Επιτέλους συμφωνία!

Κουράστηκαν τα παλικάρια!

Άντε να ασχοληθούμε και με τίποτ' άλλο γιατί πέντε και βάλε μήνες τώρα μας γανώσαν το κεφάλι!
Με τι να ασχοληθούμε;
Μα με την επιβίωσή μας! Αυτή που θα έβαζε ο ΣΥΡΙΖΑ, και οι ΑΝΕΛ παρέα, πάνω απ' όλα! Από ΔΝΤ, Ευρωπαϊκή Ένωση, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, χρέος και ότι άλλο μας φόρτωσαν η ελληνική αστική τάξη και οι δυτικοί ιμπεριαλιστές για να μας πάρουν πίσω ότι είχαμε και δεν είχαμε κατακτήσει. Από τις δουλειές μας μέχρι τα σπίτια μας, από την υγεία μας μέχρι τις σπουδές μας. Τα πάντα!
Όλα όσα ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα σταμάταγε! Αλλά όπως λέει και ένας παππούς, παλιός στο κουρμπέτι, με κλανιές αυγά δεν βάφονται.
Πέντε μήνες του χρειάστηκαν του ΣΥΡΙΖΑ για να προσγειωθεί στην πραγματικότητα που λέει και ο Μεϊμαράκης χαιρέκακα. Πέντε μήνες για να συμφωνήσει σε όλα όσα κατήγγειλε και υποσχόταν ότι θα τα καταργήσει, ότι θα αλλάξει τη φορά τους.
Και πως θα το πετύχαινε αυτό; Με διάλογο, με διαπραγματεύσεις! Για να αποδείξει στους ιμπεριαλιστές ότι είχαν άδικο και ότι η πολιτική τους ήταν αποτυχημένη, σε αυτούς που ούτε στα καλά παιδιά τους, τους προηγούμενους κυβερνήτες του τόπου δεν κάνανε χατίρια. Ότι αυτός θα φέρει ένα άλλο ...μείγμα που θα αφήνει ευχαριστημένους λαό, αστούς και ιμπεριαλιστές! Πράγματι! Όπως έστρεψε η ΚΟΕ τον ΣΥΡΙΖΑ προς τα αριστερά έτσι κι ο ΣΥΡΙΖΑ έπεισε τους ιμπεριαλιστές να κάνουν σκόντο στις απαιτήσεις τους! Τόσο που δυσκολεύεται κανείς να κατανοήσει γιατί τελικά έγιναν εκλογές για να αλλάξει η κυβέρνηση, για το δημοψήφισμα δεν το συζητάμε. Αφού την ίδια πολιτική θα συνεχίσει με ένταση μάλιστα. Στα παλιά μνημόνια θα προστεθεί το νέο και για το λαό καλά στερνά!
Δεν μπορούσε λέει να γίνει αλλιώς. Ήταν αδιάλλακτοι και απατεώνες οι συνδιαπραγματευτές του Τσίπρα και του Καμένου, της κυβέρνησης. Τι μας λέτε; Αυτό που οι λαοί ζούν αιώνες τώρα άμα τη αφίξει του καπιταλισμού, ιδιαίτερα δε του ιμπεριαλισμού, οι ΣΥΡΙΖΑιοι τώρα το κατάλαβαν; Οπότε τι να γινόταν, διαπραγματεύτηκε σκληρά το παιδί, ο Τσίπρας που πρέπει και να τον λυπηθούμε τώρα, και έκανε ότι μπορούσε. Δηλαδή αν δεν έκανε ότι μπορούσε τι θα γινόταν;
Τι παραπάνω μπορούσε να γίνει από την φαστ τρακ κατάργηση όσων δικαιωμάτων έχουν απομείνει στο ασφαλιστικό, στις συντάξεις, στα εργασιακά, στην εκπαίδευση, στην υγεία, στο σπίτι, στη ζωή μας την ίδια; Για το πλήρες ξεπούλημα της χώρας;
Είναι διαφορετικό μας λένε τώρα. Γιατί; Γιατί αυτή τη συμφωνία - και ουχί μνημόνιο! - θα τη διαχειριστεί  μια αριστερή - λαϊκή - κυβέρνηση και όχι ...αστική. Που θα προσπαθήσει να αμβλύνει τις συνέπειες! Τι λε ρε παιδί μου σοβαρά; Δηλαδή η ανεργία, η φτώχεια, η ακρίβεια, οι αυτοκτονίες, η έλλειψη στέγης και όλα όσα συνοδεύονται από τα μνημόνια είναι πιο γλυκά με κυβέρνηση αριστεράς με ολίγον ακροδεξιάς;
Ε, όχι λοιπόν! Ο λαός δεν πρέπει να πεισθεί ότι δε γινόταν αλλιώς. Όπως δεν πείστηκε και με τους προηγούμενους. Δεν πρέπει να λυπηθεί για τη κούραση και τα κλαψουρίσματα του ...Τσίπρα όπως δεν λυπήθηκε για τα αντίστοιχα του Λοβέρδου!
Πρέπει να μαζέψει τα κουράγια του, την οργή του και να τη στρέψει εκεί ακριβώς που πρέπει. Σε αυτούς που τον εξουσιάζουν και τον καταδυναστεύουν μια ζωή, το πολιτικό τους σύστημα αλλά και σε αυτούς που τον δουλεύουν και προσπαθούν να τον πείσουν ότι δεν γίνεται αλλιώς! Σε αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν τους αγώνες του, που τον καθησύχασαν και τον κορόιδεψαν κατάμουτρα και που από πάνω του ρίχνουν και ευθύνες γιατί δεν ήταν έτοιμος, κατά τη γνώμη τους πάντα, για ρήξεις! Φρόντισαν οι ίδιοι γι' αυτό σπέρνοντας αυταπάτες, που του έλεγαν ότι δεν χρειάζονται αγώνες, που τον καθησύχαζαν ότι θα βάλουν αυτοί τα στήθια τους μπροστά και θα καθαρίσουν. Να μην πω τι βάλανε τελικά μπροστά. Θα βγει κανένας ευαίσθητος στα σχόλια να με κατηγορήσει για σεξισμό!

Να ξαναθυμηθεί ο λαός ότι μόνο με αγώνες είχε επιτυχίες. Να θυμηθεί ότι όταν κάποτε είπε ΟΧΙ και πήρε τα όπλα κανένας αστός υποτακτικός δεν μπορούσε να τον σταματήσει, πέταξε τους τότε Ιταλούς ιμπεριαλιστές έξω από τη πατρίδα του, αντιστάθηκε στους Γερμανούς ηττήθηκε, συνέχισε όμως να πολεμά εναντίον τους απελευθερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της χώρας στήνοντας ο ίδιος τη ζωή του αλλά όταν στο τέλος πείστηκε, ή αναγκάστηκε να πεισθεί, από τους ηγέτες του ότι πρέπει να ...διαπραγματευτεί στο όνομα της "εθνικής ενότητας" και της αποφυγής "αιματηρών συγκρούσεων" τότε τον έφαγε το μαύρο φίδι και η καταστροφή. Στο όνομά του πάντα!
Χωρίς λαϊκούς αγώνες, οργανωμένους και παρατεταμένους, χωρίς πραγματικές συγκρούσεις στους χώρους δουλειάς και στους δρόμους, χωρίς τη στόχευση της ανατροπής αυτού το συστήματος εξάρτησης και διπλής εκμετάλλευσης  προκοπή δεν πρόκειται να δούμε. Η ταξική πάλη που πολλάκις την αναφέρουν τα "Κόκκινα" παπαγαλάκια δεν γίνεται στις Βρυξέλλες με παρακάλια. Γίνεται αλλιώς, με κόπο, με αίμα ακόμη και με πείνα (για να αποφευχθεί αυτό το τελευταίο έγινε αυτή η συμφωνία και όχι η ρήξη μας λένε δουλεύοντάς μας κατάμουτρα!). Το αποτέλεσμα όμως θα μετρήσει αλλιώς!
Το έχει αποδείξει η ιστορία και αυτό. Όσο κι αν δεν θέλουν να το θυμούνται οι καπηλευτές της Αριστεράς κυβερνήτες μας, οι εταίροι τους και αυτοί που τόσο θέλουν τους να εξυπηρετήσουν.
Το γαμώτο είναι ότι όλα αυτά γίνονται στο όνομα της Αριστεράς!