Του Δημήτρη Μπαμπίλη.
είναι ιστορικά ξεπερασμένο;
Τα θυμάστε; Πόσες σελίδες, πόσα κιλά μελάνης, πόσα άρθρα για να μας πείσουν πριν τις 25 του Γενάρη ότι πρέπει να ψηφίσουμε για να έχουμε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Καλά μπορεί να μην κάνει όλα όσα υπόσχεται αλλά τουλάχιστον θα ανοίξουν δρόμοι για την ενίσχυση των λαϊκών αγώνων.
Χωρίς το κλίμα φασιστικοποίησης που είχε επιβάλλει η συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ οι εργαζόμενοι απελευθερωμένοι θα επέστρεφαν στα σωματεία τους, θα συνδέονταν ξανά με τα υπάρχοντα ή θα έφτιαχναν νέα όργανα πάλης και διεκδίκησης, κι έτσι ένας νέος αγωνιστικός αέρας θα δρόσιζε τα πρόσωπα από την κινηματική ξηρασία από το 2012 και εδώ.
Θα επικρατούσε αγωνιστική ανάταση που θα ήταν ο θεματοφύλακας των συριζαίικων προεκλογικών εξαγγελιών αλλά και η μόνη πραγματική αντιπολίτευση αν η νέα κυβέρνηση αθετούσε τις υποσχέσεις της.
Πόσο οπισθοδρομικοί φάνταζαν -σε όσους στην Αριστερά έσπευσαν να ακουμπήσουν στο ασφαλές λιμάνι του ΣΥΡΙΖΑ και της επερχόμενης αριστερής κυβέρνησης και πίστεψαν ότι έτσι θα βρουν απάγκιο οι λαϊκές αγωνίες- όσοι υπενθυμίζαν και συνεχίζουν να το κάνουν πως αν δεν ανασυγκροτηθεί το εργατικό και λαϊκό κίνημα και δεν δυναμώσουν οι διεκδικητικοί αγώνες, δεν θα ξημερώσει.
Ίσως να μην μπορούσε -μέσα στο ξέφρενο γλέντι και την παραζάλη για την έλευση του Μεσσία- να γίνει κατανοητό ότι η ανάθεση δεν θα λύσει αλλά θα παραλύσει!
Και νάμαστε στην πρώτη εργατική Πρωτομαγιά με την Αριστερά πλειοψηφία στην κυβέρνηση. Τι λένε τώρα αυτοί που τα λάβαρα της Αριστεράς της νίκης και τα πλήθη των εργατών και των εργαζομένων δεν πλημμύρισαν τις πλατείες; που σε περιοχές της χώρας γίνανε οι πιο άμαζες των τελευταίων χρόνων συγκεντρώσεις; που ο λαός δεν είδε την μέρα αυτή ούτε σαν ευκαιρία για να διαδηλώσει για τα δίκια του ούτε βέβαια για να στηρίξει την κυβέρνηση στις διαπραγματεύσεις της με τους ξένους δ(ει)ανειστές;
Ναι είναι κατόρθωμα του ΣΥΡΙΖΑ αυτό! Και δεν φταίει ο ηλιόλουστος καιρός και ο τριήμερο.
Να βάλει το λαό στη γωνιά του και να βαδίσουμε στους πιο αδειους δρόμους που βαδίσαμε τα τελευταία χρόνια σε εορτασμό εργατικής Πρωτομαγιάς.
Και να πρέπει και να πιούμε από πάνω και το ποτήρι των προκλητικών ερμηνειών για τούτη τη κατάσταση.
Δηλαδή πόση υπομονή μπορεί νάχεις για να διαβάσεις το πρωτομαγιάτικο άρθρο του Μπαλάφα από τον ΣΥΡΙΖΑ, τον αντιπρόεδρο της Βουλής, που παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα για το ποιά πρέπει να είναι τα αιτήματα της Πρωτομαγιάς του 2015 και οι νέες διεκδικήσεις μας.
Μετά από μια μικρή ιστορική αναδρομή στις ηρωικές εργατικές Πρωτομαγιές, απαραίτητη στον αρθρογράφο για να μην γίνει τελείως ρεζίλι συνεχίζει με την γνωστή αυτάρκεια ενός ιστορικού στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ που έχει πάρει από χρόνια πριν διαζύγιο από αυτές τις ηρωικές στιγμές του εργατικού και λαϊκού και επαναστατικού κινήματος για να του ανοίξουν την πόρτα στα σαλόνια του κοινοβουλευτικού ρεαλισμού: " Πάντα όμως έχουμε την ανησυχία: Η σύγχρονη αριστερά και μαζί το εργατικό κίνημα και η προοδευτική διανόηση, ποια είναι τα αιτήματα που πρέπει να θέτει για να παραμένει στην πρωτοπορία και να μη δίνει μάχες οπισθοφυλακών, όπως κάνει ένα άλλο τμήμα της αριστεράς. Αρκεί σήμερα να σφίγγουμε τις γροθιές, να συμμετέχουμε στις πρωτομαγιάτικες συγκεντρώσεις - οι οποίες δεν είναι και ιδιαίτερα μαζικές - και να παλεύουμε ακόμη για το οκτάωρο;".
Και συνεχίζει αυτός ο σουπερστάρ: "Ναι, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να αμείβονται καλά οι εργαζόμενοι. Ναι, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να τηρείται η εργατική νομοθεσία, και μάλιστα να εμπλουτίζεται με νέους νόμους που θα προστατεύουν τους πιο αδύναμους εργαζομένους από την εργοδοτική αυθαιρεσία. Ναι, θέλουμε πίσω όλα αυτά που μας στέρησαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις την τελευταία πενταετία και όλα όσα μας αρνήθηκαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις."
Τι συμπόνια, τι κατανόηση είναι αυτή κύριε Μπαλάφα μας; Μόνο που σας διαφεύγει πως τέτοιες διαπιστώσεις δεν πρέπει να γίνονται από αριστερούς που δεν θέλουν να μοιάζουν με τις τηλεπερσόνες του Χόλυγουντ που πάνε Αφρική και δηλώνουν πως τα παιδιά πρέπει να τρώνε ένα πιάτο φαΐ και να πίνουν καθαρό νερό.
Και ο κύριος Μπαλαφας αφού μας αναγνώρισε το δικαίωμα να θέλουμε πίσω όσα το σύστημα του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού μας στερεί μας δείχνει και το δρόμο!
Μας λέει δηλαδή ότι είμαστε παρωχημένοι και με το κόμμα του στην κυβέρνηση πρέπει να αλλάξουμε. Σαν να τόξερε η πρώην συνιστώσα όταν έλεγε να αλλάξουν όλα στην Αριστερά για να αλλάξουν και στη χώρα...
Πάρε τώρα προωθητικά αιτήματα για νάχεις. Στη σπηλιά σου ταξικέ αγωνιστή!
Διαβάζουμε, με κόπο όμως, ειναι η αλήθεια: "Ομως η αριστερά πλέον είναι στην κυβέρνηση και οι εργαζόμενοι έχουν λόγους να διεκδικούν περισσότερα και πολύ διαφορετικά. Τα αιτήματα και οι διεκδικήσεις πρέπει να είναι πολύ πιο προωθημένα".
Και λίγο παρακάτω μας τελειώνει ο μέγιστος: "..... βρισκόμαστε μπροστά σε ιστορικές αλλαγές. Ο κόσμος αλλάζει, η Ευρώπη αλλάζει, η Ελλάδα μπορεί να είναι πρωτοπόρα σ’ αυτές τις αλλαγές. Σε αυτές τις συνθήκες είναι λογικό και απαραίτητο η αριστερά στη χώρα μας να μπορεί να παρουσιάζει ανανεωμένα οράματα, νέους στόχους. Ο μετασχηματισμός των δομών του δημοσίου... Οι αλλαγές στο καθεστώς λειτουργίας των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ....δημιουργία συνθηκών υγιούς ανταγωνισμού και τσακίσματος των δεσμών διαπλοκής.....Η άσκηση εξωτερικής, αλλά και οικονομικής πολιτικής πολυδιάστατης..Η απονομή δικαιοσύνης προκειμένου να τιμωρηθούν όσοι κερδοσκόπησαν σε βάρος του ελληνικού λαού, είναι απαραίτητος στόχος για να νοιώσουν οι Έλληνες ότι πλέον δεν θα τα πληρώνουν όλα οι ίδιοι και οι ίδιοι...Η δημιουργία ενός δικτύου προστασίας για όσους έχουν πληγεί από την ανθρωπιστική κρίση είναι κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Όμως σημαντικότερο είναι σύντομα να μπορούμε να δώσουμε δουλειά σε όλους όσοι ζουν στη χώρα μας... Κρίσιμη παράμετρος είναι η δημιουργία νέου πλούτου στη χώρα... Κρίσιμο είναι το να δημιουργήσουμε το έδαφος για την άνθιση νέων ιδεών, την έρευνα, τη δημιουργία, τη καινοτομία, την αξιοποίηση της νέας τεχνολογίας... Η λειτουργία του Κοινοβουλίου, η προσπάθεια αναβάθμισης του σε ναό της δημοκρατίας...Τέλος η παρουσία της Ελλάδας σε μια Ενωμένη Ευρώπη και σε έναν διαρκώς μεταλλασσόμενο κόσμο μπορεί να καταστεί καταλυτική. Όχι σαν μέγεθος, αλλά σαν αντίληψη η χώρα μας είναι στο μικροσκόπιο της παγκόσμιας κοινότητας."
χαράσσοντας νέους δρόμους από νέες θέσεις ευθύνης
Μετά τους Μάηδες του 1886, του 1936 και του 1944 έφτασε ο Μάης του 2015 για να πάρει η εργατική τάξη και ο λαός μας μαθήματα αγώνα από έναν ατσαλάκωτο που τελειώνει το θλιβερό του μανιφέστο κουνώντας το δάκτυλο και νουθετώντας τους παραπλανημένους : "...Το «κάτω τα χέρια» από παλαιότερες κατακτήσεις, νομίζω ότι μπορεί να καταστεί ιστορικά ξεπερασμένο. Γι’ αυτό μπορεί και πρέπει να αντικατασταθεί με προωθητικές διεκδικήσεις της σύγχρονης αριστεράς...Τιμούμε τους αγώνες των εργαζομένων χαράσσοντας νέους δρόμους από νέες θέσεις ευθύνης".
Δεν θα απολογηθώ για αυτήν την Αριστερά και για τέτοια στελέχη που το βράδυ στις 24 του Γενάρη υπόσχονται για τις 26 του ίδιου μήνα αυξήσεις στους μισθούς, κατάργηση χαρατσιών, σκίσιμο μνημονίων, διαγραφές χρεών κλπ κλπ κλπ.
Που χρονιάρα μέρα 1η του Μάη δια στόματος Μπαλάφα δηλώνει πως έφτασε το τέλος της ταξικής πάλης και ότι οι ταξικοί αγώνες για δουλειά, μεροκάματο και μισθό είναι παρελθόν σε μια εξαρτημένη χώρα που ο λαός της ματώνει από την πολύχρονη επίθεση στα δικαιώματα και τις καταχτήσεις του.
Που συνδιαλέγεται με τους εταίρους της, τους ιμπεριαλιστές δανειστές και με τους διάφορους Μπαλάφηδες μας προετοιμάζει για νέα αντιλαϊκά μέτρα για να υπογράφει η νέα συμφωνία.
Γιατί αυτό κάνουν οι Μπαλάφηδες όταν λένε ότι οι "παλιές" διεκδικήσεις είναι παρωχημένες. Δεν θέλουν να υπάρχουν ταξικοί αγώνες αντίστασης και διεκδίκησης. Γιατί τα "νέα" αιτήματα των Μπαλάφηδων δεν απαιτούν ταξικό εργατικό λαϊκό κίνημα αλλά οπαδούς της νέας κυβέρνησης. Κυβέρνησης που ζητά λευκή επιταγή για όσα μας ετοιμάζονται πίσω από την πλάτη μας.
Όπως και το 1886 και το 1936 και το 1944 και σήμερα όσοι στοιχηθούν με τον εχθρό, εχθροί μας θα γίνουν! Και δεν θα φταίμε εμείς!
10 σχόλια:
Ας το συζητήσουμε....
Είναι ένα κορυφαίο ζήτημα τι ρόλο έχει, αν έχει, να διαδραματίσει η αριστερά το 2015.
Αλλά αυτή η πρόταση έχει ήδη μέσα της το λάθος που εμποδίζει να δοθεί απάντηση στο ίδιο το ερώτημα. Δηλαδή είναι η αριστερά ένα ενιαίο ή έστω περίπου ενιαίο πράγμα ? Σε καμία περίπτωση. Η αριστερά είναι ένα σύνολο πολιτικών ιδεολογιών και δυνάμεων οι οποίες εκφράζουν στον έναν ή τον άλλο βαθμό κάποια ή κάποιες κοινωνικές τάξεις. Η αριστερά είναι το πολιτικό ρεύμα που αμφισβητεί την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Αυτό είναι το ενοποιητικό της στοιχείο. Αυτό και μόνο αυτό. Από κει και πέρα αρχίζουν τα διαχωριστικά.
Συνοψίζοντας στην κεντρική διαχωριστική γραμμή τους, θα έλεγα πως εκφράζεται η κεφαλαιώδης διαφορά για το αν η αμφισβήτηση αυτή έχει ως στόχο (ως τέρμα) την ανατροπή ή την βελτίωση του συστήματος (της εκμετάλλευσης) στο οποίο ζούμε. Σε δεύτερο βήμα το ποια αριστερά εκφράζει ποια από τις δύο στοχεύσεις αφορά τον ταξικό της προσανατολισμό και την ταξική της σύνθεση σαν τμήμα του. Η ρεφορμιστική αριστερά εκφράζει τα μεσοστρώματα, η επαναστατική τα εργατικά - προλεταριακά στρώματα. Τα πρώτα "χωρούν" στον καπιταλισμό (έστω και καταπιεσμένα και γκρινιάρικα), τα δεύτερα δεν χωρούν.
Πάνω σε αυτόν τον καμβά μπορούν να γίνουν διάφορες θεωρήσεις σωστές ή λανθασμένες. Πάντως έξω από αυτόν τον καμβά οι όποιες θεωρήσεις θα είναι σίγουρα εκτός πραγματικότητας και παντελώς έξω από το πως θα πάνε τα πράγματα.
Και ας αρχίσω με κάποιες γενικές θεωρήσεις. Τα μικροαστικά στρώματα στο σήμερα μπορούν να έχουν συμφέρον να ταυτίσουν την επιβίωσή τους και το μέλλον τους με το συμφέρον των αστών ? Κατά την εκτίμησή μου όχι. Αλλά αυτό είναι μία εκτίμηση. Δικιά μου και όχι δικιά τους.
Η άρνηση από μεριάς τους αυτής της ταύτισης είναι κάτι που "περνάει από το δικό τους χέρι" ? Όχι κυρίαρχα. Αν η εργατική τάξη δεν αναλάβει πρωτοπόρο ρόλο στις εξελίξεις όσο και αν το σύστημα να γκρεμίζει μικροαστικές ονειρώξεις, τα στρώματα αυτά θα μένουν προσκολλημένα στα αστικά όνειρα και πρότυπα με την κυρίαρχη ιδεολογία να παραμένει αυτή της κυρίαρχης τάξης, δηλαδή της αστικής τάξης. Αυτό δεν είναι δικιά μου εκτίμηση. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πολλάκις.
Άρα η απεύθυνση σε αυτά τα στρώματα και η βελτίωση της παρέμβασης σε αυτά είναι το κύριο που μπορεί να επιφέρει τις κυρίαρχες και αναγκαίες αλλαγές στον πολιτικοταξικό συσχετισμό ? Όχι. Με αυτό να είναι μια εκτίμηση δική μου.
Το παρωχημένο των "αμυντικών αιτημάτων" όπως το θέτει ο κάθε Μπαλάφας, από κυβερνητική πλέον θέση δεν είναι παρά αναβάθμιση της κλασσικής θεώρησης του κκε, της ανταρσύα, του συν, των αναρχικών κλπ από χρόνια. Δεν είναι ίδιο αλλά δεν είναι και διαφορετικό.
Η αντεπίθεση που χρόνια σαλπίζει το κκε και η πλήρης οπισθοχώρηση στην πράξη, η επικράτηση αυτής της γραμμής ενάντια στην αντίσταση και στη διεκδίκηση επί του πραγματικού είναι συνέπεια, έκφραση, και κατά αποτέλεσμα και αίτιο της υποχώρησης του λαϊκού παράγοντα.
Η αντίσταση στην επίθεση, η κοινή δράση σαν εργαλείο για αυτή, οι εστίες αντίστασης και ο σταδιακός μετασχηματισμός τους σε μέτωπο αντίστασης, ήταν, είναι, και θα παραμείνει μέχρις ότου υλοποιηθεί η αναγκαιότητα, η "λύση", ή ορθότερα το όχημα για την εύρεση λύσεων.
Αλλά όλο αυτό μάλλον είναι δική μου διαπίστωση.
Σιγά "μη φταίξω"
Σιγά μη φοβηθώ
Λ.Σ.
H θλιβερή διαπίστωση είναι η άγρια χαρά που επικρατεί στην αριστερά πέραν του ΣΥΡΙΖΑ διαπιστώνοντας πχ ότι δεν πρόκειται να γίνει καμία επαναφορά του εργατικού δικαίου, καμία τόνωση του εισοδήματος κλπ. Βασικά η ευχή να μην γίνει.
Έτσι λοιπόν βρίσκουμε τον πιο δεξιό (και όντως αντιπροσωπευτικο της πραγματικής πολιτικής πρακτικής) συριζαίο και λέμε πως "να, έγινε κυβέρνηση ο Μπαλάφας και η γραμμή του, είναι τα πράγματα καλύτερα ?"
Η σοφιστεία είναι ότι πάει να χρεωθούν ο Μπαλάφας και η γραμμή του σε όσους λέγανε να μην γίνει κυβέρνηση ο Μπαλάφας και η γραμμή του. Όποιος έλεγε το αντίθετο, δικαιώνεται, γιατί ...., για κάποιον λόγο τέλος πάντων. Γιατί έρχεται η αντεπίθεση μάλλον, ο λαός θα καταλάβει το λάθος του κλπ. Έτσι όσοι πόνταραν στην σοσιαλφιλελευθερη διαχείριση, χρεώνουν την άποψη τους σε όσους έλεγαν το αντίθετο.
Λίγος κόσμος λέει στην Πρωτομαγιά, εσείς λέγατε ότι αν γίνει κυβέρνηση ο Μπαλάφας θα γίνει χαμός. Ποιοι ακριβώς το λέγανε ? Δεν έχει σημασία σου λέει.
Χρειάζεται όμως και μια κοινωνιολογίζουσα και καλά μαρξιστική, ανάλυση για να στερεωθεί κάτι τέτοιο. Και αυτήν έρχεται να την προσφέρει ο ΛΣ που σου λέει πως ρεφορμισμός=μικροαστισμός, επαναστατική λογοκοπία= εκπροσώπηση της εργατικής τάξης.
Δεν είναι έτσι όμως τα πράγματα, θέλει πολύ περισσότερη δουλειά μέσα στην εργατική τάξη, στον μέτοχο και ταυτόχρονα όριο υπέρβασης και θραύσης της κεφαλαιακής σχέσης.
Αυτή είναι η συναίσθηση που έφερε και όλη την λογική του λενινιστικού ρεύματος για το ενιαίο μέτωπο, την εργατική κυβέρνηση, την ικανότητα αλλαγών υπέρ της εργατικής τάξης με την ηγεμονία της να κρίνει αν αυτό είναι ή όχι διαχείριση. Γιατί αν όντως η ανατροπή του καπιταλισμού είναι το τέρμα που λέει ο ΛΣ, και αυτό χωρίζει την αριστερά, αυτό προϋποθέτει μια απάντηση στο τώρα, αλλιώς έχεις βάλλει διαχωριστική στο τώρα την ανατροπή του καπιταλισμού.
Η απάντηση στο τώρα όμως προϋποθέτει όρους εξουσίας, αυτό λέει η λενινιστική λογική, η οποία ήταν σαφής. Όταν η προλεταριακή επανάσταση δεν είναι στην ημερήσια διάταξη δεν το ρίχνεις στην ζύμωση της. Ούτε περιμένεις το κράτος για κάποιον λόγο, κόντρα από την συγκυρία της καπιταλιστικής συσσώρευσης να σου ικανοποιήσει αιτήματα τα οποία εσύ προβάλλεις συνδικαλιστικά. Οι πολλές δεκαετίες κοινωνικού συμβολαίου μετά τον Β ΠΠ δημιούργησαν αυτήν την ψευδαίσθηση, αλλά δεν πάει έτσι.
Θα πιάσουμε το επαναστατικό νήμα κόντρα σε κάθε Μπαλάφα, αυτή πρέπει να είναι η υπόσχεση.
ΕΜΠΡΟΣ ΛΑΕ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΦΟΒΗΘΕΙΣ, ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
"κάποιος σύντροφος"
Το θράσος του κάποιου δεν έχει όρια.
Η ανοχή καταντά μαζοχισμός.
συμφωνώ
"κάποιος σύντροφος"
Ό,τι και να πεις κανείς ένα πράγμα αποδεικνύει ατράνταχτα το «λογικό» παραλήρημα του «κάποιου συντρόφου». Το ελληνικό αστικό εκπαιδευτικό σύστημα λειτουργεί μια χαρά (παρά τη γκρίνια της εξουσίας). Μας μαθαίνει διάβασμα και ορθογραφία, μας μαθαίνει την παπαγαλία και την ανούσια πολυλογία με «σωστά ελληνικά», μας μαθαίνει επίσης να γράφουμε και να σκεφτόμαστε «πονηρά, δικηγορίστικα, συνδικαλιστικά», μπας και μπερδευτούν οι «αμόρφωτοι», που ενώ βλέπουν τι ακριβώς συμβαίνει, δεν μπορεί, θα του θαμπώσουν μέχρι να τυφλωθούν τελείως τα πολλά τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.
Έμαθα επιτέλους ότι πρωθυπουργός της χώρας είναι ο «πιο δεξιός», κάποιος Μπαλάφας και όχι ο «πιο αριστερός», κάποιος Τσίπρας, Βαρουφάκης κ.λπ επαναστάτες.
Επίσης έμαθα ότι η πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστερά έχει «η άγρια χαρά» με τις «θλιβερές διαπιστώσεις» για την κυβέρνηση για να μη πούμε και με τα βάσανα του λαού (είναι δηλαδή χαιρέκακοι σατανάδες που απεγάζονται την καταστροφή του κόσμου για να δικαιωθούνε!).
Έμαθα ότι σοφιστεία είναι να τα βάζεις μόνο με το Μπαλάφα (ή το Τσίπρα, ξέρετε… τον πρωθυπουργό), αλλά και με αυτούς ψηφίζουν κριτικά Μπαλάφα (ή Τσίπρα) για να μη… γίνει γραμμή ο Μπαλάφας και ο Τσίπρας. Το αντίθετο, να χτυπάς μια στο καρφί μια στο πέταλο είναι…. Μαρξισμός.
Εμαθα ότι «αντίσταση» και όχι υποταγή είναι να παπαγαλίζεις ενάντια σε όσους θέλουν να αντισταθούν ότι περιμένουν βλακωδώς πότε «έρχεται η αντεπίθεση», πότε «ο λαός θα καταλάβει το λάθος του κλπ.». Αφού δεν ισχύει η εξίσωση ρεφορμισμός=μικροαστισμός αλλά… «θέλει πολύ περισσότερη δουλειά μέσα στην εργατική τάξη» (πώ, πώ, περισσότεροι δουλειά… δουλειά για όλους).
Εμαθα επίσης από τον «κάποιο σύντροφο» (ξέρετε, τον μεγάλο λενινιστή δάσκαλο όλων μας), ότι «Η απάντηση στο τώρα όμως προϋποθέτει όρους εξουσίας, αυτό λέει η λενινιστική λογική». Και τι άλλο δεν έμαθα….
Α! Εμαθα ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα κάνει καλή δουλειά. Σου δίνει και την ανάλογη αλαζονεία αν τύχει και σου δώσει κανένα πτυχίο, κανένα μεταπτυχιακό, κανένα διδακτορικό βρε αδερφέ. Τόσες αλαζονικές μπούρδες θα πούνε άλλωστε «κάποιοι», δεν τα αξίζουν;
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφός (που απεχθάνεται τους… παραμορφωμένους)
δεν είναι ωραίο πάντως κάτω από το κείμενο του συντρόφου κάποιοι να ασχολούνται με έναν που σχολίασε και δεν τον χωνεύουν.
"κάποιος σύντροφος"
Σωστά! Εγώ όμως έβαλα σκοπό… της ζωής μου, σε αυτό το διάλογο του μπλοκ με βάσει το παραπάνω άρθρο, να γίνεται διάλογος προβληματισμού και όχι «προβληματικών» σχολίων που μόνο σκοπό έχουν να μπερδέψουν και να αποπροσανατολίσουν, με περισπούδαστο ύφος μάλιστα και στρεβλώνοντας διαρκώς τα όσα λέει το κύριο άρθρο. Ελπίζω ακόμη στην εκπαιδευτική λειτουργία της συντροφικότητα και της ταξικής πάλης, έστω με πολεμική που στρέφεται και ενάντια στο ύφος, το ήθος και το χαρακτήρα (ίσως λιγάκι αποτυχημένα, γιατί δεν βλέπω καμία βελτίωση από κάποιους για να βελτιωθώ και εγώ).
ΥΓ1. Δεν χωνεύω κάποιον που δεν γνωρίζω; μάλλον δύσκολο. Μάλλον δεν «χωνεύω» και θέλω να «την πω» στα «πεταχτά και αχώνευτα» (αφού στα αναλυτικά και συντροφικά απέτυχα), μήπως και έτσι γίνει κάτι. Δέχομαι επίσης και για τον εαυτό μου τις όποιες βελτιώσεις.
ΥΓ2. Οσο για το κύριο άρθρο, δεν έχω να προσθέσω τίποτα (γιατί θέλει και άλλους είδους δουλειά), αφού με κάλυψε τόσο το ίδιο το άρθρο όσο η «κοινωνιολογική… και καλά μαρξιστική(!)» παρέμβαση του ΛΣ.
Η εσκεμμένη διαστρέβλωση του άρθρου με ανέντιμες κατηγορίες («άγρια χαρά» της πέραν του ΣΥΡΙΖΑ Αριστεράς για την παράταση των μνηνομίων), με ενοχλεί. Αυτό ήταν για μένα το κύριο της στιγμής, όπως και η «πολιτική υποκουκλούρα» που προωθούν κάποιοι. Είναι κι αυτά σημαντικά νομίζω για να φυσήξει ένας διαφορετικός αέρας. Τίποτα προσωπικό δηλαδή.
Ενας καλοπροαίρετος σύντροφος
το άρθρο είναι ο ορισμός του εγωταλεγακισμού, και μάλιστα από τα πιο ακραία δείγματα του είδους, πικρόχολο, ειρωνικό και κακόπιστο με την έννοια ότι κατασκευάζει απόψεις για να αντιπαρατεθεί. Επικαλείται κάποια "δικαίωση" που εγώ την βλέπω στους χώρους εργασίας, νεολαίας και στις γειτονιές. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό δεν είναι μια κριτική πάνω στο άρθρο αλλά όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά ηθικώς μεμπτά που λες.
"κάποιος σύντροφος"
διόρθωση: που εγώ δεν την βλέπω
"κάποιος σύντροφος"
Που να διαβάσεις και Λένιν εκεί να δεις πικροχολικισμό και ειρωνεία
Δημοσίευση σχολίου