Ουράνια τόξα και γάμοι: Η νεοφιλελεύθερη και ιμπεριαλιστική πολιτική δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ*

1

Αποικιοκρατικός φεμινισμός, Διεθνής των Γκέι, ομοεθνικισμός, ισλαμοφοβία, ομο-ξέπλυμα, νεοφιλελευθεροποίηση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤ! Ορολογία στα πλαίσια μιας σκληρής κριτικής για την πολιτική της ιμπεριαλιστικής Δύσης και των καπιταλιστικών εταιρειών σχετικά με τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ σε όλο τον κόσμο και ειδικά στις χώρες του Τρίτου Κόσμου. Ένα άρθρο που αν και γράφτηκε εννιά χρόνια πριν διατηρεί την επικαιρότητα του.

Η Mehlab Jameel έχει σπουδάσει Πολιτιστική Ανθρωπολογία και μπορεί να τη βρει κανείς να εξερευνά τους δρόμους της Λαχόρης στο Πακιστάν. Είναι ερευνήτρια και εκπαιδευτικός της κοινότητας, και βοήθησε στο σχεδιασμό του Pakistan’s landmark 2018 Transgender Persons Act- έναν από τους πιο προοδευτικούς νόμους αυτού του είδους παγκοσμίως για τα δικαιώματα των τρανς.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πως γυναίκες, παιδιά και queers και οι παλαιστίνιοι άρρενες ως τέρατα-τρομοκράτες χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουνδικαιώσουν τη γενοκτονία

0

της Nisrine Chaer

Από τότε που παραβιάστηκε το τείχος στα σύνορα της Γάζας, έχουμε παρατηρήσει μια συνεχή ροή ισραηλινής παραπληροφόρησης και προπαγάνδας που διαχέεται από άκρη σ’ άκρη σε όλα τα μεγάλα δυτικά ειδησεογραφικά μέσα, η οποία έχει τη μορφή εντελώς αβάσιμων ψεμάτων και αδύναμων προσπαθειών «απόδειξης», όλα με στόχο την εκτροπή της προσοχής από την τρέχουσα ολέθρια βία και καταστροφή της γενοκτονικής επίθεσης του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα και την απονομιμοποίηση του παλαιστινιακού αγώνα για αποαποικιοποίηση, στη διεθνή πολιτική σφαίρα.

Φύλο/σεξ/σεξουαλικότητα αποτελούν σημαντικό πεδίο δράσης που σήμερα χρησιμοποιείται ως μέρος της σιωνιστικής αντιτρομοκρατικής στρατηγικής στην συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα. Η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιούνται είναι ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση του απλουστευτικού σχήματος «γυναικόπαιδακαιqueers», όπως εγώ το αποκαλώ, στο πλαίσιο της σιωνιστικής καταστολής της εξέγερσης. (Ολόκληρο το άρθρο δημοσιεύεται σε pdf για διευκόλυνσή του αναγνώστη. Η αναδημοσίευση του από τις Αντιγειτονιές δεν σημαίνει απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται). 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΑΝΙΑ | Υπόθεση του μαζικού κινήματος το τσάκισμα των φασιστών και της πολιτικής που τους γεννά!

0

Το φασιστοκάλεσμα για αντισυγκέντρωση μίσους και σκοταδισμού που διακινείται στο διαδίκτυο με αφορμή τη πορεία ορατότητας ΛΟΑΤΚΙ+ αποτελεί πρόκληση για τα αντιφασιστικά αισθήματα του χανιώτικου λαού. Οι φασιστικές ομάδες βγαίνουν ξανά από τις τρύπες τους πατώντας στην ένταση της πολιτική της φασιστικοποίησης που προωθεί το σύστημα και οι κυβερνήσεις του.

Αυτοί που:

Απαγορεύουν με νόμους τη διαδήλωση και την απεργία, που βάζουν την αστυνομία στα πανεπιστήμια, που χτυπούν τη αγωνιστική συγκρότηση των σωματείων και των φοιτητικών συλλόγων.

Φορτώνουν πρόστιμα σε οργανώσεις της αριστεράς για αφισοκόλληση για να φιμώσουν κάθε φωνή αντίστασης.

Αυτοί που στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για πρόσφυγες και μετανάστες, όταν δεν τους πνίγουν στη θάλασσα.

Αυτοί που κάνουν τεμενάδες στους φονιάδες των λαών και παραδίδουν όλη τη χώρα για βάση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, ξερνώντας εθνικιστικό δηλητήριο για τους γειτονικούς λαούς.

Είναι αυτοί που με τη πολιτική τους θρέφουν τα φασιστικά σκουπίδια.

Η νέα άγρια επίθεση που προαναγγέλλουν ήδη κυβέρνηση και ιμπεριαλιστές στο κόσμο της δουλειάς, η μεγαλύτερη στοίχιση στα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ θα είναι και η πολιτική της επόμενης μέρας.

Απαραίτητο συμπλήρωμα είναι η κλιμάκωση της φασιστικοποίησης, το περαιτέρω χτύπημα των δημοκρατικών ελευθεριών του λαού, το ξεσάλωμα του αντικομμουνισμού.

Στόχος τους η δυνατότητα του λαού να οργανώνεται και να παλεύει απέναντι σε αυτούς που του κλέβουν τη ζωή.

Αυτή τη πολιτική την στήριξαν όλα τα αστικά κόμματα ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και τα δεκανίκια, τους είτε σαν κυβέρνηση είτε σαν αντιπολίτευση. Και τώρα υποκρίνονται πως πέφτουν από τα σύννεφα από την άνοδο των φασιστικών μορφωμάτων που οι ίδιοι τροφοδότησαν και μέσω των ΜΜΕ.

Δε θα τους περάσει! Το τσάκισμα του φασισμού δεν είναι υπόθεση της αστικής δικαιοσύνης που ποινικοποιεί τους λαϊκούς αγώνες. Είναι η αστική δικαιοσύνη που βγάζει παράνομες τις απεργίες, που δικάζει αγωνιστές για τη πολιτική τους δράση, που άφησε τον Κασιδιάρη να κατέβει στις εκλογές από τη φυλακή.

Η ενίσχυση των φασιστών δεν απαντιέται με αυτόκλητους ζορό που τάχα για λογαριασμό όλων μας θα αντιμετωπίσουν τους φασιστές.

Το τσάκισμα του φασισμού είναι υπόθεση του λαϊκού εργατικού κινήματος. Περνάει μέσα από το δυνάμωμα των αγώνων ενάντια στο νέο γύρο επίθεσης σε δικαιώματα και κατακτήσεις του κόσμου της δουλειάς. Περνάει από την μαζική αντίσταση στη μετατροπή της χώρας σε πολεμικό ορμητήριο για τους ιμπεριαλιστές.

Ο λαός στο δρόμο, με όπλο την διαδήλωση και την απεργία, θα συγκρουστεί με τη πολιτική της φασιστικοποίησης που τροφοδοτεί το φασισταριά. Ο λαός και η νεολαία στο δρόμο, θα υπερασπιστεί τις δημοκρατικές ελευθερίες, τους συλλόγους και τα σωματεία του και θα κόψει τον αέρα στους φασιστές.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η "ορατότητα" των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων δεν είναι διαταξική

0

Το κείμενο γράφτηκε με αφορμή το βίντεο στα βραβεία MAD βίντεο-μουσικής και τα από κάτω σχόλια στην πλατφόρμα youtube.

Στα σχόλια λοιπόν παρουσιάζεται το παραπάνω βίντεο, σαν μια νίκη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, πράγμα που προβληματίζει έναν κόσμο πώς μπορεί να υπάρχει τέτοιος αποπροσανατολισμός. Θα προσπαθήσω, να εξηγήσω τους λόγους που ένα άτομο της κοινότητας μπορεί να το θεωρήσει νίκη και τους λόγους που δυστυχώς δεν είναι.

Ένα από τα αιτήματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας είναι το δικαίωμα στην ορατότητα. Δηλαδή, το δικαίωμα να μπορείς να μην κρύβεις την ταυτότητα σου ή την επιθυμία σου από φόβο του κοινωνικού ή επαγγελματικού αποκλεισμού ή ακόμη και  τον φόβο ότι θα σου κοστίσει την ζωή.  Συνεπώς είναι λογικό κάποιος κόσμος να βλέπει με συμπάθεια οποιαδήποτε εμφάνιση της κοινότητας σε τηλεοπτικές ζώνες ευρείας παρακολούθησης, νιώθωντας πως γίνονται βήματα προς την κατεύθυνση της ικανοποίησης αυτού του αιτήματος. Τι είναι όμως αυτό που βλέπουμε στο βίντεο και πως βοηθά ένα ΛΟΑΤΚΙ άτομο να υπάρξει στην ελληνική κοινωνία?

Στο βίντεο βλέπουμε την Ελένη Φουρέιρα και κάποιους που μιμούνται χορευτές ενός είδους που ονομάζεται “voguing”. Αυτός ο χορός ξεκίνησε σαν μέσο έκφρασης ανθρώπων της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας – ως επί τω πλείστον- που ζούσαν στο περιθώριο της κοινωνίας της Νέας Υόρκης. Ο κόσμος αυτός οργάνωνε τη ζωή του δημιουργώντας οικογένειες-κοινόβια, όπου βοηθούσαν ο ένας τον άλλο οικονομικά, ψυχολογικά κτλ. Σε αυτού του τύπου την αυτο-οργάνωση υπήρχε αυστηρή ιεραρχία και ήταν μοναδικός τρόπος επιβίωσης για ένα κουρελιασμένο προλεταριάτο χωρίς ταξική συνείδηση. Τα κοινόβια αυτά, διοργάνωναν διαγωνισμούς χορού και ντυσίματος, καθώς αυτός ήταν ένας τρόπος να εκφραστούν και να βγάλουν χρήματα. Η τέχνη που γεννήθηκε μέσα από αυτό το περιθώριο επηρέασε είτε κρυφά είτε φανερά την ποπ κουλτούρα της Αμερικής, και έγινε πολιτισμικό σημείο αναφοράς στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Τα κινήματα που υπερασπίστηκαν τα δημοκρατικά δικαιώματα της κοινότητας αυτής, δεν θα μπορούσαν παρά να έχουν αυτό το πολιτισμικό στίγμα: Αυτός ο κόσμος άρχισε να αποκτά ταξική συνείδηση. Η απόκτηση αυτής της ταξικής συνείδησης, και η σύνδεση αυτού του κόσμου με αριστερές ιδέες και κινήματα απέφερε κάποιες νίκες, αλλά και χτυπήθηκε βάναυσα την δεκαετία 50-60.

Υπάρχει και στην Ελλάδα αντίστοιχα τέτοιο κοινωνικό περιθώριο, που προσπαθεί να οργανωθεί, να εκφραστεί, να ζήσει, το οποίο συνεχίζει να είναι αόρατο και χτυπημένο.

Αυτό που βλέπουμε όμως στο εν λόγω βίντεο, μοιάζει με καρικατούρα του αμερικάνικου ριάλιτι-διαγωνισμού “Rupaul's Drag Race”,  το οποίο έχει μεγάλη ακροαματικότητα και στην Ελλάδα.  Αυτό το ριάλιτι έχει γίνει, μεταξύ άλλων, μια ξεδιάντροπη προπαγάνδα των Δημοκρατικών για να ξεπλένουν ιδεολογικά τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που διεξάγουν, και την επίθεση στα δικαιώματα του αμερικάνικου λαού. Ως τέτοιο ιδεολογικό προϊόν εισάγεται αυτό το βίντεο, το οποίο δεν μας συνδέει ούτε με την ιδιαίτερη δική μας ιστορία, ούτε με τους δικούς μας αγώνες για επιβίωση - δεν έχει δηλαδή τίποτα να προσφέρει ούτε σε συμβολικό επίπεδο. Είναι μια κακή απομίμηση μιας πλούσιας αμερικάνικης υποκουλτούρας.

Όταν σε Ελλάδα και Αμερική μας σκοτώνουν ατιμώρητοι, όταν οι ζωές μας γίνονται όλο και πιο δύσκολες, την ορατότητά μας πρέπει να την παλέψουμε μέσα σε κοινωνικά κινήματα ενάντια στην φασιστικοποίηση, την φτώχεια και την εξαθλίωση.  

 Μ.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δύο χρόνια μετά το θάνατο του Ζακ: Το σύστημά τους δολοφονεί, στους λαϊκούς αγώνες η απάντηση!

0

Με αφορμή τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου πριν δύο χρόνια πραγματοποιήθηκε χθες Κυριακή μαζική συγκέντρωση και διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Το ΚΚΕ(μ-λ) παρέμβηκε μοιράζοντας την ανακοίνωση που ακολουθεί:

Δύο χρόνια συμπληρώνονται από την άγρια δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, ακτιβιστή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, που συνέβη μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας. Το φρικτό λιντσάρισμα και η δολοφονία του Ζακ συγκλόνισαν και εξακολουθούν να γεμίζουν με οργή κάθε προοδευτικό άνθρωπο που συνειδητοποιεί πως το ασφυκτικό πλαίσιο που διαμορφώνει αυτό το σάπιο σύστημα για μας, δε μας χωράει. Η δολοφονική πολιτική αυτού του συστήματος είναι που έδωσε χώρο στα ανθρωπόμορφα τέρατα που σκότωσαν τον Ζακ, με την πλήρη ανοχή της αστυνομίας, όπως δίνει χώρο στους φασίστες και στα κάθε λογής τσιράκια του, ώστε να επιτίθενται απέναντι στον «εχθρό λαό» και στη νεολαία.

Η ένταση της πολιτικής της φασιστικοποίησης στοχοποιεί όσους το ίδιο το σύστημα έχει φροντίσει να περιθωριοποιήσει και τροφοδοτεί την εκδήλωση φασιστικών και ρατσιστικών πρακτικών και αντιλήψεων. Όσοι θεωρούνται πιο ευάλωτοι είναι οι πρώτοι που μπαίνουν στο στόχαστρο. Ο Ζακ στοχοποιήθηκε ως χρήστης ναρκωτικών και ως ομοφυλόφιλος και δεν είναι ο μόνος. Δεκάδες γυναίκες καθημερινά, βιώνουν την αγριότητα αυτού του συστήματος και της καθεστωτικής προπαγάνδας του, που τις παρουσιάζει ως το αδύναμο φύλο. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δέχονται το φασιστικό δηλητήριο και πληρώνουν με την ίδια τους τη ζωή τις συνέπειες της πολιτικής που γεννά τον πόλεμο και κομματιάζει λαούς. Η πολιτική αυτή όμως, έχει πρώτα και κύρια ταξικό πρόσημο. Στοχοποιεί όσους ανήκουν στις κατώτερες τάξεις και στα πιο φτωχά και εξαθλιωμένα λαϊκά στρώματα. Το παράδειγμα το δίνει άλλωστε, η μητρόπολη του καπιταλισμού, όπου η πρόσφατη δολοφονία του Τζωρτζ Φλόυντ και δεκάδων ακόμη αφροαμερικάνων, επιβεβαιώνει πως στο καπιταλιστικό ιμπεριαλιστικό σύστημα κανένας φτωχός και κατατρεγμένος δεν μπορεί να ανασάνει!

Ο λαός όμως ασφυκτιεί μέσα σ’ αυτό το αντιδραστικό πλαίσιο! Γι΄ αυτό και προσπαθούν να καταστείλουν κάθε προσπάθεια οργάνωσης του. Γι΄ αυτό, στοχοποιούν και τρομοκρατούν αγωνιστές, φακελώνουν σωματεία και πολιτικές οργανώσεις, διώκουν διαδηλωτές και χτυπάνε τα δημοκρατικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα. Η ψήφιση του νόμου για τις «δημόσιες συναθροίσεις» που πέρασε η κυβέρνηση της ΝΔ και ουσιαστικά απαγορεύει το δικαίωμα στη συγκέντρωση και τη διαδήλωση, αποτελεί αντιδραστική τομή και ενίσχυση αυτής της κατεύθυνσης.

Επιδιώκουν με κάθε τρόπο να θωρακιστούν απέναντι στον εχθρό λαό και στη δίκαιη οργή του που ζητά διέξοδο!

Αξιοποιούν ακόμη και την πανδημία για να εντείνουν την πολιτική της καταστολής και της φασιστικοποίησης, την ίδια ώρα που μας έχουν αφήσει εντελώς εκτεθειμένους απέναντι στον υγειονομικό κίνδυνο! Ενισχύουν τις αστυνομικές δυνάμεις, μοιράζουν εκατομμύρια στα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και στα εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ από την άλλη, δεν ενίσχυσαν ούτε στο ελάχιστο το ξεδοντιασμένο σύστημα περίθαλψης και αφήνουν το λαό στην τύχη του. Κατηγορούν την «ανεύθυνη νεολαία» και το λαό που τάχα δεν έχουν ατομική ευθύνη, την ίδια ώρα που στους χώρους δουλειάς οι εργοδότες δεν παρέχουν ούτε τα στοιχειώδη μέτρα προφύλαξης στους εργαζόμενους, στα σχολεία οι μαθητές στοιβάζονται σε αίθουσες- κλουβιά και στα ΜΜΜ τα δρομολόγια παραμένουν ελάχιστα.

Η πολιτική τους είναι δολοφονική! Μας θεωρούν αναλώσιμους και δε διστάζουν να το αποδείξουν με κάθε ευκαιρία!

Προσπαθούν να δηλητηριάσουν τις λαϊκές συνειδήσεις και δίνουν τροφή στο τέρας του ρατσισμού και του φασισμού για να συνεχίσουν την άγρια εκμετάλλευσή τους εις βάρος μας.

Να μην το επιτρέψουμε! Κάθε προοδευτικός άνθρωπος, εργαζόμενος, νεολαίος πρέπει να εναντιωθεί σε αυτή τη βάρβαρη πολιτική! Για τον Ζακ, για τον Παύλο, για τον Αλέξη… Για να μη θρηνήσουμε και άλλα θύματα της δολοφονικής πολιτικής αυτού του συστήματος. Να βγούμε μαζικά στο δρόμο και να δώσουμε τον αγώνα μας κόντρα στο σύστημα και τα όργανά του!

http://kkeml.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σακελλαροπούλου: Όχι στις διακρίσεις και την ομοφοβία

0

«Η αισιοδοξία είναι γένους θηλυκού» είχε πει ο Μητσοτάκης μετά την ορκωμοσία της πρώτης γυναίκας Προέδρου της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Τη δήλωση αυτή προφανώς και θα συνόδευε η καθόλου πρωτόγνωρη φιέστα, περί προάσπισης των δικαιωμάτων των γυναικών, τη βελτίωση της θέσης τους στην ελληνική κοινωνία και πάει λέγοντας. Αυτό ήταν που έλειπε τόσο καιρό από την διπλά καταπιεζόμενη Ελληνίδα, πόσο μάλλον μία μετανάστρια ή μία πρόσφυγα... Λες και η επιλογή γυναίκας Προέδρου της Δημοκρατίας θα έλυνε κάποιο από τα πολλά προβλήματά τους... Λες και η επιλογή γυναίκας Προέδρου της Δημοκρατίας αυτόματα θα εξάλειφε τις γυναικοκτονίες... Λες και η επιλογή γυναίκας Προέδρου της Δημοκρατίας εμπόδισε τα αυξημένα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και τις χειροδικίες σε βάρος των γυναικών κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού και της καραντίνας...

Με αφορμή λοιπόν, την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, η Σακελλαροπούλου δήλωσε στο facebook, ότι «καταδικάζει τις διακρίσεις λόγω ταυτότητας φύλου, γενετήσιου προσανατολισμού ή οποιασδήποτε άλλης αιτίας». Ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ θα ζήλευε τέτοιο ρεσιτάλ προόδου και ανοιχτομυαλισμού.

Ο ρόλος του (ή της...) εκάστοτε Προέδρου της Δημοκρατίας είναι κατά βάση συμβολικός. Δεν παύει όμως να είναι ένας από τους εκφραστές της ελληνικής αστικής τάξης, που έχει εξ ορισμού αντιπαραθετική θέση με την εργατική τάξη και τον λαό.

Όσο λοιπόν κι αν προσπαθεί να μας πείσει η Σακελλαροπούλου και κάθε άλλος εκπρόσωπος της αστικής τάξης για τη φιλάνθρωπη και την αντιρατσιτική στάση του καλό θα ήταν πρώτα να προβληματιστεί ως προς το τι είναι αυτό που εν τέλει εκπροσωπεί. Μπορούμε άραγε να ξεχάσουμε τις αντεργατικές πολιτικές της ΝΔ; Ίσα ίσα που και εν μέσω κορωνοϊού και καραντίνας οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες τις βίωσαν στο πετσί τους ακόμα πιο έντονα. Μπορούμε άραγε να παραβλέψουμε τη μετατροπή της χώρας μας σε μια απέραντη αμερικανική βάση; Μπορούμε να ξεχάσουμε την εμπλοκή της χώρας μας στους πολεμικούς τους σχεδιασμούς; Οι πολιτικές τους δεν είναι που προκαλούν πολέμους και προσφυγικές ροές; Για ποια ανθρώπινα δικαιώματα νιώθει την άνεση η κάθε Σακελλαροπούλου να μιλάει;

Οι παγκόσμιες μέρες δεν είναι για μας. Υπάρχουν για να καλλιεργούν την ταξική συμφιλίωση ανάμεσα σε καταπιεστή και καταπιεζόμενο. Το πρόβλημα δεν είναι, ότι δεν έχουμε αρκετές γυναίκες, πρόσφυγες, ομοφυλόφιλους ή ό,τι άλλο σε υπουργεία και άλλα κέντρα διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος. Το πρόβλημα μας είναι η χρόνια αποσυγκρότηση και ο δυσμενής συσχετισμός στο κίνημα. Η θέση του κάθε καταπιεζόμενου είναι στην ταξική πάλη, στο πλάι της εργατικής τάξης και του λαού. Αυτό είναι που φοβάται η Σακελλαροπούλου και σύσσωμη η αστική τάξη. Μόνο έτσι θα τους κοπεί ο αέρας και θα μαζέψουν τις εξοργιστικές δηλώσεις τους. Μόνο έτσι θα πετύχουμε νίκες.

Δ.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΤΟ ΡΟΖ ΜΑΥΡΟ ΛΑΒΑΡΟ ΠΑΝΤΑ ΠΙΣΤΟΙ ή με αφορμή τη δολοφονία του Ζακ

0

Ένας χρόνος πέρασε από την άγρια δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου στο κέντρο της Αθήνας από τον κοσμηματοπώλη, τον συνεργάτη του και την αστυνομία. Πρόκειται για μια ακόμα κρατική δολοφονία. Όπως τον Ζακ τον σκότωσε ο κοσμηματοπώλης και η αστυνομία, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σκότωσε ο Κορκονέας τον Αλέξη, ο Ρουπακιάς τον Παύλο και οι υπόλοιποι δολοφόνοι της Χρυσής Αυγής τον Σαχζάτ Λουκμάν, τον Πετρίτ Ζίλφε και ποιος ξέρει πόσους ακόμα οι οποίοι δεν ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Αυτές οι δολοφονίες δεν είναι ξεκομμένες από τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και της πολιτικής ζωής και το κράτος. Η μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού όλο και στα δεξιότερα νομιμοποιεί στις συνειδήσεις του κόσμου τέτοια περιστατικά και αναπαράγει τον κοινωνικό κανιβαλισμό, που απ΄ τη μια οπλίζει σε κάθε περίπτωση τον δολοφόνο και απ’ την άλλη κάνει τον κόσμο να αδιαφορεί στην καλύτερη ή στη χειρότερη να υιοθετεί απόψεις του στυλ “μα το πρεζάκι πήγε να κλέψει κτλ” (οι οποίες άλλωστε από τα συστημικά ΜΜΕ αναπαράγονται). Όταν λοιπόν οι μπάτσοι καταστέλλουν και δολοφονούν και όταν το κράτος και οι κυβερνήσεις του διαβρώνουν τις συνειδήσεις του κόσμου με την πολιτική που εφαρμόζουν, ναι η ευθύνη αυτών των δολοφονιών βαραίνει το κράτος.

Ολοκληρώθηκε λοιπόν σήμερα η πορεία στο κέντρο με αφορμή τη δολοφονία του Ζακ έναν χρόνο αργότερα. Η πορεία είχε μία μαζικότητα, αλλά η σύνθεσή της εγείρει προβληματισμούς. Με την παρουσία του μας τίμησε ο Νάσος Ηλιόπουλος, ο οποίος μάλλον ξέχασε, ότι η δολοφονία αυτή έγινε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που είναι προβληματικό, είναι ότι όχι μόνο δεν διώχτηκε από τα μπλοκ, αλλά μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έσπευσαν να τον υποδεχτούν με ανοιχτές αγκάλες.

Και εδώ τίθεται το ζήτημα της αριστεράς. Με τέτοιες κινήσεις, με τοποθέτηση του τύπου κάτω η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία είναι το κόμμα της τάξης, της ασφάλειας και της οπισθοδρόμησης δεν καταφέρνεις τίποτα άλλο πέραν του να αναπαράγεις αυταπάτες για τις προοπτικές μιας νέας κυβέρνησης τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό ακριβώς είναι που δίνει χώρο στον Νάσο Ηλιόπουλο και όλους τους ΣΥΡΙΖΑιους, οι οποίοι και εμφανίστηκαν στην πορεία του Φύσσα και μάλλον θα τους ξαναβρούμε μπροστά μας.

Και δεν μπορούμε να παραβλέψουμε και τη διασκευή του “παιδιά σηκωθείτε” που έπαιξαν κομμάτια του αναρχοφεμινισμού. “Στο ροζ μαύρο λάβαρο πάντα πιστοί” λοιπόν. Η διασκευή αυτή αν και σύμφωνα με τους δημιουργούς απευθύνεται στο ΚΚΕ, που όντως έχει απαράδεκτη στάση στο ζήτημα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας (με βασικό επιχείρημα ότι σε μια σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία θα διαμορφωθεί ένας νέος τύπος συμβίωσης με κατά βάση ετεροφυλόφυλα ζευγάρια!!) καταντά αντικομμουνιστική τσουβαλιάζοντας τελικά όλες τις οργανώσεις με αναφορά στην αριστερά. Το “παιδιά σηκωθείτε” όπως και όλα τα αντάρτικα τραγούδια από τη δημιουργία τους και μέχρι σήμερα ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένα με την πάλη λαού και εργατών, τον αγώνα για λαοκρατία, ανεξαρτησία και σοσιαλισμό και άρα αυτή η διασκευή είναι ντροπιαστική για όλο το κομμουνιστικό κίνημα.

Παράλληλα, ο ΛΟΑΤΚΙ χώρος με αναφορά στο κίνημα, οι διάφοροι αναρχοεναλλακτικοί και ακόμη και κομμάτια της αριστεράς αντιμετωπίζουν αυτό το ζήτημα σε εντελώς αταξική βάση. Πως να το κάνουμε. Δεν είναι όλοι οι ομοφυλόφιλοι ίδιοι και ούτε έχουν τα ίδια συμφέροντα. Υπάρχουν μεγαλοαστοί, μικροαστοί και εργάτες ομοφυλόφιλοι. Οι εργαζόμενοι βιώνουν διπλή καταπίεση. Από τη μια στον χώρο της δουλειάς τους και από την άλλη στην ίδια την κοινωνία για τις σεξουαλικές τους προτιμήσεις. Συμφέρον επομένως των ατόμων αυτών είναι να ενταχθούν και να γίνουν κομμάτι του λαϊκού εργατικού κινήματος. Οι διακρίσεις άλλωστε μόνο στα πλαίσια της ταξικής πάλης εξαλείφονται. Και για αυτό η ρεφορμιστική αριστερά και όλα αυτά τα κομμάτια της αναρχίας αποτελούν εμπόδιο.

Ναι όντως η αριστερά δεν έχει καταφέρει να εντάξει αυτό τον χώρο στο κίνημα με μια κατεύθυνση σύγκρουσης με αυτό που, θα φτάσει ως και την ανατροπή του. Το σίγουρο όμως είναι πως στάσεις σαν τη σημερινή δε δημιουργούν καλύτερους όρους για την ενεργή ένταξή του στην ταξική πάλη. Η μαζικότητα της σημερινής πορείας αποτελεί κάτι, θετικό προφανώς, αλλά το μέγιστο ζήτημα προς κατάκτηση, που μας τίθεται σαν αριστερά, είναι να καταφέρουμε να προσεγγίσουμε και να πολιτικοποιήσουμε τον ΛΟΑΤΚΙ χώρο καλλιεργώντας χαρακτηριστικά σύγκρουσης με το σύστημα.

Δ.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από την κινητοποίηση, ένα χρόνο μετά την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου

0

Γύρω στις 2000 κόσμου συγκεντρώθηκαν και διαδήλωσαν προς την βουλή στις 21/09 το μεσημέρι, ένα χρόνο από τον ξυλοδαρμό και την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Στην συγκέντρωση, που κατά βάση μαζικοποιήθηκε από τη νεολαία (κυρίως φοιτητική και μαθητική) καλούσαν οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς αλλά και άλλες πολιτικές συλλογικότητες και κινήσεις.

Το ΚΚΕ(μ-λ) συμμετείχε στην συγκέντρωση και στην πορεία συγκροτώντας ένα ζωντανό και μαχητικό μπλοκ καθ' όλη την διάρκεια της διαδήλωσης. Έτσι πέρα από την καταδίκη της δολοφονίας, αλλά και συνολικά της κρατικής καταστολής και τρομοκρατίας, όπως και την εναντίωση του σε οποιαδήποτε προσπάθεια συγκάλυψής της, επεδίωξε να αναδείξει συνολικά την άποψη του γύρω από το ζήτημα. Ότι οι ρατσιστικές αλλά και ομοφοβικές συμπεριφορές και διακρίσεις, διογκώνονται από την συνεχιζόμενη και κλιμακούμενη εφαρμογή της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Ότι η εναντίωσή μας σε αυτές δεν μπορεί να ειδωθεί έξω από την καταδίκη της κυρίαρχης πολιτικής και όλων των κυβερνήσεων που την προωθούν. Ότι η δικαίωσή μας απέναντι σε τέτοιου είδους επιθέσεις δεν μπορεί να βρεθεί στις αίθουσες της αστικής δικαιοσύνης αλλά στην καθημερινή συγκρότηση αγώνων και αντιστάσεων για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, για την καταδίκη της τρομοκρατίας και την καταστολής.

Είναι θετικό το μήνυμα ότι η νεολαία συνεχίζει και έχει ευαισθησία και αντανακλαστικά απέναντι στην καταστολή και στην τρομοκρατία. Φάνηκε με την συμμετοχή της σε αυτήν την συγκέντρωση αλλά και με την διαδήλωση ενάντια στην κατάργηση του Ασύλου το καλοκαίρι.

Από κει και πέρα το στίγμα και τα πολιτικά προτάγματα που κυριάρχησαν ήταν πολύ προβληματικά. Από την απομόνωση της ομοφοβίας όχι μόνο από την φαστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, αλλά ακόμα και από τον ρατσισμό, μέχρι και την πλήρης αποσιώπηση των ευθυνών των κυβερνήσεων (σίγουρα για την προηγούμενη) και των πολιτικών τους για την έξαρση τέτοιων φαινομένων. Δεν είναι λοιπόν απορίας άξιο, το γεγονός ότι στελέχη και μέλη του ΣΥΡΙΖΑ νιώθουν μια άνεση να σουλατσάρουν σε τέτοιες κινητοποιήσεις και να παίρνουν κινηματικά ένσημα. Φαινόμενο που παρατηρείται τελευταία σε κινητοποιήσεις για τα δημοκρατικά δικαιώματα και είναι αποτέλεσμα αυτής της αποσιώπησης. Και η αριστερά «μας» έχει συμβάλλει τα μέγιστα σε αυτό.

Το κίνημα για την υπεράσπιση και διεκδίκηση δημοκρατικών δικαιωμάτων πρέπει να έχει τοποθέτηση απέναντι σε αυτά τα ζητήματα. Οι αυταπάτες για «δημοκρατικές» και «αντιφασιστικές» συμμαχίες όχι μόνο δεν συμβάλλουν στην κατεύθυνση συγκρότησης αγώνων αλλά αναπαράγουν αδιέξοδα που θα οδηγήσουν σε νέες απογοητεύσεις. Το σύστημα συνεχίζει και κλιμακώνει την επίθεσή του στο σύνολο της καθημερινότητας. Η επιτακτική ανάγκη για δημιουργία εστιών αντίστασης προϋποθέτει το ξεκαθάρισμα ανάμεσα σε εχθρούς και φίλους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΕΓΗ

9

Στις 8 Ιουνίου έγινε στην Αθήνα το GAY PRIDE. Πολλοί άνθρωποι που έχουν την συγκεκριμένη ερωτική προτίμηση βγήκαν να παρελάσουν, να γιορτάσουν και να βροντοφωνάξουν την ιδιαιτερότητα τους. Βγήκαν για να εκτονώσουν τον συμπιεσμένο τους εαυτό. Ό,τι γίνεται στα φανερά δεν είναι κακό και ταυτόχρονα αφήνει και ένα κοινωνικό αποτύπωμα. Σύμπλεοι και πανευτυχείς πολιτικοί του προοδευτικού χώρου πιστοποίησαν με την παρουσία τους την ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή των συγκεκριμένων ανθρώπων με βάση την ερωτική τους ταυτότητα. Δεν έχουν αντίρρηση να αναγνωρίσουν τον σεξουαλικά καταπιεσμένο. Του προτείνουν άλλωστε την ιδιαιτερότητα σαν αποκούμπι, σαν μαξιλαράκι να ακουμπήσει την κουρασμένη του ψυχή. Τους βολεύει επειδή δείχνει στους βασανισμένους το δρόμο ή της κοινωνικής απομόνωσης ή της κοινωνικής τους μονοδρόμησης. Έχουν αντίρρηση βέβαια να αναγνωρίσουν τον κοινωνικά καταπιεσμένο, τον ταξικά καταπιεσμένο. Φτου πάλι χρησιμοποίησα την απαγορευμένη λέξη. Άκου ταξικά καταπιεσμένος, δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Φαντάζομαι ότι αυτοί που συμμετέχουν στο GAY PRIDE δεν έχουν βγάλει το ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΟΛΛΕΓΙΟ ή δεν ξέρω ποιο άλλο ευαγές ίδρυμα κατοχύρωσης κοινωνικής θέσης και LIFESTYLE. Μάλλον φτωχοί μισθοσυντήρητοι είναι οι περισσότεροι. Αλλά δεν φαίνεται να τους νοιάζει.

Και όλα αυτά κάτω από την στέγη. Ποια στέγη; Μα την στέγη του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΩΝΑΣΣΗ, φυσικά. ONASSIS WITH PRIDE είναι ο τίτλος της σελίδας τους. Το όνομα του ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ ΦΙΓΟΥΡΑΡΕΙ ΠΑΝΤΟΥ. «Τα στοιχεία της Αστυνομίας δεν ήταν αρκετά για να φτάσουν στην αλήθεια και η υπόθεση παραμένει ανοιχτή. Λίγες μέρες μετά την δολοφονία του ΖΑΚ, η Στέγη πήρε επίσημα θέση διεκδικώντας δικαιοσύνη, ελευθερία,δημοκρατία»!

Και οι άνθρωποι που πηγαίνουν στο GAY PRIDE τα διαβάζουν όλα αυτά. Ενώ ξέρουν ποιοι σκότωσαν τον ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟ αδιαφορούν. Aυτοί που τον σκότωσαν, είναι οι ίδιοι που ’βαλαν το χεράκι τους στην δολοφονία του Παύλου Φύσσα, είτε με στολή είτε όχι. Αλλά αυτοί αδιαφορούν ή κάνουν πως δεν βλέπουν την πραγματικότητα. Μάλλον θα φταίνε οι παρωπίδες που φόρεσαν μόνοι τους και το αλώνι που μέσα τους έβαλαν για να σβαρνίζουν και να μπλέκονται ανάμεσα στα άχυρα και το πίτουρο. Οι γιορτές με χορηγίες βρωμάνε κομφορμισμό και νομιμοποίηση του διοργανωτή. Η χορηγία οδηγεί στην ιδιοποίηση και στη χειραγώγηση και έχει μακροπρόθεσμες βλέψεις. Οι συμμετέχοντες βλέπουν μέσα από το καλειδοσκόπιο της γιορτής και της απελευθέρωσης για μια μέρα. Δεν βλέπουν ότι το περιστασιακό όνειρο τονίζει τον μόνιμο εφιάλτη. Πηγαίνουν στο GAY PRIDE για να γιορτάσουν δεν πηγαίνουν για να διαδηλώσουν, να δείξουν την περιφρόνησή τους σ’ αυτό το σύστημα που τους κρατάει κλεισμένους στην ιδιαιτερότητά τους, να δουν τον εαυτό τους. Δεν βλέπουν ότι οι δήθεν απελευθερωμένες προκλητικές συμπεριφορές τους χρησιμοποιούνται από τους ίδιους που τους παρακινούν εναντίον τους. Αυτοί που τους παρακινούν και τους ‘στεγάζουν’ είναι οι ίδιοι που παρακινούν και τους απέναντι, τους άλλους, τους σοβαρούς, τους ευπρεπείς, τους καθωσπρέπει που μέσα τους βράζουν, την σιωπηλή πλειοψηφία. Σαν αυτούς που επιτέθηκαν στον Κωστόπουλο με τα γνωστά αποτελέσματα. Να δούμε τι θα περιμένουμε για μετά. Ας ρίξουμε μερικές ιδέες:

ΗΜΕΡΑ:

• του αριστερόχειρα
• του αμφιδέξιου
• του αλλήθωρου
• του καραφλού
• του μονάρχιδου
• του αυτόχειρα (εκεί μπορούμε να παρελάσουμε όλοι μας δικαιωματικά)

Και πάει λέγοντας. Έτσι για να βρίσκουμε την προσωπική μας ιδιαιτερότητα και να ξεχνάμε την άλλη την κοινωνική, αυτή του ταξικά καταπιεσμένου. Αυτήν την ιδιαιτερότητα που όλοι προσπαθούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε. Βλέπεις ειδήσεις στην TV σε οποιοδήποτε κανάλι και υπάρχουν μόνο η μεσαία τάξη και οι πατριώτες. Βλέπεις αυτή η μεσαία τάξη είναι οι πατριώτες. Οι περιφρονημένοι δεν είναι πατριώτες. Οι εργάτες δεν είναι πατριώτες, οι άνεργοι δεν είναι πατριώτες, οι άστεγοι δεν είναι πατριώτες, οι ανάπηροι με την σύνταξη των 380 ευρώ δεν είναι πατριώτες. Όλοι αυτοί δεν είναι πατριώτες και κυρίως δεν είναι μεσαία τάξη. Δεν είναι στη μεσαία τάξη. Δεν ανήκουν σ’ αυτούς που τους λένε ότι έχουν να κερδίσουν εάν τους ψηφίσουν. Αυτοί λοιπόν δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Ας το σκεφτούν.

T.T. 

https://dromoiantistasis-ak.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μια δολοφονία και οι αντιδράσεις

0

Με αφορμή τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου στο κέντρο της Αθήνας ξεσηκώθηκαν πολλών ειδών αντιδράσεις, συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Εκφράστηκαν δισταγμοί και αμηχανίες έως και προσπάθειες «ιδεολογικοπολιτικής» δικαιολόγησης όσων έγιναν, από ανθρώπους -και οργανώσεις- που δηλώνουν αριστεροί και δημοκράτες.

Έδωσαν και πήραν οι συζητήσεις και τα άρθρα στα ΜΜΕ, στο διαδίκτυο, στις εφημερίδες για το πώς και γιατί βρέθηκε ο άνθρωπος εκεί, για τις αντιδράσεις του ιδιοκτήτη του καταστήματος και των φίλων ή υποστηρικτών του, για το αν έχει δικαίωμα κανείς να υπερασπίζεται την περιουσία του ή όχι, για τα χαρακτηριστικά του δολοφονημένου (ομοφυλόφιλος, λούμπεν), όπως και γι' αυτά των μικροαστών ("νοικοκυραίων"), για το ποιον και γιατί υπερασπίζεται η Αριστερά κ.λπ., κ.λπ.

Πολλά από αυτά τα ζητήματα απασχολούν την Αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα από την ύπαρξή τους και απ’ ότι φαίνεται ακόμη δεν έχουν βρει το δρόμο της οριστικής απάντησής τους. Δικαιολογημένα, θα λέγαμε, αν σκεφτούμε την κινηματική φάση στην οποία βρισκόμαστε και τι μας οδήγησε σε αυτή.

Αυτό που μπήκε και εξακολουθεί να μπαίνει όσο περνάνε οι μέρες σε δεύτερη μοίρα είναι ότι είχαμε το λιντσάρισμα, μέχρι θανάτου, ενός ανθρώπου ολοφάνερα αδύναμου να αντιδράσει, από ανθρώπους που κατά τα άλλα παρουσιάζονται ως άνθρωποι του μόχθου αλλά και από τους αστυνομικούς που ήταν στο σημείο κατά πάσα πιθανότητα αμέσως μιας και η περιοχή, παρά τα λεγόμενα των ΜΜΕ, δεν στερείται αστυνόμευσης. Κάθε άλλο! Σημαντική πλευρά της κατάστασης είναι ότι το λιντσάρισμα το παρακολουθούσαν αρκετοί οι οποίοι μπορεί μεν να …μην συμφωνούσαν αλλά δεν αντέδρασαν και επιπλέον τράβαγαν βίντεο και φωτογραφίες με τα κινητά τους. Το ότι χάρη σε αυτά αποκαλύφθηκε η πραγματικότητα, δεν αναιρεί το προβληματικό του πράγματος. 

Αυτή είναι συνοπτικά η περιγραφή της κατάστασης. Αυτή εξηγείται στη βάση της επίθεσης του συστήματος στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, της συνακόλουθης -αναγκαίας για το σύστημα- φασιστικοποίησης και της παράλληλης έλλειψης συλλογικής -κινηματικής απάντησης από την πλευρά του λαού και των δυνάμεων που υποτίθεται ότι αποτελούν την πρωτοπορία του. Πρόκειται για μια κατάσταση που οδηγεί ανθρώπους είτε στο περιθώριο και σε λύσεις απελπισίας είτε στο να στρέφουν την οργή τους στους πιο αδύναμους, στην αγκαλιά του φασισμού και του ρατσισμού. Με αυτά δεν θέλουμε να δικαιολογήσουμε καταστάσεις και συμπεριφορές. Το αντίθετο. Η γνώση και συνειδητοποίηση όμως για το ποιος τις διαμορφώνει και θέτει τα πλαίσια είναι που μας οδηγεί στη στόχευση του πραγματικού υπεύθυνου!

Με το που μαθεύτηκε η δολοφονία του Ζ.Κ. υπήρξαν άμεσες και λιγότερο άμεσες αντιδράσεις, από την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, από την Αναρχία, από την Αριστερά. Δεν μας παίρνει ο χώρος να αναφερθούμε αναλυτικά. Περιοριζόμαστε να πούμε ότι οι αντιδράσεις των δύο πρώτων χώρων για άλλη μια φορά συνέβαλαν στον αποπροσανατολισμό του ζητήματος από τις ουσιαστικές του πλευρές, είτε με την ανάδειξη των «νοικοκυραίων» ως κύριου και μοναδικού εχθρού είτε με την αποκλειστική ανάδειξη του ρατσισμού απέναντι στους ομοφυλόφιλους με ιδιαίτερα όμως απολίτικο τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις ανάλογες διαδηλώσεις, μαζικές κάποιες, ακόμη και η κλασική στοχοποίηση των μπάτσων έλειπε εκκωφαντικά πόσο μάλλον της κυβέρνησης και του ίδιου του συστήματος! Στόχος ήταν ο φασισμός που έχουμε λίγο ως πολύ όλοι μέσα μας και που δεν μας επιτρέπει να δούμε πέρα από τα εγωιστικά μας συμφέροντα! Για ορισμένους δε βρέθηκε η ευκαιρία για να εκτονώσουν το ..."μέσα τους" στις βιτρίνες και στα ΑΤΜ!

Προβληματικές και καθυστερημένες ήταν οι αντιδράσεις της Αριστεράς. Ενώ θα έπρεπε να βγει άμεσα στους δρόμους, να καλέσει το λαό και τους εργαζόμενους ακόμη και μέσα από τα συλλογικά τους όργανα να αντιδράσουν, επέδειξε χαρακτηριστική καθυστέρηση. Ακόμη και από οργανώσεις που υποτίθεται ότι έχουν λύσει τους λογαριασμούς τους με αρνητικές καταστάσεις του παρελθόντος, που έχουν την πατέντα και είναι πρωτοπορία σε ζητήματα που αφορούν την «διαφορετικότητα», υπήρξε δισταγμός απάντησης στην άμεση πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ) για διαδήλωση από την Κυριακή 23/9 που πλέον είχαν μαθευτεί τα πάντα. Αυτός ο δισταγμός εκφράστηκε με προβληματισμούς σαν και αυτούς που αναφέραμε στην αρχή του κειμένου, για το πώς και γιατί έγινε ότι έγινε, για το αν ήταν λιντσάρισμα ή όχι, για τα χαρακτηριστικά των εμπλεκόμενων και λοιπά. Δισταγμοί που οδήγησαν στο να γίνει η διαδήλωση την Παρασκευή 28/9 αντί για την Τρίτη 25/9 όπως προτάθηκε αρχικά. Άλλοι αρνήθηκαν ξεκάθαρα -κοιτάζοντας το δέντρο και όχι το δάσος- ενώ άλλοι κρύφτηκαν πίσω από αυτή την καθυστέρηση κι ας είχαν ευθύνες και οι ίδιοι γι’ αυτό!! Το ΚΚΕ(μ-λ) ήταν αποφασισμένο να προχωρήσει έστω και μόνο του αν η υπόθεση καθυστερούσε κι άλλο. Τελικά η διαδήλωση πραγματοποιήθηκε με κοινό κάλεσμα, που δημοσιοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης 17/9 των ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ(μ-λ), ΑΡΚ, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, Κόκκινο Νήμα και Ξεκίνημα. Συμμετείχαν η ΛΑΕ και η ΟΚΔΕ.

Οι αδυναμίες και τα προβλήματα πολιτικών κατευθύνσεων και προτεραιοτήτων εκφράστηκαν επιπλέον με την μικρή ανταπόκριση ακόμη και οργανωμένου κόσμου, την συνθηματολογία αλλά και με την μοναδική «κινηματικού» τύπου συλλογή υπογραφών υγειονομικών -κατά το πρότυπο της συλλογής υπογραφών από …προσωπικότητες που γνωρίζουν σε αντίθεση με τους άλλους- κάτω από ένα κείμενο το οποίο για άλλη μια φορά στοχοποιεί τους μηχανισμούς του κράτους και απαιτεί από αυτούς και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Καμιά νύξη δεν υπήρχε για τις κυβερνητικές πολιτικές ευθύνες, για τους λόγους που επέβαλαν αυτό το κλίμα και πόσο μάλλον για ανάληψη πρωτοβουλίας για μια πιο μαζική και πολιτική απάντηση από την πλευρά του λαού και των εργαζόμενων.

Ουσιαστικά η Αριστερά και σε αυτή την περίπτωση ανέθεσε ουσιαστικά την αναγκαιότητα των αντιδράσεων στους κάθε φορά «καθ’ ύλην αρμόδιους», στην περίπτωση μας στους ΛΟΑΤΚΙ, αδυνατώντας και αρνούμενη να παίξει τον ρόλο που υποτίθεται ότι έχει. Στάθηκε έρμαιο των αντιλήψεων των δήθεν «από τα κάτω» που στην πράξη εκφράζουν την επίδραση των αντιοργανωτικών και αντικομματικών αντιλήψεων στα πλαίσιά της σε συνδυασμό με τις λογικές της ανάθεσης, η οποία όμως δεν αναλαμβάνεται ούτε αυτή όταν τα πράγματα είναι ιδιαίτερα ζόρικα!

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ, ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΑΜΜΕΤΟΧΟΙ!

0

Ο Ζακ Κωστόπουλος, ακτιβιστής της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, δολοφονήθηκε στις 21 Σεπτέμβρη στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια, μέρα-μεσημέρι. Από την πρώτη στιγμή έγινε προσπάθεια να παρουσιαστεί ο θάνατός του ως ατύχημα ή ως αποτέλεσμα αυτοάμυνας.

Ότι άλλοθι και να επικαλούνται κοσμηματοπώλης, συνεργός ή αστυνομία, τα στοιχεία που έχουν βγει μέχρι στιγμής στην επιφάνεια τους διαψεύδουν. Είναι ξεκάθαρο ότι οι δολοφόνοι δεν απειλούνταν από τον Ζακ την στιγμή που του επιτέθηκαν ενώ αυτός ήταν εγκλωβισμένος μέσα στο κοσμηματοπωλείο.

Οι μηχανισμοί του κράτους, όπως η αστυνομία, η δικαστική εξουσία και τα ΜΜΕ μπήκαν σε λειτουργεία προκειμένου να συγκαλύψουν το έγκλημα.

Ο ρόλος των ΜΜΕ φάνηκε, όταν πρόλαβαν να αποδώσουν τα αίτια του θανάτου σε κοψίματα από σπασμένο τζάμι και στην «κακή κατάσταση της υγείας» του θύματος και πρόλαβαν να τον ονομάσουν ληστή χωρίς να είναι γνωστά τα κίνητρά του, ενώ υπάρχουν video που διέψευσαν όλους αυτούς τους ισχυρισμούς. Ως φορέας και πομπός της κυρίαρχης ιδεολογίας, προσπάθησαν να καθρεφτίσουν τον μέσο θεατή στο πρόσωπο του κοσμηματοπώλη. Τον παρουσίασαν ως έναν μικροαστό βιοπαλαιστή, νοικοκύρη, του οποίου το ψωμί κρίνεται από την ύπαρξη της ιδιοκτησίας του και άρα δικαιολογείται να την υπερασπιστεί ακόμη και δολοφονώντας. Από την άλλη, ο Ζακ παρουσιάστηκε με χυδαίο τρόπο ως το περιθωριακό στοιχείο, ο οροθετικός, το «πρεζάκι», ένα καμένο χαρτί με το οποίο δεν έχουμε κοινά σημεία.

Η αστυνομία, ως κατασταλτικός μηχανισμός, επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο στην σύλληψη του αιμόφυρτου Ζακ και στο να «φυτέψει» στοιχεία.

«Οι δολοφονίες δεν είναι μια στιγμή

είναι του συστήματος η πολιτική»

Όπως σε κάθε περίπτωση που η σφαίρα ενός αστυνομικού «εξοστρακίζει» στο σώμα ενός 15χορνου παιδιού, όπως όταν ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε από χρυσαυγίτες για…γηπεδικές διαφορές, όπως όταν ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας δέχθηκε θανατηφόρο χτύπημα με λοστό από τον νεοδημοκράτη κυβερνητικό υπάλληλο, Γιάννη Καλαμπόκα. Και τα παραδείγματα δεν τελειώνουν εδώ, · εργατικά «ατυχημάτα» από την εργοδοσία, φονικά κυνήγια μεταναστών από την αστυνομία και το παρακράτος, Μανωλάδες, το σύστημα μας δολοφονεί καθημερινά.

Περιστατικά κοινωνικού κανιβαλισμού σαν αυτό αυξάνονται, καταλήγοντας να γίνονται αποδεκτά όλο και περισσότερο και όσο ο λαός εξαθλιώνεται, οι τις ρατσιστικές και φασιστικές απόψεις κερδίζουν έδαφος. Ευθύνη για αυτό έχουν οι πολιτικές της φτώχιας που προσδιορίζονται από Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ. και προωθούνται από τις ντόπιες κυβερνήσεις και την αστική τάξη. Σε τέτοιες περιόδους ενισχύεται και ο μικροαστισμός, που ορίζει να κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του, να επιλέγει τον ατομικό δρόμο, να μην αντιδράει ακόμη κι αν κάποιος δίπλα του υποφέρει.

Η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, δηλαδή η ασύδοτη χρήση βίας από την αστυνομία, το χτύπημα του συνδικαλισμού, η απαγόρευση του λόγου στις προοδευτικές φωνές, η γκετοποίηση προσφύγων και μεταναστών, η καταστολή λαϊκών κινητοποιήσεων, δημιουργούν ένα κλίμα ασφυκτικό και έχουν ως στόχο να μας τρομοκρατήσουν. Γιατί; Προκειμένου να υποταχθούμε και να μην αντιδράμε στα μεθοδευμένα χτυπήματα που δεχόμαστε από πλευράς καπιταλιστικού συστήματος σε δικαιώματα και ελευθερίες.

Το ξέσπασμα σε έναν πιο αδύναμο δικαιολογείται, αλλά όχι απέναντι στον πιο ισχυρό που μας εκμεταλλεύεται.

Είμαστε κι εμείς θύματα του ίδιου συστήματος που δολοφόνησε τον Ζακ.

Ποια είναι, όμως, η απάντησή μας απέναντι σε αυτούς που καθημερινά μας ληστεύουν τη ζωή; Σε ένα σύστημα που γεννά ανισότητες, διακρίσεις, που περιθωριοποιεί κοινωνικές ομάδες για να τις χρησιμοποιεί ως αποδιοπομπαίο τράγο;

Να μην συνηθίσουμε στην απανθρωπιά, να αντισταθούμε στις πολιτικές της φτώχιας που μας στερούν τα δικαιώματά. Βάζουμε μπροστά την αλληλεγγύη και τον συλλογικό δρόμο!

ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΥΜΕ ΤΟ ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΜΑ ΤΟΥ ΖΑΚ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΚΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

ΕΝΑΝΤΙΟΝΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ, ΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

http://www.agonistikeskiniseis.org/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι αποστάσεις είναι σχετικές

9

Η απόσταση που με χωρίζει από έναν άνθρωπο σαν το Ζακ μου φαίνεται πολύ μεγάλη.

Προέρχομαι από ένα κοινωνικό περιβάλλον που θεωρεί την ομοφυλοφιλία παράξενη, με ο,τι κατάλοιπο σου αφήνει αυτό, όσα πολιτικά βήματα και να κάνεις. Το να ντύνεται ένας άντρας με γυναικεία ρούχα και να έχει αυτό το επάγγελμα, μου φαίνεται «αλλόκοτο». Αλλά και για τον HIV είναι σημαντικός ο φόβος που απομονώνει τους φορείς του από την υπόλοιπη κοινωνία. Με τα ναρκωτικά θεωρούμε τον εαυτό μας σε ανοιχτή αντιπαράθεση, καθώς είναι ένα από τα πιο αποτελεσματικά όπλα του συστήματος. Για τις πολιτικές απόψεις του Ζακ και τον ακτιβισμό που πρέσβευε, έχουμε πολλές φορές πει ότι είναι εντός ορίων. Όσο για την «ληστεία» που του αποδίδεται: δεν ξέρω αν θα μάθουμε ποτέ την αλήθεια, όμως σαν «ληστή» μας τον γνώρισαν, και υπό αυτό το πρίσμα κάναμε όλοι τις πρώτες μας σκέψεις. Δεν έχω πεινάσει στη ζωή μου, ούτε έχω έρθει στα όρια των ανθρώπινων μου αναγκών. Ήμουν ένας άνθρωπος που είχε το περιθώριο της επιλογής, για να διαλέξω το συλλογικό δρόμο, και να μην σκεφτώ ποτέ τη ληστεία.

Πιθανότατα αν έβλεπα τον Ζακ στο δρόμο θα τον κοιτούσα με ένα ύφος αυθόρμητης υποτίμησης.

Τον μικρομαγαζάτορα, θα τον χαιρετούσα, και ας μην τον συμπαθούσα.

Γιατί και ο μικρομαγαζάτορας, ο «βολεμένος μικροαστός», είναι επίσης μακριά μου, αλλά όχι χωρίς αιτία. Είναι κι αυτός έρμαιο του διάχυτου κοινωνικού φόβου. Δεν είναι λίγα τα θύματα των ληστειών, δεν είναι λίγοι οι λαϊκοί (ή και κάποιοι λιγότερο λαϊκοί…) ανώνυμοι άνθρωποι - θύματα που περνούν στα ψιλά των ειδήσεων. Μαχαιρωμένοι ή με κίνδυνο για τη ζωή τους. Βομβαρδισμένοι ιδεολογικά για δεκαετίες από το σύστημα, για να οδηγηθούν αρκετοί να πιστέψουν ότι πραγματικοί εχθροί τους είναι οι Ζακ, ο κάθε Ζακ.

Δεν γίνεται, άλλωστε, κανείς από μόνος του «κυρ Παντελής». Κάποιοι φτιάξανε τους κυρ-Παντελήδες, καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση τους. Παίξανε με τα κατώτερα κοινωνικά ένστικτα, για να τους πωρώσουν ενάντια στους αδύναμους. Τι και αν πιθανά ο μικρομαγαζάτορας είναι ο επόμενος χρεοκοπημένος στη σειρά. Απέναντι στον απόκληρο, τον απόβλητο, ο μικρομαζάτορας εκπροσωπεί την κοινωνία. Χρίζεται εκείνη τη στιγμή από την αστική τάξη εκπρόσωπός της (ακόμα και αν είναι χρεωμένος σε αυτήν), χρίζεται μικροεξουσία - με ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη από ΜΜΕ και μπάτσους. Και είναι έτοιμος να γίνει εκφραστής της πιο μεγάλης κτηνωδίας. Να πατήσει στο πτώμα του αδύναμου, για να επιπλεύσει. Αρκεί να μην υπάρχουν αποδείξεις, και όλα καλά.

Ναι, με έναν γκέι, ένα πρεζάκι, έναν «μολυσμένο», έναν «ληστή» ή έναν ληστή, νιώθω ότι έχω πολύ μεγάλη απόσταση. Η απόσταση όμως είναι σχετικό μέγεθος. Μπροστά στην αποκτήνωση που μας οδηγεί το σύστημα της εκμετάλλευσης, η απόσταση αυτή μικραίνει. Και αυτό που μόλις είδαμε, ήτανε ένα μικρό κλάσμα της.

ΚΚ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το τέρας του ρατσισμού και του φασισμού δολοφονεί! Να μην μείνουμε θεατές!

63

Οι φριχτές εικόνες της άγριας δολοφονίας του Ζακ Κωστόπουλου, ακτιβιστή της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, χθες το πρωί στο κέντρο της Αθήνας, μπροστά στα μάτια δεκάδων κόσμου, αποτελούν μια ακόμη τρανταχτή απόδειξη της απροκάλυπτης εκδήλωσης φασιστικών και ρατσιστικών αντιλήψεων και συμπεριφορών.

Το τραγικό θύμα αποτελούσε "ιδανική" περίπτωση για να εκδηλωθούν τέτοιες συμπεριφορές. Ομοφυλόφιλος και χρήστης ναρκωτικών, εντασσόταν στις κατηγορίες που έχουν στοχοποιηθεί από την καθεστωτική προπαγάνδα ως υπάνθρωποι, που παρουσιάζονται από τα αστικά ΜΜΕ ως σκουπίδια ή ως "υγειονομικές βόμβες". Είναι αυτοί που, όπως και οι μετανάστες, δαιμονοποιούνται από τα φερέφωνα του συστήματος που ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους για να εκτονώσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, για να αποπροσανατολίσει το λαό από τους πραγματικούς υπαίτιους για την καθημερινότητα της φτώχειας και της εξαθλίωσης.

Τα ανθρωπόμορφα τέρατα που λιντσάρισαν τον Ζακ Κωστόπουλο -υπό το "άγρυπνο" βλέμμα της αστυνομίας- δεν λειτούργησαν στο κενό ή εν βρασμώ ψυχής. Λειτούργησαν νομιμοποιημένοι από το πολιτικό κλίμα που έδωσε και δίνει χώρο στους φασίστες της Χρυσής Αυγής, που δίνει κυβερνητικά πόστα στην ακροδεξιά, που επιτρέπει τη στυγνή εκμετάλλευση των μεταναστών, που στήνει κολαστήρια όπως η Μόρια ή γκέτο στο κέντρο της Αθήνας.

Αυτό το κλίμα, που επιτρέπει το ποδοπάτημα των αδύναμων, είναι ακριβώς το ίδιο που νομιμοποιεί τη δράση των Αμερικανών φονιάδων στην περιοχή, παρουσιάζοντάς τους ως φίλους και προστάτες. Που προβάλλει τις μπίζνες του με τα φασιστικά καθεστώτα του Ισραήλ και της Αιγύπτου.

Είναι το κλίμα που δηλητηριάζει τη νεολαία στις λαϊκές συνοικίες δίνοντάς την τροφή στο τέρας του ρατσισμού και του φασισμού.

Είναι το κλίμα που καλλιεργεί την απάθεια απέναντι στην αδικία και την εκμετάλλευση, την υποταγή στο κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό. Που διώκει και καταδικάζει όποιον αγωνίζεται για την υπεράσπιση των λαϊκών, εργατικών, δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Αυτό το κλίμα θα συνεχίσει να μας βρίσκει απέναντί του. Όπως απέναντί του πρέπει να βρει κάθε προοδευτικό άνθρωπο, εργαζόμενο, νεολαίο. Μαζικά, συλλογικά, στο δρόμο.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από τη διαταξική αιτηματολογία, στον αγώνα σε ταξική βάση

1

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου το καπιταλιστικό σύστημα δείχνει να ενδιαφέρεται για τα δικαιώματα του λαού που καταπιέζει και φροντίζει να βάζει το πιο φιλανθρωπικό του προσωπείο ώστε να καλύπτει περίτεχνα το γεγονός πως είναι βαθιά εκμεταλλευτικό και να δημιουργεί εντυπώσεις. Τέτοιες καταστάσεις συναντήσαμε στο κίνημα των μαύρων, όπου λ.χ. ο Ομπάμα ως ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των ΗΠΑ είχε κάθε λόγο να δώσει στίγμα μιας πολιτικής φιλικής προς τα δικαιώματα των αφροαμερικανών. Βέβαια οι άτυπες και δημοσία θέα εκτελέσεις των μαύρων στην Αμερική ούτε ξεκίνησαν ούτε σταμάτησαν με τη θητεία του. Τέτοιες καταστάσεις συναντήσαμε στο κίνημα των γυναικών για τη χειραφέτηση και τα ίσα δικαιώματά τους με τους άντρες, όπου είναι κοινός τόπος το να κόπτονται δήθεν τα κράτη με διαφημιστικές καμπάνιες για τα δικαιώματά τους, την ίδια στιγμή που δυσχεραίνει το τοπίο γι'αυτές ενώ ο σεξισμός και τα στερεότυπα περί του ρόλου της γυναίκας δίνουν και παίρνουν στην καθημερινότητα και την προπαγάνδα των ΜΜΕ. Τέτοιες καταστάσεις συναντήσαμε στον αγώνα προσφύγων και μεταναστών για ίση αντιμετώπιση και ίσες παροχές με τους ντόπιους σε κάθε νέα πατρίδα, όταν στην πραγματικότητα παραμένουν γκετοποιημένοι και αποκλεισμένοι μέσα στα κράτη που υποτίθεται πως τους υποδέχονται.

Τέτοια αντιμετώπιση ακριβώς έχει και το σύστημα απέναντι στα ομόφυλα ζευγάρια, επομένως σε ομοφυλόφιλους και αμφιφυλόφιλους. Έτσι λοιπόν χορηγοί και υποστηρικτές όπως η Mythos, η Vodafone, η Mercedes, η Eldorado Gold (που τελικά απέσυρε τη χορηγία της) και μάλιστα το ίδιο το ελληνικό κράτος φαίνεται πως ενδιαφέρονται στην αναγνώριση των ΛΟΑΤ ως ισότιμων κοινωνικά ομάδων προς τους “προνομιούχους” της εργατικής τάξης και του λαού. Ποιοι; Αυτοί που είναι από τους κύριους υπεύθυνους που περνάνε μνημόνια, που πετιέται κόσμος από την παιδεία, τις μετακινήσεις, την υγεία και διάφορους άλλους τομείς που καθιστούν τη ζωή κάτι παραπάνω από επιβίωση. Βέβαια η εργατική τάξη και ο λαός είναι συλλήβδην καταπιεζόμενοι και σε αυτή και μόνο τη βάση οφείλει ένας αριστερός άνθρωπος να αναγνωρίζει την πραγματικότητα• ότι δηλαδή η καταπίεση έγκειται κύρια στο γεγονός ότι αποτελεί ένας άνθρωπος κομμάτι του εργαζόμενου πληθυσμού μιας χώρας. Μπορούμε όμως να πούμε πως η καταπίεση αρχίζει και τελειώνει μόνο με το γεγονός αυτό; Θα ήταν άρνηση της ίδιας της ιστορίας και των μορφών της ταξικής πάλης κάτι τέτοιο. Δηλαδή μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι, έστω τηρουμένων των αναλογιών, ένας μαύρος εργάτης απολάμβανε στην Αμερική του '60 τα ίδια δικαιώματα (στην ουσία μιλάμε τώρα κι όχι για τα νομικά τερτίπια που βλέπουμε κατά καιρούς) με ένα λευκό εργάτη; Μπορούμε να πούμε το ίδιο και για τις γυναίκες εργάτριες, όταν πριν μισό και κάτι αιώνα ούτε καν ψήφιζαν; Για να μη μιλήσουμε δηλαδή για μια πιο ουσιαστική θέση της γυναίκας, η οποία ήταν μακριά από την παραγωγή, ή κι όταν ήταν εντός, ήταν επιρρεπής στη θέση ότι ο μισθός της πρέπει να είναι χαμηλότερος γιατί “έτσι της αξίζει, αφού δεν μπορεί να δουλέψει παραπάνω”.

Η καταπίεση λοιπόν προς το λαό, ενώ έχει ταξικό και μόνο κριτήριο, παίρνει, για πολλούς λόγους που δεν έχω τόσο τη δυνατότητα να αναλύσω σε αυτό το άρθρο, διάφορες μορφές. Μπορεί να είναι γεγονός πως οι ΛΟΑΤ στην Αμερική ανελίσσονταν ταξικά βλέποντας το ως έναν τρόπο να ξεφύγουν από την καταπίεση, όμως αυτό δεν πρέπει να μας οδηγεί σε δύο λανθασμένα συμπεράσματα: το πρώτο λάθος συμπέρασμα είναι πως πρέπει τα αιτήματά μας για ίσα δικαιώματα των ΛΟΑΤ να έχουν διαταξικό χαρακτήρα, αφού κατά τη γνώμη μερικών οι ΛΟΑΤ καταπιέζονται ανεξαρτήτως ταξικής και κοινωνικής προέλευσης και θέσης με τον ίδιο τρόπο• το δεύτερο λάθος συμπέρασμα είναι πως οι ΛΟΑΤ που ανελίχθηκαν ταξικά, κατά το παραπάνω ιστορικό παράδειγμα, μπορεί και στην τελική να μην είναι ταξικοί μας εχθροί, αφού έχουν ένα χαρακτηριστικό που σε άλλες τάξεις αποτελεί αφορμή και αιτία καταπίεσης. Θα έλεγα πως και στα δύο απαντάμε με τον ίδιο τρόπο: δεν είναι ίδια η καταπίεση μιας κοινότητας από την εργατική στην αστική τάξη και σίγουρα δεν είμαστε εμείς ούτε αρμόδιοι ούτε υπεύθυνοι να μιλήσουμε για το αν και κατά πόσο (που πολύ το αμφιβάλλω) ένας αστός μαύρος, ΛΟΑΤ, γυναίκα αντιμετωπίζεται από την ίδια του την τάξη ως κατώτερος ή ως άνθρωπος που του αξίζουν λιγότερα δικαιώματα ανάμεσα στη συνομοταξία του.

Ποτέ λοιπόν για χάρη των δευτερευουσών μορφών καταπίεσης δε θα πρέπει να αθετούμε την κύρια μορφή. Από την άλλη όμως και ποτέ δε θα έπρεπε χάριν της κύριας μορφής ή στο όνομα αυτής, να μην αναγνωρίζουμε την ύπαρξη δευτερευουσών οι οποίες μάλιστα μπορούν να έχουν μεγάλο αντίκτυπο στον αγώνα ενός λαού και όταν τίθενται από το ίδιο το σύστημα, αλλά και όταν εμείς αδυνατούμε να τις αναγνωρίσουμε. Κάτι τέτοιο δημιουργεί αχρείαστες διασπαστικές λογικές, ενώ κάθε κομμάτι του λαού πρέπει να είναι αλληλέγγυο με κάθε άλλο.

Όσον αφορά τώρα σε ένα ίσως λιγότερο σημαντικό ζήτημα, αν και όχι ασήμαντο, σίγουρα δεν μπορούμε να ανάγουμε το ζήτημα της διαφορετικής σεξουαλικής προτίμησης σε κάτι που είναι επιλογή. Θα περίμενε κανείς πως κάτι τέτοιο θεωρείται λήξαν. Κι όμως, πρέπει ξανά να καταστήσουμε σαφές πως παρά τις μειοψηφίες ανθρώπων που όντως το επιλέγουν, η πλειοψηφία δεν το επιλέγει, αλλά γεννιέται με αυτό. Επομένως αφού δε μιλάμε για κάτι που διαμορφώνεται μέσα σε αυτή την κοινωνία, δεν μπορούμε να μιλάμε για προϊόν κάποιας ιστορικής κοινωνικής μορφής, άρα δεν είναι οι ΛΟΑΤ χαρακτηριστικό των εκμεταλλευτικών κοινωνιών που σταδιακά θα φτάσουμε να εξαφανιστεί στον κομμουνισμό. Εκτός αν με κάποιο τρόπο μας “αποδείξουν” πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει και πως όλα αυτά προκύπτουν από επιλογή. Ούτε βέβαια μπορούμε να μιλάμε για ελευθερία επιλογής που όταν την εκμεταλλεύονται οι αστοί μπορεί να προεκταθεί και σε “ελευθερία” διάθεσης του σώματός μας “με όποιον τρόπο θέλουμε”. Αν κάτι απ'όλα είναι σημείο των καιρών, δηλαδή κάτι που πρέπει να λογαριάσουμε βάσει των ιστορικών πλαισίων μέσα στα οποία δημιουργείται, τότε αυτό το κάτι είναι ο τρόπος που προσπαθούν οι ιμπεριαλιστές στο σήμερα να εγκολπώσουν έναν τέτοιο αγώνα και ο τρόπος που οφείλουμε εμείς να απαντάμε, εντάσσοντας το ζήτημα στα σωστά πλαίσια.

Με αυτόν τον τρόπο θα πρέπει να απαντήσουμε και σε λοιπές μεριές του κινήματος οι οποίες στο παρελθόν θεώρησαν πως άπαξ και κάτι κινείται με μια φαινομενική διάθεση να χτυπήσει την καταπίεση των ΛΟΑΤ, πρέπει να συμμετέχουμε, ή πως πρέπει να λογοδοτήσουμε για τη μη συμμετοχή μας. Σίγουρα, πρέπει να εξηγηθεί το γιατί. Κι ίσως ένα αυτοοργανωμένο Pride σαν κι αυτό που έγινε φέτος στη Θεσσαλονίκη να έχει κάποια χαρακτηριστικά που προσομοιάζουν σε μια διεκδίκηση των συμφερόντων των ΛΟΑΤ, κι όχι έξω και πάνω από την εργατική τάξη, το λαό και τα συμφέροντα αυτών. Από την άλλη όμως καμιά ντροπή, κατ' εμέ δε θα πρέπει να νιώθει ένας αριστερός άνθρωπος που απορρίπτει τα Pride, τουλάχιστον όπως γίνονται σήμερα. Οφείλουμε να επανεξετάζουμε συνεχώς το ζήτημα, γνωρίζοντας όμως πως αν και το σεξουαλικό κομμάτι είναι δευτερεύον, πρέπει πάντα να το έχουμε υπόψιν μας και να το συνδέουμε με την ταξικότητα που (πάντα θα) το διακατέχει, για να καταλήγουμε σε αγώνες σε σωστή βάση και με δυνατότητα ουσιαστικών και πιο σταθερών αποτελεσμάτων.

Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΛΟΑΤ+ κοινότητες: από τα αιτήματα για ισότητα στο αίτημα της αυτοπροβολής

0

Ήταν ο Λένιν με τα ΛΟΑΤ+ κινήματα; Φυλάκιζε ο Στάλιν, ως ομοφοβικός, τους ομοφυλόφιλους (ή ομοερωτικούς, σύμφωνα με την «correct» ορολογία); Ο Τρότσκι είχε πρόβλημα με τις επεμβάσεις αλλαγής φύλου; Η Ρόζα Λούξεμπουργκ επικροτούσε τον γάμο και την υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια; Με αυτά το υποθετικά ερωτήματα αντιμετωπίζει η «νέα αριστερά» το θέμα των δικαιωμάτων των ζευγαριών του ίδιου φύλου και τη στήριξη στις ΛΟΑΤ+ κοινότητες.

Ευτυχώς, δεν θα χρειαστεί να απαντήσουμε σε αυτά τα άκρως επικοινωνιακά αλλά εξαιρετικά ανούσια ερωτήματα. Για όσους νομίζουν ότι πρόκειται για διαχρονικά και «αιώνια» ζητήματα ηθικής, διακρίσεων και δικαιωμάτων (ατομικών ή κοινωνικών), που απασχολούσαν πάντα και με τον ίδιο τρόπο την αριστερά και την κοινωνία, οπότε πρέπει από θέση αρχής να έχουμε μια σταθερή απάντηση, αρμόδιοι να απαντήσουν είναι η εκκλησία και οι παπάδες. Αλλά όχι μονάχα αυτοί. Αρμόδιος είναι και ο «προοδευτικός νεοφιλελευθερισμός», που πάντα έδινε βάρος στις «αιώνιες» ατομικές αξίες και ελευθερίες. Που αναζητούσε πάντα στα «γονίδια και τη ψυχή» τον αυθεντικό «ελεύθερο και κυρίαρχο άνθρωπο-αστό» και τα ατομικά του «θέλω» σε αντίθεση με τα κοινωνικά «πρέπει».

Για τους υπόλοιπους, που καθόλου δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε απαλλαγμένοι από στερεότυπα, μοιάζει να ισορροπούμε σε τεντωμένο σκοινί μπροστά σε αυτήν την «ανθρωπιστική επίθεση» που εξαπολύει ο ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Από όποια μεριά και να τραβήξεις το σκοινί, κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς είτε ως φιλελές είτε, πράγμα πολύ χειρότερο για ορισμένους, ρατσιστής, ομοφοβικός και τρανζφοβικός φασίστας. Πρέπει λοιπόν να βαδίζεις με βήματα προσεκτικά και με μόνιμο κίνδυνο να σε σπρώξουν και να πέσεις.

Το κύριο θέμα δεν είναι αν διεκδικούμε ίσα δικαιώματα στη δουλειά, την παιδεία, την υγεία, τον γάμο και την υιοθεσία για τα ομόφυλα ζευγάρια. Δεν θα μπορούσε αυτό από μόνο του να ξεσηκώσει «θύελλα διαφωνιών» στην αριστερά και την κοινωνία. Το θέμα δεν είναι καθόλου η «σεξουαλική απελευθέρωση» που διεκδικεί μια έστω… οργιαστική κυρίαρχη τάξη για να «απελευθερώσει» τους καταπιεσμένους. Το θέμα είναι η χειραγώγηση και ο έλεγχος των καταπιεσμένων μέσω της «κοινωνικής κατασκευής» του φύλου με πρωτοβουλία πάντα της κυρίαρχης τάξης των εκμεταλλευτών. Γι’ αυτό εμφανίζεται σαν μια ιδεολογική μάχη που δίνει μια «προοδευτική ελίτ» απέναντι σε μια «συντηρητική κοινωνία» που αντιστέκεται. Με μια μάχη απέναντι σε έναν «όχλο», που εμφανίζεται πολύ πιο συντηρητικός από ό,τι είναι στην πραγματικότητα.

Δεν είναι μόνο το «Athens Pride» που, καθώς απολαμβάνει τη στήριξη και χορηγία του κράτους και της κυβέρνησης, των πρεσβειών των κρατών της ΕΕ και των ΗΠΑ, έχει μετατραπεί, ιδίως στο εξωτερικό, σε μια αμφιλεγόμενη σεξιστική πασαρέλα και ένα καρναβάλι καλλιστείων, εγωπάθειας και ναρκισσισμού (κι ας μην έχουμε κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα με τα καρναβάλια). Είναι και οι «πολύχρωμες ΜΚΟ» της διαφθοράς και της χειραγώγησης, οι «θεματικές εβδομάδες» του υπουργείου Παιδείας, που ενώ διαλύει τη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση… μοιράζει έμφυλες ταυτότητες κατά το δοκούν. Είναι τα διάφορα ευρωπαϊκά και συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα που με μια διαδικασία «προοδευτικού ψεκασμού» υπόσχονται να απομακρύνουν κάθε «συντηρητικό ζιζάνιο» που βρωμίζει το κοινό «προοδευτικό σπίτι των λαών».

Θέλουν προφανώς να «εκπολιτίσουν τους ιθαγενείς», στο πλαίσιο πάντα των «εκπολιτιστικών εκστρατειών» που αναλάμβανε ο ιμπεριαλισμός για να ενταχθούμε ομαλά στη δούλεψή του. Η δήθεν εναντίωση σε στερεότυπα και προκαταλήψεις είναι το πρόσχημα της αντικατάστασης με «αντι-στερεότυπα» και «αντι-προκαταλήψεις» του νεοφιλελευθερισμού. Δεν πρόκειται από τη μεριά τους παρά για ένα νέο αντιδραστικό ιδεολογικό-κοινωνικό «εμφύτευμα» που εξυπηρετεί τις σύγχρονες ανάγκες του συστήματος των πολέμων και της εκμετάλλευσης, που υποτάσσει τη σεξουαλικότητα στα νέα καπιταλιστικά πρότυπα.

Μια «ηρωική έξοδος» απαιτείται από αυτή την περικύκλωση των προοδευτικών απόψεων από «ελευθεριάζουσες» και ψευδεπίγραφές απόψεις περί «ελευθερίας και αυτοδιάθεσης του σώματος και της συνείδησης» των ανθρώπων. Γιατί με αυτά τα επιχειρήματα μπορούν να υποστηριχθούν σχεδόν τα πάντα. Από την «εθελοντική» πορνεία, τη χρήση ναρκωτικών μέχρι και την αυτοκτονία. Και μια ελευθερία «just do it» και «παντός καιρού», που κρίνεται και λογίζεται έξω από το ιστορικό και το κοινωνικό πλαίσιό της δεν μπορεί να είναι το πρόσταγμα της εποχής, πόσο μάλλον το όραμα για την αριστερά. Μπορεί η «ΛΟΑΤ+ ταυτότητα και κουλτούρα», που δεν είναι ταυτόσημη με τα ομόφυλα άτομα, να είναι προϊόν της ιστορίας όπως οτιδήποτε άλλο. Όπως άλλωστε και η «κουλτούρα του θέλω να δείχνω άντρακλας, γκόμενα, μάγκας». Κριτήριο όμως για κάθε κίνημα δεν είναι «τι θα θέλαμε» αλλά πού πολιτικογραφείται αντικειμενικά αυτό. Μπορούν όλα αυτά να αλωθούν από «ταξική-επαναστατική» σκοπιά; Με δεδομένο ότι οι ΗΠΑ ηγούνται της εκστρατείας του «ΛΟΑΤ+ κινήματος» παγκοσμίως, μάλλον αυτή η απαίτηση μοιάζει σαν να θέλουμε να πετάξουμε έξω τους Αμερικανούς από το ΝΑΤΟ.

Πάμε λοιπόν από μια κοινωνία των αναγκών σε μια κοινωνία των επιθυμιών, αλλοτριωμένων έστω; Ο Μίλτον Φρίντμαν το ήθελε διακαώς εδώ και πολλές δεκαετίες, όταν έλεγε ότι ευημερία δεν είναι να έχεις αγαθά, αλλά να είσαι ελεύθερος να ζεις έτσι όπως σου αρέσει, αποδομώντας κάθε ιστορική και κοινωνική έννοια του ανθρώπου, του φύλου, των σχέσεων μεταξύ τους, της συλλογικότητας, της σεξουαλικότητας, των συμπεριφορών.

Οι ταξικές διαφορές όμως δεν εξαφανίζονται επειδή κάποιος έχει διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις. Μπορεί η «νέα αριστερά» να θεωρεί ότι οι στρέιτ είναι «προνομιούχοι» έναντι των LGBTQ, αλλά οπωσδήποτε ένας ομοφυλόφιλος αστός παραμένει προνομιούχος έναντι ενός ομοφυλόφιλου εργάτη. Μπορεί η κοινωνία να μη διαιρείται μόνο σε τάξεις (υπάρχουν τα διαφορετικά φύλα, τα έθνη και το… ποδόσφαιρο) αλλά η κυρίαρχη αστική τάξη έχει κάθε συμφέρον να υπερτονίζει αυτές τις διαιρέσεις (σύμφωνα με το δόγμα «διαίρει και βασίλευε»). Είναι πάντως αξιοπερίεργο πώς οι κατά τα άλλα «κοσμοπολίτικη και διεθνιστική» αριστερά θυμήθηκε ξαφνικά τα έθνη.

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που θεωρητικά ρεύματα προσπάθησαν να αναγάγουν, να ερμηνεύσουν και να επιλύσουν τα κοινωνικά και ανθρώπινα προβλήματα με το σεξουαλικό (σχολές ψυχανάλυσης, φροϋδισμός κ.λπ.). Μόνο που λόγω του προοδευτικού αέρα της εποχής, αυτές οι προσπάθειες είχαν και προοδευτικές πλευρές. Στο σημερινό αντιδραστικό περιβάλλον, αυτή η επαναφορά της «σεξουαλικής αναγωγής» έχει απολέσει κάθε ίχνος προοδευτικότητας. Δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρήθηκε να αντικατασταθεί το «εκφυλισμένο» εργατικό κίνημα με κοινωνικά κινήματα ως νέο επαναστατικό υποκείμενο. Εξάλλου, η «προοδευτική διανόηση» αρέσκεται σε εποχές γενικευμένης κρίσης να αυτοθαυμάζεται με επιχειρήματα περί «διαφορετικότητας», κατά των διακρίσεων, με φεμινιστικές, αντιρατσιστικές γενικολογίες. Αρκεί να μην βάλλουν ευθέως στον πυρήνα της καπιταλιστικής παραγωγής.

Η αναγόρευση της σεξουαλικότητας αλλά και της ναρκισσιστικής-εγωιστικής ατομικότητας ως βασικό, αν όχι αποκλειστικό, χαρακτηριστικό της ανθρώπινης (συν)ύπαρξης αποτελεί στοιχείο αλλοτρίωσης. Κι όπως η αγορά απαιτεί «ποικιλία» ομοιόμορφων προϊόντων, απαιτεί επίσης και «ποικιλία» ομοιόμορφων ομάδων με πρόσχημα τη διαφορετικότητα. Έτσι, μπορεί κάποιος να θέλει ένα παιδί, όπως π.χ. θέλει να έχει αυτοκίνητο.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι LGBT και η ταξική πάλη

0

Ήθελα πολύ καιρό τώρα να γράψω ένα άρθρο γι’αυτό το θέμα, ειδικά κατόπιν του φετινού Gay Pride Parade στη Θεσσαλονίκη και τις ακόλουθες συζητήσεις που υπήρξαν πάνω στο ζήτημα.
Είναι γεγονός ότι στο σήμερα η Αριστερά δεν το «αγγίζει» και πολύ το θέμα, και συνήθως μένει στα εύκολα, όπως μια γενική αναγνώριση του δικαιώματος του ατόμου να αυτοπροσδιορίζεται σεξουαλικά όπως επιθυμεί. Εδώ όμως το θέμα πρέπει να αναλυθεί περισσότερο, ειδικά όταν βλέπουμε στις πορείες των LGBT να μην συμμετέχει ενεργά η Αριστερά (πολιτικός χώρος που οφείλει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των καταπιεσμένων), ενώ οι πορείες αυτές καθαυτές σε μένα τουλάχιστον δίνουν περισσότερο την εντύπωση επετείου, παρά μιας πολιτικής διαδικασίας με περιεχόμενο διεκδίκησης και ρήξης με το σύστημα.

Επομένως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Υπάρχουν μερικοί που αντιλαμβάνονται το ζήτημα του μη straight σεξουαλικού προσανατολισμού, ως κατάσταση που εμφανίζεται μέσα σε μια εκμεταλλευτική κοινωνία και άρα στην αταξική κοινωνία δε θα υπάρχει. Όμως επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε από τώρα τι θα επιφέρουν οι τότε αντιθέσεις και επειδή κυρίως δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι αυτή η συμπεριφορά προκύπτει όντως από την εκμετάλλευση, δεν έχουμε παρά να δούμε το ζήτημα αυτό στο τώρα, όπως κάθε άλλο ζήτημα: ταξικά.
Ταξικά σημαίνει να καταλάβουμε πως οι LGBT αποτελούν κι αυτοί θύμα του εκμεταλλευτικού συστήματος του καπιταλισμού. Ταξικά επίσης σημαίνει να καταλάβουμε πως στο σήμερα, αλλά ειδικά παλιότερα, αυτοί οι άνθρωποι δεν έβρισκαν δουλειά, αν μαθευόταν η σεξουαλική τους ταυτότητα. Ταξικά, τέλος, σημαίνει πως υπόκεινται αυτή την εκμετάλλευση και επειδή είναι εργάτες/τριες και εργαζόμενοι/ες• ο ρατσισμός κάθε λογής δεν αγγίζει τους αστούς, άρα η διάκριση των LGBT ατόμων στοχεύει μόνο τα λαϊκά στρώματα.

Μπορεί όντως κάποιες συμπεριφορές να είναι αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αυτές όμως από τη στιγμή που αφορούν τις συμπεριφορές αυτής της ομάδας κι όχι τη φύση της (δηλαδή τους διάφορους σεξουαλικούς προσανατολισμούς), δεν μπορούν να αποτελούν αιτία αποκλεισμού των LGBT από τους λαϊκούς αγώνες. Κάθε άλλο, πρέπει να μελετώνται και να ερμηνεύονται πολιτικά, από το πρίσμα το «δικό μας».
Άρα λοιπόν είναι χρέος μας να επαναπροσδιορίσουμε το ζήτημα, να ενσωματώσουμε τα αιτήματα αυτά όπου και όσο περισσότερο είναι αυτό εφικτό, περνώντας τα από το φίλτρο της ανάδειξής τους ως πρώτιστα πολιτικά, έπειτα ελευθερίας και εν τέλει να μπορέσουμε να βρούμε κοινό τόπο, την πάλη μας ενάντια στο ιμπεριαλισμό και την εκμετάλλευση των ανθρώπων.

Άρα, τέλος, πρέπει οι διαδηλώσεις σαν και το Gay Pride να σταματήσουν να είναι υπό τη μορφή επετείου ή γιορτής, αλλά να πάρουν χαρακτήρα πολιτικό, να αναδείξουν τα ταξικά στοιχεία που διέπουν το πρόβλημα, να συνυπάρχουν μαζί με τα αιτήματα για δουλειά, εκπαίδευση και δημοκρατικά δικαιώματα κι ελευθερίες και να διεκδικούν δυναμικά, να έρχονται σε ρήξη, ξεκινώντας από τους χώρους δουλειάς, γιατί εκεί αντιμετωπίζεται κυρίως το πρόβλημα, και καταλήγοντας στην εξωτερίκευση στην κοινωνία. Κόντρα στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό και την καταπίεση που επιβάλλει στο λαό σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μία εξομολόγηση και μερικές… στρέιτ σκέψεις.

13

με αφορμή την «έντονη αντιπαράθεση» στην ελληνική βουλή για το σύμφωνο συμβίωσης

Στο πολύ στενό συγγενικό μου περιβάλλον σχετίζομαι ουσιαστικά και όχι τυπικά με άτομο που έχει ομοφυλοφιλικές επιλογές. Δίνοντας μία περιγραφή θα έλεγα πως από την άποψη των «αντρικών» χαρακτηριστικών (αν ως τέτοια θεωρήσουμε το «να πιάνουν τα χέρια σου», τον δυναμισμό κλπ) είναι πολύ πιο «άντρας» από εμένα τον… στρέιτ.
Πολλές φορές μάλιστα τον άκουσα να εκφράζεται λέγοντας «αδερφή» για κάποιες κραυγαλέες συμπεριφορές έτσι όπως εμείς οι … στρέιτ θα χαρακτηρίζαμε κάποια «κακόγουστη» και εξεζητημένη θηλυκή συμπεριφορά μιας γυναίκας.
Σταθερά αντίθετος στα gay pride αλλά και σε εκείνη τη μεγάλη καμπάνια -αν θυμόμαστε- για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στη Ρωσία … Και φυσικά ενάντια στο εκμαυλισμένο γκέι κύκλωμα της δήθεν καλλιτεχνίας και της υψηλής κοινωνίας. Υπέρ του σύμφωνου συμβίωσης σε εξαιρετικές περιπτώσεις -με τη έννοια πως δεν θέλει να βάλει την πολιτεία και το κράτος συνέταιρους στη σχέση (μην προσπερνάμε αυτή την προσέγγιση με την «θεσμίτιδα» που έχει ενσκήψει)- και αρκετά σκεφτικός για την υιοθέτηση παιδιών (αν και εδώ που τα λέμε αυτή είναι μάλλον δική του αγωνία καθώς τα ομοφυλόφιλα παιδιά «βγαίνουν» από ετερόφυλους γονείς!). Ξέρω δε αρκετούς ομοφυλόφιλους με μόνιμη και δημόσια σχέση που δεν έχουν «τσιμπήσει» και δεν έχουν πειστεί από το «σύμφωνο συμβίωσης»…
Είμαι βέβαια απόλυτα και σταθερά πεπεισμένος πως αυτή η σεξουαλική επιλογή δεν κάνει τον άντρα λιγότερο άντρα και πιστέψτε έχω δει πολλούς… πολύ «λιγότερο» άντρες στο στρέιτ ανδρικό πληθυσμό. Από εκεί και πέρα βέβαια ξεκινάνε τα δύσκολα.
Δεν ξέρω κατά πόσο είναι γνωστό πως το τέμπο για το τι θα χαρακτηριστεί «αρρώστια» ή «διαταραχή» το δίνει η Αμερικάνικη Ψυχιατρική εταιρεία. Αυτή λοιπόν η εταιρεία που ήταν «ανεκτική» στον ευγονισμό και στη λοβοτομή μέχρι και λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που ήταν αδιάφορη στα αναγκαστικά προγράμματα εκπαίδευσης αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού στους ομοφυλόφιλους εφήβους τα οποία οδήγησαν σε αυτοκτονίες, τα τελευταία είκοσι -αν δεν κάνω λάθος- χρόνια έχει βγάλει την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ψυχογενών «διαταραχών». Διαχωρίζει μάλιστα την ομοφυλοφιλία από τις λεγόμενες «διαταραχές φύλου». Θα λέγαμε μάλιστα στην πορεία πως η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και των συμφώνων διαβίωσης μαζί με κάποια άλλα αιτήματα όπως π.χ. η νομιμοποίηση των ελαφριών ναρκωτικών κλπ «παίζουν» από τις λεγόμενες «φιλελεύθερες» μερίδες του συστήματος που μέσα στην αντιπαράθεση τους με τις πιο σκοταδιστικές και μεσαιωνικές μερίδες περισσότερο λειτουργούν… συμπληρωματικά και αποπροσανατολιστικά.
Αν ρωτήσω τον συγγενή μου θα πάρω την απάντηση πως το ζήτημα είναι μάλλον ταξικό πως για το σύστημα εξακολουθεί να ισχύει το «φτωχός και… κάτι άλλο» και πως τούτο είναι αποτέλεσμα των πιέσεων του γκέι κυκλώματος στα υψηλά σκαλοπάτια της εξουσίας και των συμπαρομαρτούντων, για νομιμοποίηση. Διόλου αβάσιμη άποψη για ένα σύστημα που δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για την επιβίωση πλειοψηφιών και… μειοψηφιών.
Από τη μεριά μου θα πρόσθετα πως κάτι τέτοιο «αξιοποιείται» για να δίνονται ανέξοδα και μη κοστολογημένα εύσημα «προοδευτικότητας» σε ένα σύστημα που καταπατά κάθε ανθρώπινη αξία. Πρόκειται για ψευτοπροοδευτικότητα (που λόγω… θέματος αλλά και δημόσιου βήματος δεν μπορώ να γράψω τον πλήρη χαρακτηρισμό που μου έρχεται στο νου) του είδους της «παραολυμπιάδας» που κόβει τα επιδόματα των ατόμων με αναπηρία ή της μεταμοντέρνας πολυπολιτισμικότητας που αναβιώνει τον πόλεμο των… πολιτισμών, της «ανεκτικότητας» των hot spots και των πνιγμένων προσφυγόπουλων κλπ.
Συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να δω το ζήτημα στη βάση μόνο των «επιλογών» χωρίς τους όρους της ιδεολογίας που γεννά η ταξική κυριαρχία σήμερα.
Τώρα στο προκείμενο, θεωρώ πως όποιο ομοφυλοφιλικό ζευγάρι για λόγους κατά βάση κληρονομικότητας και διαχείρισης περιουσίας επιθυμεί να ενταχθεί (δεν είναι δική μου έκφραση αλλά του Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο) στην εκπόρνευση που αντιπροσωπεύει στον καπιταλισμό το οικογενειακό ιδιοκτησιακό δίκαιο, να μπορεί να το κάνει. Ξέρω επίσης ομοφυλόφιλους που θα μπορούσαν να αναθρέψουν παιδιά με αρκετά σταθερότερες αρχές και αξίες (και στα ζητήματα φύλου!) από πολλούς στρέιτ… ετεροφυλόφιλους… Το θέμα θέλει συζήτηση…
Επί της ουσίας του ζητήματος δηλώνω ημιμάθεια. Σίγουρα -όπως και για άλλα θέματα πχ η νοημοσύνη κλπ-, είμαι αλλεργικός στις αιτιολογήσεις των γονιδίων. Για το που συναντιέται η βιολογία με την κοινωνία, οι έμφυτες τάσεις με την πολιτιστική και κοινωνική «κατασκευή» δεν είμαι καθόλου σίγουρος και θα σας γελάσω. Ακόμη δεν γνωρίζω τα όρια της μεγάλης «έξαρσης» της ομοφυλοφιλίας για όσους τουλάχιστον την επικαλούνται. Είναι μόνο η αποδοχή και η δημοσιοποίηση μία κρυφής -άλλοτε- σεξουαλικής επιλογής ή συμβάλλουν και τα… πρότυπα και η βιομηχανία του θεάματος; Κάποιοι κάνουν λόγο και για παρέμβαση ακόμη και χημικών παραγόντων που προκαλούν… εκθυλησμό … Δεν… Όπως επίσης δεν ξέρω καθόλου τι θα κάνουμε στον… σοσιαλισμό με αυτό το θέμα, εδώ δεν ξέρω πως θα είναι καν οι σχέσεις γυναίκας - άντρα που σίγουρα κατά τη γνώμη μου θα επηρεάσουν και το «ζήτημα». Για να είμαι πολιτικά ΟΚ θα έλεγα από «άλλη βάση». Μου φαίνεται πειστική η ρήση του Μάο ότι σε αυτά τα ζητήματα ο «σοσιαλισμός δεν έδωσε και πολλά πράγματα». Εν προκειμένω και αυτά που έδωσε χωράνε πολύ συζήτηση και χρησιμοποιούνται «τραβηγμένα από τα μαλλιά» εναντίον του. Όχι θα τον άφηναν τον σοσιαλισμό… Όπως η ντιρεκτίβα του σοβιετικού κράτους (που είχε αναφέρει στη σχετική συζήτηση που επιχείρησε να «εισάγει» το περιοδικό «Προοδευτικός κινηματογράφος» στις αρχές του ‘80) να μην διορίζονται ομοφυλόφιλοι σε διπλωματικές θέσεις εξωτερικού. Τι ρατσισμός! Δεν σας «περνάει από το νου» το γιατί; Μα θα πείτε μόνον οι ομοφυλόφιλοι είναι επιρρεπείς; Ένας «γυναικάς» διπλωμάτης;
Επίσης δεν είναι άσχετες οι θέσεις αυτές από την ανάγκη να τονιστεί η αξία της οικογένειας, της μητρότητας κλπ εν όψει του πολέμου. Μια επιβεβλημένη συντηρητικοποίηση που -όχι μόνο σε αυτό το ζήτημα- έπρεπε μετά τη αντιφασιστική νίκη να εξεταστεί εκ νέου…
Καθόλου άγνωστες δεν μου είναι οι θέσεις του Μαξίμ Γκόργκι στη συλλογή κειμένων για το «σοσιαλιστικό ρεαλισμό» που στην ουσία ταυτίζει την ομοφυλοφιλία με τον εκφυλισμό του φύλου αναλύοντας τον έρποντα ομοφυλοφιλισμό που υπήρχε πίσω από την λατρεία του ανδρικού σώματος στα ναζιστικά υψηλά κλιμάκια, παρόλη την καταδιωκτική μανία του τελευταίου ενάντια στους φτωχοπρόδρομους και άλλου χρώματος ομοφυλόφιλους. Εκ των υστέρων δεν έπεσε και πολύ έξω αλλά οπωσδήποτε αυτή η οπτική είναι σήμερα πολύ περιορισμένη και… περιοριστική. Εξ άλλου το «θέμα» υπάρχει και εκδηλώνεται σήμερα διαφορετικά. Αλλά δεν υπάρχει και κανένας λόγος να φορτωθούν οι σημερινοί αριστεροί αυτούς τους περιορισμούς…
Ως πατέρας θα ήμουν το ίδιο περήφανος για τις σεξουαλικές επιλογές του παιδιού μου είτε ήταν στρέιτ είτε γκέι και περηφανότερος αν ατομικά και συλλογικά πάλευε και διεκδικούσε τη ζωή του, όπως και για κάθε παιδί…
Τέλος μετά από τόσους «αστερίσκους», γιατί μακρηγόρησα, είμαι σίγουρος για δύο πράγματα:
Πως θα υπερασπίζω το δικαίωμα στη δημόσια έκφραση των σεξουαλικών προτιμήσεων (που δεν ταυτίζεται σώνει και καλά με την κρατική νομιμοποίηση!) κάθε ανθρώπινου πλάσματος και δεν θα έβλεπα κανένα πρόβλημα να ενταχθεί στο «τι να κάνουμε» του Λένιν εκτός από τα δικαιώματα των… αιρέσεων και αυτό το δικαίωμα. Φοβάμαι όμως πως σε όλα αυτά λίγο μας πρόλαβε το σύστημα.
Σιγουρότερος των… σίγουρων είμαι πως δεν με πείθει καθόλου η δραματικότητα και η συζήτηση (αντρικού;) καφενείου των εθνοπατέρων ζιγκολό του κεφαλαίου και «γιουσουφιών» των ιμπεριαλιστών προστατών. Που τα βρήκανε για το πώς θα κάνουν τη ζωή μας πιο μαύρη από μαύρη και διαφωνούν για το σύμφωνο συμβίωσης!

ΔΜ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ορισμένες σκέψεις πάνω στο σύμφωνο συμβίωσης (και όχι μόνο) από μια αριστερή σκοπιά

2

Είναι δύσκολο το να αποφύγει κανείς να πάρει θέση, έστω και με μια σχετική επιφύλαξη, για το συγκεκριμένο ζήτημα, που μάλιστα έχει ανοίξει έντονα, ιδιαίτερα στους κόλπους της νεολαίας. Κακώς τόσο έντονα, σε βαθμό δηλαδή, που υποτιμούνται άλλα πιο σοβαρά ζητήματα, καθοριστικής σημασίας ως προς τη ζωή και την καθημερινότητα του λαού αυτού του τόπου (νέα μέτρα, ανεργία, τσάκισμα δικαιωμάτων και ελευθεριών). Θα μπορούσε βέβαια να αναρωτηθεί κανείς καλοπροαίρετα: αυτό δεν είναι; Για ένα ομόφυλο ζευγάρι δεν είναι σημαντικό το δικαίωμα της συμβίωσης; Είναι, στο βαθμό, που του αναλογεί. Δεν είναι όμως το βασικό. Γιατί και με τη λύση του εν λόγω προβλήματος δεν ξεπερνιούνται τα βασικά προβλήματα, που αντιμετωπίζει σήμερα το ομόφυλο ζευγάρι, ως κομμάτι του ελληνικού λαού. Οι τοποθετήσεις και προσεγγίσεις (δεν θα αναφερθώ καν -δίνοντας αξία- στις συντηρητικές έως και ανοιχτά φασιστικές με τα εκκλησιαστικά και μη κηρύγματα μίσους) ποικίλουν. Από την ανούσια γραφικότητα «έχω κι εγώ φίλους γκέι» (οκ, και ποιος δεν έχει;) μέχρι αναλύσεις επί αναλύσεων από κόμματα, συλλογικότητες, διανοούμενους κ.λπ., που πολλές φορές εκφράζουν σοβαρές αδυναμίες στην απάντηση του ζητήματος. Μια απάντηση, που είναι ούτως ή άλλως δύσκολο να δοθεί. Η παρούσα προσπάθεια θα πιάσει το ζήτημα από ταξική σκοπιά.

Ξεκινώντας λίγο πιο γενικά
Το λεγόμενο «έμφυλο» είναι ένα ζήτημα, που ανοίγει κατά καιρούς, συνήθως στρεβλά. Εάν πιαστούμε από τον παράγοντα της κοινωνικής αποδοχής, που συνήθως αποτελεί τη βασική κουβέντα, σίγουρα μπορούμε να πούμε πολλά. Η μη κοινωνική αποδοχή και κατά συνέπεια οι ρατσιστικές συμπεριφορές απέναντι στα άτομα των λεγόμενων lgtbq κοινοτήτων είναι φαινόμενα υπαρκτά. Ισχύουν όμως για «όλους»; Γιατί, είναι αλήθεια, πως η ομοφυλοφιλική (ή όποια άλλη παρεμφερής κατηγορία) ελίτ των ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων μια χαρά κοινωνικά αποδεκτή είναι και μια χαρά αξιοποιεί αυτή τη σεξουαλική επιλογή της σαν μέσο, για να ανελιχτεί ακόμα παραπάνω. Καθόλου τυχαίο το πώς αναδεικνύεται και από τα κοινωνικά μέσα. Η ρατσιστική αντιμετώπιση απέναντι σε έναν ομοφυλόφιλο δεν στοχεύει γενικά, όποιον έχει την εν λόγω ιδιότητα, αλλά αυτόν, που ανήκει σε μεσαία/κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Τουλάχιστον, επί το πλείστον. Ας σκεφτούμε, πόσα προβλήματα αντιμετωπίζουν, άραγε, οι χλιδάτοι ομοφυλόφιλοι της οθόνης και των περιοδικών, που έχουν κάνει εμπόρευμα τις σεξουαλικές επιλογές τους; Να γιατί, λοιπόν, δεν πρέπει να δούμε το ζήτημα «γενικά», αλλά ταξικά.

Το σύμφωνο ως δικαίωμα
Το σύμφωνο, το οποίο επιλέγεται από αρκετά ετερόφυλα ζευγάρια (παραχωρεί σημαντικά δικαιώματα), αποτελεί -σε ένα βαθμό- βασικό μέλημα για τα ζευγάρια, σήμερα. Να θυμηθούμε σε αυτό το σημείο κάποια λόγια του Λένιν: Όσο πιο πλήρης είναι η ελευθερία διαζυγίου, τόσο σαφέστερο γίνεται στη γυναίκα, ότι πηγή της «σπιτικής σκλαβιάς» της είναι ο καπιταλισμός και όχι η έλλειψη δικαιωμάτων. […] Όλη η «δημοκρατία» συνίσταται στη διακήρυξη και στην παραχώρηση «δικαιωμάτων», που στον καπιταλισμό είναι πολύ λίγο και πολύ συμβατικά πραγματοποιήσιμα, όμως χωρίς μια τέτοια διακήρυξη, χωρίς αγώνα για δικαιώματα αμέσως, αυτή τη στιγμή, χωρίς διαπαιδαγώγηση των μαζών στο πνεύμα αυτού του αγώνα, ο σοσιαλισμός είναι ανέφικτος. Αντίστοιχα, το δικαίωμα στο σύμφωνο συμβίωσης ή στην τεκνοθεσία μπορεί για τον άμεσα ενδιαφερόμενο να είναι βασικό ζήτημα, μέσα όμως από την παραχώρησή του θα αντιληφθεί, πως τα προβλήματα δεν τελειώνουν εκεί και άρα η μη ύπαρξη αυτού του δικαιώματος δεν είναι το βασικό πρόβλημα, που αντιμετωπίζει. Είναι το σύνολο των πολιτικών, που βιώνει άμεσα ή έμμεσα στην καθημερινότητα του και η στέρηση του σε βασικά δικαιώματα στην εργασία, την εκπαίδευση, την περίθαλψη, την ίδια τη ζωή. Βασικό πρόβλημα είναι τελικά το ίδιο το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και άρα είναι αναγκαία η συγκρότησή στη βάση της ανατροπής του. Κομμάτι αυτής της συγκρότησης είναι και οι διεκδικήσεις στο σήμερα.

Συμφωνείς ή διαφωνείς;
Γενικώς, θα ήταν παράλογο, ο οποιοσδήποτε δημοκρατικός, προοδευτικός άνθρωπος να διαφωνεί με το δικαίωμα των ομοφύλων ζευγαριών στο σύμφωνο συμβίωσης, αλλά και -για να το πάω παραπέρα- στη δυνατότητα να τεκνοθετήσουν. Η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων (είτε με γάμο, είτε με σύμφωνο συμβίωσης) κρίνεται από το πόσο αυτοί οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να προσφέρουν ο ένας στον άλλον και να κάνουν θυσίες ο ένας για τον άλλο. Το βασικό κριτήριο, που θα καθορίσει μια τέτοια σχέση, αλλά και τη δυνατότητα της να γίνει οικογένεια, είναι, λοιπόν, το τι διαθέσεις έχουν οι άνθρωποι, που την απαρτίζουν, ανεξαρτήτως φύλου, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού (χωρίς να σημαίνει, ότι αυτοί οι παράγοντες γενικά δεν επηρεάζουν). Δεν είναι κριτήριο όμως το ότι η εικόνα δύο μπαμπάδων, για παράδειγμα, μπορεί για πολλούς να μην είναι «φυσιολογική». Λες και άλλες εικόνες οικογενειών, στα πρότυπα ας πούμε του «Σπιρτόκουτου» (ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, παραγωγής 2002), είναι «φυσιολογικές». Προφανώς τα πράγματα δεν είναι έτσι ή αλλιώς. Οι σχέσεις και οι οικογένειες κρίνονται πάντα από το τι θέλουν και μπορούν να δώσουν οι άνθρωποι, που τις απαρτίζουν. Με αυτή την έννοια λοιπόν, δεν μπορώ να αντιληφθώ το οποιοδήποτε «κατά» πάνω στο λεγόμενο σύμφωνο ως κοινωνικό δικαίωμα. Δεν μπορώ επίσης να εντοπίσω κάποιο «κατά» πάνω στη δυνατότητα τεκνοθεσίας στα ομόφυλα ζευγάρια, αφού ο παράγοντας, που θα κρίνει το πώς θα μεγαλώσουν το παιδί, είναι το πόση αγάπη είναι διατεθειμένοι να του δώσουν. Και η αγάπη, μα κι η κάθε αξία, που θα του εμφυσήσουν, δεν έχει κάποια συγκεκριμένα γεννητικά όργανα. Το ότι μπορεί το παιδί να βιώσει κοινωνικό αποκλεισμό (ένα υπαρκτό σενάριο) δεν είναι πρόβλημα των γονιών! Είναι πρόβλημα της κοινωνίας και το πόσο οπισθοδρομική ή προοδευτική είναι. Το πώς αλλάζει βέβαια είναι μεγάλη κουβέντα. Το σίγουρο είναι, πως για την αριστερά και τους κομμουνιστές είναι τουλάχιστον αναγκαίος ο αγώνας κόντρα στην οπισθοδρόμηση και το σκοτάδι. Η ενίσχυση της κουλτούρας του σεβασμού προς το διαφορετικό είναι κομμάτι αυτού του αγώνα.
Εάν θεωρήσουμε, ότι το σύμφωνο κινείται σε θετική κατεύθυνση, δεν πρέπει, παράλληλα να τρέφουμε ουδεμία αυταπάτη για το τι εκφράζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, που ακολουθεί το εν λόγω μέτρο. Η ουσία του ρόλου της σημερινής κυβέρνησης έχει φανεί ολοκάθαρα ως προς το με πόσο μεράκι συνεχίζει το τσάκισμα κάθε εναπομείναντος δικαιώματος και κεκτημένου του ελληνικού λαού, διατυμπανίζοντας ταυτόχρονα, πως προσπαθεί να «σώσει» ό,τι μπορεί, ισχυρισμός τουλάχιστον αστείος, όταν έχει ξεγυμνωθεί πλήρως ο πραγματικός χαρακτήρας και οι προθέσεις της. Μήπως όμως με βάση αυτό, θα ήταν αντιφατική μια προοδευτική κίνηση, όπως αυτή του συμφώνου; Κατ’ αρχήν, ακόμα και με αυτή την κίνηση καθόλου δεν αναιρείται ο χαρακτήρας και οι προθέσεις της κυβέρνησης. Περισσότερο μάλλον λειτουργεί σαν στάχτη στα μάτια. Να, πώς καταφέρνει το ζήτημα να παρασυζητιέται, ενώ παράλληλα τα μεγαλύτερα προβλήματα να ξεχνιούνται. Επίσης, είναι ένα μέτρο, που θα μπορούσε κάλλιστα να εφαρμοστεί από την οποιαδήποτε αστική κυβέρνηση, ακόμα και καραμπινάτη τύπου ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ (δεν είναι τυχαίο, ότι τα κόμματα αυτά το ψήφισαν). Δε νομίζω, δηλαδή, να αυταπατάται κανείς, πως χέστηκε η ίδια η κυβέρνηση κι όλα -σχεδόν- τα αστικά κόμματα για τα δικαιώματα κα τις ελευθερίες του λαού. Γραμμένο τον έχουν, γραμμένο θα συνεχίσουν να τον έχουν. Κι ας θολώνουν τα νερά με μικροπαραχωρήσεις. Γιατί, εδώ που τα λέμε, μικροπαραχώρηση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί μπροστά στο τσάκισμα, που δέχονται δικαιώματα και κατακτήσεις ολόκληρου αιώνα.

Η συγκρότηση πάνω στο «έμφυλο»
Ανέκαθεν θεωρούσα προβληματική την επιλογή ατόμων και συλλογικοτήτων να συγκροτούνται στη βάση του λεγόμενου «έμφυλου», γιατί αντιλαμβάνομαι, ότι κάθε άνθρωπος, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικής προτίμησης συγκροτείται ως πολιτικό ον σε ταξική βάση. Η θεωρητικοποίηση επομένως και η συγκρότηση πάνω στις σεξουαλικές επιλογές είναι προβληματική και στρεβλή. Κάθε άνθρωπος πρέπει να απολαμβάνει ίσα δικαιώματα στη ζωή, την εργασία, την υγεία, την εκπαίδευση, αλλά και κοινωνικά δικαιώματα και αντίστοιχα να διαμορφώνει τις διεκδικήσεις του. Εάν πάλι η εν λόγω συγκρότηση γίνεται στη βάση της υπεράσπισης δικαιωμάτων και ελευθερίων, προτάσσοντας τον αγώνα ενάντια στο ρατσισμό/φασισμό, υπάρχει σοβαρή υποτίμηση του τελευταίου, πράγμα που σημαίνει, ότι και η εν λόγω συγκρότηση είναι προβληματική. Μην ξεχνάμε, πως ο αγώνας ενάντια στο ρατσισμό και το φασισμό, ο αγώνας για την υπεράσπιση δικαιωμάτων και ελευθεριών περνά μέσα από τον αγώνα ενάντια στο σύστημα και τις πολιτικές του. Ο σεβασμός προς το διαφορετικό, η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα είναι στοιχεία, που κατακτιούνται μέσα από αυτόν τον αγώνα και δεν λειτουργούν ξεκομμένα.

Για τη στάση της αριστεράς
Έχουμε αναρωτηθεί γιατί ο κόσμος, που ανήκει στις κατηγορίες των ομοφυλοφίλων δεν στρατεύεται στο κίνημα και την αριστερά ή το κάνει σε πολύ περιορισμένο βαθμό; Έχουμε αναρωτηθεί γιατί επιλέγει τη (λαθεμένη) συγκρότηση πάνω στο «σεξουαλικό» και όχι στο «πολιτικό»; Μήπως πολλές φορές η ίδια η αριστερά, πάνω στο άγχος της να μην αποπροσανατολίσει από την ούτως ή άλλως αποπροσανατολιστική πολιτική αφήγηση και στάση των εν λόγω (lgtbq) ομάδων, δεν έχει επιχειρήσει καν να βάλει από τη δική της σκοπιά το ζήτημα και να θέσει τη δική της προοπτική; Υπάρχει βέβαια και η «αριστερά» (και ακόμα πιο έντονα, κομμάτια της αναρχίας), που το έχει θεοποιήσει, το έχει απολιτικοποιήσει και μάλιστα φτάνει να αναπαράγει μέσα από αυτή της τη στάση τον αντικομμουνισμό. Γιατί, καλή η κριτική στο ΚΚΕ πάνω στις δηλώσεις του περί του συμφώνου. Αλλά, μήπως τελικά η κριτική αυτή καταντά από απολίτικη έως και επικίνδυνη; Σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογώ την τοποθέτηση του ΚΚΕ πάνω στο ζήτημα, που επί της ουσίας -εστιάζοντας στο κομμάτι της τεκνοθεσίας- θεωρεί απαραίτητη προϋπόθεση για τα «σωστά» ερεθίσματα και βιώματα του παιδιού το πατριαρχικό πρότυπο της οικογένειας. Απαράδεκτη θέση, κακά τα ψέματα. Σάμπως όμως και οι άλλοι, που προτάσσουν τον αντισεξισμό το παν’ το πράμα καλύτερα; Μάλλον όχι. Κι ας είμαστε ειλικρινείς, η πολλή σιγουριά και εμμονή πάνω σε ένα ζήτημα, που εκ των πραγμάτων απαιτεί νηφαλιότητα και εμβάθυνση, για να απαντηθεί, είναι άκρως αποπροσανατολιστική και λάθος. Η προσπάθεια όμως απάντησης πρέπει να γίνεται από την αριστερά, που στην τελική δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται την προσέγγιση ζητημάτων μη αμιγώς πολιτικών (εν τέλει όμως πολιτικών), σαν αυτό. Αντίθετα, έχει κάθε λόγο να αναδείξει στα εν λόγω κοινωνικά κομμάτια την ανάγκη για τη συγκρότηση, που ανέφερα παραπάνω. Τη συγκρότηση, δηλαδή, πάνω στην πάλη ενάντια στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και στη διεκδίκηση καλύτερων όρων ζωής στο σήμερα.

Σούπα Πάπιας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανάκατα σχόλια με μια καυτή αφορμή

5

Ίσως σε άλλες περιπτώσεις να μου φαινόταν έως και ανούσιο να γράψω για τη λεγόμενη μέρα υπερηφάνειας, έλα μου όμως που αρκετά συζητιέται στους κόλπους (κυρίως) της νεολαίας και ίσως τελικά να μην πάνε χαμένα τα κλικ του πληκτρολογίου. Και επειδή αρκετά συζητιέται είναι λόγος για να γράψω; Περισσότερο μάλλον με ωθεί προς αυτό, το πώς συζητιέται. Γι΄αυτό και αποφάσισα να βάλω μια πινελιά... από τα αριστερά. Κι όχι γενικά κι αόριστα από τα αριστερά, γιατί κοίτα να δεις που τώρα ξαφνικά όλοι βαφτίστηκαν αριστεροί, αλλά από την πραγματική, επαναστατική αριστερή σκοπιά. Γιατί βεβαίως και τέτοια events, που πλασάρονται ως «ανατρεπτικά», «αντισυμβατικά» κ.λπ οφείλουν να μας προβληματίζουν, όταν δεν πλασάρονται απλά, αλλά αρκετοί τα αντιλαμβάνονται ως τέτοια.
Θα μπορούσα να κλείσω πριν καν ξεκινήσω, με ένα απλό σχόλιο:

Καλά ρε μαλάκες, τέσσερις εργάτες δολοφονήθηκαν κι εμείς ασχολούμαστε με φιέστες, που στηρίζει ο δήμος και η αμερικάνικη πρεσβεία;

Όσο ειλικρινής κι αν είναι η παραπάνω ερώτηση, που με εκφράζει απόλυτα και θα ήθελα να την απευθύνω στον κόσμο -οργανωμένο και μη- του κινήματος, που φλερτάρει με τέτοια events, δεν αρκεί, για να απαντηθεί ένα ζήτημα, το οποίο λαθεμένα έχει ταυτιστεί με λέξεις, όπως «ελευθερία». Μάλιστα. Μια μέρα ελευθερίας, λοιπόν. Ο κόσμος καίγεται κυριολεκτικά, αλλά πάλι καλά υπάρχει το athens pride και μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι. Γιατί; Επειδή μπορούν άνθρωποι της κοινότητας με τα πολλά αρχικά να φασωθούν ανοιχτά και να χορέψουν; Και τι είναι αυτό τελικά, που τους κάνει να μην μπορούν να τα μοιραστούν με την ίδια ευκολία σε καθημερινό επίπεδο; Από την άλλη, απέναντι στη βία και το ρατσισμό, που δέχονται οι συγκεκριμένες ομάδες, πώς θα αντισταθούν και πώς θα υπερασπιστούν (και βεβαίως πρέπει να το κάνουν), το δικαίωμα τους να μην ντρέπονται για αυτό που είναι;
Το γεγονός τελικά, ότι φοβάται κάποιος να υπερασπιστεί μια τέτοια επιλογή είναι μεγάλη κουβέντα, αναφορικά με το τι είναι αυτό, που τον εμποδίζει. Και δεν είναι μόνο ένα, είναι πολλά. Πάντως, το συγκεκριμένο πρόβλημα δεν θα λυθεί με φιέστες, που υποτίθεται προτάσσουν το σεβασμό προς το διαφορετικό, αλλά ορισμένοι διοργανωτές τους, όχι μόνο δεν ενστερνίζονται την αντίληψη αυτή, αλλά είναι αυτοί, που λίγο καιρό πριν στήνανε πογκρόμ απέναντι σε μετανάστες και κλείνανε καταλήψεις, για να μη μιλήσω για τους άλλους, τους πιο σκληρούς, που σφαγιάζουνε λαούς και ρημάζουν χώρες. Τώρα σοβαρά, πιστεύει κανείς, ότι χέστηκε ο καμμίνης και η αμερικάνικη πρεσβεία για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και για το σεβασμό στο διαφορετικό; Ποιος ρε μαλάκες ο καμμίνης; Και να χέστηκε πάντως δε μου λέει τίποτα. Ας το πει αυτό στους μετανάστες και στους αναρχικούς, που κυνηγούσε. Κι η αμερικάνικη πρεσβεία, ας βγάλει δήλωση «πείτε στα παιδιά του τουφεκίζουμε, ότι σεβόμαστε το διαφορετικό».
Ας αφήσουμε παρ’ όλα αυτά την πλευρά των μεν κι ας πιάσουμε την πλευρά των δε, οι οποίοι δε πάντως μια χαρά καλοδέχονται τους μεν. Μια αυθόρμητη λαϊκή κίνηση δεν ταυτίζεται (απαραίτητα) με την επίσημη παρέμβαση του συστήματος και των διαφόρων εκφραστών του, μόνο που στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει ένας συνδυασμός. Ακόμα δηλαδή και αν επρόκειτο στο σήμερα για μια αυθόρμητη αντίδραση, πρώτον δεν θα είχε τα χαρακτηριστικά, που έχει και δεν θα ελεγχόταν από παράγοντες του συστήματος, πράγμα που συμβαίνει για τα καλά. Πάντως, ακόμα και σε περίπτωση αυθόρμητου ξεσπάσματος, τίθεται ένας προβληματισμός: πάνω σε ποιο αίτημα συσπειρώνεται ο κόσμος, που αυθόρμητα βγήκε; Τι ζητήματα αναδεικνύει; Το να ανάγει ως πρωτεύον το εν λόγω στοιχείο, μήπως θολώνει λίγο την πραγματικότητα; Γιατί, ακόμα κι αν κάποιος εκφράζει την αλληλεγγύη του στην επίθεση, που δέχονται οι lgtbq, αλλά κατά τα άλλα δε χαλιέται με τα μνημόνια, δε χαλιέται με την εκμετάλλευση, έχει κάποιο πραγματικό νόημα αυτή του η στήριξη;
Ο Σταύρος Θεοδωράκης ήταν από αυτούς, που στήριξε τη μέρα υπερηφάνειας. Αποτελεί παράδειγμα της τελευταίας κατηγορίας, που αναφέρω. Τελικά ο κόσμος, που αυθόρμητα ξεχύθηκε στους δρόμους τον θέλει τον θεοδωράκη πλάι του; Τον καμμίνη; Την αμερικάνικη πρεσβεία; Αν δεν τους θέλει λοιπόν, ας τους πει να πάρουν πούλο. Αλλιώς, ας έχει επίγνωση, ότι η μέρα «ελευθερίας» του είναι αλυσοδεμένη τόσο σφιχτά, που μόνο μέρα ελευθερίας δεν είναι.
Για να επανέλθω στο στοιχείο της ιεραρχίας, που ανέφερα. Πρέπει ο λαϊκός παράγοντας να απαντήσει συνολικά το ζήτημα του φασισμού, έκφραση του οποίου είναι και το χτύπημα απέναντι στις κοινότητες lgtbq ή θα απομονώσει την επίθεση, που δέχονται οι κοινότητες αυτές ανάγοντας το λεγόμενο έμφυλο ζήτημα σε πρωτεύον, μην έχοντας απαντήσει άλλα κι άλλα πολύ πιο σημαντικά, που για να είμαστε ειλικρινείς, εάν δεν λυθούν, δεν μπορεί να λυθεί ούτε αυτό;
Βρισκόμαστε εν Ελλάδι και εν έτει 2015. Οι βάρβαρες πολιτικές των τελευταίων χρόνων έχουν οδηγήσει πολύ κόσμο στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Οι νέες γαρνιρισμένες με ροζέ σάλτσα πολιτικές, που σερβίρονται, κρύβουν την ίδια ξινή γεύση, την οποία είχαμε συνηθίσει χρόνια τώρα. Κόσμος πεινάει. Πεθαίνει. Απολύεται. Ξενιτεύει. Τρομοκρατείται. Φιμώνεται. Ναι παιδιά, ο θάνατος -δολοφονία πιο σωστά- των τεσσάρων εργατών συνέβη. Δεν είναι στιγμιότυπο από ταινία. Ο φασισμός είναι υπαρκτό φαινόμενο και ναι, χτυπά τους αδυνάτους, χτυπά τους διαφορετικούς, χτυπά τους ομοφυλόφιλους. Δεν χτυπά κυρίως αυτούς, χτυπά όμως και αυτούς. Πώς απαντιέται τελικά;
Στο σύνολό του. Στη συνολική αντιπαράθεση του κόσμου της δουλειάς με τον κόσμο της εκμετάλλευσης. Στη σύγκρουση με το φασισμό και το σύστημα, που τον γεννά. Και ναι λοιπόν, ο φασισμός ΔΕΝ είμαστε εμείς, ΔΕΝ είναι ο κόσμος μας, ΕΙΝΑΙ οι άλλοι, για να αντιστρέψω τη γνωστή δεξιά χιπστέρικη αντίληψη περί φασισμού, που θεωρεί, πως ο φασισμός είναι μέσα μας, βγάζοντας λάδι τους φασίστες και το ίδιο το σύστημα (αυτοί είναι οι άλλοι).
Μέσα σ’ αυτούς τους άλλους είναι κι εκείνοι, που σκόπιμα κρύβονται πίσω από τους χορηγούς στήριξης (αμερικάνικη πρεσβεία, καμμίνηδες κ.α.) μιας φιέστας, που όχι μόνο ανατρεπτική δεν είναι τελικά, αλλά πλήρως ενσωματωμένη σε ένα παιχνίδι, που πάντα νικητές θα βγαίνουν οι άλλοι κι όχι ο λαός. Βεβαίως αυτοί οι άλλοι βρίσκονται κι αλλού. Κρυφά ή φανερά. Δεν είμαστε όμως εμείς αυτοί. Κι ούτε πρέπει να γίνουμε. Αν πραγματικά θέλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα κάθε ανθρώπου ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος, σεξουαλικών προτιμήσεων να ζει και να ονειρεύεται. Και όχι να εκτονώνεται σε πανηγυράκια, το οποία περισσότερο περιορίζουν την ελευθερία του, παρά τη διευρύνουν. Και όχι μέχρι να έρθει μια «μέρα ελευθερίας», όπως προσδιόρισαν ορισμένοι το pride, αλλά η ελευθερία η ίδια. Όσο για το τι εστί πραγματική ελευθερία, ας ρίξουμε μια μάτια στα παρακάτω λόγια:

«Είναι δύσκολο για μένα να φανταστώ την 'ατομική ελευθερία' που απολαμβάνει ένας πεινασμένος άνεργος. Αληθινή ελευθερία, υπάρχει μόνο όταν δεν υπάρχει εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, όπου δεν υπάρχει ανεργία και όταν ένας άνθρωπος δεν ζει με το φόβο της απώλειας της εργασίας του, του σπιτιού του και του ψωμιού του. Μόνο σε μια τέτοια κοινωνία μπορεί να υπάρχει ατομική και κάθε άλλη ελευθερία, στην πραγματικότητα και όχι στα χαρτιά.» Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

http://resistancetoujours.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ