Η «δημοκρατική πορεία» της 11ης Ιανουαρίου δεν θα μείνει στο μέλλον να μας υπενθυμίζει την απύθμενη υποκρισία αυτών που πρωτοστάτησαν στην πραγματοποίησή της. Αλλά τη δυνατότητα των ιμπεριαλιστικών κυβερνήσεων, στη βάση των δεδομένων (αρνητικών) συσχετισμών να εκμεταλλεύονται τέτοιου είδους γεγονότα, ακόμη και αν υποθέσουμε πως δεν είχαν ανάμειξη κάποιου είδους στη δημιουργία τους.
Η κυβέρνηση Ολάντ μπήκε σχεδόν ευθύς αμέσως στην κούρσα αξιοποίησης του γεγονότος. Με ισχυρές δόσεις τρομολαγνείας και προώθησης ενός ισλαμοφοβικού κλίματος, οι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς και εν γένει η ισλαμική θρησκεία έγιναν ο πολιορκητικός κριός για την κλιμάκωση της φασιστικοποίησης στο Παρίσι και σε όλη τη γαλλική επικράτεια. Έτσι επεκτάθηκε και κλιμακώθηκε εντυπωσιακά αυτό που ξεκίνησε από το Παρίσι και λειτουργώντας σαν ένα είδος «αυτοεκπληρούμενης προφητείας»: το κατέβασμα, πριν ακόμα από τις διακοπές των Χριστουγέννων, του στρατού στους κεντρικούς δρόμους με πρόσχημα τις απειλές από τους τζιχαντιστές. Τώρα πια χιλιάδες στρατιώτες -τουλάχιστον διπλάσιοι από αυτούς που υπήρχαν ένα μήνα πριν στις μεγάλες πόλεις της Γαλλίας- «τηρούν την τάξη και την ασφάλεια». Θυμίζοντας έντονα τα αντιδημοκρατικά μέτρα και τους τρομακτικούς περιορισμούς των δικαιωμάτων που ακολούθησαν την 11η Σεπτέμβρη 2001 στις ΗΠΑ.
Θα έλεγε κανείς πως μέσω του συμβάντος αυτού δόθηκε στον Ολάντ να «αναστηθεί» ανακτώντας ποσοστά δημοτικότητας κοντά στο 40%, έναντι του πενιχρού 19% που κατείχε λίγο καιρό πριν. Ωστόσο νομίζουμε πως τα οφέλη είναι πολύ περισσότερα και αφορούν το σύνολο του αστικού-ιμπεριαλιστικού πολιτικού προσωπικού της Γαλλίας. Διότι μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί η από κοινού (αγκαζέ) συμμετοχή στη διαδήλωση των Ολάντ και Σαρκοζί και το σήκωμα των πατριωτικών τόνων και από τους δύο. Από αυτήν την άποψη έχει εξαιρετικά αντιδραστική σημασία το γεγονός πως μεγάλα τμήματα των μεσαίων στρωμάτων κερδήθηκαν έστω προσωρινά και έγιναν με αυτόν τον τρόπο πολλαπλασιαστές μιας εκστρατείας τρόμου και αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων.
Η αστική τάξη της Γαλλίας γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα, κι ας καμώνεται την ανήξερη, πως το φονικό στο Παρίσι το παρήγαγε η ιμπεριαλιστική πολιτική, σαν σύνολο των ιμπεριαλιστών και μεμονωμένα του καθένα τους. Το ‘χει παραγάγει η βύθιση πολλών χωρών της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, για να μείνουμε στην τελευταία εικοσαετία, στη φτώχεια και την εξαθλίωση μέσω ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και βύθισης ολόκληρων χωρών στη δίνη εμφυλίων συγκρούσεων κ.ο.κ. Βύθιση στην οποία έχει το αναντίρρητο μερτικό της και η ιμπεριαλιστική Γαλλία. Το ’χει παραγάγει η πολιτική των ιμπεριαλιστών και μια και μιλάμε γι αυτή, η πολιτική της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας στο εσωτερικό της. Που συνεχίζει να αντιμετωπίζει τους μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς σαν «παιδιά ενός κατώτερου θεού», που αντιμετωπίζει εκατομμύρια ανθρώπους σαν κοινωνικά απόβλητα, μαντρωμένους στα γκέτο των παρισινών προαστίων και όχι μόνο αυτών. Και που γνωρίζει πολύ καλά πως η κλιμάκωση των πολιτικών λιτότητας, όλα αυτά τα χρόνια, δημιουργεί ένα πολλαπλασιασμένα εύφλεκτο έδαφος σε σύγκριση με αυτό που υπήρχε στην εξέγερση των γκετοποιημένων προαστίων το 2006. Και άρα «επιβάλλει» την κλιμάκωση των πολιτικών φασιστικοποίησης και περιστολής των δημοκρατικών ελευθεριών.
Ταυτόχρονα το συμβάν έδωσε στον γαλλικό ιμπεριαλισμό τον απαραίτητο αέρα για να κλιμακώσει την ιμπεριαλιστική του πολιτική. Την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς απέσπασε τη σύμφωνη γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας του γαλλικού κοινοβουλίου όχι μόνο για τα αντιδημοκρατικά μέτρα, αλλά και για τη συνέχιση της συμμετοχής της Γαλλίας στην επέμβαση στο Ιράκ, που πραγματοποιείται με το πρόσχημα την καταπολέμηση του ISIS. Επιπλέον όλη αυτή η ιστορία έδωσε τη δυνατότητα στη Γαλλία να πρωτοστατήσει στη συζήτηση που διεξάγεται στην ΕΕ (έκτακτη σύνοδος στο Παρίσι τρεις μέρες μετά, στις 11 Ιανουαρίου, Σύνοδος ΥΠΕΞ της ΕΕ με θέμα την «αντιτρομοκρατική» πολιτική της μια εβδομάδα αργότερα) για το εύρος και το πλήθος των μέτρων που απαιτούνται δήθεν για την αντιμετώπιση του ριζοσπαστικού Ισλάμ, ουσιαστικά για τη βελτίωση των μεθόδων ελέγχου και παρακολούθησης των Ευρωπαίων πολιτών, τη δημιουργία ενός πλαισίου ακόμα λιγότερο δημοκρατικού, και με στόχο την καταστολή των αγωνιζόμενων κομματιών των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Επίσης της έδωσε δυνατότητα να πρωταγωνιστήσει σαν χώρα στην αμερικανοευρωπαϊκή συζήτηση για τη δυνατότητα συγκλίσεων στη λήψη μέτρων «αντιτρομοκρατικού» χαρακτήρα, ανεβάζοντας τον ρόλο της στο παγκόσμιο γίγνεσθαι..
Στο πεδίο της ενίσχυσης του αντιδραστικού θεσμικού πλασίου της ΕΕ είναι φανερό πως έχει ήδη πραγματοποιηθεί μια συμφωνία -παρά τις διαφορές- ανάμεσα στους δύο ιμπεριαλιστικούς πυλώνες της: τη Γαλλία και τη Γερμανία. Έχοντας και οι δύο τους το κατ’ αρχάς πρόσχημα, την ύπαρξη δηλαδή αρκετών εκατομμυρίων μουσουλμάνων, έστω και αν προέρχονται από διαφορετικής «πηγές» (από τις παλιές αποικοκρατικές κτήσεις στη Γαλλία, από τα εκκατομύρια των Τούρκων οικονομικών μεταναστών στη Γερμανία), για να δηλώσουν το «ενδιαφέρον» τους. Και να προωθήσουν τα συμφέροντά των αστικών τους τάξεων τόσο στο εσωτερικό των χωρών τους όσο και στην εξωτερική τους πολιτική.
Στη Γερμανία, ωστόσο, οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις (χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες) ενώ χρησιμοποιούν το κλίμα τρόμου, κρατούν σαφείς αποστάσεις από την ακραία ισλαμοφοβική και ρατσιστική πολιτική του «κινήματος» PEGIDA, που διοργανώνει από τις αρχές του περασμένου χρόνου και κάθε Δευτέρα ρατσιστικές διαδηλώσεις, κύρια στη Δρέσδη. Και αυτό είναι εξηγήσιμο και από τις δύο πλευρές. Το PEGIDA χρησιμοποιεί την αντιισλαμική υστερία, διοχετεύοντας έτσι τη δυσαρέσκεια μικροαστικών τμημάτων αλλά και μερίδων της εργατικής τάξης που έχουν πληγεί από την επίθεση του γερμανικού κεφαλαίου στο πεδίο της μετανάστευσης. Στην άλλη πλευρά, όπως χωρίς περιστροφές δηλώνουν πολλά στελέχη του κυβερνώντος χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, η Γερμανία (δηλαδή το γερμανικό ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο) εξακολουθεί να χρειάζεται την εργατική δύναμη των εκατομμυρίων μεταναστών και αυτό είναι που καθορίζει εν τέλει τη στάση τους. Άλλης τάξης ζήτημα αποτελεί το ζήτημα των δικαιωμάτων εργασιακών αλλά και ευρύτερα δημοκρατικών που έχει κατακτήσει αυτός ο κόσμος. Στο πεδίο περιστολής τους, μάλλον υπάρχουν περισσότερες συμφωνίες μεταξύ των ρατσιστικών και φασιστικών δυνάμεων που καλύπτονται πίσω από τον μανδύα της ισλαμοφοβίας και των κυρίαρχων και «καθωσπρέπει» αστικών δυνάμεων.
Όλες αυτές οι αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις δεν μπορούν να θεωρηθούν παρά σε συνέχεια μιας κλιμακούμενης αντιδραστικής πορείας των ευρωπαϊκών και παγκόσμιων εξελίξεων. Και σαν τέτοιες να αποκαλυφθούν, να καταγγελθούν και προπαντός να αντιμετωπιστούν από το λαϊκό κίνημα κάθε χώρας.
Τ.Σ.
Από την Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου