Και αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε «ατομική αποτυχία» του καθενός μας. Είναι αποτέλεσμα μιας καθημερινότητας που εδώ και χρόνια διαλύει ανθρώπους, οικογένειες και κοινωνικές σχέσεις.
Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε μέσα στην οικονομική κρίση, στην ανασφάλεια, στους μισθούς πείνας, στην ανεργία και στη διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Και πριν προλάβει να σταθεί ξανά στα πόδια της, ήρθε το lockdown και η απομόνωση της πανδημίας να βαθύνουν ακόμα περισσότερο το συλλογικό τραύμα. Άνθρωποι κλείστηκαν μέσα στα σπίτια τους, απομακρύνθηκαν από φίλους, παρέες και κοινωνικές δραστηριότητες και έμαθαν να ζουν πίσω από μια οθόνη.
Σήμερα, χρόνια μετά, οι συνέπειες είναι παντού γύρω μας.
Άνθρωποι εξαντλημένοι.
Νέοι χωρίς ελπίδα για το μέλλον.
Οικογένειες που απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν.
Γονείς που δουλεύουν ασταμάτητα και δεν έχουν χρόνο ούτε δύναμη να ζήσουν με τα παιδιά τους.
Παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην πίεση, στο άγχος και στη μοναξιά.
Ιδιαίτερα στην ελληνική νεολαία βλέπουμε κάθε χρόνο όλο και μεγαλύτερη ψυχολογική πίεση γύρω από τις Πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα ολόκληρο σύστημα έχει πείσει τα παιδιά ότι η αξία τους, το μέλλον τους, η επαγγελματική και οικονομική τους επιβίωση εξαρτώνται αποκλειστικά από λίγες εξετάσεις και από μια σχολή. Μαθητές και μαθήτριες μεγαλώνουν με τεράστιο άγχος, με ατελείωτη πίεση, με φόβο αποτυχίας και με την αίσθηση ότι αν δεν τα καταφέρουν «τελείωσε η ζωή τους».
Και δυστυχώς έχουμε δει τραγικά περιστατικά που δείχνουν πόσο βαθιά έχει γίνει αυτή η κοινωνική πίεση. Όλοι θυμόμαστε περιπτώσεις νέων παιδιών που λύγισαν ψυχολογικά, ακόμα και αυτοκτονίες μαθητών που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το βάρος των εξετάσεων και των προσδοκιών. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι κοινωνία χτίζουμε και πόσο αφόρητη έχουμε κάνει τη ζωή για τη νέα γενιά.
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου όλα γίνονται όλο και πιο ακριβά, ενώ η ζωή του εργαζόμενου αξίζει όλο και λιγότερο. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευτεί λόγω της τουριστικοποίησης και του Airbnb, οι πόλεις αγοράζονται από εταιρείες και funds, οι γειτονιές χάνουν τον χαρακτήρα τους και ο κόσμος αισθάνεται ξένος μέσα στον ίδιο του τον τόπο.
Την ίδια στιγμή, η δημόσια υγεία και η ψυχολογική υποστήριξη υποβαθμίζονται συνεχώς. Δεν υπάρχουν δομές, δεν υπάρχουν ψυχολόγοι για όλους, δεν υπάρχουν χρήματα για θεραπεία, δεν υπάρχουν πραγματικές κοινωνικές πολιτικές πρόληψης και φροντίδας. Η ψυχική υγεία αντιμετωπίζεται σαν πολυτέλεια ενώ στην πραγματικότητα είναι βασική ανάγκη.
Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, όλο και περισσότεροι άνθρωποι καταφεύγουν σε μορφές εθισμού για να αντέξουν.
Ναρκωτικά.
Χάπια.
Τζόγος.
Ατελείωτο scrolling.
Εθισμός στο ίντερνετ και στα social media.
Πορνογραφία.
Αποξένωση.
Μια συνεχής ανάγκη φυγής από μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και πιο ασφυκτική.
Το doomscrolling, η μόνιμη έκθεση στην πληροφορία, στον φόβο, στην τοξικότητα και στην ψηφιακή υπερδιέγερση έχουν εξαντλήσει ψυχικά εκατομμύρια ανθρώπους. Ζούμε διαρκώς συνδεδεμένοι αλλά ταυτόχρονα όλο και πιο μόνοι.
Ακόμα και άνθρωποι που στα μάτια του κόσμου φαίνονται «δυνατοί», επιτυχημένοι ή προνομιούχοι μπορούν να βιώνουν βαθιά ψυχική κατάρρευση. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του τερματοφύλακα της Rayo Vallecano, Augusto Batalla, ο οποίος έχει μιλήσει δημόσια για τη βαριά κατάθλιψη που πέρασε και για τις δύσκολες ψυχολογικές στιγμές που βίωσε στην καριέρα και στη ζωή του. Αυτό δείχνει πως η ψυχική υγεία δεν κάνει διακρίσεις και πως πίσω από κάθε άνθρωπο μπορεί να υπάρχει ένας αόρατος αγώνας που οι περισσότεροι δεν βλέπουν.
Εμείς, ως Club της Rayo Vallecano στην Ελλάδα, δεν πιστεύουμε ότι η απάντηση βρίσκεται στην απομόνωση και στον ατομισμό. Πιστεύουμε στη συλλογικότητα, στην ανθρώπινη επαφή, στην αλληλεγγύη, στη γειτονιά, στην παρέα, στη φυσική παρουσία.
Γιατί και εμείς εργαζόμενοι είμαστε.
Και εμείς πιεζόμαστε.
Και εμείς έχουμε προβλήματα, άγχος, οικονομικές δυσκολίες και ψυχολογική κούραση.
Αυτό που μας κρατά όρθιους είναι ότι δεν τα περνάμε μόνοι μας.
Η συλλογικότητα μάς δίνει ανάσες.
Η παρέα μάς δίνει δύναμη.
Το γήπεδο μάς δίνει στιγμές χαράς, εκτόνωσης και ζωής.
Οι δράσεις, τα ταξίδια, τα πανό, οι συζητήσεις, οι συναυλίες, οι κοινές εμπειρίες και η αλληλεγγύη δημιουργούν δεσμούς πραγματικούς. Και αυτοί οι δεσμοί είναι απαραίτητοι σε μια εποχή που το σύστημα θέλει ανθρώπους απομονωμένους, φοβισμένους και παθητικούς.
Δεν λέμε ότι το ποδόσφαιρο λύνει τα πάντα.
Δεν λέμε ότι μια παρέα εξαφανίζει την κατάθλιψη ή τα ψυχικά προβλήματα.
Λέμε όμως ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον άνθρωπο.
Έχει ανάγκη να βγει από το σπίτι.
Να μιλήσει.
Να αγκαλιάσει και να αγκαλιαστεί.
Να νιώσει ότι ανήκει κάπου.
Να συμμετέχει.
Να δημιουργεί αναμνήσεις μακριά από οθόνες και αλγόριθμους.
Πιστεύουμε σε μια ζωή με περισσότερη πραγματική επαφή και λιγότερη ψηφιακή αποξένωση.
Σε γειτονιές ζωντανές και όχι σε κοινωνίες κλεισμένων θυρών.
Σε παρέες αντί για μοναξιά.
Σε συλλογικότητες αντί για ατομισμό.
Σε δράση αντί για παθητική κατανάλωση εικόνων.
Σε αλληλεγγύη αντί για κοινωνικό κανιβαλισμό.
Η ψυχική υγεία δεν είναι προσωπική υπόθεση του καθενός ξεχωριστά. Είναι κοινωνικό ζήτημα. Και όσο η κοινωνία διαλύεται, τόσο θα διαλύονται και οι άνθρωποι μέσα σε αυτήν.
Γι’ αυτό καλούμε τον κόσμο να ξαναβρεί την επαφή με την πραγματική ζωή.
Με τους ανθρώπους του.
Με τις γειτονιές του.
Με τις συλλογικές εμπειρίες.
Με τη χαρά της συμμετοχής.
Να μιλήσουμε μεταξύ μας.
Να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον.
Να δημιουργήσουμε ξανά κοινότητες, παρέες και δεσμούς.
Γιατί απέναντι στη μοναξιά, στον φόβο και στην ψυχική εξάντληση, η συλλογικότητα παραμένει μια από τις πιο ανθρώπινες μορφές αντίστασης.
Καλούμε λοιπόν όλους και όλες, μικρούς και μεγάλους, να συμμετέχουν στο δικό μας club. Στο club των Rayistas. Ένα club που είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια οπαδική συνάντηση. Είναι μια συλλογικότητα. Μια παρέα. Μια οικογένεια.
Περιμένουμε τον κόσμο στις εκδηλώσεις μας, στις συναντήσεις μας, στις ημέρες που βλέπουμε μαζί τα παιχνίδια της ομάδας, αλλά και σε κάθε δράση που ανακοινώνουμε μέσα από τις σελίδες μας.
Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που μας θέλει μόνους, εμείς επιλέγουμε να στεκόμαστε μαζί.
RAYISTAS GRIEGOS
Το κείμενο το αλιεύσαμε από το προφίλ στο fb του Φίλιππα Σπυρόπουλου
Τον τίτλο τον επιλέξαμε εμείς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου