του Τζέημς Πέτρας
Η άνοδος και ταχύτατη πτώση των αριστερών κυβερνήσεων στη Γαλλία, την Ελλάδα και τη Βραζιλία δεν είναι το αποτέλεσμα ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος ούτε των μηχανορραφιών της CIA. Η κατάρρευση των αριστερών κυβερνήσεων είναι το αποτέλεσμα σκόπιμων πολιτικών αποφάσεων, που έρχονται σε αποφασιστική ρήξη με τα προοδευτικά προγράμματα, τις υποσχέσεις και τις δεσμεύσεις των πολιτικών ηγεσιών τους προς τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων και των ψηφοφόρων της μεσαίας τάξεις που τους εξέλεξαν.
Όσο περνά ο καιρός το εκλογικό σώμα θεωρεί τους αριστερούς ηγέτες σαν προδότες οι οποίοι πρόδωσαν τους υποστηρικτές τους, υποτασσόμενοι στους πιο διαβόητους ταξικούς εχθρούς, τους τραπεζίτες, τους καπιταλιστές και τους νεοφιλελεύθερους ιδεολόγους.
Οι αριστερές κυβερνήσεις αυτοκτονούν
Η αυτοκαταστροφή της Αριστεράς είναι μια απρόσμενη νίκη για τις πιο οπισθοδρομικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές δυνάμεις. Αυτές οι δυνάμεις επιχείρησαν να καταστρέψουν το κοινωνικό κράτος, να επιβάλλουν την εξουσία τους μέσω μη εκλεγμένων αξιωματούχων, να διευρύνουν και να βαθύνουν τις ανισότητες, να υπονομεύσουν τα εργατικά δικαιώματα, να ιδιωτικοποιήσουν και να αποκρατικοποιήσουν τους πιο παραγωγικούς τομείς της οικονομίας.
Τρία παραδείγματα προδοσίας από τα Αριστερά καθεστώτα τονίζουν αυτή τη διαδικασία. Το Γαλλικό Σοσιαλιστικό καθεστώς του Προέδρου Φρανσουά Ολάντ που κυβερνά τη δεύτερη ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης (2012-2015), ο ΣΥΡΙΖΑ, το αριστερό καθεστώς στην Ελλάδα που εκλέχτηκε στις 25 Γενάρη 2015, και που παρουσιάστηκε σαν ο γνήσιος υπέρμαχος μιας αντίθετης πολιτικής στην “οικονομική λιτότητα”, και το Κόμμα Εργατών της Βραζιλίας, που κυβερνά τη μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής Αμερικής (2003-2015) και ηγετικό μέλος των BRICS.
Γαλλικός “Σοσιαλισμός”: το μεγάλο Άλμα προς τα πίσω
Στην προεκλογική του εκστρατεία ο Φρανσουά Ολάντ υποσχέθηκε ότι θα αυξήσει τους φόρους στους πλούσιους στο 75%, θα μείωνε τις ηλικίες συνταξιοδότησης από τα 62 στα 60 χρόνια, θα ξεκινούσε ένα μεγάλο δημόσιο επενδυτικό πρόγραμμα ώστε να μειωθεί η ανεργία, θα αύξανε πολύ τα δημόσια κονδύλια για την εκπαίδευση (προσλαμβάνοντας 60.000 καθηγητές), την υγεία και τη στέγαση, ενώ θα απέσυρε τα γαλλικά στρατεύματα από το Αφγανιστάν ως ένα πρώτο βήμα προς τον περιορισμό του ρόλου του Παρισιού σαν συνεργάτη του ιμπεριαλισμού.
Από το 2012 μέχρι σήμερα, ο Φρανσουά Ολάντ καταπάτησε κάθε πολιτική του δέσμευση. Οι δημόσιες επενδύσεις δεν υλοποιήθηκαν και η ανεργία ξεπέρασε τα 3 εκατομμύρια. Ο νεοδιορισμένος Υπουργός Οικονομικών Εμανουέλ Μακρόν, πρώην συνεργάτης της Τράπεζας Ρότσιλντ, μείωσε δραστικά τους φόρους στη βιομηχανία κατά 50 εκατομμύρια Ευρώ. Ο πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς, υπέρμαχος του νεοφιλελευθερισμού, εφάρμοσε μεγάλες περικοπές στα κοινωνικά προγράμματα, μείωσε τη κυβερνητική παρέμβαση στις επιχειρήσεις και τις τράπεζες και διάβρωσε την ασφάλεια στην εργασία. Ο Ολάντ διόρισε την Λοράνς Μπον της Bank of America σαν την κύρια οικονομική του σύμβουλο.
Ο Γάλλος “Σοσιαλιστής Πρόεδρος” έστειλε στρατεύματα στο Μάλι, βομβαρδιστικά στη Λιβύη, στρατιωτικούς συμβούλους στην Ουκρανική χούντα και ενίσχυσε τους λεγόμενους Σύριους “αντάρτες” (κύρια Τζιχαντιστές μισθοφόρους). Υπέγραψε συμβόλαια πώλησης όπλων με τη Σαουδαραβική μοναρχοδικτατορία, ενώ ανακάλεσε το συμβόλαιο πώλησης πολεμικών πλοίων προς τη Ρωσία.
Ο Ολάντ σύμπλευσε με τη Γερμανία στην απαίτηση της προς την Ελληνική κυβέρνηση να συμμορφωθεί για την πλήρη και άμεση αποπληρωμή των χρεών στους τραπεζίτες και να συνεχίσει το άγριο “πρόγραμμα λιτότητας”.
Σαν αποτέλεσμα της εξαπάτησης των Γάλλων ψηφοφόρων, της προδοσίας της εργασίας και του εναγκαλισμού με τους τραπεζίτες, τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους μιλιταριστές, λιγότερο από το 19% του εκλογικού σώματος έχει θετική γνώμη για τη “σοσιαλιστική” κυβέρνηση, ρίχνοντάς την στην τρίτη θέση των μεγάλων κομμάτων. Οι φιλοϊσραηλινές θέσεις του Ολάντ και η σκληρή γραμμή του στο ζήτημα των αμερικανοϊρανικών ειρηνευτικών συνομιλιών, οι ισλαμοφοβικές επιδρομές του πρωθυπουργού Βαλς στα Γαλλικά μουσουλμανικά προάστια έχουν πολώσει έντονα τη Γαλλική κοινωνία και ενίσχυσαν την εθνο-θρησκευτική βία στη χώρα.
Ελλάδα: Η στιγμιαία μεταμόρφωση του ΣΥΡΙΖΑ
Από τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές της 25ης Γενάρη 2015 και μέχρι τα μέσα Μάρτη, ο πρωθυπουργός ο Αλέξης Τσίπρας και ο Υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης υπαναχώρησαν με ραγδαίο τρόπο σε κάθε μικρό ή μεγάλο προεκλογικό πρόγραμμα. Αγκάλιασαν τα πιο οπισθοδρομικά μέτρα, τις διαδικασίες και τις σχέσεις με την “Τρόικα”, την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αποκηρύξει στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης λίγο καιρό νωρίτερα.
Ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης απαρνήθηκαν την υπόσχεση τους να απορρίψουν τις επιταγές της Τρόικας, μ΄ άλλα λόγια αποδέχτηκαν την αποικιακή κυριαρχία και την συνεχιζόμενη υποτέλεια.
Τυπικό δείγμα της δημαγωγίας και εξαπάτησης είναι η προσπάθειά τους να καλύψουν την υποταγή τους στη μισητή Τρόικα με τη μετονομασία της σε Θεσμούς – μη ξεγελώντας κανένα παρά μόνον τους εαυτούς τους – και γενόμενοι θύματα κυνικών γέλιων από τους επιτηρητές τους στην ΕΕ.
Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί να σβήσει όλο ή το μεγαλύτερο μέρος του χρέους. Ως κυβέρνηση οι Τσίπρας και Βαρουφάκης διαβεβαίωσαν αμέσως την Τρόικα ότι το αναγνωρίζουν και υποσχέθηκαν να εκπληρώσουν όλες τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το χρέος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί ότι θα έδινε προτεραιότητα στις ανθρωπιστικές δαπάνες παρά στη λιτότητα, ότι θα αύξανε το βασικό μισθό, ότι θα ξαναπροσλάμβανε τους εργαζόμενους στην περίθαλψη και την εκπαίδευση και θα αύξανε τις συντάξεις. Μετά από δυο βδομάδες υποταχτικής δουλοπρέπειας, οι “αναμορφωμένοι” Τσίπρας και Βαρουφάκης έδωσαν προτεραιότητα στη λιτότητα – πληρώνοντας τα χρέη και “αναβάλλοντας” ακόμη και τις πιο λιγοστές δαπάνες για την καταπολέμηση της φτώχειας. Όταν η Τρόικα δάνεισε στο καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ 2 Δισ. δολάρια για τους πεινασμένους Έλληνες, ο Τσίπρας εξύμνησε τους επιτηρητές και υποσχέθηκε ότι θα υποβάλει μια λίστα οπισθοδρομικών “μεταρρυθμίσεων” πολλών δισ. Ευρώ.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί να επανεξετάσει τις αμφίβολες ιδιωτικοποιήσεις κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων που είχε ξεκινήσει το προηγούμενο δεξιό καθεστώς και ότι θα σταματούσε τις εκκρεμούσες αλλά και μελλοντικές ιδιωτικοποιήσεις. Ως κυβέρνηση, οι Τσίπρας και Βαρουφάκης γρήγορα απαρνήθηκαν αυτήν την υπόσχεση. Αποδέχτηκαν παλιές, τωρινές και μελλοντικές ιδιωτικοποιήσεις. Στην πράξη έκαναν ανοίγματα ψάχνοντας νέους “συνεργάτες” για ιδιωτικοποιήσεις, προσφέροντας επικερδείς φοροαπαλλαγές για το ξεπούλημα περισσότερων δημόσιων φορέων.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είχε υποσχεθεί να καταπολεμήσει την τεράστια ανεργία (26% σε εθνικό επίπεδο, 55% στη νεολαία) μέσω δημόσιων δαπανών και θα μείωνε τις πληρωμές των χρεών. Οι Τσίπρας και Βαρουφάκης πλήρωσαν υπάκουα τα χρέη ενώ δεν κατένειμαν κανένα κονδύλι για τη δημιουργία θέσεων εργασίας!
Ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον συνεχίζει την πολιτική των δεξιών προκατόχων του αλλά το κάνει και με ένα γελοίο στιλ και περιεχόμενο. Υιοθετεί γελοίες δημόσιες στάσεις και κάνει δημαγωγικές και ανούσιες χειρονομίες.
Τη μια μέρα ο Τσίπρας καταθέτει στεφάνι στον τάφο 200 Ελλήνων ανταρτών που δολοφονήθηκαν από του Ναζί στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Την επομένη σκύβει μπροστά στους Γερμανούς τραπεζίτες και αποδέχεται τις απαιτήσεις τους για δημοσιονομική λιτότητα, αποσύροντας δημόσια κονδύλια για τους 2 εκατομμύρια άνεργους Έλληνες.
Ένα απόγευμα ο Υπουργός Οικονομικών Βαρουφάκης ποζάρει για το Paris Match, που τον δείχνει με ένα κοκτέιλ στο χέρι στη βεράντα του ρετιρέ του απέναντι από την Ακρόπολη ενώ λίγες ώρες αργότερα ισχυρίζεται ότι μιλά εξ ονόματος των εξαθλιωμένων μαζών!
Προδοσία, εξαπάτηση και δημαγωγία. Όλα αυτά τους δυο πρώτους μήνες στην εξουσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να δημιουργήσει ρεκόρ στην ταχύτατη μετατροπή του από ένα αριστερό αντι-μνημονιακό κόμμα σε έναν συντηρητικό υποτακτικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το κάλεσμα του Τσίπρα προς τη Γερμανία να πληρώσει επανορθώσεις για τις καταστροφές στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – μια καθυστερημένη αλλά δίκαιη απαίτηση – είναι άλλο ένα ψεύτικο και δημαγωγικό τέχνασμα με σκοπό να αποπροσανατολιστούν οι εξαθλιωμένοι Έλληνες όσον αφορά την υποταγή στις σημερινές Γερμανικές απαιτήσεις για λιτότητα. Ένας κυνικός αξιωματούχος της ΕΕ λέει στους Financial Times (12/3/15) “Ο Τσίπρας δίνει στα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ένα κόκκαλο για γλείψιμο”.
Κανείς δεν περιμένει ότι οι Γερμανοί ηγέτες θα αλλάξουν τη σκληρή γραμμή τους λόγω των παλιών αδικιών, πολύ περισσότερο όταν όλα αυτά προέρχονται από γονατιστούς συνομιλητές. Κανείς στην ΕΕ δεν παίρνει στα σοβαρά τα αιτήματα αυτά του Τσίπρα. Τα βλέπουν σαν μια ακόμη άδεια ρητορική για εσωτερική κατανάλωση.
Μιλώντας για τις Γερμανικές επανορθώσεις μετά από 70 χρόνια, αποφεύγουν να κάνουν κάτι πρακτικό σήμερα ώστε ή να αποκηρύξουν ή να μειώσουν το παράνομο χρέος προς τις Γερμανικές τράπεζες και να αποκηρύξουν τις προσταγές της Μέρκελ. Η φανερή αυτή προδοσία των πιο βασικών δεσμεύσεων απέναντι στους φτωχούς Έλληνες έχει ήδη διχάσει το ΣΥΡΙΖΑ. Πάνω από το 40% της Κεντρικής Επιτροπής, μαζί και η πρόεδρος της Βουλής, αντιτάχθηκαν στις συμφωνίες Τσίπρα – Βαρουφάκη με την Τρόικα.
Η μεγάλη πλειονότητα των Ελλήνων που ψήφισαν το ΣΥΡΙΖΑ περίμεναν κάποια άμεση ανακούφιση και μεταρρυθμίσεις. Όσο περνά ο καιρός απογοητεύονται όλο και περισσότερο. Δεν περίμεναν ότι ο Τσίπρας θα διόριζε το Βαρουφάκη ως Υπουργό Οικονομικών, έναν πρώην οικονομικό σύμβουλο του διεφθαρμένου ηγέτη του νεοφιλελεύθερου ΠΑΣΟΚ Γιώργου Παπανδρέου. Ούτε οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, που το εγκατέλειψαν μαζικά τα τελευταία πέντε χρόνια, περίμεναν να βρουν τους ίδιους κλεπτοκράτες και ασυνείδητους οπορτουνιστές να καταλαμβάνουν υψηλές θέσεις στο ΣΥΡΙΖΑ, με υπόδειξη του Αλέξη Τσίπρα.
Ούτε μπορεί το εκλογικό σώμα να περιμένει από τους διορισμένους από τον Τσίπρα εκπατρισμένους Ελληνοάγγλους καθηγητές κάποια μάχη, αντίσταση ή προθυμία να τα σπάσουν με την Τρόικα. Αυτοί οι αριστεροί του καναπέ ποτέ δεν συμμετείχαν σε μαζικούς αγώνες ούτε υπέφεραν ποτέ από τις συνέπειες της μακρόχρονης ύφεσης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που καθοδηγείται από ευκατάστατους μικροαστούς και μεσοαστούς επαγγελματίες, ακαδημαϊκούς και διανοούμενους. Υπερασπίζονται στα λόγια τη φτωχή εργατική τάξη και τους μισθωτούς μικροαστούς, αλλά στην πραγματικότητα είναι υπέρ των συμφερόντων των Ελλήνων και των Γερμανών τραπεζιτών.
Δίνουν προτεραιότητα στη συμμετοχή στην ΕΕ παρά σε μια ανεξάρτητη εθνική οικονομική πολιτική. Παραμένουν πιστοί στο ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας τη χούντα του Κιέβου στην Ουκρανία, αποδέχονται τις κυρώσεις της ΕΕ προς τη Ρωσία, την επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Συρία και το Ιράκ ενώ τηρούν σιγή ιχθύος σχετικά με τις αμερικάνικες στρατιωτικές απειλές κατά της Βενεζουέλας!
Βραζιλία: Περικοπές στον προϋπολογισμό, διαφθορά και εξέγερση των μαζών
Το αυτοαποκαλούμενο Κόμμα Εργατών της Βραζιλίας, που βρίσκεται στην εξουσία επί 13 χρόνια, είναι ένα από τα πιο διεφθαρμένα καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής. Υποστηριζόμενο από μια από τις πιο μεγάλες εργατικές συνομοσπονδίες, αρκετές οργανώσεις ακτημόνων και μοιραζόμενο την εξουσία με κεντροαριστερά και κεντροδεξιά κόμματα, μπόρεσε να προσελκύσει δεκάδες δισ. δολάρια του ξένου εξορυκτικού, χρηματιστικού και αγροβιομηχανικού κεφαλαίου. Το μεγάλο μπουμ που υπήρξε για μια δεκαετία στα αγροτικά και ορυκτά αγαθά, οι άφθονες πιστώσεις και τα χαμηλά επιτόκια, βοήθησαν στην αύξηση των εισοδημάτων, της κατανάλωσης και του κατώτερου μισθού ενώ πολλαπλασιάστηκαν τα κέρδη της οικονομικής ελίτ.
Μετά την οικονομική κρίση του 2009 και την πτώση των τιμών των αγαθών, η οικονομία βάλτωσε, την ίδια εποχή που εκλέχτηκε Πρόεδρος η Ντίλμα Ρούσεφ. Η κυβέρνηση Ρούσεφ, όπως και ο προκάτοχος της Λούλα Ντα Σίλβα, ευνόησε την αγροβιομηχανία σε βάρος των αιτημάτων των ακτημόνων εργατών για μεταρρυθμίσεις στη γη. Το καθεστώς της προώθησε τα συμφέροντα των βαρόνων της ξυλείας και των καλλιεργητών σόγιας σε βάρος των ινδιάνικων κοινοτήτων και του τροπικού δάσους της Αμαζονίας.
Με την επανεκλογή της η Ρούσεφ αντιμετώπισε μια σοβαρή πολιτική και οικονομική κρίση. Η ύφεση βάθυνε, τα δημοσιονομικά είχαν έλλειμμα ενώ μια σειρά διεφθαρμένοι βουλευτές του Κόμματος Εργατών και συμμαχικών κομμάτων καθώς και στελέχη της Petrobras συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στα δικαστήρια.
Ηγέτες του Κόμματος Εργατών και το ταμείο του κόμματος δέχτηκαν εκατομμύρια δολάρια από κατασκευαστικές εταιρίες ώστε να διασφαλίσουν συμβόλαια με την γιγάντια ημικρατική εταιρία πετρελαίου Petrobras. Η Πρόεδρος Ρούσεφ στην προεκλογική της εκστρατεία υποσχέθηκε “να συνεχίσει να στηρίζει λαϊκά κοινωνικά προγράμματα” και ότι “θα ξεριζώσει τη διαφθορά”. Όμως αμέσως μετά την εκλογή της υιοθέτησε ορθόδοξες νεοφιλελεύθερες πολιτικές και διόρισε μια κυβέρνηση ακραίων δεξιών νεοφιλελεύθερων όπως ο τραπεζίτης της Bradesco, Joaquin Levy που έγινε Υπουργός Οικονομικών. Ο Levy πρότεινε τη μείωση των επιδομάτων ανεργίας, των συντάξεων και των μισθών του δημοσίου. Υποστήριξε μια μεγαλύτερη απορρύθμιση των τραπεζών. Πρότεινε να ελαττωθεί η ασφάλεια της εργασίας ώστε να προσελκυσθούν κεφάλαια. Προσπάθησε να πετύχει ένα πλεόνασμα και να προσελκυστούν ξένες επενδύσεις σε βάρος της εργασίας.
Η Ρούσεφ, συνεπής στον εναγκαλισμό της με τη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, διόρισε την Katia Abreu, ακροδεξιά γερουσιαστή, υπέρμαχο για χρόνια των συμφερόντων της αγροβιομηχανίας και ορκισμένη εχθρό της μεταρρύθμισης της γης, ως νέα Υπουργό Γεωργίας. Χαρακτηρισμένη από την Greenpeace σαν “Miss Αποψίλωση” , η Γερουσιαστής Abreu αντιμετώπισε σφοδρή αντίδραση από το Κίνημα Ακτημόνων Εργατών (MST) και τη Συνομοσπονδία Εργατών, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Με την πλήρη στήριξη της Ρούσεφ η Abreu χάραξε μια πορεία που οδηγεί στην ανατροπή ακόμη και της ελάχιστης αναδιανομής γης που είχε κάνει η Ρούσεφ στην πρώτη θητεία της (προγράμματα που αφορούσαν λιγότερο από το 10% των ακτημόνων). Η Abreu υιοθέτησε ρυθμίσεις που επιτρέπουν τις γενετικά μεταλλαγμένες καλλιέργειες και υπόσχεται να εκδιώξει βίαια τους ινδιάνους του Αμαζονίου που ζουν σε εύφορη γη υπέρ των μεγάλων εταιριών της αγροβιομηχανίας. Επιπλέον υπόσχεται να υποστηρίξει δυναμικά τους τσιφλικάδες ενάντια στις καταλήψεις από τους ακτήμονες εργάτες γης.
Η αδυναμία ή/και η απροθυμία της να διώξει δικαστικά τον ταμία του Κόμματος Εργατών, ο οποίος εμπλέκεται επί χρόνια σε δωροληψίες και δωροδοκίες δισεκατομμυρίων δολαρίων, βάθυνε και πλάτυνε τη λαϊκή αντίθεση.
Στις 15 Μάρτη 2015 πάνω από ένα εκατομμύριο Βραζιλιάνοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της χώρας μετά το κάλεσμα των δεξιών κομμάτων, όμως βρήκαν υποστήριξη και από τις λαϊκές τάξεις που απαιτούσαν αμέσως δίκες για διαφθορά και αυστηρές ποινές αλλά και ακύρωση των περικοπών στις κοινωνικές δαπάνες που επέβαλε ο Levy.
Η αντιδιαδήλωση υποστήριξης στη Ρούσεφ από την εργατική συνομοσπονδία CUT και το MST μάζεψε το ένα δέκατο αυτού του αριθμού, περίπου 100.000 κόσμου.
Η Ρούσεφ απάντησε με κάλεσμα σε “διάλογο” και ισχυρίστηκε ότι είναι “ανοιχτή σε προτάσεις” πάνω στο ζήτημα της διαφθοράς όμως απέρριψε ξεκάθαρα κάθε αλλαγή στην οπισθοδρομική δημοσιονομική της πολιτική, τους διορισμούς νεοφιλελεύθερων στην κυβέρνηση και την υιοθέτηση της αγροεξορυκτικής ατζέντας της.
Σε λιγότερο από δυο μήνες το Κόμμα Εργατών και η Πρόεδρός του κηλίδωσε ανεξίτηλα τους ηγέτες του, τις πολιτικές του και τους υποστηρικτές του με την διαφθορά και την υιοθέτηση κοινωνικά οπισθοδρομικών πολιτικών.
Η λαϊκή στήριξη καταβαραθρώθηκε. Η δεξιά διογκώνεται. Ακόμη και οι αυταρχικοί, φιλοστρατιωτικοί ακτιβιστές ήταν παρόντες στις διαδηλώσεις κρατώντας πλακάτ με συνθήματα για “ειδικά δικαστήρια” και επαναφορά της στρατιωτικής εξουσίας.
Όπως και στο μεγαλύτερο τμήμα της Λατινικής Αμερικής, η αυταρχική δεξιά της Βραζιλίας αυξάνει την ισχύ της, ετοιμάζεται να πάρει την εξουσία καθώς η κεντροαριστερά υιοθετεί νεοφιλελεύθερες πολιτικές σ΄ όλη την περιοχή. Κόμματα που βαφτίζονται “κεντροαριστερά”, όπως το Πλατύ Μέτωπο της Ουρουγουάης και το Κόμμα της Νίκης στην Αργεντινή, βαθαίνουν τους δεσμούς τους με τον αγρο-εξορυκτικό καπιταλισμό.
Απληροφόρητοι ισχυρισμοί διαφόρων αμερικάνων αριστερών συγγραφέων, όπως ο Νόαμ Τσόμσκι, οτι “η Λατινική Αμερική είναι στην πρωτοπορία ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό” είναι στην καλύτερη περίπτωση καθυστερημένοι κατά δέκα χρόνια και σίγουρα παραπλανητικοί. Εξαπατούνται από λαϊκίστικες διακηρύξεις και αρνούνται να αναγνωρίσουν την αποσύνθεση των κεντροαριστερών καθεστώτων και έτσι δεν μπορούν να δουν ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές πρακτικές τους γεννούν μαζική λαϊκή δυσαρέσκεια. Καθεστώτα που υιοθετούν οπισθοδρομικές κοινωνικο-οικονομικές πολιτικές δεν μπορούν να αποτελέσουν πρωτοπορία για την κοινωνική χειραφέτηση...
Συμπέρασμα
Γιατί συμβαίνουν αυτές οι απότομες μεταστροφές και δεν τηρούνται οι υποσχέσεις από πρόσφατα εκλεγμένα υποτίθεται “αριστερά κόμματα” στην Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική;
Αυτό θα μπορούσε να το περιμένει κανείς στη Βόρεια Αμερική από τους Δημοκρατικούς του Ομπάμα ή το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα του Καναδά...
Θα περιμέναμε όμως ότι στη Γαλλία, με τις κόκκινες δημοκρατικές της παραδόσεις, ένα σοσιαλιστικό κόμμα που στηρίχτηκε (“κριτικά”) από αριστερούς αντικαπιταλιστές θα εφάρμοζε τουλάχιστον ορισμένες προοδευτικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.
Ένας στρατός από προοδευτικούς μπλόγκερς μας έλεγαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, με το χαρισματικό του ηγέτη και τη ριζοσπαστική ρητορική του, θα εκπλήρωνε τουλάχιστον τις πιο στοιχειώδεις υποσχέσεις του αποσείοντας το ζυγό της Τρόικας και θα άρχιζε να βάζει τέλος στην ανέχεια και να δίνει ρεύμα σε 300.000 νοικοκυριά που φωτίζονται με κεριά.
Οι “προοδευτικοί” μας έλεγαν επανειλημμένα ότι το Κόμμα Εργατών έβγαλε 30 εκατομμύρια άτομα από τη φτώχεια. Ισχυρίζονταν ότι ένας πρώην “τίμιος εργάτης αυτοκινητοβιομηχανίας” (ο Λούλα Ντα Σίλβα) δεν θα άφηνε ποτέ το Κόμμα Εργατών να οδηγηθεί σε νεοφιλελεύθερες περικοπές κονδυλίων και να αγκαλιάσει τους υποτιθέμενους “ταξικούς εχθρούς” του. Αμερικάνοι αριστεροί καθηγητές αρνούνται να πιστέψουν ότι το Εθνικό Θησαυροφυλάκιο της Βραζιλίας ληστεύτηκε κανονικά στη διάρκεια της θητείας δυο Προέδρων από το Κόμμα Εργατών.
Μας έρχονται στο μυαλό διάφορες εξηγήσεις γι΄ αυτές τις πολιτικές προδοσίες. Πρώτον, παρά τους λαϊκούς ή “εργατίστικους” ισχυρισμούς τους, αυτά τα κόμματα καθοδηγούνται από μικροαστούς δικηγόρους, επαγγελματίες και γραφειοκράτες συνδικαλιστές οι οποίοι ήταν οργανικά αποκομμένοι από τη μαζική τους βάση. Στη διάρκεια των προεκλογικών εκστρατειών τους, για να μαζέψουν ψήφους, αγκάλιαζαν προσωρινά τους εργάτες και τους φτωχούς και μετά περνούσαν το υπόλοιπο του χρόνου τους σε ακριβά εστιατόρια όπου επεξεργάζονταν “συμφωνίες” με τραπεζίτες, επιχειρηματίες και επενδυτές που θα χρηματοδοτούσαν τις επόμενες εκλογές, τα ιδιωτικά σχολεία των παιδιών τους και τα πολυτελή διαμερίσματα των ερωμένων τους...
Για ένα διάστημα, όταν η οικονομία ανθούσε, τα κέρδη των μεγάλων εταιριών και οι δωροδοκίες πήγαιναν χέρι-χέρι με τις αυξήσεις στους μισθούς και τα προγράμματα κατά της φτώχειας. Όμως όταν ξέσπασε η κρίση, οι “λαϊκοί” ηγέτες έβγαλαν τα κομματικά καπέλα και διακήρυξαν οτι “η δημοσιονομική λιτότητα ήταν αναπόφευκτη” ενώ άρχισαν να ζητιανεύουν χρήματα από τους διεθνείς οικονομικούς προστάτες.
Σ΄ όλες αυτές τις χώρες που αντιμετωπίζουν δύσκολους καιρούς, οι μικροαστοί ηγέτες της Αριστεράς φοβήθηκαν το πρόβλημα (την καπιταλιστική κρίση) αλλά φοβήθηκαν και την πραγματική λύση (ριζική αλλαγή). Αντίθετα στράφηκαν προς την “μοναδική λύση”. Πλησίασαν τους καπιταλιστές ηγέτες και επιδίωξαν να πείσουν τις επιχειρηματικές ενώσεις και, πάνω απ΄ όλα τους οικονομικούς επικυρίαρχους, ότι είναι “σοβαροί και υπεύθυνοι πολιτικοί”, πρόθυμοι να ξεχάσουν την κοινωνική τους ατζέντα και να υιοθετήσουν την οικονομική πειθαρχία. Για εσωτερική κατανάλωση, καταριούνται και απειλούν τις ελίτ παίζοντας και λίγο θέατρο για να διασκεδάσουν τους πληβείους οπαδούς τους, προτού υποταχτούν!
Κανείς από τους ακαδημαϊκούς (που έγιναν αριστεροί ηγέτες) δεν έχει κανέναν βαθύ και στενό δεσμό με τους μαζικούς αγώνες. Ο “ακτιβισμός” τους περιορίζεται σε διάβασμα κειμένων σε “κοινωνικά φόρουμ” και η παρουσίαση εργασιών σχετικών με τη “χειραφέτηση και την ισότητα” σε συνδιασκέψεις. Τα πολιτικά ξεπουλήματα και η δημοσιονομική λιτότητα δεν πρόκειται να βάλουν σε κίνδυνο την οικονομική τους θέση. Αν τα Αριστερά τους κόμματα καταδικαστούν από τους οργισμένους εκλογείς τους και τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κινήματα, οι αριστεροί ηγέτες θα μαζέψουν τα μπογαλάκια τους και θα επιστρέψουν στις μόνιμες και άνετες δουλειές τους ή στο δικηγορικό τους γραφείο. Δεν ανησυχούν από μαζικές απολύσεις ή τις δραματικά μειωμένες συντάξεις. Με την ησυχία τους θα βρουν χρόνο να κάτσουν αναπαυτικά και να γράψουν άλλη μια εργασία για το πως η “καπιταλιστική κρίση” υπονόμευσε την καλοπροαίρετη κοινωνική τους ατζέντα ή για το πως έζησαν την “κρίση της Αριστεράς”.
Λόγω της απόστασής τους από τα βάσανα των φτωχών και των άνεργων, οι μικροαστοί αριστεροί της εξουσίας δεν βλέπουν την ανάγκη να έρθουν σε ρήξη με το σύστημα. Στην πραγματικότητα έχουν την ίδια άποψη με τους υποτίθεται αντίπαλους συντηρητικούς. Πιστεύουν κι αυτοί στο δίλημμα “ή καπιταλισμός ή χάος”. Αυτό το δανεικό κλισέ θεωρείται βαθυστόχαστη σκέψη των δημοκρατών σοσιαλιστών. Οι μικροαστοί αριστεροί αξιωματούχοι και σύμβουλοι προβάλουν πάντα το άλλοθι των “θεσμικών περιορισμών”. “Θεωρητικοποιούν” την πολιτική τους ανικανότητα – ποτέ δεν αναγνωρίζουν τη δύναμη του οργανωμένου ταξικού κινήματος.
Η πολιτική τους δειλία είναι δομική και οδηγεί εύκολα σε ηθικές προδοσίες. Προφασίζονται οτι “η κρίση δεν είναι καιρός για να επιδιορθώσουμε το σύστημα”.
Για τους μικροαστούς ο “χρόνος” γίνεται πολιτική δικαιολογία. Οι μικροαστοί ηγέτες λαϊκών κινημάτων, χωρίς θράσος ή πρόγραμμα πάλης, μιλάνε πάντα για αλλαγή.... στο μέλλον....
Αντί για μαζική πάλη, πάνε μπρος-πίσω, ανάμεσα στα κέντρα της οικονομικής εξουσίας και τις Κεντρικές τους Επιτροπές, μπερδεύοντας το “διάλογο” που καταλήγει στην υποταγή με την σοβαροφανή αντίσταση.
Στο τέλος ο λαός θα τους το ξεπληρώσει γυρνώντας τους την πλάτη και θα απορρίψει τις ικεσίες τους για επανεκλογή “για μια δεύτερη ευκαιρία”.
Δεν θα υπάρξει δεύτερη ευκαιρία. Αυτή η “Αριστερά” θα απαξιωθεί στα μάτια αυτών των οποίων πρόδωσαν την εμπιστοσύνη.
Το τραγικό είναι οτι θα στιγματιστεί ολόκληρη η Αριστερά. Ποιος θα πιστέψει ωραίες εκφράσεις όπως “λευτεριά”, “ελπίδα” ή ”κυριαρχία” όταν θα έχουν υποστεί για χρόνια το αντίθετο;
Η Αριστερή πολιτική θα χαθεί για μια ολόκληρη γενιά, τουλάχιστον στη Βραζιλία, τη Γαλλία και την Ελλάδα.
Η Δεξιά θα κοροϊδεύει το ανοιχτό φερμουάρ του Ολάντ, την ψεύτικη ταπεινότητα της Ρούσεφ, τις κούφιες χειρονομίες του Τσίπρα και τα καραγκιοζιλίκια του Βαρουφάκη.
Οι λαοί θα καταριούνται τη μνήμη τους για την προδοσία ενός ευγενούς σκοπού.
• Ο Τζέημς Πέτρας είναι Ομότιμος Καθηγητής Κοινωνιολογίας στο State University της Νέας Υόρκης, Binghampton, και Επισκέπτης Καθηγητής Μελετών Διεθνούς Ανάπτυξης στο Saint Mary’s University, Halifax, Nova Scotia στον Καναδά. Έχει γράψει 36 βιβλία και περισσότερα από 300 επιστημονικά άρθρα σε θέματα παγκόσμιας ανάπτυξης. Τα κείμενα του Τζέημς Πέτρας απευθύνονται σε ένα ευρύ αριστερό ριζοσπαστικό ακροατήριο σε πολλές χώρες του κόσμου, απηχούν και συμμετέχουν σε έναν διαρκή προβληματισμό για την εξέλιξη των λαϊκών και κοινωνικών κινημάτων και έχουν ένα πλατύ αναγνωστικό κοινό σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Και παλιότερα και τώρα η αναδημοσίευση κειμένων του για διεθνή πολιτικά και κοινωνικά θέματα δεν σημαίνει απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις θέσεις, εκτιμήσεις και ερμηνευτικά σχήματα που χρησιμοποιεί η διατυπώνει. Ο καθηγnτής Πέτρας ήταν διευθυντής του Κέντρου Μεσογειακών Σπουδών στην Aθήνα (1981-1984) και διετέλεσε σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου (1981-1984). Παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την διαγραφή των συνδικαλιστών από το ΠΑΣΟΚ, µε απόφαση του Πρωθυπουργού, επειδή οργάνωσαν γενική απεργία ενάντια στο « πρόγραµµα σταθερότητας» της τότε κυβέρνησης. Ύστερα από μια περίοδο κριτικής υποστήριξης και αναπαραγωγής προσδοκιών, έστω και συγκρατημένα, αναφορικά με την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ προς την ανάληψη της διακυβέρνησης ο Πέτρας δείχνει να αποκλείει κάθε πιθανότητα άλλης προοπτικής. Αυτήν την φορά δεν χρειάστηκαν τέσσερα χρόνια για να γίνει πλήρως αντιληπτό προς τα πού οδηγούνται οι εξελίξεις. Το συγκεκριμένο κείμενο δημοσιεύτηκε στην προσωπική ιστοσελίδα του συγγραφέα (petras.lahaine.org/?p=2026) στις 22 του Μάρτη 2015 και την μετάφραση για λογαριασμό των Αντιγειτονιών έκανε ο Α.Λ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου