Αριστεροί αναρχικοί ή αντιδραστικοί ισλαμόφοβοι; (για το Charlie Hebdo)

Η εφημερίδα ξεκίνησε το 1960 με τον Choron και Francois Cavana. Τότε λεγόταν Hara-kiri με το σύνθημα “χαζό και κακό”( bête et mechant). Η εκδοτική γραμμή ήταν να “απαγορεύσουμε τις απαγορεύσεις”.
Αυτή η γραμμή δεν λειτούργησε με επιτυχία στο κόσμο. Το 1970 το πρωτοσέλιδο για τον θάνατο του De Gaulle οδηγεί στην απαγόρευση του Hara-kiri. Οι Choron και Cavana ξεπερνούν την απαγόρευση και επιστρέφουν με την ονομασία Charlie Hebdo.
Σε μια πρώτη περίοδο τα περιοδικά Hara-kiri και μετά Charlie Hebdo παρουσίαζαν κάποια προοδευτικότητα, δηλαδή στο πνεύμα τις κριτικής ο Cavana έλεγε «όλα μπορούν να επικρίνονται τίποτα δεν είναι ιερό».
Το 1981 η εφημερίδα σταματά να βγαίνει λόγο έλλειψης κοινού. Έντεκα χρόνια μετά ξαναεμφανίζεται. Ο Philippe Val την διευθύνει μέχρι το 2009. Οι θέσεις του διαφέρουν τελείως με το αριστερίστικο στυλ τις αρχής.
Ο Philippe Val υποστηρίζει το «ναι» στο δημοψήφισμα για το ευρωπαϊκό σύνταγμα, υποστηρίζει τον πόλεμο στο ΙΡΑΚ, κάνει επίθεση στο Chomsky με συκοφαντίες, δίνει τον λόγο στις στήλες του στη Caroline Fourest (αντιδραστική δημοσιογράφο).
Το 2006 λέει στη εφημερίδα του : «αν δούμε τον χάρτη του κόσμου πηγαίνοντας προς την ανατολή πέρα από την Ελλάδα ο δημοκρατικός κόσμος σταματάει . Μόνο μια νησίδα στη Μέση Ανατολή, το κράτος του Ισραήλ , μετά τίποτα άλλο (δημοκρατικό) μέχρι την Ιαπωνία. (…) Ανάμεσα στο Τel Αviv και το Tokyo είναι κυβερνήσεις αυθαίρετες που μπορούν να συγκρατιούνται στη εξουσία μόνο διατηρώντας σε αγράμματους κατά 80% πληθυσμούς το μίσος για την δημοκρατική δύση».
Μερικές ζωγραφιές του σχεδιαστή Sine δείχνοντας τον Σαρκοζύ να μετατρέπεται σε Εβραίο δεν αρέσουν καθόλου στη διεύθυνση που τον απολύει και πριν από αυτόν ο Olivier Cyran απολύθηκε αφού κατηγορούσε για «συμπεριφορά δεσπότη» τον Philippe Val.
Ενώ οι σχεδιαστές Charb , Wolinski διατηρούσαν προοδευτικά στοιχεία , ο διευθυντής τους Val έκανε τον απολογητή των ΗΠΑ. Στις συνθήκες τις Γαλλίας όπου η ισλαμοφοβία έγινε νόμος το να ζωγραφίζεις τον Προφήτη Mahomet ως τρομοκράτη δεν είναι επίτευγμα. Αθροίζεται με την φασιστική προπαγάνδα διανοούμενων όπως των Ζεμούρ και Houellebecq.
Ο Val χρησιμοποίησε το ρεύμα ισλαμοφοβίας που καλλιέργησε το κράτος μέσα στη κοινωνία για να αυξήσει την οικονομική κατάσταση τις εφημερίδας του.
Αυτός ο κύριος έκανε μια στροφή στη εφημερίδα δίνοντας σαν κύριο στόχο το Islam. Αυτό ξεφεύγει από τον αντιθρησκευτικό πνεύμα τις αρχής τις εφημερίδας και ταυτίζεται με την πολιτική γραμμή τις εξουσίας που στοχεύει μια συγκεκριμένη θρησκεία. Στη Γαλλία ένας κόσμος προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τα γεγονότα του Παρισιού για ακροδεξιούς σκοπούς όπως το να επιτρέψουν την κατοχή όπλων η όπως η κυρία Λεπέν να ξαναφέρει την ποινή θανάτου κ.λπ.
Όπως το λέει ένας προοδευτικός πανεπιστημιακός Said Bouamama (Αλγερινός) :” πρέπει να αντισταθούμε στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους για το πετρέλαιο για να κατευθυνθεί η αγανάκτηση του κόσμου ενάντια στον πολιτικό υπεύθυνο για να μην την καπηλευτούν σε λάθος κατεύθυνση. Δεύτερον να εναντιωθούμε ασυμβίβαστα στη Ισλαμοφοβία για να μην περιθωριοποιηθεί ένα μεγάλο μέρος από τα λαϊκά στρώματα. Πρέπει επίσης να οργανώσουμε αυτή την νεολαία για να δυναμώσουμε τον αγώνα ενάντια το ρατσισμό και τους ελέγχους και τις αστυνομικές δολοφονίες, και πρέπει να δώσουμε μια καινούργια ώθηση στη διεθνής γαλλική πολιτική..”

Όμιλος μ-λ της Βρετάνης (Γαλλία)