Αυτά δήλωσε σε εκδήλωση του “Κόκκινου Δικτύου” στη Θεσσαλονίκη την περασμένη εβδομάδα ο Γιάννης Μηλιός. Θέμα της ομιλίας ήταν «Η ώρα της αλήθειας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σύγκρουση τώρα με τους δανειστές».
Είναι μια από τις πολλές συζητήσεις που διοργανώνονται τελευταία από τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ, που βλέπουν να έρχεται με ταχύτητα μια συμφωνία υποταγής στους ιμπεριαλιστές του ΔΝΤ και της ΕΕ και αγωνιούν μπροστά στην παταγώδη κατάρρευση των αυταπατών τους ότι θα μπορούσε η “αριστερή” κυβέρνηση να διαπραγματευτεί ...αλλιώς με τους δανειστές.
Πολλά είναι τα στελέχη, στην κυβέρνηση και το κόμμα, που σηκώνουν ...μπαϊράκι και εγκαλούν την ηγετική ομάδα περί τον Τσίπρα για τους χειρισμούς της, υπενθυμίζουν τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ και προτάσσουν μια σκληρή γραμμή, χωρίς να διστάζουν να χρησιμοποιούν λέξεις όπως “ρήξη” και “σύγκρουση”.
Την ίδια στιγμή, η ΝΔ, με το ΠΑΣΟΚ από κοντά, τους κατηγορεί για επικίνδυνους χειρισμούς που φέρνουν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, που υλοποιούν ένα σχέδιο εξόδου από το ευρώ και την ΕΕ θυσιάζοντας το μέλλον της στο βωμό μικροκομματικών σκοπιμοτήτων. Και, κυρίως, τονίζοντας ξανά και ξανά ότι, ουσιαστικά, όταν χρωστάς δε σε παίρνει να κάνεις εξυπνάδες, πρέπει να κάνεις αυτά που σου λένε οι δανειστές γιατί αλλιώς θα σε καταστρέψουν.
Ας ξεκινήσουμε από αυτό. Στη γνωστή παλιά ελληνική ταινία, ο υπουργός Μαυρογιαλούρος παρακινεί το φτωχό αγρότη να στρίψει το λαρύγγι του τοκογλύφου που τον εκβιάζει θέλοντας να του πάρει το χωράφι. Η ταινία γυρίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '60, όταν τα δεδομένα στο λαό και το κίνημά του ήταν τελείως διαφορετικά από τα σημερινά, όταν η Αριστερά έδινε ακόμα πραγματικές μάχες και ο λαός πίστευε πως η δύναμή του είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτή των ισχυρών. Αυτή ακριβώς η αντίληψη αποτυπώνεται στη σκηνή της ταινίας.
Σήμερα, με το κίνημα σε υποχώρηση, με την Αριστερά ...στη διαχείριση του αστικού συστήματος και με το λαό στη γωνία, η αντίληψη αυτή δεν υπάρχει. Εχει δώσει τη θέση της στην ηττοπάθεια, τη μοιρολατρεία και την απογοήτευση και μένει μόνο η οργή και η αγανάκτηση ενός λαού, η οποία αναζητά, θέλοντας και μη, τρόπους εκτόνωσης και έκφρασης.
Είναι μια κατάσταση την οποία το σύστημα και οι πολιτικές του δυνάμεις καλλιεργούν εδώ και δεκαετίες, έχοντας την πολύτιμη βοήθεια της ρεφορμιστικής Αριστεράς, η οποία έκανε και κάνει τα πάντα για να κρατήσει το λαό στο παρασκήνιο της πολιτικής, χειροκροτητή και ψηφοφόρο και όχι ενεργό υποκείμενό της. Κι εκεί ακριβώς πατάνε πολιτικά στελέχη, δημοσιογράφοι και μεδαλόσχημοι αναλυτές για να μας πουν ότι δεν έχει κανένα νόημα η όποια αντίσταση στους πανίσχυρους δανειστές, οι οποίοι μπορούν με μια υπογραφή που θα βάλουν ή δε θα βάλουν να μας εξολοθρεύσουν.
Αν τους άκουγε κανείς, χωρίς να ξέρει τίποτε άλλο, θα νόμιζε ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι περίπου ...επαναστατική. Και είναι προφανές ότι μια πραγματικά αριστερή αντίληψη είναι κάθετα ενάντια σε λογικές υποτέλειας και σκυψίματος της μέσης στους ισχυρούς.
Κοιτάζοντας, όμως, τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, αλλά και την εσωκομματική αριστερή αντιπολίτευση στο ΣΥΡΙΖΑ , διαπιστώνει κανείς αυτό που είναι εξίσου προφανές: ότι Αριστερά στην εξουσία χωρίς το λαό στους δρόμους, απλά δεν γίνεται!
Τι προτείνει ο Μηλιός στο παραπάνω απόσπασμα; Μια κίνηση τακτικής, την καθυστέρηση της πληρωμής της επόμενης δόσης, την οποία θεωρεί ως το μόνο όπλο της χώρας και του λαού απέναντι σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που είναι αποφασισμένες να μας ξεζουμίσουν.
Πρέπει να τους φοβηθούμε; Οχι, αλλά ούτε και να τους υποτιμούμε. Αν δε γνωρίσεις τον αντίπαλό σου δεν μπορείς να τον ανατρέψεις. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, συνολικά, είναι βέβαιο ότι δε γνωρίζει το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, τις αντιθέσεις του, τα χαρακτηριστικά του, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του. Αν και μάλλον θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσει αν όντως το σύστημα αυτό είναι ο αντίπαλός του ή ένα πεδίο ασκήσεων για τις αυταπάτες του ή, τελικά, αν κι ο ίδιος είναι μέρος του.
Μπορεί, πράγματι, ο ΣΥΡΙΖΑ να εκβιάσει τους ιμπεριαλιστές με καθυστέρηση πληρωμών; 'Η ακόμα και με παύση πληρωμών; Μπορεί, με μια τέτοια κίνηση, να εκμεταλλευτεί τις μεταξύ τους αντιθέσεις και να υποχρεώσει, έστω κάποιους, να μαλακώσουν τη στάση τους; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι! Και ο λόγος δεν είναι ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συμβεί γενικά, ούτε ότι τα επιχειρήματα και οι χειρισμοί της κυβέρνησης είναι ατυχείς, όπως υποστηρίζει η ΝΔ.
Οι ισχυροί της γης και αντιμετωπίζονται και πιέζονται και εκβιάζονται και υποχρεώνονται σε υποχωρήσεις και ηττώνται. Αυτό, όμως, γίνεται τόσο πιο επιτυχημένα όσο περισσότερο αισθάνονται ότι κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα, δηλαδή την ίδια τους την εξουσία. Αυτό το έχει αποδείξει περίτρανα η ιστορία του 20ου αιώνα κι αν σήμερα όλη αυτή η κληρονομιά των αγώνων έχει περάσει στα αζήτητα οφείλεται ακριβώς στην ήττα του κινήματος και την επικράτηση των δυνάμεων εκείνων που έχουν κάθε λόγο να σβήσουν από τη μνήμη του λαού αυτήν την κληρονομιά.
Και τι πρέπει, λοιπόν, να κάνει μια κυβέρνηση που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή; Να υπογράψει τη συμφωνία υποταγής ή να συγκρουστεί; Να συγκρουστεί, βέβαια, μόνο που σάμπως να το θυμήθηκε λίγο αργά ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αριστερές συνιστώσες του. Μέχρι πριν πέντε μήνες μας έλεγαν ότι θα σαρώσουν τα μνημόνια με τη δύναμη που θα τους δώσει η ψήφος του λαού, αλλά και ο άνεμος αλλαγής που θα πνεύσει στην Ευρώπη μετά τη νίκη τους στις εκλογές.
Η νίκη τους ήρθε, αλλά από αέρα ...μόνο κοπανιστό! Λες και οι ιμπεριαλιστές δεν ξέρουν τι τους γίνεται και δεν είναι προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουν κάθε κατάσταση και με κάθε τρόπο. Γιατί, ας το θυμόμαστε κι αυτό, γιατί οι ΣΥΡΙΖΑίοι το ξεχνάνε, οι ιμπεριαλιστές εκτός από λεφτά, κυβερνήσεις και μηχανισμούς έχουν και όπλα...
Με δυο λόγια, μια τακτική κίνηση, ένας χειρισμός που θα ωθούσε τα πράγματα στα άκρα και θα έδειχνε την αποφασιστικότητα όχι μόνο μιας κυβέρνησης, αλλά ενός ολόκληρου λαού θα μπορούσε κάλλιστα να έχει σημαντικά αποτελέσματα. Με τη βασική προϋπόθεση, όμως, ο λαός να ήταν στη μεγάλη του πλειοψηφία ενωμένος και αποφασισμένος να δώσει αυτή τη μάχη. Και αυτό δεν μπορεί να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη, ούτε μέσω καλεσμάτων στο facebook.
Η προετοιμασία του λαού για τις μεγάλες μάχες και αναμετρήσεις είναι μια μακρόχρονη πολιτική διαδικασία, που προϋποθέτει πραγματική σύγκρουση όχι μόνο με τον ταξικό αντίπαλο, αλλά και με τους ψεύτικους φίλους, αυτούς που, στο όνομά του και στο όνομα των αγώνων του, σπέρνουν τη μεγάλη αυταπάτη ότι ο λαός μπορεί να δει καλύτερες μέρες αν εκλέξει τους σωστούς αντιπροσώπους που θα υπερασπιστούν τα δικαιώματά του, ενώ εκείνος θα τους παρακολουθεί από την τηλεόραση.
Ακριβώς αυτές τις αντιλήψεις καλλιέργησε με συνέπεια δεκαετίες τώρα η ρεφορμιστική Αριστερά, από την οποία προέρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι τεράστιες και οι δικές του ευθύνες για το κατάντημα του λαϊκού κινήματος. Είναι σχεδόν αποκλειστικά δική του η ευθύνη για το σταμάτημα των μαζικών λαϊκών κινητοποιήσεων του 2010-2012, όταν έστειλε τον οργισμένο κόσμο πίσω στο σπίτι του τάζοντάς του ότι οι καλύτερες μέρες θα έρθουν με τις εκλογές και όχι με τους αγώνες.
Ας μας κάνει τη χάρη, λοιπόν, ο Μηλιός και οι “αριστεροί” του φίλοι να αφήσουν τις ...συγκρούσεις και τις ρήξεις, γιατί το κόμμα τους είναι το πρώτο που συμβιβάζεται και υπηρετεί την αστική πολιτική, προσφέροντάς της την πιο πολύτιμη υπηρεσία: Να διώχνει το λαό από το δρόμο της διεκδίκησης και του αγώνα και να τον οδηγεί στα μονοπάτια των αυταπατών, του συμβιβασμού και της υποταγής.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου