Στο φόντο, κόμματα-δεκανίκια εμφανίστηκαν υπό την αμέριστη προστασία και προβολή των αστικών ΜΜΕ και τα περισσότερα εξαφανίστηκαν (ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, μένει να δούμε τι θα γίνει με το εμετικότερο όλων Ποτάμι που δείχνει για την ώρα να ανεβάζει τις σχέσεις του με τα κέντρα εξουσίας) στα γρήγορα, κάτω από το βάρος της χρέωσης της ανοιχτής και απροσχημάτιστης «χρησιμότητάς τους» στην αναγκαία κοινοβουλευτική συμπλήρωση ώστε να περνάνε –υπό διάφορες υποστηρικτικές εναλλαγές- τα μνημονιακά μέτρα. Όπως είναι γνωστό, τον ρουφιάνο κανείς δεν τον αγαπάει.
Το γεγονός ότι μέχρι τώρα «η δουλειά τελικά γίνεται» (με διάφορες εναλλαγές και συνδυασμούς) για λογαριασμό του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού δεν αναιρεί ότι ένα τέτοιο σύστημα (όταν μάλιστα είναι σε βαθιά κρίση αλλά και σε συνεχή υποβιβασμό από τα ξένα αφεντικά) δεν μπορεί για πολλά χρόνια να βασίζεται σε μια μόνιμα κινούμενη άμμο και σε απανωτό και ταχύτατο κάψιμο εφεδρειών. Ούτε και το γεγονός ότι οι περιπτώσεις «ατυχημάτων» –έξω και από τους στενούς σχεδιασμούς των κέντρων εξουσίας του συστήματος και ακριβώς επειδή τα κέντρα αυτά δεν είναι ενιαία- δεν μπορούν ούτε και πρέπει να αποκλειστούν.
Θα λέγαμε πως είναι πραγματικά κρίμα ότι σε τέτοιες συνθήκες ολοκληρωτικής κρίσης και όξυνσης όλων των σχέσεων στο ιμπεριαλιστικό–καπιταλιστικό σύστημα, όξυνση που φτάνει πολλαπλασιασμένη στον εξαρτημένο ελληνικό καπιταλισμό, το λαϊκό κίνημα παραμένει στη γωνία, ενώ οι συνέπειες της ιστορικής ήττας του κομμουνιστικού κινήματος είναι ακόμα εδώ και καθορίζουν απόλυτα τον τρόπο με τον οποίο κινούνται οι δυνάμεις που είναι ακριβώς απότοκα της ήττας αυτής. Μόνο που η ιστορία δεν γράφεται ούτε με «κρίμα» ούτε με «εάν». Βρισκόμαστε στο «εδώ» και στο «τώρα» και με αυτά τα δεδομένα πρέπει να δράσουμε.
Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις, το ΚΚΕ βρέθηκε όχι μόνο απροετοίμαστο αλλά καμωνόταν ότι δεν τρέχει και τίποτα σημαντικό. Έχοντας πιστέψει για τα καλά τα συστημικά παραμύθια της «ισχυρής Ελλάδας» και της «θωρακισμένης ελληνικής οικονομίας», βρέθηκε σε απόλυτο αιφνιδιασμό, κατάπιε στα γρήγορα τις «αντεπιθέσεις», προσπάθησε να εξηγήσει ότι «έτσι είναι ο καπιταλισμός γενικά» και να παρουσιάσει άνεση και χαλαρότητα. Για να δικαιολογήσει τη μόνιμη (τη σχετική με το ρεφορμιστικό DNA του) φοβία του να βγει ο λαϊκός παράγοντας στο προσκήνιο έστησε ένα θεωρητικό δημιούργημα περιγραφής της πραγματικότητας, που αποτελεί τη σοβαροφανή και «αριστερή» εκδοχή της παντοδυναμίας του συστήματος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, για το ΚΚΕ βάσει σχεδίου έφτασε το 10% η Χρυσή Αυγή, βάσει σχεδίου ο ΣΥΡΙΖΑ πλησίασε το 40% και έγινε κυβέρνηση και τώρα τελευταία παρουσιάζει την εκδοχή ότι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε τη θέση του ΠΑΣΟΚ, τα κέντρα εξουσίας προετοιμάζουν να στήσουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παίξει το ρόλο που έπαιζε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όλη αυτή ασφαλώς η τεράστια συνωμοσία είναι για να δημιουργηθεί ανάχωμα απέναντι στο ΚΚΕ!
Δεν έχει ίσως αξία να ασχοληθεί κανένας με τόσο ρηχές «εκτιμήσεις», που γίνονται ακριβώς για να δημιουργηθεί εσωκομματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης και να αντέξει ένα κομματικό δυναμικό σε συνθήκες πίεσης. Αυτό όμως που έχει αξία είναι ότι η ανακριβής εκτίμηση ότι έγινε ένα (πάνω κάτω) κανονισμένο πέρασμα της διακυβέρνησης από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σε ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ αγνοεί το γεγονός ότι το στελεχιακό δυναμικό του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσει να διαχειριστεί με επιτυχία τις υποθέσεις της αστικής τάξης, αν και πολύ θα το ήθελε! Οι λειψές του σχέσεις με την αστική τάξη (που τώρα οικοδομούνται σε συνθήκες επείγουσας ανάγκης), η μικρή του πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό αλλά και η απειρία–ερασιτεχνισμός του, σε συνδυασμό με τις πρωτοφανείς απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών, αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο «μη κανονικών» εξελίξεων. Εξελίξεις οι οποίες, προφανώς, θα αφορούν –και ίσως με δραματική ένταση- το λαϊκό παράγοντα.
Το ΚΚΕ ούτε λίγο ούτε πολύ… μεταφέρει στην πολιτική και στο κίνημα τη ρεβιζιονιστική θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων. Στο πολιτικό πεδίο όλα τα ρυθμίζει ο καπιταλισμός. Με ένα κουμπί γεννάει κόμματα, καταβαραθρώνει τα άλλα και γενικώς όλα τα μανιπουλάρει εύκολα. Ενώ οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις υποβιβάζονται από το ΚΚΕ ως παράμετροι που είναι σταθερά υπό έλεγχο και συνεννόηση. Δεν μπορούμε να φανταστούμε πιο αντιδιαλεκτική ανάλυση και ειδικά μια εποχή σαν τη σημερινή.
Με αυτή την ανάλυση, το ΚΚΕ «αποφεύγει» να αντιληφθεί τι θα μπορούσε να σημάνει σε τέτοιες συνθήκες η παρέμβαση ενός κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης και φυλάγεται από αυτά ακριβώς τα καθήκοντα απέναντι στο κίνημα. Επιφυλάσσει για τον εαυτό του το ρόλο «σας τα 'λεγα εγώ» αν και εδώ έχουμε διάφορες προφανείς αντιρρήσεις σε σχέση με τι μας έλεγαν, αν θυμηθούμε τα φληναφήματα της ισχυρής Ελλάδας, τα «επιθετικά» αιτήματα των 1400€ και την άρνηση της αναφοράς σε μνημόνια αφού «παντού έχουμε καπιταλισμό». Μια άρνηση που ξεχάστηκε στα γρήγορα και χωρίς να δοθεί λογαριασμός πουθενά έδωσε τη θέση της στη σημερινή κεντρική στόχευση «ενάντια στα μνημόνια», τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ υπογράφει νέα.
Επιφυλάσσει ακόμα για τον εαυτό του το στόχο της –διά της αναμονής- εκλογικής κεφαλαιοποίησης της δυσαρέσκειας από το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι τυχαίο ότι βασικός στόχος της πρώτης παρέμβασης του ΚΚΕ μετά τις εκλογές στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα ήταν και η παρουσίαση της πρότασης νόμου του ΚΚΕ στη Βουλή για κατάργηση των μνημονίων. Την ίδια στιγμή που σε κανένα σωματείο δεν έχει βάλει απεργιακή πρόταση με τον παραπάνω στόχο! Στο ψέκασμα με κοινοβουλευτικές αυταπάτες υπάρχει τελικά τεράστια προσφορά!
Στην προσέγγιση του ΚΚΕ, η ταξική πάλη ως παράγοντας ωρίμανσης του λαού και όξυνσης των αντιφάσεων του συστήματος απουσιάζει. Ο λαός και η εργατική τάξη δεν είναι παρά οι «μαθητές» που παρακολουθούν τα μαθήματα πολιτικής και πολιτικής οικονομίας, μαθήματα με μπόλικη μέντα ρεβιζιονισμού και νεοτροτσκισμού. Οι δε κινήσεις του ΚΚΕ σε χώρους δουλειάς είναι κινήσεις δήλωσης παρουσίας και συσσώρευσης δυνάμεων χωρίς ποτέ να κλιμακώνονται.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, από την άλλη, έχει καταφέρει, είναι η αλήθεια, τα τελευταία χρόνια να είναι ένα μετωπικό σχήμα το οποίο γενικά γνωρίζει ο κόσμος ότι υπάρχει. Πατάει πάνω στη συνύπαρξη πολλών οργανώσεων, έχει εκμεταλλευτεί τις δυνάμεις της στους χώρους της νεολαίας και έχει βρει βήμα στα πολλαπλά κοινά φόρα που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Το «μεταβατικό της πρόγραμμα», είτε το θέλει είτε όχι (και η εκτίμησή μας είναι ότι το θέλει), αποτελεί τη δική της γέφυρα συνεννόησης με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Τα καθαρά φιλοΣΥΡΙΖΑ άρθρα κορυφαίων στελεχών της το προηγούμενο διάστημα, όσο και αν τα στελέχη αυτά υποτίθεται πως είναι αυτονομημένα (και τι σημαίνει άραγε αυτό;), στην πραγματικότητα εκφράζουν την κεντρική πολιτική γραμμή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την περίοδο αυτή, καθώς και το ρόλο που επιφυλάσσει στον εαυτό της αλλά και στο ίδιο το λαϊκό κίνημα: αυτό του αριστερού ελεγκτή και διορθωτή της «αντιφατικής κυβέρνησης» (όπως η ίδια έλεγε) του ΣΥΡΙΖΑ. Στη συνέχεια της ρεφορμιστικής της μήτρας η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν μπορεί να δει για το λαϊκό κίνημα έναν ρόλο αυτόνομο από τις διεργασίες στις οποίες ηγεμονεύει το σύστημα.
Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η στάση της στις συγκεντρώσεις που κάλεσε (με διάφορα προκαλύμματα) ο ΣΥΡΙΖΑ στις πλατείες. Οι συγκεντρώσεις αυτές είχαν ως βασικό χαρακτηριστικό τη στήριξη της κυβέρνησης στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης. Αυτό το χαρακτηριστικό δεν υπήρχε ο συσχετισμός να ανατραπεί και αυτό ήταν ολοφάνερο στον καθένα που παρακολουθεί τα πράγματα και έχει στοιχειώδεις πολιτικές εκτιμήσεις. Οι αιτιάσεις των στελεχών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι προσπάθησαν να οξύνουν το αντιΕΕ αίσθημα του λαού και όχι να στηρίξουν την κυβέρνηση υπονομεύονται από τα πλαίσια που κατέβασαν στα σωματεία για να συμμετέχουν αυτά στις κινητοποιήσεις. Στο πλαίσιο αυτό (εκτός της αναμενόμενης απουσίας οποιασδήποτε αναφοράς στην εξάρτηση και τον ιμπεριαλισμό), απουσίαζε και οποιαδήποτε αναφορά τόσο στην κυβέρνηση όσο και στη γραμμή της διαπραγμάτευσης. Αποτελούσε πλαίσιο υποτιθέμενης και έμμεσης πίεσης στο ΣΥΡΙΖΑ να μην κάνει πίσω στη διαπραγμάτευση, αλλά και ευκαιρία για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να ξαναθέσει το γνωστό μεταβατικό της πρόγραμμα (το οποίο δεν απέχει πολύ από το να γίνει ανέκδοτο αν σκεφτεί κανείς, πέρα από το ρεφορμιστικό του πράγματος, ποιες είναι οι σχέσεις και η γείωση στο λαό αυτών που φιλοδοξούν να εφαρμόσουν αυτό το μεταβατικό πρόγραμμα).
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ με βάση το σταθερό οπορτουνισμό της, με βάση το ρεφορμιστικό ιδεολογικό και πολιτικό της φορτίο θα βρεθεί σε νέα αδιέξοδα το επόμενο διάστημα. Έχοντας βαθιά στο DNA της τη λογική του ειρηνικού περάσματος, δεν θα μας κάνει εντύπωση αν παρατήσει εντελώς οποιαδήποτε κινηματική αναφορά και ρίξει όλο της το βάρος σε συνέδρια για το χρέος, σε νέα ψαξίματα λογιστικού του ελέγχου αλλά και σε δημιουργία «αντιδομών» και προβολή αυτοδιαχειρίσεων. Όλη αυτή η φυγή από την πραγματικότητα δεν είναι, βέβαια, μια εύκολη υπόθεση για ένα δυναμικό βάσης που έχει κινηματικές αναφορές και αυτό είναι ένα γεγονός το οποίο επιτείνει τη σύγχυση στο δυναμικό της. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι ένα τμήμα της ουσιαστικά καλοβλέπει το ΣΥΡΙΖΑ και διακατέχεται από δέος απέναντί του, ενώ ένα άλλο (μικρότερο τμήμα) έχει την τάση να τα ακουμπήσει στο ΚΚΕ.
Δεν θεωρούμε βέβαια ότι όλα είναι κανονισμένα. Άλλωστε, τη δύσκολη περίοδο που είναι μπροστά μας πρέπει να ενταθούν οι προσπάθειες κοινής δράσης που θα διευκολύνουν το λαό να ξαναβγεί, να αντισταθεί και να διεκδικήσει. Γιατί η αντιλαϊκή επίθεση, τα μνημόνια, η συντριβή των βασικών δικαιωμάτων στη ζωή είναι εδώ!
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου