8/3/2013 μέρα της γυναίκας.....
6 χρόνια πριν 8/3/2007. Δεν ξεχνάμε εκείνη τη μέρα.
Ήταν η μέρα όλων μας, η μέρα που έδειξε πως το σύστημα εννοεί το σεβασμό στη γυναίκα και σε κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται. Γκλομπ στα κεφάλια από τα κορίτσια, γκλομπ στα κεφάλια από τα αγόρια, ξύλο , ξύλο ξύλο, χημικά, χημικά, χημικά.
Το σύστημα έκανε την πρώτη δοκιμή μαζικής βίας και επιβολής της "νέας" εποχής.
Δυστυχώς είχαμε δίκιο. Είχαμε πιο πολύ δίκιο από ότι φανταζόμασταν όταν λέγαμε πως η "νέα" εποχή ήταν η εποχή επίθεσης στα δικαιώματα όλου του λαού και ότι το φοιτητικό κίνημα πάλευε τότε για όλο τον λαό, όπως έλεγαν κάποιοι τότε, "αναχαίτιζε την επίθεση" που θα ακολουθούσε σε όλο το λαό.
Και εκεί ήταν και η λύση που έπρεπε να ψάξει, στους μόνους φυσικούς του συμμάχους, στο λαό, και να συνεχίσει τον αγώνα του..... όμως για μια ακόμα φορά οι ρεφορμιστικές πρωτοπορίες φάνηκαν "ανάξιες των περιστάσεων", και παράλληλα δεν κατάφεραν άλλοι να παίξουν το ρόλο που αντιστοιχεί στην άποψη που πρέπει να καλύψει αυτό το κενό.
Την επόμενη μέρα κάθε είδους ρεφορμιστές υποχώρησαν μπροστά στον εκβιασμό του συστήματος και των εκφραστών του εκείνη την εποχή (το είχαν άλλωστε προετοιμάσει από καιρό). Η δήλωση Πολύδωρα- Καραμανλή περί έκνομου χαρακτήρα της αντίστασης σε ψηφισμένο νόμο, και η με κάθε κόστος διάλυση της διαδήλωσης έπιασε τόπο.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε τα πρωτοσέλιδα της Αυγής και του Ριζοσπάστη την επόμενη μέρα για "αλλαγή μορφών πάλης", για αντικατάσταση της κατεύθυνσης "ο νόμος να καταργηθεί", από την "να μην εφαρμοστεί στην πράξη", δεν πρέπει να ξεχνάμε το συντονιστικό της ΕΑΑΚ 2 εβδομάδες μετά που το μόνο που (συν)αποφάσισε ήταν την κοινή εκλογική τους κάθοδο, ελάχιστα μακριά από την αισχρή αφίσα της ΠΚΣ λίγο καιρό αργότερα με το κατάπτυστο :"δείξαμε τη δύναμή μας, αλλάζουμε τους συσχετισμούς", δεν πρέπει να ξεχνάμε την αποφασιστικότητα και τον ρεβανσισμό του συστήματος απέναντι στην νεολαία.
Τίποτα δεν πρέπει να ξεχνάμε. Όχι για να απογοητευόμαστε, αλλά για να διδασκόμαστε και να βγάζουμε τα απαραίτητα συμπεράσματα για τους τόσο αναγκαίους σημερινούς και αυριανούς αγώνες.
Γιατί είναι και πολλά άλλα που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Την αποφασιστικότητα της νεολαίας να ξαγυρίζει ξανά και ξανά, να διαδηλώνει ξανά και ξανά, κόντρα σε χτυπήματα και νέα χτυπήματα, και να βάζει υποθήκες για την αποφασιστικότητα που εκφράστηκε κάποια χρόνια μετά στο ίδιο ακριβώς μέρος από τμήμα του λαού.
Την ανάπτυξη πραγματικών και όχι εικονικών συντροφικών σχέσεων που αναμένουν να εκφραστούν ξανά στον αγώνα για μια άλλη κοινωνία.... τον Μάκη που έτρεμε και τον πήρα από το χέρι και του είπα θα πάμε ξανά, την Σοφία που τόσο θαρραλέα με βοήθησε όταν δεν έβλεπα από το αίμα, τον Χρήστο που έκλαιγε νομίζοντας πως ο Δημήτρης δεν είναι πια μαζί μας, τον Θοδωρή που γύριζε ξανά και ξανά μαζεύοντας κοπέλες από την άσφαλτο χωρίς να μετρήσει τον κεφάλι του, τον Μ. (πάντα με το επίθετο τον φωνάζαμε, δεν θυμάμαι όνομα) που δεν φοβήθηκε και αντιστάθηκε με τόσο θάρρος όπως μπορούσε, τον έναν τον άλλο, όλους....
Το κειμενάκι που ακολουθεί το ‘χα γράψει νωρίτερα (τον Σεπτέμβρη του 2006) στο περιοδικό Έναυσμα των Αγωνιστικών Κινήσεων, εμπνευσμένο από το "Μάη-Ιούνη", αλλά νομίζω ήταν ελαφρά "διαχρονικά προφητικό" και το δίνω ακριβώς όπως το χα γράψει χωρίς καμία αλλαγή, ακόμα και με το λάθος περί πληβείων...
"Μέσα στων μύθων τις ψευτιές βρίσκεται κρυμμένη η αλήθεια"
Ένας μύθος δεν μπορεί να ανατραπεί παρά από έναν άλλο μύθο. Λένε
Κι ας ήμασταν μέχρι χθες η γενιά του τίποτα (λέγανε)
Κι ας γίναμε η γενιά της ελπίδας (κάποιοι από αυτούς λένε-είπανε-)
Οι ανθρώπινοι ορίζοντες περιορίζονται από ανθρώπινα όνειρα.
Κι είμαστε μια νεολαία με όνειρα πολύ περιορισμένα.
Κι έχουμε έτσι ορίζοντες πολύ στενούς.
Μας τους στενεύουν κάθε μέρα. Μας τους εγκλωβίζουν σε πολύχρωμα κουτιά τηλεόρασης. Μας τυφλώνουν με τα φώτα του πιο βαθιού σκοταδιού. Κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα….
Μας αρνούνται. Μας πυροβολούν. Κανονικά στην Παλαιστίνη. Μεταφορικά στην Ευρώπη. Με όλους τους τρόπους στην Αμερική και στη Γαλλία.
Κι ήρθαν τώρα να μας κρίνουν.…
Οι Πρετεντέρηδες και οι Μπους..
Οι Καραμανλήδες και οι Παπανδρέου.
Σάπιες φατρίες επαγγελματιών δολοφόνων.
Επαγγελματίες του ψέματος και της ληστείας.
Ξαμολήσανε ξανά το δηλητήριο.
> Άρθρα πληρωμένα σε εφημερίδες
> Πύραυλοι στο Λίβανο.
Δεν τους κάνουν λέει οι καταλήψεις μας.
Δεν είναι «επαρκή» τα όνειρα μας.
Όνειδος οι καταλήψεις μας…
Πρόθυμοι παντού. Παλιοί «αγωνιστές» (του πολυτεχνείου κ.λ.π.), να κρίνουν τον Αγώνα μας.
ΣΤΕΙΡΟ ΛΕΕΙ ΤΟ «ΟΧΙ» ΜΑΣ!
Δεν αρκεί, δεν φτάνει, δεν κάνει.
Πράγματι! Δεν τους κάνει. Οι δούλοι και οι πατρίκιοι πρέπει να λένε μόνο ΝΑΙ. Ούτε ναι, να γνέφουν καταφατικά το κεφάλι και πρόθυμοι να τρέχουν παντού. Στη δουλειά, στο σεμινάριο, στο γραφείο του καθηγητή, του εργοδότη, του βουλευτή, να παρακαλάνε, να ικετεύουν, να τρέχουν παντού, ικέτες και σκλάβοι, να γίνονται κρέας για κανόνια αφεντικών - ιμπεριαλιστών- ληστών - πειναλέων κλεφτών, αλλά …. πάνω από όλα να μην διανοηθούν να σκεφτούν ότι θα πουν ποτέ όχι.
Ε ΛΟΙΠΟΝ ΟΧΙ!!!
Αρνούμαι, αρνηθήκαμε μαζί όλοι επί 2 μήνες τους νόμους και τον κόσμο τους. Όλοι μαζί αρνηθήκαμε. Κάναμε το πιο σημαντικό βήμα στην συνείδησή μας.
ΠΑΛΕΨΑΜΕ και καταφέραμε να αρνηθούμε.
−> Και κοίτα βλέπω ήδη από τη γωνία να κοιτάν με το σαρδόνιο χαμόγελό τους. Εχθροί και ψεύτικοι φίλοι. Έτοιμοι να βγουν από τις κρυψώνες τους, από τις κρυψώνες που ήταν όσο μπροστά ήταν οι μάζες και να ξαναπάρουν τις (πληρωμένες) θέσεις τους και να ειρωνευτούν την κατάκτησή μας αυτή.
Να την πουν μικρή – ανεπαρκή –ανύπαρκτη.
Να χαρακτηρίσουν τον Νίκο τον Τεμπονέρα πασόκο, τον κάθε αγωνιστή τίποτα, τον κόσμο χαζό!
Το κίνημα μας είναι ανεπαρκές. Αυτό το δείχνει ότι σαν σαλιγκάρια μετά την βροχή – πολιτικάντηδες – κόλακες – εγκληματίες και σύμμαχοι ξαναβγαίνουν βόλτα. Ότι αυτή όλη η ράτσα συνεχίζει και θα συνεχίζει για καιρό να ορίζει τις μοίρες μας – να κρατά την εξουσία. Γιατί στο ρου της ιστορίας εδώ μας έριξε η μοίρα, σε δύσκολη εποχή, στης ήττας της ιστορικής τα καμώματα.
Γιατί το βάρος στις πλάτες είναι μεγάλο κι οι πλάτες μας ακόμη στη δουλειά άμαθες.
Μα θα σκληρύνουμε – θα νικήσουμε τις ανεπάρκειες μας, θα τις συζητήσουμε και θα τις ξεπεράσουμε στο δρόμο – με το κίνημα και με τον λαό –με τα μάτια στραμμένα στο μέλλον – για τις αυριανές μάχες – για τις αυριανές νίκες.
ΚΑΤΩ ΟΙ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ!
Σαμαράς Λεωνίδας. μέλος του συντονιστικού κατάληψης του σ.φ. φυσικού Θεσ., μέλος του δ.σ. του σ.φ.φυσικού, μέλος των αγωνιστικών κινήσεων
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου