Δεν υπήρξε καμιά προδοσία. Ούτε καν κάποια στροφή η παρέκβαση από τον δρόμο που είχε επιλεγεί εξαρχής. Ούτε κανείς χρειάστηκε να αλλαξοπιστήσει. Για όσους έβλεπαν καθαρά η κατάληξη ήταν προδιαγραμμένη. Δηλαδή μια πολύπλευρη και απόλυτη χρεοκοπία μιας πολιτικής και μιας ιδεολογίας που για δεκαετίες κυριάρχησε μέσα στο σώμα και της ελληνικής αριστεράς. Η οποία στο όνομα του νέου, του χρήσιμου και του δήθεν αποτελεσματικού πισωγύριζε κάθε φορά το λαϊκό και εργατικό κίνημα, γαλουχούσε στρεβλά τις συνειδήσεις και ματαίωνε ελπίδες, προσδοκίες και δυνατότητες. Αναφέρομαι φυσικά στην ΟΛΗ ηγεσία του Σύριζα πριν αυτήν αρχίσει να τεμαχίζεται, πρόδρομο στάδιο ενός μεγαλύτερου σκορπίσματος που μέλλει να συμβεί στο επόμενο διάστημα.
Η χρεοκοπία δεν αφορά μόνο το πασιφανές που μόνο τυφλοί πολιτικά ( η συνειδητά υποκριτές ) δεν το βλέπανε. Ότι δηλαδή δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή Ευρωζώνη η Ευρωπαϊκή Ένωση των καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αυτό ήταν χιλιοειπωμένο και χιλιογραμμένο από όσους ( όλο και λιγότερους δυστυχώς στο διάβα των χρόνων της μεταπολίτευσης) στην ελληνική αριστερά και στο κομμουνιστικό κίνημα δεν υπέκυψαν στο κυρίαρχο υπόδειγμα, στις σειρήνες του ευρωπαϊσμού της υποτέλειας-εξάρτησης. Η αμήχανη ομολογία του Τσίπρα πως δεν περίμενε τέτοια σκληρότητα και εκβιασμό είναι η επιτομή της δικαίωσης των Λακαιδεμόνιων που βάστηξαν τις Θερμοπύλες του συνεχιζόμενου αγώνα ενάντια στην ΕΟΚ , στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην Ευρωζώνη και σε ότι άλλο όνομα πάρει αυτή η λύκο-συμμαχία των ιμπεριαλιστών. Και ταυτόχρονα ομολογία της συντριβής όλων των αυταπατών, παλιών και νέων που καλλιέργησε ιδιαίτερα το ευρώ-κομουνιστικό ρεύμα στο οποίο , την γκορμπατσοφική περίοδο, προσχώρησαν πρόθυμα αρκετοί από τους παλιούς “ορθόδοξους” οι οποίοι τώρα κάνουν σχέδια βήτα... στον αέρα, αναπαλαιώνοντας αυταπάτες.
Η μεγάλη όμως χρεοκοπία είναι αυτή που ακόμα δεν ομολογείτε από κανέναν σχεδόν που υποστήριξε το σχέδιο Σύριζα. Η -για ακόμη φορά- συντριβή της ιδέας πως ο καπιταλισμός και το καθεστώς της εξάρτησης μπορεί να μετεξελιχθεί σταδιακά , από τα μέσα, με προγράμματα-γέφυρα και μεταβατικά-υπερβατικά σχήματα διακυβέρνησης. Δίχως οι εργαζόμενοι και ο λαός να μπορούν και αληθινά να κρατούν στα χέρια τους την πραγματική εξουσία. Δηλαδή ο αριστερός κυβερνητισμός με επαναστατική λογοκοπία και δήθεν ριζοσπαστικό μανδύα που συνεχίζει να ηγεμονεύει ιδεολογικά την σύμπασα σχεδόν “αριστερά”. Αυτόν τον κυβερνητισμό που οι περισσότεροι αποστάτες της τελευταίας στιγμής του όλου Σύριζα, προσπαθούν να επαναφέρουν από το παράθυρο , όταν η ζωή τον πέταξε από την πόρτα, μέρα μεσημέρι μπρος στα μάτια όλων μας.
Κάποιοι μίλησαν για την ανάγκη αναστοχασμού για τα όσα έγιναν. Άλλοι για μια σισύφεια πορεία που πρέπει να ξανά-ξεκινήσει. Χρήσιμο το πείσμα αλλά δεν φτάνει. Κυρίως χρειάζεται μια ριζική επανεξέταση του κυρίαρχου υποδείγματος στην αριστερά που πλειοψηφεί και αποπειράθηκε να κυβερνήσει. Λιγότερη λογοκοπία, οικονομία στα “σχέδια” για εύκολες νίκες και σύντομες ανατροπές και σκύψιμο στις ανάγκες της καθημερινής ταξικής πάλης. Η οποία στο επόμενο διάστημα θα είναι πολύ πιο δύσκολη, σκληρή και απαιτητική. Να σηκώσουμε τον βράχο της παρατεταμένου αγώνα αλλαγής των συσχετισμών στην κοινωνική βάση αλλά και να προσπαθήσουμε να τον ανεβάσουμε στο σωστό βουνό της οικοδόμησης ενός γνήσιου επαναστατικού κινήματος. Να πασχίσουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού -λαϊκού κινήματος μέσα στους αγώνες. Και να παλέψουμε για την ανασύσταση του εκκωφαντικά απόντος κομμουνιστικού κινήματος. Μόνο τότε η ο βράχος δεν θα πέφτει κάθε φορά στις ρίζες του βουνού...
* Ο Δημήτρης Παυλίδης είναι υποψήφιος με την εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) -ΜΛ-ΚΚΕ στις Σέρρες.
http://www.efsyn.gr/
10 σχόλια:
Ανημπόρια και μοιρολατρία και ήττα, πολύ ήττα ρε σύντροφε.
Τουλάχιστον άλλοι που συμφωνούν ότι είναι τέτοια και τόση, και τόσο οριστική η συντριβή μας δεν κατεβαίνουν στις εκλογές.
Επίσης όχι, δεν είναι μοιραίο από τα πριν ότι αν έρθει η αριστερά στην κυβέρνηση θα γίνει ένα γελοίο κεντρώο πράγμα που θα εφαρμόσει μνημόνια, ή όπως λέγονται κάθε φορά οι επιθετικότερες πολιτικές του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού. Αυτά λέει και ο Τσίπρας. Αν ήταν μοιραίο θα είχε γίνει πάντα, παντού στον κόσμο. Είναι η ταξική πάλη που τα κρίνει αυτά και όχι οι νομοτέλειες. Μια αριστερά με φιλοιμπεριαλιστικές προσλαμβάνουσες και στόχο την διακυβέρνηση θα γίνει αυτό, αλλά γιατί να γίνει μια τέτοια αριστερά η φωνή των αγώνων ? Όσοι σταθήκαμε απέναντι σε αυτή την προοπτική δικαιωθήκαμε, αν και δεν είναι της ώρας, καμία επανάσταση δεν ακολούθησε το "ξεσκέπασμα" και οι εγωταλεγάκηδες συναντάνε το ψυχρό "ε και ?"
Δίνουμε την μάχη απέναντι στην αποχή, την παραίτηση, τον μνημονιακό χαβαλέ, το there is no alternative.To OXI είναι εδώ, το 500.000 που βρήκε μπροστά του ο Τσίπρας στις 3 Ιούλη και ... διάβασε μια από τις τέσσερις σελίδες που είχε μαζί του, και τα 3500.000 που τσάκισαν την τρομοκρατία του ιμπεριαλισμού, αυτός ο ταξικός και εθνικός σεισμός είναι εδώ παρά την πληθώρα δεξιών "αριστερών" και αριστερών νεκροθαφτών του
Οι εκλογές που η αριστερά θα πέσει 30% είναι ακόμα πιο ναρκοθετημένες να βγάλουν ανημπόρια και παραίτηση, δεν θα είναι μια καλή Κυριακή αυτή, μπορεί όμως από Δευτέρα να πάμε καλύτερα, να αντισταθούμε, να έχουμε νίκες.
Εκεί θα κριθούν και όσοι αναφέρονται στην αριστερά και όχι από τα λόγια τα παχιά που έλεγε και ο Μπρεχτ
https://www.youtube.com/watch?v=ibJm_JZoPVE
Κώστας
“Επίσης όχι, δεν είναι μοιραίο από τα πριν ότι αν έρθει η αριστερά στην κυβέρνηση θα γίνει ένα γελοίο κεντρώο πράγμα που θα εφαρμόσει μνημόνια, ή όπως λέγονται κάθε φορά οι επιθετικότερες πολιτικές του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού.”
Το αστείο είναι ότι κανείς, ούτε η ΛΑΕ ούτε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ούτε κανείς σας μπορεί να απαντήσει σε στοιχειώδη ερωτήματα!
Ας δούμε και την διακήρυξη της ΛΑΕ (http://www.naftemporiki.gr/cmsutils/downloadpdf.aspx?id=998576):
1)«Το πρόβλημα με αυτή την εναλλακτική πρόταση δεν είναι η τάχα ανεπαρκής «τεχνική» επεξεργασία της, αλλά η ελλιπής πολιτική προετοιμασία της: το γεγονός ότι δεν έχει συζητηθεί στον απαιτούμενο βαθμό μέσα στο λαό και στις κοινωνικές συλλογικότητες. Δηλαδή, ανάμεσα σε εκείνους που θα κληθούν να παλέψουν σκληρά, απέναντι σε τεράστια συμφέροντα, για την υλοποίησή της. Αυτό το κενό φιλοδοξούμε να καλύψουμε άμεσα, με μια μεγάλη καμπάνια δημόσιου διαλόγου, απέναντι σ’ όσους πασχίζουν να επιβάλουν ένα νέο «ιδιώνυμο». Να δαιμονοποιήσουν, ακόμη και να ποινικοποιήσουν την «απαγορευμένη» συζήτηση»
Εδώ προσπερνάει το ζήτημα της συγκρότησης του λαού, πολιτικής συνείδησης, ετοιμότητα κτλ και αναφέρει ότι πρόκειται απλά για ζήτημα συζήτησης. Η ΛΑΕ θα συζητήσει και ο λαός θα συγκροτηθεί.
2)«Η εθνικοποίηση των τραπεζών και η λειτουργία τους υπό καθεστώς κοινωνικού ελέγχου, με απόλυτη εξασφάλιση της λαϊκής αποταμίευσης»
Ο κοινωνικός έλεγχος στις τράπεζες πως θα γίνει; Θα γίνουν εκλογές σε σωματεία και συλλόγους και θα πάμε με εκπροσώπους;
3) «Οικονομική ανασυγκρότηση και πολιτιστική αναγέννηση»
‘Εντάσσεται στο συνολικό στόχο της διεκδίκησης της πολιτικής εξουσίας από μια ευρύτερη λαϊκή συμμαχία. Υπηρετεί ένα πρόγραμμα άμεσης διεξόδου σήμερα, που μπορεί να επιβληθεί από μια κυβέρνηση η οποία θα στηρίζεται στη δύναμη του οργανωμένου λαού και στους δικούς του διακριτούς θεσμούς, στο εργατικό κίνημα, στο κίνημα της νεολαίας, στα τοπικά και περιβαλλοντικά κινήματα, στα κινήματα αλληλεγγύης, στις μορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης. Η εφαρμογή ενός τέτοιου προγράμματος μπορεί να αλλάξει τους κοινωνικούς συσχετισμούς και να διαμορφώσει τους όρους για τη χάραξη ενός άλλου δρόμου για την ελληνική κοινωνία, με σοσιαλιστική προοπτική.»
Οι μορφές αυτοοργάνωσης του λαού (σωματεία, σύλλογοι) είναι σε κακή κατάσταση. Ποιος θα αντιμετωπίσει την αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό; Αν υποθέσουμε ότι ο Λαφαζάνης με αυτό το πρόγραμμα θα τους πάρει κομμάτι του πλούτου τους θα επιτεθούν λυσσασμένα. Τι θα γίνει τότε; Η προγραμματική διακήρυξη προφανώς και δεν μπορεί να απαντήσει. Βάζει στο τέλος λίγη κινηματική γαρνιτούρα, αλλά το κύριο πιάτο είναι ο κυβερνητισμός. Λόγια του αέρα ίδια με του ΣΥΡΙΖΑ που κατέληξε στην υποταγή!
g
"Η μεγάλη όμως χρεοκοπία είναι αυτή που ακόμα δεν ομολογείτε από κανέναν σχεδόν που υποστήριξε το σχέδιο Σύριζα. Η -για ακόμη φορά- συντριβή της ιδέας πως ο καπιταλισμός και το καθεστώς της εξάρτησης μπορεί να μετεξελιχθεί σταδιακά , από τα μέσα, με προγράμματα-γέφυρα και μεταβατικά-υπερβατικά σχήματα διακυβέρνησης. Δίχως οι εργαζόμενοι και ο λαός να μπορούν και αληθινά να κρατούν στα χέρια τους την πραγματική εξουσία. Δηλαδή ο αριστερός κυβερνητισμός με επαναστατική λογοκοπία και δήθεν ριζοσπαστικό μανδύα που συνεχίζει να ηγεμονεύει ιδεολογικά την σύμπασα σχεδόν “αριστερά”. Αυτόν τον κυβερνητισμό που οι περισσότεροι αποστάτες της τελευταίας στιγμής του όλου Σύριζα, προσπαθούν να επαναφέρουν από το παράθυρο , όταν η ζωή τον πέταξε από την πόρτα, μέρα μεσημέρι μπρος στα μάτια όλων μας".
Σ' αυτά τα λόγια ο Κώστας βλέπει την χρεωκοπία, την ήττα ΚΑΙ της δικής του αντίληψης. Και προκειμένου να το αντιμετωπίσει κατάματα, κομμάτι δύσκολο, χρεώνει την ήττα της ρεφορμιστικής χίμαιρας που ΚΑΙ ο ίδιος πίστεψε, στον αρθρογράφο. Το άλλο, το να οραματιστεί και να παλέψει μια άλλη πορεία, για το κίνημα και τον λαό, μια πορεία ενάντια στο σύστημα, επαναστατική,ούτε που το φαντάζεται ούτε που το διανοείται. Γι αυτό και κάνει ή δεν καταλαβαίνει ούτε το πως κλείνει το άρθρο:
"Κυρίως χρειάζεται μια ριζική επανεξέταση του κυρίαρχου υποδείγματος στην αριστερά που πλειοψηφεί και αποπειράθηκε να κυβερνήσει. Λιγότερη λογοκοπία, οικονομία στα “σχέδια” για εύκολες νίκες και σύντομες ανατροπές και σκύψιμο στις ανάγκες της καθημερινής ταξικής πάλης. Η οποία στο επόμενο διάστημα θα είναι πολύ πιο δύσκολη, σκληρή και απαιτητική. Να σηκώσουμε τον βράχο της παρατεταμένου αγώνα αλλαγής των συσχετισμών στην κοινωνική βάση αλλά και να προσπαθήσουμε να τον ανεβάσουμε στο σωστό βουνό της οικοδόμησης ενός γνήσιου επαναστατικού κινήματος. Να πασχίσουμε για την ανασυγκρότηση του εργατικού -λαϊκού κινήματος μέσα στους αγώνες. Και να παλέψουμε για την ανασύσταση του εκκωφαντικά απόντος κομμουνιστικού κινήματος. Μόνο τότε η ο βράχος δεν θα πέφτει κάθε φορά στις ρίζες του βουνού..."
Πάντως όλοι αυτοί που εξακολουθούν να θυμούνται το ΟΧΙ καλό θα ήταν κάποια στιγμή, αν δεν τους κάνει κόπο, να απαντήσουν γιατί αυτό δεν αποτέλεσε καταλύτης ώστε να ξαναβγεί στους δρόμους ο λαός για να διαδηλώσει κατά του νέου μνημονίου και κυρίως να μας πουν που ήταν όταν καλούσαν το κόσμο σε συγκεντρώσεις κατά της ψήφισής του αλλά οι ίδιοι ήταν άφαντοι.
Το ερώτημα απευθύνεται και στη ΛΑΕ και στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Και μη μου πει κανείς ότι ήταν Αύγουστος γιατί από μνήμη πάω αρκετά καλά ώστε να θυμάμαι Αύγουστους με πολύ λιγότερο κόσμο στην Αθήνα αλλά με αρκετά περισσότερο κόσμο σε συγκεντρώσεις και βεβαίως δεν μπορώ να θυμηθώ προηγούμενο αριστερής δύναμης, πόσο μάλλον "μετωπικής" που να καλούσε σε συγκέντρωση και η ίδια να μην έχει στείλει ούτε καν αντιπροσωπεία. Που ήσασταν συναγωνιστές; Ετοιμάζατε το "νέο" σχέδιο;
O κόσμος δεν βγαίνει στον δρόμο τις στιγμές της συντριπτικές ήττας. Το ΟΧΙ είναι μια βαθιά τομή που θα έχει συνέπειες για χρόνια, ή δεν θα έχει αν δεν ξεπεράσουμε την ήττα. Πάντως σημάδεψε την ελληνική ιστορία, την πάλη του λαού, όσους σνόμπαραν την μάχη εκείνη κλπ. Όσοι καλούν βέβαια σε κινητοποιήσεις πρέπει να κατεβαίνουν, για την άλλη ερώτηση, αν και δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι δεν ήταν καθόλου. Η κάμψη αγγίζει πάντως και τους οργανωμένους χώρους που μπορεί να μην μπορούν να κινητοποιούν πάντα έστω έναν πυρήνα, πόσο μάλλον πιο έξω. Αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι ο λαός αν δεν είναι στον δρόμο. Για τον χώρο ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ υπήρχε και μια δυσάρεστη διαδικασία που έτρεχε από τις 6 Ιουλίου με την διάσπαση του που μπορεί να έκανε και οργανωτική ζημιά στον δρόμο
Κώστας
ΜΕ ΜΕΤΩΠΟ ΑΚΕΠ ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΑ
ΔΕΞΙΟΙ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ
ALL TOGETHER RIGHT NOW OVER ME
ΦΕΡΤΕ ΜΟΥ ΚΑΛΠΕΣ ΝΑ ΧΑΡΩ ΓΙΑΤΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩΩΩΩ
Ωχ, μόλις διάβασα, ότι ένα δημοψήφισμα σημάδεψε την πάλη του λαού.
Την πάλη του λαού. Ένα δημοψήφισμα.
Την πάλη του λαού. Μια κάλπη.
Θα μπορούσε να είναι τίτλος άρθρου στο κουλούρι αυτό.
Άρθρο στο κουλούρι πρέπει να γίνουν οι κομμουνιστές που ούτε στην κάλπη δεν φαντάζονται να τα βάλουν με τον ιμπεριαλισμό.
Με τα ΟΧΙ κρατηθήκαμε όρθιοι ως λαός και ως χώρα και όχι με τα ΝΑΙ της υποταγής (Παναγιώτης Λαφαζάνης, Ομόνοια 15/9/2015)http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=22101:lafazanis&catid=83:aristera&Itemid=200
Ούτε με τα άκυρα-λευκά-αποχή λέω γω. Καμία αποχή, καμία ουδετερότητα, καμία μετάθεση στο μέλλον, καμια ανημπόρια, καμία δικαιολογία για κανέναν.
Κώστας
Καμία δικαιολογία σε όσους πουλάνε κούφια ελπίδα και σώσιμο στο λαό.
Καμία δικαιολογία σε όσους επιλέγουν συνειδητά να διαστρεβλώνουν θέσεις, χωρίς να απαντούν επί της ουσίας στη συγκεκριμένη άποψη της αποχής από το δημοψήφισμα, όπως τέθηκε από τη μεριά των δύο μ-λ.
Καμία δικαιολογία σε όσους έχουν θεοποιήσει την κάλπη, χωρίς να εξετάζουν κάθε φορά τι κρίνεται μέσα από αυτή, αλλά ορμάνε σαν τα σκυλιά, που τους πετάς το μπαλάκι.
Καμία δικαιολογία σε όσους κηνυγάνε συμμαχίες με βουλευτές και υπουργούς, που λίγο καιρό πριν δήλωναν όρκους πίστης στην ΕΕ και υπέγραφαν μνημόνια.
Καμία δικαιολογία σε όσους σκορπάνε απογοήτευση και αυταπάτες στο λαό, απομακρύνοντας τον από το ρεαλισμό των αγώνων και των αντιστάσεων και οδηγώντας τον στο ρεαλισμό της υποταγής, της υποτιθέμενης "διαπραγμάτευσης", της καλύτερης διαχείρισης ενός συστήματος, που ξεβράζει πτώματα στις ακτές, καταληστεύει, καταστρέφει, τρομοκρατεί.
Καμία δικαιολογία στα πάσης φύσεως σύριζα, που θέλουν άλλους νταβατζήδες για το λαό μας ή ζητούν από τους ήδη υπάρχοντες να γίνουν καλύτερα παιδιά.
Καμία δικαιολογία σε όσους ξεπουλάνε το όνομα της αριστεράς.
Καμία αποχή, καμία ουδετερότητα, καμία μετάθεση στο μέλλον, καμια ανημπόρια, καμία δικαιολογία για κανέναν. ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΙΟ ΤΣΟΥΤΣΕΚΙ ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΠΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ.
ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΛΑΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΕΙΣ! ΕΞΩ ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ
"Ο ρεφορμισμός αποτελεί αστική εξαπάτηση των εργατών, που θα μένουν πάντα μισθωτοί σκλάβοι, παρά τις επιμέρους βελτιώσεις, όσο θα κυριαρχεί το κεφάλαιο.
Η φιλελεύθερη αστική τάξη, δίνοντας με το ένα χέρι μεταρυθμίσεις, με το άλλο τις παίρνει πάντα πίσω, τις εκμηδενίζει, τις χρησιμοποιεί για να υποδουλώνει τους εργάτες, για να τους διαιρεί σε ξεχωριστές ομάδες, για να διαιωνίζει τη μισθωτή σκλαβιά των εργαζομένων. Γι’ αυτό ο ρεφορμισμός, ακόμη κι όταν είναι ολότελα ειλικρινής, στην πράξη μετατρέπεται σε όργανο αστικής διαφθοράς και εξασθένισης των εργατών. Η πείρα όλων των χωρών δείχνει ότι, όπου οι εργάτες έδωσαν εμπιστοσύνη στους ρεφορμιστές, βρέθηκαν πάντα γελασμένοι.
Αντίθετα, όπου οι εργάτες αφομοίωσαν τη διδασκαλία του Μαρξ, δηλ. κατάλαβαν ότι η μισθωτή σκλαβιά είναι αναπόφευκτη, όσο θα διατηρείται η κυριαρχία του κεφαλαίου, δεν αφήνουν να τους εξαπατήσουν με κανενός είδους αστικές μεταρυθμίσεις. Οι εργάτες που έχουν καταλάβει, πως σε συνθήκες διατήρησης του καπιταλισμού οι μεταρυθμίσεις δεν μπορούν να είναι ούτε σταθερές, ούτε σοβαρές, παλεύουν για βελτιώσεις και χρησιμοποιούν τις βελτιώσεις για να συνεχίσουν πιο επίμονη πάλη ενάντια στη μισθωτή σκλαβιά."
Β.Ι. Λένιν. Άπαντα 5η έκδ. τόμ. 24ος, σελ. 1-4
Volteros
Δημοσίευση σχολίου