Το ζωηρό ενδιαφέρον που εκδηλώθηκε για την ιστορία, εν μέσω μάλιστα της 70ής επετείου από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και από τη νίκη κατά του φασισμού, τόσο από «νικητές» όσο και από «ηττημένους», δεν είναι τυχαίο ή επετειακό. Αφορά λιγότερο την ιστορική έρευνα και την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας και περισσότερο την «αποκατάσταση» πολιτικών για «άμεση κατανάλωση», ώστε να στηριχθούν αυτές και με το δεκανίκι της ιστορίας.
Για τους «κυρίαρχους κύκλους» ζητούμενο είναι η επιβεβαίωση, η επιβολή και διαιώνιση της ιμπεριαλιστικής και καπιταλιστικής κυριαρχίας. Αφού «νικήσαν γιατί είχαν δίκιο»! Ενώ η «νικήτρια» ΕΣΣΔ, που έχασε τελικά, ήταν η προσωποποίηση της αδικίας. Χωρίς να διστάζουν για τον σκοπό αυτόν να καταφεύγουν στην πιο ωμή παραποίηση της ιστορικής αλήθειας. Με στόχο την υποβάθμιση της αντιφασιστικής πάλης των λαών, την αθώωση του ιμπεριαλισμού και την απενοχοποίηση του φασισμού, την υποτίμηση της καθοριστικής συμβολής της πρώην ΕΣΣΔ και του κομμουνιστικού κινήματος στη νίκη ενάντια στον φασισμό και κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αυτό το παγκόσμιο μακελειό του 1939-1945, αποτέλεσμα τόσο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών όσο και της προσπάθειας της παγκόσμιας αντεπανάστασης να εκμηδενίσει το πρώτο εργατικό σοσιαλιστικό κράτος στην ιστορία της ανθρωπότητας, την ΕΣΣΔ.
Η αντιδραστική μυθοπλασία για τον χαρακτήρα και τους στόχους του Β΄ΠΠ επιχειρεί να αναδείξει τις «δυτικές δημοκρατίες» ως βασικό, αν όχι αποκλειστικό, πολέμιο του ναζισμού και του φασισμού (αφού φασισμός ίσον κομμουνισμός και Χίτλερ ίσον Στάλιν). Ενώ ΗΠΑ και Μ. Βρετανία αναγορεύονται σε βασικούς «αρχιτέκτονες» της στρατιωτική ήττας του ναζισμού. Πρέπει να δικαιολογηθεί ο αντικομμουνισμός και να… κατακτηθεί η Ουκρανία.
Ωστόσο, εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι αυτός ο «ιστορικός αναθεωρητισμός των νικητών» επηρεάζει, καθώς φαίνεται, και τους «ηττημένους». Ορισμένες φορές, και αντικειμενικά, με παραπλήσια κατάληξη συμπερασμάτων. Τέτοιες πλευρές υπάρχουν και στο πρόσφατο πόνημα του τομέα ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο «Το ΚΚΕ στον ιταλοελληνικό πόλεμο 1940-1941», όπου ανακαλύπτεται εκ νέου ο Β΄ΠΠ από τη σκοπιά του «καθαρού αντικαπιταλιστικού αγώνα».
Απέναντι λοιπόν στη μυθιστοριογραφία της εμφυλιοπολεμικής δεξιάς (για την οποία προφανώς ο «εμφύλιος» συνεχίζεται με άλλα μέσα), απέναντι στην «πανεθνική αντίσταση κατά του φασισμού» των σχολικών εορτών κάθε 28η Οκτωβρίου (αλλά και 17η Νοέμβρη και 25η Μάρτη), όπου ταγματασφαλίτης ήταν μονάχα ο… Αρτέμης Μάτσας (ο καλύτερος προδότης της οθόνης), ο τομέας ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ θεωρεί ότι επιτελεί «κομμουνιστικό καθήκον» επιχειρώντας να στηρίζει με ιστορικά «άλματα και κωλοτούμπες» τη σημερινή πολιτική του. Τη θεωρητικολογία, δηλαδή, περί «λαϊκής εξουσίας» και «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας». Είχαν, πράγματι, ανάγκη από «ιστορική τεκμηρίωση» τα ανεκδιήγητα συνθήματα του τύπου «ή με το κεφάλαιο, ή με τους εργάτες» (κάτι σαν «ή με τις κουκούλες, ή με τις γραβάτες» της… ενδυματολογικής αναρχίας).
Το ερώτημα δεν είναι βέβαια αν η ιστορία που δίνει το ΚΚΕ είναι η «πραγματική ιστορία», αλλά αν η ερμηνεία της ιστορίας που δίνει το ΚΚΕ είναι η «σωστή», και κατ’ επέκταση αν είναι «σωστή» η τρέχουσα πολιτική γραμμή του ΚΚΕ, την οποία επιδιώκει να στηρίξει ιστορικά.
Λέει το ΚΚΕ: Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν καθ’ όλη τη διάρκειά του ένας ιμπεριαλιστικός πόλεμος και από όλες τις πλευρές. Μονάχα η ΕΣΣΔ αγωνιζόταν από δίκαιες θέσεις. Έκανε πρώτα απ’ όλα πόλεμο υπεράσπισης της εργατικής εξουσίας, άρα της σοσιαλιστικής πατρίδας, πόλεμο αντικαπιταλιστικό. Συνεπώς, τα άλλα ΚΚ έπρεπε να απέχουν από τον πόλεμο και να… προπαγανδίζουν (αφού δεν γινόταν να κάνουν κάτι άλλο) τη σοσιαλιστική επανάσταση στις χώρες τους… λίγο πριν τουφεκιστούν ως «πιστοί χριστιανοί». Και, προφανώς, ούτε να επιχειρήσουν να πάρουν τη διεύθυνση του πολέμου από τα χέρια του κεφαλαίου για να τον μετατρέψουν σε λαϊκό πόλεμο (ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ-ΔΣΕ). Δεν γνωρίζουμε βέβαια αν η προοπτική της σοσιαλιστικής επανάστασης έρχεται πιο κοντά «καλωσορίζοντας» των κατακτητή.
Είναι φανερό ότι για το ΚΚΕ δεν υπάρχει καμία διεθνής διάσταση του πατριωτικού πολέμου της ΕΣΣΔ. Οι κομμουνιστές πολεμούν μονάχα όταν έχουν πατρίδα και για σοσιαλισμό, αν δεν έχουν τον συσχετισμό αναμένουν να ωριμάσει η σοσιαλιστική επανάσταση. Όπως αναμένουμε σήμερα να ωριμάσει η «λαϊκή εξουσία».
Όμως το γιατί ξεκίνησε ο Β’ ΠΠ το δείχνουν οι διαρκώς μεταβαλλόμενες «συμμαχίες» αλλά και η διάταξη των εμπόλεμων δυνάμεων (η γαλλοβρετανογερμανική Συμφωνία του Μονάχου, το 1938, το γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, το 1939, το κύριο βάρος στο ανατολικό μέτωπο). Άρα, κύριο μέτωπο η ΕΣΣΔ και πόλεμος-αναδιάταξη των υπόλοιπων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αντ’ αυτού το ΚΚΕ επιλέγει την πλήρη αποπολιτικοποίηση και αποϊδεολογικοποίηση του πολέμου. Το «ερμηνευτικό εργαλείο» ενός άκρατου οικονομισμού: «Η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ επιδιώκοντας να ισχυροποιηθεί η ίδια, για να αντιμετωπίσει από πολύ καλύτερες θέσεις τις ΗΠΑ - Μ. Βρετανία, έχοντας ταυτόχρονα εξολοθρεύσει τον κοινό εχθρό». Επομένως, κύριος εχθρός του ναζισμού οι ΗΠΑ - Μ. Βρετανία, σκαλοπάτι η ΕΣΣΔ, ενώ τα περί «εξολόθρευσης του κοινού εχθρού» γράφονται χάριν της σταδιακής διολίσθησης σε καθαρά οικονομιστικές και τροτσκιστικές θέσεις.
Κάπως έτσι η Βάρκιζα ήταν περίπου προδιαγεγραμμένη, από το 1935 κιόλας! Λόγω της «σοσιαλσοβινιστικής γραμμής» στο ΚΚΕ, ενώ η ΚΔ παρουσιάζεται σαν όργανο της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ. Μόνο που τα «Λίβανος, Καζέρτα, Βάρκιζα» ήταν τα αποτελέσματα μιας γραμμής που υπήρχε μεν, μεγαλούργησε δε την περίοδο των «ρεβιζιονιστικών προγόνων» του σημερινού ΚΚΕ. Το έγκλημα όμως πρέπει κάπως να καλυφθεί και να βρεθεί άλλος «δράστης».
Όσο για τον φασισμό, αντιμετωπίζεται από το ΚΚΕ περίπου όπως τα μνημόνια και η καπιταλιστική κρίση. Καπιταλισμός, όπως πάντα! Καμία συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Ό,τι πρέπει δηλαδή για να αναπτυχθεί ο οπορτουνισμός και ο σεχταρισμός.
Η ιστορία κάθε λαού δεν είναι «παιχνίδι» στα χέρια κομματικών σκοπιμοτήτων. Είναι ιστορία που γράφεται με πολύ αίμα και με αμέτρητες θυσίες. Είναι διδακτικό βοήθημα και όχι «καλούπι» προς αντιγραφή, ούτε προγραμματίζεται. Ή, όπως το είπε πιο καλά ο Λένιν: «Η ιστορία γενικά, η ιστορία των επαναστάσεων ειδικά, είναι πάντοτε πιο πλούσια σε περιεχόμενο, πιο ποικιλόμορφη, πιο πολύπλευρη, πιο ζωντανή, πιο “πονηρή”, απ’ ό,τι το φαντάζονται τα καλύτερα κόμματα, οι πιο συνειδητές πρωτοπορίες των πιο πρωτοπόρων τάξεων…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου