Ανάκατα σχόλια με μια καυτή αφορμή

Ίσως σε άλλες περιπτώσεις να μου φαινόταν έως και ανούσιο να γράψω για τη λεγόμενη μέρα υπερηφάνειας, έλα μου όμως που αρκετά συζητιέται στους κόλπους (κυρίως) της νεολαίας και ίσως τελικά να μην πάνε χαμένα τα κλικ του πληκτρολογίου. Και επειδή αρκετά συζητιέται είναι λόγος για να γράψω; Περισσότερο μάλλον με ωθεί προς αυτό, το πώς συζητιέται. Γι΄αυτό και αποφάσισα να βάλω μια πινελιά... από τα αριστερά. Κι όχι γενικά κι αόριστα από τα αριστερά, γιατί κοίτα να δεις που τώρα ξαφνικά όλοι βαφτίστηκαν αριστεροί, αλλά από την πραγματική, επαναστατική αριστερή σκοπιά. Γιατί βεβαίως και τέτοια events, που πλασάρονται ως «ανατρεπτικά», «αντισυμβατικά» κ.λπ οφείλουν να μας προβληματίζουν, όταν δεν πλασάρονται απλά, αλλά αρκετοί τα αντιλαμβάνονται ως τέτοια.
Θα μπορούσα να κλείσω πριν καν ξεκινήσω, με ένα απλό σχόλιο:

Καλά ρε μαλάκες, τέσσερις εργάτες δολοφονήθηκαν κι εμείς ασχολούμαστε με φιέστες, που στηρίζει ο δήμος και η αμερικάνικη πρεσβεία;

Όσο ειλικρινής κι αν είναι η παραπάνω ερώτηση, που με εκφράζει απόλυτα και θα ήθελα να την απευθύνω στον κόσμο -οργανωμένο και μη- του κινήματος, που φλερτάρει με τέτοια events, δεν αρκεί, για να απαντηθεί ένα ζήτημα, το οποίο λαθεμένα έχει ταυτιστεί με λέξεις, όπως «ελευθερία». Μάλιστα. Μια μέρα ελευθερίας, λοιπόν. Ο κόσμος καίγεται κυριολεκτικά, αλλά πάλι καλά υπάρχει το athens pride και μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι. Γιατί; Επειδή μπορούν άνθρωποι της κοινότητας με τα πολλά αρχικά να φασωθούν ανοιχτά και να χορέψουν; Και τι είναι αυτό τελικά, που τους κάνει να μην μπορούν να τα μοιραστούν με την ίδια ευκολία σε καθημερινό επίπεδο; Από την άλλη, απέναντι στη βία και το ρατσισμό, που δέχονται οι συγκεκριμένες ομάδες, πώς θα αντισταθούν και πώς θα υπερασπιστούν (και βεβαίως πρέπει να το κάνουν), το δικαίωμα τους να μην ντρέπονται για αυτό που είναι;
Το γεγονός τελικά, ότι φοβάται κάποιος να υπερασπιστεί μια τέτοια επιλογή είναι μεγάλη κουβέντα, αναφορικά με το τι είναι αυτό, που τον εμποδίζει. Και δεν είναι μόνο ένα, είναι πολλά. Πάντως, το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν θα λυθεί με φιέστες, που υποτίθεται προτάσσουν το σεβασμό προς το διαφορετικό, αλλά ορισμένοι διοργανωτές τους, όχι μόνο δεν ενστερνίζονται την αντίληψη αυτή, αλλά είναι αυτοί, που λίγο καιρό πριν στήνανε πογκρόμ απέναντι σε μετανάστες και κλείνανε καταλήψεις, για να μη μιλήσω για τους άλλους, τους πιο σκληρούς, που σφαγιάζουνε λαούς και ρημάζουν χώρες. Τώρα σοβαρά, πιστεύει κανείς, ότι χέστηκε ο καμμίνης και η αμερικάνικη πρεσβεία για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και για το σεβασμό στο διαφορετικό; Ποιος ρε μαλάκες ο καμμίνης; Και να χέστηκε πάντως δε μου λέει τίποτα. Ας το πει αυτό στους μετανάστες και στους αναρχικούς, που κυνηγούσε. Κι η αμερικάνικη πρεσβεία, ας βγάλει δήλωση «πείτε στα παιδιά του τουφεκίζουμε, ότι σεβόμαστε το διαφορετικό».
Ας αφήσουμε παρ’ όλα αυτά την πλευρά των μεν κι ας πιάσουμε την πλευρά των δε, οι οποίοι δε πάντως μια χαρά καλοδέχονται τους μεν. Μια αυθόρμητη λαϊκή κίνηση δεν ταυτίζεται (απαραίτητα) με την επίσημη παρέμβαση του συστήματος και των διαφόρων εκφραστών του, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει ένας συνδυασμός. Ακόμα δηλαδή και αν επρόκειτο στο σήμερα για μια αυθόρμητη αντίδραση, πρώτον δεν θα είχε τα χαρακτηριστικά, που έχει και δεν θα ελεγχόταν από παράγοντες του συστήματος, πράγμα που συμβαίνει για τα καλά. Πάντως, ακόμα και σε περίπτωση αυθόρμητου ξεσπάσματος, τίθεται ένας προβληματισμός: πάνω σε ποιο αίτημα συσπειρώνεται ο κόσμος, που αυθόρμητα βγήκε; Τι ζητήματα αναδεικνύει; Το να ανάγει ως πρωτεύον το εν λόγω στοιχείο, μήπως θολώνει λίγο την πραγματικότητα; Γιατί, ακόμα κι αν κάποιος εκφράζει την αλληλεγγύη του στην επίθεση, που δέχονται οι lgtbq, αλλά κατά τα άλλα δε χαλιέται με τα μνημόνια, δε χαλιέται με την εκμετάλλευση, έχει κάποιο πραγματικό νόημα αυτή του η στήριξη;
Ο Σταύρος Θεοδωράκης ήταν από αυτούς, που στήριξε τη μέρα υπερηφάνειας. Αποτελεί παράδειγμα της τελευταίας κατηγορίας, που αναφέρω. Τελικά ο κόσμος, που αυθόρμητα ξεχύθηκε στους δρόμους τον θέλει τον θεοδωράκη πλάι του; Τον καμμίνη; Την αμερικάνικη πρεσβεία; Αν δεν τους θέλει λοιπόν, ας τους πει να πάρουν πούλο. Αλλιώς, ας έχει επίγνωση, ότι η μέρα «ελευθερίας» του είναι αλυσοδεμένη τόσο σφιχτά, που μόνο μέρα ελευθερίας δεν είναι.
Για να επανέλθω στο στοιχείο της ιεραρχίας, που ανέφερα. Πρέπει ο λαϊκός παράγοντας να απαντήσει συνολικά το ζήτημα του φασισμού, έκφραση του οποίου είναι και το χτύπημα απέναντι στις κοινότητες lgtbq ή θα απομονώσει την επίθεση, που δέχονται οι κοινότητες αυτές ανάγοντας το λεγόμενο έμφυλο ζήτημα σε πρωτεύον, μην έχοντας απαντήσει άλλα κι άλλα πολύ πιο σημαντικά, που για να είμαστε ειλικρινείς, εάν δεν λυθούν, δεν μπορεί να λυθεί ούτε αυτό;
Βρισκόμαστε εν Ελλάδι και εν έτει 2015. Οι βάρβαρες πολιτικές των τελευταίων χρόνων έχουν οδηγήσει πολύ κόσμο στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Οι νέες γαρνιρισμένες με ροζέ σάλτσα πολιτικές, που σερβίρονται, κρύβουν την ίδια ξινή γεύση, την οποία είχαμε συνηθίσει χρόνια τώρα. Κόσμος πεινάει. Πεθαίνει. Απολύεται. Ξενιτεύει. Τρομοκρατείται. Φιμώνεται. Ναι παιδιά, ο θάνατος -δολοφονία πιο σωστά- των τεσσάρων εργατών συνέβη. Δεν είναι στιγμιότυπο από ταινία. Ο φασισμός είναι υπαρκτό φαινόμενο και ναι, χτυπά τους αδυνάτους, χτυπά τους διαφορετικούς, χτυπά τους ομοφυλόφιλους. Δεν χτυπά κυρίως αυτούς, χτυπά όμως και αυτούς. Πώς απαντιέται τελικά;
Στο σύνολό του. Στη συνολική αντιπαράθεση του κόσμου της δουλειάς με τον κόσμο της εκμετάλλευσης. Στη σύγκρουση με το φασισμό και το σύστημα, που τον γεννά. Και ναι λοιπόν, ο φασισμός ΔΕΝ είμαστε εμείς, ΔΕΝ είναι ο κόσμος μας, ΕΙΝΑΙ οι άλλοι, για να αντιστρέψω τη γνωστή δεξιά χιπστέρικη αντίληψη περί φασισμού, που θεωρεί, πως ο φασισμός είναι μέσα μας, βγάζοντας λάδι τους φασίστες και το ίδιο το σύστημα (αυτοί είναι οι άλλοι).
Μέσα σ’ αυτούς τους άλλους είναι κι εκείνοι, που σκόπιμα κρύβονται πίσω από τους χορηγούς στήριξης (αμερικάνικη πρεσβεία, καμμίνηδες κ.α.) μιας φιέστας, που όχι μόνο ανατρεπτική δεν είναι τελικά, αλλά πλήρως ενσωματωμένη σε ένα παιχνίδι, που πάντα νικητές θα βγαίνουν οι άλλοι κι όχι ο λαός. Βεβαίως αυτοί οι άλλοι βρίσκονται κι αλλού. Κρυφά ή φανερά. Δεν είμαστε όμως εμείς αυτοί. Κι ούτε πρέπει να γίνουμε. Αν πραγματικά θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος, σεξουαλικών προτιμήσεων να ζει και να ονειρεύεται. Και όχι να εκτονώνεται σε πανηγυράκια, το οποία περισσότερο περιορίζουν την ελευθερία του, παρά τη διευρύνουν. Και όχι μέχρι να έρθει μια «μέρα ελευθερίας», όπως προσδιόρισαν ορισμένοι το pride, αλλά η ελευθερία η ίδια. Όσο για το τι εστί πραγματική ελευθερία, ας ρίξουμε μια μάτια στα παρακάτω λόγια:

«Είναι δύσκολο για μένα να φανταστώ την 'ατομική ελευθερία' που απολαμβάνει ένας πεινασμένος άνεργος. Αληθινή ελευθερία, υπάρχει μόνο όταν δεν υπάρχει εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου δεν υπάρχει ανεργία και όταν ένας άνθρωπος δεν ζει με το φόβο της απώλειας της εργασίας του, του σπιτιού του και του ψωμιού του. Μόνο σε μια τέτοια κοινωνία μπορεί να υπάρχει ατομική και κάθε άλλη ελευθερία, στην πραγματικότητα και όχι στα χαρτιά.» Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

http://resistancetoujours.blogspot.gr/