Η δίκη της «Χρυσής Αυγής» και ορισμένα ζητήματα που αναδεικνύει

Με οριακή απόφαση των δύο απ’ τους τρεις δικαστές του Συμβουλίου Εφετών, εκδόθηκε τελικά στις 4/2 βούλευμα σύμφωνα με το οποίο παραπέμπονται σε δίκη 70 μέλη της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, συμπεριλαμβανομένης και όλης της κοινοβουλευτικής της ομάδας -18 σημερινών και πρώην βουλευτών- με την κατηγορία της «σύστασης εγκληματικής οργάνωσης». Στο κατηγορητήριο του βουλεύματος περιλαμβάνονται η δολοφονία του αγωνιστή Παύλου Φύσσα, η επίθεση στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα, οι δολοφονικές επιθέσεις σε μετανάστες καθώς και σε διάφορα στέκια συλλογικοτήτων και η συνολικότερη δράση των «Ταγμάτων Εφόδου». Με έντονο τρόπο προβλήθηκαν από μερίδα του Τύπου -κυρίως απ΄ τις εφημερίδες του συγκροτήματος Λαμπράκη, «Τα Νέα» και «Το Βήμα»- οι ενστάσεις που έθεσε ο εφέτης Νίκος Σαλάτας, ο ένας απ΄ τους τρεις δηλαδή, που μειοψήφησε, ο οποίος παρουσιάζεται και ως «ιδιαίτερα έγκριτος», έντιμος, ακόμα και ως… αριστερός(!), ενώ η στάση του χαρακτηρίζεται ως «ισχυρή μειοψηφία», η οποία έχει δημιουργήσει προβληματισμούς στους δικαστές. Η κύρια ένσταση του Σαλάτα εστιάζεται στη «μη στοιχειοθέτηση κατηγορίας ένταξης και διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης».
Το σκεπτικό του είναι πως «δεν προκύπτει οικονομικό όφελος» των κατηγορουμένων από τη δράση της Χρυσής Αυγής, επικαλούμενος αυτά που προβλέπει η διεθνής «Σύμβαση του Παλέρμο 2000», που έχει υπογράψει και η Ελλάδα, και άρα πως πρέπει να δικαστούν μόνο για κακουργήματα. Διαφώνησε επίσης με τη «στοιχειοθέτηση του αδικήματος της διακεκριμένης οπλοκατοχής»! Παρά το γεγονός πως στοιχεία που έχουν βγει στην επιφάνεια κατά καιρούς, όπως η υπόθεση του οπλοστασίου του επιχειρηματία Πάλλη και οι σχέσεις που είχε με τη Χρυσή Αυγή, αλλά και το πλήθος των δολοφονικών επιθέσεων και των τραμπουκισμών σε Έλληνες και μετανάστες αποδεικνύουν το αντίθετο. Η στάση αυτή του εφέτη, αλλά και άλλων κέντρων του συστήματος, σε ανάλογο μήκος κύματος, εντάσσονται στην τάση διαμόρφωσης και προσέγγισης, σε μια πορεία, της λεγόμενης «σοβαρής» Χρυσής Αυγής ή όπως αλλιώς ίσως μετονομαστεί ή μεταλλαχθεί στο μέλλον, η οποία μπορεί να «αξιοποιηθεί» κατάλληλα. Μια τάση που την έχουμε δει να εκδηλώνεται και όλο το προηγούμενο διάστημα, με τις δηλώσεις και τις στάσεις των διάφορων Μπαλτάκων, Φαήλων ή Πολύδωρων (και όχι μόνο) και που σηματοδοτεί και μια πιθανή μεταστροφή ως προς την αντιμετώπιση του νεοναζιστικού αυτού μορφώματος. Τώρα, μάλιστα, που δεν τίθεται η ανάγκη «κοντέματός» του, για να μη φθαρεί εκλογικά η επίσημη πολιτική διαχείριση του συστήματος, της οποίας βασικός κορμός ήταν το προηγούμενο διάστημα η Ν.Δ., που βρισκόταν στο τιμόνι της επίθεσης στο λαό και που έπρεπε να διαφυλαχθεί σ’ αυτό της το ρόλο. Γιατί η επιχείρηση «κοντέματος» μ΄ αυτό ακριβώς είχε σχέση, όπως φτάνει να ομολογεί με τρόπο κι ο Δένδιας, κι όχι με κάποιον όψιμο «αντιφασισμό» απ΄ τη μεριά τής τότε πολιτικής διαχείρισης του συστήματος, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Εξελίξεις μάλιστα κατά τις οποίες θα στήνονται γέφυρες με το φασιστικό μόρφωμα θα επιβεβαιώσουν πλήρως τον κάλπικο αυτό «αντιφασισμό» και τις αφετηρίες του.
Η δίκη προσανατολίζεται για τις 20-21 του Απρίλη, επέτειο του στρατιωτικο-φασιστικού πραξικοπήματος του 1967. Ο φασισμός κι ο νεοναζισμός όμως δεν αντιμετωπίζονται με τα αστικά δικαστήρια του εξαρτημένου καπιταλιστικού κράτους και με την αστική ταξική «Δικαιοσύνη». Ούτε αν το εξετάσει κανείς απ’ τη σκοπιά των πραγματικών προθέσεων αυτού του κράτους, και των ξένων και ντόπιων αφεντικών του, ούτε απ΄ τη σκοπιά των αιτιών που τον γεννούν και τον εκτρέφουν, ούτε απ΄ τη σκοπιά της αποτελεσματικότητας. Ο φασισμός είναι γέννημα-θρέμμα του σάπιου συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, της οξυμένης κρίσης του και της αγριότητας που χαρακτηρίζει την επίθεση του συστήματος αυτού σ΄ όλα τα μέτωπα, ενάντια στο λαό, στους εργαζόμενους –Έλληνες και μετανάστες– στους άνεργους, στη νεολαία.
Δεν αντιμετωπίζεται ούτε με το κλίμα που δημιουργείται σήμερα, μετά την ανάληψη της κυβέρνησης από ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ. Με εκφοβιστικές εκκλήσεις προς το λαό πως «αν αποτύχει ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει η Χρυσή Αυγή». Με τη διαμόρφωση ενός «εθνικο-πατριωτικού» κλίματος υποτιθέμενης «όρθωσης αναστήματος» (απ΄ την κυβέρνηση και την «εθνική αντιπροσωπεία», βεβαίως) και «εθνικής υπερηφάνειας» απέναντι σε κάποιους απ΄ τους ιμπεριαλιστές. Όπου «όλοι μαζί ως έθνος» (εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι) συντασσόμαστε με την κυβέρνησή μας και «ορθώνουμε το ανάστημά μας» για να «διαπραγματευτούμε» (προσοχή, όχι για να συγκρουστούμε πραγματικά) με κάποιους απ΄ τους ισχυρούς της Γης (έχοντας και τη… συμπαράσταση (sic) κάποιων άλλων ισχυρών).
Ένα «κλίμα» που χαιρετίζεται με σαφήνεια και από εθνικιστικές, ακροδεξιές και παραδοσιακά συστημικές πλευρές, μακριά απ’ την ταξική και αντιιμπεριαλιστική διάσταση στην οποία βρίσκεται η πραγματική απάντηση.
Όποια κι αν θα ’ναι η έκβαση της δίκης αυτής, καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο λαός στους θιασώτες της, καμιά αυταπάτη δεν πρέπει να του δημιουργηθεί πως θ’ απαντηθεί πραγματικά τόσο η δολοφονική δράση της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής όσο και γενικότερα ο φασισμός. Απάντηση που μόνο ο λαός με την πάλη του, τις αντιστάσεις του και τη συγκρότηση ταξικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος μπορεί να δώσει.

Προλεταριακή Σημαία