Οι εξελίξεις σε βάρος του λαού τρέχουν πλέον με ιλιγγιώδη ταχύτητα και το πρόταγμα της αντίστασης, του συντονισμού της πρέπει τάχιστα να θεριέψει. Χωρίς περιστροφές και παραμερίζοντας επιμέρους διαφωνίες (ακόμη και αρχειακού χαρακτήρα) επιβάλλεται η συσπείρωση και κλιμάκωση οτιδήποτε ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ κινείται ενάντια στην πρωτόγνωρη λαίλαπα που καταφθάνει. Επιστρέφοντας όμως στο 62% του όχι και παρόλο το φαύλο περιεχόμενο του, εκτιμούμε πως συνιστά ένα τρανό δείγμα της θέλησης και αποφασιστικότητας ενός ολάκερου και μυριοβασανισμένου λαού να αντιταχθεί στη βέβαιη διάθεση των τυράννων του (και επιμένουμε να τονίζουμε πως ο ΣΥΡΙΖΑ επιμένει να τους προσφωνεί εταίρους) όχι μονάχα για τη παράταση αλλά και για την ένταση της βάρβαρης σε βάρος του επίθεσης. Απηύδησε από τη μέχρι τώρα φρικτή κατάσταση, διαισθάνεται τη φρικτότερη συνέχεια και διερωτάται τι παραπάνω θα χάσει αν δεν αφουγκραστεί τους επαγγελματίες καταστροφολόγους, των οποίων οι παραινέσεις τους τον οδηγούν που αλλού, πέραν της σταύρωσης του. Παρά λοιπόν το οργιώδες, το αποκρουστικό παραλήρημα της κινδυνολογίας στη διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας από όλο το αηδιαστικό σκυλολόι. Έως και ο περιώνυμος βρικόλακας συνέδραμε την εκστρατεία εκφοβισμού, μέχρι και η τελειωμένη φαιδρά Τελεία βγήκε στο γυαλί. Τουναντίον, πιθανά το κλείσιμο των ΑΤΜ και οι απειλές για επικείμενο κούρεμα των καταθέσεων να πείσμωσαν τον λαό περισσότερο. Μια κάποια σημαντική απόδειξη της βούλησης του κόσμου να εναντιωθεί στα μαύρα σχέδια τους και του τεράστιου ελλείμματος ύπαρξης μιας ικανής και γνήσια αντισυμβατικής αριστερής δύναμης να διαφωτίσει, να παροτρύνει και να στρατεύσει όλο αυτό το πλήθος σε μια τροχιά αντίστασης και προοπτικής και όχι δυστυχώς επανεγκλωβισμού του στην αδράνεια και στην υποταγή. Αξιοσημείωτη συνάμα και η αυξημένη αποχή και το ποσοστό των άκυρων που οφείλεται είτε σε συνειδητή πολιτική στάση ή αποτελεί προϊόν μιας ενστικτώδους αντίδρασης στον ευδιάκριτο εμπαιγμό της συγκυβέρνησης. Αμφότερη όμως συμπεριφορά που είναι ελπιδοφόρα, μιας και μεταφράζεται και σηματοδοτεί μια οργή του κόσμου που αρχίζει και κοχλάζει σιγά σιγά κάτω από το αβάστακτο φορτίο προβλημάτων που ολοένα και συσσωρεύονται στην πλάτη του. Πρωτοπόρο ενδεχομένως υλικό που προβληματίζεται, αμφισβητεί τους ενδοτικούς χειρισμούς της συγκυβέρνησης και δεν εμπιστεύεται ούτε τα παραδοσιακά μισητά και σκουριασμένα κόμματα, ούτε τα πειραματικά υποκατάστατα και προπαντός τα αριστερόφερτα δεκανίκια του συστήματος. Αλλά αναζητά επιτακτικά και εσπευσμένα διέξοδο εκεί όπου έχει εγγραφεί στη μνήμη, στη γνώση και στην αντίληψη του σαν ο αποκλειστικός τρόπος κατάκτησης και προάσπισης όσων του στερούν τα τελευταία χρόνια, αδιάκριτα με το αν πίστεψε προς στιγμής τους νέους σωτήρες και κύλησε στις παλιές εκλογικίστικες παγίδες. Αυτά τα ανήσυχα και γεμάτα από αμφισβήτηση και αναζήτηση στοιχεία πρέπει να εντοπίσουμε στους δρόμους ή στις γειτονιές, να σμίξουμε μαζί τους. Να τα μπολιάσουμε κατάλληλα, ούτως ώστε να μην εξατμιστούν άδοξα οι ασύνταχτες και ανολοκλήρωτες πολιτικά διαθέσεις τους.
Όμως κάπου εδώ τελειώνουν και τα θετικά της συντριπτικής υπερίσχυσης του ΟΧΙ. Οι χοροί και τα πανηγύρια γρήγορα θα μεταπέσουν σε οιμωγές και οι ζητωκραυγές για τον γενναίο Τσίπρα σε ιαχές “άρον, άρον σταύρωσον αυτόν”. Οι ιμπεριαλιστές δεν έχουν σύρει στη μάχη ακόμη τα βαριά κανόνια τους (και γιατί άλλωστε, αφού ο ελαφρύς οπλισμός αποδίδει) και ο αγέρωχος, ο θιασώτης του δημοψηφίσματος (πλην όμως προς ειρωνεία της τύχης αποχωρήσας κατόπιν υψηλών προσταγών από τους αποδυναμωμένους πιστωτές !!!) Βαρουφάκης δήλωνε πως είναι έτοιμος να συμφωνήσει σε 48 ώρες μια βιώσιμη λύση. Τώρα πως εξηγείται επί πέντε μήνες με νωπή την προηγούμενη εντολή να μην καρποφορούν οι συνομιλίες και ξαφνικά να προσγειώνεται η λύση; Μάλλον ή ο λάκκος έχει λίγη φάβα ή το γαϊτανάκι του παζαρέματος έχει πολύ ξήλωμα και πλέξιμο ακόμη. Τα πάντα είναι πλέον πιθανά (με πιο ορατή την τάση της κατά κράτος υποχώρησης του ΣΥΡΙΖΑ) και κάθε πρόβλεψη παρακινδυνευμένη. Άσχετα με τις ρευστές εξελίξεις (Grexit, επιστροφή σε δραχμή ή άνευ όρων και ορίων υποταγή μέσα στην ευρωζώνη) η μοναδική σταθερά ούτως ή άλλως είναι το τσάκισμα του λαού με την απαραίτητη προϋπόθεση της διασφάλισης της περιθωριοποίησης του. Ενώ στο επινίκιο διάγγελμα του ο πρωθυπουργός μερίμνησε να προετοιμάσει τα συνήθη υποζύγια των θυσιών για τις δυσκολίες που οπωσδήποτε θα ακολουθήσουν και ο έχων το γενικό πρόσταγμα των διαπραγματεύσεων καινούριος υπουργός ξεκαθαρίζει σαν νέο πλαίσιο περίπου το παλιό των 47 σελίδων αναπροσαρμοσμένο στα νέα δεδομένα (τα πιο αρνητικά). Λαφαζάνη και Κωνσταντοπούλου τελικά όχι μόνο δεν μηδενίστηκε το κοντέρ των συμφωνιών, αλλά απόκτησε κιόλας μεγαλύτερη ταχύτητα κατά πάνω μας. Αν θέλατε να αποστασιοποιηθείτε γόνιμα, με οξυδέρκεια και αγνότητα, θα το κάνατε όταν ο προϊστάμενος σας ορκιζόταν πίστη και αφοσίωση στα δυτικά αφεντικά. Κανένα ελαφρυντικό δεν σας προσάπτεται (αλλά και σε όλους τους υπόλοιπους αντιρρησίες συνείδησης που διαχωρίζονται από την υπογραφή της ατιμωτικής συμφωνίας ακριβώς επειδή φοβούνται την λαϊκή αποδοκιμασία και έκρηξη) μιας και ήταν διάφανα δηλωμένη η αφετηριακή περιχαράκωση του ΣΥΡΙΖΑ στα ιμπεριαλιστικά χαρακώματα. Τα πράγματα είναι λοιπόν πολύ πιο διαφορετικά από όσο φαίνονται και στο «περήφανο» όχι που παράσυραν μέρος του λαού τελικά κρύβονται πολλά τραγικά και δουλικά ναι.
Φύλο συκής της δικτατορικής κυριαρχίας των ολιγαρχών η αστική δημοκρατία. Θέατρο ψευδαισθήσεων ο κοινοβουλευτισμός. Οι συνασπισμοί κρατών δόκανα των ισχυρότερων που εγκλωβίζουν, εξανδραποδίζουν και ποδηγετούν τα πιο αδύναμα. Οι διαπραγματεύσεις ένα πεδίο όπου αναμετρούνται, αποκρυσταλλώνονται και συγκεράζονται οι αντικειμενικοί όροι των αντιβαλλόμενων μερών, που όμως ποτέ δεν διαμορφώνονται στο τραπέζι των συζητήσεων. Και που βέβαια το αποτέλεσμα τους ποτέ δεν προσδιορίζεται από την επιχειρηματολογική δεινότητα και δικαιότητα της κάθε πλευράς (δυστυχώς δεν νικά πάντα το σωστό, μα το δυνατό) αλλά από την πειθώ της πραγματικής και σε διάφορα επίπεδα δύναμης (σαφώς μεταβαλλόμενης) που έχει το προηγούμενο διάστημα εδραιωθεί. Η ιστορία ξέχειλη από παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν. Οι κατακτήσεις της εργατιάς συντελέστηκαν με βάση τους ταξικούς συσχετισμούς και το μέγεθος, τη συγκρότηση και την ιδεολογικοπολιτική ποιότητα της πάλης τους και όχι φρονηματίζοντας με τον διάλογο τα πλουτοκρατικά παράσιτα. Ο σοβιετικός λαός συνέτριψε τα ναζιστικά στρατεύματα και υπερασπίστηκε την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης (άσχετα από το γεγονός πως αυτό ο στόχος ακυρώθηκε κατόπιν από εσωτερικά αίτια) με το βαρύτατο τίμημα μιας ηρωικής εποποιίας δίχως να ελπίζει σε ειρηνική συνέτιση του Χίτλερ. Ο ελληνικός λαός με την Εαμική καθοδήγηση και με τεράστιες θυσίες αποτίναξε τον γερμανικό ζυγό κερδίζοντας τη λευτεριά του (άσχετα πως την έχασε στην πορεία λόγω της υποχωρητικότητας της ηγεσίας του) χωρίς να προσδοκά στην ομαλή αποχώρηση του κατακτητή.
Κάπου εδώ λοιπόν έρχεται πιθανόν σαν μοναδικότητα στην παγκόσμια ιστορία η περίπτωση της μακροσκελούς και πολυκύμαντης ελληνικής διαπραγμάτευσης με τη γνωστή δημοψηφισματική κατάληξη, με το γνωστό αποτέλεσμα και την απρόβλεπτη συνέχεια. Με στραμμένο συνάμα τον ενδιαφέρον και την αγωνία όλου του πλανήτη στην εξέλιξη της. Μέχρι και το αλαργινό Τόκυο παρακολουθεί με προσοχή και άγχος τα δρώμενα και προβαίνει σε καθησυχαστικές δηλώσεις για το χρηματιστήριο του. Οπότε προκύπτει η εύλογη απορία γιατί άλλες διαβουλεύσεις που πραγματικά χάραξαν την ροή της ιστορίας (Μονάχου, Γιάλτας, συμφωνία αφοπλισμού(;;) Ρήγκαν- Γκομπαρτσώφ) δεν διήρκεσαν τουλάχιστον προσκηνιακά τόσο πολύ. Προς τι τόσος διεθνής φόβος για την εμπλοκή της διαδικασίας και για την πρόκληση ατυχήματος; Γιατί οι δεσμώτες- δανειστές παρόλη τη διαρκώς υποχωρητική στάση της συγκυβέρνησης πρόβαλαν (και όχι αφελώς ή άπληστα) συνεχώς νέες προκλητικότερες αξιώσεις, που αυτονόητα υπονόμευαν την επίτευξη λύσης; Ορμώμενη ελληνική αντιπροσωπεία ποιων κινήτρων και ισχυρής αντιστήριξης συνωμότησε κατά πάντων, αφού μέχρι και τα εικαζόμενα ασιατικά χέρια βοήθειας αποδείχτηκαν απρόθυμα για πιστωτική κάλυψη; Η ασάφεια, η αστάθεια και πολυπλοκότητα του φαινόμενου όμως αυτού εμπεριέχει κάποιες σημαντικές, απλές και δυνητικά κρίσιμες αλήθειες. Οπωσδήποτε οι τροϊκανοί είναι αχόρταγοι και αδίστακτοι. Όλοι οι ιμπεριαλιστές επιβιώνουν με την κυριολεκτική και τη μεταφορική έννοια της αφαίμαξης των λαών της γης, μηδέ των δικών τους εξαιρουμένων. Οι απεγνωσμένες εκκλήσεις του Τσίπρα στο αίσθημα της κοινοτικής αλληλεγγύης των ευρωπαίων ηγετών και της προσήλωσης στα δημοκρατικά και ανθρωπιστικά ιδεώδη (έλεος και ένα τρισεκατομμύρια φορές ξανά έλεος) που διαπνέουν την Ευρώπη είναι η ανοησία, η εξαπάτηση και η δουλικότητα υψωμένες στο μαθηματικό τετράγωνο. Οι ίδιες δυνάμεις που άσπλαχνα μας συνθλίβουν και εξίσου «δημοκρατικά» πολτοποιούν τους Λιβύους, τους Σύριους, τους Σέρβους, τώρα εγκαλούνται να μας σώσουν. Αλλά αν θελήσουν να μας βοηθήσουν, γιατί πρωτύτερα μας κατέστρεψαν; Όμως στη δική μας περίπτωση το βραχυκύκλωμα των διαπραγματεύσεων δεν οφείλεται σε αμιγώς οικονομικά αίτια. Άλλωστε οι αποκλίσεις στο οικονομικό επίπεδο και κυρίως όσον αφορά τις επιπτώσεις των εκατέρωθεν προτεινόμενων συμφωνιών στο λαϊκό εισόδημα, μηδαμινές. Οι πριν το δημοψήφισμα διαφορά των αντιπροτεινόμενων προγραμμάτων ήταν μια χούφτα δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, ήτοι λίγο περισσότερα από τη δαπάνη της τέλεσης του. Αν και εξ ανάγκης λαίμαργοι (εξαγωγή της δικής τους κρίσης και υποχρεωτική συσσώρευση για την προετοιμασία της τελικής διευθέτησης των διαφορών τους με τον τρόπο που όπως έλεγε και ο Μαρξ το όπλο της κριτικής δεν μπορεί να υποκαταστήσει την κριτική των όπλων) όμως ήδη είχαν από πριν με τους Σαμαροβενιζέλους κερδίσει πολλά και τώρα με τους διάδοχους είχαν αποσπάσει ακόμη περισσότερες δεσμεύσεις. Επίσης είχαν δώσει ένα οδυνηρό μάθημα στους υπηκόους τους (μεγαλοαστική τάξη) και με ένα σχετικά αβρό για το κτηνώδες ήθος τους (αλλού ρίχνουν βόμβες, πιο ασύμμετρες τακτικές) πως όποιος αυθαδιάζει και αναζητά ανακούφιση από τον κλοιό της εξάρτησης και διευρυμένους ρόλους πατάσσεται παραδειγματικά και απειλείται να χάσει και τα λίγα (που και πάλι είναι αρκούντως μυθικά φυσικά για την κοινωνική μειοψηφία). Τα αλληθωρίσματα προς άλλους προστάτες ήταν και είναι περισσότερο για το θεαθήναι και για αυτό άλλωστε ο ίδιος ο Πούτιν τα χλεύασε. Άρα κάτι διαφορετικό διακυβεύεται αυτή την περίοδο και σε αυτό το τόπο- σταυροδρόμι. Το γεωπολιτικό ζήτημα, αλλά με πάρα πολύ απομακρυσμένο και δαιδαλώδες μάλιστα βεληνεκές. Είχε την ατυχία ο ΣΥΡΙΖΑ και ο ακροδεξιός εταίρος του να διαχειριστούν μια αφόρητα στριφνή κατάσταση, όπου στη ρημαγμένη και αδύναμη χώρα μας συναντιέται, συμπυκνώνεται, μεταφέρεται και αποτυπώνεται ο ενδοδυτικός ανταγωνισμός ραντισμένος και με ήπιες δόσεις ανατολιτικοδυτικού. Συγκρούονται με ορμή τα πολυαξονικά μεγαθήρια φορτηγά και στη μέση το άμοιρο ελληνικό πατίνι να επιχειρεί να ελίσσεται, να αποφεύγει τις επικίνδυνες μανούβρες των και να επιχειρεί άδοξα να επωφεληθεί από τα όποια κενά, ούτως ώστε να καταφέρει να σταθεί σε ευνοϊκότερο σημείο. Η Ουκρανία αντικατοπτρίζει εν ολίγοις την αναμέτρηση ανατολής- δύσης με εργαλείο το μπαρούτι και η πατρίδα μας τη διατλαντική με οικονομικά μέσα. Κοινή συνισταμένη των ισχυρών όμως είναι η περιφρόνηση των υποτελών και το βαθύτατο μίσος στους λαούς. Δεν αποκλείεται μάλιστα αυτή η περίεργη παράκρουση του βαλτώματος των συνομιλιών να απηχεί και συνυφαίνεται σε ένα βαθμό όχι αποκλειστικά με τη ρύθμιση των σχέσεων δικαιοδοσίας αναμεταξύ των αμερικανοευρωπαίων πάνω στη χώρα μας (τα γνωστά γαϊδούρια που μάλωναν), μα και με τη συγκαλυμμένη εμπορικοοικονομική και νομισματική αντιπαράθεση των άσπονδων συμμάχων στις δύο όχθες του Ατλαντικού. Ενδεχομένως να έχει κιόλας ένα άρωμα (πτωματικής απόπνοιας) γεωστρατηγικό και σμίλευσης συμμαχιών και να διαπλέκεται με την αμερικάνικη πίεση για ενεργειακή απαγκίστρωση των ευρωπαίων από τον ρώσικο και σημειωτέον δεύτερο ηγεμονικό αντίποδα του πλανήτη. Πετυχαίνοντας τοιουτοτρόπως την κατάργηση του ευρωπαϊκού προνομίου για πολυδιάστατο, οικονομικότερο και εναλλακτικό ενεργειακό προσανατολισμό και επιβάλλοντας ένα μονοσήμαντο εφοδιασμό σε καύσιμα από αμερικάνικες ή έστω από υπό αμερικάνικο έλεγχο πηγές τροφοδότησης. Όπως επίσης να σηματοδοτεί παράλληλα την απόπειρα μερικής και συγκρατημένης συρρίκνωσης στον βιομηχανικό- νομισματικό-παραγωγικό τομέα και πιστής δορυφοροποίησης της γερασμένης ηπείρου από τον αμερικάνικο πρωτολάτη του δυτικού κόσμου. Επιδίωξη όμως που προσκρούει στις φιλοδοξίες και απώτερους σχεδιασμούς των ευρωπαίων και περισσότερο των πρωτοκάθεδρων Γερμανών. Κυρίως μετά την σημαντικότερη μεταπολεμικά απόπειρα εφόδου των τελευταίων, που απλά πασχίζουν να μετουσιώσουν την οικονομική γιγάντωση σε πιο επιβλητικές μορφές ισχύος και προοπτικής με εφαλτήρια νεοπαγείς, περιορισμένες γεωγραφικά και όχι στέρεα και μονοπωλιακά σφαίρες επιρροής. Εξόχως αποκαλυπτικό της ακανθώδους και βαβελικής συνύπαρξης των ιμπεριαλιστών και στοιχείο προς επίρρωση της παρέμβασης των αντιθέσεων τους στο ελλαδικό τοπίο ειδικά αυτή τη συγκυρία, αποτελεί το φανέρωμα του τελευταίου και μη συμπτωματικού επεισοδίου με τη WikiLeaks όπου ξεδιάλυνε τυχόν περί αυτού αμφιβολίες. Αποκαλύπτεται λοιπόν και ίσως με την ενεργοποίηση του υπερπροηγμένου τεχνολογικά και επουράνιου ρώσικου κατασκοπευτικού δάκτυλου πως οι αμερικανοί παρακολουθούν τους ευρωπαίους. Οι οποίοι πάλι με τη σειρά τους αλληλομαχαιρώνονται και παρότι ενωμένοι (τύποις οικονομικοπολιτικά) ολωσδιόλου δεν ομονοούν, έστω και όταν το επίδικο είναι η τακτοποίηση μιας εικονικά απλής και μικρής εκκρεμότητας, που είναι η παραπαίουσα ελληνική οικονομία (για να μην αναφερθούμε και στο επίπεδο των ενδοαστικών αντιθέσεων και επέλθει το απόλυτο χάος). Μία μικρή κορυφή λοιπόν, ενός θεόρατου παγόβουνου. Όλοι εναντίον ενός και καθένας εναντίον όλων. Μήπως δικαιώνεται ένας από τους λόγους αυτοδιάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, που απλά επέτεινε τις έμφυτες τάσεις απαξάπαντων των ιμπεριαλιστών και των δυτικών συνάμα να αντιμάχονται και ταυτόχρονα ορισμένοι να συνεργάζονται; Και μέσα σε όλο αυτόν τον ανεμοστρόβιλο (που πυροδότησε και τις τελευταίες εκλογές και τον ερχομό της «αριστερής» κοσμογονίας) παρασύρεται η Ελλάδα. Μαστάρι για άρμεγμα (το πολυστραγγισμένο;), μήλον έριδας και πεδίο διευθέτησης των διαφορών των οικουμενικών εγκληματιών.
Σε αυτό το ζοφώδες, πνιγηρό και δυσοίωνο περιβάλλον αναλαμβάνει διαχειριστικά καθήκοντα ο ΣΥΡΙΖΑ με το πλεονέκτημα της ακρωτηριασμένης προεκλογικής υποσχεσιολογίας, τη στάση αναμονής και επιφυλακτικής ελπίδας του λαού και την απραγία του κινήματος. Βέβαια αντάμωσε το δίχρονο 2010-2012 ένα εντυπωσιακό ρεύμα έμπρακτης εναντίωσης στην εμφάνιση των πρώτων μνημονιακών ομοβροντιών το οποίο με ασύστολο τρόπο καπηλεύτηκε ψηφοθηρικά, το ευνούχισε και εγκατάλειψε έρμαιο των Παπαδημοσαμαράδων και του έταξε ελαφρά τη καρδία την άπαξ αχρήστεψη τους. Πάσχισε επί ματαίω, με οικτρή αποτυχία να επωφεληθεί την ασυνεννοησία των πατρώνων της χώρας (η ιερή συμμαχία τους τελικά δεν ράγισε, μεγάλη της η χάρη της Ελλάδας να ρισκάρουν την αναμεταξύ τους σχέση), τη δυστοκία συμβιβασμού τους και στα χρονικά περιθώρια της καθυστέρησης να βελτιώσει τη θέση της άρχουσας τάξης. Δευτερευόντως δε σαν ρεφορμιστικογενές πλέον κόμμα (τώρα σχεδόν αστικοποιημένο με αντιδράσεις πλέον οπισθοφυλακής και για τη τιμή των όπλων) να καταφέρει μια ισχνή άμβλυνση των προγενέστερων αντιλαϊκών μέτρων. Έλπισε να χωρέσει σε μια χαραμάδα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών την ανακούφιση των μεγαλοαστών, μη υπολογίζοντας πως πρόκειται για Συμπληγάδες πέτρες που μόλις κλείσουν με ορμή συντρίβουν ότι μεσολαβεί. Στοιχημάτισε με αμετροέπεια ακόμη και στις αναταράξεις και κίνδυνο κραχ που θα προκαλούσε μια ανώμαλη τροπή του ελληνικού θέματος (η ενσάρκωση του αλλοπρόσαλλου και του τυχοδιωκτισμού) και οι οποίες πανικοβάλλοντας τους ευρωπαίους λόγω του κίνδυνου αλυσιδωτού κλονισμού (ντόμινο) θα λειτουργούσαν εκβιαστικά υπέρ της εξεύρεσης καλλίτερης λύσης. Με ολέθρια συνέπεια το ευρωπαϊκό διευθυντήριο να μένει ψύχραιμο, απτόητο, άκαμπτο και θυμωμένο και οι άνθρωποι του μόχθου να ξεροσταλιάζουν στο λιοπύρι με τις ατελείωτες ουρές μπροστά στα ΑΤΜ για να πάρουν λίγα κέρματα από τον ιδρώτα τους ή το υστέρημα μιας σκληρής βιοπάλης, που κινδυνεύει ιδιαίτερα κιόλας να κουρευτεί. Από τα πιο παρανοϊκά γεγονότα της τελευταίας περιόδου αποτελεί η εξοργιστική εγγραφή στο δημόσιο χρέος (δηλαδή αυτό που επωμίζεται ο λαός) των κάποιων δις ευρώ που δίνονταν μέσω του μηχανισμού του ELA στους τραπεζίτες λόγω της εκροής καταθέσεων. Σκέτο τέρας ο καπιταλισμός τελικά.
Εξυπακούεται προφανώς πως η υποκριτική (πλην όμως άκαρπη) όρθωση ενός γενναίου αναστήματος με τις ατέρμονες συζητήσεις (και τη δεδομένη κατάληξη τους όσον αφορά τα συμφέροντα του λαού) απέναντι στους τροϊκανούς με υποτιθέμενο επίδικο το καλό του λαού αποτελεί συν τοις άλλοις ένα πανούργο επικοινωνιακό κόλπο. Μόχθησα ηρωικά, με αυταπάρνηση και εξαντλητικά, αλλά τα όρια ήταν περιορισμένα. Τέχνασμα που ασύστολα ήδη διατυμπανίζουν και επιχειρεί να απαλύνει την απογοήτευση για τη διάψευση των λαϊκών προσδοκιών. Παράλληλα εξασφαλίζει την εσωκομματική συναίνεση (σε ικανοποιητικό βαθμό), κατορθώνει την απόσβεση ενδοοικογενειακών τριβών των «διαφωνούντων» ή τουλάχιστον περιορίζει αποφασιστικά τη δική τους επίσης προσποιητή μεμψιμοιρία. Ο ολοένα διαμαρτυρόμενος Λαφαζάνης είχε ρίξει τους τόνους τελευταία ψελλίζοντας για κρατικοποιήσεις των τραπεζών, αν και μπροστά στην πιθανή και ευανάγνωστη πλέον πανωλεθρία ανακρούει πρύμνα και απειλεί με ανταρσία. Ελάχιστα η διοικητική απειρία (περιστοιχίζονται εξάλλου από στρατιές χρυσοπληρωμένων συμβούλων) και περισσότερο η όχι ακάματη και ανέφελη προσπάθεια αγκύρωσης των στελεχών και του κομματικού συνόλου με τα πάσης φύσεως κέντρα εξουσίας (και δη τα έξωθεν πιο δύστροπα και κραταιά) και η εξισορρόπηση, το ζύγιασμα της δεσποτείας τους (ίσως ο πιο αντίξοος στόχος είναι η ισοσκέλιση της εξάρτησης) μέτρησαν στους κυβερνητικούς χειρισμούς, ακροβασίες και ταπεινωτικές αναδιπλώσεις (χορευτικά, ξεσκίσματα μνημονίων, ένας νόμος αρκεί για την ακύρωση, κλπ.). Το επιστεφάνωμα τελικά του αδιέξοδου αυτού υπήρξε η προσφυγή για δεύτερη συναπτή και σύντομη φορά στην λαϊκή ετυμηγορία μέσω δημοψηφίσματος και στην επικείμενη ΚΑΚΗ συμφωνία (από το σκίσιμο των μέτρων στο άλμα του έντιμού συμβιβασμού και τώρα στη βουτιά της άτακτης κατάρρευσης). Εδώ λοιπόν ακριβώς πέφτει σαν βόμβα μεγατόνων ένα απλούστατο ερωτηματικό. Πέρα από την χλωμότατη και αμφίρροπη διαπραγματευτική ενδυνάμωση της Ελλάδας, τι θα άλλαζε σε σχέση με την αδιαμφισβήτητη προηγούμενη καταδίκη των μνημονιακών επιλογών στις πρόσφατες εκλογές; Θα άλλαζαν αίφνης και άρδην οι πραγματικοί όροι υπέρ του επιτελείου του Τσίπρα; Στο πρωτύτερο διάστημα των σκληρών συζητήσεων οι εκπρόσωποι της ελληνικής μεγαλοαστικής τάξης στις Βρυξέλες δεν είχαν βάλει την ουρά στα σκέλια και περίτρανα και εναργέστατα πρόβαιναν από τη μία υποχώρηση στην άλλη; Το 95% και πλέον των προτάσεων των Βαρουφάκηδων είχαν δεχτεί οι ιμπεριαλιστικοί θεσμοί ή το εντελώς αντίθετο συνέβη; Ποιο σχέδιο τσαλακώθηκε και πετάχτηκε προσβλητικά στο καλάθι των άχρηστων, το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή οι απαιτήσεις των πιστωτών; Τα 11 δις προεκλογικών παροχών πως μεταλλάχτηκαν σαν καλπάζοντας καρκίνος σε 8 δις ή 13δις άγριων περικοπών (σημειωτέον, το πολυπυροβολημένο προεκλογικά e-mail Χαρδούβελη κοστολογούνταν γύρω στο ένα δις) στο εξουθενωμένο κορμί του λαού; Οι βάρβαρες προσταγές των ληστοσυμμοριτών του ΔΝΤ και της ΕΕ τουλάχιστον λειάνθηκαν ή κατάντησαν ακόμη πιο αβάστακτες; Τώρα τι μεσολάβησε με τη νέα εκλογική παγίδα και με το ηχηρό όχι, ώστε με μυστηριώδη τρόπο να αναποδογυρίσει αυτή η χθεσινή τάξη πραγμάτων; Τι ρηξικέλευθο δηλαδή θα πρόσθετε το δημοψήφισμα και που δεν το πέτυχαν οι εθνικές εκλογές; Και αν πράγματι ενισχύεται η διαπραγματευτική θέση της συγκυβέρνησης με την επανάληψη τέτοιων διαδικασιών, γιατί να μην το επιχειρήσουμε μερικές φορές ακόμη, ούτως ώστε βαθμιαία να εξασθενήσουμε τους τροϊκανούς και να τους υποχρεώσουμε σε συμβιβασμό επώδυνο για αυτούς πια; Πάλι όμως αφού αυτοί δεν σέβονται την ανεξαρτησία των λαών, παραβιάζουν τα σύνορα τους, τους αιματοκυλούν και μετά θαλασσοπνίγουν τα καραβάνια της φυγής στη Μεσόγειο, γιατί να λυγίσουν από το όχι του δημοψηφίσματος; Στην ιστορία οι ιμπεριαλιστές από τέτοιου είδους όχι (ή από το όχι του `40 και το όχι των Βιετναμέζων) και από τους λαούς με τη ψήφο στο χέρι τρομοκρατήθηκαν; Εκτός και αν στέρξουμε τις φαύλες, εξωφρενικές και ύποπτες εκτιμήσεις κάποιας τροτσκιστικής εκδοχής της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και υπέρμαχους του όχι, πως το λαϊκό και επαναστατικό κίνημα (ή εμείς είμαστε τυφλοί ή αυτοί καταπίνουν χούφτες πολιτικά παραισθησιογόνα) είναι σε περίοδο ανασύνταξης και αντεπίθεσης. Οπότε η αριστερή κυβέρνηση (ναι, έτσι τη χαρακτηρίζουν έστω και με κάποιο αντιφατικό πρόσημο και θεωρούσαν το δημοψήφισμα γενναίο βήμα προς τη ρήξη τα κείμενα τους μένουν- αυτοί που είναι τόσο αντικαθεστωτικοί όσο αριστερός είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ) τώρα θα έχει στο πλευρό της όχι ένα φυματικό κίνημα αλλά ένα συγκρουσιακό. Βέβαια τώρα καταπίνουν το ολόπικρο ποτήρι της στάσης- ουράς γογγύζοντας σαν εξαπατημένες μωρές παρθένες για την ασυνέπεια και τις παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ. Ορισμένοι μάλιστα αθεράπευτοι και αυτοχαρακτηρισμένοι αντικαπιταλιστές συνεχίζουν την επόμενη του ψεύτικου όχι και προπομπό της πιθανότατης υπογραφής ενός ταπεινωτικού ΝΑΙ -σφαγείο του λαού, τραμπουκίζουν κατά των ναινέκων στη συνεδρίαση της ΚΕΔΚΕ. Αντί να προβαίνουν σε σκληρή αυτοκριτική για το πολιτικό ατόπημα στήριξης του πανούργου ΟΧΙ -Βατερλό, συνεχίζουν να το υπερθεματίζουν.
Γυρνώντας πίσω πάλι, κάτι αλλιώτικο και ασύγκριτα σοβαρότερο (το γεωπολιτικό) κρίνεται και διαμείβεται πίσω από τις διαπραγματεύσεις και το ενδιάμεσο δημοψήφισμα. Είναι αστείο να θεωρείται πως τα 90 ή 30 εκατομμύρια ευρώ απόστασης των προτάσεων των δυο πλευρών αποτελούν αποχρώντα λόγο ασυμφωνίας. Εξάλλου αν τα παζάρια πριν λίγες μέρες γίνονταν σε συνθήκες ασφυξίας, τώρα με τη τραπεζική αργία συντελούνται στην αίθουσα της εντατικής με ένα βαρύτατο έμφραγμα. Ούτε οι γνήσιοι ευρωπαίοι ηγέτες (και όχι οι τα ανδρείκελα τύπου Λετονίας) θα πρόσφεραν την πολυτέλεια στην συγκυβέρνηση να κωλυσιεργεί και να κλυδωνίζει την σταθερότητα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ή να μηχανεύεται δημοψηφίσματα προς χάριν της επικοινωνιακής αναγκαιότητας να ξεφουρνίσει και δικαιολογήσει στους Έλληνες το πέρασμα των σκληρών αποφάσεων. Σιγά μη την έραιναν μάλιστα με ροδοπέταλα συγκινημένοι από τις πάσης φύσεως δυσκολίες της. Δεν ξεχνιέται εύκολα η κλοτσηδόν εκπαραθύρωση στις Κάννες του Παπανδρέου του τρίτου με την αποκοτιά του (με αμερικάνικη ευλογία) να προτείνει ανάλογο δημοψήφισμα. Ακόμη και η απόπειρα ικανοποίησης των αξιώσεων της μεγαλοαστικής μας τάξης μέσω των χειρισμών από τους πολιτικούς γραμματείς της για ευθετότερη θέση και φιλόδοξο ρόλο στην περιοχή από μόνος του σαν λόγος και μέχρι τέτοιου επιμηκυμένου βαθμού δεν αρκεί να ερμηνεύσει την επίφοβη και προκλητική καθυστέρηση. Σαφέστατα όσο ασπόνδυλη και γαντζωμένη στο άρμα των ιμπεριαλιστών και αν είναι η ντόπια κεφαλαιοκρατία, αποπειράται να περιορίσει την παραγωγική της καθίζηση, την πιστωτική της ασφυξία και έλεγχο και να αποτρέψει τον ακρωτηριασμό των φιλοδοξιών της. Σίγουρα το εξωφρενικό χρέος αποτελεί ζωτικό μοχλό παραπέρα κηδεμόνευσης της και ο άδειος κρατικός κορβανάς αδυναμία απομύζησης ζωογόνων πόρων. Ζήτημα (απομείωση ή και διαγραφή χρέους) που ιδωμένο και επεξεργασμένο με μία ταξική οπτική πρέπει να αφήνει φυσικά παγερά αδιάφορο τον λαό, αφού και με διογκωμένο χρέος μπορεί να παλεύει και να κατοχυρώνει ένα ικανοποιητικό βιοτικό επίπεδο και αντίθετα με μηδενικό να μένει εξαθλιωμένος. Ακριβώς το ίδιο ισχύει και για τις αερολογίες περί ευεργετικού εθνικού νομίσματος. Όμως και εδώ μπορεί -έως κάποιου σημείου πάντα_ να διεκδικεί η άρχουσα τάξη ορισμένα προνόμια χωρίς να το παρατραβά τόσο πολύ. Όσο δε για την απόδοση του δημοψηφίσματος σε προσωπικές σκοπιμότητες σαν γελοιότητα προσπερνιέται(Κανέλλη). Οπότε τι άλλο μένει για να εξηγεί την καθυστέρηση και τις ωδίνες του τοκετού των διαπραγματεύσεων και τι έκτρωμα θα γεννηθεί; Μα η γεωγραφική ατυχία και η χρονική συγκυρία διασταύρωσης στον τόπο μας τεράστιων γεωπολιτικών εκκρεμοτήτων όπως προαναφέρθηκε. Οι ΗΠΑ να πασχίζουν να υπονομεύσουν μέσα σε θεμιτά και μη ακραία πλαίσια ποδηγετώντας τη σύμμαχο Ευρώπη. Μεταχειρίζοντας την εξυπακούεται όχι σαν ένα αγόμενο και φερόμενο προτεκτοράτο, φροντίζοντας η οικονομική αποσταθεροποίηση να μη πυροδοτήσει γενικότερη κατάρρευση και αποφεύγοντας να ενεργοποιήσει αντίρροπες τάσεις. Ο Ρώσος καραδοκεί και έχοντας το ενεργειακό πλεονέκτημα μπορεί ευκολότερα να προσεταιριστεί μια κατακερματισμένη Ευρώπη από μια αν όχι ενιαία, τουλάχιστον ενωμένη. Μα και το εσωτερικό του ιμπεριαλιστικού ευρωπαϊκού συνασπισμού αρχίζει δειλά να μαστίζεται από κεντρόφυγες ιδέες. Επαπειλείται το Brexit. Εγείρεται μέσω της Λεπέν το Frexit μιας και εκεί υφίσταται μια ακμαία και μη ετερόφωτη εθνική αστική τάξη. Ήδη η Γαλλία προσπαθεί να εκμεταλλευτεί και το ελληνικό αγκάθι στηρίζοντας πρόσφατα την Ελλάδα (όχι όμως και τον χειμαζόμενο λαό της αφού επιμένει και αυτή αμετάθετα στη εφαρμογή των κακόφημων μεταρρυθμίσεων) και αμφισβητώντας τον πρωταγωνιστικό και αυταρχικό ρόλο της Γερμανίας επιδεικνύει κατά καιρούς και τα στρατιωτικά της πόδια στο ευεπίφορο περιβάλλον της Αφρικής. Ο νότος βάσιμα ανησυχεί για την επόμενη στοχοποίηση του, αν και δεν υποστηρίζει και συντάσσεται με τη χώρα μας. Εκτός από τη δειλή στάση της ομοιοπαθούς αλλά και εκτενέστερης Ιταλίας. Η Λαγκάρντ και ο αμερικανός υπουργός Λιου επαναλαμβάνουν ασταμάτητα την ανάγκη περικοπής του ελληνικού χρέους κατά 30% με επίσης εικοσαετή παράταση αποπληρωμής (και την συνεπαγόμενη γερμανική επιβάρυνση και στρίμωγμα). Στα ψιλά των ειδήσεων αναφέρθηκαν δηλώσεις αμερικανών επιτραμμένων και εγγονιών του Πιουριφόι που προάλειφαν πολύ διακριτικά και έμμεσα το δημοψήφισμα. Σαν αυτολεξεί αντίλαλος των απόψεων αμερικανών παραγόντων εκφέρονται από το στόμα των ελλήνων αξιωματούχων τα ίδια αιτήματα προς την ΕΕ. Για να συσκοτίσει τη τελευταία στιγμή αυτή την ελληνοαμερικανική ταύτιση ο Τσίπρας αποστρεφόμενος από το βήμα του ευρωκοινοβουλίου το ΔΝΤ. Αν δεν βγαίνει καθαρό συμπέρασμα από αυτό το αλλοπρόσαλλο σκηνικό, φταίει η πολυπλοκότητα των αλληλοαναιρούμενων ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Όλα τα στοιχεία λοιπόν αποκαλύπτουν την προχωρημένη δομική κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού επιδεινωμένη σε οξυμένο βαθμό από τα αδιέξοδα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που απλά διαχτινίζονται στην πατρίδα μας. Το χρηματιστήριο της Κίνας βίωσε προχθές έναν ανησυχητικό και καθόλου τυχαίο σπασμό. Σε 17 συνεδριάσεις 3,5τρις$ «εκτοξεύτηκαν» στο διάστημα και ο γενικός δείκτης απώλεσε το ένα τρίτο της αξίας του(!!). Άσχετο συμβάν μάλλον με το ελληνικό δράμα, αλλά απόλυτα συναφές με την υποβόσκουσα γενικευμένη κρίση σε όλα τα μήκη και πλάτης της υφηλίου. Για αυτό και η επιτηδευμένη και επίμονη ψυχραιμία (όλα έχουν όμως πεπερασμένες δυνατότητες) των διεθνών χρηματοοικονομικών κύκλων στάθμισης του ελληνικού κινδύνου (μέχρι και ο Ομπάμα τηλεφώνησε στον Πούτιν για ενέργειες αποσόβησης του). Το σπάσιμο ενός τραυματισμένου και καίριου μικροσκοπικού γραναζιού είναι όντως σε θέση να προκαλέσει την ακινητοποίηση μιας τεράστιας αλλά και ετοιμόρροπης, ασθμαίνουσας μηχανής που λέγεται καπιταλιστική οικονομία. Η σύγκρουση των ιμπεριαλιστικών τεκτονικών πλακών της γης συσσωρεύει σεισμικό δυναμικό, προκαλώντας δονήσεις με πολλά κοντινά (Συρία) και μακρινά (Ουκρανία) επίκεντρα και με μεγάλο εστιακό βάθος (συγκέντρωση στρατευμάτων περικύκλωσης της ρώσικης πυρηνικής υπερδύναμης και απάντηση της με την κατασκευή 40 νέων απρόσβλητων διηπειρωτικών πύραυλων). Άραγε η Ελλάδα βιώνει ήπιους προσεισμούς κάποιου δυνατότερου ή μάλλον πρόσκαιρα εκτονώνεται στο έδαφος της η συσσωρευμένη αδράνεια με μια αλληλουχία μικροσεισμών; Η αναγκαιότητα (όπως επανειλημμένα και εμφατικά αρχίζουν να ισχυρίζονται αμερικανορώσικοι ιθύνοντες) οριστικής διευθέτησης της κρίσης με την αναζωογονητική έλευση ενός πυρηνικού πολέμου αρχίζει και αχνοφαίνεται στο βάθος του ορίζοντα. Ευτυχώς μας σώζει προς ώρας η μοιραία σεληνοποίηση του πλανήτη αν αυτό το ενδεχόμενο γίνει γεγονός εξαιτίας της ισοοπλίας των πρωταγωνιστών. Πόσο αλήθεια είναι εξωφρενικό να απομακρύνεται (διαθέτει και αυτό το σύστημα μια μαγεία λοιπόν) ο κίνδυνος ολοκληρωτικού αφανισμού λόγω του ίδιου του αφανισμού. Αν και τίποτα δεν είναι απόλυτο για την εικαζόμενη αυτή καθυστέρηση, λόγω του ότι στο σύμπαν παρεμβαίνουν παράγοντες απροσδιοριστίας. Σε αυτή την ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα έρχεται τώρα η τρισάθλια πρόταση της αντιαριστερής συγκυβέρνησης από τα χείλια του Καμένου να προτείνει νέα βάση στην Κάρπαθο, νέα δεσμά δηλαδή, νέα εκτοξευτήρες θανάτου στους τριγύρω λαούς και έναν πρόσθετο μαγνήτη του πυρηνικής απανθράκωσης του αεροπλανοφόρου Ελλάδα. Το αναμφίβολο τη υπόθεσης είναι πως το εύρος της διεθνούς κρίσης έχει πλέον ανασύρει στη επιφάνεια και σε ημερήσια διάταξη τις εντάσεις και την αστάθεια. Η μεγαλοαστική τάξη ποτέ δεν θα παραιτηθεί από μελλοντικές επαναδιαπραγματεύσεις, αφού η πρόσφατη μάλλον καταλήγει σε κόλαφο. Οι ιμπεριαλιστές ποτά δεν θα πάψουν να ερίζουν για το μοίρασμα της λείας των λαών και την εξουδετέρωση των αντιπάλων. Εξίσου όμως και οι λαοί (και ο δικός μας μαζί και από τους πρώτους κιόλας) θα αντιλαμβάνονται πως όρος ύπαρξης και ευημερίας τους είναι η μαζική, μαχητική, συντεταγμένη και ώριμη απάντηση στους εταίρους του ΣΥΡΙΖΑ.
Ξαναγυρνώντας πάλι στο ιστορικό του δημοψηφίσματος αποτελεί αφεαυτού της η σύλληψη και πρωτοβουλία της διεξαγωγής του ένα προπατορικό αμάρτημα για μια συνεπή αριστερή κυβέρνηση. Αν και ένας τέτοιος σχηματισμός χάνει αυτεπάγγελτα τον προοδευτικό του περιεχόμενο και μόνο με το που προσανατολίζεται και επιθυμεί να διαχειριστεί τον καπιταλισμό και ειδικά σε τόσο αντίξοες περιστάσεις, οι οποίες νομοτελειακά συνεπάγονται όχι σοσιαλδημοκρατικές παροχές αλλά εξοντωτικά δεινά. Από που και ως που λοιπόν ένας αριστερός τόσο άτιμα θα έμπλεκε τον λαό σε ένα τέτοιο δίλημμα; Ρωτώντας τον αν συναινεί στην υλοποίηση επιλογών που τον κατασπαράσσουν; Καλώντας τον δηλαδή να αποφανθεί αν θέλει να είναι φτωχός; Γιατί λοιπόν στην προέκταση αυτής της νοοτροπίας να μην πάρει θέση με δημοψήφισμα αν αποδέχεται την ταξική διαίρεση της κοινωνίας με τον ίδιο στη μοίρα του εκμεταλλευόμενου; Αν συνυπογράφει το μαρτύριο του μέσα στον καπιταλισμό και την ιμπεριαλιστική σκλαβιά; Ο ταγμένος στην
υπεράσπιση της λαϊκής υπόθεσης σε όλο της το εύρος και τις πτυχές ούτε εκπέμπει μηνύματα εκλογικής αποχαύνωσης, μήτε καλλιεργεί τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Ακόμη και αν οι μάζες διαπνέονται από λαθεμένες αντιλήψεις βάσει πολλών παραμέτρων, δεν λιποψυχά και δεν αναστέλλει δευτερόλεπτο την άοκνη προσπάθεια του να τον ρυμουλκήσει στον αγωνιστικό στίβο, ώστε εκεί να διαπαιδαγωγηθούν και να αποτινάξουν τις τοξικές συστημικές επιρροές. Ποτέ δεν θα τον έσερνε σε διαδρομές επικύρωσης της οπισθοδρόμησης του, αλλά μόνο σε εκείνες για την υπέρβασης της. Πρακτικά δηλαδή, εάν πλειοψηφούσε το ναι, θα έπρεπε ο λαός να ματώνει με «δική» του ευθύνη για να επιβιώσει ο βόρβορος αυτού του συστήματος; Μονάχα σαν ένα επικουρικό και δευτερεύον συμπλήρωμα θα μπορούσε ενδεχομένως να αξιοποιηθεί τέτοιας υφής διαδικαστικό τερτίπι, για να πλαισιώσει όμως μια δεδομένη σαρωτική κίνηση των μαζών (όπου θα πρωτοστατούσε η μη καθεστηκυία αριστερά) και ουδέποτε να χρησιμοποιηθεί για να την υποσκάψει, όπως και έγινε με το προκείμενο.
Όσο δε για τη διατύπωση του διλλήματος που τέθηκε, συνιστούσε μια κορυφαία αισχρότητα από τη μεριά του εμπνευστή του. Οι προεκλογικά λεονταρίζοντες που θα έκαναν μια χαψιά το μνημονιακό πακέτο (και ήταν ή ασυγχώρητα ανίδεοι περί του ρόλου, της πυγμής και της τακτικής των ιμπεριαλιστών εχθρών μας που όμως ισοπεδώνουν δίχως οίκτο και κατ‘ εξακολούθηση ολάκερους λαούς ή ήταν ελεεινοί απατεώνες της πολιτικής) γιατί δεν πρότειναν το θεσσαλονικιό πρόγραμμα; Ασταμάτητα δεν επικαλούνται την λαϊκή ετυμηγορία; Γιατί λοιπόν, αφού οι ιμπεριαλιστές παραμένουν ακλόνητοι (έχουν εξάλλου και χαλύβδινα βάθρα να το πράττουν) και το αποδεικνύουν καθημερινά και επί πέντε μήνες, η πνιγμένη κυβέρνηση όντας πιασμένη από τα μαλλιά της, δεν κατάθεσε με άλλο περιεχόμενο το ερώτημα; Ναι στην κατάργηση των μνημονίων (η νωπή λαϊκή εντολή) ή συνέχιση τους; Κάθετη εναντίωση με τους αδιάλλακτους «εταίρους» και έξοδος από την ΕΕ ή διαιώνιση της ένταξης; Χρειάζεται άραγε ο ΣΥΡΙΖΑ άλλο τόσο καιρό
ή άλλα τόσα χρόνια για να χωνέψει πως το δίπτυχο που είχε ανακηρύξει σε σημαία του “ούτε ρήξη, ούτε υποταγή” ήταν ή αφελής ουτοπία ή εσκεμμένο ψέμα; Κατά συνέπεια και εφόσον τη μοναδική συμφωνία που οι ιμπεριαλιστές θα επικροτήσουν, είναι εκείνη που οι ίδιοι θα υπαγορεύσουν μη δεχόμενοι ούτε καν το ελάχιστα λιγότερο από όσα ζητούν το ειλικρινές και λογικό άραγε δεν θα ήταν η «αριστερά» της ευθύνης να αναιρέσει τα παλιότερα προεκλογικά συνθήματα και στοχεύσεις (που δοκιμάστηκαν στην πράξη και απέτυχαν παταγωδώς); Κατόπιν να τα επανακαθορίσει και αναπροσαρμόσει για να τα ενσωμάτωνε τελικά στο δημοψήφισμα παρωδία με νέα διατύπωση: συμφωνία και υποταγή ή προσήλωση στα δίκαια αιτήματα και διαζύγιο από την ΕΕ.
Πέραν της ύπουλης κατάστρωσης του διλλήματος με την διπλωματική σύλληψη που παραπέμπει σε σύγχρονη Πυθία (ήξεις, αφήξεις, όχι που σημαίνει ναι), καθεαυτή η συριζαϊκή φαεινή αποβλέπει στην κατάπτυστη σκοπιμότητα να παραχαράξει την κατακραυγή του κόσμου προς στα μνημόνια και τους ευρωπαίους εντολοδόχους τους και εκόντας άκοντας να την μετατρέψει σε αποδοχή και εκθειασμό της ΕΕ. Σε μια περίοδο μάλιστα που από εκεί εκπορεύονται οι πιο καταστροφικοί σχεδιασμοί και ετοιμάζεται μια παγερή ταφόπλακα στα απομεινάρια των κατακτήσεων. Λες και βρισκόμαστε στο «σωτήριο» έτος ένταξης της Ελλάδας στη τότε ΕΟΚ και όλοι οι διθύραμβοι που μας βομβάρδιζαν τότε δεν έχουν γίνει θρύψαλα και σκόνη. Δεν μορφοποιήθηκαν σε φτώχεια, ανεργία, φασιστικοποίηση και Χρυσή αυγή, ταξικά φίλτρα στη μόρφωση, φράγματα στο δικαίωμα της περίθαλψης και σύνταξης, ξεσπίτωμα, ξεκλήρισμα αγροτών, ισοπέδωση μικρομεσαίων. 270 περίπου δις πληρώσαμε για εισαγωγές αγροτοκτηνοτροφικών προϊόντων στα μετέπειτα χρόνια, αν και ήμασταν μια οικονομία με κατεξοχήν και παραδοσιακά ανεπτυγμένο πρωτογενή τομέα (για να μη σχολιάσουμε τι καταποντισμός συντελέστηκε στη βιομηχανικό και λοιπό παραγωγικό δίκτυο). Αποπειρώνται ομόψυχοι οι εκφραστές της παραφροσύνης του κατεστημένου να παραβλεφτούν τα ευρωπαϊκογενή δεινά, να τους δοθεί συγχωροχάρτι και να τους αναγορεύσουμε επιπρόσθετα σε λυτρωτές που θα μας ανακόψουν από την πορεία προς τον γκρεμό. Φρονώ πως είναι ατιμία ολκής, αναισχυντία ασυγχώρητη ο ΣΥΡΙΖΑ να εξωθεί μία μερίδα του λαού με αντιΕΕ σκέψη ή έστω ευρωπαϊκό σκεπτικισμό και καταχρώμενος την οργή του να αντιταχθεί στη σύνθλιψη που υφίσταται, να συσκοτίζεται και τελικά να δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στην φιλοευρωπαϊκή συγκυβέρνηση, στον Τσίπρα και οπωσδήποτε εν τέλει και στη ίδια την ΕΕ. Μιας και μέσω της ψήφισης του όχι (στο απειροελάχιστο πλέον αντιμνημονιακού, αντίθετα παχεμένου μνημονιακού ναι), επικροτεί το ναι στη φιλοευρωπαϊκή κυβέρνηση και κατ‘ επέκταση και στην ίδια την Ευρώπη. Ω ποία μαεστρία και βδελυρότητα. Να γιατί η ύψιστη επιστήμη του καπιταλισμού είναι η καθυπόταξη των μαζών από μια ολιγάριθμη ομάδα κηφήνων. Ο άγουρος παρόλο ετούτο πρωθυπουργός δείχνει προς στιγμής, αν κρίνουμε και από τις παραπάνω κινήσεις του μαζί με την δολερή κουστωδία του, μια εξαιρετική και καταχθόνια πρακτική χωμένος βαθειά μέσα στα αστικά πολιτικά παιχνίδια μιας και αποσπά (για πόσο όμως;) τη λαϊκή συγκατάβαση στη προέκταση και θεσμοθέτηση του κατασπάραξης του.
Αναμφισβήτητα λοιπόν το όχι κατά της πρότασης των τροϊκανών παρόλο που εγκολπώνει σπέρματα αντιΕΕ αντίληψης και σεβαστής τόλμης των ψηφοφόρων που δεν φοβήθηκαν με τις ιαχές της κινδυνολογίας, στο δια ταύτα εκχωρείται και αφήνεται να το διαχειριστεί και εκφυλίσει μια πολιτική δύναμη που εξακολουθεί αταλάντευτα και παρά τα ηχηρά γρονθοκοπήματα που δέχεται να ορκίζεται αφοσίωση στους αμερικανοευρωπαίους δημίους μας. Είτε λοιπόν με το απροκάλυπτο ναι στην ΕΕ και στο ευρώ, είτε με το όχι στα τρισχειρότερα μέτρα (εκλιπαρούμε, επιβάλλετε μας μόνο τα χειρότερα αντί τα τρισχειρότερα) να εκδηλωθεί μια επικύρωση της κυριαρχίας των ιμπεριαλιστών και το χειρότερο σε μια εποχή που αυτοί τόσο απροκάλυπτα και με απίστευτη ωμότητα μας λεηλατούν και εξαθλιώνουν. Αντί να ξεμπροστιάζονται πράγματι οι ιμπεριαλιστές εχθροί μας και να εισπράττουν την απαρέσκεια (έστω και μέσω της κάλπης), να νομιμοποιούνται μέσω της ψήφισης- στήριξης μιας ακραιφνώς φιλοευρωπαϊκής δύναμης (και προ μηνών πιο πωρωμένη φιλοαμερικανική- απλά τώρα θα τελεί υπό δικαιολογημένη σύγχυση). Να τρέμουμε δηλαδή κιόλας με την απειλή του Γιούνκερ και του λοιπού συρφετού περί αποπομπής μας όχι μόνο από την ευρωζώνη, αλλά και από την ίδια την ΕΕ. Τι απελπισία αλήθεια; Θα μας κάνουν τέτοιο μεγάλο «κακό»; Πρέπει να ικετεύουν τα ερίφια από τον σφαγέα τους να μην πάψει να τα σφάζει; Να θάβεται η αυτονόητη απορία γιατί ένας λαός να ευτελίζετε σαν τριτοκοσμικός ζητιάνος, ο οποίος θα ικετεύει δανεικά, ώστε να εισάγει όσα απαιτούνται για να ζει με ατελείωτες στερήσεις και που του ακύρωσαν το περιθώριο να δημιουργεί αυτοδύναμα. Ενώ θα μπορούσε να απελευθερώσει υπό άλλες συνθήκες τις αχανείς παραγωγικές δυνατότητες του. Δύσκολο η φέρελπις Γερμανία να προκρίνει ένα Grexit. Χάνει μια χώρα νευραλγικής σημασίας για τα γεωπολιτικά της όνειρα και εγκαινιάζεται μια πιθανή αποσάρθρωση της σφαίρας επιρροής της. Εν πάσει περιπτώσει μια τέτοια επιλογή θα την αποφασίσει η ίδια συνεκτιμώντας πολλές υπόγειες συνισταμένες. Η εξάρτηση όμως αυτόματα δεν θα ακυρώνονταν με την έξοδο από την ΕΕ. Θα συνέχιζε να υφίσταται ακόμη και από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές με κάποιες φυσικά ποσοτικές και ποιοτικές αλλαγές. Το κούτσαμα της υποτέλειας σαφώς και θα αντισταθμίζονταν επ` ωφελεία των ΗΠΑ ενισχύοντας καταθλιπτικά την κυριαρχία τους. Το μόνο που θα αποκλείονταν σε μια τέτοια εκδοχή είναι η εξωδυτική υποκατάσταση από τρίτους. Η εξάρτηση δεν είναι φορεσιά να την αλλάζει κανείς έτσι αβασάνιστα. Συσσωματώνεται ποικιλοτρόπως με το πετσί του υπόδουλου και το γδύσιμο γίνεται ιδιαίτερα οδυνηρό. Τη γύμνια του μπορεί να την καλύψει αντικαθιστώντας την παλιά με μόνο παραπλήσια καινούρια. Απασχολεί αυτό φυσικά το θέμα αποκλειστικά την ολιγάριθμη άρχουσα τάξη που είναι καταδικασμένη να επιβιώνει υπό την συμπιεστική σκέπη των προαγωγών της. Οι λαοί, οι μάζες των εκατομμυρίων όχι μόνο δεν έχουν ανάγκη από προστάτες, τουναντίον βιώνουν και μνημονιακές συμφορές από δαύτους. Κάτι παρεμφερές ισχύει και για την αντικαπιταλιστική έξοδο από το νόμισμα. Δεν καταντά μακροοικονομικός σύμβουλος της ολιγαρχίας ο αριστερός. Προφανώς και κόπτεται για πόση ευελιξία θα έχει, αφού στερείται της πολυτέλειας φερειπείν να τυπώνει έστω και πληθωριστικό χρήμα. Τα εθνικό νόμισμα εξ` άλλου δεν εξασφαλίζει ή συνοδεύεται με ανεξαρτησία. Θα την είχαμε και επί δραχμής, θα την είχε και η Ουγκάντα. Ούτε συνεπάγεται πρόοδο και πλούτο για τους εργαζόμενους. Οι κάτοικοι της χώρας με το ισχυρότερο νόμισμα της γης, τα 30 εκατομμύρια αμερικανών που ζουν κάτω από το όριο φτώχειας μετ` επιτάσεως μπορούν να το επιβεβαιώσουν.
Με το εφεύρημα του δημοψηφίσματος πέραν της απαγκίστρωσης από το τέλμα των συζητήσεων, της χορήγησης εν λευκώ εξουσιοδότησης στην αντιπροσωπεία του συμβιβασμού και της υφαρπαγής της συγκατάθεσης του λαού σε ότι προκύψει υπάρχει και άλλη παρενέργεια. Δωρίστηκε η δυνατότητα εξιλέωσης και αποενοχοποίησης των πιο σκοτεινών εκφραστών του συστήματος (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, κλπ.) και υπαίτιων για το σημερινό κατάντημα. Δικαιολογημένα ωρύεται ο Γεωργιάδης πως τα δικά τους μέτρα θα φαντάζουν σαν χάδι μπροστά στα ανατριχιαστικά ακόλουθα. Σε αυτούς τους ορκισμένους εχθρούς και απολογητές των βιαστών του λαού απευθύνθηκε ο Τσίπρας μάλιστα με εθνικοενωτική έξαρση για να συνδράμουν τη τιτάνια προσπάθεια του ελληνικού κλιμάκιου, ώστε να μεταφέρει στις αποσκευές επιστρέφοντας από τις Βρυξέλλες τα ασήκωτα νέα μνημόνια (αν τερματίσουν βέβαια). Το μείγμα των πάλαι ποτέ αντιμνημονιακών δυνάμεων ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με των καταραμένων παλιών μνημονιακών έχει αμετάκλητα πια ομογενοποιηθεί και όχι μεσοσταθμικά
αλλά με ολοσχερή πλήρη απορρόφηση των πρώτων. Μόνοι αντιευρωπαϊστές στη Βουλή παραμένουν οι φασίστες (που αυτοί οι υμνητές των γερμανοτσολιάδων υποκριτικά απεχθάνονται τους κατακτητές μας, δολοφονούν ότι προωθημένο εργατολαϊκό δυναμικό φυτρώνει στην κοινωνία και άραγε τι απομένει λοιπόν να αγαπήσουν;) και το ΚΚΕ. Το οποίο εξαντλεί τη δραστηριότητα του στα έδρανα του κοινοβουλίου, καταθέτει νομοσχέδια κατάργησης των μνημονίων και όχι σχέδια ανατροπής τους στους δρόμους. Συμμετέχει έστω και με άκυρο στην μηχανορραφία του δημοψηφίσματος αναθερμαίνοντας τις εκλογικές ψευδαισθήσεις και αποφεύγοντας συστηματικά και εσκεμμένα να συμβάλει με τον αξιόλογο μηχανισμό του στην ανάπτυξη αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.
Σίγουρα πυρετώδεις και εν κρυπτώ και παραβύστω ζυμώσεις αυτές τις μέρες συντελούνται από τις δυνάμεις που διαφεντεύουν τον τόπο μας με την άρχουσα τάξη και την υπαλληλία της παραγκωνισμένες στη θέση μάλλον περισσότερο των παρατηρητών. Τα νήματα που καθορίζουν τα επερχόμενα είναι αδιόρατα και καταχωνιασμένα σε άδυτα κέντρα όπου κανιβαλικοί εγκέφαλοι με ένα σύνθημα τους ματοκυλίζονται ή λιμοκτονούν λαοί. Θα καταφέρουν άραγε οι αμερικανοευρωπαίοι ιμπεριαλιστές τον αρμονικό και μη ασταθή συγκρητισμό των αντικρουόμενων επιδιώξεων τους; Ποιος θα επιτροπεύει καταλυτικότερα αυτό το σπουδαιότατο γεωπολιτικά βαλκανικό οικόπεδο; Ποιός θα καταβροχθίζει περισσότερο από τον φυσικό πλούτο και τον ιδρώτα των Ελλήνων, ποιός θα επωμιστεί κάποιο κόστος (προς αποφυγή παρεξήγησης σαν ζημιά των τοκογλύφων ορίζεται η μείωση των εξωφρενικά αναμενόμενων κερδών); Το πιο δε αιχμηρό αμφίλεκτο εντοπίζεται στο έδαφος της κεντρικής αντιπαράθεσης αμερικανών και ευρωπαίων για τη δική τους λυκοφιλική σχέση και που τα απόνερα της διαποτίζουν τη νοτιοανατολική γωνιά της ηπείρου- θέατρο των δύο παγκόσμιων πολέμων που λέγεται Ελλάδα. Οι δικές τους τριβές ανακλώνται και διαχέονται στο χώρο μας. Οπωσδήποτε κάτι απομένει και για τη συγκυβέρνηση να παζαρέψει. Τη σκανδαλώδη φοροασυλία του ελληνικού εφοπλιστικού κεφαλαίου (στόχο μάλλον που δεν κατόρθωσε να κερδίσει στον βαθμό που πάσχιζε) μιας και οι γερμανοί συνάδελφοι και αντίζηλοι τους μέσω της ακύρωσης της εποφθαλμιούν να υπονομεύσουν. Και γενικά την αναπτέρωση των προσδοκιών της ολιγαρχίας όπου μέσω της βιώσιμης ρύθμισης του χρέους της θα αναστείλει την πορεία της πολυσχιδούς υποβάθμισης της και θα περιστείλει την τάση παραπέρα παραρτηματοποίησης της. Και ο λαός έχει κάποιο μερτικό κέρδους να ελπίζει από τα διαπραγματευόμενα. Αλλοίμονο όχι από τα περίπου 50 δις που υπόσχεται η Μέρκελ στον Τσίπρα. Δεν αμφισβητούμε ότι θα δοθούν αυτά τα ποσά. Ξέρουμε τον βέβαιο παραλήπτη τους όμως. Γιατί αν τα διάθεταν στον λαό,τότε 50δις που τάχατες θα του ενεχειρίσουν (το ανάποδο, θα του τα χρεώσουν), 13δις που θα του αφαιρέσουν, ε δεν του προσφέρουν τη διαφορά των 33δις να τους προσκυνούμε κιόλας σαν εικόνισμα κάθε βράδυ; Πακτωλός χρημάτων είναι προφανώς αυτό το ποσόν (των 50δις) που το λεόντειο μέρος του θα το παρακρατήσουν πάραυτα οι ίδιοι για τα δάνεια που στους αιώνες των αιώνων θα αιωρούνται ανεξόφλητα. Και το μη ευκαταφρόνητο υπόλοιπο του θα το καρπωθούν τα ελληνικά καρχαριοειδή στέλνοντας τον λογαριασμό στον γνωστό θύμα. Για να μην ισοπεδώσουμε ολότελα όμως τη συγκυβέρνηση, πιστεύουμε πως νοιάζεται κάπως για να μετριαστεί να, ίσα μια ανάσα - το κύμα του σοκ και δέους που θα αγκαλιάσει τον λαό. Να μειωθεί κάπως ο ρυθμός της λαφυραγώγησης του που καθιστά μη βιώσιμη πια τη ζωή του. Ο Τσίπρας ήδη μέσω του δημοψηφίσματος έχει ηρεμίσει κάπως από τα νώτα του. Οι ουρές στα ΑΤΜ εκπέμπουν μηνύματα στο κοινωνικό υποσυνείδητο που εθίζουν τον λαό, τον εξοικειώνουν σε μια νέα εφιαλτική εικόνα. Νοιώσε την αξία του 20ευρου. Μάθε να ζεις λιτά (Βαρουφάκη αθάνατε με τα υψηλά νοήματα σου), με ένα ξεροκόμματο. Ξετυλίγουν μια δοκιμασία αντοχής του λαού στην πολιτική που επιτάσσει η θηριωδία του κεφαλαίου, τον προετοιμάζουν για τα φοβερότερα, βολιδοσκοπούν, και μετρούν πόσο απέχει η αγανάκτηση του από την έκρηξη. Μην εκνευρίζουμε τους καγκελάριους, γιατί θα μας αφαιρέσουν ακόμη και αυτό τα ψίχουλα. Είναι ακατανίκητοι. Σαν δημοκράτες που είναι όμως - όπως μας διαβεβαιώνει και ο πρωθυπουργός μας που γνωρίζει καλά αν γονυκλιθούμε με σεβασμό απέναντι τους, όλο και με κάτι θα μας ελεήσουν. Μπορεί να τους το ξεπληρώσουμε πανάκριβα ξεπουλώντας όσο όσο την αξιοπρέπεια και όλα τα υπάρχοντα μας, αλλά και αυτοί οι αυτοκράτορες των αγορών κοπιάσανε για να τα αποκτήσουν. Τόσους λαούς λήστεψαν και φόνευσαν για να τα αποταμιεύσουν. Να παραμείνουμε όμως εγκρατείς και μονιασμένοι. Αν κανείς αγωνιά για τη διασάλευση της κοινωνικής ομαλότητας και της εθνικής ομοψυχίας ή αν κάποιος ακραίος εξυφαίνει συνωμοτικά σενάρια, ευτυχώς μας διαβεβαιώνει ο Καμένος πως ο υπέρτατος εγγυητής της παραμένει το στράτευμα. Ευρώπη, πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Όλοι μια ψυχή και μια γροθιά. Είναι κρίμα και αυτοκτονία η κοινωνική αστάθεια. Ο άνεργος να στρέφεται κατά του άστεγου δηλαδή; `Η o μεροκαματιάρης κατά του Σόιμπλε και των υποτακτικών του; Όλοι μαζί ας υποστούμε επώδυνες θυσίες για να αντιπαρέλθει τις δυσκολίες το έθνος μας και να τραβήξει της δόξας τον υποτελή δρόμο ξανά. Όλοι μαζί αδελφωμένοι, ο πλουτοκράτης με τα διυλιστήρια, τις θαλαμηγούς, το ιδιωτικό αεροπλάνο και τις χρυσοποίκιλτες επαύλεις παραχωμένος μες στην κραιπάλη του και το γεροντάκι (ο δημοκράτης Ολάντ ξεδοντιάρη τον αποκαλεί) που καρδιοχτυπά αν το μηχάνημα του πετάξει το εικοσάρικο. Ο πλουτοκράτης μαζί με τις χήρες και τα ορφανά των απανθρακωμένων εργατών στα ΕΛΠΕ και τον απόκληρος της ζωής που κάνοντας ανασκαφές μέσα στους κάδους απορριμμάτων παραμερίζει τα σαπισμένα ιδανικά και αξίες-σκουπίδια αυτής της κοινωνίας και ψάχνει λίγο μουχλιασμένο τυρί που δεν το άρπαξε πιο πριν κάποιος σβέλτος αρουραίος. Αυτή η περιγραφή δεν είναι φτηνός λαϊκισμός, είναι μια απάνθρωπη πραγματικότητα που αφιερώνουμε την έσχατη ικμάδα μας για να τη μειώσουμε με το βλέμμα μας στραμμένο στον τερματισμό της μέσω της συθέμελης ανατροπή της. Στο κάδρο της καθημερινότητας ζωγραφίζονται οι ουρές στα ΑΤΜ, η Μεσόγειος θάλασσα που θα κλέψει το όνομα της Νεκράς λόγω των πτωμάτων που επιπλέουν, η συγκαλυμμένη γενοκτονία εξαιτίας της υπογεννητικότητας και της κατεδάφισης της δωρεάν περίθαλψης, οι αυτοκτονίες και γενικά όλες οι σκηνές βαρβαρότητας και απελπισίας που απλά αποτυπώνουν το πρόσωπο του γενεσιουργού αίτιου και κραυγάζουν: έτσι είμαι εγώ ο καπιταλισμός. Από την άλλη μεριά μας εγκαλούν όλοι «μαζί» να δώσουμε τη μάχη με κουράγιο και αισιοδοξία (το θυσίες το είπαμε) και να αντιμετωπίσουμε τη συμφορά του μετεωρίτη που από το υπερπέραν ήλθε και μας διάλυσε την ανέμελη χώρα μας.
Έτσι λοιπόν τόσο αναπόδραστα μακάβριο προμηνύεται το μέλλον; Σχεδόν. Στα αχαρτογράφητα όπως λένε και αυτοί νερά της κόλασης που μας βουλιάζουν, καραδοκεί όμως κάτι τι που θα μετατρέψει τη δική τους ζωή σε κόλαση. Το ξέρουν άριστα. Και για αυτό (κυρίως) έκαναν το χατίρι στον Τσίπρα να προχωρήσει στο τρισάθλιο δημοψήφισμα. Να θολώσει τα νερά, να φιμώσει τα στόματα, να δέσει τα χέρια του λαού με την συγκατάνευση του ίδιου στο πιο βάρβαρο μαστίγωμα του. Μαρτυρά τον πανικό τους, γιατί κατέχουν όπως ο δάσκαλος την αλφαβήτα πως τη τελευταία λέξη, το γνήσιο όχι δεν το ξεστόμισε ο λαός στην κάλπη. Εθελοτυφλούν νομίζοντας πως το δημοψήφισμα θα καταστήσει τον κόσμο συνένοχο και βουβό. Η λαϊκή καθήλωση αποτελεί συνάμα και ένα διαβατήριο της συγκυβέρνησης για να παραμένει στην εξουσία. Φοβούνται, τρέμουν σαν την μαριδούλα που σπαρταρά στο δίχτυ του ψαρά τα εξεγερμένα εκατομμύρια των πεινασμένων (γιατί έτσι πια θα ήμαστε). Για αυτό και ο επίγονος των συνταγματαρχών και συνεταίρος στην εξουσία Καμένος μας υπενθύμισε την παλιά τέχνη του γυψοποιού και τον διαπεραστικό ήχο των ερπυστριών. Για αυτό και ο υπουργός καταστολής με τους ροπαλοφόρους του χαίρει της άκρας εκτίμησης του πρωθυπουργού (τα μνημόνια θέλουν τον Πανούση τους). Το πεπρωμένο ενός ρεφορμιστικού μορφώματος είναι να μοιράζει φτώχεια και δυστυχία, αφού οι περιστάσεις ένεκα κρίσης και ανταγωνισμών αγρίεψαν και το καταναγκάζουν απρόθυμα μεν και γογγύζοντας να βάφεται με τα πιο μελανά χρώματα. Να χρεώνεται ίσως με το πιο άχαρο καθήκον μιας κυβέρνησης που σφυροκόπησε ανελέητα το βιοτικό επίπεδο του λαού όσο καμιά άλλη μεταπολεμικά τουλάχιστον και δώθε. Και του λαού παράλληλα είναι δικαίωμα του να μην δέχεται αδιαμαρτύρητα αυτή τη μοίρα. Να αντιδρά. Παραπλανημένος όντας, εξωτερίκευσε μια αύρα αντίστασης με το όχι, με την αποχή, με τα λευκά και τα άκυρα, τολμώντας να πω πως ούτε και οι ψηφοφόροι του ναι αποκλείονται από το να συρρεύσουν στα επερχόμενα ποτάμια της αντίστασης. Τίποτα τελικά σε αυτή τη σπαρακτική και δυνητικά θαυμάσια ζωή και την κοινωνία δεν αναπνέει εκτός της διαλεκτικής. Ακόμη και εκεί, μέσα σε όσους έκλιναν υπέρ του όχι-παγίδα, ριζώνει και έχει βγάλει φύτρα κιόλας ο σπόρος του θυμού και του ξεσηκωμού. Οι μικροί συγκροτημένοι θύλακες -όπως η οργάνωση μας- της υποδαύλισης της αντίστασης, της έμπνευσης με οράματα και της αναπτέρωσης του αυθόρμητου για πολλοστή φορά μάλλιασε η γλώσσα μας παρά την περιορισμένη εμβέλεια μας, παρακινώντας τα πλατιά εργατολαϊκά στρώματα να γυρίσουν την πλάτη στις αγύρτικες μεθοδεύσεις. Απέχοντας από ένα δημοψήφισμα που τους καλούσε να συνυπογράψουν την καταδίκη τους και επικρίνοντας επίσης κάθε άλλη ύποπτη και αρνητική κίνηση. Δηλαδή κάθε άποψη των κατ` όνομα αριστερών φορέων που παρά τη ξελογιάστρα ρητορική τους έχουν σκύψει το κεφάλι στην καπιταλιστική «παντοκρατορία» και ο νους τους είναι πλημυρισμένος με δοξασίες περί λαϊκής εξουσίας μες στο βασίλειο του και ασυναρτησίες και φρούδες προσδοκίες να τον θέσουν υπό εργατικό έλεγχο. Τίποτα δηλαδή περισσότερο και αλλιώτικο από αυτό που προσπάθησε να υλοποιήσει το ιδεολογικό τους ξαδέλφι, ο ΣΥΡΙΖΑ πριν λίγο καιρό. Ο αντίλαλος δεν έχει σβήσει ακόμη από τα στομφώδη περί κυβέρνησης επιτέλους για πρώτη φορά προς αριστερή κατεύθυνση με αντιμνημονιακό πρόταγμα και προοδευτικό πρόσημο. Οι 5 μήνες πιστοποιούν πως όλες ετούτες οι παρεμφερείς πεποιθήσεις με κοινό τους τον συνδιαχειριστικό πυρήνα, θα έχουν ολόιδια κατάληξη με την κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ, μήτε χιλιοστό απόσταση. Ας παρατηρήσουμε διδακτικά ακριβώς σε αυτό το σημείο, πως ενώ δεν διανοείται καν αυτός ο φορέας διοίκησης να αμφισβητήσει την ταξική και ιμπεριαλιστική κυριαρχία τους (τουναντίον ομνύει σε αυτήν), αλλά μοναχά σεμνά προτίθεται να ψαλιδίσει μια σταλιά τα μνημόνια και τι αδίστακτη πολεμική δέχεται (κτυπώντας συνδυαστικά και το σαμάρι για να το ακούσει ο λαός). Δεν θα απαντούσε λοιπόν ο εσμός της αντίδρασης δια πυρός και σιδήρου εάν υποτίθεται ναρκοθετούνταν τα ίδια τα θεμέλια του; Πόσο δίχως ίχνος υπερβολής αχυρένιες και σκοτεινές είναι οι πομπώδεις θεωρήσεις τους περί βελούδινης (κοινοβουλευτικής) επικράτησης της εργατικής τάξης πάνω στην αντίπαλη αστική, αξιοποιώντας τις δομές που ακριβώς έκτισε η τελευταία για να την προασπίζουν από την απειλή της ανατροπής της και παρά την ολοσχερή απουσία επαναστατικού υποκείμενου;
Σαφέστατα και δεν λιποτακτούμε μπροστά στο τίμημα θυσιών που είναι αδιάφευκτο, σαν ο λαός επιδιώξει να αμυνθεί περιφρουρώντας κεκτημένα ή διεκδικώντας περισσότερα ή δρομολογώντας ριζικούς κοινωνικούς μετασχηματισμούς. Οι κομουνιστές έχουν γεμίσει ατελείωτες και λαμπρές σελίδες στο βιβλίο της ιστορίας με πράξεις θάρρους και αυταπάρνησης. Απέχουν όμως όσο η ανατολή από τη δύση οι θυσίες για την υπεράσπιση μιας άμεσης και ζωτικής ανάγκης απόκρουσης της ολομέτωπης επίθεσης και την επίτευξη του ιερού στόχου για κτίσιμο μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από ανισότητα, πείνα και πόνο, από αυτές που καλεί η συγκυβέρνηση για να ξελασπώσει το άθλιο σύστημα του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Γεμίζουν κάθε ένα μας σύντροφο, κάθε επίσης πολιτικοποιημένο ή μη άτομο με ίχνη ευαισθησίας με απέραντη θλίψη οι εικόνες με τις ουρές των ταλαίπωρων στα ΑΤΜ για λίγα ευρώ. Και έπονται δραματικότερα στιγμιότυπα στην λίαν προσεχώς καθημερινότητα μας. Το να σταθεί ο λαός εμπόδιο σε αυτή την κλιμάκωση της επίθεσης σημαίνει ότι πρέπει να διαβεί τα δύσβατα μονοπάτια της αναμέτρησης με το σύστημα. Διόλου εύκολη στόχευση. Ποτέ δεν υποσχεθήκαμε πως η πολιτική μας πρόταση πορεύεται σε ανθόσπαρτες λεωφόρους. Αντίθετα μάλιστα κατακεραυνώναμε σαν απατηλές τις διαβεβαιώσεις πως ψηφίζοντας νέους αντιπρόσωπους -μεσσίες με περισσή άνεση θα κουρέλιαζαν τα μνημόνια και θα παλιννοστούσαμε στην προτεραία κατάσταση της καπιταλιστικής «ευδαιμονίας». Στηλιτεύαμε τις διακηρύξεις που υποστήριζαν πως τα προβλήματα τακτοποιούνται έτσι αβασάνιστα και βγαίνουμε με μια δρασκελιά από την ΕΕ, αρκεί να διορθώσουμε τη ψήφο μας. Διαπιστώνοντας δυστυχώς το αλληλένδετο της διασποράς ψευδών υποσχέσεων από τους υπέρμαχους των κοινοβουλευτικών αυταπατών με τη ταυτόχρονη φροντίδα των ίδιων να φράζουν με μανία τη μοναδική αγωνιστική διέξοδο που απαλλάσσει από τις συμφορές. Διασύρεται ανεπανόρθωτα ο ΣΥΡΙΖΑ όταν από τα προεκλογικά σκισίματα των μνημονίων συζητάει καταρρακωμένος σήμερα την κακή συμφωνία (στελέχη δικά τους έτσι χαρακτηρίζουν την οφθαλμοφανώς κάκιστη, ενώ ένας αμίμητος μάλιστα την αποκάλεσε ευλογία!!) που ούτε καν θεωρείται η αποπεράτωση των διαπραγματεύσεων. Αλλά αν υπάρξει λένε η αποδοχή από τους ιεροεξεταστές πιστωτές των μέτρων που έγκρινε η ελληνική βουλή (δίκην άτυπης οικουμενικής) και τα οποία θερίζουν τα υπολείμματα των δικαιωμάτων μας, θα εγκαινιαστεί η ουσιαστική πλέον έναρξη του παζαριού. Με το νεωτεριστικό στοιχείο του να είναι οι διαξιφισμοί ενός ιδιότυπου αναδυόμενου γαλλοϊταλικού και αντιγερμανικού άξονα με άρωμα Ομπάμα (τι κομφούζιο όντως) και το βασικό και αναλλοίωτο γνώρισμα του οι επώδυνες θυσίες μας. Αν τις αρνηθούμε όμως θα πέσουμε λένε στη άβυσσο. Ελεεινό όντως δίλλημα. Εκβιάζουν τον λαό να διαλέξει ανάμεσα στην άβυσσο και τον Καιάδα. Λες και δεν υπάρχουν εναλλακτικά άλλης γης και άλλα μέρη. Εμείς βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Δεν λησμονούμε την εποποιία του κομουνιστικού κινήματος. Φωτίζει τον δρόμο μας, μας καθοδηγεί, μας εφοδιάζει με το αστείρευτο κουράγιο να επιμένουμε με πείσμα και απαρέγκλιτα. Οπωσδήποτε διαρκώς μας απασχολεί το ζήτημα της μη ολοκλήρωσης της πορείας οικοδόμησης του σοσιαλισμού και γιατί εξόκειλαν εκείνες οι παλιές προσπάθειες. Δεν μας παραλύει όμως αυτό το ερώτημα, έτσι ώστε ενδεείς μπροστά στον θρίαμβο του «πετυχημένου» καπιταλισμού και χρησιμοποιώντας το σαν άλλοθι να υπογράφουμε την ιστορική παράδοση μας. Ή να επιχειρούμε σε αποστειρωμένο από το χώρο της ταξικής πάλης αδρανές και ακαδημαϊκό έδαφος να ανακαλύψουμε τη συνταγή της επιτυχίας της επόμενης δικής μας απόπειρας. Εναντιωνόμαστε στη σημερινή ποδοπάτηση μας και δεν αποδεχόμαστε να γίνει ο λαός Ιφιγένεια στον βωμό της αλυσοδεμένης κεφαλαιοκρατίας, σαλπίζοντας την αντίσταση. Εκεί θα ανιχνευτούν και οι απαντήσεις στο καίριο ζήτημα της παλινόρθωσης που αναζωπύρωσε συνάμα τη έως υστερίας εξαπόλυση της επίθεσης κατά της ανθρωπότητας από την απανταχού αντίδραση. Δεν συμμεριζόμαστε τις δυσκολίες του συστήματος και δεν κονταίνουμε και προσαρμόζουμε τις διεκδικήσεις μας με γνώμονα τι περιθώρια έχει αυτό. Διαφορετικά θα οφείλαμε να υποκύπτουμε και να συνομολογούμε κατά γράμμα με τα κτηνώδη σχέδια τους. Να καταπίναμε σταγόνα σταγόνα το δηλητήριο των νέων μέτρων. Συμφωνούμε πλήρως με τον επίτιμο απέθαντο για την ανόητη μορφή του δημοψηφίσματος αλλά και το σπουδαίο πολιτικό βάρος που έχει. Το οποίο εστιάζεται όπως ήδη εξηγήθηκε πρωτύτερα όχι τόσο στην διαπραγματευτική τόνωση των εκπρόσωπων του ελληνικού αστισμού (ω ποίος τριτοκοσμικός εξευτελισμός, μέχρι και την μεταφορά των κεντρικών γραφείων του ΤΑΙΠΕΔ απαιτούν να μεταφέρουν στο Λουξεμβούργο αυτοί που καυχιόντουσαν πως εξόρισαν τους απεσταλμένους της τρόικα στις Βρυξέλλες), αλλά στην απόσπαση της συγκατάβασης του λαού στο μακελειό του. Διαφωνούμε με την έπαρση του μονάζοντος Βαρουφάκη (πιθανή εφεδρεία για κατοπινά έκρυθμα σκηνικά) πριν καμιά δεκαριά μέρες που κόμπαζε πως έχουν σύμμαχο τον λαό και δεν ανησυχούν για διαδηλώσεις. Ήταν διαποτισμένη όμως αυτή η προσποιητή σιγουριά του με άγχος, με πολύ μεγάλο άγχος. Οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού που ξημεροβραδιάζονται στα ΑΤΜ -αν υπήρχε ο απαραίτητος μπροστάρης- θα μπορούσαν να ξεχυθούν στους δρόμους και στις πλατείες ‘όχι για να εμψυχώσουν τον Τσακαλώτο που σέρνεται σαν σαύρα μπροστά στους δανειστές, αλλά για να υπερασπίσουν το δίκιο τους. Τότε κατευθείαν θα κούρνιαζαν όσοι καταστρώνουν με ηδονή την συντριβή του λαού και το χρήμα θα ξαναέρεε σαν και πρώτα. Η δικαιολογημένη όμως αμηχανία και σύγχυση του λαού έχει ημερομηνία λήξης. Και ίσως κοντινή. Δεν θα περιμένουν οι άνθρωποι του μόχθου την πεμπτοφαλαγγίτικη ΓΣΕΕ να τους ενεργοποιήσει, μήτε θα ονειρεύονται καρτερικά να προσγειωθεί σαν μάνα εξ ουρανών η λαϊκή εξουσία για να ξεπεινάσουν ή να πιέζουν για να εφαρμοστεί η φενάκη των μεταβατικών προγραμμάτων. Τα μαχαίρι θα έχει χωθεί τόσο βαθειά μες στο κόκκαλο που και η απόγνωση και ο μαρασμός μονομιάς θα σβήσουν και η θύμηση από τους προηγούμενους νικηφόρους αγώνες αίφνης θα ζωηρέψει. Η τραγωδία για το σύστημα είναι πως τότε δεν θα έχουν τον ΣΥΡΙΖΑ για να κατευνάσει ξανά τα ρεύματα της οργής μιας και τώρα ανήκει στο απέναντι στρατόπεδο και κρατά τα ηνία της εξουσίας προωθώντας το ρήμαγμα του, το ολοκαύτωμα του. Ούτε είναι εφικτό να κατασκευάσουν έναν καινούριο και δεν είναι και βέβαιο πως και πάλι θα τον εμπιστεύονταν. Δυστυχώς τίποτα στη ροή της ιστορικοκοινωνικής εξέλιξης δεν είναι προδιαγραμμένο και με προκαθορισμένη τη θετική έκβαση. Ούτε για εμάς, μα μήτε και για αυτούς. Η επόμενη όμως ρήση είναι θέσφατο. Θα πλανιέται πάντοτε μέχρις αμετάκλητης δικαίωσης η νομοτέλεια της χειραφέτησης των μαζών. Τα εύκολα για τον καπιταλισμό είναι για την εργατική τάξη εύκολα (στοιχειώδης ευμάρεια) και δύσκολα (μερική ενσωμάτωση- καταπίεση). Η αντιστροφή όμως αυτής της σχέσης είναι πράγματι λίαν περίεργη Τα δύσκολα για τον καπιταλισμό είναι για την εργατική τάξη δύσκολα (εξαθλίωση- θρήνος), εύκολα (αφύπνιση), πολύ δύσκολα (αγώνες - εξέγερση) και λυτρωτικά (επανάσταση). Οι κομουνιστές έχουν αποδείξει πως αντέχουν και στα εύκολα και στα πολύ δύσκολα της ιστορίας και επωφελούνται από τις δυσκολίες γιατί τους ανοίγουν δύσκολες ευκολίες. Ο ελληνικός καπιταλισμός εισχωρεί πλέον στα όχι εύκολα του.
(ΥΓ. η διαπραγμάτευση ευοδώθηκε μάλλον. Βαρύτερες υποχρεώσεις μας αναλογούν από εδώ και μπρος. Οι καθαρά προσωπικές εκτιμήσεις μου θεωρώ πως και αν κάπου λαθεύουν, οπωσδήποτε στις βασικές τους ρότες ανατέμνουν σωστά την επικαιρότητα).
Κ.Μ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου