ΑΠΟΧΗ: Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες και προοπτικές

0

Η πολύ μεγάλη αποχή ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά που σημάδεψαν τις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη. Σε αυτές ψήφισαν 5.566.000 άνθρωποι ενώ στο δημοψήφισμα του Ιούλη είχαν ψηφίσει 6.160.000 και στις εκλογές του Γενάρη είχαν ψηφίσει 6.330.000. Ανεξάρτητα από το εάν έχουν εκκαθαριστεί οι εκλογικοί κατάλογοι και είναι ακριβές το επίσημο ποσοστό αποχής 43,5%, γεγονός είναι ότι στις εκλογές συμμετείχαν 764.000 λιγότεροι ψηφοφόροι σε σχέση με το Γενάρη. Το νούμερο είναι προφανώς πολύ μεγάλο (το μεγαλύτερο στην πρόσφατη ιστορία) για να αγνοηθεί…
Οι εκτιμήσεις που ακούστηκαν από διάφορους χώρους για το γεγονός αυτό κινήθηκαν και πάλι στην εκ των υστέρων «ενσωμάτωσή» του σε ό,τι υποκειμενικά συνέφερε τον καθένα. Έτσι, είδαμε τον υποτίθεται ευαίσθητο σε τέτοια θέματα ΣΥΡΙΖΑ να σφυρίζει αδιάφορα για να κρύψει την ικανοποίησή του ότι η αποχή τον χτύπησε αναλογικά και όχι περισσότερο από άλλους και τη ΝΔ να αγνοεί το γεγονός. Από την άλλη, η μεν ΛΑΕ θεώρησε την αποχή ως έναν από τους παράγοντες που την απέκλεισαν από τη Βουλή και το ΚΚΕ την αντιμετώπισε, είναι αλήθεια, με μεγαλύτερη «στοργή» από άλλες φορές, καθώς τη θεώρησε εν δυνάμει δεξαμενή μελλοντικών ψηφοφόρων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτίμησε ότι «η αύξηση της αποχής δεν είναι δείγμα “του απολίτικου”, αντίθετα εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την οργή, αν και αδιέξοδη, για το σάπιο πολιτικό σύστημα».
Είναι ενδιαφέρον, βέβαια, ότι διάφοροι που μέχρι τώρα –αναπαράγοντας την αστική λογική αποθέωσης του κοινοβουλευτισμού- άφηναν να εννοηθεί ότι η αποχή από εκλογικές διαδικασίες ταυτίζεται με το «πάω για καφέ» σε αντίθεση με την «ώριμη πολιτική στάση της συμμετοχής», αναγκάζονται να τοποθετηθούν περισσότερο πολιτικά και όχι τόσο απαξιωτικά απέναντι σε ένα πολιτικοκοινωνικό φαινόμενο.
Όσο μας αφορά, τώρα. Καταρχήν, είναι γνωστό ότι ποτέ δεν είχαμε μια τέτοια εύκολη, συστημική και απαξιωτική στάση απέναντι στην αποχή από τις αστικές εκλογές. Δεχτήκαμε επιθέσεις σε δικές μας επιλογές αποχής και δε θεωρήσαμε ποτέ αυτονόητο –όπως το σύνολο σχεδόν της αριστεράς- ότι πρέπει να συμμετέχουμε σε όλες τις εκλογές, όποιες κι αν είναι αυτές. Για λόγους που έχουμε εξηγήσει, απέχουμε από τις ευρωεκλογές και από εκλογές για κρατικά, συνδιοικητικά όργανα, απείχαμε από το δημοψήφισμα–απάτη του Ιούλη. Σε σχέση με τις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη, θεωρούμε ότι η αύξηση της αποχής οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους:
Πρώτα, στη δυσαρέσκεια, αλλά και την απογοήτευση πλατιών λαϊκών στρωμάτων από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και την πλήρη προσαρμογή του στις εντολές ΗΠΑ, ΕΕ και ΔΝΤ, αλλά και από τη συνολικότερη εικόνα που παρουσιάζει το πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Κατόπιν, στον ίδιο το χαρακτήρα των εκλογών αυτών, οι οποίες αποτελούσαν κάλεσμα επιλογής του φορέα υλοποίησης της μνημονιακής επίθεσης.
Με βάση τα παραπάνω:
Α) Θεωρούμε θετικό που ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού γύρισε την πλάτη στο σχέδιο νομιμοποίησης της επίθεσης.
Β) Θεωρούμε αρνητικό ότι αυτό το «γύρισμα της πλάτης» δεν εκφράστηκε με αριστερό πρόσημο, ανεξάρτητα της άποψής μας για το τι αριστερά είναι αυτή που έχουμε. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πρόβλημα του κόσμου που απείχε αλλά είναι ακριβώς πρόβλημα αυτής της αριστεράς (αλλά και δικό μας) που άλλο τμήμα της δε θέλει και άλλο για την ώρα δεν μπορεί να ανοίξει δρόμους στη συγκρότηση της λαϊκής πάλης.
Γ) Αποδείχτηκε, για μια ακόμα φορά, ότι το πέταγμα των μαζών έξω από το προσκήνιο των εξελίξεων αποτελεί «εγγύηση» ακόμα μεγαλύτερης (από τη μόνιμη και σταθερή για τη διαδικασία αυτή) παραμόρφωσης της λαϊκής θέλησης στις αστικές εκλογές.
Δ) Το αν η αποχή (όπως και η συμμετοχή) είναι παράγοντας αστάθειας ή σταθερότητας για το σύστημα δεν είναι κάτι εξαρχής καθορισμένο. Ενώ σήμερα η αποχή της 20ης Σεπτέμβρη έχει θορυβήσει τα κέντρα του συστήματος, αν δε συναντηθεί με την αντίσταση και τον αγώνα, μπορεί να μετατραπεί σε απολίτικο (δηλαδή πολιτικά συστημικό παρακλάδι), ευάλωτο σε καθόλου απολίτικες φασιστικές ή άλλες αντιδραστικές επιρροές.
Το πρόβλημα, λοιπόν, γυρνάει και πάλι… στους δρόμους. Στην ανάγκη να γεννηθούν εστίες αντίστασης, να συγκροτηθεί μέτωπο αντίστασης. Σε αυτό το Μέτωπο Αντίστασης μπορεί να δυναμώσει η πάλη γραμμών και μάλιστα με καλύτερους όρους από ό,τι στο παρελθόν, καθώς μια σειρά κοινοβουλευτικές αυταπάτες και λογικές κυβερνητισμού έχουν κλονιστεί.
Είναι δεδομένο (το παραδέχονται όλοι οι πολιτικοί χώροι) ότι μέσα στο επόμενο δίμηνο η νέα κυβέρνηση θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί το μούδιασμα του λαού για να περάσει νέα αντιλαϊκή καταιγίδα. Είναι επίσης δεδομένο ότι, με βάση την κατάσταση που βρίσκεται η λαϊκή συγκρότηση, δε θα είναι εύκολα τα πράγματα για το λαό και τους κομμουνιστές. Στο τεράστιο κενό που δημιουργείται, θα επιδιώξουν να παρέμβουν όχι μόνο διάφορα αμετανόητα οπορτουνιστικά ρεύματα (αυτό θα ήταν το λιγότερο) αλλά και φανεροί και κρυφοί φασίστες. Το γεγονός, άλλωστε, ότι η ΧΑ δε χτυπήθηκε σοβαρά από την αποχή αλλά και η εκτίμησή μας ότι η φασιστικοποίηση του συστήματος θα ενταθεί, δείχνουν τις δυσκολίες που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
Ωστόσο, από την άλλη, η ένταση της επίθεσης του συστήματος, η (όπως εμείς εκτιμάμε) έλλειψη οποιασδήποτε πραγματικής βάσης στις αστικές φαντασιώσεις περί ανάπτυξης και βιωσιμότητας, η συνέχιση, δηλαδή, του μονόδρομου της καταστροφικής για το λαό πορείας της κρίσης του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού δημιουργούν συνθήκες που η παρέμβαση των κομμουνιστικών οργανώσεων και των λαϊκών αγωνιστών μπορεί να ανοίξει δρόμους.
Η πορεία συγκρότησης των λαϊκών αγώνων και μέσα από αυτούς των λαϊκών δυνάμεων είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να αποτελέσει απάντηση στο αδιέξοδο. Είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να μετατρέψει την απογοήτευση σε δράση, την αποστοίχιση από την πολιτική σε πολιτικοποίηση, τη μετατροπή του λαού και των εργαζομένων από συμμετέχοντες ή απέχοντες «ψηφοφόρους» σε υποκείμενα που καθορίζουν την εξέλιξη της ίδιας τους της ζωής.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πού βρισκόμαστε

0

Όσο απομακρυνόμαστε από την εκλογική καταγραφή της Κυριακής, θα πρέπει οι δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά να σκύψουν πάνω στα δεδομένα που προσφέρει έτσι κι αλλιώς κάθε εκλογική καταγραφή και να αναμετρηθούν με τη νέα πραγματικότητα. Στόχος θα πρέπει να είναι να βγάλουν κάποια συμπεράσματα που θα μπορέσουν να τους επιτρέψουν να αναζητήσουν τις ευθύνες τους για το πώς φτάσαμε σε ένα τέτοιο αντιδραστικό πολιτικό σκηνικό, αλλά και να επεξεργαστούν δρόμους και προτάγματα που θα επιτρέψουν στις λαϊκές μάζες, στους εργαζόμενους και τη νεολαία να οικοδομήσουν όρους ανατροπής του.
Αυτό δεν είναι βέβαια καθόλου εύκολο, γιατί όπως έχει αποδείξει η πράξη, οι περισσότερες από αυτές τις δυνάμεις δεν διακρίνονται για διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής με βάση την μήτρα των ιδεολογικών προσανατολισμών που έχουν, προ πολλών ετών, ασπαστεί.
Η διαπίστωση ότι έχουμε μια αντιδραστικότερη εξέλιξη στο πολιτικό πεδίο μετά την εκλογική ενίσχυση των κομμάτων που υιοθετούν τα μνημόνια, σαν μοναδικό δρόμο διεξόδου από την κρίση που μαστίζει την χώρα και την κοινωνία, ίσως να ‘ναι το πρώτο και σχετικά άμεσο αβασάνιστο συμπέρασμα. Όμως και αυτό από μόνο του δεν περιγράφει την πραγματικότητα. Όχι μόνο γιατί είναι αμφίβολο αν συμφωνούν ως προς αυτό αρκετοί απογειωμένοι «αντικαπιταλιστές», αλλά γιατί εξακολουθούν να αναζητούν μέσα από το δίπολο «δεξιά ή ΣΥΡΙΖΑ» μια σχισμή διαφυγής από την εκκωφαντική κατακρήμνιση των εκτιμήσεων που τους έφεραν ως το σήμερα.
Οι εργαζόμενοι βρίσκονται απέναντι σε μια πολύπλευρη συστημική αντιλαϊκή συστράτευση που ενσωματώνει το παλιό απαξιωμένο αστικό προσωπικό μαζί με την μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατική αριστερά των νέων διαχειριστών. Ένα μέτωπο αποφασισμένο να περάσει δια πυρός και σιδήρου όχι απλά τα μνημόνια αλλά συνολικά μια αντιλαϊκή πολιτική που εκτείνεται από την οικονομία, την εργασία, τα δημοκρατικά δικαιώματα έως την γεωστρατηγική ευθυγράμμιση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια που εξελίσσονται στην ευρύτερη περιοχή.
Το ερώτημα είναι αν χρειάζονταν οι εκλογές για να συνειδητοποιηθεί αυτό ή ήταν προ πολλού καταγεγραμμένο και απλά δεν ήθελαν κάποιοι να το αντικρίσουν. Πολύ περισσότερο να το αντιπαλέψουν.
Η αλήθεια είναι ότι η ζωή έχει βάλει προ πολλού ταφόπλακα σε ιδεοληψίες και αναλύσεις που κάποιοι οικοδόμησαν για να μπορούν να μαζεύουν ψήφους και να δημιουργούν ένα προφίλ τάχα ριζοσπαστικό, που έχει κάτι «νέο» να προτάξει πέρα από τις τετριμμένες αναλύσεις περί ιμπεριαλισμού και εξάρτησης. Η παγκοσμιοποίηση, οι ολοκληρώσεις και η απόρριψη του κράτους -έθνους ποδοπατιούνται πλέον από τα μιλιούνια μεταναστών που επαναφέρουν σύνορα και φράκτες, ενώ ο ιμπεριαλισμός προβάλλει το πλέον απάνθρωπο πρόσωπό του απέναντι σε αυτούς τους κατατρεγμένους που ο ίδιος δημιούργησε και θα εξακολουθήσει να δημιουργεί.
Δεν χρειάζονταν, λοιπόν, οι επτά μήνες «πρώτη φορά αριστερής» διακυβέρνησης για να συμπεράνει κανείς ότι δεν μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να ναι αριστερή διαχείριση. Γιατί απλά λέει τη μισή αλήθεια, έστω κι αν διατείνεται ότι το είχε προβλέψει πριν από τις εκλογές του Γενάρη. Η άλλη μισή αλήθεια που αποσιωπήθηκε ή δεν έγινε αντιληπτή από όλους αυτούς είναι ότι η αντιδραστική εξέλιξη του πολιτικού σκηνικού, που είχε διαπιστωθεί από την υιοθέτηση και εφαρμογή των προηγούμενων μνημονίων, εντάθηκε από την περίοδο που σταμάτησαν οι κινητοποιήσεις και σπρώχτηκε ο λαός να αναζητήσει την όποια αριστερή κυβέρνηση, μετά την επίμονη απαίτηση να πέσει η προηγούμενη.
Όταν, λοιπόν, κάποιοι θεωρούσαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η αριστερή απάντηση που ζήταγε ο λαός ενώ το πολιτικό πλαίσιο έβραζε από ρήξη και ριζοσπαστικοποίηση, δεν είχαν παρά είτε να προτείνουν ένα νέο ΣΥΡΙΖΑ, είτε ένα πιο ριζοσπαστικό μεταβατικό πρόγραμμα, είτε τέλος να καλούν σε διόρθωση ψήφου, αφού πλέον τους «δοκίμασε» ο λαός όλους.
Και ήρθε το εκλογικό αποτέλεσμα που ανέδειξε την βαθιά απογοήτευση του κόσμου. Η οποία, σε συνάρτηση με μια συστηματική προσπάθεια εμπέδωσης από κυβέρνηση, κόμματα, ΜΜΕ της λογικής του μικρότερου κακού και του μονόδρομου των μνημονίων, κατέγραψε τον βαθιά αντιδραστικό συσχετισμό που κυριαρχεί στο ταξικό πεδίο. Όπως επίσης κατέγραψε και το τι είδους αριστερά έχουν να επιλέξουν οι μάζες.
Οι αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν για αριστερή στροφή μετά τη εκλογή του Γενάρη βρήκαν την απογείωσή τους στο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος για να προσγειωθούν ανώμαλα μόλις την περασμένη Κυριακή.
Επιτέλους, κάποιοι θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι ταξικοί συσχετισμοί στην πραγματικότητα -και όχι στις φαντασιώσεις που διατηρεί ο καθένας- δείχνουν εκτεταμένες ανατροπές σε βάρος του κόσμου της εργασίας. Και όσοι τόσο εύκολα καλούσαν να πέσει η εκάστοτε κυβέρνηση με την ελπίδα να πάμε αριστερότερα, θα πρέπει να καταλάβουν ότι η αποστοίχιση από το παλιό πολιτικό σύστημα, όταν γίνεται έξω από κινηματικές διεργασίες και την ταξική αντιπαράθεση, δεν ευνοεί το λαϊκό κίνημα και την αριστερά, αλλά δημιουργεί έδαφος για ακόμη πιο αντιδραστικές μετατοπίσεις και απογοήτευση των μαζών. Επίσης, καθόλου δεν είναι βέβαιο ότι η συσσωρευμένη οργή, που έτσι κι αλλιώς διογκώνεται, αρκεί για να ανατρέψει αυτό το κλίμα, αν ξαναβγεί ως μια έκρηξη εκτόνωσης ή σε αχρωμάτιστες πλατείες. Απαιτείται ανατροπή αντιλήψεων διόρθωσης του συστήματος και λογικών ανάθεσης, που για χρόνια καλλιέργησαν αυτές οι δυνάμεις.
Δυστυχώς, δεν πιστεύουμε και πολύ ότι αυτές οι δυνάμεις είναι έτοιμες να αντικρίσουν κατάματα τις λάθος επιλογές τους και να χαράξουν μια μετωπική κοινή δράση ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική που θα εφαρμόσει αυτό το συμπαγές μαύρο μέτωπο που κυριαρχεί στη νέα βουλή. Φοβόμαστε ότι θα επιλεγούν πάλι τακτικές σκαντζόχοιρου από δυνάμεις που αερολογούν για μια λαϊκή εξουσία μετά τη νέα εκλογική ήττα, ή η επινόηση ενός νέου κόλπου που θα καταφέρει να φέρει την πολυπόθητη είσοδο στη Βουλή με ανανεωμένα μεταβατικά προγράμματα.
Εμείς επιμένουμε ότι η σωστή ανάγνωση του δύσκολου πολιτικού πλαισίου που έχει διαμορφωθεί απαιτεί ανάλογες επιλογές μαζικής και άμεσης εξόδου των μαζών στο προσκήνιο μέσα από την κοινή δράση αλλά και διατηρώντας την διαφορετικότητα που ο καθένας εκφράζει. Επείγει η άμεση πάλη για να μην περάσουν εκτός από τα μέτρα και η λογική ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Άλλωστε, με αυτό το πρόταγμα συμμετείχαμε σε αυτές τις εκλογές.

Από τη στήλη Άποψη της Προλεταριακής Σημαίας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα που, όμως, αναδεικνύει και τα όρια που πρέπει να ξεπεράσουμε

6

Ενισχυμένη βγήκε η Εκλογική Συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ από τις εκλογές της 20ής του Σεπτέμβρη σε σχέση με τις εκλογές του Γενάρη. Η αύξηση των ψήφων της κατά χίλιους περίπου δεν είναι εντυπωσιακή αλλά σίγουρα δεν είναι αμελητέα. Πόσο μάλλον όταν εκδηλώνεται σε ένα περιβάλλον εντυπωσιακής (και πρωτόγνωρης για βουλευτικές εκλογές) αύξησης της αποχής, δείγμα έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας για την αντιλαϊκή πολιτική στροφή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της απογοήτευσης για τη διάψευση των αυταπατών που καλλιέργησαν και συντηρούσαν διάφοροι κύκλοι της Αριστεράς γύρω από τις δυνατότητες που δήθεν έδινε η ανάληψη της κυβέρνησης από ένα αριστερό κόμμα.
Σε τέτοιες συνθήκες, λοιπόν, η αύξηση των ψήφων της Εκλογικής Συνεργασίας έχει μια ιδιαίτερη σημασία. Γιατί η δυσαρέσκεια και η απογοήτευση του λαού στρέφονται συνολικά σε αυτό που αντιλαμβάνεται ως Αριστερά. Γιατί σε συνθήκες πολιτικής αποσυγκρότησης του λαού και της εργατικής τάξης, σε συνθήκες απουσίας αγώνων, κινηματικής δράσης και κινηματικών διαδικασιών, κυριαρχεί η θολούρα γύρω από τις διαφορές των απόψεων στην Αριστερά.
Και, ακόμη χειρότερα, η θολούρα αυτή καλλιεργείται από την ίδια την Αριστερά. Αναπαράγεται, για να συγκαλύψει τις διαφορές (ακόμη και να τις λοιδορήσει) μπροστά στην υπηρέτηση αυτού που για χρόνια παρουσιάζεται ως δήθεν πανάκεια: την ενότητα της Αριστεράς. Αυτό το «εμπόριο ενότητας» πήρε κι έδωσε όλο το προηγούμενο διάστημα. Τόσο πριν το Γενάρη του 2015 όσο και μετά. Πίσω από την αυταπάτη περί δυνατοτήτων «αριστερής διακυβέρνησης» στο έδαφος της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού στη χώρα, συντάχτηκε το σύνολο σχεδόν της Αριστεράς στη χώρα. Και ήταν πραγματικό δύσκολο για τις δυνάμεις της Εκλογικής Συνεργασίας να κατορθώσουν, με τις περιορισμένες δυνατότητές τους, να διαδώσουν την ξεκάθαρη θέση και στάση τους γύρω από τις εξελίξεις στην Αριστερά και τη χώρα.
Είχαμε έγκαιρα εκτιμήσει ότι το τίμημα των ψεύτικων διακηρύξεων του ΣΥΡΙΖΑ και τα μεγαλόπνοα, αλλά αστήριχτα, σχέδια περί αλλαγής τής πορείας της χώρας και των συσχετισμών μέσα σε αυτή, θα τα χρεωνόταν όλη η Αριστερά. Και ότι ο μεγάλος χαμένος αυτής της ιστορίας θα ήταν ο ίδιος ο λαός και η δυνατότητά του να συγκροτήσει τη σκέψη και τις δυνάμεις του στην κατεύθυνση της πραγματικής διεξόδου, της συγκρότησης ενός Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης για την ανατροπή της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Αυτή μας την εκτίμηση την παλέψαμε όσο μπορούσαμε (κάποιες φορές ξεπεράσαμε και τους εαυτούς μας) και στη σύντομη αυτή προεκλογική περίοδο. Αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα που είχαμε στη διάθεσή μας, αλλά κυρίως με τη ζωντανή επαφή με το λαό, με τον κόσμο του ευρύτερου αλλά και του στενότερου περίγυρου, προσπαθήσαμε και τη θολούρα να ξεδιαλύνουμε και την κατεύθυνση του αγώνα να προπαγανδίσουμε. Και το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί μία -μικρή αλλά σημαντική- δικαίωση αυτής της προσπάθειας.
Είναι αυτό αρκετό; Προφανώς και όχι. Ιδιαίτερα αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος της επίθεσης που θα ακολουθήσει, αλλά και τον πολύ αρνητικό συσχετισμό που διαμορφώνεται στην κοινωνία και στην Αριστερά. Ωστόσο, η ενίσχυση της εκλογικής στήριξης στην Εκλογική Συνεργασία είναι μια καλή βάση για το ξεκίνημα της νέας πολιτικής περιόδου.
α) Γιατί προέρχεται από ανθρώπους της δουλειάς και του αγώνα, που δεν παρασύρθηκαν από την αντιδραστική θεωρία της «χαμένης ψήφου», τις αυταπάτες περί «δεύτερης ευκαιρίας», αλλά και την μοιρολατρική αντιμετώπιση του «μικρότερου κακού».
β) Γιατί προέρχεται από κόσμο που αναγνωρίζει τη διαφορετικότητα της άποψης και που εκτιμά την επιμονή στην άποψη αυτή, όχι από συναισθηματισμό, αλλά γιατί διαπιστώνει τη διαρκή επιβεβαίωσή της. Γιατί προέρχεται από ένα δυναμικό που αναγνωρίζει, αναζητά, στηρίζει και αγωνίζεται για έναν άλλο δρόμο, πέρα από αυταπάτες και ευκολίες.
γ) Γιατί η ενίσχυση αυτή -ως ένα βαθμό- αντανακλά τη δυνατότητα και τη δυναμική της συνεργασίας των δύο οργανώσεων. Και βέβαια, δεν αναφερόμαστε στο εκλογικό πεδίο, αλλά στο πεδίο της ταξικής πάλης και των κοινωνικών αγώνων. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι η Εκλογική Συνεργασία είχε -για μια ακόμη φορά- καλά αποτελέσματα εκεί όπου το μετωπικό σχήμα της Λαϊκής Αντίστασης- ΑΑΣ έχει αναγνωρίσιμη δράση.
δ) Γιατί η στήριξη ενός αριστερού, κομμουνιστικού ψηφοδελτίου, στις εποχές της γενικότερης αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, είναι μια δύσκολη υπόθεση, που γίνεται ακόμη δυσκολότερη από την υπονομευτική στάση του ρεφορμισμού στο λαϊκό κίνημα.
Αναφέραμε και νωρίτερα ότι το αποτέλεσμα αυτό είναι θετικό, αλλά προφανώς δεν προσφέρεται για θριαμβολογίες και εφησυχασμούς. Γιατί δεν μπορεί να ειδωθεί ξεκομμένο από το συνολικό συσχετισμό που καταγράφεται στην κοινωνία, αλλά και μέσα στην Αριστερά. Και, φυσικά, δεν πρόκειται να μπούμε στη συζήτηση για το αν μπορεί και πότε να υπάρξει ένα εκλογικό αποτέλεσμα που να είναι «αρκετό».
Αυτό που θεωρούμε, ωστόσο, χρήσιμο (και κρίσιμο) είναι να αναδείξουμε το καθήκον που αναδεικνύει για τις δυνάμεις της Εκλογικής Συνεργασίας το αποτέλεσμα αυτό. Και μέσα από αυτό να αναδείξουμε και τις αδυναμίες μας.
Πρόκειται, λοιπόν, για ένα αποτέλεσμα που δείχνει την αναγκαιότητα μεγαλύτερης διείσδυσης στις λαϊκές και εργατικές μάζες, της ανάπτυξης περισσότερων και ισχυρότερων δεσμών με τα λαϊκά και εργατικά στρώματα. Όσα προεκλογικά σποτάκια και αν δείξεις, όσο ευρηματικά και εύστοχα κι αν είναι, όσες εξορμήσεις και αν προλάβεις να κάνεις στα πλαίσια μιας προεκλογικής περιόδου, αυτό που θα εισπράξεις δεν είναι παρά μία, λίγο πιο διευρυμένη, αντανάκλαση της πραγματικής και ζώσας παρέμβασής σου στις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες, των δεσμών που έχεις αναπτύξει μαζί τους, του πόσο έχεις πείσει (όχι στα λόγια, αλλά μέσα από τη δράση σου) για την ορθότητα των απόψεών σου.
Γνωρίζουμε ότι η άποψή μας είναι μία άποψη που δεν ευνοείται από τη συγκυρία. Που δεν επιτρέπει την «αυθόρμητη» εκλογική στήριξη από πλατιές μάζες. Αντίθετα, είναι μία άποψη που πολεμιέται, που φιμώνεται, που λοιδορείται, από συστημικούς και μη. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να προσδοκά ή να επιδιώκει καλύτερα εκλογικά αποτελέσματα. Όμως αυτό δεν θα συμβεί από μόνο του. Θα προκύψει μόνο όταν διευρυνθεί και γίνει πιο αποτελεσματική η παρέμβαση και η επιρροή μας στις λαϊκές και εργαζόμενες μάζες: στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία, στις γειτονιές, στους χώρους σπουδών, στη νεολαία, στους άνεργους.
Και αυτό δεν το προτείνουμε ως οδηγό για να επιτύχουμε ένα καλύτερο αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές, αλλά για να καταφέρουμε να συμβάλουμε από καλύτερη θέση και αποφασιστικά στη συγκρότηση εστιών αντίστασης, στην οργάνωση του λαού και των αγώνων του.
Για να μπορέσουν λαός και εργαζόμενοι να σταθούν όρθιοι στις δυσκολίες της περιόδου που ξανοίγεται. Περίοδος σκληρή, όπου το αντίπαλο στρατόπεδο έχει -έστω προσωρινά- πετύχει μια ευρύτερη συναίνεση κάτω από τις εντολές των ιμπεριαλιστικών κέντρων.
Για να μπορέσουμε να συμβάλουμε στη θωράκισή του από αντιδραστικές απόψεις και από τα νέα αναχώματα που θα βρει μπροστά του στην αναζήτηση ενός άλλου, του δικού του δρόμου.
Αυτό είναι που μας «καίει» και αυτό είναι που καθορίζει και την ύπαρξή μας.
Είναι αυτός ο λόγος που επιδιώκουμε την αναβαθμισμένη και διευρυμένη δράση της Λαϊκής Αντίστασης - ΑΑΣ μέσα στο κίνημα και την ανάδειξη της διακριτής πολιτικής γραμμής πάλης που προτείνει.
Είναι αυτό, επίσης, που μας ωθεί στον να επιμένουμε στην ανάδειξη της αναγκαιότητας της κοινής δράσης των δυνάμεων της Αριστεράς, για τη συσπείρωση δυνάμεων και την απόκρουση επιμέρους πλευρών της επίθεσης. Στοιχείο που θα συμβάλει και στη διαμόρφωση ενός ευνοϊκότερου συσχετισμού για το λαό και την εργατική τάξη.
Είναι αυτά που θα συμβάλουν και στο ξεπέρασμα των ορίων που υπάρχουν σήμερα για μια ανατρεπτική πολιτική πρόταση. Όρια που, επίσης, φάνηκαν από το εκλογικό αποτέλεσμα της Εκλογικής Συνεργασίας. Όρια τα οποία έχουν θέσει και συνεχίζουν να θέτουν μια σειρά λόγοι που χαρακτηρίζουν την πολιτική πραγματικότητα:
- Η υποχώρηση του εργατικού, επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα και διεθνώς, και η αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης.
- Η εμφάνιση του καπιταλιστικού δρόμου ως δήθεν μονόδρομου. Γεγονός στο οποίο συνέβαλε σημαντικά η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ και όσα προηγήθηκαν.
- Η κυριαρχία των αστικών και ρεφορμιστικών απόψεων στο κίνημα, που συνεχίζουν να αφοπλίζουν, σε όλα τα επίπεδα, το λαό και την εργατική τάξη.
- Η αποσιώπηση του πραγματικού χαρακτήρα των αντιθέσεων στη χώρα και της σημασίας που έχει η ιμπεριαλιστική εξάρτηση και η πάλη ενάντιά της. Η παράβλεψη του εξαρτημένου χαρακτήρα της ντόπιας άρχουσας τάξης και της αλληλένδετης φύσης του αγώνα για ανεξαρτησία με τον αγώνα για σοσιαλισμό στη χώρα μας.
- Η εμφάνιση του κοινοβουλευτικού δρόμου ως της μόνης δήθεν διεξόδου και η αποσιώπηση της ανάγκης επαναστατικής ανατροπής. Σε αυτό, επίσης, συνέβαλαν αριστερές δυνάμεις που αναφέρονται στην επανάσταση, υιοθετώντας και προβάλλοντας τις θεωρίες των «μεταβατικών προγραμμάτων» και των «αντιφατικών κυβερνήσεων».
- Και, φυσικά, η απουσία κινήματος και αγωνιστικών διεκδικήσεων. Η επικράτηση στάσης αναμονής σε πλατιά λαϊκά και εργατικά στρώματα που πίστεψαν στις ψεύτικες εκλογικές ελπίδες που πούλησαν οι διάφοροι καλοθελητές. Στάση που έδωσε την ευκαιρία στις δυνάμεις του συστήματος να προετοιμάσουν τον επόμενο γύρο της επίθεσης που μόλις ξεκίνησε.
Αυτά όλα αποτέλεσαν και το έδαφος πάνω στο οποίο το σύστημα κατόρθωσε κάτι πολύ σημαντικό: να διατηρήσει την ικανότητά να διαχειρίζεται τις μάζες και να εμφανίζει ψευτοδιεξόδους, της μιας ή της άλλης μορφής.
Και σε αυτό το έδαφος καλούνται να παλέψουν οι δυνάμεις της Εκλογικής Συνεργασίας, το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ. Γνωρίζοντας ότι είναι έδαφος εχθρικό, αλλά αξιοποιώντας όλες τις δυνατότητες. Μέσα σε αυτές και αυτήν που ανέδειξε η εκλογική τους ενίσχυση.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση της ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ για τις εκλογές

0

Η νέα συγκυβέρνηση αξιοποιεί το εκλογικό αποτέλεσμα για να επιβάλει το τρίτο βάρβαρο μνημόνιο
Αντιλαϊκά μέτρα αφαίμαξης και φοροληστείας του λαού

1.Ο ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας το σκηνικό μιας διχαστικής κάλπικης αντιπαράθεσης με τη ΝΔ και ντύνοντας με αριστερό περιτύλιγμα το τρίτο μνημόνιο, κατάφερε να εγκλωβίσει και να χειραγωγήσει ένα μεγάλο τμήμα του δημο­κρατικού κόσμου στα πλαίσια της σοσιαλδημοκρατικής του πολιτικής και να υφαρπάξει την ψήφο του, αναπαράγοντας πλαστά, εκβιαστικά διλήμματα, πλάνες και αυταπάτες. Κατακτώντας ένα υψηλό εκλογικό ποσοστό και σε συνδυασμό με το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα που χαρίζει 50 έδρες στο πρώτο κόμμα, σχημάτισε ξανά κυβέρνηση με το μόνιμο και σταθερό σύμμαχο και εταίρο του, το δεξιό, αντιδραστικό κόμμα των ΑΝΕΛ, το “θεματοφύλακα της εθνικοφροσύνης”.
Οι ξένες και ντόπιες κυρίαρχες δυνάμεις εκδήλωσαν, ανοιχτά, την προτίμησή τους για την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και τον ενίσχυσαν προσβλέποντας στο πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει, ακόμη, ο Α. Τσίπρας και στην ικα­νό­τητά του να παραπλανά και να αφοπλίζει το λαϊκό και εργατικό κίνημα, διασφαλίζοντας στις σημερινές συνθήκες το πέρασμα της βάρβαρης πολιτικής των μνημονίων.
Στη σημερινή φάση αναδεικνύεται ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυρίαρχη πολιτική δύναμη, το στυλοβάτη του αστικού πολιτικού συστήματος για το αποτελεσματικό πέρασμα των ιμπεριαλιστικών μνημονίων και ταυτόχρονα το “αριστερό” ανάχωμα που έρχεται να νομι­μο­ποιήσει στη συνείδηση ενός δημοκρατικού και αρι­στερού κόσμου τα μνημόνια με αριστερά εύσημα και να γίνει το “ζωντανό παράδειγμα” έτσι ώστε τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία να εδραιώσουν στη συνείδηση των λαϊκών μαζών τα αντιδραστικά τους ιδεολογήματα πως η πολιτική των μνημονίων, της ΕΕ και του ευρώ είναι “μονόδρομος για τη σωτηρία της χώρας”.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζονταν όλα τα προηγούμενα χρόνια, ακόμη μέχρι πριν τρεις μήνες με την απάτη του δημοψηφίσματος, σαν ο εκφραστής των προσδοκιών του εργαζόμενου λαού για τη λύτρωσή του από την πολιτική των μνημονίων και της υποδούλωσης, δείχνει τώρα το πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής του, τον ύπουλο, αντιλαϊκό ρόλο του, καθώς έρχεται με το μανδύα της Αριστεράς να δικαιολογήσει τα πιο βάρβαρα μέτρα, δυσφημώντας έτσι τις ιδέες και τους αγώνες της Αριστεράς και να σκορπίσει την απογοήτευση, την απο­στρά­τευση και την ηττοπάθεια μέσα στις γραμμές του λαϊκού κινήματος.

2. Από την άποψη αυτή το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη είναι δυσμενές για τα λαϊκά συμφέροντα και δυσκολεύει την πάλη του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Όχι μόνο γιατί σημειώνεται μετά από μια περίοδο συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ όπου συνέχιζε να εφαρμόζει το βάρβαρο μνημόνιο Σαμαρά – Βενιζέλου, αλλά γιατί επανεκλέγεται η ίδια συγκυβέρνηση χωρίς τη μάσκα της αντιμνημονιακής δύναμης, διακηρύσσοντας τώρα, ανοιχτά και απροκάλυπτα την προσχώρησή της στο μνημονιακό στρατόπεδο και έχοντας υπερψηφίσει στη Βουλή το τρίτο βάρβαρο μνημόνιο.
Τώρα η κυβέρνηση Τσίπρα κραδαίνοντας την “έγκριση” και τη “νωπή” λαϊκή εντολή που επικυρώνει και νομιμοποιεί τη μνημονιακή της πολιτική, είναι έτοιμη να προχωρήσει σε μια γενικευμένη επίθεση για την εφαρμογή του νέου τριετούς μνημονίου, του μοναδικού κυβερνητικού προγράμματος, που θα επιφέρει μια ακόμη πιο συντριπτική σύνθλιψη του λαϊκού εισοδήματος, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση του ΕΚΑΣ, εκτίναξη της φοροληστείας μέσω του ΦΠΑ και της μονιμοποίησης του ΕΝΦΙΑ, νέες απολύσεις, μαζικό εξευτελιστικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, μια πολιτική υποτέλειας και υποδούλωσης στα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και ευθυγράμμισης στη φιλοπόλεμη πολιτική τους στη Μ. Ανατολή, τη Συρία.
Οι κάλπικες προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για “παράλληλο πρόγραμμα” θα αποδειχθούν μια σκέτη απάτη. Όλα τα βάρβαρα μέτρα του τρίτου μνημονίου που πέρασαν τον Αύγουστο και δεσμεύτηκαν στα μεγάλα αφεντικά τους θα εφαρμοστούν επαυξημένα και απαρέγκλιτα όπως προστάζουν σε όλους τους τόνους οι ξένοι και ντόπιοι δυνάστες. Αν θα δοθούν κάποια ψίχουλα ελάφρυνσης με τη μορφή μελλοντικής “επιμήκυνσης” του χρέους και υποσχέσεις για “ανάπτυξη” αυτά θα είναι η χρυσόσκονη προκειμένου να περάσει με τις λιγότερες αντιστάσεις η βάρβαρη μνημονιακή πολιτική.
Ωστόσο, αν το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών παρουσιάζεται με αυτές τις αρνητικές συνέπειες δεν θα πρέπει η πρώτη δυσμενής όψη του να επισκιάσει την άλλη πλευρά του.
Ότι εμφανίζεται ως ένα αποτέλεσμα που βρίσκεται σαφώς σε δυσαρμονία με την υπαρκτή, εκφρασμένη και διευρυμένη λαϊκή οργή και αγανάκτηση, όπως εκφράστηκε ακόμα και στο πρόσφατο δημοψήφισμα.
Αν στις εκλογές του Σεπτέμβρη αυτό δεν εκφράστηκε στην έκταση και την ένταση που θα μπορούσε, κάθε άλλο παρά θα πρέπει να βγει το συμπέρασμα ότι υποχώρησε ή έπαψε να υφίσταται η λαϊκή οργή και αγανάκτηση.
Εξάλλου το εκλογικό αποτέλεσμα όχι μόνο δεν δικαιολογεί τους πανηγυρισμούς του ΣΥΡΙΖΑ αλλά πιστοποίησε για άλλη μια φορά πως τα κυρίαρχα κόμματα αδυνατούν να επανεγκλωβίσουν τις λαϊκές μάζες που αποδεσμεύονται από την επιρροή τους. Χαρακτηριστικά, τα πέντε κόμματα που ψήφισαν το μνημόνιο, είχαν όλα μεγάλες εκλογικές απώλειες που αθροιστικά φθάνουν τους 900.000 ψηφοφόρους σε σχέση με τις εκλογές του Γενάρη. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε 320.000, η ΝΔ 200.000, το Ποτάμι 150.000, οι ΑΝΕΛ 93.000, το ΠΑΣΟΚ 130.000 αν αθροίσουμε τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, του ΚΙΔΗΣΟ και της ΔΗΜΑΡ το Γενάρη.
Στο τεράστιο ποσοστό της αποχής – προστέθηκαν, σε απόλυτους αριθμούς, άλλες 770.000 σε αυτούς που απείχαν στις εκλογές του Γενάρη- περιλαμβάνεται ένα σημαντικό τμήμα αμφισβήτησης και άρνησης της μνημονιακής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός αυτό, καθώς και οι εκλογικές απώλειες όλων των μνημονιακών κομμάτων, αποτελούν στοιχεία που μόνο συνθήκες πολιτικής σταθερότητας δεν προοιωνίζονται. Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος, που έκφρασή της είναι η διαδοχική αλλαγή πέντε κυβερνήσεων στο διάστημα της τελευταία εξαετίας, όχι μόνο δεν φαίνεται να ξεπερνιέται με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυρίαρχη δύναμη, αλλά όλα δείχνουν πως το στένεμα και η συρρίκνωση της εκλογικής βάσης των κυρίαρχων μνημονιακών κομμάτων θα παρατείνει την πολιτική αστάθεια και αβεβαιότητα και η νέα “κυβέρνηση τετραετίας” που σχεδιάζουν - όπως και όλες οι προηγούμενες - δεν φαίνεται να μακροημερεύει. Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του Δ. Καμμένου την ίδια μέρα που ορκίστηκε η κυβέρνηση είναι ένα πρώτο δείγμα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας να φορτώνει όλα τα βάρη στο λαό και χαλκεύοντας νέα δεσμά εξάρτησης και υποτέλειας, θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην όξυνση όλων των εσωτερικών αντιθέσεων, επιβεβαιώνοντας ξανά και ξανά πως καμιά αντιδραστική “τάξη” και καμιά πολιτική σταθερότητα δεν μπορεί να στηριχθεί πάνω στην πείνα, την εξαθλίωση και τη δυστυχία του λαού. Εξάλλου δεν πρέπει να ξεχαστεί κάτω από τη σκιά του εκλογικού αποτελέσματος πως η αντιλαϊκή πολιτική δεν αντιμετωπίζεται μέσα από τις κάλπες που στήνουν όποτε θέλουν οι κυρίαρχες δυνάμεις, αλλά μέσα από τους μαζικούς, εξωκοινοβουλευτικούς αγώνες που μπορούν να αναπτύξουν οι λαϊκές μάζες. Και τέτοιοι αγώνες παρά την κάμψη και υποχώρηση που σημειώνεται, αναπόφευκτα θα ξεσπάσουν την επόμενη περίοδο.

3. Η ΝΔ γνώρισε την ήττα για δεύτερη φορά σε επτά μήνες σε βουλευτικές εκλογές, την πλατιά αποδοκιμασία και καταδίκη της αντιλαϊκής της πολιτικής για τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα που φόρτωσε το λαό τα προηγούμενα χρόνια, για το ρόλο δουλικού υπηρέτη του ιμπεριαλισμού αλλά και για τη συνέχιση της ίδιας αντιδραστικής πολιτικής που υπόσχονταν, με προπαγανδιστικό όχημα τη συγκρότηση κυβερνήσεων “εθνικής ενότητας” που πρόβαλλε διαρκώς ύστερα από την πεντακομματική υπερψήφιση του τρίτου μνημονίου.
Παρά την ήττα της η ΝΔ κατάφερε να συγκρατήσει το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής της επιρροής και διαθέτει μια συμπαγή πολιτική δύναμη που την αξιοποιεί από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την εδραίωση της αντιδραστικής πορείας των εξελίξεων και το ξεπέρασμα της κρίσης ηγεσίας και γραμμής που ξέσπασε ανάμεσα σε διάφορες φατρίες της, όπως και το 2009.
Ύστερα από την ταπεινωτική συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται “δικαιωμένη” για τη μνημονιακή της πολιτική και την τυφλή προσήλωση στον ευρωμονόδρομο, ως ο κύριος εγγυητής για την εφαρμογή των μνημονίων, αποτελώντας διαχρονικά το βασικό πολιτικό εκφραστή των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας και κύρια εναλλακτική κυβερνητική λύση για το μέλλον.
Το ΠΑΣΟΚ διασώθηκε από τον πολιτικό αφανισμό που απειλούνταν και αναζητά κυβερνητικό ρόλο. Καθώς φαίνεται να στερεύει το Ποτάμι κινούνται διαδικασίες για τη συγκρότηση ενός σοσιαλδημοκρατικού πόλου με το ΠΑΣΟΚ σε πρωταγωνιστικό ρόλο που μπορεί να αξιοποιηθεί άμεσα ή σε μια επόμενη φάση σαν συμπλήρωμα και δεκανίκι μνημονιακών κυβερνήσεων. Η εκλογική εκτόξευση που έφερε τον Λεβέντη στη Βουλή μόνο σαν ψήφος καταδίκης του αστικού πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να εκληφθεί. Η υποτιθέμενη απαξίωσή του μέσα από την “ψήφο χαβαλέ” στο “γραφικό πρόεδρο”, στην πραγματικότητα οδηγεί από άλλο δρόμο στην ενίσχυση της μνημονιακής, αντιδραστικής πολιτικής, την οποία ο Λεβέντης έρχεται να υπηρετήσει.

4. Για άλλη μια φορά διαπιστώθηκε πως η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ εξακολουθεί να διαθέτει μια σοβαρή και σταθερή εκλογική βάση και επιρροή με την ανάδειξή της ξανά σε τρίτο κόμμα και την αύξηση του εκλογικού της ποσοστού κατά μια μονάδα όπως και του αριθμού των βουλευτών της. Παρά την προσπάθεια περιορισμού της φασιστικής δράσης ύστερα από τη δολοφονία του Π. Φύσσα εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή απειλή, που στο αποκρουστικό πρόσωπό της οι πιο αντιδραστικοί κύκλοι της άρχουσας τάξης βρίσκουν τη δύναμη κρούσης για την τρομοκράτηση του λαού και το χτύπημα του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος. Αν τώρα τους πέρασαν φίμωτρο και προσπαθούν να τους “συμμορφώσουν”, όταν οι ανάγκες του συστήματος το απαιτήσουν θα εξαπολυθούν και θα αξιοποιηθούν αδίσταχτα και με πολλούς τρόπους για το χτύπημα του κινήματος και την επιβολή του “νόμου” και της “τάξης”. Η καταδίκης της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και του αντικομμουνισμού, το ξεσκέπασμα της ύπουλης “φιλολαϊκής” προπαγάνδας των φασιστών, η σταθερή πάλη ενάντιά τους πρέπει να δυναμώσουν και να συνδυαστούν με την αποφασιστική καταδίκη του ιμπεριαλισμού, της ντόπιας ολιγαρχίας και των κυβερνήσεών τους που με την πολιτική τους θρέφουν το φασισμό.

5. Διαπιστώθηκε για άλλη μια φορά πως η ηγεσία του ΚΚΕ με την αλλοπρόσαλλη, σεχταριστική πολιτική που εφάρμοσε όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζει να εφαρμόζει και σήμερα, σπρώχνει και παραδίνει την ηγεμονία των πλατιών λαϊκών μαζών στο σοσιαλδημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ. Τη στιγμή που αποκαλύπτεται ότι το ντόπιο καθεστώς της εξάρτησης και της υποτέλειας στη χώρα μας παίρνει τη μορφή μιας απροκάλυπτης ξενοκρατίας, η ηγεσία του ΚΚΕ όχι μόνο δεν αναπτύσσει αγώνα για να σπάσουν τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, αλλά αντίθετα καταγγέλλει, στο όνομα ενός κούφιου αντικαπιταλισμού, όσους παλεύουν ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση και υποτέλεια και για την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας.
Αντί να μπει στο επίκεντρο της πάλης ο στόχος της απόκρουσης των εξοντωτικών μέτρων των ιμπεριαλιστικών μνημονίων, τώρα και πέντε χρόνια διακηρύσσει συνεχώς πως είναι ψεύτικο το δίλημμα μνημόνιο – αντιμνημόνιο, ότι είναι αποπροσανατολιστικός ο διαχωρισμός ανάμεσα σε μνημονιακές και αντιμνημονιακές δυνάμεις και πως το πραγματικό ζήτημα ακόμη και μπροστά στις εκλογές είναι: καπιταλισμός ή σοσιαλισμός, πιστοποιώντας την ολοκληρωτική απόσπαση από τη σημερινή πραγματικότητα της ηγεσίας του ΚΚΕ, από την κατάσταση του κινήματος και τα φλέγοντα αιτήματα των λαϊκών μαζών.
Παραπέμποντας το ΚΚΕ τη λύση όλων των προβλημάτων στο μελλοντικό “σοσιαλισμό” του - που τον γνωρίσαμε στο πρόσωπο των ρεβιζιονιστικών, εκφυλισμένων καθεστώτων του “υπαρκτού σοσιαλισμού”-, κηρύσσει τη φυγή από το πραγματικό πεδίο της ταξικής πάλης, από τα άμεσα αιτήματα των λαϊκών μαζών, από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κομμουνιστικό κίνημα ύστερα από την καπιταλιστική παλινόρθωση και τη χρεοκοπία του ρεβιζιονισμού και όλα αυτά τα επενδύει με ψευτοεπαναστατικά συνθήματα και φραστικές αντεπιθέσεις.
Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής ξαναφάνηκαν στις εκλογές, όταν διαπιστώθηκε ότι η ηγεσία του ΚΚΕ όχι μόνο δεν μπόρεσε να αποσπάσει δυνάμεις από την επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ σε συνθήκες ταπεινωτικής συνθηκολόγησης και ανοιχτής προσχώρησής του στο μνημονιακό στρατόπεδο, αλλά λεηλατήθηκε ξανά εκλογικά, έχασε 37.000 ψηφοφόρους, πάνω από το 10% της εκλογικής του δύναμης το Γενάρη, αποδιώχνοντας με την πολιτική του τον αριστερό κόσμο και παραδίδοντας στον σοσιαλδημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ την ηγεμονία των πλατιών λαϊκών μαζών.
Την καιροσκοπική πολιτική της πλήρωσε και η “ΛΑΪΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ”. Αφού ο ηγετικός πυρήνας της συμπορεύτηκε για δεκαετίες σε μια φιλοευρωπαϊκή – φιλοϊμπεριαλιστική πορεία, στα πλαίσια του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ και ενώ τους τελευταίους μήνες υπηρέτησε από κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις την αντιλαϊκή και συνθηκολόγα πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, εμφανίστηκε να αναπαράγει όλες τις χρεοκοπημένες διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ “για κατάργηση του μνημονίου με ένα νόμο” την ίδια στιγμή που υπεράσπιζε την παραμονή της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ.

6. Η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ έδωσε στο σύντομο διάστημα των τριών εβδομάδων μια σκληρή πολιτική μάχη και πέτυχε μια μικρή ενίσχυση της εκλογικής της επιρροής, που οπλίζει με δύναμη, κουράγιο και αποφασιστικότητα όσους τη στήριξαν, στέλνοντας μήνυμα συνέχειας και προοπτικής της δράσης μας, και θέτοντας παρακαταθήκες για τους αυριανούς αγώνες.
Το εκλογικό αποτέλεσμα των 8.944 ψήφων , αυξημένο κατά 1000 ψήφους από αυτό του Γενάρη, το καταγράφουμε θετικά. Πρέπει να εκτιμηθεί σε συνάρτηση με το ιδεολογικοπολιτικό βάρος του μηνύματος της συνεργασίας και παίρνοντας υπόψη πως δε μασήσαμε τα λόγια μας, ούτε χαϊδέψαμε αυτιά, αναζητώντας “συμπληρωματικούς” ρόλους, αλλά θέσαμε στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, βασικά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα αρχών του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, κόντρα στο πέλαγος των ρεφορμιστικών αυταπατών, ανοίγοντας μέτωπο αντιπαράθεσης στη σοσιαλδημοκρατική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και τη ρεφορμιστική γραμμή του ΚΚΕ και της ΛΑ.Ε., αντιμαχόμενοι θέσεις και “μεταβατικά” προγράμματα, όπως αυτό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που καλλιεργούν το συμφιλιωτισμό και λειτουργούν σαν αριστερό συμπλήρωμα του ρεφορμισμού.
Σε συνθήκες έντονης πόλωσης και εκβιαστικών διλημμάτων που επικράτησαν ξανά στο πολιτικό σκηνικό και στον κόσμο της αριστεράς, πέρα από τα εφόδια του γενικού πολιτικού προσανατολισμού και της αντιπαράθεσης με τα αντίπαλα ιδεολογικά ρεύματα, πρωταρχική σημασία έχει η παρουσία και δράση οργανωμένων δυνάμεων, η ύπαρξη σταθερών οργανωτικών και πολιτικών ερεισμάτων μέσα στους εργαζόμενους που εξασφαλίζει την άμεση επαφή και στήριξη του κόσμου, κάτι που δεν μπορεί να υποκατασταθεί από τη γενική απρόσωπη προπαγανδιστική δουλειά.
Τα πολιτικά και οργανωτικά ερείσματα είναι συγκριτικά περιορισμένα, οι δεσμοί με ευρύτερους κύκλους αγωνιστών και εργαζομένων είναι αδύναμοι. Όπου στοιχειωδώς έχει αντιμετωπιστεί αυτό το κρίσιμο ζήτημα, το εκλογικό αποτέλεσμα ήταν ιδιαίτερα θετικό, όπως π.χ. στους Νομούς Θεσπρωτίας, Ιωαννίνων, Σάμου – Ικαρίας, Χανίων και αλλού, όπου το εκλογικό μας ποσοστό είναι τριπλάσιο του πανελλαδικού.
Ζήτημα που πρέπει να διερευνηθεί είναι το χαμηλό ποσοστό μας στο λεκανοπέδιο Αττικής, όπου και οργανωμένες συγκριτικά αξιόλογες δυνάμεις διαθέτουμε και συστηματικές παρεμβάσεις γίνονται, τόσο κεντρικά όσο και σε επιμέρους συνοικιακά μέτωπα πάλης.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε πρώτα απ' όλα είναι η συνολική πολιτική δράση που ανέπτυξε όλο αυτό το διάστημα η εκλογική συνεργασία.
Για τρεις εβδομάδες, οι σύντροφοι και συναγωνιστές των δύο οργανώσεων κινητοποιήθηκαν, μεταφέροντας το αγωνιστικό μήνυμα της συνεργασίας σε χιλιάδες εργαζόμενους, το μήνυμα της πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τους ντόπιους λακέδες τους, ενάντια στην πολιτική της εξάρτησης, της σκληρής εκμετάλλευσης και καταπίεσης, τον κοινό στόχο για την ανασυγκρότηση του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος ενάντια στο συμβιβασμό και τη συνθηκολόγηση.
Από τις αρχές του 2012 που ξεκίνησε η πολιτική συνεργασία, οι δύο οργανώσεις έδωσαν στις εκλογές του Σεπτέμβρη για τέταρτη φορά μια κεντρική πολιτική μάχη, παρεμβαίνοντας επί πλέον, πριν τρεις μήνες στη μάχη της αποχής από το δημοψήφισμα και αναπτύσσοντας παράλληλα όλο αυτό το διάστημα μια πλούσια δράση στα πλαίσια της ΛΑ-ΑΑΣ μέσα στους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, μέσα στα πολιτικά, κοινωνικά και ταξικά μέτωπα, επιβεβαιώνοντας πως η συνεργασία αυτή μπορεί να αποκτήσει ακόμα πιο ουσιαστικό και ευρύτερο περιεχόμενο, χαράσσοντας μια ελπιδοφόρα σταθερή προοπτική.
Η μάχη των εκλογών, ένα συγκεκριμένο επεισόδιο της πολιτικής πάλης, τέλειωσε και ξανοίγεται τώρα μπροστά μας ο αγώνας σε όλα τα μέτωπα πάλης στο νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται.
Οι αγωνιστές, οι αριστεροί που μας στήριξαν, αλλά και όσοι όλα αυτά τα χρόνια παραμένουν επίμονα στις γραμμές του μαρξιστικού – λενινιστικού κινήματος, υποδήλωσαν με την ψήφο τους πως το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα είναι εδώ, κόντρα στις πιέσεις και τις σειρήνες των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων.
Το κέρδισμα της εμπιστοσύνης και η ενεργητική στήριξη, συσπείρωση και στράτευση αυτού του αγωνιστικού δυναμικού θα κριθεί στην πορεία, μέσα στους αγώνες του λαού και στο βαθμό που η πολιτική συνεργασίας των δύο οργανώσεων στα πλαίσια της ΛΑ-ΑΑΣ θα δυναμώνει και θα παίρνει βαθύτερα χαρακτηριστικά, δημιουργώντας τα δικά της δεδομένα στο λαϊκό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα από την ανεξάρτητη πολιτική παρέμβαση και δράση της.
7. Αυτό που απαιτούν οι συνθήκες είναι να δυναμώσει ένα ολόπλευρο μέτωπο ιδεολογικοπολιτικής αντιπαράθεσης στο ΣΥΡΙΖΑ, που αποκαλύπτεται ότι αποτελεί ένα αριστερό φερέφωνο μιας δεξιάς μνημονιακής πολιτικής, έναν αριστερό απολογητή που εξωραΐζει τον ιμπεριαλισμό, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, το ΔΝΤ και τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα.
Μπροστά στο νέο κύμα αντιλαϊκής επίθεσης και φοροληστείας που έρχεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν άλλο δρόμο να επιλέξουν, για να υπερασπιστούν την επιβίωσή τους, παρά να ξεσηκωθούν σε μαζικούς αγώνες.
Ο λαός πρέπει να ορθώσει το ανάστημά του παραμερίζοντας τις σειρήνες της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας, να δυναμώσει την πάλη του για την απόκρουση των αντεργατικών μέτρων που έρχονται, τη σταθερή διεκδίκηση και επανακατάκτηση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων που καταργήθηκαν, σε σύνδεση με τα γενικότερα αιτήματα πάλης για την έξοδο από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το ΔΝΤ. Είναι ο μόνος δρόμος σωτηρίας για το λαό και οφείλουμε με όλες μας τις δυνάμεις να δώσουμε τη δική μας συμβολή στον αγώνα του λαού μας ενάντια στους ξένους και ντόπιους δυνάστες και εκμεταλλευτές και τα πολιτικά τους φερέφωνα.
Το Μ-Λ ΚΚΕ, στη βάση αυτών των εκτιμήσεων και κατευθύνσεων θα συνεχίσει επίμονα και σταθερά να αναπτύσσει τη δράση του, στις νέες συνθήκες μέσα στο μαζικό, εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Ταυτόχρονα θα συμβάλλει με όλες τις δυνάμεις του στα πλαίσια της ΛΑ-ΑΑΣ, από κοινού με τους συντρόφους του ΚΚΕ(μ-λ), ώστε να δυναμώσει η ανεξάρτητη πανελλαδική αγωνιστική παρέμβαση και δράση της, στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες, για την υπόθεση του λαϊκού αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

Η ΚΕ του Μ-Λ ΚΚΕ
24 Σεπτέμβρη 2015

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μετεκλογική συγκέντρωση – συζήτηση του ΚΚΕ(μ-λ) στη Ξάνθη

0

Αντίσταση – Διεκδίκηση – Αναμέτρηση

Ο δρόμος του λαού

Ένα πιο αντιδραστικό πολιτικό σκηνικό προέκυψε από τις πρόσφατες εκλογές.
Η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, απαλλαγμένη από τα «βαρίδια» των προεκλογικών διακηρύξεων της προηγούμενης περιόδου, γίνεται φορέας υλοποίησης του 3ου (δικού της) Μνημονίου. Προς την ίδια κατεύθυνση υπερακοντίζει και η μεγάλη πλειοψηφία της αντιπολίτευσης, που συνεχίζει να είναι πιστή σε ότι επιτάσσουν τα ξένα και ντόπια κέντρα του συστήματος.
Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μια νέα περίοδο έντασης της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και βαθέματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Μια περίοδο στην οποία θα κριθεί αν θα προχωρήσει και θα παγιωθεί η επίθεση του συστήματος, ή αν θα γίνουν βήματα ανάσχεσής της, βήματα προς τη συγκρότηση της αντίστασης και διεκδίκησης του λαού.
Το ΚΚΕ(μ-λ), που θέλει να συμβάλει στην ενίσχυση της δεύτερης κατεύθυνσης, καλεί σε συζήτηση

Την Πέμπτη 1 Οκτώβρη, στις 7:30 μ.μ., στο καφέ «Βυζάντιο»

για να αποτιμήσουμε τα εκλογικά αποτελέσματα, να εκτιμήσουμε τα νέα πολιτικά δεδομένα, να διερευνήσουμε τους δρόμους που πρέπει να βαδίσει το λαϊκό κίνημα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ες αύριον τα σπουδαία, τα μαρτυρικά! Ες αόριστον, σαν μάνα εξ ουρανών, η ανατροπή! Η αντίσταση, ανάγκη του σήμερα και προπομπός του αύριο!

0

Εν μέσω καθεστώτος απολυταρχικής επιτροπείας ο χειμαζόμενος λαός γεμάτος καχυποψία, απογοήτευση, δυσανασχέτηση, προβληματισμό και ελπιδοφόρα αναζήτηση (συντριπτικός νικητής η πρωτοφανής αποχή, υγιής έκφραση της αηδίας, της αποστροφής και της ομαδικής ενσυναίσθησης για το μακάβριο των εγγύτατα μελλούμενων) εξέλεξε τους νέους κυβερνήτες του τόπου. Προφανώς και τα πραγματικά διευθυντήρια της χώρας μας δεν κυριεύτηκαν από μια μανία δημοκρατικότητας, ώστε κατά συρροή να επιζητούν την κρίση του «κυρίαρχου» σώματος των ψηφοφόρων για την παραπέρα πορεία της χώρας. Ο Γιούνκερ με ύφος χιλίων Σόιμπλε είχε ψηφίσει πρώτος από όλους, είχε αποφανθεί και απλά ανάμενε την παράδοση της ετυμηγορίας του για το περιεχόμενο της πολιτικής, που απαρέγκλιτα θα εφαρμόσουν οι επόμενοι (προηγούμενοι) πειθήνιοι εντολοδόχοι. Απλά το διακύβευμα αυτή τη φορά εστιαζόταν (που δεν είχε εξασφαλιστεί στις προηγούμενες) στην πιο εκτεταμένη ει δυνατόν υφαρπαγή της συγκατάνευσης των φτωχομεσαίων στρωμάτων για την υλοποίηση ανελέητων σε βάρος τους μέτρων. Όπερ και εγένετο σε ένα ικανοποιητικό για αυτούς βαθμό. Όμως προς όχι απρόσμενα μεγάλη απογοήτευση των κέντρων εξουσίας το ήδη σε απόλυτους αριθμούς αποτέλεσμα των αισθητά μειωμένων ψήφων που συγκέντρωσαν οι ανυπόκριτα μνημονιακές δυνάμεις δημιουργεί κατ` ευθείαν σοβαρό ζήτημα «αποδοχής» ή σωστότερα αμφισβήτησης των ομόθυμων αντιλαϊκών επιλογών τους. Περίπου δηλαδή ούτε το 44% του εκλογικού σώματος παρά την διαχρονική πλέον καταστροφολογία και θεοποιημένη εθελοδουλία σε ΕΕ και ΝΑΤΟ-ΗΠΑ ουσιαστικά «προσυπογράφει» την αναγκαιότητα των καταστροφικών μέτρων. Αυτεπάγγελτα δε εγείρεται το αγχωτικό για τους κρατούντες ερωτηματικό πως θα συμπεριφερθεί το υπόλοιπο περίπου 66% του λαού, που αρνήθηκε διόλου τυχαία να μπει στο μνημονιακό μαντρί. Όχι φυσικά πως τους άλλους τους έχουν εξασφαλισμένους. Μπορεί ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ να δήλωνε με την ωμότητα του Αλή πασά την μεθεπόμενη των εκλογών πως οι Έλληνες τώρα οφείλουν να πειθαρχήσουν μιας και οι ίδιοι άρτια ενημερωμένοι συνηγόρησαν υπέρ της εφαρμογής των μνημονίων, αλλά η πείνα είναι υπό προϋποθέσεις εξαιρετικά καλός σύμβουλος.

Κάθε πέρυσι.
Οι καιροί ομολογουμένως άλλαξαν εκκωφαντικά. Το κλίμα των εκλογών έπαψε να είναι θυελλώδες , κατάμεστο από πολωτικές μισαλλοδοξίες, συμμετοχικό και πλημυρισμένο από υστερικές υποσχεσιολογίες. Μονάχα επιχειρήθηκε να αναστηθεί ασθμαίνοντας ο δυσδιάκριτα ουσιαστικών διαφορών κακόφημος παραδοσιακός, αμερικανικής κοπής δικομματισμός. Το παλιό πολυθρύλητο και λησμονημένο ανάθεμα του ρεφορμισμού. Τώρα πλέον οι αναμεταξύ διαφορές των αστικών σχηματισμών (επιτρέψτε μου καταχρηστικά να εσωκλείσω και τον ραγδαία αντιδραστικοποιημένο ΣΥΡΙΖΑ) είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Σε βαθμό μάλιστα εξευτελισμού όλων τους. Η αντιπαράθεση τους ήταν ένα απέραντο, κούφιο τίποτα, ενώ σύγκλιναν ανατριχιαστικά και αναίσχυντα στην αξίωση έγκρισης από τον λαό της σφαγής του. Ίσως ποτέ άλλοτε στην νεότερη ιστορία -και ας όψονται τα αυτοκρατορικά διατάγματα των ιμπεριαλιστικών επιτελείων η ταύτιση όλων σχεδόν των κομμάτων δεν ήταν τόσο εντυπωσιακή. Και οι πλέον εύπιστοι πολίτες αντιλαμβάνονται πια, πως όσο ασύλληπτα πριν λίγα χρόνια ήταν αυτά τα ισοπεδωτικά για το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας που συντελούνται σήμερα , άλλα τόσα αδιανόητα δραματικά θα ακολουθήσουν. Και όπως πολλοί αναπολούσαν τις περασμένες «καλές» εποχές, το πιθανότερο, έτσι με νοσταλγία θα συγκρίνουν μακαρίζοντας τα πρώτα «ήπια» μνημόνια με τα μεταγενέστερα φρικτότερα. Γιατί η σφοδρότατη επίθεση κεφαλαίου και ιμπεριαλιστών δεν θα έχει σταματημό (με μαραζωμένο κίνημα) και ο κατήφορος της φτώχειας και δυστυχίας δεν θα συναντά το τέλος του.

Μνημόνια ή μνημόνια;
Αντιμετώπισε λοιπόν το δίλλημα ο λαός ποιούς θα εμπιστευτεί και εξουσιοδοτήσει για να διαχειριστούν τις τύχες του. Όταν δεν ξεχωρίζουν σε τίποτα και προωθούν το ίδιο. Τάχατες βασικά ανάμεσα σε δύο κυρίαρχα προβαλλόμενους άξονες πολιτικών έπρεπε να επιλέξει. Εκείνου του μνημονιακού ή μη προσανατολισμού και του άλλου που εστιάζει στην ποιότητα του φυράματος του κάθε φορέα. Υπήρχε λοιπόν το σαν πίσσα μαύρο σινάφι των εμετικών υποστηρικτών των πιο εξοντωτικών μεθοδεύσεων που έχει (και εδώ συμφωνούμε απόλυτα) ζωτική ανάγκη για να διασωθεί όχι η μάζα των ανθρώπων του μόχθου και της βιοπάλης. Τουναντίον η εφαρμογή τους συνεπάγεται τον ολοκληρωτικό καταποντισμό τους στην εξαθλίωση. Αλλά ο ολετήρας καπιταλισμός και τα ιμπεριαλιστικά υποστυλώματα του. Προσχώρησε μάλιστα μεγαλοπρεπώς στην μνημονιακή χορεία και ο ώριμος (πιο ώριμος σαπίζει) ΣΥΡΙΖΑ εγκαταλείποντας αποσβολωμένη μεγάλη μερίδα του λαού που απατηλά επένδυσε ελπίδες στις κούφιες απατεωνίστικες αντιμνημονιακές ιαχές του. Ενδεικτικό σημείο των καιρών που απεικονίζει ανάγλυφα τι αφόρητο για την κοινωνία θα επακολουθήσει, είναι η παθιασμένη αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους των κομμάτων στην υλοποίηση των δεσμεύσεων προς τους δανειστές και εκτελεστές της χώρας μας. Συνέχιζαν βέβαια να τάζουν προεκλογικά πλέον όλοι τους, μόνο που τώρα ο λαγός και τα πετραχήλια είναι το ρήμαγμα. Από την άλλη πλευρά όμως ορισμένοι λιγοστοί σχηματισμοί (το σπλάχνο του ΣΥΡΙΖΑ η ΛΑΕ, η εντεταλμένη του συστήματος φασιστική συμμορία αντιλαϊκής κρούσης και οι εξωκοινοβουλευτικές εκδοχές της αριστεράς ) επέμεναν και διαλαλούσαν την ανακούφιση και σωτηρία. Σε αντιδιαστολή με τους ξετσίπωτους υπέρμαχους της βάρβαρης επίθεσης και δίχως να στοιχειοθετούσαν το γιατί εκεί που απέτυχε παταγωδώς η προηγούμενη διαπραγματευτική αρμάδα της άρχουσας τάξης, αυτοί τώρα κάτω από τους απαράλλακτα ίδιους και ατσάλινους αντικειμενικούς όρους και συσχετισμούς θα θριαμβεύσουν κατά των αλλοφύλων με τη ρομφαία της ψήφου και θα χαρίσουν κάποια ψίχουλα από την πολυπόθητη ανάπτυξη του μεγάλου κεφαλαίου. Δυστυχώς όμως αυτή πεισματωμένη δείχνει εντελώς απρόθυμη όχι μόνο να μας επισκεφτεί και να μας ελεήσει με νέους βραχύβιους κύκλους εκμετάλλευσης των εργαζόμενων, αλλά όπως πιστοποιούν οι πρόσφατες ανησυχητικές εξελίξεις δραπετεύει ηχηρά τις μητροπόλεις που την έκλεβαν από τις εξαρτημένες. Ερωτοτροπώντας μάλιστα προκλητικά και αιμομικτικά με το τέρας των άδικων τοπικών και γενικευμένων ιμπεριαλιστικών πολέμων.

Γέροι, νιοί, όλοι τους υπηρέτες και αντάρτες ενσωματωμένοι
Η δεύτερη διάσταση όπου ξεδιπλώθηκε η αντιπαράθεση των πολιτικών δυνάμεων, αποτέλεσε η δήθεν σύγκρουση του νέου με το παλιό, του δυναμικού και του άτονου, του έντιμου και του διεφθαρμένου, του ρηξικέλευθου και του καθεστωτικού. Κοινός τόπος όμως όλων ετούτων των εκφάνσεων παρέμενε η επιδίωξη ή να υπηρετήσουν απροσχημάτιστα το χρεοκοπημένο σύστημα της εκμετάλλευσης και υποτέλειας ή να δράσουν επί του φιλολαϊκότερου και ανατρεπτικού μέσα στα σιδηροδέσμια όμως θεσμικά του όργανα. Αποπροσανατολίζουν την εργατική τάξη και τους συμμάχους της από την κορυφαία αλήθεια πως παρόλο που το αποκρουστικό αυτό μόρφωμα του καπιταλισμού τρεκλίζει εξουθενωμένο από την κρίση του και ποδοπατημένο από τους ανταγωνισμούς των σατραπών της γης, αντικρίζει με ιταμότητα και ασυγκράτητη εχθρικότητα τον ακόμη πιο αποδιοργανωμένο και καταπτοημένο ταξικό του αντίπαλο. Αυτό το ανήμερο και δίχως σταλιά ανθρωπιάς πλάσμα έχει μια ανάσα που ζέχνει από τη δυσωδία του ρατσισμού, της απέχθειας και της εγκληματικής εγκατάλειψης στους πρόσφυγες. Στις φλέβες του ρέει το αίμα του μίσους στους τίμιους δουλευτές. Γρυλίζει συχνά ναζιστικά και ενίοτε πολεμοκάπηλα και εθνικιστικά (παρά την ειρωνεία της ιμπεριαλιστικής ποδηγέτησης !!). Γονατίζει ατιμασμένο και υπάκουο στα ακόμη πιο παρανοϊκά και εκτρωματικά αφεντικά του, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να ξεσκίσει με τα βρωμερά νύχια και δόντια του τα απομεινάρια των δικαιωμάτων των εργαζόμενων για να κρατηθεί στη ζωή το παχύσαρκο κορμί του. Από το λεπριασμένο δέρμα του ρέουν τα πύα των αντιδραστικών, σάπιων αξιών και του πολιτισμικού του βούρκου. Ρουφά, όντας ένα μες στη χλιδή πελώριο παράσιτο, τον ιδρώτα των παραγωγών των αγαθών. Τους ψήνει ζωντανούς στα κάτεργα, τους μαστιγώνει σαν αντιδρούν στο κρίμα, τους ξεπουλά και δηλητηριάζει τη γη τους και πνίγει με τα μαγκάλια τα παιδιά τους. Όσα δηλαδή δεν ξενιτεύονται και δεν μαραζώνουν από την αναδουλειά και εξωθώντας κάποια στην κατάθλιψη και λιγότερα στον αυτοχειριασμό. Τους ξεπετά από το καλύβι τους αφήνοντας τους δίχως γιατρειά , ταπεινώνοντας τους με τη ζητιανιά μιας ψωραλέας σύνταξης και ενός συσσίτιου με ληγμένα τρόφιμα και στερώντας τη μπόρεση να μαθαίνουν τρεις αράδες γράμματα περισσότερο. Στήνει στα χωράφια του κάστρα με καταπέλτες των νεοαποικιοκρατών που σπέρνουν τον θάνατο στα γειτονικά του αδέλφια. Αλλά ναι όμως, αυτός ο δαίμονας δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν θεριό ανίκητο ή σαν μια οντότητα που μπορούμε να εξευγενίσουμε και συνθηκολογήσουμε. Ή επίσης να ζυμώνεται η πλάνη ολκής που διατείνονται οι μεταβατικοί με την ανοησία πως θα το δαμάσουν , θα το μεταλλάξουν σε κάτι χαριτωμένο ή θα το τρέψουν πανικόβλητο σε φυγή με το φόβητρο της δικής του εφεύρεσης, της κάλπης. Οφείλουμε να εμφυσήσουμε ξανά λοιπόν την αυτοπεποίθηση στον λαό, να ενισχύουμε τις γραμμές της άμυνας και να καταστρώνουμε την αντεπίθεση μας, ούτως ώστε να το ξαποστείλουμε οριστικά στο περιθώριο της ιστορίας μαζί με τους προγόνους του φεουδάρχες, από όπου κληρονόμησε και εκτοξεύει στα ουράνια την αδικία και την καταπίεση.

Οι δίδυμες αδελφές, η ταξική συμφιλίωση και η μοιραία υπονόμευση των αγώνων
Υπάρχει βέβαια και ο άλλος δρόμος. Εκείνον που όλοι οι προηγούμενοι ομόψυχα αποστρέφονται. Τον περιφρονούν, τον λοιδορούν, τον υποβιβάζουν, τον παραχαράζουν και εκφυλίζουν. Τα κανάλια τον θάβουν επιμελώς και το σύστημα κατευθύνει έντρομο όλα τα πυρά του κατά πάνω του. Ξεστομίζεται από ελάχιστα χείλη που ακράδαντα πιστεύουν πως ο βουτηγμένος μέχρι τον λαιμό στην εξάρτηση καπιταλισμός δεν τιθασεύεται και μεταμορφώνεται με τα δικά του εργαλεία και υλικά. Οι τράπεζες του, το κράτος του, τα εργοστάσια του, οι στρατοί του, τα δικαστήρια του, τα σχολειά και οι σχολές του, οι αστυνομικές καβαλαρίες του, τα νομίσματα του, η βουλή του, οι πολεμικές βάσεις των διεθνών φονιάδων και πρόξενων του ατελείωτου σπαραγμού των προσφύγων, τα ράσα του, τα ραδιοτηλεοπτικά του μέσα, όλα ανοξείδωτα από κάθε αριστερή διάβρωση και όλα ανεξαίρετα σαν μια γροθιά είναι ορκισμένα έως τελευταίας πνοής των να διαιωνίζουν τη μισθωτή σκλαβιά. Ο ακέραιος κομουνιστής δεν τρέφει κόκκο αυταπάτης (και δεν περιμέναμε τη Συριζαϊκή επιβεβαίωση για να φωτιστούμε) και ούτε την διασπείρει στον δεινοπαθούντα λαό για τον ξάστερα συγκεκριμένο και ΑΝΑΛΛΟΙΩΤΟ ρόλο αυτών των θεσμών. Δεν φροντίζει για την αξιοποίηση και ειρηνική άλωση των μηχανισμών του κεφαλαιοκράτη, μα αποκλειστικό του μέλημα παραμένει πάντοτε η επαναστατική εξαΰλωση τους. Επικεντρώνει εξ ολοκλήρου το βάρος της ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης στην παρότρυνση , στην υπόθαλψη, στον συντονισμό και στο θέριεμα των αντιστάσεων του λαού ενάντια στον οδοστρωτήρα των κατακτήσεων του. Πιθανόν να μη συναρπάζουν και πείθουν απ` αρχής τα δικά μας ευγενικά οράματα τον κάθε αγνό βιοπαλαιστή. Τα διασυρμένα μέχρι πρότινος και διαρκώς παραχαραγμένα με τον πιο πρόστυχο τρόπο από τους ρεφορμιστές. Και δεν θα ξεχαστούν και δεν θα συγχωρεθούν ποτέ μα ποτέ τα φταιξίματα των εξυμνητών του αίσχους του παλινορθωμένου αστισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, του κυριότερου παράγοντα της υποχώρησης του κομουνιστικού κινήματος. Πρωταρχική αγωνία λοιπόν του οποιουδήποτε εργαζόμενου παραμένει το πιο βιοτικό και φλέγον ζήτημα. Εκείνο με το άδειο στομάχι, το άνεργο παιδί και το κομμένο ρεύμα του σπιτιού του αδιαφορώντας παγερά αν η τράπεζα θα διευθύνεται από έναν κομισάριο ή από ένα στρατηγικό επενδυτή. Βουκέντρα ενεργοποίησης ανέκαθεν είναι το καθημερινό κοχλάζον πρόβλημα. Πάλι όμως η αριστερή καθοδήγηση έχει χρέος να τον στρατεύσει στην μεγάλη πορεία με αφετηρία την υπεράσπιση του άμεσου της επιβίωσης μέχρι την καθολική ρήξη και όχι να τον παγιδέψει στα δόκανα της κάλπης.

Τις πταίει; Πως αλλάζει;
Όμως η κοινωνική εξέλιξη μέσω της ταξικής πάλης δεν τελειώνει, δεν στεφανώνεται με τις δάφνες της επιτυχίας δίχως ΚΑΝ να αρχίσει. Ακόμη και η νομοτέλεια της χειραφέτησης της εργατιάς και ολάκερης κατ` επέκταση της ανθρωπότητας κ. Κουτσούμπα απαιτεί το εναρκτήριο λάκτισμα της. Ο τερματισμός στη λαϊκή εξουσία δεν είναι φαινόμενο big bang που απροσδιόριστα και αιφνιδιαστικά θα εκδηλωθεί, αλλά προϋποθέτει το έναυσμα και την επίπονη και συγκροτημένη κάθοδο των μυρίων στις παλαίστρες των σφοδρών ταξικών αντιπαραθέσεων. Αργά, επίπονα, τεθλασμένα, ασυμφιλίωτα, επαναστατικά και νικηφόρα. Η αλληλοτροφοδοτούμενη ώσμωση της ανάγκης για υπεράσπιση των λαϊκών κατακτήσεων και της σε τελική ανάλυση προσπάθειας για επιβίωση με την προοπτική μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από την ανισότητα και την εκμετάλλευση δεν συντελείται στη φάκα του κοινοβουλευτισμού. Παρά μονάχα στους δρόμους και τις κινητοποιήσεις. Τα ροζιασμένα χέρια ωριμάζουν και συνειδητοποιούν το ασυμβίβαστο της κυριαρχίας του στυγερού μεγαλοαστού με αυτών των δίκιων τους και της οριστικής απελευθέρωσης, μόνο όταν μάχονται για την κατοχύρωση τους. Πανούργα ο κεφαλαιοκράτης εφηύρε το εκλογικό παραισθησιογόνο που λειτουργεί σαν το αντίδοτο της αγωνιστικής διεξόδου και που σύμπασα η αριστερά της ταξικής εκεχειρίας και υποταγής ευλογεί ασταμάτητα. Έτσι εξηγείται το «μυστήριο» της ανόδου της Χρυσής Αυγής, της εισόδου στη Βουλή του Λεβέντη, το παρά τις απώλειες σχετικά ικανοποιητικό «κράτημα» του ΣΥΡΙΖΑ και όχι από την «αυτοκτονική» παράκρουση και την αφέλεια να μην διορθώνει ο λαός τη ψήφο του. Αξίωμα θεμελιώδες παραμένει η αποδοχή πως η ταξική αφύπνιση και ιδεολογικοπολιτική συνειδητοποίηση του λαού βρίσκεται σε πλήρη συνάρτηση και αμφίδρομη σύζευξη με το επίπεδο του διεκδικητικού εργατολαϊκού κινήματος. Τα άδεια πεζοδρόμια δυστυχώς γεμίζουν τις κάλπες με προτιμήσεις σε κόμματα που στην εποχή μας πια απερίφραστα προαναγγέλλουν και απεργάζονται την καταδίκη των ψηφοφόρων. Σαν ο λαός δεν εμπιστεύεται τη σαρωτική του δύναμη και ακουμπά τη σωτηρία του σε εμπόρους της ελπίδας, είναι επόμενο πως θα απευθύνεται και εξουσιοδοτεί αισχρούς προαγωγούς και όχι την αριστερά, τον αναπτερωτή της αισιοδοξίας και ενσαρκωτή των αγώνων.

Από το όλα ή τίποτα, το τελευταίο
Μιλώντας παραμονές της εκλογικής «μυσταγωγίας» ο γραμματέας του ΚΚΕ στην Ομόνοια στην κεντρική συγκέντρωση αναφέρθηκε με πάθος και επίταση 16 φορές στην αναγκαιότητα εκλογικής ενδυνάμωσης του φορέα του, μια στο κίνημα και δυο σε γενικόλογους και απροσδιόριστους αγώνες (υπάρχουν και οι προεκλογικοί πέραν των πραγματικών). Αλλοίμονο, αν επικεφαλής κομουνιστικού κόμματος δεν διάνθιζε έστω και πενιχρά τον λόγο του με τέτοιες έστω και αφηρημένα έννοιες. Προφανώς και η αναλογία θα έπρεπε να ήταν αντιστρόφως ανάλογη. Πέραν της ποσοτικής σχέσης τους όμως το ερώτημα εντοπίζεται στο πόσο εννοούν στην πράξη την αναγκαιότητα των αγώνων και ποιος στόχος(κινηματικός ή εκλογικός) αποτελεί το πρόταγμα τους; Οι εικονικές φυσικά κινητοποιήσεις προσανατολίζονται στην ενίσχυση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, ενώ αντίθετα ένας αυθεντικός κομουνιστικός φορέας ή οργάνωση θεωρεί την εκλογική παρέμβαση (προσδοκώντας στη σεβαστή αναβάθμιση του σε αυτό το πεδίο) σαν μέσο υποβοήθησης της κινηματικής κατεύθυνσης και ουδέποτε σαν υποκατάστατο της. Με μαεστρία συνάμα έστειλε ο γενικός γραμματέας ένα όχι και τόσο καλά κρυπτογραφημένο μήνυμα. Αφού λοιπόν στηλίτευσε τους προσποιητά πολέμιους των μνημονίων, εξαπέλυσε ένα ογκόλιθο επιχειρηματολογικό. Ο αγώνας κατά των μνημονίων είναι ΗΜΙΜΕΤΡΑ. Μιας και αν ακόμη αυτά καταργηθούν, πάλι θα υφίσταται η εκμετάλλευση. Ουδεμία διαφωνία επ` αυτού. Μα για να πάψει να βασιλεύει εσαεί η απομύζηση της εργατιάς, για να οδηγηθεί αυτή ανεπιστρεπτί στο πυρ το εξώτερον, δεν πρέπει να ξεκινήσει από τα μικρά βήματα (που παρεμπιπτόντως δεν είναι καθόλου αμελητέα) έως ότου καταλήξει στο μεγαλύτερο και μη μεταφυσικό άλμα; Το δυσκολότερο και σημαντικότερο επίτευγμα του ανθρώπου, δηλαδή εκείνου της αποτίναξης του καπιταλιστικού και δυστυχιογόνου ζυγού; Στρεβλότατα προβάλλεται ο γνωστός κανόνας του όλον ή ουδέν. Ένας λεκτικός ακροβατισμός που αγκομαχώντας προσπαθεί να συγκαλύψει και τεκμηριώσει την υπεκφυγή και την αναχώρηση από τη ταξική σύγκρουση. Δίχως να διευκρινίζεται πως θα κατορθωθεί ένας λαός που δεν θα εξασκηθεί και εκγυμναστεί ώστε να προασπίζει τα πιο στοιχειώδη θέματα του (αφού είναι μάταια εξαιτίας της μερικότητας τους) θα καταφέρει να επιβάλλει την κυριαρχία του ερχόμενος αντιμέτωπος με ότι το πιο οργανωμένο, πάνοπλο, αμείλικτο και αιμοβόρο έχει εμφανιστεί ποτέ στο πρόσωπο του πλανήτη. Η απόκρουση των μνημονίων δεν λειτουργεί σαν προαπαιτούμενο βήμα για την τελική έφοδο; Εκτός και αν αρκεί ένα πλειοψηφικό ρεύμα στη βουλή για να πείσει τους δυνάστες μας να αποχωρήσουν με την ουρά στα σκέλια ταπεινωμένοι; Θα πανικοβληθούν άραγε και σεβαστούν το 51% των εκλογέων που επιθυμεί τη μετάβαση στη λαϊκή εξουσία αυτοί που έχουν συσσωρεύσει τόση δύναμη πυρός, ώστε με το πάτημα του κόκκινου πλήκτρου να μπορούν να αφανίσουν πυρηνικά ολόκληρο τον πλανήτη και ήδη προκαλούν τον πολεμικό θρήνο και την θανατερή περιπλάνηση σε τεράστια πλήθη προσφύγων; Εκτός και αν έχει αποκτήσει ο λαός παράλληλα την απαραίτητη πυγμή για να το επιβάλλει. Πότε και πως όμως σφυρηλατείται μια τέτοια δυναμική; Με την καλλιέργεια των εκλογικών ψευδαισθήσεων που υποσκάπτουν το διαμετρικά αντίθετο τους, την ευρωστία στο επίπεδο όπου η ιστορία διδάσκει πως διευθετούνται τέτοιου είδους και μεγέθους διαφορές; Πότε διακήρυξαν δηλαδή την δημιουργία ακμαίου αντιιμπεριαλιστικού κινήματος σαν τον απαράβατο όρο και εγγυητή τέτοιων στοχεύσεων;

Η αυτοαναίρεση στο μεγαλείο της
Ακόμη όμως και στη σφαίρα της απαγκίστρωσης από την επιρροή των αστικών κομμάτων δεν θα υπάρχουν ουδέποτε οι ποθούμενες επιδόσεις των ποσοστών τα οποία δήθεν θα ανοίξουν με αγαλλίαση τις ανθόσπαρτες λεωφόρους για να διαβεί η λαϊκή εξουσία, όταν ο λαός δεν έχει ακονίσει το ιδεολογικοπολιτικό του κριτήριο στο αμόνι της ταξικής σύγκρουσης. Πάλι με αυτή τη αντικινηματική συλλογιστική, η προοπτική της ανατροπής έχει προκαταβολικά χάσει το παιχνίδι. Λαός που παραδέρνει μέσα στην μαλθακότητα της εκλογικής πλάνης, θα αναθέτει την αντιπροσώπευση του σε σχηματισμούς που αποτελούν τους πιο καθαρόαιμους πρεσβευτές αυτής της διαδικασίας γυρνώντας την πλάτη στην κομουνιστική αριστερά που είναι χρεωμένη από καταγωγής στο να πρωτοπορεί και τιμονεύει τους εργατικούς αγώνες και όχι να τους εκτροχιάζει εκλογικά. Άρα η συμβιβασμένη αριστερά της εκλογολαγνείας θα είναι καθηλωμένη στα περιορισμένα ποσοστά της με την πλήρως φαύλη τακτική της. Κενό σκέψης άραγε ή μήπως εκτροπή προθέσεων; Βέβαια την βραδιά των εκλογών και μετά τη βύθιση του Λαφαζάνη (του αφοσιωμένου στην αγία γραφή του ρεφορμισμού και στα ιερά πατερικά κείμενα της απεμπόλησης του επαναστατικού μονόδρομου και της πίστης στην επ` ωφελεία των μαζών καπιταλιστική διαχείριση έστω και υπό ακραίες συνθήκες πάνω στα οποία τελικά ο αποστάτης Τσίπρας ασέβησε, αν και μέχρι την ελέω τρόικας κομματική έξωση των διαφωνούντων αυτοί τον στήριζαν με θέρμη!!) ο Κουτσούμπας παραδειγματισμένος από τα παθήματα της ΛΑΕ υποχρεώθηκε για λόγους αυτοσυντήρησης να υιοθετήσει μια πιο προωθημένη ρητορική. Αλλά ως εδώ τυρβάζοντας και μη αγωνιστικά παρέκει. Η μνημονιακή χατζάρα θα είναι τόσο αμείλικτη που αλλοίμονο και δεν κεραυνοβολούν το σύστημα και προγραμματίζουν τουλάχιστον αγώνες επί χάρτου και με όπλα τα λόγια του αέρα. Οι προκλήσεις από εδώ και μπρος θα είναι άπειρες και το ΚΚΕ δεν θα διαψεύσει δυστυχώς το ρεφορμιστικό και κυματοθραυστικό παρελθόν του παραβιάζοντας τις κόκκινες γραμμές των αγώνων που οριοθετεί το σύστημα. Οι εκκολαπτόμενοι νέοι «καθηγητές και υπάλληλοι της ΔΕΗ» μάταια θα περιμένουν το «μόνο» κόμμα της εργατιάς να προτάξει τα στήθη του και να δώσει πολιτική κάλυψη στις απεργίες τους συγκρουόμενο ανεπιφύλακτα με την αστική νομιμότητα. Ευτυχώς η εξέδρα των λεκτικών ξιφουλκήσεων είναι παντελώς ακίνδυνη και επιτρεπτή, αλλά το συγκεκριμένο ακροατήριο άλλα θα απαιτεί. Θετικό είναι το γεγονός πως τα ψέματα, οι λεονταρισμοί και ηλιθιολογήματα μπορεί ποτέ να μην τελειώνουν, αλλά όλο και δυσκολότερα θα εκφέρονται και πείθουν. Η επίθεση ξεγυμνώνει μεταξύ άλλων και τα αριστερά δεκανίκια. Η «ουδετερότητα» κοστίζει , ειδικά σε κρίσιμες περιόδους. Αποκόμματα τύπου ΛΑΟΣ, ΛΑΕ, ΔΗΜΑΡ δίχως σημαντικό έρμα (το ΠΑΣΟΚ αντέχει κάπως, γιατί είχε περιθώρια και πρόκανε να θρέψει μικρά και κυρίως μεγάλα στόματα) κλονίζονται και σβήνουν. Οι αμαρτίες ενίοτε πληρώνονται, αφού ο Λαφαζάνης σιωπούσε ένοχα και για τις 47 σελίδες του επικήδειου των λαϊκών συμφερόντων και όταν ο παρ’ ολίγον καμένος Καμμένος εξήγγειλε την κατασκευή της για πρώτη φορά «αριστερής» βάσης του αμερικανικού ιμπεριαλισμού στην Κάρπαθο μαζί με την σχεδιαζόμενη επανδρωμένη βάση του κολοσσιαίου ραντάρ του Ισραήλ μάλλον στην Κρήτη. Εξευτελίστηκε η καιροσκόπος και αναξιόπιστη Βαλαβάνη με την επανάκαμψη της στο κίνημα του δεν πληρώνω μετά τη ολιγόμηνη στάση της στη απαίτηση πληρωμής που συνιστούσε τάχατες σπουδαίο πατριωτικό και σοσιαλιστικό καθήκον.

Η νίκη τους μπορεί να νικηθεί
Σίγουρα τα εκλογικά αποτελέσματα αντικατοπτρίζουν την διαμορφωμένη κατάσταση της κοινωνίας στο διάστημα των τελευταίων χρόνων. Ξεδίπλωμα των μνημονίων με ελάχιστους κλυδωνισμούς, κατάπτωση του ηθικού του λαού, εμπέδωση μιας αίσθησης πως η εξορία μας από τον παραδεισένιο κόσμο του ευρώ ή η ακύρωση των μνημονίων θα ισοδυναμεί με τη χαριστική βολή. Έτσι το σύστημα επέτυχε να γεμίσει σχεδόν τη βουλή του με συμπαγή πλειοψηφία από κήνσορες των μνημονίων εκτός από τις δύο δυνάμεις, οι οποίες όμως καμιά ανησυχία δεν του εμπνέουν για μεταφορά της έμπρακτης και της αποκλειστικά επικίνδυνης αμφισβήτησης στους δρόμους. Εξοβέλισε συνάμα τη φωνή Λαφαζάνη που απηχούσε πιθανόν δειλές σκέψεις μερίδων της άρχουσας τάξης για επιστροφή στη δραχμή (απειλή πριν λίγο καιρό ποινικοποίησης δραχμιστών Βαρουφάκης) χρησιμοποιώντας και τα δημοσκοπικά τερτίπια της τηλεκατευθυνόμενης δημοκρατίας τους . Τέθηκε επικεφαλής του μνημονιακού σίφουνα ο συνετός πια και προσγειωμένος αντιαριστερός ΣΥΡΙΖΑ (και πρώην πρωταγωνιστής του αντιμνημονιακού τόξου), με τον οποίο ευελπιστούν πως θα κατασιγάζει τις αντιδράσεις του κόσμου πιο αποτελεσματικότερα σε αντίθεση με την δεξιά.

Ουδέν κακό, αμιγές καλού
Γιατί η επιτυχία τους συνοδεύτηκε και από ανησυχητικά και ελπιδοφόρα για εμάς ρήγματα. Το όχι ιδιαίτερα εμφανές είναι η πανηγυρική κατάδειξη της χρεωκοπίας του ρεφορμισμού. Ας μην προσπαθούν οι επίμονοι, οι αθεράπευτοι συνεχιστές της οιασδήποτε παραλλαγής του και σταυροφόροι του αριστερού, του ανατρεπτικού κυβερνητισμού αντικρίζοντας τον καθρέφτη να φανταστούν τη μορφή τους. Αν και εφόσον πραγματοποιηθούν βέβαια οι σχεδιασμοί και φιλοδοξίες τους. Αρκεί μονάχα να κοιτάξουν το αποκρουστικό πρόσωπο του Τσίπρα, ενός αριστεροφανούς ηγέτη που το όνομα του θα συνδεθεί λίαν συντόμως με τους πιο απεχθείς πρωθυπουργούς που άσκησαν την πιο βάρβαρη μονεταριστική πολιτική. Δεν πρόδωσε, δεν παρέκλινε από τις αρχές του ρεφορμισμού. Ίσως αν έπραττε κάτι τέτοιο, να είχε μάλιστα και θετικό πρόσημο. Τήρησε απλά κατά γράμμα σαν υπάκουος υπάλληλος, σαν συνεπής ρεφορμιστής τα κελεύσματα του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών. Άξιος απόγονος του Μπερλινγκουέρ και προφανώς τα συριζαϊκά χνάρια θα ακολουθήσουν υποχρεωτικά και αναπόδραστα και οι επόμενοι επίδοξοι μιμητές τους. Τέρμα και τελεία. Παράλληλα κατά εκατοντάδες χιλιάδες εγκατέλειψαν οι ψηφοφόροι όλα ανεξαίρετα τα κόμματα (πλην μιας γελοιογραφίας που αντανακλά εν μέρει τη διάθεση ορισμένων να καταδείξουν και να προσδώσουν τέτοιο χαρακτήρα εμπαιγμού της διαδικασίας). Αυτή η δεξαμενή όμως του μισού πληθυσμού της χώρας που απέχοντας όχι απερίσκεπτα αρνήθηκε να νομιμοποιήσει την καταδίκη του διαλέγοντας είτε τα παραδοσιακά και νεότευκτα αστικά κόμματα είτε τα ρεφορμιστικά ή τον νεοναζισμό (ο οποίος λόγω ανθρωπιστικών αντανακλαστικών αλληλεγγύης του λαού δεν αύξησε την επιρροή του παρά τον προσφυγικό κατακλυσμό) περιέχει ποικιλία διαθέσεων. Οργής, σύγχυσης, πίκρας και απογοήτευσης, αμηχανίας, παραίτησης αλλά και αναζήτησης και θέλησης για ενεργητική απάντηση στην αντιλαϊκή καταιγίδα. Σαφέστατα δεν εμπιστεύτηκαν ή δεν άκουσαν τη δύσπεπτη άποψη της συνεργασίας του ΚΚΕ (μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ που κινηθήκαμε ενάντια στο ρεύμα της εκλογικής αποχαύνωσης και της ανώδυνης ανάθεσης σε λυτρωτές. Η μικρή άνοδος της απήχησης μας αν και αξιοσημείωτη εξακολουθεί να παραμένει σοβαρά αναντίστοιχη της παρουσίας μας στα κινηματικά δρώμενα, της μεγάλης προεκλογικής προσπάθειας μας και το σπουδαιότερο της ορθότητας της πρότασης μας και των απαιτήσεων της εποχής. Τα τιποτένια ποσοστά όμως (πιστή σχεδόν απεικόνιση της χαμηλής στάθμης του κινήματος) και η επίγνωση των ποσοτικών κατά βάση αδυναμιών μας δεν μας πτοούν και λυγάνε. Η βαθειά πεποίθηση πως κινούμαστε εναρμονισμένοι με τις μαρξιστικολενινιστικές και μαοϊκές αρχές και το άκαυστο κουράγιο που αντλούμε από αυτές, μας τροφοδοτεί στη συνέχεια με πείσμα, καρτερικότητα και ακατάβλητες αντοχές να συνεχίζουμε. Υπερπηδώντας τις αντιξοότητες και γιατί όχι καταβάλλοντας σαν απαιτηθεί και κάποιο τίμημα θυσιών, με μόνο λόγο σταματημού της δράσης μας την αμετάκλητη εκπλήρωση του απώτερου σκοπού μας. Βεβαίως και έχουμε εκπονήσει και τα δικά μας πλούσια μεταβατικά προγράμματα. Μονάχα όμως αυτά δεν σχετίζονται με ιδέες και προσδοκίες ώστε να ανασκευάσουμε τον καπιταλισμό σε ένα αλλιώτικο και ανθρωπινό πλαίσιο. Εκτίθενται και εξαντλούνται αυστηρά στις γειτονιές, στα εργοστάσια, στα πανεπιστήμια, στα χωράφια, έξω από τις βάσεις των φονιάδων, στα καραβάνια των κατατρεγμένων. Βροντοφωνάζουμε, λαέ μας ρημάζουν τη ζωή μας, να αντισταθούμε. Μας μαυρίζουν το μέλλον μας, να τους κάνουμε παρελθόν. Η υπουργός Φωτίου ξετσίπωτα μετά την ορκωμοσία της πρότεινε στον λαό να επινοήσει με την πολυμήχανη ευρηματικότητα του τρόπους, ώστε να γεμίζει το νηστικό στομάχι του με μια κουταλιά ρύζι στα γεμιστά εξοικειωνόμενος μόνιμα πλέον με την ένδεια. Για να παραγεμίζει από την άλλη μέχρι σκασμού η κοιλιά των παρείσακτων μεγαλοαστών και των τοκογλύφων πιστωτών. Παρόλο που η παραγωγική δυνατότητα αν και είναι σε θέση να προσφέρει απίστευτη, πλουσιοπάροχη καλοπέραση και προκοπή, βουλιάζει στο τέλμα της κρίσης του κέρδους μιας χούφτας κηφήνων της ολιγαρχίας. Τέτοιες δηλώσεις μάλλον δεν φρονηματίζουν τους πεινασμένους, μα πρέπει να τους εξαγριώνουν ασυγκράτητα. Δεν χρειάζεται λοιπόν επινόηση για το ξεγέλασμα της ασιτίας, αλλά η θύμηση των δοκιμασμένων και μη εναλλακτικών συνταγών των κινητοποιήσεων παραγεμίζοντας εκ νέου τους δρόμους με διαδηλώσεις. Μπορεί το κοινωνικό τοπίο να μοιάζει στις μέρες μας με γη που είναι σκεπασμένη από σωρούς με αποκαΐδια και πνιγμένη στους καπνούς. Κάτω από ετούτα όμως βρίσκονται κάρβουνα που σιγοκαίνε και οι προκλητικές παραινέσεις της Φωτίου μπορεί να γίνουν αγέρας ορμητικός που αίφνης μπορεί να τα ξαναλαμπαδιάσει. Και έχει ήδη συσσωρευτεί πολύ εύφλεκτο υλικό που ολοένα πληθαίνει.
Το σύστημα κατάφερε και έλεγξε τη βουλή του. Οι μισοί Έλληνες την περιφρόνησαν. Διαρκώς θα βασανίζει τα μυαλά των εγκεφάλων που υπηρετούν την εκμετάλλευση και υποτέλεια η εφιαλτική σκέψη πως θα τιθασεύουν τον θυμό του λαού. Ποτέ άλλωστε δεν είχαν λύσει αυτό το ακανθώδες ζήτημα, ακόμη και σε φάσεις σχετικής ευμάρειας και ούτε θα το λύσουν τελεσίδικα ενόσω υφίσταται η καπιταλιστική σχιζοφρένεια και η ιμπεριαλιστική αποκτήνωση. Είναι για τους αντίπαλους του λαού απεγνωσμένη και αδήριτη αναγκαιότητα η επιβολή των μνημονίων παρά τα κύματα της απελπισίας που προξενούν. Αλλά έτσι μπορεί να διευκολυνθεί –εξάλλου χωρίς ενδοιασμούς αυτό πασχίζουμε άοκνα και εμείς να συμβεί- η απελπισία της κοινωνίας να γίνει άλλου είδους απόγνωση για τους εχθρούς της. Ριζική κιόλας. Μιας και δεν χωράμε πια όλοι μαζί στην ιστορία. Όσο κοντινή ή μακρινή και αν είναι αυτή.

Καπετανάκης Μ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στον απόηχο των… εκλογών (και ο νοών νοείτω)!

0

ΞΕΣΠΑΣΜΑ

«Πικρά το λένε τα πουλιά, πικρά το κελαηδούνε

κι οι τάφοι μες στις καταχνιές ρουφάν χολή τ’ απόηχο.

Τα παλικάρια μας βουβά, σκυφτά, ταπεινωμένα,

μονάχα μέσα στα βουνά κι απ’ όλους προδομένα

τ’ αγαπημένα τους φιλούν τα όπλα και δακρύζουν.

Σε μάχη δε νικήθηκαν. Στη φρίκη του πολέμου

κι αν πόνεσαν δεν τρόμαξαν και βάσταξαν ταμπούρι

και νίκησαν και λάμψανε με την Αθανασία.

Και τώρα αυτά τ’ ατρόμητα, τα θεία παλικάρια

ενώ φοράνε τ’ άρματα κι ενώ η ψυχή τους βράζει,

τους λέν να τα πετάξουνε, τους λέν να σκλαβωθούνε.

Σαν πουλημένα πρόβατα τ’ αφήσαν οι μεγάλοι

οι άνανδροι και φύγανε. Σχοινί, φωτιά, ντουφέκι

να τους περάσει στο λαιμό και στης καρδιάς τα φύλλα.

Κι όσοι πουλάνε τους λαούς με προδοσιά και δόλο

φίδια οι κατάρες να γεννούν, χαράμι όσα λάβουν.

Πικρά το λένε τα πουλιά, πικρά το κελαηδούνε

κι οι τάφοι μες στις καταχνιές ρουφάν χολή τ’ απόηχο.

Φωτίζει ο ήλιος σκλάβα γη κι η άνοιξη π’ ανθίζει

τους σκλάβους λες κι αναγελάει μ’ όσα φορεί στολίδια.

Κατάρα ίσως ή ευχή τη συμφορά μας δίνει;

Μήπως τα όσα εγκλήματα, καιρός να πληρωθούνε;

Μήπως το θέλημα θεού ξανά ν’ αδελφωθούμε

να μας ποτίσει ένας καϋμός, να λείψουν οι προδότες, 

πιο λεύτεροι να γίνουμε; Ποιός ξέρει; Ποιός αλήθεια;

Άνοιξη που σε σκλάβα γη γελάς μυριανθισμένη

δέσε καρπούς για λεύτερους, ποτέ, ποτέ για σκλάβους!» 

(Το δυσεύρετο ποίημα που επιλέξαμε υπό τον τίτλο “Ξέσπασμα”, ανήκει στον αλησμόνητο νεαρό Ευρυτάνα ποιητή Δώρη Άνθη -κατά κόσμο Νίκο Ζωγραφόπουλο- που υπήρξε πρωταντάρτης του Άρη και Ελασίτης καπετάνιος και ο οποίος, για να υπερασπιστεί τα παιδιά του λόχου του, έπεσε από αγγλικό τανκ στα Δεκεμβριανά, απάνω στον ανθό της νιότης του… μόλις στα 24 του χρόνια!).

ΥΓ. Για τον Δώρη Άνθη δείτε,επίσης, και... 1 2 3 4 5

blog "Ευρυτάνας ιχνηλάτης"

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση της Εκλογικής Συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ για τα εκλογικά αποτελέσματα

3

Ανοιχτό και κυρίαρχο ρόλο στην επίθεση στο λαό
ανέλαβε ο ΣΥΡΙΖΑ!

Οι απαντήσεις στο αντιδραστικό πολιτικό σκηνικό
βρίσκονται στο πεδίο της πάλης

1. Με τα αποτελέσματα των εκλογών της 20/9, ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά την απώλεια 320.000 ψήφων, διατηρεί την κυρίαρχη θέση του στο αστικό πολιτικό σύστημα, με ποσοστά ίδια σχεδόν με αυτά του περασμένου Γενάρη. Συνεχίζοντας την επιχείρηση εξαπάτησης και ιδεολογικού και πολιτικού αφοπλισμού του λαού, πέτυχε την υφαρπαγή της λεγόμενης λαϊκής εντολής για να τη μεταφράσει σε «έγκριση» των μνημονίων και συνολικά της επερχόμενης αντιλαϊκής επίθεσης, εμφανίζοντας ως αναπόφευκτη την ιμπεριαλιστική επιτροπεία και βαρβαρότητα και ως ελπίδα την «ανθρωπιστική» διαχείρισή της. Η εκ νέου κυβέρνηση συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, απαλλαγμένη από όλες τις προηγούμενες ψεύτικες προεκλογικές της υποσχέσεις, έρχεται να εφαρμόσει το ένα και μοναδικό κυβερνητικό πρόγραμμα, αυτό του τρίτου μνημονίου, υπακούοντας στις εντολές των «δανειστών» ιμπεριαλιστών.

2. Σε αυτή τη βάση, της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και του πλαισίου που αυτή διαμορφώνει, μπορούν να διαβαστούν και τα άλλα στοιχεία του εκλογικού αποτελέσματος:

- Η σταθεροποίηση της ΝΔ που, παρά τη μεγάλη της απόσταση από το ΣΥΡΙΖΑ, της παρέχει τη δυνατότητα όχι μόνο να εγγυάται τη σταθερότητα της επίθεσης, αλλά και να αναζητήσει όρους για πρωταγωνιστικό ρόλο.
- Η διάσωση του ΠΑΣΟΚ που, αν και δεν έφτασε στο άθροισμα των ψήφων που μαζί με το ΚΙΔΗΣΟ είχε το Γενάρη, λειτουργεί επίσης σταθεροποιητικά για το αστικό πολιτικό σύστημα και ως ένα σημείο αναφοράς για τη συγκρότηση της περιβόητης Κεντροαριστεράς, καθώς το Ποτάμι σημείωσε σημαντική υποχώρηση των δυνάμεών του.
- Η αναπαραγωγή της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης του ακροδεξιού-εθνικιστικού κόμματος των ΑΝΕΛ που η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανακηρύξει ως αναγκαίο εταίρο της κυβερνητικής διαχείρισης.

3. Σε όλο αυτό το πλαίσιο της αντιδραστικής αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, ιδιαίτερα μελανό σημείο και ένδειξη των αδιεξόδων και των κινδύνων που διαμορφώνονται για το λαό αποτελεί το εκλογικό αποτέλεσμα της φασιστικής Χ.Α. που ανέβασε κατά μία μονάδα το ποσοστό της με μείωση μόλις κατά δέκα χιλιάδες του απόλυτου αριθμού των ψήφων της.
Αρνητικό σημείο είναι και η είσοδος στη Βουλή του κόμματος του Λεβέντη, που καταγράφει το πόσο πολύ μπορεί να αξιοποιηθεί από το σύστημα η «εκλογική διαμαρτυρία» σε συνθήκες υποχώρησης και παραίτησης από τους αγώνες.

4. Οι ψηφίσαντες στις 20/9 είναι περίπου κατά 770.000 λιγότεροι από αυτούς της 25/1, μόλις οκτώ μήνες πριν! Αυτή η πολύ μεγάλη αύξηση της αποχής αποτελεί κρίσιμο πολιτικό μέγεθος στο βαθμό που δείχνει πως ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου αρνήθηκε να νομιμοποιήσει και να εγκρίνει τα μνημόνια και την επίθεση, να διαλέξει διαχειριστές αυτής της πολιτικής. Αλλά, ταυτόχρονα, προβάλλει την αναγκαιότητα αυτός ο κόσμος (και όχι μόνο αυτός) να βρει διέξοδο στο κίνημα και στην πάλη.

5. Συνολικά, ο πολυκατακερματισμός του πολιτικού συστήματος και η αποστοίχιση μεγάλων τμημάτων από τα κυρίαρχα πολιτικά κόμματα μέσω της αποχής, είναι, από τη μια, έκφραση των προβλημάτων του συστήματος που επιδιώκει και θα επιδιώξει να απαντήσει στα ζητήματα αυτά με στόχο την ενίσχυση της κυριαρχίας του και της σταθερότητάς του, σε κοινωνικές συνθήκες αγριότητας και ανάφλεξης. Από την άλλη, η φωτογραφία των εκλογικών αποτελεσμάτων επιβεβαίωσε και ανέδειξε ότι δεν υπάρχουν και ότι χρειάζεται να παλευτούν και να οικοδομηθούν οι πολιτικές και κινηματικές απαντήσεις που έχει ανάγκη ο λαός και η ταξική πάλη. Αυτό πιστοποιεί η υποχώρηση και η στασιμότητα όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και στο λαό. Πριν από όλα, η εκλογική αποτυχία της ΛΑΕ (που μπήκε στην εκλογική μάχη με τα πλεονεκτήματα της τρίτης κοινοβουλευτικής δύναμης) είναι η αποτυχία, η κατάρρευση των λεγόμενων μεταβατικών προγραμμάτων, των αυταπατών για απαντήσεις που θα δοθούν για λογαριασμό του λαού εντός του συστήματος και των ορίων του. Αλλά και η υποχώρηση του ΚΚΕ κατά περίπου 37.000 ψήφους είναι μια ακόμα έντονη έκφραση των συνεπειών της γενικής γραμμής του και της άρνησης της ηγεσίας του να αναλάβει ευθύνες εκεί που κρίνονται τα ζητήματα για το λαό, στο πεδίο της ταξικής πάλης. Και τέλος, στο πεδίο της «διόρθωσης από τα αριστερά» των αυταπατών της ΛΑΕ, καταγράφηκε η εκλογική παρέμβαση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ενισχύθηκε κατά 6.000 ψήφους περίπου.

6. Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ έδωσε, στο σύντομο διάστημα των τριών εβδομάδων, μια σκληρή πολιτική μάχη, καταγράφοντας μια μικρή ενίσχυση της πολιτικής επιρροής της. Η συνεργασία μας χαιρετίζει όλους τους αγωνιστές και αγωνίστριες που τη στήριξαν με τη συμμετοχή τους στα ψηφοδέλτια και στη δράση της, και που έδωσαν τη μάχη αποφασιστικά, καθώς και όλους όσους την ψήφισαν και την υποστήριξαν.
Το εκλογικό αποτέλεσμα των 8.944 ψήφων, αυξημένο κατά 1.000 ψήφους από τις εκλογές του Γενάρη, το καταγράφουμε θετικά, παίρνοντας υπόψη πως βαδίσαμε κόντρα στο ρεύμα των ρεφορμιστικών αυταπατών, ανοίγοντας μέτωπο αντιπαράθεσης στη σοσιαλδημοκρατική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και τη ρεφορμιστική γραμμή του ΚΚΕ και της ΛΑΕ, αντιπαλεύοντας -ταυτόχρονα- απόψεις και φορείς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ) που λειτουργούν σαν αριστερό συμπλήρωμά τους.
Στο αποτέλεσμα που κατέγραψε η Εκλογική Συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ ουσιαστική συμβολή είχε και η κοινή πάλη που ανέπτυξαν και αναπτύσσουν στα πλαίσια του μετωπικού σχήματος της ΛΑΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ. Οι δύο οργανώσεις χρειάζεται να συμβάλουν στην κατεύθυνση αναβάθμισης της ΛΑ-ΑΑΣ ως υποκείμενο της πάλης, ως δύναμη «υποδοχής» και συγκρότησης της λαϊκής οργής και δυσαρέσκειας, στην κατεύθυνση δυναμώματος της αντίστασης, της διεκδίκησης και της πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, την καπιταλιστική εκμετάλλευση και τις κάθε είδους ρεφορμιστικές και "συνδιαχειριστικές" αυταπάτες.

7. Η επικράτηση των εκβιασμών και των αντιδραστικών εκλογικών διλημμάτων του συστήματος στις εκλογές της 20/9 δεν προδιαγράφει την πολιτική σταθερότητα και δεν εξασφαλίζει την υποταγή του λαού στα νέα κύματα επίθεσης που θα εξαπολύσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τη συμπαράσταση των άλλων πολιτικών δυνάμεων του συστήματος. Οι κοινωνικές συνθήκες είναι ήδη πολύ φορτωμένες, οι εξελίξεις στην περιοχή φέρνουν νέες αναστατώσεις και αγριότητες σε βάρος των λαών. Η αντικειμενική αναγκαιότητα για ξέσπασμα αντιστάσεων και αγώνων αποτελεί και το πρώτιστο καθήκον που πρέπει να υπηρετήσουμε. Σε αυτή και μόνο τη βάση μπορεί να τροποποιηθεί θετικά για το λαό το αντιδραστικό πολιτικό πλαίσιο και να δυναμώσουν οι ελπίδες για τη ζωή του και την προοπτική του.

Τρίτη 22 Σεπτέμβρη 2015

http://mlekloges2015.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ για τις εκλογές

20

Με «νωπή λαϊκή εντολή» και τη στήριξη των ιμπεριαλιστικών και αστικών επιτελείων, η νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ βάζει μπροστά το νέο βάρβαρο τριετές μνημόνιο

1. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας το σκηνικό μιας κάλπικης δικομματικής αντιπαράθεσης που στήθηκε με τη ΝΔ και ντύνοντας με αριστερό περιτύλιγμα το τρίτο μνημόνιο, κατάφερε να εγκλωβίσει και να χειραγωγήσει, για δεύτερη φορά σε εφτά μήνες, ένα μεγάλο τμήμα του δημοκρατικού κόσμου στα πλαίσια της σοσιαλδημοκρατικής του πολιτικής. Κατακτώντας ένα υψηλό εκλογικό ποσοστό και σε συνδυασμό με το καλπονοθευτικό εκλογικό σύστημα που δίνει 50 έδρες στο πρώτο κόμμα, σχημάτισε ξανά κυβέρνηση με το δεξιό, αντιδραστικό κόμμα των ΑΝΕΛ.
Οι ξένες και ντόπιες κυρίαρχες δυνάμεις εκδήλωσαν, ανοιχτά, την προτίμησή τους για την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και τον ενίσχυσαν προσβλέποντας στο πολιτικό κεφάλαιο που διαθέτει, ακόμη, ο Α. Τσίπρας και στην ικανότητά του να παραπλανά και να αφοπλίζει το λαϊκό και εργατικό κίνημα.
Τώρα, η κυβέρνηση Τσίπρα, με «νωπή λαϊκή εντολή», είναι έτοιμη να εξαπολύσει μια γενικευμένη αντιλαϊκή επίθεση για να εφαρμόσει το ένα και μοναδικό κυβερνητικό της πρόγραμμα, το τρίτο βάρβαρο μνημόνιο, που ψήφισαν στη Βουλή –μαζί- οι παλιές και οι νέες μνημονιακές δυνάμεις.
Η βαθιά και παρατεταμένη κρίση του αστικού πολιτικού συστήματος, που έκφρασή της είναι η διαδοχική αλλαγή πέντε κυβερνήσεων στο διάστημα της τελευταίας εξαετίας, όχι μόνο δε φαίνεται να ξεπερνιέται με την ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυρίαρχη δύναμη, αλλά όλα δείχνουν πως η πολιτική αστάθεια θα ενταθεί, η πολιτική κρίση θα οξυνθεί, και η νέα κυβέρνηση –όπως και οι προηγούμενες- δε θα μακροημερεύσει.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας να φορτώνει όλα τα βάρη στο λαό και χαλκεύοντας νέα δεσμά εξάρτησης και υποτέλειας, θα οδηγήσει –αναπόφευκτα- στην όξυνση όλων των εσωτερικών αντιθέσεων, επιβεβαιώνοντας –ξανά και ξανά- πως καμιά αντιδραστική «τάξη» και καμιά πολιτική σταθερότητα δε μπορεί να στηριχθεί πάνω στην πείνα, την εξαθλίωση και τη δυστυχία του λαού.
Στο τεράστιο ποσοστό της αποχής -προστέθηκαν, σε απόλυτους αριθμούς, άλλες 800.000 σε αυτούς που απείχαν στις εκλογές του Γενάρη- περιλαμβάνεται ένα σημαντικό τμήμα αμφισβήτησης και άρνησης της μνημονιακής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Το γεγονός αυτό, καθώς και η απώλεια 320.000 ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν επιπλέον στοιχεία που μόνο συνθήκες πολιτικής σταθερότητας δεν προοιωνίζονται.

2. Η ΝΔ, παρ΄όλο που ηττήθηκε για δεύτερη φορά, κατάφερε να συγκρατήσει το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής της επιρροής επικαλούμενη την προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό στρατόπεδο και τη δικαίωση, έτσι, της αντιλαϊκής της πολιτικής. Η ΝΔ εξακολουθεί να διαθέτει μια συμπαγή πολιτική δύναμη που την αξιοποιεί για την εδραίωση της αντιδραστικής πορείας των πολιτικών εξελίξεων. Εμφανίζεται σαν ο κύριος εγγυητής για την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, αποτελώντας –διαχρονικά- το βασικό πολιτικό εκφραστή των συμφερόντων της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού και κύρια εναλλακτική κυβερνητική επιλογή τους, σε μια επόμενη φάση.
Το ΠΑΣΟΚ διασώθηκε από τον πολιτικό αφανισμό που απειλούνταν. Καθώς, μάλιστα, το ΠΟΤΑΜΙ του Θεοδωράκη φαίνεται να στερεύει, κινούνται διαδικασίες για τη συγκρότηση ενός σοσιαλδημοκρατικού πόλου που μπορεί να αξιοποιηθεί άμεσα ή προοπτικά σαν συμπλήρωμα και δεκανίκι μνημονιακών κυβερνήσεων, με το ΠΑΣΟΚ σε πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η εκλογική εκτόξευση που έφερε το Λεβέντη στη Βουλή μόνο σαν ψήφος καταδίκης του αστικού πολιτικού συστήματος δεν μπορεί να εκληφθεί. Η υποτιθέμενη απαξίωσή του μέσω της «ψήφου χαβαλέ» στο «γραφικό Πρόεδρο», στην πραγματικότητα οδηγεί –από άλλο δρόμο- στην ενίσχυση της αντιδραστικής νεοφιλελεύθερης πολιτικής, την οποία ο Λεβέντης έρχεται να υπηρετήσει.

3. Για άλλη μια φορά, διαπιστώθηκε πως η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ εξακολουθεί να διαθέτει μια σοβαρή και σταθερή εκλογική βάση και επιρροή, αν και η δυναμική που είχε πριν τη δολοφονία του Π. Φύσσα και τις αποκαλύψεις που ακολούθησαν ανακόπηκε. Παρά την προσπάθεια περιορισμού της φασιστικής της δράσης και επαναπατρισμού των ψηφοφόρων της στη ΝΔ, εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή απειλή. Η καταδίκη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ και του αντικομμουνισμού, η σταθερή πάλη ενάντια τους, πρέπει να δυναμώσουν και να συνδυαστούν με την αποφασιστική καταδίκη του ιμπεριαλισμού, της ντόπιας ολιγαρχίας και των κυβερνήσεών τους που με την πολιτική τους θρέφουν τον φασισμό.

4. Η ηγεσία του ΚΚΕ όχι μόνο δεν κατάφερε να αποσπάσει δυνάμεις από την επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ, σε συνθήκες ταπεινωτικής συνθηκολόγησης και ανοικτής προσχώρησής του στο μνημονιακό στρατόπεδο, αλλά έχασε 37.000 ψηφοφόρους, πάνω από το 10% της εκλογικής του δύναμης του Γενάρη, επιβεβαιώνοντας –έτσι- πως με την αλλοπρόσαλλη, οππορτουνιστική και σεχταριστική πολιτική, που εφάρμοσε όλα τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζει να εφαρμόζει και σήμερα, ανοίγει διάπλατα το δρόμο, σπρώχνει και παραδίνει την ηγεμονία των πλατιών λαϊκών μαζών στο σοσιαλδημοκρατικό ΣΥΡΙΖΑ.
Την καιροσκοπική πολιτική της πλήρωσε και η «Λαϊκή Ενότητα» του Λαφαζάνη. Αφού ο ηγετικός πυρήνας της συμπορεύτηκε σε μια φιλοευρωπαϊκή – φιλοιμπεριαλιστική πορεία, στα πλαίσια του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, και αφού τους τελευταίους μήνες υπηρέτησε, από κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις, τη χρεοκοπημένη και συνθηκολόγα πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εμφανίστηκε να αναπαράγει όλες τις δημαγωγικές διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ «για κατάργηση του μνημονίου με ένα νόμο», την ίδια στιγμή που επέμενε στην παραμονή της χώρας μας στην ιμπεριαλιστική ΕΕ.

5. Η εκλογική συνεργασία του ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ έδωσε μια σκληρή εκλογική μάχη και πέτυχε μια ενίσχυση της εκλογικής της επιρροής, οπλίζοντας με δύναμη και αποφασιστικότητα όσους τη στήριξαν, στέλνοντας μήνυμα συνέχειας και προοπτικής της δράσης μας, και θέτοντας παρακαταθήκες για τους αυριανούς αγώνες.
Το εκλογικό αποτέλεσμα των 8.944 ψήφων, αυξημένο κατά 1.000 ψήφους από αυτό του Γενάρη, το καταγράφουμε θετικά. Πρέπει να εκτιμηθεί σε συνάρτηση με το ιδεολογικοπολιτικό βάρος του μηνύματος της συνεργασίας και παίρνοντας υπόψη πως δε μασήσαμε τα λόγια μας, ούτε χαϊδέψαμε αυτιά, αλλά θέσαμε, στη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, βασικά πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, κόντρα στο πέλαγος των ρεφορμιστικών αυταπατών, ανοίγοντας μέτωπο αντιπαράθεσης στη σοσιαλδημοκρατική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και τη ρεφορμιστική γραμμή του ΚΚΕ και της ΛΑΕ, αντιμαχόμενοι θέσεις και «μεταβατικά» προγράμματα, όπως αυτό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που καλλιεργούν το συμφιλιωτισμό και λειτουργούν σαν αριστερό ανάχωμα του ρεφορμισμού.
Σε κάθε περίπτωση, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε, πρώτα απ΄όλα, είναι η συνολική πολιτική δράση που ανέπτυξε όλο αυτό το διάστημα η εκλογική συνεργασία. Ο κοινός αγώνας, που δόθηκε, αποτελεί ένα ακόμη βήμα σε ένα μακρύ, επίπονο, αλλά ελπιδοφόρο δρόμο.
Η μάχη των εκλογών, ένα επεισόδιο της πολιτικής πάλης, τελείωσε. Τώρα, ξανοίγεται, μπροστά μας, ο αγώνας σε όλα τα πολιτικά, κοινωνικά και ταξικά μέτωπα, στο νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται.
Το κέρδισμα της εμπιστοσύνης και η ενεργητική στήριξη ενός αγωνιστικού δυναμικού, κόντρα στις πιέσεις και τις σειρήνες των αστικών και ρεφορμιστικών κομμάτων, θα κριθεί στην πορεία, μέσα στους αγώνες του λαού, και στο βαθμό που η πολιτική συνεργασία των δυο οργανώσεων στα πλαίσια της Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας θα δυναμώνει, δημιουργώντας τα δικά της δεδομένα στο κίνημα από την ανεξάρτητη πολιτική παρέμβαση και δράση της.
Μπροστά στο νέο κύμα αντιλαϊκής επίθεσης, που έρχεται από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με την επιβολή του νέου τριετούς μνημονίου και την απειλή μιας ακόμη πιο συντριπτικής σύνθλιψης του λαϊκού εισοδήματος, με νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων, κατάργηση του ΕΚΑΣ, εκτίναξης της φοροληστείας μέσω του ΦΠΑ και της μονιμοποίησης του ΕΝΦΙΑ, με τις νέες απολύσεις που θα έρθουν και το μαζικό εξευτελιστικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα δεν έχουν άλλο δρόμο να επιλέξουν, για να υπερασπιστούν την επιβίωσή τους, παρά να ξεσηκωθούν σε μαζικούς αγώνες.
Ο λαός πρέπει να ορθώσει το ανάστημά του, να αποκρούσει τα αντιδραστικά σχέδια του νέου μνημονιακού αντιλαϊκού μετώπου της «εθνικής συναίνεσης» και της «εθνικής ομοψυχίας», να παλαίψει για την ανατροπή των αντεργατικών μέτρων, τη σταθερή διεκδίκηση και επανακατάκτηση των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων που καταργήθηκαν, σε σύνδεση με τα γενικότερα αιτήματα πάλης για έξοδο της χώρας από την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και το ΔΝΤ.
Το Μ-Λ ΚΚΕ, στη βάση αυτών των κατευθύνσεων, θα συνεχίσει -επίμονα και σταθερά- να αναπτύσσει τη δράση του, στις νέες συνθήκες μέσα στο μαζικό, εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα. Ταυτόχρονα, θα συμβάλλει -με όλες τις δυνάμεις του- στα πλαίσια της ΛΑ-ΑΑΣ -από κοινού με τους συντρόφους του ΚΚΕ(μ-λ)- ώστε να δυναμώσει η ανεξάρτητη πανελλαδική αγωνιστική παρέμβαση και δράση της, στις σημερινές κρίσιμες συνθήκες, για την υπόθεση του λαϊκού, αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος.

Τρίτη, 22 Σεπτέμβρη
Γραφείο Τύπου του Μ-Λ ΚΚΕ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σέρρες: επίθεση της ναζιστικής συμμορίας στα γραφεία της Τοπικής Επιτροπής ΑΝΤΑΡΣΥΑ

0

Ανακοίνωση – Καταγγελία

Καταγγέλλουμε απόλυτα και κατηγορηματικά την επίθεση της ναζιστικής συμμορίας στα γραφεία της Τοπικής Επιτροπής ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις Σέρρες.
Η επίθεση αυτή αποτελεί συνέχεια της προκλητικής δήλωσης Μιχαλολιάκου -on air μάλιστα- σύμφωνα με την οποία η Χρυσή Αυγή αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Δήλωση που εκτός από τον προφανή στόχο να συσπειρώσει τους ομοίους του εν όψει εκλογών, στέλνει κι ένα μήνυμα στον δημοκρατικό κι αγωνιζόμενο λαό.
Μήνυμα που λέει ότι: η ιδεολογία της Χρυσής Αυγής φτιάχνει δολοφόνους - προσέχετε! Η ιδεολογία του φασισμού δολοφονεί αυτούς που παλεύουν για εργατικά και λαϊκά δικαιώματα, αυτούς που παλεύουν για να μην είναι ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος- φοβηθείτε!

Τον φασισμό τσακίζουν αγώνες λαϊκοί

Καλούμε τον σερραϊκό λαό να ξαναβγεί στον δρόμο του αγώνα για το δικαίωμα στο ψωμί, στην δουλειά, στην δημοκρατία. Να δημιουργήσει πυρήνες στα σχολεία, στις σχολές, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε χώρο δουλειάς ενάντια στην βαρβαρότητα των μνημονίων δεξιών τε και αριστερών. Αυτή θα είναι η πιο αποτελεσματική απάντηση στους φασίστες και στην δολοφονική πολιτική τους.

ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΚΑ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΥΣΣΑ!

Μ' ΑΓΩΝΕΣ ΤΙΜΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΜΑΣ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ