Ένα νέο θεματικό πάρκο, το Dismaland, μια παρωδία των θεματικών πάρκων με ένα ετοιμόρροπο κάστρο και βαρκούλες σε μια λίμνη γεμάτη με πρόσφυγες, έχει στηθεί στη Βρετανία, χάρη σε μια πρωτοβουλία του Μπάνκσι, του Βρετανού καλλιτέχνη δρόμου που έγινε γνωστός για τις ειρωνικές τοιχογραφίες του σε αναπάντεχα σημεία. Το "Πάρκο της Σύγχυσης", στο Γουέστον-σούπερ-Μέιρ, μια παραθαλάσσια πόλη κοντά στη γενέτειρα του Μπάνκσι, το Μπρίστολ, αυτοαποκαλείται "Το πιο απογοητευτικό νέο αξιοθέατο της Βρετανίας".. Ο ίδιος ο Μπάνκσι ανέφερε ότι το σόου αυτό είναι "κάπως διαφορετικό" επειδή η τέχνη του δρόμου με την οποία έγινε διάσημος σε όλον τον κόσμο έχει γίνει "τόσο καθησυχαστικά λευκή, μεσοαστική και χωρίς γυναίκες, όπως και οποιοδήποτε άλλο καλλιτεχνικό κίνημα". Οι επισκέπτες του "πάρκου" που στήθηκε σε μια εγκαταλειμμένη πισίνα μπορούν να φωτογραφηθούν με φόντο το καμένο κάστρο τύπου Ντίσνεϊλαντ ή με τη νεκρή Σταχτοπούτα, η οποία σκοτώθηκε σε τροχαίο με την άμαξά της. Την ίδια ώρα, κατσούφηδες υπάλληλοι κυκλοφορούν στο χώρο κρατώντας μπαλόνια με τη φράση "Είμαι ηλίθιος". Οι επισκέπτες μπορούν ακόμα να δουν φουσκωτά στα λερά σιντριβάνια γεμάτα πρόσφυγες και απειλητικές τορπιλάκατους.
Η «τέχνη που μεγεθύνει» δεν μπορούσε με καλύτερο τρόπο να αποδώσει και να εκφράσει την σημερινή οικονομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα: Σύγχυση σε δοσολογία ισχυρή με την απογοήτευση- αποθάρρυνση.
Από τη μια η ασφυκτική ανάγκη των λαϊκών μαζών να υπερασπιστούν στοιχειώδη δικαιώματα τους (το παράδειγμα της ανατροπής στο ασφαλιστικό στη χώρα μας, ανατροπή που σε τέτοιο βαθμό επιχειρήθηκε μόνο επί Πινοσέτ, μέρες που ναι), είναι χαρακτηριστικό.
Μάζες που «δεν μπορούν να κυβερνηθούν με τον παλιό τρόπο» αλλά και που -ταυτόχρονα- δεν βρίσκουν τον τρόπο και τους δρόμους να βγουν στο προσκήνιο της ιστορίας.
Αλλά και στα «πάνω πατώματα», στους ισχυρούς του ιμπεριαλιστικού κόσμου που «δεν μπορούν να κυβερνήσουν με τον παλιό τρόπο» οι απαντήσεις δεν είναι καθόλου δεδομένες. Το μόνο δεδομένο ως κατεύθυνση είναι η επέκταση της βαρβαρότητας και της φρίκης των ακρωτηριασμών λαών και χωρών.
Τι άλλο πιο γλαφυρό θα μπορούσε να περιγράψει της σύγχυση της εποχής από τις μεγάλες πορείες απελπισίας των προσφύγων στα Αυστροουγγρικά σύνορα; Η σύγχυση εδώ δεν είναι αυτό καθαυτό το γεγονός. Μάλλον το γεγονός αποκαλύπτει με τον πιο καθαρό τρόπο την ιστορική συνέχεια του ιμπεριαλιστικού συστήματος. Η σύγχυση καταγράφεται στα πορτρέτα των μακελλάρηδων τους που κρατούν οι απελπισμένοι πρόσφυγες ως σωτήρες …
Ούτε σύγχυση προκαλεί το άλλο γεγονός, του εγκλεισμού τους σε γνωστό για τις φρικιαστικές θανατώσεις χιλιάδων πειραματανθρώπων πρώην ναζιστικού στρατοπέδου συγκέντρωσης. Κατάλληλα διαμορφωμένου προς την κατεύθυνση των άμεσων βιοτικών αναγκών βεβαίως και ρετουσαρισμένου.
Κάτι τέτοιο αποτελεί τρανό παράδειγμα της ίδιας συνέχειας.
Η σύγχυση και η απελπισία περιγράφονται από δηλώσεις προσφύγων πως κάτι τέτοιο δεν τους απασχολεί…
Ζούμε σε μια εποχή που αυτό που ήταν δεν… είναι πια και αυτό που το αντικαθιστά δεν πείθει ότι… είναι.
Το ελληνικό προεκλογικό σκηνικό είναι ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα της σύγχυσης που περιγράφτηκε.
Και δεν εννοούμε τις περιπέτειες της μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού με τον πολιτικό τους προσωπικό…. Αυτό το πρόβλημα τους το… χαρίζουμε. Μας ενδιαφέρει η σύγχυση που εμφιλοχωρεί στο… δικό μας στρατόπεδο, σε αυτό του λαού:
· Μία κυβέρνηση της «αριστεράς» που υπόσχεται να μην μας… πονέσει όσο οι «άλλοι» για να εφαρμόσει την πιο δεξιά πολιτική.Εδώ βέβαια χωράνε δύο «πονηρά» ερωτήματα.
· Τις αμαρτίες της συγκυβέρνησης που τις επωμίζεται το σύνολο της αριστεράς αφού δεν ξεπροβάλλει καιρό τώρα μία αριστερά της διαφοροποίησης από τις επιλογές και τις νόρμες του συστήματος.
· Τις πιο μαύρες, βάρβαρες και αντιδραστικές δυνάμεις του κεφαλαίου που κυνικά αναλαμβάνουν την ευθύνη πολιτικών δολοφονιών και θέλουν να εκφράσουν μέσα από την στοχοποίηση της αριστεράς-και δυστυχώς ως ένα βαθμό το καταφέρνουν (μαύρη έκφραση κυριολεκτικά!)- τη διάχυτη λαϊκή δυσαρέσκεια.
· Την χαρακτηριστική εμμονή του συνόλου της αριστεράς (ενδό -εξωκοινοβουλευτικής) στην ίδια αποτυχημένη … αδιέξοδη συνταγή μιας τάχα άλλης κεντρικής πολιτικής πρότασης. Εδώ και τώρα ή κάπου στο μέλλον. Μέχρι όμως στιγμής «χαμός και πανικός» γίνεται από την βάρβαρη επίθεση του συστήματος και όχι εκεί που μας υπόσχονται τα «άγρια» συνθήματα που ακούγονται στις συγκεντρώσεις. Δυστυχώς, για όλους μας, το «εμείς ή αυτοί» παίρνει μία τροπή καθόλου επιθυμητή από αυτούς που το δημιούργησαν ως σύνθημα και το κότσαραν σε κάθε συνδικαλιστική αφίσα τα τελευταία χρόνια. Γιατί αιρετικά εδώ θα υποστηριχτεί πως η αριστερά είναι… ενωμένη! Δεν ζούμε «αλλού» μην ανησυχείτε: Ενωμένη όμως γύρω από ένα κοινό πυρήνα απόψεων που γεννήθηκε από την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος, «θήλασε» από αυτήν και έφερε το γερασμένο της σώμα μέχρι τις μέρες μας. Γι αυτό και οι διασπάσεις και οι ανασυγκολλήσεις που οδηγούν σε νέα… διάσπαση δεν έχουν καν την προωθητική ώθηση εκείνων των διασπάσεων του προηγούμενο αιώνα που δημιούργησαν τις μεγάλες ενότητες και τα συμπαγή μέτωπα.
Γι' αυτό οδηγούν εντός εκτός και δυστυχώς επί τα.., αυτά!
Το ένα είναι: «Ποια είναι η τοποθέτηση σας για την ΑΠΟΧΗ;».
Είναι αλήθεια πως εμείς που υποστηρίζουμε την εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ δεν κατακεραυνώνουμε την ΑΠΟΧΗ. Και όχι γιατί πρόσφατα ΑΠΕΙΧΑΜΕ -και δικαιωθήκαμε γι αυτό- από το κάλπικο δημοψήφισμα που μεταμόρφωσε το ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε μνημονιακό ΝΑΙ. Ξέρουμε πως εκλογικά Η ΑΠΟΧΗ μας θίγει όπως επίσης γνωρίζουμε πως εκτός από την αντίθεση του λαού στους εκβιασμούς είναι ταυτόχρονα και έκφραση αποθάρρυνσης και απογοήτευσης. Ούτε επίσης έχουμε στο… εικονοστάσι μας (για την ακρίβεια δεν διαθέτουμε τέτοιο) τις εκλογές όπως το σύνολο της αποδέλοιπης αριστεράς. Όμως θα την συναθροίσουμε (μαζί με τα άκυρα-λευκά) σε έναν μαζικό πολιτικό επαναπατρισμό των αριστερών ψήφων (και όχι μόνο στη δική μας συνεργασία) αλλά και ως εκδήλωση αμφισβήτησης του σκηνικού που πάει να στηθεί. Σε όσους μάλιστα μιλούν για «απολιτίκ» μάζες απαντάμε να κάνανε καλύτερα τη δουλειά τους οι αριστεροί «πολιτίκ» ινστρούχτορες.
Βέβαια πριν κάποιος αγωνιστής ή προοδευτικός άνθρωπος οδηγηθεί στη λύση της ΑΠΟΧΗΣ τον καλούμε, στο μέτρο που φτάνει η φωνή μας σε αυτόν, να επανεξετάσει αυτό που εμείς προτείνουμε ως διέξοδο. Και να δυναμώσει τη φωνή μας ΚΑΙ με τη δική του ψήφο.
Το δεύτερο πονηρό ερώτημα αφορά κατά πόσο συμμετέχουμε και εμείς στη σύγχυση. Και φυσικά η σκέψη -πιο γοργή και από την ταχύτητα του φωτός- πηγαίνει στο περίεργο όνομα με τα «μπρος και τα πίσω» που διαβάζονται και… ανάποδα.
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να παραδεχτούμε πως και αυτή η συνεργασία δεν συναντιέται συχνά και όχι μόνο ως όνομα. Πως αντανακλά εκτός από τις δυστυχώς τραγικά επιβεβαιωμένες εκτιμήσεις μας και την ευθύνη της δικής μας αδυναμίας τόσα χρόνια (γιατί και η αδυναμία να παρέμβεις αποφασιστικά στη σύγχυση είναι και μια συμβολή… υπέρ της) για ζητήματα -και όχι μόνον ονόματα-που βέβαια που έπρεπε να έχουν απαντηθεί σε προηγούμενες φάσεις. Όμως το βασικό πρόβλημα δεν βρίσκεται στο όνομα τόσο όσο στο περίφημο δεύτερο «Κάπα» που συναντάς και στις δύο οργανώσεις. Που αν και διατρανώνουν πως αποτελούν οργανώσεις και όχι κόμματα, πως το κόμμα της εργατικής τάξης και η τάξη για τον εαυτό της έχουν δρόμο κλπ ακόμα ωστόσο διαβάζονται τυπικά ως κόμματα. Αυτή είναι η αναντιστοιχία που πρέπει να απαντήσουν και στη δική τους πορεία. Να προσδιορίσουν το δικό τους δρόμο, τη πιο οργανική συμμετοχή τους στην ταξική πάλη, στις εστίες αντίστασης και στα αναγκαία λαϊκά μέτωπα που πρέπει να οικοδομηθούν. Στην κοινή δράση των δυνάμεων που μπορούν να ενωθούν αλλά και στην οικοδόμηση ταυτόχρονα μιας πιο μόνιμης, στερεής βάσης αναμέτρησης με τις πολιτικές και τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού.
Τότε ίσως φανεί πως ακόμα και η σύγχυση να ήταν ένα αναγκαίο στάδιο, για μία πιο απλόχερη αποκάλυψη.
Δημήτρης Μάνος εκπαιδευτικός μέλος του ΚΚΕ (μ-λ).
6 σχόλια:
Κάτι που μάλλον θα φαντάζει λεπτομέρεια αλλά καλό είναι να ακριβολογεί κανείς.
Το Μ-Λ ΚΚΕ πότε διατράνωσε πως είναι οργάνωση και όχι κόμμα; Μια απλά αναζήτηση στην ιστοσελίδα του αποδεικνύει το αντίθετο.
Κι αυτό έχει σημασία διότι αυτή η υποτιθέμενη κοινή συνισταμένη των δυο πολιτικών σχηματισμών (οργανώσεων κατά τον συγγραφέα, οργάνωσης και κόμματος κατά τους ίδιους τους σχηματισμού) χρησιμοποιείται ως σημείο εκκίνησης για ένα ευρύτερο συλλογισμό του συγγραφέα που έχει αρκετό ενδιαφέρον και αρκετό ζουμί.
Δηλαδή για να καταλάβω το Μ-Λ ΚΚΕ λέει ότι είναι το κόμμα της εργατικής τάξης; Σε όλες τις κοινές εκλογικές παρουσιάσεις-εκδηλώσεις (και παραβρέθηκα σε ένα ικανό αριθμό) ποτέ δεν άκουσα ή διάβασα κάτι τέτοιο. Αντίθετα - η πλέον πρόσφατη ήταν στη Βέροια προχτές- αυτό έθετε ως καθήκον και ο ομιλητής και η παρουσιάστρια του ψηφοδελτίου.Άλλο τώρα πως βλέπει την ενότητα των μαρξιστών λενινιστών και τη δημιουργία κόμματος κλπ. Ποτέ όμως δεν γράφτηκε πως αποτελεί το κόμμα της εργατικής τάξης.Μην μπερδεύεσαι...
ΔΜ
Δεν είπα πουθενά πως αυτοαποκαλείται κόμμα της εργατικής τάξης, αλλά κόμμα. Ενώ το άρθρο αναφέρει πως αυτοαποκαλείται οργάνωση όπως κάνει το ΚΚΕ(μ-λ). Αυτό και τίποτα παραπάνω.
Θα ήθελα να μείνω και εγώ στην τελευταία παράγραφο του άρθρου.
Η εντύπωση που μου δίνεται είναι μια σύνδεση της αναντιστοιχίας του όρου "κόμμα" σε σχέση με τα πραγματικά μεγέθη των δυο οργανώσεων, με την αναγκαιότητα να απαντηθεί αυτή η αναντιστοιχία μέσα στην ταξική πάλη κλπ, αλλά με όρους ενότητας των δυο οργανώσεων. Η αναφορά στις αναγκαιότητες αυτές, γίνεται σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο από τον αρθρογράφο, δίνοντας την εντύπωση ότι αποτελεί κοινό προβληματισμό και ίσως στόχευση - καθήκον και για τις δυο δυνάμεις.
Επειδή παρακολουθώ καιρό τώρα τις τοποθετήσεις τους, η τοποθέτηση αυτή (αν είναι όντως έτσι κατά τον αρθρογράφο και όχι παρανόηση δική μου), αποτελεί σημαντική διαφοροποίηση, τουλάχιστον όσο αφορά το ΚΚΕ(μ-λ). Γιατί το Μ-Λ ΚΚΕ χρόνια τώρα διακηρύσσει ως προοπτική διεξόδου για το κίνημα, την κομματική ενότητα των μαρξιστών - λενινιστών. Μήπως το ΚΚΕ(μ-λ) σκέφτεται να προσχωρήσει σε μια τέτοια αντίληψη; Μήπως τελικά και το εγχείρημα της Λαϊκής Αντίστασης, δεν αποτελεί πρόπλασμα πολιτικού μετώπου αλλά προάγγελο τέτοιων ενοτήτων;
Γιατί εδώ και λίγους μήνες, ειδικά από το δημοψήφισμα και μετά, η στάση των δυο οργανώσεων απέναντι σε δυνάμεις, τάσεις, συσπειρώσεις, διασπάσεις κλπ της υπόλοιπης εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, συνιστά πιο πολύ πολεμική για κόψιμο γεφυρών παρά κριτική με παράλληλη απεύθυνση για πρωτοβουλίες κοινής δράσης.
Και μήπως τελικά αυτή η "κοινή δράση όσων μπορούν να ενωθούν", που αναφέρει στο τέλος ο αρθρογράφος, ουσιαστικά αποτελεί μια τυπική επίκληση του όρου, ουσιαστικά όμως, ΜΕ ΑΛΛΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ. Γιατί όταν μέσα από τη στάση σου και την πολεμική σου, πρακτικά αποκλείεις άλλες δυνάμεις, τότε η κοινή δράση "όσων μπορούν να ενωθούν σε αυτή" που επικαλείσαι, ουσιαστικά θεωρείς ότι με τους σημερινούς όρους μπορεί να είναι μόνο κοινή δράση των μ-λ δυνάμεων.
Η ανάγκη να συνδεθεί ουσιαστικά με την ταξική πάλη κάθε οργάνωση που αναφέρεται στον κομμουνισμό, στον μαρξισμό λενινισμό κλπ είναι διαρκής ,πάγια και όχι προσωποπαγής κατ ανάγκη για τις δύο οργανώσεις. Το πως γίνεται η κομματική οικοδόμηση και η ενότητα είναι όντως θέμα που θέλει πολύ συζήτησης και εξ άλλου αν ταυτίζονταν οι προσεγγίσεις των δύο οργανώσεων στο θέμα αυτό δεν θα ήταν και... δύο οργανώσεις.
Η ΛΑ ΑΑΣ είναι μία πολιτική πρωτοβουλία συνεργασίας των δύο οργανώσεων που απευθύνεται σε κόσμο του αγώνα και της πάλης πέρα των δύο οργανώσεων. Η ανάγκη να πάρει αυτή η πολιτική κίνηση πιο πλατιά αλλα΄και πιο μετωπικά χαρακτηριστικά είναι το ζητούμενο. Η κοινή δράση και οι πλατύτερες πρωτοβουλίες, κινήσεις κλπ στους μαζικούς χώρους για συγκεκριμένα θέματα και ζητήματα μπορούν να "χωρέσουν" και άλλες δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά (εξαιρείται -στην πράξη- ο Σύριζα στη σημερινή του μετεξέλιξη) ακόμα και αν υπάρχουν αποκλίσεις στα γενικά. Αυτό εννοείται με τη φράση "όσων μπορούν να ενωθούν" γιατί φυσικά και δεν είναι στο χέρι των δύο οργανώσεων αν μπορεί να προχωρά κάτι τέτοιο. Όσο πιο υπαρκτή και συνεχής είναι η παρουσία της ΛΑ ΑΣ αλλά και όσο οι δύο οργανώσεις συνδέονται με τις αντιστάσεις του λαού περιορίζονται φυσικά τα όρια για αγνόηση των προτάσεων πάλης και παρελκυστικής πολιτικής από τους άλλους αριστερούς χώρους. Και θα αυξάνει την πειθώ στον πλατύτερο ανένταγχτο κόσμο και τους αγωνιστές.
Η κομματική οικοδόμηση και ενότητα είναι μια άλλη -ανώτερη- ιστορία που προϋποθέτει εκτό των άλλων και συνεχή συζήτηση για αυτό που υπήρξε μέχρι σήμερα ως σοσιαλισμός, τον απολογισμό του μλ κινήματος κλπ και προφανώς δεν γίνεται σήμερα απο κοινού .Αυτό είναι φανερό. Όπως επίσης φανερή είνα και η προσπάθεια για την οικοδόμηση μιας πολιτικής συνεργασίας που να θέτει την αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική πάλη στο επίκεντρο.
Σε κάθε περίπτωση η διαφοροποίηση οργάνωση- κόμμα (και τι είναι το κόμμα παρά μία οργάνωση ανώτερου επιπέδου) τίθεται σε αυτή την παρέμβαση ως ένα πολύ πιο σοβαρό ζήτημα σε σχέση με το που θα ... μπουν τα μλ ή ΜΛ .Πίσω, μπρος ή στη...μέση! ΔΜ
Και κάτι ακόμα.
Παρακίνηση για το άρθρο στάθηκε η επίσκεψη κλιμακίου της συνεργασίας στην Επανομή Θεσσαλονίκης (και των δύο "μερών"). Όπου δεχτήκαμε πολλές ερωτήσεις και γι αυτά που υποστηρίζουμε σήμερα και για την πορεία μας.
Κόσμος που δεν συμφωνούσε ή ίσως πρωτοάκουγε τις προσεγγίσεις μας αλλά αντιλαμβανόνταν (άλλο αποδέχομαι άλλο αντιλαμβάνομαι )όλη αυτή την συλλογιστική για το γιατί δεν είμαστε ένα κόμμα , τι είμαστε εμείς τέλος πάντων, αν είμαστε οργανώσεις ,τι σημαίνει η δημιουργία κόμματος της εργατικής τάξης, τι καθήκοντα θέτουμε σήμερα. Βέβαια ίσως δεν έπιανε (και δεν έπιανε) φυσικά τις αποχρώσεις, το "ζουμί" που ψάχνουν οι ενημερωμένοι περί της αριστεράς. Το "ζουμί| που όλο το ψάχνουμε και όλο μας χύνεται...ΔΜ
Δημοσίευση σχολίου