Σε πρώτο πλάνο προβλέπεται να παρθούν μέτρα για την ηλεκτροδότηση, τη σίτιση και στέγαση και που θα αφορούν όπως υπολογίζεται κοντά 300.000 οικογένειες. Σε σχέση με τα εξαγγελλόμενα μέτρα ήδη διατυπώνονται παρατηρήσεις από διάφορες πλευρές. Αν είναι επαρκή, το πόσους αλλά και το ποιους θα αφορούν, με ποια κριτήρια θα επιλεγούν. Ή ακόμα το πού θα βρουν τα σχετικά κονδύλια, αν ο κρατικός μηχανισμός είναι σε θέση να ανταποκριθεί αποτελεσματικά, μήπως -όπως άλλωστε συνηθίζεται στη χώρα μας- παρεμβληθούν διάφοροι επιτήδειοι και κάποια κονδύλια «χαθούν» στο δρόμο κ.λπ., κ.λπ.
Το πρόβλημα και οι αιτίες του
• Από την μεριά μας λέμε -κατ’ αρχάς τουλάχιστον- να μην είμαστε και τόσο «μεμψίμοιροι». Ας πάρουμε πρώτα από όλα υπ’ όψιν ότι το πρόβλημα είναι υπαρκτό. Το ότι υπάρχουν χιλιάδες οικογένειες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα στέγασης, ηλεκτροδότησης, θέρμανσης, διατροφής, περίθαλψης και πολλά άλλα. Ας κάνουμε την παραδοχή ότι οι προσπάθειες είναι αγαθές. Ας αναγνωρίσουμε ότι κάθε -μικρή έστω- βοήθεια σε αυτούς που υποφέρουν έχει θετικό πρόσημο. Ας αποδεχτούμε και τις πιθανές ατασθαλίες σαν παράπλευρες συνέπειες μιας χρόνιας κατάστασης των κρατικών λειτουργιών στη χώρα μας. Οι δικές μας ενστάσεις αφορούν μια άλλη διάσταση του ζητήματος και σε σχέση με αυτή δεν αναγνωρίζουμε κανενός είδους ελαφρυντικά αλλά ακριβώς το αντίθετο.
• Η δική μας αντίθεση βρίσκεται στο ότι αυτή η -εκ των πραγμάτων- ανεπαρκής αντιμετώπιση ορισμένων εκφράσεων του προβλήματος χρησιμοποιήθηκε για να συγκαλυφθεί η άρνηση αντιμετώπισης των αιτιών που δημιουργούν το πρόβλημα. Ας εξηγηθούμε. Αυτά που βιώνει ο ελληνικός λαός και με ιδιαίτερα δραματικό τρόπο οι 300-400 ή πόσες χιλιάδες οικογένειες δεν έπεσαν από τον ουρανό. Είναι το αποτέλεσμα της επίθεσης του κεφαλαίου (ντόπιου και ξένου) ενάντια στην εργατική τάξη. Της επιδρομής των ιμπεριαλιστών «εταίρων» μας ενάντια στο λαό και τη χώρα μας. Της πολιτικής που άσκησαν επί δεκαετίες οι αστικές πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας (βασικά ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) υπηρετώντας τα συμφέροντα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας και των ιμπεριαλιστών σε βάρος του λαού και της χώρας.
Επιδιώξεις και στόχοι του συστήματος
• Έκφραση αυτής της επίθεσης είναι η κατάργηση του δικαιώματος στη δουλειά που έστειλε στην κόλαση της ανεργίας το μισό σχεδόν εργατικό δυναμικό της χώρας. Η επιβολή μεσαιωνικών σχέσεων εργασίας. Η δημιουργία δουλεμπορικών γραφείων «ενοικίασης» εργαζομένων. Οι «ελαστικές» σχέσεις, η κατάργηση του 8ώρου και οι απλήρωτες υπερωρίες.
Η δραστική μείωση των μισθών (όσων εξακολουθούν να εργάζονται). Η διαμόρφωση ενός καθεστώτος όπου οι εργαζόμενοι πληρώνονται (όταν πληρώνονται) μετά από τρεις, τέσσερις ή έξι μήνες.
Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας.
Η διαμόρφωση συνθηκών που στην ουσία απαγορεύουν την συνδικαλιστική οργάνωση των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα.
Η ακρίβεια στα μέσα διαβίωσης, τα χαράτσια, οι ΕΝΦΙΑ.
Συνέπειες της επιδρομής αυτής είναι η καταστροφή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
Η διάλυση της αγροτικής παραγωγής. Η συρρίκνωση του δευτερογενούς μεταποιητικού τομέα – βιοτεχνικού και βιομηχανικού.
Η επιβολή ενός – στην πραγματικότητα- φόρου υποτελείας για να αποπληρώνεται ένα τεχνητά υπερδιογκωμένο και στην πραγματικότητα ανύπαρκτο «χρέος» που γονατίζει την ελληνική οικονομία και ρημάζει το λαό.
• Όλα αυτά και άλλα πολλά που δεν αναφέραμε αποτελούν εκφράσεις μίας επίθεσης που έχει συγκεκριμένους στόχους και επιδιώξεις. Την επιβολή της απόλυτης κυριαρχίας του κεφαλαίου πάνω στην εργατική τάξη, την αποσυγκρότησή της, την μετατροπή της σε άμορφη, εξουθενωμένη μάζα, ολοκληρωτικά υποταγμένη στις εκμεταλλευτικές ορέξεις του κεφαλαίου.
Την δραστική μείωση των μικρομεσαίων στρωμάτων σε μια επιχείρηση «εκκαθάρισης εδάφους» για την ανάπτυξη της κερδοφόρας δράσης των ντόπιων και ξένων μονοπωλίων.
Την υποβάθμιση των παραγωγικών-οικονομικών δυνατοτήτων της χώρας που ανοίγει το δρόμο για την εισβολή των ληστρικών ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων.
Την διασφάλιση της διπλής ροής αξιών από την χώρα μας προς τις Ευρωπαϊκές (και όχι μόνο) ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις. Αυτής που υλοποιείται με την αποπληρωμή του ανύπαρκτου «χρέους» και αυτής που πραγματοποιείται χρόνια τώρα μέσα από τις άνισες «ανταλλαγές». Συνολικά της διαμόρφωσης και επιβολής όρων, παραρτημοποίησης της ελληνικής οικονομίας και συνολικά της χώρας, που την καθιστούν όμηρο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων εις το διηνεκές.
Ποιες είναι οι πραγματικές ευθύνες
• Εδώ θα μπορούσαν να προβληθούν- και όχι αβάσιμα- δύο ενστάσεις.
Πρώτον, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει στις δυνάμεις που προώθησαν αυτή την επιδρομή.
Δεύτερον, ότι δεν θα μπορούσε –αντικειμενικά- η νέα κυβέρνηση να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα μεγάλα ζητήματα αμέσως μόλις εκλέχθηκε.
Από τη μεριά μας και όσο αφορά το πρώτο είχαμε πάντα καθαρή εικόνα και όσο για το δεύτερο δεν είχαμε κανενός είδους αυταπάτες.
Είχαμε πλήρη επίγνωση πως ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε κανείς άλλος υπό τους δοσμένους όρους θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εύκολα ή γρήγορα. Ήταν ωστόσο ο ΣΥΡΙΖΑ εκείνος που εξέθρεψε απατηλές προσδοκίες για εύκολη και γρήγορη «επιστροφή» στις προ μνημονίων συνθήκες.
Ήταν ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και σημερινός πρωθυπουργός που κόμπαζε ότι μετά τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ θα βαράει το ταμπούρλο και η Ευρώπη θα «χορεύει». Ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ που εμπορεύτηκε τις αγωνίες ενός κόσμου για να γίνει κυβέρνηση.
• Πέρα ωστόσο από την πολιντικάντικη διάσταση του πράγματος υπάρχει εδώ ένα πολύ πιο σημαντικό ζήτημα. Το γεγονός ότι απέναντι στην επίθεση των δυνάμεων του συστήματος οι λαϊκές μάζες βρέθηκαν αφοπλισμένες ιδεολογικά, πολιτικά, οργανωτικά και αδύναμες να αντιδράσουν αποτελεσματικά.
Δεν πρόκειται για σημερινό ζήτημα και ούτε αφορά μόνο τη μνημονιακή περίοδο ή μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αφορά τις ευθύνες του συνόλου των δυνάμεων της Αριστεράς. Η επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη και η επιδρομή των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς αναπτύσσεται εδώ και μερικές δεκαετίες.
Αν οι αιτίες βρίσκονται στην ίδια τη φύση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, οι όροι που επέτρεψαν το να πάρει αυτές τις τερατώδεις διαστάσεις, συνδέονται με την ανατροπή των ταξικών, πολιτικών και διεθνών συσχετισμών σε βάρος των λαών.
Μια ανατροπή που συντελέστηκε με βάση την οπισθοχώρηση, την ήττα του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, την παλινόρθωση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.
Μια εξέλιξη που συνέπειες της υπήρξαν η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης, η αποσύνθεση του κομμουνιστικού κινήματος, η διάλυση των μετώπων πάλης των εργαζόμενων λαϊκών μαζών. Η κατάσταση που διαμορφώθηκε είχε έναν και μόνο δρόμο αντιμετώπισής της.
Τον επίμονο, συνεχή, καθημερινό αγώνα μέσα στα μέτωπα της ταξικής πάλης για την ανασυγκρότηση των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων σε όλα τα πεδία.
Το θεωρητικό, το ιδεολογικό, το πολιτικό, το οργανωτικό. Μια υπόθεση έτσι κι αλλιώς πολύ δύσκολη και που γινόταν δυσκολότερη με βάση την πολιτική των δυνάμεων της υποτιθέμενης Αριστεράς. Αυτές οι δυνάμεις όχι μόνο δεν προσανατολίστηκαν και δεν υπηρέτησαν μια τέτοια κατεύθυνση αλλά έκαναν ότι μπορούσαν στην εντελώς αντίθετη.
Με τις αυταπάτες για τις δυνατότητες μετεξέλιξης του καπιταλισμού σε προοδευτική κατεύθυνση με βάση και το θεώρημα του «νεωτερικού καπιταλισμού».
Με τις αυταπάτες για την δυνατότητα μεταρρυθμίσεων μέσα στα πλαίσια και με τους όρους του συστήματος. Με την προώθηση της πολιτικής της ταξικής συνεργασίας και την υπονόμευση των όποιων αγώνων ξεσπούσαν.
Με την συκοφάντηση όποιων δυνάμεων προσπαθούσαν να προσανατολίσουν το κίνημα σε μια ταξική αγωνιστική κατεύθυνση.
Αυταπατών συνέχεια
• Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθούν οι εργαζόμενες λαϊκές μάζες αφοπλισμένες, αποσυγκροτημένες, αποπροσανατολισμένες απέναντι στην επίθεση των δυνάμεων του συστήματος. Ακόμη και όταν το κεφάλαιο κλιμάκωνε την επίθεσή του ενάντια στην εργατική τάξη σε επίπεδο βαρβαρότητας, ακόμα και όταν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις επέβαιναν κτηνωδώς κομματιάζοντας χώρες και ματοκυλώντας λαούς συνέχισαν να κινούνται στον ίδιο καμβά. Αλλά και στη λεγόμενη μνημονιακή περίοδο που η επίθεση στο λαό μας έπαιρνε πιο βάρβαρες μορφές συνέχισαν να σπέρνουν τις ίδιες αυταπάτες, να αποπροσανατολίζουν τον λαό και να συνεργούν στον αφοπλισμό του. Ήταν μάλιστα ο ΣΥΡΙΖΑ που πρωταγωνίστησε σ’ αυτό. Αποδίδοντας τις εξελίξεις στον «νεοφιλελευθερισμό», συγκαλύπτοντας έτσι τις πραγματικές αφετηρίες και τους στόχους της επίθεσης. Καλλιεργώντας αυταπάτες για τάσεις και δυνάμεις στα πλαίσια του συστήματος που τάχα επιδιώκουν και προωθούν αλλαγή κατεύθυνσης.
Τροφοδοτώντας απατηλές προσδοκίες για εύκολη και γρήγορη «επιστροφή» στην προ μνημονίων κατάσταση.
Υπονομεύοντας αγώνες και αδρανοποιώντας τον κόσμο στο όνομα «μάχης των μαχών» που θα ήταν οι εκλογές που θα αναδείκνυαν τον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση.
Το στρίβειν δια του ανθρωπισμού
• Με αυτούς τους όρους και ως κυβέρνηση πλέον βρέθηκαν απέναντι στο πραγματικό πρόβλημα. Η προσαρμογή του που είχε ξεκινήσει ήδη πριν τις εκλογές κάνει πλέον τα πιο καθοριστικά της βήματα.
Η διαπραγμάτευσή του με τους «εταίρους» και τους «θεσμούς» γίνεται στη βάση της πλήρους αποδοχής του πλαισίου και των βασικών επιδιώξεων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας. Από εκεί και πέρα και πάντα πάνω σ’ αυτή τη βάση, διαπραγματεύεται στην ουσία σαν εκπρόσωπος της αστικής τάξης της χώρας μας και για ζητήματα που την αφορούν ειδικότερα. Δηλαδή την ελάφρυνση εκείνων των ρυθμίσεων που θέτουν όρους και όρια στη δική της δράση και στο δικό της μερτικό.
Όσο για την ίδια την επίθεση και τα μέτρα που την υλοποιούν έχουν στην πραγματικότητα βγει από το κάδρο.
Όλα αυτά υποκαθίστανται πλέον από τα μέτρα για την «αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης». Αλλά για να ‘χουμε το καλό ερώτημα• για μια τέτοιου είδους αντιμετώπιση του προβλήματος ήταν απαραίτητη μια «αριστερή», «ριζοσπαστική», «ανατρεπτική» κυβέρνηση και όλη αυτή η «φασαρία» ; Υπήρχαν (και υπάρχουν) ήδη η Εκκλησία, οι ΜΚΟ, οι «φιλάνθρωπες» κυρίες και άλλα ευαγή ιδρύματα με ανάλογες λειτουργίες και επιδιώξεις. Άλλωστε και η προηγούμενη κυβέρνηση προσανατολιζόταν στο να πάρει ανάλογου χαρακτήρα ημί-μέτρα και πάντα στην ίδια λογική. Την δημιουργία ψευτοδιεξόδων και κυρίως την αποτροπή δημιουργίας εκείνων των καταστάσεων που θα έστρεφαν τον κόσμο στην κατεύθυνση αγωνιστικής αντιμετώπισης του πραγματικού προβλήματος.
Στα ίδια χνάρια βαδίζει και η νέα κυβέρνηση με τα μέτρα που εξαγγέλλει. Καλύτερα ή όχι, μικρή σημασία έχει.
Η ουσία βρίσκεται στο ότι βγάζοντας ανθρωπιστικό φλας παρακάμπτει το πραγματικό πρόβλημα. Το οποίο παραμένει ένα και αμετακίνητο. Η επίθεση των δυνάμεων του συστήματος στο λαό. Και επειδή ένας και μοναδικός παραμένει ο δρόμος αντιμετώπισής του.
Ο επίμονος, συνεχής και αδιάλλακτος αγώνας για τη δημιουργία μετώπων Αντίστασης, Διεκδίκησης και πάλης. Η συγκρότηση μέσα από αυτή την πάλη των λαϊκών δυνάμεων μέχρι το επίπεδο του να γίνουν ικανές να αντιμετωπίσουν τόσο την επίθεση του συστήματος όσο και –προοπτικά- συνολικά το σύστημα. Και εν τέλει επειδή το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο λαός δεν είναι απλά και μόνο ένα ζήτημα ανθρωπιστικής υφής ή ηθικής τάξεως.
Είναι ένα ζήτημα βαθύτατα ταξικό, πολιτικό και μόνο σε μια τέτοια βάση αντιμετωπίζεται.
Βασίλης Σαμαράς - Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου