Σεμινάρια… Ιδού η πρόταση αγώνα!

0

  

Το ΔΣ της ΔΟΕ διοργανώνει επιστημονική διημερίδα στις 9 και 10 Μάη, με θέμα «Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως εκπαιδευτική και κοινωνική πρόκληση. Κριτικές, προσεγγίσεις, προσδοκίες, πρακτικές». Μια τέτοια διοργάνωση απαιτεί προετοιμασία, χρήμα και χρόνο. Η διημερίδα δεν υπονομεύει την απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 13 Μάη. Μια απεργία όμως στις 29 Απρίλη, θα την υπονόμευε! Αυτό ισχυριζόταν παντού η ΑΣΕ/ΠΑΜΕ που έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να μην επεκταθεί η στάση εργασίας που αναγκάστηκε να κάνει κάτω από πίεση. Την είδαμε να διπλώνει τα πανό και να αποχωρεί πριν ολοκληρωθεί η συγκέντρωση στην Ξενίας, η οποία παρέμεινε μαζική όπως και η διαδήλωση που ακολούθησε. Πώς να ασχοληθεί με τα πειθαρχικά, όταν υπάρχουν τα επιστημονικά!

 Το ΔΣ της ΔΟΕ, από τον Νοέμβριο του 2021, έχει πραγματοποιήσει δεκάδες σεμινάρια για τη στήριξη των δράσεων που προτείνουν τα Ενιαία Κείμενα. Γιατί, όπως λέει, δεν απορρίπτουμε την αξιολόγηση αλλά θέλουμε να είναι επιστημονική και παιδαγωγική!

 Την περασμένη Κυριακή, προχθές δηλαδή, στις 3 Μάη διοργάνωσε διαδικτυακό σεμινάριο με θέμα: «Η σημασία των κτιριακών και υλικοτεχνικών υποδομών για το δημόσιο σχολείο και τους μαθητές/τριες. Ερευνητικά δεδομένα και επιστημονικές προσεγγίσεις».

 Με επιστημονικές ημερίδες/συνέδρια, ερευνητικές καταγραφές και ερωτηματολόγια αποτύπωσης των απόψεων των εκπαιδευτικών, ηλεκτρονικές εκδόσεις των πρακτικών των ημερίδων, κοινές εκδηλώσεις με εκπαιδευτικούς φορείς (εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, γονεϊκούς φορείς, Παιδαγωγικά Τμήματα) να ακυρώσουμε στην πράξη την πολιτική κατηγοριοποίησης…  Η συμμετοχή στις εκδηλώσεις είναι μια μορφή αγώνα για να ακυρώσουμε στην πράξη την πολιτική κατηγοριοποίησης, διαβάζουμε στην ανακοίνωση του ΔΣ της ΔΟΕ.

 Χωρίς κόστος, χωρίς κόπο, χωρίς απεργίες και διαδηλώσεις θα σταματήσουν να πέφτουν τα ταβάνια στο κεφάλι μας εν ώρα μαθήματος. Το μόνο που φοβόμαστε εμείς και οι συμπαθείς Γαλάτες, είναι μη μας έρθει ο ουρανός σφοντύλι.

Τέτοια συνδικαλιστική ηγεσία έχουμε!

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανταγωνισμοί στην αθέατη πλευρά της Σελήνης

0

Μέσα σε ένα κλίμα ανταγωνισμού για την κυριαρχία στο διάστημα, την 1η Απριλίου εκτοξεύθηκε με επιτυχία από τη Φλόριντα ο πύραυλος Artemis II του διαστημικού προγράμματος Artemis της NASA. Η αποστολή ήταν επανδρωμένη για πρώτη φορά μετά το 1972. Οι δηλώσεις της Κίνας για αποστολή αστροναυτών στην επιφάνεια της Σελήνης ως το 2030 φαίνεται ότι θορύβησαν τις ΗΠΑ και τις ανάγκασαν να αποδείξουν ότι μπορούν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους στο διάστημα.

Οι 3 από τους 4 αστροναύτες του διαστημόπλοιου Orion έχουν βρεθεί στο παρελθόν στο διάστημα ως πλήρωμα του ISS (Διεθνής Διαστημικός Σταθμός). Όμως, σύμφωνα με τη NASA, αυτή η αποστολή ήταν ξεχωριστή: έχουν φτάσει στη Σελήνη ο πιο γηραιός άνθρωπος (Weisman), ο πρώτος Αφροαμερικανός (Glover), η πρώτη γυναίκα (Koch) και ο πρώτος μη-Αμερικανός (Hansen), όπως επίσης είναι και οι πρώτοι τέσσερις άνθρωποι που έχουν βρεθεί πιο μακριά από τη Γη από κάθε άνθρωπο, καθώς η Σελήνη βρίσκεται στη μέγιστη απόστασή της από τη Γη. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τον διττό τους ρόλο ως επιστημόνων αλλά και ως ανθρώπων του συστήματος, καθώς οι 3 από τους 4 έχουν υπηρετήσει ή υπηρετούν στον στρατό της χώρας τους. Ο Weisman είναι βετεράνος του αμερικανικού ναυτικού, ο Glover αξιωματικός του αμερικανικού ναυτικού και ο Hansen συνταγματάρχης της Βασιλικής Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας. Δεν είναι, λοιπόν, ένας «απλός» 50άρης, ένας «απλός» Αφροαμερικανός και ένας «απλός» μη-Αμερικανός.

Στόχος του προγράμματος Artemis είναι μέχρι το 2028 το επανδρωμένο Artemis να προσσεληνωθεί, «να επιστρέψει ο άνθρωπος στο φεγγάρι». Και θα αναρωτηθεί κανείς, τι τους έπιασε μετά από 54 χρόνια να ξαναστείλουν ανθρώπους στη Σελήνη; Μακροπρόθεσμα (ως το 2033) θα δημιουργηθεί μια επιστημονική βάση στον νότιο πόλο της Σελήνης, δηλαδή ένα κατασκεύασμα όπου θα μπορεί ο άνθρωπος να ζει για μεγάλο χρονικό διάστημα, ιδανικά και χωρίς στολή. Για να γίνει αυτό, θα πρέπει να εκτοξεύονται σε τακτική βάση υλικά από τη Γη, κάτι που συνεπάγεται σταθερή παρουσία του ανθρώπου στο φεγγάρι. Ακόμα πιο μακροπρόθεσμος στόχος είναι η Σελήνη να αποτελέσει σταθμό για το «ταξίδι προς τον Άρη».

Βέβαια, όλα αυτά γίνονται μετά τις δηλώσεις της Κίνας ότι μέχρι το 2030 θα έχει στείλει δύο αστροναύτες στη Σελήνη, με στόχο αργότερα να δημιουργήσει και αυτή βάση, στο… ίδιο σημείο. Για αυτό το πρόγραμμα μάλιστα, έχουν ξεκινήσει συνεννοήσεις της Κίνας κυρίως με τη Ρωσία αλλά και με χώρες όπως Ιαπωνία, Βενεζουέλα, Αίγυπτος κ.ά. Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια η Κίνα έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο, αφού:

• το 2019 προσεδάφισε μη επανδρωμένο σκάφος για πρώτη φορά στη «σκοτεινή» πλευρά της Σελήνης και τη χαρτογράφησε

• το 2021 εκτόξευσε δικό της διαστημικό σταθμό, τον Tiangong, αντίστοιχο του ISS και προσεδάφισε όχημα στον Άρη

• το 2025 ξεκίνησε μια αποστολή που θα φέρει στη Γη για μελέτη δείγματα από αστεροειδή (βλέπε αποστολή της NASA στον αστεροειδή Bennu)

• το 2027 το νωρίτερο έχει δηλώσει ότι θα εκτοξεύσει ένα σκάφος αντίστοιχο με αυτό του (επιτυχημένου) προγράμματος DART των NASA και ESA για την άμυνα της Γης από αστεροειδείς

Επομένως, οι ΗΠΑ νιώθουν ότι η κυριαρχία τους αμφισβητείται σε κάθε πεδίο. Στη βάση του γεωπολιτικού ανταγωνισμού τους με τη Ρωσία (πρωτίστως) και την Κίνα (δευτερευόντως) πραγματοποιούν επεμβάσεις σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, γιατί δε θέλουν στη γειτονιά τους να υπάρχουν χώρες που συνεργάζονται με τους ανταγωνιστές τους, και βομβαρδίζουν το Ιράν ως τον βασικό ανταγωνιστή του Ισραήλ στην περιοχή και χώρα που συνεργάζεται με τη Ρωσία και την Κίνα. Αντίστοιχα, αναγνωρίζουν τη γεωστρατηγική σημασία της κυριαρχίας στο διάστημα και την Κίνα και τη Ρωσία ως τους βασικούς τους αντιπάλους σε αυτόν τον τομέα. Η επανδρωμένη αποστολή Artemis II είναι επίδειξη ισχύος, δήλωση ότι οι ΗΠΑ είναι ακόμα κυρίαρχοι.

Οπότε, όταν η NASA χρησιμοποιεί τη λέξη «άνθρωπος» εννοεί πραγματικά όλη την ανθρωπότητα; Εννοεί και τους ανταγωνιστές της, τον Ρώσο και τον Κινέζο; Εννοεί τη γυναίκα, που το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα καταπιέζει; Εννοεί τους Αφροαμερικανούς και τους μετανάστες που η ICE δολοφονεί εν ψυχρώ σε κεντρικούς δρόμους των ΗΠΑ; Εννοεί τους πρόσφυγες που πνίγονται στο Αιγαίο; Εννοεί τον Παλαιστίνιο, που το Ισραήλ με τη στήριξη των ΗΠΑ γενοκτονεί;

Και όταν λέμε «ταξίδι στον Άρη», τι εννοούμε άραγε; Μήπως θα ήταν πιο ακριβές αν μιλούσαμε για κατάκτηση της Σελήνης και του Άρη; Οι αποστολές αυτές δε γίνονται τόσο για να συλλέξουν οι επιστήμονες υλικά από το έδαφος, αλλά περισσότερο για να εξυπηρετηθούν γεωστρατηγικά συμφέροντα. Και οι ΗΠΑ θέλουν να είναι πρώτοι στη στρατιωτικοποίηση του διαστήματος. Γιατί, ας μην ξεχνάμε την πρόθεση να μεταφερθούν πυρηνικά στο διάστημα, το πώς αυτά μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε πολέμους και το πώς οι δορυφόροι χρησιμοποιούνται στους πολέμους.

Και αν το ποσό των 20 δις για τη δημιουργία βάσης στη Σελήνη ως το 2033 μοιάζει τεράστιο, ας σκεφτούμε πως η NASA καταλαμβάνει λιγότερο από το 0,3% του προϋπολογισμού των ΗΠΑ, αλλά πολύ περισσότερο ότι για την πρώτη εβδομάδα του πολέμου στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ ξόδεψαν για τον βομβαρδισμό του Ιράν 11,3 δις. Για τον βομβαρδισμό σχολείου θηλέων, στο όνομα της απελευθέρωσης του ιρανικού λαού.

Στο όνομα της επιστήμης και της ανθρωπότητας, λοιπόν, η «εξερεύνηση» του διαστήματος;

Ειρήνη Σ.Κ., φοιτήτρια Φιλολογίας ΑΠΘ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Και τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα;

1

 Δεν ήταν ένα πρωινό όπως όλα τα άλλα στο ΣΚΑΙ. Βδομάδες τώρα, όταν ο Μιχάλης Ιγνατίου ανακοίνωνε τα επιχειρησιακά νέα των ΗΠΑ-Ισραήλ, ο Δημήτρης Οικονόμου αντιδρούσε με εκστασιασμό. Πορωνόταν με την τεχνολογία των Αμερικάνων, επευφημούσε τους πεζοναύτες, εκστασιαζόταν με τα αποτελέσματα των πληγμάτων ή τη δολοφονία Ιρανών αξιωματούχων. Κάπως έτσι, υπέβαλε στον τηλεθεατή να κάνει το ίδιο. Σαν μια καθημερινή άσκηση ραγιαδισμού!

Σήμερα, όμως, οι αντιδράσεις ήταν διαφορετικές. «Και θα πιάσει αυτό που θα κάνουν οι Αμερικάνοι, Μιχάλη;», «ξέρει ο… πρόεδρος (έτσι τον αποκαλεί!) πότε θα τελειώσει ο πόλεμος;», «έχει επαφή με την πραγματικότητα και την οικονομία ο πρόεδρος;», και «βλέπει ο πρόεδρος ότι αντιδράει ο κόσμος στην Αμερική;». Ούτε επευφημίες, ούτε εκστασιασμός, αλλά προβληματισμός.

Ο πόλεμος, στον οποίον ο Τραμπ και ο ΣΚΑΙ έχουν ξεπατώσει το Ιράν ήδη από την πρώτη μέρα, έχει πάει 30 μέρες και συνεχίζεται… Και, μάλιστα, υπάρχει ο φόβος (γιατί πλέον, το συναίσθημα τους μετατρέπεται από ανησυχία σε φόβο), ότι η επικείμενη(;) χερσαία επέμβαση, μπορεί να μην φέρει το επιθυμητό, αλλά το αντίθετο αποτέλεσμα… Και τότε τι θα γίνει με την τιμή του πετρελαίου; Τι θα γίνει με τα χρηματιστήρια; Τι θα γίνει με την ακρίβεια; Τι θα γίνει με τις τιμές των προϊόντων; Όχι επειδή ο Δημήτρης Οικονόμου δεν μπορεί να τα αγοράσει, παχυλό μισθό έχει, δεν είναι κάνας μεροκαματιάρης, αλλά επειδή έτσι όπως πάμε, λες να έχουμε και δω αντιδράσεις, πέρα από την Αμερική;;;

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, πήρε ο Γεραπετρίτης (ο Υπουργός Εξωτερικών μας) τηλέφωνο τον Αρακτσι (τον Υπουργό Εξωτερικών του Ιράν), μπας και ξεκολλήσει κανένα από τα 80 πλοία που έχουν οι Έλληνες εφοπλιστές στα Στενά του Ορμούζ… Και του είπε (φαντάσου το ύφος…), «ότι το Ιράν κακώς θεωρεί την Ελλάδα μη φιλική χώρα», και ότι «πρέπει να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο» για τα Στενά. Μίλησε για «διεθνές δίκαιο» ο Γεραπετρίτης σε έναν άνθρωπο που είναι επίσημα στόχος του Ισραήλ και ανά πάσα στιγμή μπορεί να βομβαρδιστεί, όπως συνέβη σε εκατοντάδες Ιρανούς αξιωματούχους, ενώ ταυτόχρονα ο Γεραπετρίτης δήλωνε ότι «η Ελλάδα είναι παρούσα στην αναδιαμόρφωση της Μέση Ανατολής»!!! Του είπε, λοιπόν και ο Αρακτσί ότι «μέρος του καταστατικού του ΟΗΕ είναι η μη παροχή βοήθειας σε επιτιθέμενες χώρες». Να σημειωθεί ότι η Ελλάδα ουδέποτε καταδίκασε την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

Και, ξαφνικά, όταν τα αφεντικά του (οι Αμερικάνοι) έκαναν το λάθος να τα βάλουν με έναν αντίπαλο που μπορεί να τους απαντήσει και έχει ματώσει η μύτη τους, έχουν αρχίσει πλέον να γκρινιάζουν τα άλλα αφεντικά του (οι Ευρωπαίοι), μέχρι και το αφεντικό του (ο εφοπλιστής που έχει το κανάλι που δουλεύει), τότε ο Δημήτρης Οικονόμου άλλαξε το τροπάριο. Τώρα οι πεζοναύτες, η Delta Force, η CIA, «ο πρόεδρος», του ξίνισαν!

Έλα όμως που τώρα είναι αργά! Έλα όμως που οι πεζοναύτες, οι Rangers, η Delta Force, δεν κρατιούνται πλέον… Έχουν πιστέψει ότι είναι ανίκητοι! Όπως μας έλεγε ο Δημήτρης Οικονόμου τόσους μήνες! Πλησιάζουν στις ακτές του Ιράν! Είναι έτοιμοι «να τελειώσουν τη δουλειά»! Και ας μπουν και οι Χούθι στον πόλεμο, και ας κλείσει και η Ερυθρά Θάλασσα, και ας φτάσει 200 δολάρια το βαρέλι! Και ας υπάρχουν απρόβλεπτες συνέπειες!

Και τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα;

KK

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Άλλο ένα αντικομμουνιστικό παραλήρημα από τον Άδωνη Γεωργιάδη

0

 Το γεγονός:

Ο Άδωνης Γεωργιάδης καταφθάνει συνοδεία προσωπικής ασφάλειας και διμοιρίας ΜΑΤ να εγκαινιάσει το νέο τμήμα επειγόντων περιστατικών στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας. Έτσι γίνονται τα εγκαίνια ενός ημιτελούς τμήματος που έχει όλα τα σύγχρονα μέσα για να πλημμυρίζει, να αποτελείται αποκλειστικά από ντουβάρια και να μη στελεχώνεται από γιατρούς. Έτσι γίνονται τα εγκαίνια στο περιβάλλον της συνολικής υποστέλεχωσης των νοσοκομείων, της ακραίας εξουθένωσης γιατρών και νοσηλευτών. Η επίσκεψή του συνοδεύεται επίσης από στάση εργασίας των εργαζομένων και μαζική συγκέντρωση έξω από το νοσοκομείο. Οι συγκεντρωμένοι φωνάζουν συνθήματα και εμποδίζουν τη διεξαγωγή ενός πανηγυριού πάνω στα συντρίμμια του δικαιώματος στην ίση, πλήρη και δωρεάν περίθαλψη. Τα ΜΑΤ επιτίθενται και χτυπούν γιατρούς και νοσηλευτές στον χώρο εργασίας τους.

Η διαστρέβλωση:

Ο φασίστας υπουργός υγείας της κυβέρνησης της ΝΔ Άδωνης Γεωργιάδης, ένας θεσμικός εκπρόσωπος δηλαδή, και όχι ένας τρελός που πουλάει βιβλία σε ένα φασιστοκάναλο, ‘’φοβήθηκε’’ για τη σωματική του ακεραιότητα και μαίνεται σε ένα αντικομμουνιστικό παραλήρημα ενάντια στην «κομμουνιστική βία που την ταυτίζει με τη φασιστική βία» υπερασπιζόμενος τη ‘’δημοκρατία’’ που υπηρετεί, την αστική. Επαναλαμβάνει τη βία των κομμουνιστών σε κάθε πρόταση και ‘’αγχώνεται’’ ότι στον σοσιαλισμό θα εκτελούνταν κι αυτός και οι ‘’δημοκρατικοί θεσμοί’’.

Το πλαίσιο:

Το μέγεθος της επίθεσης στους εργαζόμενους, τον λαό και τη νεολαία απαιτεί τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, την παρουσία ΜΑΤ σε νοσοκομεία, σχολεία και χώρους δουλειάς που απεργούν, τη δολοφονική καταστολή διαδηλώσεων, την απόλυση και τη δίωξη αγωνιστών εργαζομένων, το άγριο ξύλο, τις προσαγωγές και συλλήψεις διαδηλωτών ή και φοιτητών που έκαναν το έγκλημα να δουν ταινία μετά τις 10 μέσα στο άσυλο. Απαιτεί τη φίμωση και την τρομοκράτηση όποιου σηκώνει το κεφάλι, διεκδικεί δικαιώματα και αντιστέκεται στη βαρβαρότητα αυτού του συστήματος που δολοφονεί στα Τέμπη, στη Βιολάντα, στη Χίο, στα νοσοκομεία κάθε μέρα με τις ελλείψεις να αφήνουν τους ασθενείς να πεθαίνουν.

Απαιτεί δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, μισθούς πείνας, φτώχια κι εξαθλίωση, διαγραφές φοιτητών και πειθάρχηση στο ασφυκτικό πλαίσιο της καταπίεσης που διαμορφώνουν. Απαιτεί την υποστήριξη στο φασιστικό σιωνιστικό μόρφωμα του Ισραήλ (όπως ο Γεωργιάδης δήλωσε νωρίτερα στους συγκεντρωμένους στην επίσκεψη στο Αρεταίειο), την άμεση εμπλοκή στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη με αποστολή στρατεύματος στο πλευρό του IDF, προνόμια για τον στρατό προκειμένου να θυσιαστούμε πιο πρόθυμα στους βωμούς τους. Αν η βαρβαρότητα δε γίνει κανονικότητα, πως θα πειστούμε ότι είναι μονόδρομος οι πολεμικές μηχανές που ζεσταίνονται, πως θα υποταχθούμε για να μας στείλουν να σκοτωθούμε για τα συμφέροντά τους; Αυτή η βαρβαρότητα είναι η δημοκρατία τους και κάθε δημοκρατικό, προοδευτικό, αριστερό αντανακλαστικό, κάθε πτυχή της κομμουνιστικής ιδεολογίας που οραματίζεται την κοινωνική απελευθέρωση είναι εμπόδιο σε αυτήν την πορεία και απαιτείται να γκρεμιστεί.

Το φόντο του σημερινού παραληρήματος:

Στις 14/2 ήρθαν στο φως οι οχτώ φωτογραφίες από τις εκτελέσεις των 200 κομμουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Αποτελούν το ντοκουμέντο για την υπερηφάνεια, την αξιοπρέπεια, την αλύγιστη δύναμη, τα ιδανικά των κομμουνιστών που στάθηκαν με το κεφάλι και τη γροθιά ψηλά απέναντι στους εκτελεστές τους και κάθε λογής δυνάστες. Οι φωτογραφίες συγκλονίζουν κάθε στοιχειωδώς δημοκρατικό άνθρωπο, δικαιώνουν την υπόθεσή μας ότι δεν υπήρχε γι’ αυτούς άλλος τρόπος να θυσιαστούν παρά με το πολιτικό και ιδεολογικό φορτίο, τη μεγαλοσύνη και τον ηρωισμό που δίνουν στους καθημερινούς ανθρώπους του λαού διαστάσεις γίγαντα.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, μέσω στελεχών της, έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί για το ότι πρέπει να νικηθεί ‘’το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς’’ . Αυτό το πλεονέκτημα ενοχλεί συνολικά το αστικό σύστημα. Τους ενοχλεί το χαμόγελο του Μπελογιάννη στην καταδίκη του. Τους ενοχλεί ότι «έτσι αγαπάνε την Ελλάδα» οι κομμουνιστές «με το αίμα τους». Τους ενοχλεί που οι τρύπες από τους πυροβολισμούς των Δεκεμβριανών στα κτίρια της Αθήνας θυμίζουν ποιος σφάγιασε επανειλημμένα τον λαό μας και πούλησε ξανά και ξανά τον τόπο μας σε ‘’συμμάχους’’. Τους ενοχλεί που οι τόποι εξορίας και βασανιστηρίων περισσεύουν. Τους ενοχλεί που ο Μάης του ’36 στη Θεσσαλονίκη έφερε στο προσκήνιο τους εργατικούς αγώνες και ανέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι αδίστακτοι μπροστά στον ταξικό τους αντίπαλο που ζητάει το μερτικό του από τον κόσμο.

Τους ενοχλεί που οι κομμουνιστές δεν κρύβουν τον κόσμο που ονειρεύονται, υπερασπίζονται τη δράση και τις απόψεις τους ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, παλεύουν και θυσιάζονται για έναν κόσμο που μπορεί και να μην τον ζήσουν ενώ οι φασίστες και οι απολογητές αυτού του συστήματος κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Τους ενοχλεί που η κομμουνιστική ιδεολογία δε ρουφάει αχόρταγα το αίμα και τη ζωή μας, που δε βασίζεται στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, την υποταγή μας, που οραματίζεται μια κοινωνία που δε θα ορίζουν την τύχη μας μια χούφτα αρπαχτικά.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης που δεν αξιολόγησε ως σημαντικό εύρημα τους ομαδικούς τάφους των εκτελεσμένων του Γεντί Κουλέ γιατί ήταν κομμουνιστές, που επιζητά ‘’εθνική συμφιλίωση και ενότητα’’ για να μη βρίσκει αντιστάσεις στην ολέθρια επέλαση του, υπό το βάρος της απήχησης που έτυχαν οι φωτογραφίες αναγκάστηκε να τις χαρακτηρίσει «Μνημείο» και να αποκαλέσει «πατριώτες» τους κομμουνιστές εκτελεσθέντες. Έπαθε αναγκαστικά ιστορικό political correct. Πρέπει να ήταν πραγματικά ασφυκτικό για το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό που από εκείνη την περίοδο αυτό που έχει να δείξει είναι ταγματασφαλίτες, δωσίλογους, μαυραγορίτες και ρουφιάνους γερμανοτσολιάδες. Οι φασίστες, όπως ο υπουργός μετανάστευσης Πλεύρης και ένα σωρό άλλοι που στο έγκλημα της Χίου μιλούσαν για εισβολείς και ξερνούσαν δηλητήριο, μπροστά στο φωτογραφικό ντοκουμέντο των εγκλημάτων των πραγματικών εισβολέων και κατακτητών -στο πλάι των οποίων δρουν παραδοσιακά- αναγκάστηκαν να το βουλώσουν και κρυφτούν στις τρύπες τους.

Ο Άδωνης που το φασιστικό του ταπεραμέντο δεν κρατάει εύκολα τα προσχήματα, ζορίστηκε. Δεν άντεξε. Έπρεπε άμεσα να επαναφέρει τη διαστρέβλωση και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας στο προσκήνιο και να δώσει πάλι τον λόγο στα κοράκια. Έπρεπε να βγάλει από την κουβέντα την οργή και την αγανάκτηση του εργαζόμενου λαού και να λερώσει για ακόμα μια φορά το δίκιο όσων αγωνίζονται και αποκαλύπτουν την εγκληματική φύση και τη βία της πολιτικής που ακολουθεί. Έπρεπε να σιγουρέψει ότι η λέξη δημοκρατία θα γίνει για μας ταυτόσημη με τις αλυσίδες μας.

Αυτό έγινε σήμερα.

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όταν κατηγορείς τον ιμπεριαλιστή μέσα στο σπίτι του...

0

Για ένα έγκλημα ανοιχτής δολοφονίας μεταναστών, όπως το φρικτό πρόσφατο στη Χίο με κύριο ένοχο τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, το ΚΚΕ σπεύδει να κάνει άμεση ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με στόχο  ή να  «γίνει καλύτερη» η ιμπεριαλιστική πολιτική ώστε μετά τις θετικές προτάσεις του ΚΚΕ, ή να βελτιώσει την εφαρμογή των αποφάσεων της από πλευράς της όποιας ελληνικής κυβέρνησης είναι ο εκάστοτε πειθήνιος υλοποιητής τους. Άλλη λογική εξήγηση της κίνησης, δεν υπάρχει! Άλλωστε, αν οι εκλογές είναι «η μητέρα των μαχών» της ταξικής πάλης, είναι λογικό οι ευρωεκλογές να είναι τουλάχιστον η «θυγατέρα της», λόγω της τεράστιας σημασίας του Ευρωκοινοβουλίου.

Το έγκλημα στη Χίο έχει την εξής κατανομή ευθυνών για το έγκλημα, σύμφωνα με την ερώτηση της ΕΟ του ΚΚΕ:

- «Αμείλικτα ερωτηματικά» επί λέξει,  για την Κυβέρνηση και την ηγεσία του Λιμενικού!

- «Ανάγκη διερεύνησης» για «τυχόν ευθύνες ή εμπλοκή», πάλι επί λέξει, για την Frontex!

- Ενώ αναφέρεται για το απαράδεκτο Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο της ΕΕ, ρίχνει το βάρος της ευθύνης για την άστατη ροή μεταναστών, στα παζάρια της ΕΕ- και της τουρκικής κυβέρνησης, (πάλι επί λέξει), δηλαδή των ιμπεριαλιστών και της  «επιθετικής αστικής τάξης της Τουρκίας» ως γνωστόν, χωρίς να αναφέρεται πόσες φορές η εξαρτημένη ντόπια αστική τάξη, έχει πάρει πρωτοβουλίες για παραπέρα καταστολή, τόσο με έργα υποδομών – φυλάκισης, όσο και με βίαιη απώθηση ή επαναπροώθηση των μεταναστών, ενώ ξεχνάει την πλήρη υιοθέτηση της φασίζουσας ρητορικής ενάντια στους «κακούς λαθρομετανάστες», αλλά και της συνεχούς επιδείνωσης της αντιμετώπισης τους, στα παγκόσμια πρότυπα σύμφωνα με τα  εκκαθαριστικά μέτρα Τραμπ .

Δεν χρειάζεται να αναφέρει κανείς, πως όλη η έως τώρα γνωστή ενημέρωση για τον εγκληματικό εμβολισμό του πλοιαρίου από το σκάφος του λιμενικού, οι βάσιμες υποψίες για πυροβολισμούς των μεταναστών, τα συνεχή ψέμματα ενημέρωσης της ηγεσίας του Λιμενικού, δεν αναφέρονται σ’ αυτήν την ερώτηση στο πολυεθνικό  «παρεκκλήσι της αστικής δημοκρατίας», (ως γνωστόν το δικό μας  αστικό κοινοβούλιο είναι ο «ναός της»).

Ν.Κ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διάβρωση στρατιωτικού-κρατικού μηχανισμού και έλλειψη λαϊκού ερείσματος

0

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και πρωτοφανές. Μια ολόκληρη χώρα να δέχεται επίθεση και στρατιωτική επέμβαση και να μην πέφτει ούτε τουφεκιά από τους αμυνόμενους! Να υπάρχουν επί εβδομάδες και μήνες λεονταρισμοί και απειλές από την πολιτική ηγεσία της Βενεζουέλας που να μην έχουν το παραμικρό αντίκρισμα! Να γίνονται "ασκήσεις ετοιμότητας" στρατιωτικών μονάδων που να αντιστοιχούν στο "τίποτα" την κρίσιμη στιγμή.

Εδώ δεν μιλάμε για την απόλυτη ικανότητα των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ. Είναι φανερό ότι χωρίς εσωτερική υποστήριξη καμία εξωτερική επιχείρηση δεν θα μπορούσε να τελειώσει τόσο γρήγορα. Ο ανύπαρκτος αντιιμπεριαλισμός του καθεστώτος, (αφού εκ γενετής του αλληθώριζε προς τη Ρωσία και την Κίνα, ίσως και την ΕΕ), έδωσε την θέση του σε έναν κούφιο αντιαμερικανισμό.

Ως προς την πολιτική ηγεσία είναι χαρακτηριστικό ότι η αντιπρόεδρος της χώρας, μετά την γκανκσερική απαγωγή του Μαδούρο από τον στρατό των ΗΠΑ, δείχνει αδύναμη να κινητοποιήσει τους κρατικούς μηχανισμούς, αρκούμενη σε διαγγέλματα που δεν απαντούν στο επίδικο και επείγον και φανερώνουν το προφανές: το είδος του κράτους που οικοδομήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες. Οποιαδήποτε καπιταλιστική χώρα θα αντιδρούσε στοιχειωδώς με ό,τι μέσα διαθέτει. Στην περίπτωση της Βενεζουέλας εκφράζεται, προς ώρας, ένα απόλυτο κενό!

Μήπως, όμως, η κατάσταση είναι καλύτερη με τον λαϊκό παράγοντα; Δεν βλέπουμε ούτε μια συγκέντρωση, ούτε μια διαδήλωση, οι λαϊκές μάζες είναι κλεισμένες στα σπίτια τους και καμία κινητοποίηση δεν πραγματοποιείται τις πρώτες αυτές κρίσιμες ώρες. Ενώ θα έπρεπε, εκατομμύρια κόσμου να κατακλύζουν το σύνολο της χώρας. Ελπίζουμε ότι αυτό θα αλλάξει σε μια πορεία όπου πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις θα σηκώσουν το βάρος της πραγματικής αντίστασης στον ιμπεριαλισμό.

Όσο για τους ανά τον κόσμο θιασώτες των καθεστώτων του "σοσιαλισμού του 21ου αιώνα" τύπου Βενεζουέλας που, μέσα στην απελπισία τους, προσπαθούν να πιαστούν -επί της ουσίας- από τα ρωσικά και κινέζικα "μαλλιά", ευελπιστούμε η νέα αυτή απογοήτευση να μην τους οδηγήσει σε παραίτηση, αλλά σε ένταση της πάλης για την ανεξαρτησία των κινημάτων (αντιιμπεριαλιστικών, αντικαπιταλιστικών και άλλων) από την επιρροή ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ιμπεριαλιστή! Καθώς, βέβαια, και την δική τους!

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

0

Το πρωτοδημοσιεύσαμε στις 30 Δεκέμβρη του 2021 το αναδημοσιεύουμε σήμερα. Σε μια εποχή που οι μύθοι και τα... παραμύθια μετατρέπονται σε ιστορική πραγματικότητα χρειάζονται τέτοια άρθρα που αναδεικνύουν ανάμεσα στ' άλλα και τον ρόλο της θρησκείας, κάθε θρησκείας, στη προσπάθεια υποταγής του λαού. Όλων των λαών. 

Η θρησκευτική αθλιότητα είναι ταυτόχρονα η έκφραση της πραγματικής αθλιότητας και η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική αθλιότητα. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεσμένου δημιουργήματος, το θυμικό ενός άκαρδου κόσμου, όπως είναι το πνεύμα μη πνευματικών καταστάσεων. Είναι το όπιο του λαού. Καρλ Μαρξ

Η 25η Δεκέμβρη σαν μέρα γέννησης του Ιησού καθιερώθηκε απ’ τον Πάπα Ιούλιο το 354. Την ημέρα εκείνη είχε γεννηθεί ο θεός Μίθρας, ιδιαίτερα δημοφιλής στους Ρωμαίους. Πριν την απόφαση αυτή, τα Χριστούγεννα γιορταζόταν μαζί με τα Θεοφάνια στις 6 Γενάρη. Σύμφωνα με την παράδοση, ο επίσκοπος της Καισάρειας της Καππαδοκίας Βασίλειος, που ονομάστηκε Μέγας, εκφώνησε το 376 την πρώτη ομιλία για τη γιορτή των Χριστουγέννων.

Οι χριστιανικές γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα, κουβαλούσαν και κουβαλούν πολλά κατάλοιπα της λατρείας των αρχαίων θεών. Γι’ αυτό, το 750, ο Άγιος Βονιφάτιος αντικατέστησε την παγανιστική λατρεία της βελανιδιάς με το έλατο, το οποίο έγινε δέντρο των Χριστουγέννων. Το πρώτο στολισμένο δέντρο εμφανίστηκε το 1534, στα κλαδιά του οποίου κρέμονταν ρούχα και άλλα χρήσιμα πράγματα για τους φτωχούς. Η πράξη αποδίδεται στον Μαρτίνο Λούθηρο. Ο στολισμός το έλατου ως χριστουγεννιάτικου εθίμου απλώθηκε στη Γερμανία κι από εκεί στην Πολωνία και τη Βρετανία. Το 1833, με απόφαση του Βαυαρού βασιλιά Όθωνα, στολίστηκε δέντρο στο Ναύπλιο. Οι αυλικοί ακολουθώντας το παράδειγμα του βασιλιά στόλισαν τα σπίτια τους, τους μιμήθηκαν οι Έλληνες μεγαλοαστοί και πολλές δεκαετίες αργότερα μπήκε και στα σπίτια της φτωχολογιάς. Άλλωστε, μέσα απ’ τα ήθη και τα έθιμα εμπεδώνεται πιο εύκολα κι ευχάριστα η ύπαρξη του Θεού. Η παράδοση, σ’ όλους τους ιδεολογικούς τομείς που στηρίζει, είναι μεγάλη συντηρητική δύναμη.

Κάθε θρησκεία είναι αποτέλεσμα πολλαπλών κοινωνικών επιδράσεων, εξελίσσεται και αντανακλά τις διαφορετικές ιστορικές καταστάσεις μέσα στις οποίες κινείται στους αιώνες της ύπαρξής της. Είναι λογικό, λοιπόν, να μην υπάρχει θρησκεία χωρίς αντιφάσεις. Είναι ζήτημα, αν υπάρχει άλλη θρησκεία τόσο πλούσια σε αντιφάσεις και παραλογισμούς, όσο η Χριστιανική θρησκεία.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τεχνολογία, Αριστερά και η εξέλιξη του καπιταλισμού –Μέρος 1ο*

0

του Mats Alexandersson, 12 Αυγούστου 2025 

Η μαρξιστική θεωρία έχει ιστορικά ασχοληθεί με την ανάλυση της διαλεκτικής σχέσης ανάμεσα στην τεχνολογία και τις κοινωνικές δομές. Κατά τη γνώμη μου, η κριτική ανάλυση που παράγεται στη Σουηδία δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς, ιδίως σε σχέση με τις πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης (TN). Στόχος του παρόντος κειμένου είναι να αναδείξει αυτό το γνωστικό κενό και να εγκαινιάσει μια συζήτηση γύρω από το θεωρητικό πλαίσιο κατανόησης της τεχνολογικής ανάπτυξης γενικότερα και της TN ειδικότερα, στο πλαίσιο του σύγχρονου βιομηχανικού καπιταλισμού.

Για να προσδιορίσουμε την TN ως παράγοντα κρίσιμης σημασίας για το σύστημα, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε ότι οι βασικές της κινητήριες δυνάμεις και οι κύριες συνέπειές της δεν εντοπίζονται κυρίως στον ακαδημαϊκό λόγο ή στη σφαίρα της πολιτισμικής παραγωγής, αλλά στη συνεχή εξέλιξη των παραγωγικών σχέσεων. Στην κριτική του προς την πολιτική οικονομία, ο Μαρξ αναδεικνύει δύο θεμελιώδη στοιχεία, τα οποία, όπως πιστεύω, παραμένουν σήμερα εξίσου επίκαιρα: την ικανότητα του κεφαλαίου να αποσπά υπεραξία και το εργαλειακό του οπλοστάσιο, δηλαδή το ανεπτυγμένο σύστημα μηχανών. Αυτά τα στοιχεία από κοινού διαμορφώνουν τόσο την εξέλιξη όσο και τις χρήσεις αυτού που αποκαλούμε ψηφιακό μετασχηματισμό, στο πλαίσιο του οποίου η ΤΝ έχει αναδειχθεί σε ένα από τα πιο επίμαχα ζητήματα της εποχής μας. Η συνάντηση (αλληλεπίδραση) συσσώρευσης κεφαλαίου και τεχνολογικής καινοτομίας εξακολουθεί να αναδιαμορφώνει τις κοινωνικές σχέσεις, τις εργασιακές διαδικασίες και τις ισορροπίες ισχύος στη σύγχρονη οικονομία. Οι παραγωγικές δυνάμεις αναπτύσσονται - όπως θα δούμε να το διατυπώνει ο Μαρξ.

(Λόγω του μεγέθους του δημοσιεύουμε το κείμενο σε μορφή pdf. Όποιος θέλει να το κατεβάσει μπορεί να πάει στο βέλος πάνω δεξιά να πατήσει εκεί και έπειτα όταν ανοίξει το pdf αριστερά πάνω να πατήσει στο κάθετο βελάκι) 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ταξικός χαρακτήρας των «ιερών» μνημείων

0

Την ώρα που γέμισε ο δημόσιος λόγος από πατριώτες που σπεύδουν να υπερασπιστούν την «ιερότητα» του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη απέναντι στις λαϊκές κινητοποιήσεις, μαθαίνουμε ότι, από τον Ιούνιο του 2024, το πρόγραμμα του υπουργείου πολιτισμού «The Acropolis Experience» επιτρέπει πριβέ ξεναγήσεις στην Ακρόπολη, δυο ώρες πριν ανοίξει ο αρχαιολογικός χώρος στην ανατολή και δυο ώρες αφού κλείσει στη δύση, έναντι ….5.000!! ευρώ το άτομο. Φαίνεται ότι τα 360.000 ευρώ, που απέφεραν το 2025 οι μόλις 72 αποκλειστικές τέτοιες ξεναγήσεις για λίγους και εκλεκτούς, είναι αρκετά για να βουλώσουν το στόμα όλων αυτών που διαρρηγνύον τα ιμάτια τους όταν οι «ιεροί» χώροι πατιούνται από το λαό, αλλά υποκλίνονται όταν ξεπουλιούνται για να αγοράσει πολιτισμό η ελίτ!!

Ακόμα και η αγανάκτηση του πολιτικού κόσμου για την φιλανθρωπική δεξίωση στην αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο ήταν εντελώς υποκριτική, όταν μόλις πριν από σχεδόν ένα χρόνο παραχωρήθηκε το Βυζαντινό Μουσείο για την γαμήλια δεξίωση των Γλυξμπουργκ! Ιερότητα και σεβασμός με ταξικό πρόσημο λοιπόν!!

 Ίσως για αυτό χρειάζεται και η οδηγία που έβγαλε πρόσφατα το υπουργείο πολιτισμού προς τους υπαλλήλους του με συστάσεις για την συμπεριφορά τους στους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, γιατί δήθεν «εκπροσωπούν δημόσια τον οργανισμό» και δεν μπορούν να τον εκθέτουν. Αν και ο «οργανισμός» από ότι φαίνεται μπορεί να ξεφτιλίζεται και μόνος του!

 

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Dress Code» χουντικών προδιαγραφών για μαθητές και εκπαιδευτικούς

0

 

«Dress Code» χουντικών προδιαγραφών για μαθητές και εκπαιδευτικούς

Απαγορεύονται τα καρπούζια, τα ασπρόμαυρα μαντίλια, τα πουκάμισα έξω από το παντελόνι

 

 «Ο αριθμός της εκατέρωθεν του εμπροσθίου μέρους του ιματίου σειράς κομβίων ορίζεται εις τέσσαρα, της δε χλαμύδος εις εξ.» Αυτά όριζε η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου για την ενδυμασία των μαθητών των δημοσίων σχολίων το μακρινό και τόσο κοντινό 1876! Λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1859, τα λιτά, εγχώρια ψάθινα καπέλα έγιναν σήμα κατατεθέν της προοδευτικής νεολαίας της Αθήνας και αφορμή σοβαρών επεισοδίων, ξύλου και συλλήψεων μαθητών από την Χωροφυλακή. Τα «Σκιαδικά» έμειναν στην Ιστορία ως μία από τις πρώτες εκδηλώσεις αντίστασης ενάντια στις απολυταρχικές μεθόδους του καθεστώτος. Λέγεται επίσης πώς τότε, με αφορμή την έφοδο του στρατού στο νεαρό ακόμα Πανεπιστήμιο, ακούστηκε μια από τις πρώτες αναφορές στην έννοια του Πανεπιστημιακού ασύλου.

Κύλησε πολύ νερό από τότε στο πάντα εξαρτημένο από ξένες δυνάμεις «αυλάκι» της χώρας μας. Και σήμερα, σε μια περίοδο που το μέλλον των παιδιών προδιαγράφεται όλο και πιο μαύρο, η πρόσβαση στην δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση όλο και πιο μακρινή και δύσβατη, ένα αυτοκόλλητο καρπούζι – σύμβολο αλληλεγγύης στον λαό της Παλαιστίνης - στο μανίκι μιας σημαιοφόρου και ένα πουκάμισο ριχτό έξω απ’ το παντελόνι κατά την εκφώνηση ενός «πανηγυρικού»  στην επαρχία, μονοπωλούν τα ρεπορτάζ των ΜΜΕ για τις εκδηλώσεις της 28^ης Οκτωβρίου. Την ίδια στιγμή στα σχολεία, το μήκος των κοριτσίστικων σορτς, των κροπ τοπ και ο αριθμός των επιτρεπόμενων piercing αποτελούν βασικό ζήτημα στη σύνταξη του υποχρεωτικού πλέον «εσωτερικού κανονισμού» των σχολείων.

Τι σημαίνει λοιπόν για το καθεστώς η ενδυμασία και τα σύμβολά της;

Από τον αριθμό των κουμπιών ως τον αριθμό των σκουλαρικιών κι από τα ψάθινα καπέλα ως τα καρπούζια, πρωταρχική επιδίωξη του συστήματος ήταν και είναι να υποτάξει ολοσχερώς κάθε πτυχή και έκφραση της ζωής του λαού, ακόμα και τον τρόπο που ντύνεται, ακόμα και τον τρόπο που βαδίζει. Το σώμα, και ειδικά το νεανικό σώμα, θεωρείται επικίνδυνο όταν δεν υπακούει, όταν αντιστέκεται, όταν με χίλιους τρόπους φωνάζει «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Και για να πειθαρχήσει πρέπει να φοβηθεί και να τιμωρηθεί. Ακόμα κι αν, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Παιδείας, δεν διατάχθηκε ΕΔΕ, το απείθαρχο σώμα πρέπει τουλάχιστον να ντραπεί που δεν ακολουθεί την «κανονικότητα» που ορίζει η εξουσία. Την κανονικότητα της στήριξης σε ένα κράτος δολοφόνο. Να παραδειγματιστεί ίσως από την θαυμαστή πειθαρχία με την οποία η φασιστική νεολαία ΕΟΝ (ανατριχιαστική και μόνο στο άκουσμα!) κατάφερε να εισχωρήσει στην στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης.

Εδώ όμως είναι το λάθος τους. Με την πειθάρχηση και την τρομοκρατία προσπαθούν να νικήσουν την αντίσταση και την αξιοπρέπεια. Το κορίτσι με το καρπούζι στο μανίκι απάντησε και θύμισε σε όλους μας πως τα ΟΧΙ δεν είναι για να μπαίνουν στο μουσείο. Είναι για να ψηλώνουν τον άνθρωπο και τους αγώνες του: «Τι νόημα έχει να γιορτάζουμε το “δικό μας Όχι” και να μη λέμε Όχι σε κάθε τι άδικο και βάρβαρο που γίνεται σε όλο τον κόσμο;».

Κ.Α.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ: “When nobody’s watching” ή καλύτερα “When nobody makes a profit”

0

 

Την Δευτέρα 27/10 βρεθήκαμε στον κινηματογράφο «Τριανόν» για να δούμε το «When nobody’s watching». Ένα ντοκιμαντέρ των Παναγιώτη Αρωνιάδη και Κώστα Αμοιρίδη με θέμα το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα, ένα άθλημα με μικρή ορατότητα και πολλά προβλήματα. Μέσα από 30 συνεντεύξεις, γυναίκες ποδοσφαιρίστριες περιγράφουν την εμπειρία τους. Τις δυσκολίες, που ομολογουμένως είναι πολλές, τα προβλήματα, που επίσης είναι πολλά και μεγάλα, όλα αυτά που αντιμετωπίζουν από την πρώτη στιγμή, συχνά από πολύ μικρή ηλικία, όταν αποφασίζουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο.

Μπορεί ο στόχος του ντοκιμαντέρ, ο οποίος και εν μέρει ικανοποιείται, να είναι να «σπάσει η αφάνεια» και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τις γυναίκες που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο, ωστόσο οι καταστάσεις που περιγράφουν οι ποδοσφαιρίστριες είναι ιδιαίτερα δύσκολες. Δύσκολες για γυναίκες σε «κόντρα ρόλο», που έχουν να αντιμετωπίσουν τόσο τα καπιταλιστικά πρότυπα της γυναικείας εικόνας (σύμβολο ομορφιάς, θηλυκό- μητέρα, πετυχημένη εργαζόμενη) που σε καμία περίπτωση δεν φαίνονται να κολλάνε με το «αντρικό» ποδόσφαιρο, όσο και με τα ίδια τα προβλήματα του ερασιτεχνικού αθλητισμού σε μια παρασιτική χώρα σαν την Ελλάδα. Προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι άντρες αθλητές αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Να σημειώσουμε ότι ο Κώστας Αμοιρίδης σκηνοθετεί και τη σειρά της ΕΤ3 «Βίλατζ Γιουνάιτεντ», ένα ενδιαφέρον οδοιπορικό στις ερασιτεχνικές ομάδες ποδοσφαίρου της επαρχίας, που προσπαθεί να αναδείξει ακριβώς αυτό.

Απλήρωτες προπονήσεις και αγώνες που τις αναγκάζουν σε εξαντλητικά ωράρια για να επιβιώσουν και έλλειψη στοιχειωδών υποδομών σε αθλητικές εγκαταστάσεις που δεν φωτίζονται από τους προβολείς, παρά μονάχα όταν κάποια διάκριση ξυπνάει τον «πατριωτισμό», για να ξανασβήσουν, όμως πολύ γρήγορα, την επόμενη κιόλας μέρα. Καταστάσεις που, έτσι κι αλλιώς, χαρακτηρίζουν τον αθλητισμό σε μια εξαρτημένη χώρα που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η υποταγή στα αφεντικά της και σε ένα σύστημα άγριας επίθεσης σε κάθε δικαίωμα πόσο μάλλον στην «πολυτέλεια» του «γυναικείου» αθλητισμού. Για τον τελευταίο υπάρχουν μόνο τα «γυναικεία» βόλεϊ, μπιτς βόλεϊ και τένις, τα αθλήματα της ελίτ και όχι το λαϊκό ποδόσφαιρο που απευθύνεται σε όλους και παίζεται στην αλάνα.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από το σύνολο των ποδοσφαιριστριών που μιλάνε στο ντοκιμαντέρ, μονάχα δυο μπόρεσαν να κάνουν επαγγελματική καριέρα και μάλιστα στο εξωτερικό και ελάχιστες σε μεγάλες ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ, εκεί που ο αθλητισμός συναντά το κέρδος και το χρήμα. Κι αυτό δεν έχει ...φύλο γιατί δεν ξέρουμε τελικά πόσο οι γυναίκες αυτές διαφέρουν από τα προσφυγόπουλα που ονειρεύονται να γίνουν Αντετοκούμπο, τα αγόρια στις φαβέλες της Βραζιλίας και τους λασπόδρομους της Αφρικής που ονειρεύονται να γίνουν Ρονάλντο ή Μέσι. Πόσο διαφέρουν από κάθε αδύναμο που ακολουθεί το πάθος του και θέλει να αλλάξει τη μοίρα του κόντρα σε φυλετικές και ταξικές διακρίσεις!

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χαριτωμένη αγριότητα

0

  

Οι τοίχοι μπορεί να μην έχουν αυτιά αλλά συχνά μιλάνε! Η φωτογραφία του τοίχου έξω από το γραφείο του  νέου Διευθυντή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Ανατολικής Αττικής είναι σαν χίλιες λέξεις. Μια παιδική ζωγραφιά που μιλάει για δικαιώματα περικυκλωμένη από τον νέο Ποινικό Κώδικα, τη "θρησκεία" και την "εθνότητα" δεν είναι κάτι που περνά απαρατήρητο. Το χρώμα και η παιδικότητα κρύβουν την αγριότητα και την υποκρισία και η φωτογραφία δείχνει χαριτωμένη.

Διαβάζουμε την ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ: Σας ενημερώνουμε ότι εντός των γραφείων της ΔΙ.Π.Ε. Ανατολικής Αττικής δεν επιτρέπονται: οι φωνασκίες, ο θόρυβος, οι ύβρεις, οι απειλές και κάθε άλλη ενέργεια που διαταράσσει τη λειτουργία της και παρεμποδίζει το έργο των  υπαλλήλων της. Ν.5090/2024(Α’ 30) άρθρο 33, Ποινές φυλάκισης 1-2 έτη και χρηματική ποινή». Είναι φανερή η πρόθεση να τρομοκρατήσουν όποιον τη διαβάζει για να μη ζητά, να μην μιλά να μην φωνάζει.

Η «εθνότητα» και η «θρησκεία» είναι απαραίτητα εξαπτέρυγα της βάρβαρης πολιτικής τους. Ο σκοταδισμός και ο εθνικισμός σέρνουν από τη μύτη όποιον παγιδέψουν.

Τα νήπια γράφουν: «ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ! ΣΧΟΛΕΙΟ, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΦΑΓΗΤΟ, ΦΙΛΙΑ - ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΥΓΕΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Αυτοί που στερούν στα παιδιά τα δικαιώματά τους, δεν τα εκπαιδεύουν για να τα γνωρίζουν. Αντίθετα, τα μαθαίνουν από μικρά να τα αντιμετωπίζουν ως δεξιότητες που άλλοι τις έχουν και άλλοι δεν τις έχουν. Αν τα φώναζαν ως σύνθημα, θα ερχόταν αντιμέτωπα με την οργή του νόμου. Γι’ αυτό όταν μιλάμε στα παιδιά για δικαιώματα, πρέπει να τους λέμε ποιος τα στερεί και πώς τα κατακτούμε.

Οι τοίχοι πρέπει να μιλούν με τα συνθήματά μας!

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΞΑΝΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ...

0

 

Δυτική Αχαΐα - Κάτω Αχαγιά - Πάτρα, Πρέβεζα, Χίος, Ζάκυνθος.. Τις προηγούμενες ημέρες, η Κερατέα...

Ξανά, ''τεράστια πύρινα μέτωπα", "ανεξέλεγκτες εστίες πυρκαγιάς", "εγκλωβισμένοι άνθρωποι", τραυματισμοί (ευτυχώς, όχι νεκροί!), "αγωνιώδη"... δελτία ειδήσεων..., περισσή κρατική και κυβερνητική υποκρισία και υποσχέσεις... Μόνιμη κρατική "απάντηση" το... 112. Εκκενώστε... Εκκενώστε... (Να μη χρεωθούμε το πολιτικό κόστος θανάτων...)

Ελλιπή μέσα πυρόσβεσης, ελλιπείς δυνάμεις, εθελοντές, ελλιπές προσωπικό, κόσμος αβοήθητος, να βλέπει να καίγεται το σπίτι του...

Αυτό είναι το σύστημα τους. Της εξάρτησης, των απολύσεων, του κέρδους, της ρεμούλας κι αρπαχτής, της αδιαφορίας για το λαό και για την ανθρώπινη ζωή. Αυτές είναι οι πολιτικές τους. Αντιλαϊκές και σιχαμερές μέχρι το μεδούλι. 

Θα "μετράμε" ξανά κατεστραμμένες λαϊκές περιουσίες, κατοικίες, αγροτικές καλλιέργειες, δάση...

Για το λαό, για τους κατοίκους, ξανά, ένας μόνο δρόμος μένει: Διεκδίκηση κι αγώνας. Για πραγματικά μέσα προστασίας, για πραγματικές αποζημιώσεις... Που δεν τις είδαν ποτέ, οι πυρόπληκτοι χρόνων, "περιμένοντας" την υλοποίηση των εκάστοτε κυβερνητικών υποσχέσεων...

Γ.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΟ ΧΑΦΙΕΔΟΤΣΟΥΡΜΟ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΣΕΡΓΙΑΝΙ, ΜΑΥΡΗ ΣΚΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΟΠΙ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

0

 

Σάββατο απόγευμα, καλοκαιράκι με καύσωνα σε κάποια γειτονιά στα νότια της Αθήνας, οι μαθητές επιτέλους σε διακοπές, παρέες – παρέες έξω από το σταθμό του ΗΣΑΠ, περιμένουν το τρένο για να βγουν μια βόλτα. Για να πάρουν μια ανάσα  - όσοι έχουν ψιλά στην τσέπη τους -  από τις απανωτές εξετάσεις, από το ασταμάτητο μέτρημα των απουσιών (μη μου βάλετε απουσία κυρία, θα μείνω), από πιεστικά διλήμματα (Να πάω ΕΠΑΛ καλύτερα; Μα έχει κι εκεί τράπεζα θεμάτων) και βέβαια από την φρίκη των Πανελλαδικών. Αλλά κι εκεί τους την έχουν στημένη. Μπάτσοι με στολές και με πολιτικά σε «ζευγάρια» - ένας με στολή κι ένας ασφαλίτης- τους σταματάνε ομαδικά για …εξακρίβωση στοιχείων. Ιδιαίτερα όσους έχουν την τύχη να φέρουν … εξωτικά χαρακτηριστικά σκουρόχρωμα ή μάτια μεγάλα και σχιστά πιθανότατα ανατολικής προελεύσεως.

«Δεν έχεις ταυτότητα;;; Από πού είσαι; ΑΠΟ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; Α…..  Δώσε μου τα στοιχεία σου κι άλλη φορά να έχεις ταυτότητα.» 

«Μα γιατί το κάνετε αυτό;» «Για την εγκληματικότητα των ανηλίκων», ήρθε η … αποστομωτική απάντηση! Έτσι, προληπτικά! Γιατί, πώς να το κάνουμε, αν είσαι νέος, αν σκέφτεσαι και λίγο, αν δεν σου έχουν ρουφήξει ακόμα όλη την ανθρωπιά, έχεις κάποιες πιθανότητες παραπάνω να …εγκληματήσεις πηγαίνοντας π.χ. στην προγραμματισμένη το ίδιο απόγευμα διαμαρτυρία υπέρ της Παλαιστίνης. Ή να μην θες να απελαθεί ο συμμαθητής σου, που σου έμαθε εκείνο το ωραίο τραγούδι στην γλώσσα του.

Και στην μικρή ατίθαση που τόλμησε να διαμαρτυρηθεί, η «πατρική» συμβουλή έτοιμη και καλά προβαρισμένη: «Πώς κάνεις έτσι, όλοι φακελωμένοι είμαστε έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι εμείς οι αστυνομικοί»

Μη αντιδράς λοιπόν και ούτε να ρωτάς για τα …αυτονόητα.   Έτσι θα ζήσεις, συνήθισέ το. Αν είσαι μαθητής που… δεν τα παίρνει θα σου βρούμε θέση – τυχερέ – στα νέα Τεχνικά Γυμνάσια- αναμορφωτήρια. Αν είσαι φοιτητής, θα φροντίζουμε να μελετάς … γιατί αν δεν προλάβεις, αν εργάζεσαι, αν φροντίζεις άλλους, αλλά και αν διαμαρτύρεσαι, αν διεκδικείς, αν φωνάζεις «Λευτεριά Στην Παλαιστίνη» διαγράφεσαι. Μια κι έξω. Όπως στα reality που σε βάζαμε να βλέπεις μικρός για να συνηθίζεις. Κι αν βρεις καμιά δουλίτσα, το 13ωρό σου το έχεις εξασφαλισμένο. Το ψωμί σου όχι. Μην τα περιμένεις κι όλα από μας. Τι θες και ρωτάς, λοιπόν;

Δεν ξέρουμε αν ο τρομοκρατικός έλεγχος στοιχείων σε μαθητές και νέους στην συγκεκριμένη γειτονιά, είχε να κάνει με την επίθεση των ΜΑΤ που ακολούθησε λίγο αργότερα στο σταθμό του Ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι, σε διαδηλωτές που συμμετείχαν σε παρέμβαση υπέρ της Παλαιστίνης. Ή αν ήταν πράγματι κάποια «ειδική επιχειρησιακή δράση για την αντιμετώπιση της παραβατικότητας ανηλίκων» σαν αυτές που γίνονται συχνά- πυκνά τον τελευταίο καιρό. Αυτό που ξέρουμε με βεβαιότητα είναι πως τα παιδιά μας δεν θα ζήσουν στο μαύρο μέλλον που τους ετοιμάζουν. Δεν θα πάψουν να ρωτούν , να διεκδικούν, να μάχονται. Χρέος μας, για χάρη τους, να κρατήσουμε ανοιχτούς τους δρόμους της οργάνωσης και του αγώνα.

Κ.Α.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιατί φοβούνται τη Χρύσα

0

 ΒΓΑΖΟΥΝ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΧΡΥΣΑ ΣΕ ΑΡΓΙΑ ΜΑ ΜΗΝ ΚΑΡΤΕΡΑΤΕ ΝΑ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ!

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

 ΟΣΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΛΥΣΣΟΜΑΝΑ,  ΔΥΝΑΜΩΝΕΙ ΚΑΙ ΘΕΡΙΕΥΕΙ!

 

Λίγο πριν το τελευταίο κουδούνι της σχολικής χρονιάς, το Διοικητικό Εφετείο Πειραιά,  επαναφέρει την δυνητική αργία της  αγωνίστριας εκπαιδευτικού Χρύσας Χοτζόγλου, αυτή τη φορά με το 75% των αποδοχών της, ανατρέποντας ουσιαστικά  την προηγούμενη απόφαση με βάση την οποία επέστρεψε προσωρινά στη δουλειά της. Κι αυτό είναι κάτι παραπάνω από μια δικαστική εξέλιξη. Είναι η

πλήρης απογύμνωση των κατασταλτικών μηχανισμών του συστήματος που επιχειρεί να εξοντώσει, σε ηθικό, οικονομικό, πολιτικό επίπεδο, όσους ακόμα αντιστέκονται. Όσους τολμούν να διεκδικούν δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλα τα παιδιά. Όσους αγωνίζονται ενάντια στα σχολεία για λίγους κι εκλεκτούς, ενάντια στα Τεχνικά Γυμνάσια – αναμορφωτήρια, ενάντια στην αξιολόγηση – συμμόρφωση. Και μαζί, όσους επιμένουν να φωνάζουν «λευτεριά στην Παλαιστίνη». Αυτό που αποκαλύπτεται είναι το βάθος του φόβου τους. Φοβούνται την Χρύσα. Θα ήταν ικανοί να της δώσουνε και «επιμίσθιο», που λέει ο λόγος, μόνο και μόνο για να μην είναι στο σχολείο της, για να μην εμπνέει τους μαθητές και τους συναδέλφους της, για «να σταματήσει πια να δασκαλεύει με λόγια σαν κι ετούτα της φωτιάς».

Φοβούνται όλους τους αγωνιστές, την Σοφία, την Ευαγγελία, την Ρία, την Δήμητρα,  τους 2.500  νεοδιόριστους συναδέλφους μας που διώκονται πειθαρχικά για την συμμετοχή τους στην απεργία – αποχή από την αξιολόγηση. Κι ακόμα πιο πολύ φοβούνται τον κόσμο που γεμίζει τους δρόμους του αγώνα, που δεν υποτάσσεται ούτε στην τρομοκρατία της κυβέρνησης, ούτε στα κόλπα των συνδικαλιστικών ηγεσιών.  Τον κόσμο που ήταν έξω από το Πειθαρχικό Συμβούλιο κι έξω από το Διοικητικό Εφετείο σε κάθε κινητοποίηση. Ήταν ο αγώνας κι η αλληλεγγύη αυτού του κόσμου που έφερε τις πρώτες, προσωρινές αλλά σημαντικές νίκες. Κι αυτός θα φέρει και τις επόμενες μέχρι να γυρίσει οριστικά η Χρύσα στη δουλειά της, μέχρι να παρθούν πίσω όλες οι διώξεις.

Ας το πάρουν απόφαση. Οι δρόμοι που άνοιξαν δεν κλείνουν. Ούτε γνωρίζουν καλοκαιρινή ραστώνη. Μάταια ελπίζουν ότι θα σταματήσουμε. Οργανώνουμε τα επόμενα βήματά μας και συνεχίζουμε γιατί, όπως έχουν πει άλλοι, καλύτερα από μας, «έχουμε τη ζωή πολύ, πάρα πολύ αγαπήσει!».

 

ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ:  ΤΡΙΤΗ 8/7  ΣΤΙΣ 7μ.μ. ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ! ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

 

Κλαίρη Ανδρέου

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Όργουελ - της CIA - διδάσκει και στις πανελλαδικές εξετάσεις!

1

 

Ανάμεσα στον Πλάτωνα και τον Ξενοφώντα, μπήκε στις πανελλαδικές εξετάσεις των Αρχαίων Ελληνικών και ο Όργουελ! Για να διδάξει, με το διαβόητο «1984», τους μαθητές, το πόσο απόλυτα καταπιεστικό είναι το «Κόμμα» και να τους προφυλάξει  - ποιος ξέρει - από καμιά απροσδόκητη έλξη που μπορεί να νοιώσουν για το «Κόμμα».

Αλλά μην πάει το μυαλό σας στο κακό! Το Υπουργείο, οι επιτροπές του (εξεταστικές, πειθαρχικές και όποιες άλλες…) και συνολικά η εκπαίδευση, δεν είναι ισοπεδωτική! Είναι απλώς αστική! Δεν διδάσκει την άρνηση, την εναντίωση, την απόρριψη, για το κάθε κόμμα. Και μάλιστα σε τέτοιους καιρούς, που τα γκάλοπ - και όχι κυρίως αυτά - καταγράφουν τεράστια ποσοστά άρνησης και απόρριψης των νέων ανθρώπων απέναντι στα κόμματα του συστήματος.

Η αστική τάξη και η εκπαίδευση της είναι  …πλουραλιστική. Έχει μιλήσει με καλά λόγια, ακόμα και με ύμνους, όχι μόνο για τα δικά της κόμματα, αλλά και για πολλά άλλα. Όπως για το κόμμα του Γκορμπατσώφ, του Τενγκ, του Χρουστσώφ. Γι αυτό, εξάλλου, και το Στεητ Ντιπάρτμεντ - αφού οι ΗΠΑ είναι το προπύργιο του ελεύθερου κόσμου - έσπευσε να δημοσιεύσει την «μυστική» έκθεση του Χρουστσώφ, που κατήγγειλε τα «εγκλήματα» του Στάλιν, μόλις δύο μήνες αφότου δόθηκε, στο 20^ο συνέδριο του ΚΚΣΕ 

Ο κίνδυνος για τους νέους - και για όλο το λαό - δεν προέρχεται από τέτοια κόμματα. Ο κίνδυνος είναι από κόμματα, σαν αυτά στα οποία ηγούνταν ο Στάλιν, ο Λένιν, ο Μάο… Αυτά απειλούν την ελευθερία που υπερασπίζεται ο Όργουελ στο «1984». Ποια ελευθερία; Μα τι ρωτάτε τώρα!

Την ελευθερία να μειώνονται σε 65.000 οι εισακτέοι στα ΑΕΙ, από 150.000, και να ετοιμάζονται τα Τεχνικά Γυμνάσια, γιατί πολλοί πάνε στα Λύκεια και μάλιστα παίρνουν και απολυτήριο!

Την ελευθερία να ορίζεται η κατάληψη του σχολείου ή της σχολής σαν «ποινικό αδίκημα».

Την ελευθερία να καταργείται η μόνιμη και σταθερή δουλειά, να δουλεύεις 13ωρα, ενώ τον κατώτατο μισθό να τον ορίζει ο υπουργός, σύμφωνα με «τις ανάγκες της οικονομίας».

Την ελευθερία να καταδικάζεται η δασκάλα που, μαζί με τους μαθητές της, ζωγράφισαν το ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ.

Την ελευθερία, μια χούφτα παράσιτα να θησαυρίζουν με τη δυστυχία του λαού και την απόγνωση της νεολαίας, και υποθηκεύοντας τη χώρα στα ξένα αφεντικά…

Μικρή ελευθερία είναι όλα αυτά; Και που θέλει «να πάει», επιτέλους, αυτή η νέα γενιά; Σε κόμματα, οργανώσεις και ιδεολογικές - πολιτικές  επιλογές, που αρνούνται αυτή την ελευθερία;

Με κάθε τρόπο και «επί της αρχής» λοιπόν που θα’ λεγε κι ο Μητσοτάκης, πρέπει να απαγορευτεί, να κλείσει ο δρόμος, για …νέες περιπέτειες. Η Ιστορία τέλειωσε με τη δικτατορία των λίγων πάνω στους πολλούς. Το αντίστροφο είναι …καταπιεστικό για τους λίγους και δεν επιτρέπεται. Δεν θα αλλάξει ο κόσμος. Θα διδάσκεστε  Όργουελ. Μόνο «τυχαίος» δεν είναι. Η CIA τον είχε σε περίοπτη θέση στο «πολιτιστικό» τμήμα που είχε συγκροτήσει, για να διαδώσει παγκόσμια, τις ελευθερίες που η ίδια υπηρετούσε και έντεχνα υμνούσε, η πένα του συγγραφέα.

Γι αυτόν τον παρατάσσουμε. Δίπλα στους φραγμούς και τους εκβιασμούς. Μαζί με την τρομοκρατία και τις διώξεις. Μαζί και με την τεχνητή νοημοσύνη που εκτίμησε με θετικό τρόπο τα θέματα των εξετάσεων, αναπαράγοντας τις πηγές της κρίσης της. Μαζί με τον πρωθυπουργό που μάζεψε τους πρυτάνεις για να κάνει άλλο ένα διάγγελμα ενάντια στην «ανομία της νεολαίας». Μεγάλη «επιστράτευση» για έναν αντίπαλο - την «ανελευθερία» - που ηττήθηκε. Μήπως είναι μεγάλη η ανάγκη να ξαναγεννηθεί;

Ν.Π.        

       

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η -δικαίως- χαμένη τιμή των λακέδων του συστήματος

0

 

Τον Τάκη Θεοδωρόπουλο τον ξέρουμε. Και την Καθημερινή επίσης. Χρόνια τώρα δίνουν «καθημερινά» τα διαπιστευτήριά τους στην εξουσία. Συνηθισμένα λοιπόν τα βουνά στα …χιόνια και στους λίβελους εναντίον των εργαζομένων και ειδικότερα αυτών που αγωνίζονται. Διαβάζοντας όμως το τελευταίο άρθρο του γνωστού δημοσιογράφου στη γνωστή εφημερίδα, δεν μπορέσαμε να συγκρατήσουμε ένα γέλιο, πρώτα απ΄ όλα με τον «ψαγμένο» τίτλο «Η χαμένη τιμή των εκπαιδευτικών» που παραπέμπει στον τίτλο του βιβλίου του Χάινριχ Μπελ «Η χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ», ενός βιβλίου δηλαδή που καταγγέλλει με σφοδρότητα τον κιτρινισμό και γενικότερα την δημοσιογραφική αγυρτεία. Η Κατερίνα Μπλουμ υπήρξε αθώα. Η «έγκυρη» δημοσιογραφία της εποχής την μετέτρεψε σε θύτη με κατασκευασμένα ψέματα και συκοφαντίες. «Δολοφονία χαρακτήρα», το λέμε σήμερα. Ωραίο το αυτογκόλ του αρθρογράφου. Γιατί τι άλλο από μια τέτοιου τύπου «δολοφονία» είναι η αδιάκοπη εδώ και πολλά χρόνια επιχείρηση απαξίωσης των εκπαιδευτικών και όλων των εργαζομένων που τολμούν ακόμα να απεργούν, να βγαίνουν στον δρόμο, να αντιστέκονται στο πρωτοφανές χτύπημα δικαιωμάτων και ελευθεριών. Με ψέματα, συκοφαντίες και επιλεκτικές αναφορές σε μια «κοινή γνώμη» κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του συστήματος. Μια «κοινή γνώμη» που επικαλείται καθαρευουσιάνικα άρθρα της υπερσυντηρητικής εφημερίδας «Ακρόπολις» από το 1888! Που εξανίσταται επειδή σε συνδικαλιστική ανακοίνωση, «στην ίδια πρόταση υπήρχαν οι φράσεις “όχι στην αξιολόγηση” και “λευτεριά στην Παλαιστίνη”».

Δεν βλέπουν – δήθεν – την σύνδεση. Κάνουν πως δεν θυμούνται την Ελευθερία Παλαιστίδου, την δασκάλα που διώχθηκε για το πανό που έφτιαξε με τους μαθητές της για την ημέρα της Ειρήνης, επειδή έγραφε «λευτεριά στην Παλαιστίνη». Κάνουν πως δεν βλέπουν πως αυτός ακριβώς είναι ο στόχος της αξιολόγησης, η πλήρης υποταγή και η συμμόρφωση εκπαιδευτικών και μαθητών στις απάνθρωπες πολιτικές τους, όπως αυτή της υποστήριξης στο κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ.

Μπορεί να γελάσαμε λοιπόν, αλλά γνωρίζουμε καλά πως η κατάσταση δεν είναι για γέλια. Τα πιστά σκυλιά του συστήματος έχουν αμοληθεί και κυνηγάνε με μανία όποιον σηκώνει κεφάλι. Επιδιώκουν να επιβάλλουν την τύφλωσή τους ώστε κανείς να μην αντιστέκεται. Αλλά δεν θα τα καταφέρουν. Όσο για την… τιμή τους, έχει προ πολλού χαθεί και γίνεται σκόνη και θρύψαλα κάθε φορά που οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και οι γονείς τους, αγωνίζονται μαζί στον δρόμο.

Κ.Α.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι λαγοί και το λιοντάρι που βρυχάται

1

 

του Δημητρης Μάνου δημοσιεύτηκε στην ΕΦΣΥΝ

Μπορούν οι εκπαιδευτικοί να αναμετρηθούν με την κλιμάκωση της κυβερνητικής επίθεσης;

Ηλεκτρονική εφημερίδα που επανειλημμένα έχει λειτουργήσει ως «λαγό» των κυβερνητικών σχεδίων και επιδιώξεων στην εκπαίδευση δημοσίευσε την είδηση ότι με την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς ετοιμάζεται σχέδιο νόμου που θα προβλέπει την απόλυση εκπαιδευτικών που αρνούνται «επί της αρχής» την αξιολόγηση ύστερα από δύο... προειδοποιήσεις και την αυτόματη απόλυση όσων την εμποδίζουν με την παρουσία τους στα σχολεία!

Η δημοσιευμένη αυτή κυβερνητική «διαρροή» έρχεται μία μέρα μετά την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Υπουργείο Παιδείας (που τώρα είναι και... αθλητισμού) κατά τη διάρκεια της οποίας έκανε τη γνωστή δήλωση «ότι εκπαιδευτικοί που αρνούνται επί της αρχής την αξιολόγηση δεν πρέπει να έχουν θέση στην εκπαίδευση»!

Ότι η δήλωση Μητσοτάκη για όσους «αρνούνται επί της αρχής» την αξιολόγηση εγκαινιάζει μία περίοδο όπου θα γίνονται πια και «καταδίκες για το φρόνημα» είναι πια κοινός τόπος των ανακοινώσεων που αρχίζουν να εμφανίζονται στο διαδίκτυο και στο δημόσιο λόγο γενικότερα (πλην της εκκωφαντικής σιωπής των ηγεσιών των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών που μέχρι τις 28/4, τρεις μέρες μετά την κυβερνητική πρόκληση δεν είχαν αρθρώσει ούτε μία λέξη!).

Το ερώτημα όμως είναι πως - ανεξάρτητα από τις κυβερνητικές επιδιώξεις που και το αγωνιστικό φρόνημα θέλουν να τσακίσουν και την κατάργηση της μονιμότητας θέλουν να επιβάλλουν στη εκπαίδευση και στο δημόσιο γενικότερα- το ερώτημα συνεπώς είναι, αν η κυβέρνηση μπορεί να τις επιβάλλει.

Όχι αν θέλει, γιατί καμία κυβέρνηση δεν θα ήθελε οι νόμοι της να «μείνουν στα χαρτιά» και να «καταργηθούν στην πράξη» όπως, υποστηρίζεται...

Αλλά αν μπορεί....

Να ξεκαθαριστεί εδώ πως η κυβέρνηση δεν βρυχάται μόνο αλλά θέλει και να... δαγκώσει!

Από τι και ποιους όρους όμως εξαρτάται αυτό το «μπορεί»;

Καταρχήν ο ίδιος ο πρωθυπουργός επιβεβαίωσε με την αναφορά «για τα μη προσδοκώμενα αποτελέσματα της διαδικασίας αξιολόγησης» ότι τα κυβερνητικά σχέδια δεν έχουν ευοδωθεί στο επίπεδο που τα κυβερνητικά επιτελεία προσδοκούσαν.

Το επικύρωσε και η νέα Υπουργός λέγοντας ότι 40% των νεοδιόριστων και το 80% των «παλιών» δεν έχουν ακόμα αξιολογηθεί

Παρά την υπονόμευση των συνδικαλιστικών ηγεσιών των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών που πέντε χρόνια αφήνουν τους συναδέλφους να δίνουν ατομικές ηρωικές μάχες χωρίς να οργανώνουν μία κεντρική απεργιακή αντιπαράθεση με την κυβέρνηση...

Που δεν έχουν εξαγγείλει μία «κανονική» απεργία για την αποτροπή της απόλυσης της Χρύσας Χατζόγλου στον Πειραιά...

Έχουμε μία κυβέρνηση που βρίσκεται αντιμέτωπη με την πλειοψηφία του ελληνικού λαού όπως εκφράστηκε στις πρόσφατες μεγαλειώδεις διαδηλώσεις και στην απεργία της 28/2!

Που έχει να υποσχεθεί στο λαό και την νεολαία ακόμα μεγαλύτερη φτώχεια, εξοντωτική ακρίβεια και εξαθλίωση , πόλεμο και πολεμικές δαπάνες, μεγαλύτερο ζόφο...

Υπό άλλες υποκειμενικές συνθήκες, αν δηλαδή οι συνδικαλιστικές ομοσπονδίες αλλά και όλες! οι δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στην αριστερά και το κίνημα στέκονταν στο μπόι των περιστάσεων, η υπόσχεση κλιμάκωσης της κυβερνητικής επίθεσης στην εκπαίδευση -μέσα σε αυτό το “εύφλεκτο” κοινωνικά περιβάλλον- θα ήταν μία πράξη υψηλού πολιτικού ρίσκου!

Αλλά ο Μητσοτάκης ξέρει ποιους έχει απέναντι του ή καλύτερα ποιους... δεν έχει...

Παρόλα αυτά και με αυτά τα δεδομένα ένα ρίσκο έχει αναλάβει η κυβέρνηση...

Κατά συνέπεια το ζήτημα δεν είναι τι μπορεί η δεν μπορεί να κάνει η κυβέρνηση αλλά τι θα μπορέσει να αντιτάξει το κίνημα των εκπαιδευτικών.

Κατά πόσο αυτή η αναγνωρισμένη και από την... κυβέρνηση «κατηγορία που επί της αρχής αρνείται την αξιολόγηση» μπορεί να πιέσει και να επιβάλλει στα σωματεία (ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ) Γενικές Συνελεύσεις που θα πάρουν απόφαση για την πρώτη πανεκπαιδευτική απεργία για την ακύρωση της δυνητικής αργίας της Χρύσας Χατζόγλου και κάθε πειθαρχικής δίωξης!

Ως το πρώτο κεντρικό βήμα αναμέτρησης με το σύνολο της κυβερνητικής επίθεσης.

Κανένα νομικό ή συνταγματικό άρθρο 56 ή... 66 ή ... 76 δεν πρόκειται να «προστατεύσει» την «κατηγορία εκπαιδευτικών που επί της αρχής αρνούνται την αξιολόγηση», όπως δεν προστάτευσαν τους εκπαιδευτικούς οι αναφορές στη νομιμότητα του αγώνα της απεργίας/αποχής το προηγούμενο διάστημα.

Ήταν η επιμονή των εκπαιδευτικών να μην υποχωρήσουν στην κυβερνητική τρομοκρατία που οδήγησε στα «μη προσδοκώμενα» του Μητσοτάκη.

Είναι η πανελλαδική απεργιακή έκφραση της διάθεσης για αναμέτρηση με την κατοχύρωση της κατάργησης της μονιμότητας (γιατί αυτό σημαίνει η δυνητική αργία της ΧΧ) που μπορεί να φρενάρει την κλιμάκωση της κυβερνητικής τρομοκρατίας.

Να μετατρέψει τον κυβερνητικό βρυχηθμό που επιδιώκει να περιορίσει το εύρος αυτής της «κατηγορίας» εκπαιδευτικών με τις μεθοδευμένες «διαρροές» σε κραυγή αγωνίας μέσα σε μία θάλασσα λαϊκής οργής και αγανάκτηση.,

Όπως πραγματικά είναι!

 

Δημήτρης Μάνος,

μέλος των «Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών» και επί της αρχής αρνούμενος την αξιολόγηση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι εκπαιδευτικοί είμαστε αρνητές της αξιολόγησης, παλεύουμε για την ανατροπή της

0

 

της Βαγγελιώς Δερμιτζάκη, μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών 

Δημοσιεύτηκε στο ΑΛΦΑΒΗΤΑ https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/476139_oi-ekpaideytikoi-eimaste-arnites-tis-axiologisis-paleyoyme-gia-tin-anatropi-tis

«Η θέση μας εδώ είναι ξεκάθαρη και η κατεύθυνση που έχω δώσει στο Υπουργείο πολύ σαφής. Αν κάποιος αρνείται επί της αρχής να αξιολογηθεί, δεν πρέπει να έχει θέση στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης.» Σε αυτή την ευθεία απειλή κατά του κλάδου, πως θα απολυθούμε, αν δεν αξιολογηθούμε, στην οποία προχώρησε ο πρωθυπουργός μετά το πέρας της επίσκεψής του στο Υπουργείο Παιδείας στις 25/4, απαντάμε:

«Η θέση των εκπαιδευτικών είναι ξεκάθαρη ενάντια στην κατεύθυνση που έχει δώσει η κυβέρνηση και υλοποιεί το Υπουργείο Παιδείας. Αρνούμαστε επί της αρχής την αξιολόγηση και δεν δεχόμαστε να αξιολογηθούμε, γιατί υπερασπιζόμαστε τη δουλειά μας, τα δικαιώματά μας και τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση για όλα τα παιδιά του λαού, κόντρα στο ταξικό αντιδραστικό σύστημα εκπαίδευσης που θέλει να εγκαταστήσει η κυβέρνηση.»

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

Η αξιολόγηση είναι ένα πολυεργαλείο επίθεσης που στόχο έχει να μας υποτάξει ως εργαζόμενους για να γίνουμε οι παιδαγωγοί που χρειάζεται το σύστημα για να υποταχθεί η νεολαία. Διαλύει τη βάση της ενότητάς μας γιατί καλλιεργεί τον ανταγωνισμό, μας απορρίπτει, μας τιμωρεί, μας απολύει, μας ενοχοποιεί και αθωώνει πάντα διοίκηση και εξουσία. Είμαστε περήφανοι που η αντίστασή μας, που δίνεται κόντρα σε «θεούς και δαίμονες» οι οποίοι μας έχουν στοχοποιήσει και μας κατηγορούν για όλα τα στραβά και τα ανάποδα αυτής της άδικης κοινωνίας, έχει ζορίσει την κυβέρνηση, που παραδέχεται πως δεν την ικανοποιεί ο ρυθμός εφαρμογής της αξιολόγησης. Ετοιμάζεται να απλοποιήσει τις διαδικασίες για να την τρέξει πιο γρήγορα και να φέρει νόμο που να της επιτρέπει να απολύει όποιον απεργεί για να την μπλοκάρει. Απειλεί γιατί δεν πείθει και θα υλοποιήσει τις απειλές της, αν εμείς τις υποτιμήσουμε ή δειλιάσουμε.

Δεν πρέπει να μας διαφεύγει πως τέθηκε σε δυνητική αργία η Χρύσα Χοτζόγλου με εντολή υπουργού, γιατί μαζί με τους μαθητές της αντέδρασε στην υλοποίηση αξιολόγησης στο σχολείο της. Η αλληλεγγύη που έχει αναπτυχθεί, η οργή και η αναστάτωση που έχει προκαλέσει η πρόθεση της κυβέρνησης να την απολύσει, η επιμονή και η αγωνιστικότητα χιλιάδων εκπαιδευτικών που συνεχίζουν να κάνουν απεργία/αποχή παρά την κλήση σε πειθαρχικά που έχουν παραλάβει, το γεγονός ότι το σύνολο του κλάδου δεν την αποδέχεται, έχουν ως αποτέλεσμα, ενώ η αξιολόγηση προχωρά, να μην εμπεδώνεται η ανάλογη κουλτούρα κι έτσι να μη νικά. Μπορούμε και πρέπει να νικήσουμε εμείς.

Απαιτείται:

-  να ξεκαθαρίσουμε πως η αξιολόγηση δεν μένει στα χαρτιά. Είναι λάθος σύνθημα. Ή θα την ανατρέψουμε ή θα εφαρμοστεί.

-  να πούμε ντόμπρα πως δεν προτείνουμε άλλη ή καλύτερη ή επιστημονική ή μη τιμωρητική ή αντικειμενική αξιολόγηση γιατί απλά δεν υπάρχουν. Η αξιολόγηση στηρίζεται στις σάπιες αξίες του συστήματος που μπαζώνουν την αλήθεια για τη ζωή, δολοφονούν την ελεύθερη σκέψη, δικαιολογούν τις ανισότητες και τη σαπίλα που μας περικυκλώνει.

-  να συνειδητοποιήσουμε πως η μάχη για την ανατροπή της αξιολόγησης, για την ακύρωση της αργίας της Χρύσας και την παύση όλων των διώξεων είναι ενιαία.

-  να μην έχουμε αυταπάτες ούτε να απογοητευόμαστε από τη συνδικαλιστική ηγεσία, που σε φάση πρωτόγνωρης άγριας επίθεσης ενάντια σε εμάς και τους μαθητές μας, έχει πέσει σε αφασία και έχει εξαφανίσει από τα επίσημα κείμενα των ΔΣ των ΟΛΜΕ/ΔΟΕ τη λέξη αξιολόγηση, σαν να μην υπάρχει. Δεν την αφήνουμε στην ησυχία της, να επιμείνουμε με πρωτοβουλίες και δράσεις να της ασκούμε πιέσεις.

-  να δούμε καθαρά πως μόνο με απεργία/αποχή δεν μπορούμε να προχωρήσουμε και πως η επίκληση της νομιμότητας και της δικαστικής οδού «δεν παίζουν». Απαιτούνται απεργίες που θα κλείνουν τα σχολεία, διαδηλώσεις, εξωστρέφεια και προετοιμασία για μεγάλη κεντρική μάχη με τον αντίπαλο.

-  να συμμετέχουμε μαζικά στις γενικές συνελεύσεις των σωματείων. Είναι όρος, αν θέλουμε να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.

-  να εκφράσουμε και να οργανώσουμε την αλληλεγγύη μας, ηθική και υλική, σε όσες/ους δέχονται τις επιπτώσεις των αντιστάσεων που προβάλλουν. Είναι σημαντική πλευρά κάθε αγώνα.

Δεν τρομοκρατούμαστε, δεν μας λυγίζουν τα πειθαρχικά. Στόχος μας η ανατροπή της αξιολόγησης.

ΟΛΜΕ/ΔΟΕ να προκηρύξουν απεργία ενάντια στην αργία, τις διώξεις και την αξιολόγηση.

Συμμετέχουμε μαζικά στην απεργία της Πρωτομαγιάς.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ζητήματα απεργίας, διεκδίκησης και πάλης

0

Κάθε απεργία είναι μέρα ελευθερίας για κάθε εργαζόμενο. Τη μέρα αυτή δεν πουλάει την εργατική του δύναμη σε κανέναν εργοδότη, δεν παρέχει κανενός είδους υπηρεσίες στον συλλογικό καπιταλιστή, δηλαδή στο κράτος. Όταν δεν υπάρχει εργαζόμενος να εκμεταλλευτεί, ο εργοδότης δεν κερδίζει. Κάθε απεργία αποδεικνύει πως «οι από κάτω», μπορούν να ζήσουν χωρίς «τους από πάνω» και ότι «οι από πάνω» είναι εκείνοι που δεν μπορούν χωρίς «τους από κάτω». Με την απεργία και τη διαδήλωση εργαζόμενοι δείχνουν τη δύναμη, την αποφασιστικότητα και την ενότητά τους. Οι απεργοί δεν χάνουν μεροκάματο. Κερδίζουν μια μέρα για τους ίδιους και για την τάξη τους.

Κάθε απεργία τη μετράμε με τα δικά της μέτρα. Ο ξεσηκωμός στις 28 Φλεβάρη δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα. Είναι ένας σταθμός της πάλης του λαού, επηρέασε τις πολιτικές εξελίξεις και πάνω απ’ όλα επέδρασσε πάνω στις μάζες που ξεσηκώθηκαν. Όλες οι κινητοποιήσεις, οι διαδηλώσεις και οι απεργίες που ακολούθησαν, δείχνουν πως άφησε θετικές παρακαταθήκες που δεν σβήνουν τόσο εύκολα. Βασικό, ότι έσπειρε τις αμφιβολίες για το σύστημα και τους θεσμούς του, πως τα εκατομμύρια που βγήκαν στους δρόμους, πήραν ικανοποίηση και αισιοδοξία όταν διαπίστωσαν πως δεν είναι κανείς μόνος του.

Η γενική απεργία στις 9 του Απρίλη δεν θα είναι το τέλος των κινητοποιήσεων για φέτος και από Σεπτέμβρη βλέπουμε… Υπάρχουν επίδικα σημαντικά, που δεν προσπερνιούνται εύκολα. Που θα συνεχίζουν να ζορίζουν τις ηγεσίες, θα κρατούν σε ετοιμότητα τους αγωνιστές και θα αναγκάζουν τα σωματεία να δρουν.

Η συναυλία αλληλεγγύης και οικονομικής ενίσχυσης του αγώνα ενάντια στις διώξεις και τις απολύσεις που ακολουθεί μετά τη διαδήλωση, στέλνει από τώρα μήνυμα πως οι ομοσπονδίες και τα σωματεία χρωστούν μια απεργία για την αργία της Χρύσας της Χοτζόγλου. Δεν μπορεί στα σοβαρά να θεωρούν πως θα τους εμπιστευτούμε να διεκδικήσουν αυξήσεις στους μισθούς μας, όταν «τρώνε» τις διώξεις και την αργία της Χρύσας προκλητικά. Έτσι και αλλιώς δεν ζούμε σε εποχή διαπραγματεύσεων. Πρέπει να παλέψουμε σκληρά για να λέμε ότι πήραμε αυξήσεις.

Η αργία της Χρύσας πρέπει να ανακληθεί και να αποτραπεί η απόλυσή της. Αν η κυβέρνηση την απολύσει, θα πετύχει μια μεγάλη νίκη η ίδια, θα υποστούν μια σοβαρή ήττα όλοι οι εργαζόμενοι, θα πάνε πίσω όλα τα μέτωπα πάλης, θα πάει πίσω κάθε διεκδίκηση. Η πρώτη απόλυση μετά τη χούντα για συνδικαλιστικούς λόγους, θα είναι ένα σοβαρό χτύπημα στο δικαίωμα στη δουλειά και στις ελευθερίες. Θα ακολουθήσει η απόλυση του αγωνιστή αναπληρωτή Δημήτρη Χαρτζουλάκη, που διώκεται για το ίδιο ζήτημα, γεγονός που θα έπρεπε να είχε ήδη ξεσηκώσει όλους τους αναπληρωτές-συμβασιούχους.

Η δυνητική αργία πρέπει να παρθεί πίσω γιατί είναι άδικη, εκδικητική, εξοντωτική και προκλητική. Γιατί το δικαίωμα στη δουλειά είναι δικαίωμα στη ζωή και δεν πρέπει καμιά κυβέρνηση, κανένας θεσμός και κανένα δικαστήριο να τη στερούν σε όποιο τους ενοχλεί επειδή αγωνίζεται.

Η αξιολόγηση, τα πειθαρχικά και η αργία, δεν απασχολούν τις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Αυτό αυξάνει τις υποχρεώσεις εκείνων που τα θεωρούν σημαντικά. Οι εκπαιδευτικοί αλλά και όλοι οι εργαζόμενοι πρέπει, άμεσα, να κάνουν γενικές συνελεύσεις. Δεν μπορούν οι αποφάσεις για τόσο σημαντικά ζητήματα να αφήνονται στον συσχετισμό των Διοικητικών Συμβουλίων. Όχι ότι δεν έχουν αξία και μάλιστα σημαντική. Το πρόβλημα είναι πως τα συνδικαλιστικά όργανα λειτουργούν με όρους κοινοβουλίου. Εκλογές κάθε δυο χρόνια και οι αποφάσεις στους εκπροσώπους. .

Σε όλα τα ζητήματα, θα χρειαστεί να συγκρουστούμε με εχθρούς μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα και λαθεμένες λογικές και τακτικές. Η κεντρική μάχη με τον αντίπαλο απαιτεί οργάνωση και σωστή στόχευση για να κερδηθεί!

 Όλοι στους δρόμους! Να θυμόμαστε πως το δίκιο βγαίνει μέσα από τις γροθιές!

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ