όμως όνειδος ειδικά για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά να αναλώνεται σε συγκρίσεις και αναλύσεις βασικά για τις αριθμητικές επιδόσεις της σε αυτόν τον τομέα πωρωμένη από συνδιαχειριστικές ορέξεις. Ούτως ή άλλως και με το ο,ν % παραπάνω εξακολουθούμε να είμαστε όλοι μας αναντίστοιχοι των απαιτήσεων των καιρών. Πρώτιστα οφείλει η επαναστατική (μην τον φοβόμαστε τον όρο) αριστερά να μεριμνεί και ενισχύει τα ποσοστά της στη συμβολή για το αναθάρρεμα του κινήματος. Για τον σχεδιασμό της ανασύνταξης και τη μετωπική συνεργασία για αντίσταση και αντεπίθεση του λαού με αφετηρία την υπεράσπιση του ψωμιού του. Εδώ μόνο έχει νόημα η επεξεργασία των αποτελεσμάτων για την βελτίωση της ταχτικής και των μεθόδων επαφής με τον κόσμο και για το σχετικό ζύγιασμα της απήχησης και της καθαρότητας, ορθότητας των θέσεων του καθένα. Και όχι ανάγοντας αυτές τις επουσιώδεις διαδικασίες σε στρατηγική στόχευση.
Αυτό το μήνυμα απευθύναμε με τη συμμετοχή μας και στις πρόσφατες εκλογές. Η μικρότητα μας με τη δυσανάλογα μεγαλύτερη από τα μεγέθη των δυο οργανώσεων παρέμβαση σε ότι κινούνταν μέσα στην κοινωνία με χροιά απόκρουσης της λαίλαπας, δεν έταξε σωτηρία. Έχει όπλο της τη δυνατή άποψη. Ζήτησε από τους ανθρώπους του μόχθου να ενισχύσουν τη λογική πως μονάχα η πάλη τους είναι αυτή που θα τους απαλλάξει από τα βάσανα για το σήμερα και για το πάντα και όχι η κάλπη. Εναλλακτικός, τρίτος τρόπος δικαίωσης δεν υφίσταται σε αυτόν τον πλανήτη. Εκτός και αν αναφερόμαστε στο υπερπέραν ή δεχτούμε τη μεταφυσική διάσταση.
Στη μία λοιπόν όχθη εμείς οι λίγοι πασχίζουμε να εμπιστευτούν οι πολλοί, ο λαός την λυτρωτική και ακατάβλητη δύναμη του. Στην αντίπερα συνωστίζονται οι εκλογικά πολλοί, οι δειλιασμένοι και οι συνειδητά αποστάτες που υπηρετούν τα συμφέροντα της τυραννικής ολιγαρχίας. Η ιστορία του μέλλοντος (και του εγγύς ίσως) και της αλήθειας θα κατατάξει εν τέλει τους εκλογικά μεγάλους ή και τους μέτριους στους μικρούς και ρυπαρούς.
Η θεωρία μας και οι ενέργειες μας θάναι τελεσίδικα οι νικηφόρες.
Κ.Μ. μέλος του ΚΚΕ (μ-λ) στα Χανιά
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου