Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ

0

Το πρωτοδημοσιεύσαμε στις 30 Δεκέμβρη του 2021 το αναδημοσιεύουμε σήμερα. Σε μια εποχή που οι μύθοι και τα... παραμύθια μετατρέπονται σε ιστορική πραγματικότητα χρειάζονται τέτοια άρθρα που αναδεικνύουν ανάμεσα στ' άλλα και τον ρόλο της θρησκείας, κάθε θρησκείας, στη προσπάθεια υποταγής του λαού. Όλων των λαών. 

Η θρησκευτική αθλιότητα είναι ταυτόχρονα η έκφραση της πραγματικής αθλιότητας και η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική αθλιότητα. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεσμένου δημιουργήματος, το θυμικό ενός άκαρδου κόσμου, όπως είναι το πνεύμα μη πνευματικών καταστάσεων. Είναι το όπιο του λαού. Καρλ Μαρξ

Η 25η Δεκέμβρη σαν μέρα γέννησης του Ιησού καθιερώθηκε απ’ τον Πάπα Ιούλιο το 354. Την ημέρα εκείνη είχε γεννηθεί ο θεός Μίθρας, ιδιαίτερα δημοφιλής στους Ρωμαίους. Πριν την απόφαση αυτή, τα Χριστούγεννα γιορταζόταν μαζί με τα Θεοφάνια στις 6 Γενάρη. Σύμφωνα με την παράδοση, ο επίσκοπος της Καισάρειας της Καππαδοκίας Βασίλειος, που ονομάστηκε Μέγας, εκφώνησε το 376 την πρώτη ομιλία για τη γιορτή των Χριστουγέννων.

Οι χριστιανικές γιορτές, όπως τα Χριστούγεννα, κουβαλούσαν και κουβαλούν πολλά κατάλοιπα της λατρείας των αρχαίων θεών. Γι’ αυτό, το 750, ο Άγιος Βονιφάτιος αντικατέστησε την παγανιστική λατρεία της βελανιδιάς με το έλατο, το οποίο έγινε δέντρο των Χριστουγέννων. Το πρώτο στολισμένο δέντρο εμφανίστηκε το 1534, στα κλαδιά του οποίου κρέμονταν ρούχα και άλλα χρήσιμα πράγματα για τους φτωχούς. Η πράξη αποδίδεται στον Μαρτίνο Λούθηρο. Ο στολισμός το έλατου ως χριστουγεννιάτικου εθίμου απλώθηκε στη Γερμανία κι από εκεί στην Πολωνία και τη Βρετανία. Το 1833, με απόφαση του Βαυαρού βασιλιά Όθωνα, στολίστηκε δέντρο στο Ναύπλιο. Οι αυλικοί ακολουθώντας το παράδειγμα του βασιλιά στόλισαν τα σπίτια τους, τους μιμήθηκαν οι Έλληνες μεγαλοαστοί και πολλές δεκαετίες αργότερα μπήκε και στα σπίτια της φτωχολογιάς. Άλλωστε, μέσα απ’ τα ήθη και τα έθιμα εμπεδώνεται πιο εύκολα κι ευχάριστα η ύπαρξη του Θεού. Η παράδοση, σ’ όλους τους ιδεολογικούς τομείς που στηρίζει, είναι μεγάλη συντηρητική δύναμη.

Κάθε θρησκεία είναι αποτέλεσμα πολλαπλών κοινωνικών επιδράσεων, εξελίσσεται και αντανακλά τις διαφορετικές ιστορικές καταστάσεις μέσα στις οποίες κινείται στους αιώνες της ύπαρξής της. Είναι λογικό, λοιπόν, να μην υπάρχει θρησκεία χωρίς αντιφάσεις. Είναι ζήτημα, αν υπάρχει άλλη θρησκεία τόσο πλούσια σε αντιφάσεις και παραλογισμούς, όσο η Χριστιανική θρησκεία.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο άνθρωπος βουλεύει και ο Θεός κελεύει!

0

"Ενα μικρό πασχαλινό αυγό", Σοβιετική αφίσα του 1920

Στις μέρες μας το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα γίνεται όλο και πιο ξένη, δηλαδή πιο εχθρική, δύναμη για τους λαούς και το λαό μας. Αυτό –ανάμεσα στα άλλα- ενισχύει το «μυστήριο» σχετικά με τις τύχες της ζωής και της προοπτικής της πολύ μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας. Δυναμώνει τις αντανακλάσεις στο κάτοπτρο της θρησκείας που δίνει τις δικές του «απαντήσεις» στο «μυστήριο». 

Αυτή η ενίσχυση δεν συμβαίνει τυχαία. Μια ματιά στην πλημμύρα των θρησκευτικών αναλύσεων (και) των ημερών  των κάθε είδους ΜΜΕ δείχνει πως για τις δυνάμεις του συστήματος αυτό το κάτοπτρο είναι απολύτως αναγκαίο!

Αλλά ωστόσο αυτή η ιδεαλιστική-μεταφυσική αντιμετώπιση του ερωτήματος για τη ζωή και την προοπτική των εργατών και των λαών έχει και την … «αντικειμενική», την «υλιστική» βάση της. Τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής. Αυτές που ορίζουν ως ξένο τον παραγωγό των μέσων παραγωγής από τα μέσα που ο ίδιος παράγει, είναι που στον κόσμο των ιδεών, παράγουν την ιδέα της θρησκείας. Την ιδέα δηλαδή πως είναι ξένος ο λαός με την τύχη του και την προοπτική του!   Αυτή τη βάση προσδιόριζε  ο Ένγκελς ως θεμέλιο στήριξης του θρησκευτικού κατόπτρου στο «Αντι-Ντίρινγκ» περίπου 150 χρόνια πριν:

«Ο άνθρωπος βουλεύει και ο Θεός (δηλαδή η ξένη κυριαρχία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής) κελεύει. Δεν αρκεί η γνώση και μόνο, ακόμα και αν ήταν πλατύτερη και βαθύτερη από αυτήν της αστικής οικονομίας, για να υποτάξει τις κοινωνικές δυνάμεις στην κυριαρχία της κοινωνίας. Για κάτι τέτοιο χρειάζεται πάνω από όλα μια κοινωνική πράξη. Όταν έχει συντελεστεί αυτή η πράξη, όταν η κοινωνία θα έχει απελευθερώσει τον εαυτό της και όλα τα μέλη της- καταλαμβάνοντας την ιδιοκτησία και διευθύνοντας όλα τα μέσα παραγωγής- από την υποδούλωση στην οποία τηρούνται σήμερα από τα μέσα παραγωγής, που παράγονται από τους ίδιους αλλά ορθώνονται μπροστά τους σαν μια πανίσχυρη ξένη δύναμη, όταν συνεπώς ο άνθρωπος δεν βουλεύει πια απλώς αλλά και κελεύει, μόνο τότε εξαφανίζεται η τελευταία ξένη δύναμη, η οποία τώρα εξακολουθεί να αντανακλάται στη θρησκεία και μαζί με αυτήν, εξαφανίζεται και η ίδια η θρησκευτική αντανάκλαση για τον απλό λόγο ότι δεν θα υπάρχει πια τίποτα για αντανάκλαση». 

Εν αρχή ην η πράξη λοιπόν, για να μιλήσουμε με τη γλώσσα των ημερών! Η κοινωνική πράξη! Αυτή ανοίγει το δρόμο της απελευθέρωσης (και) από τα κάτοπτρα και τα κάθε είδους … τοτέμ! Σαν αυτή που έκανε ο λαός και η νεολαία στις 28 Φλεβάρη και σε μια σειρά άλλες περιπτώσεις του τελευταίου διαστήματος. Σε όλα αυτά επεδίωκε όχι μόνο να «βουλεύεται» αλλά και να «κελεύει». Χωρίς να περιμένει «Θείες λύσεις». Δείχνοντας έτσι πως το «μυστήριο» της κοινωνικής ζωής δεν είναι καθόλου «μυστήριο» γιατί οι όροι του διαμορφώνονται από τις -απολύτως εγκόσμιες- κοινωνικές δυνάμεις! 

Εκεί είμαστε λοιπόν! Αυτή την πράξη χρειάζεται να μάθουμε πιο καλά! Γιατί ο λαός θα επανέλθει ξανά και ξανά. Για τα δικά του χρόνια πολλά. Αυτά που δικαιούται, αυτά που θα κατακτήσει!  

Ν.Π.    

   

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ Ή ΑΛΛΟΝ ΠΡΟΣΔΟΚΩΜΕΝ;

1

Η 25η Δεκεμβρίου σαν μέρα γέννησης του Ιησού καθιερώθηκε απ’ τον Πάπα Ιούλιο (337-352). Πριν από την απόφαση αυτή γιορταζότανε μαζί με τα Θεοφάνια. Άλλωστε, η Καινή Διαθήκη δε μας διαφωτίζει για την ημερομηνία γέννησης. Αντίθετα, σε αυτό και σε πολλά άλλα θέματα μας μπερδεύει.

Στον Ιορδάνη ποταμό που έχει καταφτάσει ο Ιησούς για να βαφτιστεί κι ενώ ήδη είχε ανοίξει ο ουρανός και «κατέβη το Πνεύμα το Άγιο εν σωματική μορφή ως περιστέρα επ’ αυτόν» (Ματθαίος κεφ. Γ, 16-17,) λίγες σελίδες πιο κάτω, ο Ιωάννης ο Πρόδρομος «έπεμψε, δύο των μαθητών αυτού και είπε προς αυτόν. Συ είσαι ο ερχόμενος ή άλλον προσδοκώμεν;» (Ματθαίος κεφ. ΙΑ, -3). Το ίδιο περιγράφει ο Λουκάς και την ίδια αμφισβήτηση καταγράφει. (κεφ. Ζ, 19-20)

Οι θεολόγοι θορυβήθηκαν. Ο Τερτυλλιανός υποστήριξε πως ο Ιωάννης μέσα στη φυλακή έχασε το χάρισμα του Αγίου Πνεύματος και γι’ αυτό αμφέβαλλε για το ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας. Ο Χρυσόστομος λέει πως η αμφιβολία δεν ήταν του βαφτιστή αλλά των μαθητών του! Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες και υποθέσεις. Ωστόσο η αντίφαση παραμένει όπως και πολλές άλλες. Η Καινή Διαθήκη είναι γεμάτη αντιφάσεις.

Τα γενεαλογικά δέντρα του Ιησού που παραθέτουν οι Ευαγγελιστές διαφέρουν. Ο Ματθαίος μέχρι τον Αβραάμ μας δίνει τριάντα εφτά προγόνους και ο Λουκάς πενήντα τρεις. Έχουν μόνο τρεις κοινούς. Πατέρας του Ιωσήφ κατά τον Ματθαίο είναι ο Ιακώβ, κατά τον Λουκά ο Ηλί. Λεπτομέρειες… Το ζητούμενο είναι να φτάσουν στον Δαβίδ για να αποδειχτεί η βασιλική καταγωγή του.

Τα γεγονότα γύρω από τη γέννηση του Χριστού είναι στον αέρα. Ιστορικά δεν αποδεικνύεται ούτε η σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη ούτε η απογραφή του πληθυσμού που τάχα ανάγκασε τον Ιωσήφ και την Μαρία να ταξιδέψουν. Η δε Ιουδαία δεν ήταν τότε ρωμαϊκή επαρχία. Όσο για τη δίκη του Ιησού που έγινε μπροστά στον Πόντιο Πιλάτο δεν ανταποκρίνεται ούτε στο ιουδαϊκό ούτε στο ρωμαϊκό δίκαιο.

Όσα μάζεψαν και τα κάνανε ευαγγέλιο, υποβλήθηκαν αργότερα σε διάφορες μεταλλαγές. Έτσι λόγου χάρη, τα χειρόγραφα κείμενα του Μάρκου τελειώνουν το ευαγγέλιο με τον όγδοο στίχο του 16ου κεφ. όπου οι γυναίκες ζητούνε τον πεθαμένο Ιησού στον τάφο του και αντί γι’ αυτόν βρίσκουν έναν νέο με μακριά άσπρη στολή. Αφήσανε τότε το μνήμα γιατί φοβήθηκαν. Τα υπόλοιπα διαμορφώθηκαν αργότερα.

Το ευαγγέλιο του Λουκά στην πρώτη του μορφή δε ανάφερε τίποτα για την υπερφυσική γέννηση του Χριστού. Η διήγηση που υπάρχει σήμερα διαμορφώθηκε αργότερα, αφού χώσανε κείμενο στους στίχους 1, 34 και 3. 13 λέγοντας ότι θα τη επισκιάσει πνεύμα άγιο τη Μαρία.

Ο Παύλος διαφωνεί με τον Ματθαίο και τον Λουκά για τον τρόπο της «άσπιλου σύλληψης» του Ιησού από τη Μαρία. Σε αντίθεση με τους άλλους δύο που θέλουν κατευθείαν τον Ιησού γιο του Θεού, μας λέει πως ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ είναι απόγονος του Δαβίδ και μόνο ΔΥΝΑΜΗ γιος του Θεού. Όμως και ο Ματθαίος διαφωνεί με τον Λουκά. Αγνοεί ότι ο άγγελος Γαβριήλ πήγε στην ίδια τη Μαρία και τον βάζει να πηγαίνει στον ύπνο του Ιωσήφ για να τον ενημερώσει για τα γεγονότα που θα ακολουθήσουν.

Ενδιαφέρον έχει το απόκρυφο ευαγγέλιο του Ιακώβου. Ο Ιωσήφ, παρέλαβε τη Μαρία σε ηλικία δώδεκα ετών κάτω από την εντολή των ιερέων. Κάποτε που απουσίαζε ο Ιωσήφ, η Μαρία πήγε στη βρύση για να γεμίσει νερό όταν άκουσε μια φωνή. «Χαίρε κεχαριτωμένη ο κύριος μετά σου…». Μετά από έξι μήνες γύρισε ο Ιωσήφ και τη βρήκε «ογκωμένη». «Συμφορά μου», σκέφτηκε. «Για μένα ξαναγράφτηκε η ιστορία του Αδάμ και της Εύας που την ξεγέλασε το πονηρό φίδι. Σαν γυναίκα μου ντρέπομαι… το μόνο που μου μένει είναι να την κρύψω». Την περίοδο που μετακινήθηκαν για την απογραφή «εύρεν σπήλαιον και εισήγαγε αυτήν» και «εξελθών εζήτει μαίαν Εβραίαν» για να γεννήσει κρυφά.

Η «άσπιλος σύλληψη» ήταν αρκετά διαδεδομένη στις προχριστιανικές θρησκείες. Ο βασιλιάς Αμενχότεπ γεννήθηκε από την αιγύπτια παρθένα ιέρεια Ματεμουά. Ο αγγελιοφόρος των θεών Θωτ αναγγέλλει στη μέλλουσα μάνα-παρθένα βασίλισσα ότι σύντομα θα κάνει παιδί. Ο θεός Νέφτι μπαίνει κρυφά μες στο κορμί της παρθένας ακουμπώντας στο στόμα τον σταυρό, το σημάδι της ζωής. Γεννιέται ο θεάνθρωπος. Το βρέφος το προσκυνούν θεοί και άνθρωποι, ανάμεσά τους τρεις πρίγκηπες με τα δώρα. Τι θυμίζουν όλα αυτά;

Η καταγωγή του Χριστιανισμού από τις αρχαίες θρησκείες αποδεικνύεται σε πολλά σημεία. Δεν αποτελεί όμως μια νέα παρουσίαση του παλιού. Είναι το ιδεολογικό αντικαθρέφτισμα μιας μεγάλης εποχής. Είναι η κίνηση των ιδεών μέσα σ’ εκείνη την περίοδο. Δεν είναι το προσωπικό έργο κανενός Ιησού, του Πέτρου ή του Παύλου. Ο Ιησούς δεν είναι τίποτα άλλο παρά το μυθικό πρόσωπο της μεσσιακής παράδοσης. Ο Χριστιανισμός ρίζωσε πάνω στα συντρίμμια του αρχαίου κόσμου.

Αυτός που θεράπευε λεπρούς, τυφλούς και σακάτηδες, που ανάστηνε νεκρούς, που πέθανε κι αναστήθηκε, που είναι «πανταχού παρόν», δεν έκανε δα και τίποτα σπουδαίο. Οι Μεσσίες που είχαν κατακλίσει την περιοχή της Ιουδαίας έκαναν τα πάντα. Θεός χωρίς θαύματα δεν υπάρχει!

Μετά την πρώτη οικουμενική σύνοδο το 325 στην οποία πρόεδρος ήταν ο Κωνσταντίνος, που τέλειωσε με την ήττα του Άρειου, ξεκινάει η διαμόρφωση των ευαγγελίων που φτάσανε σε μας σαν τα μόνα που λένε την αλήθεια για τη ζωή και τη διδασκαλία του Ιησού. Χρειάστηκαν πολλές οικουμενικές σύνοδοι για να επιλεγούν και να διαμορφωθούν τέσσερα ευαγγέλια ανάμεσα στα δεκάδες που κυκλοφορούσαν. Όλα γραμμένα πολύ πιο ύστερα από την εμφάνιση τους Χριστιανισμού, εκατό με εκατό πενήντα χρόνια μετά την υποτιθέμενη γέννηση του Χριστού. Ωστόσο, δεν κατάφεραν να διαγράψουν τις αντιφάσεις ή αντιθέσεις μεταξύ τους που χαρακτηρίζουν όλη την Καινή Διαθήκη.

Πέρα από τις μεταφυσικές συγκρούσεις για τη φύση του θεού, αρχίζει και η εκστρατεία επιβολής του Χριστιανισμού σαν θρησκεία όλων των εδαφών της Ρωμαϊκής και αργότερα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αυτή η επιβολή μεθοδεύεται με τρεις τρόπους.

Α) Ταχτοποίηση των προφορικών και των μέχρι εκείνη τη στιγμή γραπτών χριστιανικών κειμένων.

Β) Η με τη βία επικράτησή του (κυνηγητό των «εθνικών», κλείσιμο των ναών, κάψιμο των βιβλιοθηκών τους, δολοφονίες).

Γ) Η παρουσίαση αποδείξεων ότι ο Ιησούς ήταν πραγματικό πρόσωπο κι έδρασε στις αρχές της χρονολογίας μας στην Ιουδαία.

Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική κι εντυπωσιακή η απουσία του Χριστού από τα κείμενα των ιστορικών και των χρονογράφων. Ο Δίων Χρυσόστομος, ο Οινόμαος, ο Παυσανίας, ο Πλούταρχος και πολλοί άλλοι δεν αναφέρουν τίποτα για εκείνον. Συγγραφείς όπως ο Ιώσηπος, ο Τάκιτος, ο Σουητώνιος παραχαράζονται εν ψυχρώ. Όλα είναι αποδεκτά στο όνομα της «βασιλείας του ουρανού»!

Ο «ουρανός» δεν ήταν ποτέ επιθυμητός σαν «κατοικία» από τους ανθρώπους που δε θέλουν να παραιτηθούν από το σώμα τους, με τους πόνους και τις απολαύσεις του. Τα όρια του «ουρανού» αρχίζουν για τους ισχυρούς ακριβώς εκεί που αρχίζουν και τα ταξικά τους συμφέροντα, μιας κι έπαιζε και παίζει έναν από τους ρόλους με τους οποίους καταδυναστεύονται οι μάζες. Για τη φτωχολογιά ο «ουρανός» τελειώνει εκεί που αρχίζουν τα ταξικά τους συμφέροντα. Όταν αποκλεισμένη από τις γήινες, τις ταξικές, ελπίδες και δυνατότητες κατέφευγε για παρηγοριά στον «ουρανό», τότε έμπαινε και στο κανάλι της εύκολης υποταγής της στα συμφέροντα των αρχόντων.

Η κριτική της θρησκείας βγάζει τον άνθρωπο από τη αυταπάτη, ώστε να μπορεί να σκέφτεται, να δρα, να πλάθει την πραγματικότητα σαν ένας άνθρωπος λυτρωμένος από τις αυταπάτες. «Η θρησκεία δεν είναι παρά ο απατηλός ήλιος που κινείται γύρω από τον άνθρωπο όσο καιρό αυτός δεν κινείται γύρω από τον εαυτό του».

Οι διακοπές Χριστουγέννων, χαράς ευαγγέλια! Θα πρέπει τα μαγαζιά να είναι ανοιχτά, οι υπάλληλοι να εργάζονται και οι υπόλοιποι να ψωνίζουν.

Το πνεύμα των εορτών φέρνει μια χαλαρότητα. Στολίζουμε δεντράκι, ακούμε τα κάλαντα, τρώμε μελομακάρονα, γαλοπούλα ή χοιρινό. Έτσι, μέσα από την παράδοση, με ευχάριστο τρόπο, εμπεδώνουμε τη θρησκεία.

Οι ουρανοί αγάλονται, χαίρεται η φύσις όλη; Καλά θα ήταν.

Αφού υπάρχει στη ζωή
μαζί χαρά και λύπη,
ή κυβερνούνε δυο θεοί
ή θιος δεν είναι ντίπι.

Β.Δ. - το πρωτοδημοσιεύσαμε στις 25/12/2019

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ρωγμές και στην εκκλησία;

1

Σε ιερό ναό του Χαϊδαρίου, τοιχοκολλήθηκε η πιο κάτω ανακοίνωση. Απεργούν, άραγε, και οι παπάδες; Έτσι όπως έχει γίνει το πολιτικό σκηνικό, συμπαρασύρει ακόμη και θεσμούς του εποικοδομήματος υπεράνω πάσης υποψίας...

Για την αντιγραφή

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ

0

Δεκαπενταύγουστος χθες. Ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου. Το πρωί ακούσαμε τις καμπάνες. Πάντα υπάρχει κοντά μια εκκλησία. Μακριά, πολύ πολύ μακριά, είναι μόνο τα νοσοκομεία. Ας μη σκάμε γι’ αυτό. Αν η εκκλησία είναι θαυματουργή, μπορεί να σωθούμε από κάθε ασθένεια! Η Παναγία δεν έκανε θαύματα η ίδια. Κάνουν, όμως, θαύματα οι εικόνες της, η ζώνη της και οι εκκλησίες που είναι αφιερωμένες στη χάρη της. Σε αυτές συνέρρευσαν πλήθος πιστοί. Πολλοί από αυτούς σύρθηκαν με τα γόνατα για να φτάσουν μέχρι της είσοδο των ναών. Τα τάματα, οι προσευχές, οι μετάνοιες και το παρακάλιο των ανθρώπων για συγχώρεση και βοήθεια, δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραίτηση από τη μάχη της ζωής. Οι θεοί και οι άγιοι απαιτούν όχι μόνο πίστη αλλά απόλυτη ταπείνωση.

Τι κι αν η ιστορία δεν καταγράφει την Παναγία στα κιτάπια της, τι κι αν δεν υπήρξε ποτέ; Αν γιορτάζεις την ίδια πάντα μέρα, κάθε χρόνο, επί αιώνες, τον θάνατό κάποιου, επόμενο είναι να πιστέψεις πως κάποτε γεννήθηκε. Ό,τι γνωρίζουμε για την Παναγία, βρίσκεται μέσα στα Ευαγγέλια, που είναι γεμάτα αντιφάσεις μεταξύ τους. Διαμορφώθηκαν, όπως και ολόκληρη η Βίβλος, σε διάστημα αιώνων, μετά από παραχαράξεις κάποιων αρχικών κειμένων, ώστε να εναρμονίζονται με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Ό,τι διαβάζουμε στη Βίβλο για τα πρόσωπα και τα γεγονότα, μπορεί να μην είναι αληθινά αλλά επηρεάζουν, πέρα από τους χριστιανούς που τα πιστεύουν, τους πάντες. Διαμορφώνουν τρόπο σκέψης και λειτουργούν ως πρότυπα ηθικής και συμπεριφοράς.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα Ευαγγέλια, η Μαρία επιλέχτηκε για να γεννήσει τον υιό του θεού. Άγγελος κυρίου, εμφανίστηκε για να της αναγγείλει τη χαρμόσυνη είδηση. Η σύλληψη ήταν «άσπιλος». Γέννησε τον Χριστό, γι’ αυτό ονομάζεται Θεοτόκος, αν και ο ίδιος ποτέ δεν την αποκάλεσε «μάνα» αλλά «γυναίκα». Οι αγιογράφοι την παρουσιάζουν πάντα νέα και όμορφη, ήρεμη, βρεφοκρατούσα και γλυκοφιλούσα αλλά κι επιβλητική ως παντάνασσα. Οι λογοτέχνες λατρεύουν την υπομονή της, την καρτερικότητά της και τη σιωπή της μπροστά στο νεκρό γιο της. Είναι γαλήνια, γεμάτη αγάπη, ευαίσθητη, αναμάρτητη και παρθένα. Με απλά λόγια, ο πρότυπο της Παναγιάς είναι εξωπραγματικό, συντηρητικό και βαθιά αντιδραστικό.

Τελευταία, στα κοινωνικά δίκτυα, η μορφή της Παναγίας μπαίνει μέσα στις εικόνες και γίνεται η Παλαιστίνια μάνα που κρατά το νεκρό παιδί της ή η φτωχή γυναίκα που δεν έχει τίποτα πέρα από την αγκαλιά της. Θεωρείται, μάλιστα, προοδευτική εικαστική παρέμβαση που ευαισθητοποιεί για τα δεινά των ανθρώπων, ακουμπώντας στο θρησκευτικό συναίσθημα τους υπόλοιπους. Πόσο λάθος! Μπερδεύεται ο σεβασμός στον θρησκευόμενο άνθρωπο και γίνεται ανοχή στη θρησκεία.

Αλίμονο αν οι φτωχές γυναίκες δείξουν υπομονή, αν μια νέα απαρνηθεί τον έρωτα, αν δεχτεί να είναι απλά ιδιοκτησία κάποιου. Όταν κυριαρχεί η αδικία, δεν κηρύττουμε την αγάπη. Το μίσος και η οργή για τον ταξικό εχθρό κρατούν τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους για να μη λυγίσουν.

Σε εποχές σαν τη σημερινή, που μας προετοιμάζουν να αποδεχτούμε τον όλεθρο ενός γενικευμένου πολέμου, η εκκλησία αναβαθμίζει την παρουσία της για να συνδράμει το σύστημα. Αυτό δεν πρέπει να διαφεύγει σε κανέναν προοδευτικό άνθρωπο. Οι παπάδες είναι πάντα έτοιμοι να ευλογήσουν τα όπλα και να υποσχεθούν ευτυχία στον ουρανό.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μεσαίωνας στα σχολεία!

0

Μεσαίωνας διδάσκεται στα σχολεία! Πνίγουν στο σκοτάδι τις νεανικές συνειδήσεις! Και ας το πήρε πίσω το Υπουργείο οι διαθέσεις είναι ξεκάθαρες! Ενοχοποιείται η γυναίκα και η μητέρα! Ανοίγουν το δρόμο για την "απαγόρευση των αμβλώσεων", την ντύνουν ιδεολογικά με αντιεπιστημονικές θεωρίες!

Όσο και αν δεν αρέσει στο παπαδαριό και σε όλους τους εκφραστές της καταπίεσης, που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις αμέτρητες δολοφονίες και βιασμούς γυναικών, η γυναίκα θα επιλέγει ελεύθερα στη σχέση της, στην οικογένεια της, στη ζωή της! Ακόμα θα οργανώνεται, θα γίνεται μπροστάρης στους δρόμους, θα διεκδικεί στη δουλειά της και συνολικά στη ζωή της ενάντια στη διπλή της καταπίεση! Κι αυτό θα μάθουν οι νεανικές συνειδήσεις που θα παλέψουν να αλλάξουν αυτό τον κόσμο!

Το σχόλιο αυτό γράφτηκε από την συντρόφισσα Κ.Ζ. με αφορμή τη προσπάθεια του υπουργείου Παιδείας να περάσει στα σχολεία ένα πρόγραμμα περί προγεννητικής αγωγής του εμβρύου που επεξεργάστηκε η «Ελληνική Εταιρεία Προγεννητικής Αγωγής». Μια εταιρεία που υπάρχει στο τόπο μας από το 1989, έχει διεθνής διασυνδέσεις, ενώ η πρόεδρός της δεν είναι καμιά τυχαία. Σύμβουλος Επικρατείας υπήρξε. Μια αναζήτηση στο διαδίκτυο για όποιον θέλει εύκολα μπορεί να αναδείξει τις αντιδραστικές και αποκρουστικές της απόψεις για το ρόλο της γυναίκας πρωτ' απ' όλα αλλά και του άντρα για τη διάπλαση του παιδιού από τη μέρα της σύλληψης ή και πριν από αυτή! Απ' όταν το σκέφτονται να το κάνουν! Απόψεις απέναντι στις οποίες στέκονται ακόμη και θρησκευτικές ιστοσελίδες αρνητών της πανδημίας!!! Βέβαια εδώ η ουσιαστική τους διαφορά δεν έχει να κάνει με το ρόλο της γυναίκας και του άντρα αλλά με το ρόλο του Θεού ο οποίος στα κείμενα της προέδρου της "Εταιρείας" απουσιάζει ενώ μιλάει για κάποιον "Εαυτό" στον οποίο πρέπει να πιστέψουμε. Με βάση αυτές τις απόψεις που εγκρίθηκαν για να διδαχθούν τα παιδιά για την προγεννητική αγωγή ενδεικτικά αναφέρουμε: οι σκέψεις της γυναίκας καθορίζουν για το αν θα γεννηθεί ένας "καλός, χρήσιμος και γεμάτος αγάπη" άνθρωπος ή εγκληματίας. Ακόμη και για την ομοφυλοφιλία ενοχοποιούνται οι σκέψεις της γυναίκας όταν αυτή... στεναχωριέται γιατί δεν κυοφορεί κορίτσι, που θα ήθελε, αλλά αγόρι! Οπότε να η θηλυπρέπεια και η ομοφυλοφιλία που ως αιτία έχουν τις αρνητικές σκέψεις της εγκυμονούσας που παράγουν εγκληματίες! 

Μετά την αποκάλυψη από το tvxs και το σάλο που δημιουργήθηκε το υπουργείο Παιδείας δια του Προέδρου του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) Γιάννη Αντωνίου αναγκάστηκε να ανακαλέσει αυτό πρόγραμμα με την... ευχή να μην έχουν παιχτεί αυτά τα βίντεο πουθενά (εγκρίθηκε τον περασμένο Νοέμβρη). Σημείωσε δε ότι εγκρίθηκε κατά λάθος γιατί δήθεν οι απόψεις της κυβέρνησης και του υπουργείου δεν ταιριάζουν με αυτές της εν λόγω "Εταιρείας". Μάλλον το κατά λάθος ισχύει και για τις κρατικές χρηματοδοτήσεις ή και η περιφερόμενες ανάλογου περιεχομένου εκδηλώσεις σε συνεργασία με δήμους που κατά κύριο λόγο ελέγχονται από τη Νέα Δημοκρατία. 

Και για να κλείνουμε ολοκληρωμένα μια αναφορά και για το ρόλο του άντρα. Σε αυτόν η γυναίκα πρέπει να θαυμάζει  «τη Σο­φί­α, το Με­γα­λείο, τή Δύναμη, τόν Υπέροχο Άν­δρα, στην πιό ανώ­τε­ρη Θεί­α εκ­δήλω­σή του...». Προφανώς για να ολοκληρωθεί η προσωπικότητα του αγέννητου έτσι ώστε να γεννηθεί ένας άνθρωπος υποταγμένος στο σύστημα της εκμετάλλευσης, στο σύστημα που γεννά την κακοποίηση, τους βιασμούς, τη διπλή εκμετάλλευση της γυναίκας και τα οποία που οφείλονται; Μα φυσικά στη γυναίκα, στις σκέψεις της! Η οποία είναι ένοχη για όλα τα κακά της μοίρας μας! Κι αν δεν υπήρχε η αποκάλυψη αυτού του προγράμματος και ο σάλος που δημιουργήθηκε θα πέρναγε μια χαρά στα σχολεία αλλά καθόλου κατά λάθος γιατί αυτή είναι η άποψη του συστήματος για τη γυναίκα απλά ακόμη δεν είναι έτοιμο να το παραδεχτεί ανοιχτά! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πόσο απέχει η Ιατρική Αθηνών από τα ξόρκια των αντιεμβολιαστών;

1

Πρόσφατα έκανε τον γύρο του διαδικτύου και των Μ.Μ.Ε. η είδηση για το κάψιμο βιβλίων (με περιεχόμενο σχετικό με τον κορωνοϊό) από αποκαλούμενους «αρνητές» της πανδημίας. Το κάψιμο των βιβλίων αποτέλεσε άλλο ένα επεισόδιο της εντεινόμενης διάδοσης σκοταδιστικών αντιλήψεων, αλλά και της δράσης που φαίνεται να ξετυλίγουν φασιστικοί κύκλοι επιδιώκοντας παρέμβαση και σε πλατύτερα ακροατήρια, όπως με τις κινήσεις των «θεματοφυλάκων» που χαίρουν αρκετής διαφήμισης στα ΜΜΕ αυτή την περίοδο, τις συγκεντρώσεις ενάντια στα εμβόλια κ.ά. Γνωστοί δημοσιογράφοι, πολιτικοί και κάθε λογής περσόνες και φερέφωνα του συστήματος, προσποιήθηκαν τους αγανακτισμένους απέναντι στο περιστατικό αυτό και έσπευσαν να το καταδικάσουν.

Αυτό που χρειάζεται να γίνει καθαρό είναι η υποκρισία που επιδεικνύουν τα διάφορα παπαγαλάκια του συστήματος όταν τάχα εναντιώνονται σε τέτοιες απόψεις και κινήσεις. Η διάδοση σκοταδιστικών, ανορθολογιστικών απόψεων ευνοείται έτσι κι αλλιώς από τις συνθήκες ήττας του κινήματος στις οποίες βρισκόμαστε. Η καπιταλιστική διαχείριση της πανδημίας έδωσε μία ακόμη ώθηση για το φούντωμά τους. Ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα, επειδή τα ζητήματα γύρω από την πανδημία άπτονται και επιστημονικών αντικειμένων και πεδίων, έχει γίνει φανερό ότι πηγή των σκοταδιστικών, μεταφυσικών και ανορθολογιστικών απόψεων είναι το ίδιο το σύστημα. Η άγρια εκμετάλλευση, οι αγεφύρωτες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες, η έλλειψη ή και απουσία πρόσβασης σε πρόληψη και περίθαλψη, η εξαθλίωση, χρειάζονται απαραιτήτως τον ανορθολογισμό και τη μεταφυσική για να δικαιολογηθούν και να «ντυθούν» κάπως ιδεολογικά.

Μια πρόχειρη και ενδεικτική αναδρομή σε περιστατικά του διαστήματος της πανδημίας, μπορεί να πιστοποιήσει το παραπάνω. Από τα «κορυφαία» στιγμιότυπα φυσικά, η διοργάνωση εκδήλωσης υπό την αιγίδα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών με τίτλο «Το θαύμα ως διακριτική παρέμβαση του θεού και ως καρπός εμπιστοσύνης». Αξίζει να σημειωθεί ότι η Ιατρική Σχολή Αθηνών αποτελεί κατά την εξέλιξη της πανδημίας σημαντική δεξαμενή επιστημόνων στρατευμένων στην κυβερνητική πολιτική που προπαγάνδισαν με ζήλο την «ατομική ευθύνη», τον «μονόδρομο» των ελλείψεων σε πρόληψη και περίθαλψη κ.ο.κ. Την ίδια στιγμή, τόσο το περιεχόμενο της παραπάνω εκδήλωσης όσο και δηλώσεις «επιφανών ονομάτων» του επιστημονικού αυτού ιδρύματος του συστήματος, μαρτυράει με τον πιο έκδηλο τρόπο το πώς ο σκοταδισμός πηγάζει από το ίδιο το καπιταλιστικό – ιμπεριαλιστικό σύστημα. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε δηλώσεις όπως της Αθηνάς Λινού (επιδημιολόγος) και της Ελένης Γιαμαρέλλου (παθολόγος-λοιμωξιολόγος) για το πώς ο κορωνοϊός δεν μεταδίδεται από τη θεία κοινωνία, μιας και αυτή αποτελεί… μυστήριο(!). Πρέπει να επισημανθεί επίσης ότι στους χορηγούς της εν λόγω εκδήλωσης ήταν και η ΕΕΦΙΕ (Επιστημονική Εταιρεία Φοιτητών Ελλάδας), ομάδα που χαίρει πολλών συνεργασιών και διασυνδέσεων με το καθηγητικό κατεστημένο. Όλοι οι παραπάνω επιστήμονες και επιστημονικοί φορείς με απροκάλυπτο τρόπο έχουν αποκαλύψει ότι για το σύστημα είναι πολύ βολικό να προσμένει ο λαός κάποιο… θαύμα, παρά κάποια ουσιαστικά μέτρα στήριξης της πρόληψης και περίθαλψης.

Άλλο ενδεικτικό γεγονός ήταν οι οργισμένες αντιδράσεις μίας σειράς κυβερνητικών στελεχών και άλλων παραγόντων του συστήματος στο σκίτσο του Η. Μόσιαλου που τόλμησε να αμφισβητήσει τη δυνατότητα… παρθενογένεσης. Συνολικότερα βέβαια η αγαστή συνεργασία του αστικού κράτους με την Εκκλησία και η συνεχής μέριμνα που δείχνει το σύστημα για τη θρησκεία αποτελεί τεκμήριο της ανάγκης που έχει για διασπορά μεταφυσικών αντιλήψεων. Και φυσικά, αυτή η αδιάρρηκτη σχέση δεν αποτελεί ελλαδικό φαινόμενο ούτε περιορίζεται στην περίοδο και τα ζητήματα της πανδημίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη ανακοίνωση ότι η NASA (η κορυφή της επιστημονικής και τεχνολογικής ανάπτυξης που έχει να επιδείξει ο καπιταλισμός) προχώρησε σε προσλήψεις και χρηματοδοτήσεις θεολόγων προκειμένου να …προετοιμάσουν για το ενδεχόμενο ανακάλυψης εξωγήινων μορφών ζωής. Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν θέλει με τίποτα να κλονίσει τις δυνατότητες ιδεολογικής χειραγώγησης και καθυπόταξης των λαών που του δίνουν οι θρησκείες με την προσμονή της… μετά θάνατον ζωής, την αποδοχή της δυστυχίας και των ανισοτήτων ως «δοσμένων» κ.ο.κ.

Συμπερασματικά, το «φούντωμα» σκοταδιστικών απόψεων κατά την εξέλιξη της πανδημίας έχει τις ρίζες του στο ίδιο το σύστημα, όσο και αν καμώνονται παράγοντές του ότι τις αποστρέφονται ενίοτε. Από τη μία οι παλινωδίες στη διαχείριση της πανδημίας, οι αντιφάσεις και τα αντικρουόμενα μηνύματα έχουν δώσει πεδίο δόξης λαμπρό σε αντιλήψεις άρνησης της ύπαρξης του ιού, συνωμοσιολογικές θεωρίες κλπ. Από την άλλη τα παραδείγματα που εκτέθηκαν παραπάνω καταδεικνύουν ότι ο καπιταλισμός έχει ανάγκη τις ανορθολογιστικές απόψεις για να αποκοιμίζει τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους, ιδιαίτερα σε μία περίοδο που ολοένα περισσότερα δικαιώματα γκρεμίζονται. Εξάλλου, είναι φανερό ότι για τους υπαίτιους της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αποτελεί ευνοϊκότερη εξέλιξη να διοχετεύεται η οργή και η αγανάκτηση που θεριεύουν αυτή την περίοδο σε ανώδυνα μονοπάτια άρνησης του ιού άρα και της αναγκαιότητας λήψης μέτρων υπεράσπισης της υγείας του λαού. Στον αντίποδα του παραπάνω σκοτεινού σκηνικού που διαμορφώνει η επέλαση της επίθεσης του συστήματος, είναι ζωτική ανάγκη το ξεδίπλωμα της αντιπαράθεσης με την ιδεολογία και την πολιτική του σε όλα τα επίπεδα.

Ε.Σ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ, Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ

0

Τα Χριστούγεννα γιορτάστηκαν με κατάνυξη. Οι πιστοί κατέκλεισαν τους ναούς, παρά την πανδημία. Μόνη παραφωνία η ανάρτηση του Μόσιαλου που αφήνει υπονοούμενα για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, για την «άσπιλο σύλληψη» του Χριστού με τη μυρωδιά του κρίνου. Η παρθενογένεση δεν καταπίνεται εύκολα από έναν άνθρωπο που έχει μάθει να αξιοποιεί τη λογική του.

Οι πολλοί και διάφοροι «θεματοφύλακες της θρησκείας», που δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω, ανέλαβαν δράση. Ανάμεσά τους οι γνωστοί τηλεπαρουσιαστές, ο Μπογδάνος και τα περισσότερα μέλη της κυβέρνησης. Η ενασχόληση των πρώτων είναι αναμενόμενη αφού αυτή είναι η δουλειά τους, του δεύτερου γιατί δεν έχει άλλη δουλειά να κάνει και των τελευταίων γιατί απλά μας δουλεύουν. Υποτίθεται πως η κυβέρνηση είναι στοχοπροσανατολισμένη στον έλεγχο της πανδημίας που σκοτώνει τον λαό. Μα απ’ ότι φαίνεται, η προσοχή της αποσπάται πολύ εύκολα κάθε φορά που διαταράσσεται «η τάξη και η ηθική» που πρεσβεύει, που μας γυρίζουν σε άλλες εποχές. Δεν χαρίζει κάστανα. Την επιστήμη τη χρησιμοποιεί για να τεκμηριώνει τις αποφάσεις της και όχι για να είναι μέτρο των αποφάσεών της. Έτσι, η Γιαμαρέλου αποφάνθηκε πως με τη Θεία Μετάληψη δεν μεταδίδεται ο κορονοϊός, ενώ η Αρβελέρ εμφανίστηκε στις αρχές της πανδημίας και να πει πως η μαζική εξόντωση των γερόντων ανανεώνει τις γενιές. Ο Μόσιαλος, όπως και κάθε επιστήμονας, είναι αναλώσιμος.

Λογικό και αναμενόμενο ήταν που η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας τον εγκάλεσε για «προσβλητική επίθεση κατά του Χριστιανισμού και χλευασμό της θρησκευτικής πίστης εκατομμυρίων ορθοδόξων».

Ο Μόσιαλος προσπάθησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις. Εξήγησε πως η πρόθεσή του ήταν να υπερασπιστεί την ανθρώπινη ζωή που απειλείται κι έκανε λόγο για τις «θεμελιώδεις αξίες της χριστιανικής πίστης». Η αμφισβήτηση της θρησκείας φτάνει μέχρι εκεί που δεν θίγεται το κύρος της απέναντι στον λαό.

Η κριτική που ασκείται κατά καιρούς στην Εκκλησία από προοδευτικές φωνές είναι σε επίπεδο διαχείρισης. Κανείς δεν αμφισβητεί στα σοβαρά την εξουσία της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ευλόγησε όλες τις κυβερνήσεις της χώρας, τους βασιλιάδες, τους δικτάτορες, τους δωσίλογους και τους κατακτητές και είχε πάντα τον λαό υπό έλεγχο με τον φόβο του Θεού.

Από τον άμβωνα, Μητροπολίτες και παπάδες βγάζουν πύρινους λόγους υπέρ πίστεως και πατρίδας και καταδιώκουν μετανάστες και πρόσφυγες, ομοφυλόφιλους και κομμουνιστές. Δικαιολογούν και συνδράμουν τη φασιστικοποίηση του συστήματος. Ό,τι πιο συντηρητικό αναδύεται μέσα από τη θρησκεία. Καλλιεργεί το έδαφος για κάθε είδους σκοταδισμό.

Οι ευχές συνεχίζονται όσο διαρκούν οι γιορτές. Οι περισσότεροι αναζητούν το πραγματικό και αμόλυντο μήνυμα της θρησκείας. Ο Χριστιανισμός από εκεί που εξέφραζε τις φτωχές μάζες, πήγε από την πλευρά των κυρίαρχων, από την κομμουνιστική οργάνωση των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων έγινε εργαλείο εκμετάλλευσης όλων των τάξεων. Ξεχάστηκαν οι «αγάπες» και η παραίνεση «ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον έναν» κι επικράτησε ο παυλιανισμός που πρέσβευε το «ελεήστε τους φτωχούς» που προϋποθέτει την ύπαρξη πλουσίων.

Πάντοτε η ιδέα του Θεού συνέδεε τις καταπιεζόμενες τάξεις με την πίστη στη θεϊκότητα των καταπιεστών. Πίστη στον Θεό σημαίνει υποταγή στην κοσμική εξουσία. Στην επιστολή του Παύλου προς Ρωμαίους διαβάζουμε: «Πάσα ψυχή ας υποτάσσεται εις τας ημετέρας εξουσίας… ο εναντιούμενος εις την εξουσίαν, εναντιούται εις την διαταγήν του Θεού…».

Οι κομμουνιστές παλεύουν ενάντια στο «όπιο του λαού» χωρίς συμβιβασμούς. Η αθεϊστική προπαγάνδα και η κριτική στη θρησκεία βγάζει τον άνθρωπο απ’ τις αυταπάτες, ώστε να μπορεί να σκέφτεται και να δρα. Πρέπει να πριονίζει τα θεμέλια του σάπιου συστήματος. Ο αγώνας κατά της θρησκείας είναι ο αγώνας εναντίον του κόσμου που το πνευματικό του άρωμα είναι η θρησκεία.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σκοταδισμός, "με την αιγίδα της Ιατρικής Σχολής Αθηνών"!

0

Η Ιατρική Σχολή Αθηνών διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα τα θαύματα (!) μαζί με παράγοντες της εκκλησίας! Ο σκοταδισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Από την αρχή της πανδημίας είχαμε διατυπώσει την άποψη ότι οι αντιφάσεις, τα ψέματα, τα μπρος-πίσω στη διαχείριση της πανδημίας γιγάντωσαν τα φαινόμενα σκοταδισμού και κάθε λογής αρνητών. Από την πρώτη στιγμή, ως άτυποι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, δεκάδες μεγαλοκαθηγητές Ιατρικής ανέλαβαν ένα κομμάτι της επικοινωνιακής πολιτικής του κράτους. Προσπάθησαν να περάσουν το αφήγημα της περιβόητης "ατομικής ευθύνης", να εμφανίσουν το εμβόλιο ως πανάκεια, να δικαιολογήσουν την έλλειψη μέτρων προστασίας σε κάθε μαζικό χώρο και τη διάλυση του συστήματος υγείας. Κούνησαν το δάχτυλο στο λαό και τη νεολαία, στην προσπάθεια να αθωωθεί το σύστημα από τις ευθύνες του. Το αποτέλεσμα ήταν η απέχθεια μερίδας κόσμου προς τα πραγματικά και αναγκαία μέτρα αντιμετώπισης της πανδημίας.

 

Κάποιες φορές, όμως, ο επιστημονικοφανής μανδύας πετάχτηκε στα σκουπίδια και επιστρατεύτηκε ο καθαρόαιμος σκοταδισμός. "Με τη θεία κοινωνία δεν κολλάει" (Αθηνά Λινού), "η πίστη είναι πάνω από την υγεία" (Ελένη Γιαμαρέλλου) και άλλα πολλά. Δεν ξεχνάμε ούτε τη συμμετοχή καθηγητών Ιατρικής στα "συνέδρια γονιμότητας".

 

 

Και οι δύο αυτές προσεγγίσεις φέρουν στο ακέραιο τη σφραγίδα του συστήματος και στρέφονται ενάντια στο δικαίωμα του λαού στη ζωή και την υγεία. Αποδεικνύουν για άλλη μια φορά ότι η επιστήμη, η εκπαίδευση και συνολικά η λειτουργία του πανεπιστημίου δεν είναι ουδέτερα και αταξικά. Δε δημιουργούνται σε "γυάλα", αλλα φέρουν τη σφραγίδα του καπιταλισμού και των αναγκών του. Αποδεικνύουν το ρόλο των καθηγητών πανεπιστημίου, που είναι σάρκα από τη σάρκα του συστήματος.

Είναι καθήκον μας να γυρίσουμε την πλάτη στο σκοταδισμό και να σπάσουμε την υποταγή στις αυθεντίες. Επειδή δεν περιμένουμε κανένα θαύμα, να διεκδικήσουμε ίση, πλήρη και δωρεάν περίθαλψη για όλους!

 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Ερεύνα, οπότε μη πίστευε»

0

Πυρ ομαδόν έχει σαλπίσει το «νικηφόρο» σύστημα ενάντια στις παροπλισμένες, σχεδόν υπνωτισμένες, ασύντακτες και δυστυχώς ακέφαλες στρατιές των δυνάμεων της δουλειάς. Χρησιμοποιώντας μάλιστα για την επίτευξη αυτού του σκοπού οποιοδήποτε διαθέσιμο εργαλείο. Από τα πιο αποκρουστικά και μακάβρια (τον φασισμό), από τα πιο τετριμμένα (την πιο μοχθηρή άσκηση βίας), μέχρι τα πιο σκουριασμένα και αναχρονιστικά. Εκείνα δηλαδή που συναρμολογήθηκαν στις ιστορικές περιόδους, όπου η ανθρωπότητα βούλιαζε στην αμάθεια και την καθυστέρηση. Τα θρησκευτικά.

Ναι λοιπόν, είναι τέτοια η κατάντια του καπιταλισμού, ώστε υποχρεώνεται να δανείζεται πολιτισμικά υλικά αντλημένα από τα σκοτεινά μπουντρούμια του μακρινού παρελθόντος (αυτά που φυλάκιζαν καθηλωμένη για αιώνες τη προοδευτική σκέψη) για να παραπλανεί και χειραγωγεί -ασθμαίνοντας μολαταύτα- τις μάζες.

Στη τωρινή λοιπόν εποχή της πανδημίας πληθώρα περιστατικών αποδεικνύουν ότι η στάση επίσημων εκκλησιαστικών κύκλων με όχι ευκαταφρόνητο εύρος τάσσεται με έναν βαθειά αντιεπιστημονικό, ανερμάτιστο και συνομωσιολογικό τρόπο όχι μονάχα κατά των εμβολιασμών. Αλλά και του ίδιου του κορωνοϊού, με τη μορφή έστω που κεντρικά αυτός παρουσιάζεται.

Και παρά την επίπλαστη ρητορική-πολεμική κατά επιλογών δήθεν υποχθόνιων κέντρων εξουσίας και αντιδραστικών συμφερόντων, τελικά απηχούν ακραίες επιδιώξεις εκπορευόμενες από τα έγκατα της παγκόσμιας κεφαλαιοκρατίας. Οι οποίες συμπυκνώνονται στην αντίληψη περί ολοσχερώς απρόσκοπτης λειτουργίας κοινωνίας και οικονομίας. Αδιάκριτα κόστους ανθρώπινων απωλειών. Όχι φυσικά πως η επικρατούσα άποψη στους κόλπους του συστήματος απέχει παρασάγγας από την αυτή την «αιρετική» νοοτροπία, αλλά τουλάχιστον ας υπάρχει ένα μέτρο. Ας υφίστανται μια κάποιας έκτασης περιορισμοί και προστασία (ιδιοτελής προφανώς) των πληθυσμών.

Η φαρέτρα του διαλεκτικού υλισμού και του επιστημονικού σοσιαλισμού είναι ως γνωστόν κατάφορτη από συντριπτικά, τεκμηριωμένα επιχειρήματα κατά του ιδεαλισμού και της οπισθοδρόμησης.

Στις μέρες μας παρακολουθούμε βροχηδόν γεγονότα πρωτόγονης μαγγανείας και αδέξια εκσυγχρονισμένης, τα οποία προκαλούν τη στοιχειώδη λογική του 21ου αιώνα και περιφρονούν, ανατινάζουν κυριολεκτικά στον αέρα τις εντυπωσιακές επιστημοτεχνολογικές κατακτήσεις (εννοείται στα ταξικά χέρια ποιων).

Ένα από αυτά είναι και η πεποίθηση ότι η μεταλάβωση έχει ιοκτόνες ιδιότητες, όπως επίσης και άλλα λατρευτικά σύμβολα (εικόνες, σταυρός).

Οπότε ένα απλούστατο και αδιαμφισβήτητο πείραμα είναι σε θέση να επιβεβαιώσει πανηγυρικά, στοιχειοθετημένα τη μια πλευρά και αποστομώσει ακλόνητα την άλλη.

Πίνει λοιπόν από το ίδιο κουτάλι μια ικανή αριθμητικά ομάδα νοσούντων-φορέων το φερόμενο σαν σώμα και αίμα του Χριστού. Εάν τώρα οι εργαστηριακές εξετάσεις αποδείξουν το -με βάση τη θεία χάριτι- απρόσβλητο του «ιερού» υγρού από τον διαβολικό αυτό μικροοργανισμό και ανίσχυρο μπροστά στην «παντοδυναμία του υψίστου», τελειώσαμε. Αλαλάζοντας όλοι εμείς οι οικτρά πλανεμένοι με τις υλιστικές «δοξασίες» οφείλουμε να ανακράξουμε εν χορώ: «θαύμα, θαύμα, απεταξάμην τον μηδενισμόν και μακαρίως είδομεν το φως το αληθινόν».

Όμως με ένα διαφορετικό αποτέλεσμα (ακριβώς όπως δηλαδή συνέβη με την εκτεταμένη μόλυνση και προσβολή των Σερραίων πιστών, που κοινώνησαν κιόλας όχι κάπου τυχαία, αλλά στον ίδιο τον «Πανάγιο Τάφο»), τα συμπεράσματα είναι εύλογα.

Μα δεν είναι ασυγχώρητη και ανεπίτρεπτη βλασφημία η «θειότητα, αυθεντικότητα του Πλαστουργού» να γίνεται αντικείμενο μιας πεζής μεθοδολογίας, χλευαστικής διαδικασίας, μιας ευτελούς δοκιμασίας για την κακεντρεχή ικανοποίηση μιας χούφτας απίστων; Ω ποία φρίκη, να καταστεί η ασύλληπτη πνευματική υπόσταση του «επουράνιου Πατέρα» επίδικο πειραματόζωο σαν τους επίμυες; Άλλωστε θα καταδεχτεί -έτσι εκβιαστικά- ο «Πανάγαθος» να ενεργοποιήσει τις υπέρτατες δυνάμεις του, ώστε να πείσει μια μειοψηφία αρνητών, που δεν τους πρέπει ούτε καν η σωτηρία της ψυχής τους; Λάθος «Του» όμως αν δεν το πράξει αυτός, που για ανάλογο σκοπό έστειλε τον γιό «Του» να σταυρωθεί επί γης. Περίεργο μήπως να αποστειρώνει κρυφίως το περιεχόμενο του δισκοπότηρου και ενώπιον του επιστημονικού έλεγχου, να απαξιεί;

Άλλωστε νοείται μεγαλύτερη βλασφημία και ύβρις στον πλανήτη από την υποτίμηση της αξίας της ανθρώπινης ζωής ένεκα της μετάδοσης της αρρώστιας κατόπιν δεισιδαιμονικών αγκυλώσεων; Και να μην εξακριβωθεί εμπεριστατωμένα μια τέτοια ανησυχία καλοπροαίρετων ή μομφή «αμαρτωλών»; Να φουντώνει ως εκ τούτου η διασπορά της και ορισμένοι να πεθαίνουν παρασυρμένοι από μια τέτοια πιθανή (λέμε αντικειμενικά τώρα) ψευδαίσθηση;

ΥΓ 1: γιατί ο ευσεβής, ευσυγκίνητος και έγκριτος λοιμωξιολόγος δεν εισηγείται ένα τέτοιο πείραμα, εφόσον κόπτεται για την υγειονομική ασφάλεια της κοινότητας κραδαίνοντας αυστηρά επιστημονικά κριτήρια;

ΥΓ 2: πόσο βαθειά έχουν βάλει το χέρι τους οι ιεράρχες μέσα στα παραγεμισμένα θησαυροφυλάκια τους για να ενισχύσουν την κρατικά λειψή μάχη (που μετατράπηκε αστραπιαία σε πάνοπλη σταυροφορία και γενοκτονία εργατολαϊκών δικαιωμάτων και ελευθεριών) ενάντια στο covid-19, πέρα από κάποια «κέρματα» (μόλις 300.000€);

ΚΜ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΝΑΣΤΑΣΗ... ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

0

Το Σάββατο 1 Μάη του 2021 ήταν μια πολύ σημαντική μέρα για δυο κατηγορίες ανθρώπων. Τους Ορθόδοξους Χριστιανούς που περίμεναν την ανάσταση του Χριστού και τους κομμουνιστές που προσπαθούν να πείσουν τους εργάτες ότι εκτός από καλύτερους όρους ζωής και δουλειάς μπορούν και να ανατρέψουν τη μισθωτή σκλαβιά.

Ανάσταση και επανάσταση λοιπόν. Και οι δυο «προοπτικές» απευθύνονται κυρίως στους «κολασμένους» της ζωής, αλλά ο δρόμος για την κάθε μια είναι εντελώς ο αντίθετος από την άλλη. Για να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών κάποιος, λένε οι περισσότερες θρησκείες, πρέπει ν' ανέχεται την αδικία. Να γυρίζει και το άλλο μάγουλο όταν τον χαστουκίζουν στο ένα, ζητάει χαρακτηριστικά ο Χριστός. Ό,τι στερηθεί σ' αυτόν τον κόσμο θα το εισπράξει στον άλλο και με το παραπάνω. Υπομονή, θέλημα Θεού, από το Θεό θα το βρει, είναι εκφράσεις που καλλιεργούν τη μοιρολατρεία και την ηττοπάθεια και αφήνουν τα κακώς κείμενα να χειροτερεύουν. Οι εκπρόσωποι της κάθε είδους εκκλησίας σχεδόν παντού και πάντα είναι με τους ισχυρούς, το φιλανθρωπικό τους έργο το κάνουν με τις εισφορές των πιστών τους (κρατώντας και κάποιο μέρος) ενώ οι περιουσίες τους είναι μεγαλύτερες ακόμα και από το ΑΕΠ των χωρών που βρίσκονται. Το «ο έχων δύο χιτώνες να δίνει τον ένα» προφανώς δεν τηρείται γιατί δεν υπάρχουν πλέον χιτώνες...

Από την άλλη η επανάσταση θέλει ανθρώπους που δεν ανέχονται την αδικία και μάλιστα όχι μόνο αυτή που έγινε σ' αυτούς αλλά την αδικία γενικά. Χαρακτηριστικά ο Φιντέλ Κάστρο λέει πως «δίκαιος είναι όποιος αισθάνεται στο μάγουλό του το χαστούκι που δόθηκε στο μάγουλο κάποιου άλλου ανθρώπου» και ο Τσε λέει πως αυτή είναι η κυριότερη αρετή του επαναστάτη. Η οργάνωση των εργαζόμενων και οι αγώνες τους είναι αυτοί που θα καταφέρουν να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής και δουλειάς, ώσπου με την επανάσταση θα πάρουν την εξουσία για να καταργήσουν σε μια προοπτική την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, πράγμα που για τις θρησκείες είναι αδύνατο σ' αυτό τον κόσμο.

Χαρακτηριστικές είναι οι θυσίες των πρώτων Χριστιανών αλλά και των Κομμουνιστών. Με μια διαφορά. Οι Χριστιανοί θυσιάζονταν ξέροντας ότι θα κερδίσουν έτσι μια θέση στον παράδεισο, ενώ οι κομμουνιστές για να γίνει πραγματικότητα μια μέρα η κομμουνιστική κοινωνία, «ένας παράδεισος στη γη» που δεν θα τον ζούσαν όμως οι ίδιοι.

Επειδή οι λαοί δεν είναι πρόβατα για να οδηγηθούν στη σφαγή «λόγω Πάσχα», αργά ή γρήγορα η άλλη κοινωνία θα αρχίσει να συγκινεί και πάλι τους εργαζόμενους του κόσμου.

Άλλωστε το σύστημα όσο πάει κάνει όλο και πιο προβληματική τη ζωή μας στον πλανήτη.

Υπάρχουν λοιπόν όλο και πιο πολλοί λόγοι για να καταλάβουμε ότι η οργάνωση και ο αγώνας είναι όσο ποτέ αναγκαίοι.

Όλοι στις 6 Μάη στην απεργία και τις διαδηλώσεις!

Κάτω τα χέρια από το 8ωρο και τα όργανα πάλης των εργαζόμενων!

ΜΕ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΤΑΚΤΑΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ

Α.Λ. - νοσηλεύτρια

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΗΝ ΠΡΟΣΔΟΚΑΤΕ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΝΕΚΡΩΝ. ΖΗΣΤΕ!

0

Τα Πάθη των Λαών πληθαίνουν, είναι καθημερινά, ατέλειωτα. Στη φτώχεια και τον πόλεμο προστέθηκε η πανδημία. Λύγισαν, λένε, τα συστήματα υγείας παντού, σε όλα τα κράτη. Από την Ελλάδα ως την Τουρκία κι από κει στην Ινδία, τη Βραζιλία και τις χώρες της Αφρικής πάντα ο φτωχός λαός υποφέρει. Ο φτωχός δεν βρίσκει φάρμακα, δεν έχει νοσοκομεία, πεθαίνει αβοήθητος στα ράντζα, στο σπίτι του ή στους δρόμους. Για τον φτωχό είναι τα βόλια του πολέμου και η προσφυγιά. Ετοιμάζονται κι άλλοι πόλεμοι. Δεν αρκεί η δυστυχία που έχουν σπείρει όσοι έγιναν ή εξελίσσονται, δεν αρκεί το θανατικό της πανδημίας, δεν αρκεί το ξεζούμισμα των ανθρώπων και η κλοπή των κόπων τους!

Τα Πάθη των Λαών, η δυστυχία των ανθρώπων συχνά καλύπτονται από σιωπή. Μια σιωπή ανήσυχη, γεμάτη αντικρουόμενα συναισθήματα και σκέψεις, περίπλοκη. Έχει μέσα της απελπισία και οργή, ηττοπάθεια και αγανάκτηση, αδυναμία κατανόησης κι αυτοπροσδιορισμού, πνιγμένο δίκιο. Όταν σπάει, ξεχύνονται με ορμή όλα όσα κλείνει μέσα της. Γι’ αυτό πρέπει πάντα σιωπή να μένει. Να μη μιλάει ο λαός για τα Πάθη του αλλά να θρηνεί για τα Πάθη ενός ανύπαρκτου θεού. Μάταια τα εγκόσμια, λένε οι παπάδες στο κήρυγμά τους, αφού όλοι θα πεθάνουν, πλούσιοι και φτωχοί! Υπομονή κι έχει ο θεός να δώσει…

Όλα τα Ευαγγέλια θα διαβαστούν αυτές τις μέρες. Το τελετουργικό της Θείας Λειτουργίας και η κατανυχτική ατμόσφαιρα κρύβουν τις αντιφάσεις τους.  Όλη η Καινή Διαθήκη είναι γεμάτη αντιφάσεις, όχι μόνο  από ευαγγελιστή σε ευαγγελιστή, από κείμενο σε κείμενο μέσα στον ίδιο ευαγγελιστή μα και μέσα στις αράδες του ίδιου κομματιού. Οι αντιφάσεις είναι τόσο πολλές και τέτοιες που θα έλεγε εύκολα κάποιος πως αποκλείεται να είναι υπαρκτό πρόσωπο αυτό που λέει τόσο διαφορετικά πράγματα κάθε φορά.

Ας πάρουμε μόνο το ευαγγέλιο του Ματθαίου για οικονομία λόγου. Ο Χριστός είπε: «Δεν ήλθον να βάλω ειρήνη, αλλά μάχαιρα» και στρέφεται κατά των πλουσίων λέγοντας πως «ευκολότερο είναι να περάσει κάμηλος δια του τρυπήματος βελόνης παρά πλούσιος να εισέλθει εις τη βασιλεία του θεού». Σε άλλα σημεία λέει πράγματα ακριβώς ανάποδα. «Μακάριοι οι φτωχοί τω πνεύματι διότι αυτών είναι η βασιλεία των ουρανών… Μακάριοι οι πεινώντες και οι διψώντες την δικαιοσύνη, διότι θέλουσι χορτασθεί.» Συνεχίζει καλώντας τους πεινώντες, αν κάποιος τους χτυπήσει στη δεξιά σιαγόνα, να στρέψουν σε αυτόν και την αριστερή.

Αποκαλυπτικός είναι ο Παύλος. Τα λέει καθαρά. «Πάσα ψυχή να υποτάσσεται εις τας ανωτέρας εξουσίας, διότι δεν υπάρχει εξουσία, ειμή από Θεού αι δε εξουσίαι, υπό του θεού είναι τεταγμέναι». Συμβουλεύει τους δούλους να υπακούνε τους αφέντες κι αν τους βάλουν να δουλέψουν μια μέρα αυτοί να δουλεύουν για δύο. Μα και ο Πέτρος που χαρακτηρίζεται πιο μαχητικός, λέει: «Υποταχθείτε λοιπόν εις πάσα ανθρώπινη διάταξιν δια τον Κύριον. Είτε εις βασιλέα, ως υπερέχοντα, είτε εις ηγεμόνας… διότι αυτό είναι το θέλημα του Θεού… Τον Θεό φοβείσθε, τον βασιλέα τιμάτε». Η υποταγή στην κοσμική εξουσία πάει μαζί με τον φόβο του θεού. Παραβλέποντας όλα αυτά, κάποιοι επιμένουν να χαρακτηρίζουν τον Χριστό επαναστάτη. Όμως, ακόμα και τα πιο ανατρεπτικά λόγια της Αγίας Γραφής δεν λέγονται για να κινήσουν μάζες στην αναμέτρηση με τους δυνάστες τους. Ένας ηγέτης είναι αυτός που στρέφεται κατά των άλλων ηγετών. Η εκκλησία δεν ευλόγησε ποτέ τους λαϊκούς αγώνες. Αντίθετα, ευλόγησε τα όπλα που στρέφονται εναντίον άλλων λαών.

Η θρησκεία προσφέρει παρηγοριά και συνιστά καρτερικότητα! Ο Θεός όλα με σοφία τα έφτιαξε. Τη μέρα και τη νύχτα, τους πλούσιους και τους φτωχούς. Μα οι άνθρωποι είναι αμαρτωλοί και πρέπει να μετανοήσουν, να προσεύχονται για να σωθούν, να εξασφαλίσουν τη μετά θάνατο ζωή.

Η θρησκεία δεν εμπεδώνεται μόνο μέσα στους ναούς. Κυρίως εμπεδώνεται έξω από αυτούς. Γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας, καθορίζει το φαγητό που θα βάλουμε στο τραπέζι, τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους, την εργασία και την αργία που δικαιολογείται μόνο για να τιμηθεί ο Κύριος ο Θεός. Οι αργίες που αναγκάστηκε το κράτος να δώσει στους εργαζόμενους, δόθηκαν σε μέρες θρησκευτικών εορτών. Η θρησκεία είναι μέσα στα ήθη και τα έθιμα που μας μεγαλώνουν, δένεται με την παιδική μας ηλικία, γίνεται γλυκιά ανάμνηση, κομμάτι της ζωής. Δεν ξεριζώνεται εύκολα.

Φέτος η Πρωτομαγιά πέφτει πάνω στο Μεγάλο Σάββατο που από τη φύση τους βρίσκονται σε κόντρα μεταξύ τους. Σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, φαντάζει ειρωνεία η συνύπαρξή τους.  Το Μεγάλο Σάββατο είναι μέρα που σφραγίζεται με το «θαύμα της ανάστασης», η Πρωτομαγιά είναι ημέρα πάλης και διεκδίκησης για τη ζωή. Οι νεκροί που έπεσαν στους εργατικούς λαϊκούς αγώνες, τους άδικους ιμπεριαλιστικούς πολέμους,  οι νεκροί της πανδημίας, τα εκατομμύρια θύματα της φτώχιας και της κοινωνικής αδικίας, δεν ανασταίνονται. Το μήνυμά τους είναι σαφέστατο. «Μην προσδοκάτε ανάσταση νεκρών! Ζήστε!»

Β.Δ.

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ΑΠΑΤΗΛΟΣ ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

0

*Με αφορμή άρθρα που αναφέρονται στη νίκη της θρησκείας και τη διάψευση των επικριτών της

Οι χρονιάρες μέρες κυλούνε μέσα στις απειλές της κυβέρνησης πως θα εισβάλει η αστυνομία στα σπίτια για να κάνει ελέγχους.

Στην Δυτική Αττική ο κορωνοϊός θερίζει ανθρώπους, όπως θερίζει και στην Ανατολική.  Στη Δυτική μόνο επιβλήθηκε σκληρή καραντίνα.

Τους άστεγους τους κλωτσούν οι μπάτσοι, τους υπόλοιπους φτωχούς δεν τους βλέπουμε.

Στα λασπόνερα του Καρά Τεπέ δεν περπατά κανένας Χριστός. Οι πρόσφυγες βουλιάζουν ξεχασμένοι κι άμοιροι. Κανένας πόλεμος δεν έχει τελειώσει.

Μάγοι δεν υπάρχουν για να φέρουν δώρα στα παιδιά που γεννιούνται καθημερινά μέσα σε φάτνες.

Γεμάτη απειλές και αδικίες η ζωή μας. Όσο μένουν αναπάντητες, θα την κατατρώνε.

Οι δυσάρεστες κουβέντες χαλούν την ατμόσφαιρα των Χριστουγέννων που είναι γιορτή, χαρά… ενός ανύπαρκτου θεού. Σε συνθήκες καραντίνας, όπως μπορεί ο καθένας τηρεί τα παραδοσιακά έθιμα, τα οποία εμπεδώνουν ευχάριστα τη θρησκεία. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Ένγκελς, «όταν διαμορφωθεί μια θρησκεία, κρατάει πάντοτε ένα υλικό από την παράδοση, που, όπως σε όλους τους ιδεολογικούς τομείς, η παράδοση είναι μεγάλη συντηρητική δύναμη».

Στο τοπίο της γενικευμένης αδικίας και αβεβαιότητας, η θρησκεία απλώνεται. Πουλάει ελπίδα, τάζει μετά τον θάνατο αιώνια ζωή και προσφέρει παρηγοριά στην άθλια επίγεια. «Η θρησκευτική αθλιότητα είναι η έκφραση της πραγματικής αθλιότητας και η διαμαρτυρία για την πραγματική αθλιότητα», γράφει ο Μαρξ.

Η αντιπαράθεση με τη θρησκεία έχει πολλές πτυχές και πρέπει να δίνεται μάχη με όλες. Όχι μόνο δεν αρκεί η διαμάχη για τη Θεία Κοινωνία, αλλά έτσι όπως εξελίσσεται, επικεντρώνεται σε μια μόνο πλευρά, στο αν μεταδίδει ή όχι τον κορωνοϊό. Το βασικό ζήτημα βρίσκεται στην άφεση αμαρτιών που τάχα δίνει. Δηλαδή, στον έλεγχο των πιστών από την Εκκλησία, στην ουσία της θρησκείας.

Πολλοί ισχυρίζονται πως η θρησκευτική διάθεση είναι καθολικό αίσθημα έμφυτο στους ανθρώπους. Ο Μαρξ επισημαίνει πως η «θρησκευτική διάθεση» είναι κοινωνικό προϊόν όπως κάθε άποψη και πράξη των ανθρώπων. Όλα τα μυστήρια που παρασύρουν στον μυστικισμό, βρίσκουν τη λογική τους λύση στην ανθρώπινη πράξη και στην κατανόηση της πράξης αυτής.

Είναι γεγονός πως η θρησκεία πηγαίνει βαθιά στον χρόνο αλλά δεν είναι αλήθεια ότι η θρησκεία δεν έλειψε σε κανέναν τόπο και σε καμιά εποχή. Είναι ένα από τα ιδεολογικά φαινόμενα της ανθρώπινης ιστορίας. Αντιπροσωπεύει ένα σύστημα από καθορισμένες ιδέες που έχουν ως βάση την πίστη στην επίδραση των πνευμάτων ή των θεών πάνω στους ανθρώπους και τις σχέσεις τους. Χωρίς τη συστηματοποίηση τέτοιων ιδεών δεν μπορούμε να μιλάμε για θρησκεία. Έπρεπε να εξελιχθεί η ανθρώπινη κοινωνία για να δημιουργηθεί η ιδέα της θρησκείας. Διαμορφώθηκε ύστερα από χιλιάδες χρόνια και αφού πέρασε από πολλά στάδια, όπως ανιμισμός, τοτεμισμός και προγονολατρεία. Όπως όλα τα ιστορικά φαινόμενα δεν είναι σταθερή και αιώνια. Η θρησκεία όπως έχει αρχή, έχει και τέλος.

Η θρησκεία είναι κομμάτι της ιδεολογίας της άρχουσας τάξης κάθε εποχής. Από το ιερατείο των πρώτων ταξικών κοινωνιών, μέχρι την αστική τάξη της σημερινής εποχής του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, είναι εργαλείο καταπίεσης των μαζών. Ο Λένιν επισήμανε πως «η θρησκευτική καταπίεση της ανθρωπότητας είναι απλώς προϊόν και αντανάκλαση της οικονομικής καταπίεσης στους κόλπους της κοινωνίας». Γι’ αυτό κανενός είδους κήρυγμα δεν μπορεί από μόνο του να διαφωτίσει για τα θέματα της θρησκείας. Η ταξική πάλη «που διεξάγει η καταπιεζόμενη τάξη για τη δημιουργία ενός επίγειου παράδεισου, είναι σπουδαιότερη από την ενότητα γνωμών των προλετάριων για τον επουράνιο παράδεισο».

Το παραμύθι του Χριστιανισμού που ξεκινάει με την άσπιλο σύλληψη της Παναγίας και συνεχίζεται με τη γέννηση του Χριστού στη Βηθλεέμ, διαμορφώθηκε δια πυρός και σιδήρου και επιβλήθηκε ως θρησκεία σε όλα τα εδάφη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Αυτή η επιβολή μεθοδεύτηκε με τρεις τρόπους.

Ο πρώτος τρόπος ήταν η τακτοποίηση των πληροφοριών, προφορικών και γραφτών. Οι Οικουμενικές Σύνοδοι έπαιξαν αυτό τον ρόλο. Η πρώτη οικουμενική σύνοδος στην οποία πρόεδρος ήταν ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος, τάχτηκε με το μέρος του Αθανάσιου. Ο Άρειος που ηττήθηκε, βρέθηκε δηλητηριασμένος από ανθρώπους του Αθανάσιου, που ανακηρύχτηκε άγιος.  Όλες οι σύνοδοι έγιναν με την εποπτεία αυτοκρατόρων. Μετά από καθεμία, ακολουθούσε η τρομοκράτηση και το κυνήγι των ηττημένων.

Ο δεύτερος τρόπος ήταν η ωμή βία για την επικράτησή του. Ανελέητο κυνηγητό των «εθνικών», κλείσιμο των ναών τους, κάψιμο των βιβλιοθηκών τους και δολοφονίες.

Ο τρίτος τρόπος ήταν η παρουσίαση αποδείξεων ότι ο Ιησούς ήταν πραγματικό πρόσωπο που έζησε και έδρασε στις αρχές της χρονολογίας μας στην Ιουδαία. Αυτό έγινε με πλαστογράφηση αρχαίων κειμένων, όπως του Ιώσηπου και την κατασκευή ντοκουμέντων. Βρέθηκε ακόμα και η λεκάνη που ο Ιησούς είχε πλύνει τα πόδια των μαθητών του, η πετσέτα που τα σκούπισε, το ακάνθινο στεφάνι, γάλα της Παναγίας! Ο κατάλογος είναι ατέλειωτος.

Αργότερα, η πυρά της Ιεράς Εξέτασης «έπεισε» τους διαφωνούντες.

Ανάλογους μύθους με ανάλογο τρόπο έχουν κατασκευάσει όλες οι θρησκείες.

Η θρησκεία δεν είναι παρά ο απατηλός ήλιος που κινείται γύρω από τον άνθρωπο όσο καιρό αυτός δεν κινείται γύρω από τον εαυτό του.

«Η κατάργηση της θρησκείας ως απατηλής ευτυχίας του λαού σημαίνει απαίτηση της πραγματικής του ευτυχίας. Η απαίτηση της εγκατάλειψης των ψευδαισθήσεων για την κατάστασή του είναι η απαίτηση της εγκατάλειψης μιας κατάστασης που χρειάζεται τις ψευδαισθήσεις».

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μεταφυσική θρησκευτική μυθολογία και ακόρεστο συμφέρον!

0

Απ' αφορμή ένα άρθρο για τη θρησκεία, στηριγμένο σε κείμενα του Νίκου Τσιφόρου

Κάποιος είπε: «Η θρησκεία είναι μια εταιρία, που εκδίδει μετοχές επί ανύπαρκτων μεταλλείων».

Δεν θυμάμαι ποιος το είπε, αλλά θαρρώ πως το είπα εγώ. Και κανένας δεν παίρνει μερίσματα από τούτες τις μετοχές, αλλά μόνο το διοικητικό συμβούλιο τούτης τής εταιρίας τρώει καλά. Κι αυτό θαρρώ πως το είπα πάλι εγώ και είμαι κολασμένος, το ξέρω. Νίκος Τσιφόρος

Σήμερα διάβασα με προσοχή, στο μπλογκ «ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ» ένα σπουδαίο και γεμάτο χιούμορ άρθρο, του συναγωνιστή Γ.Γ. (υποθέτω, προφανώς, του Γιώργη Γιαννακέλλη) στηριγμένο πάνω σε δυο καταπληκτικά κείμενα του αείμνηστου σατιρικού συγγραφέα και φιλόσοφου της καθημερινής ζωής Νίκου Τσιφόρου, που αφορούν το ζήτημα της θρησκείας και της επιρροής της πάνω στις ανθρώπινες μάζες. Έτσι είπα να γράψω με αφορμή αυτό δυο λόγια. Το άρθρο του Γ.Γ. δημοσιεύτηκε στις 25 του Μάρτη, φέρνει τον τίτλο: "Μια ανάσα από την καταθλιπτική ειδησεογραφία με δυο κείμενα του Νίκου Τσιφόρου" και μπορούμε να το διαβάσουμε στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://tsak-giorgis.blogspot.com/2020/03/blog-post_254.html

Αν λοιπόν συνδυάσουμε τα δύο κείμενα του Ν. Τσιφόρου, που μας παραθέτει στο άρθρο του ο Γ.Γ., νομίζω ότι βρίσκουμε το κλειδί του μυστηρίου για το πώς καταφέρνει η κάθε θρησκεία να εμπορεύεται ...μετοχές σε ανύπαρκτα μεταλλεία. Ακριβώς επειδή τα εκμεταλλευτικά συστήματα παραγωγής και διανομής των αγαθών, μέσα στα οποία ζει εδώ και χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα, μετατρέπουν τους ανθρώπους όχι σε Ανθρώπους (με Α κεφαλαίο) αλλά σε, κατ’ όνομα, «έλλογα», και πιο σωστά σε «ομιλούντα και ενίοτε σκεπτόμενα εξελιγμένα …δίποδα», που κυνηγάνε για την πάρτη τους τον παρά και την περιουσία, τούς συνηθίζουν, ταυτόχρονα, σε έναν τέτοιο ατομοκεντρικό τρόπο σκέψης, που να νομίζουν ότι είναι το κέντρο του σύμπαντος! Επομένως, τους φαίνεται αδιανόητος ο αιώνιος φυσικός νόμος της φθοράς. Δεν μπορούν να χωνέψουν ότι οι εαυτούληδές τους είναι αναπόφευκτο να περάσουν στην ανόργανη ύλη του σύμπαντος.

Από κει ξεκίνησε όλη η μυθολογία περί κάποιας «αθάνατης ψυχής», που της μέλλεται αιωνίως να ... απασχολεί το σύμπαν με την παρουσία της! Τίποτε πιο εγωιστικό από μια τέτοια αξίωση, κι όμως γίνηκε η βάση τόσο του μεταφυσικού φιλοσοφικού ιδεαλισμού, από την εποχή του Πυθαγόρα, όσο και η βάση των επιχειρήσεων όλων των θρησκευτικών ιερατείων. Αυτά λοιπόν πουλάνε στον εγωιστικό, ατομικιστή ανθρωπάκο τούτης της συνεχιζόμενης -ουσιαστικά- προϊστορίας της ανθρωπότητας, κούφιες ελπίδες για διαιώνιση του εαυτούλη του στους αιώνες! Μεγάλη «μπίζνα» και επικερδέστατη, στηριγμένη στην άκρα εγωπάθεια και ματαιοδοξία και ενισχυμένη με τόνους και τόμους μυθολογιών, περί εσχάτης κρίσεως των ψυχών, παράδεισου, κόλασης ή περί μετεμψύχωσης, κι όλων αυτών των φούμαρων οργιώδους φαντασίας, που σώρευσαν οι αιώνες. Κοντά στον εγωισμό, βλέπεις και μάλλον εξαιτίας του, θέριεψε κι ο φόβος του θανάτου και του τι γίνεται μετά.

Κι όπως μάλιστα όλοι οι καλοί μας νοικοκυραίοι φιλεαυτούληδες έχουν στη συνείδησή τους ή στο υποσυνείδητό τους το βάρος κάμποσων αδικιών σε βάρος των άλλων ανθρώπων και το νιώθουν να βαραίνει την καμπούρα τους, γιατί ουσιαστικά η κερδοσκοπία κι αδικία αντιστρατεύονται τη βαθύτερη ανθρώπινη φύση και έτσι αυτή αντιδρά, η επιχείρηση «θρησκεία» βρήκε το δέκα το καλό. Διαφημίζει επί αιώνες ότι αποτελεί το γιατρικό που θα ξεγράψει τα ανθρώπινα κρίματα, προκειμένου η "αθάνατη" ψυχή των κυρ-εαυτούληδων να έχει καλύτερη μοίρα από κείνη των .ασεβών και των αλλοφύλων ή όσων δεν πληρώνουν συνδρομή στο ιερατείο.

Ας θυμηθούμε τον αξεπέραστο, ρηξικέλευθο λόγο του Καζαντζάκη:

"Ο παπάς; Φαταούλας, άνοιξε σπετσαρία, τη λέει εκκλησία και πουλάει το Χριστό με το δράμι· γιαίνει, λέει ο κομπογιαννίτης, όλες τις αρρώστιες.
-Τι αρρώστια έχεις εσύ;
- Είπα ψέματα.
- Ένα δράμι Χριστό, τόσα γρόσια.
- Έκλεψα.
- Ενάμισι δράμι Χριστό, τόσο.
- Εσύ;
- Σκότωσα.
- Α, βαριά αρρώστια, κακομοίρη. Θα πάρεις το βράδυ, πριν να κοιμηθείς, πέντε δράμια Χριστό, κοστίζει πολύ, τόσο.
- Δεν κάνει παρακάτω, γέροντά μου;
- Είναι η ταρίφα· πλέρωσε, αλλιώς θα πας στον πάτο της Κόλασης. Και του δείχνει τις ζωγραφιές που 'χει στο μαγαζί του και που παρασταίνουν την Κόλαση, με φωτιές και καμάκια και διαόλους, κι ο πελάτης τρέμει κι ανοίγει τη σακούλα..."

(Νίκου Καζαντζάκη: "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται")

Τόμπολα! Οι εαυτούληδες βρήκαν κι αγοράζουν το φάρμακο για να συνεχίσουν ανακουφισμένοι τα κρίματά τους και το ιερατείο ποντάρει στην αποδοτικότερη επένδυση. Σώζει...ψυχές, μεσολαβώντας τάχα μου, στον .ύψιστο...τελικό κριτή, ώστε αυτός να σβήσει τις αδικίες όλων των κυρ-Παντελήδων και να...διαιωνίσει το χνάρι τους, ακόμα κι όταν γίνει χώμα το κουφάρι τους! Μην τύχει και ζημιωθεί το σύμπαν, αν λείψουν από τη μέση. Μην τυχόν και χάσει η Βενετιά βελόνι ή εξηνταβελόνη! Συφερτικός για τους κυρ-Παντελήδες, ο φρικτός αυτός παραλογισμός. Κι από τότε, φαύλος κύκλος και άφθονα έσοδα εις τον κορβανά.

Κι όμως, μόνο ο φιλοσοφικός υλισμός έλυσε μια και καλή αυτό το φοβερό μεταφυσικό ζήτημα, ήδη από την αρχαιότητα. Ας θυμηθούμε τον τόσο συκοφαντημένο από τα ιερατεία, τον μέγιστο φιλόσοφο Επίκουρο: «Ο θάνατος ουδέν εστί προς ημάς. Όταν γαρ αυτός ή, ημείς ουκ εσμέν, όταν δε ημείς ώμεν, αυτός ουκ έστιν.» (Τίποτα δεν είναι ο θάνατος για τον άνθρωπο. Όταν αυτός υπάρχει, εμείς δεν υπάρχουμε, όταν όμως εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος είναι ανύπαρκτος!)

Όταν κάποιος πεθαίνει, περιέρχεται ακριβώς στην κατάσταση που ήταν πριν γεννηθεί. Σε ανυπαρξία ως συνειδητό οργανικό ον, σε ταύτισή του όμως με ολόκληρο το λοιπό ανόργανο σύμπαν, που διαρκώς κινούμενο και μεταβαλλόμενο αναδημιουργεί τη νέα οργανική ζωή. Αφθαρσία της ύλης υπάρχει στο σύμπαν, όχι «αθανασία» των κυρ-Παντελήδων. Και πολύ καλά κάνει. Τέλεια και παύλα.

Ούτε φόβος, το λοιπόν για το βιολογικό τέλος, ούτε άυλες "αθάνατες" ψυχές, ούτε παραμύθια, ούτε ιερατεία, ούτε δωροδοκίες στον "ύψιστο". Τίποτε από όλα αυτά, κύριοι εαυτούληδες, με τα πολλά ή τα λίγα κριματάκια, κυρ-Παντελήδες της μικρής και της μεγάλης κακοήθειας και της διαρκούς απατεωνιάς.

Πραγματικά ευτυχισμένος και γαλήνιος στην "ψυχή", δηλαδή στη συνείδηση που τη δημιουργεί το μέρος εκείνο του εγκεφάλου μας, το οποίο αντανακλά τα ερεθίσματα των αισθήσεων, τα σχηματοποιεί και τα αναλύει με τη μορφή της σκέψης, των πνευματικών αφαιρέσεων-γενικεύσεων που λέγονται ιδέες, είναι μόνο ο δίκαιος συνειδητός εκείνος άνθρωπος που βάζει πάνω από όλα το κοινό ανθρώπινο καλό, την κοινή ευτυχία της ανθρωπότητας και γι' αυτά αγωνίζεται λόγω και έργω.

Αυτός ξέρει το μυστικό της μόνης ζωής που ταιριάζει σε πραγματικό Άνθρωπο. Μιας ζωής σε κοινωνία η οποία θα βασίζεται στη βαθιά επιστημονική γνώση, στη διαρκή αναζήτηση της αλήθειας, στη συντροφική προσπάθεια και αλληλοβοήθεια, στην κατανομή των κοινών επιτεύξεων ανάλογα με τις ανθρώπινες ανάγκες. Εκεί, σε μια τέτοια κοινωνία τελειώνει οριστικά κάθε φόβος και κάθε απάτη, κάθε μύθος, κάθε θρησκεία, και ο Άνθρωπος βρίσκει την πραγματική καταξίωση του ονόματος του είδους στο οποίο ανήκει.

Ο συνειδητός φιλοσοφικός υλιστής, όταν είναι και ανιδιοτελής αγωνιστής της κοινωνικής προόδου, συμμετέχοντας στον κοινωνικό απελευθερωτικό αγώνα, ενσαρκώνει τις πιο ευγενικές ιδέες, γίνεται ο πιο αγνός ιδεολόγος.

Και μόνο ο άνθρωπος που θα διακριθεί για την εξαιρετική προσφορά του στον αγώνα για μια τέτοια ζωή, αντάξια όλων των Συνανθρώπων, κερδίζει επάξια την αθανασία του ονόματός του στην κοινή μνήμη, στην κοινή καταγεγραμμένη παρακαταθήκη της ανθρωπότητας: στην Ιστορία.

Ν.Π.
27-3-2020

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Άραγε θα με ξεχάσεις ξανά Άγιε Βασίλη;»

0

«Αποφάσισα αγαπημένε κύριε Άγιε Βασίλη να σου γράψω από πολύ νωρίς για τα δώρα που θέλω να μου φέρεις στις επόμενες γιορτές. Και για νά 'μαι ειλικρινής με λίγο θυμό, πολύ παράπονο και αρκετή πια αμφιβολία.

Είμαι ένα παιδάκι 8 χρόνων. Με λένε Βασιλάκη και έχω το όνομα σου. Δεν το λέω βέβαια για να σε καλοπιάσω. Μου το έδωσαν για χάρη του παππού μου. Έχω άλλα δύο μεγαλύτερα αδελφάκια και είμαστε ορφανά από πατέρα. Τον μπαμπά μας τον χάσαμε πέρυσι, όταν σκοτώθηκε στην οικοδομή πέφτοντας από τον πέμπτο όροφο. Ακόμη κλαίω, όταν τον σκέφτομαι. Όταν τον θάβαμε, με παρηγορούσαν οι συγγενείς, πως ο καλός θεούλης τον πήρε δίπλα του. Τον έβαλε λέει στη μεγάλη και στοργική αγκαλιά του εκεί ψηλά στον ουρανό. Αλλά εγώ νομίζω πως τον είχα περισσότερο ανάγκη από Εκείνον. Γιατί λένε πως είναι παντοδύναμος και φαντάζομαι θα έχει κοντά του πάρα πολλούς άλλους πατεράδες, ώστε να του κάνουν συντροφιά. Δεν ήθελα να μου τον πάρει τόσο γρήγορα.

Η καημένη η μανούλα παίρνει μια σύνταξη σαν χήρα. Αλλά επειδή δεν έβαζαν τα αφεντικά στον μπαμπά μας τα σωστά ένσημα, είναι δυστυχώς πολύ μικρή. Ίσα- ίσα φτάνει για το νοίκι του σπιτιού που δίνουμε στη τράπεζα και για τους λογαριασμούς. Είχε πάρει δάνειο ο μπαμπάς και τώρα μας κάνει έξωση η τράπεζα. Έτσι η μαμά υποχρεώνεται να καθαρίζει διάφορα σπίτια πλουσίων για να μας ταΐζει. Οι παππούδες όσο μπορούν μας βοηθούν και αυτοί. Επειδή είναι όμως πολύ φτωχοί, μας δίνουν λιγοστά λεφτά.

Ο μεγαλύτερος αδερφούλης μου δουλεύει ολημερίς για να μάθει μια τέχνη. Κουράζεται, όπως λέει, πολύ. Είναι 14 χρόνων και μόλις που του δίνουν ένα μικρό χαρτζιλίκι για αμοιβή. Μας αγαπάει και το δίνει ολόκληρο κάθε βδομάδα στη μαμά. Σταμάτησε το σχολείο, αφού η μητέρα δεν μπορούσε να πληρώνει άλλο πια τα έξοδα. Παρόλο που τα έπαιρνε αρκετά τα γράμματα. Είναι πολύ έξυπνος και τον καμαρώνω. Φαντάσου ότι με βοηθάει αυτός στο διάβασμα. Μιας και δεν υπάρχουν χρήματα να φέρνουμε δασκάλα στο σπίτι. Τα έχουν κάνει πολύ δύσκολα τα μαθήματα και δεν μου αρέσει καθόλου το δημοτικό. Πάω με το ζόρι κάθε μέρα.

Δεν στα γράφω όλα αυτά κύριε Άγιε Βασίλη για να μας λυπηθείς. Πιστεύω, έχεις προσέξει ότι δεν σου ζητούσα κάθε βράδυ στην προσευχή μου να θυμηθείς να μου κρατάς ένα παιχνιδάκι. Ένα όμορφο τραινάκι ή ένα τάμπλετ να παίζω. Σε παρακάλαγα συνέχεια να στείλεις λεφτά για να ξεχρεώσουμε το υπόγειο διαμέρισμα μας. Τι να το κάνω δηλαδή ένα απλό δωράκι; Για να χαρώ λίγες ώρες και μέρες και μετά να υποφέρουμε οικογενειακά όλη την υπόλοιπη χρονιά;

Επήγα παραμονές της πρωτοχρονιάς στην πλατεία, όπου διαφήμιζαν τον ερχομό σου μαζί με το μοίρασμα δώρων. Ήταν στην αρχή εντυπωσιακά. Κατέβηκε ένας κύριος με σχοινιά σαν ακροβάτης από ένα ψηλό κτίριο φορώντας μια ασπροκόκκινη στολή και έχοντας κατάλευκα γένια. Προσγειώθηκε σε μια εξέδρα με το δήμαρχο επάνω και άλλους κυρίους με κουστούμια. Πέταγε στα παιδάκια από το σακούλι του δεματάκια. Έτρεξα ενθουσιασμένος και λέγοντας του το όνομα μου, άρπαξα ότι μου έδωσε. Το άνοιξα με λαχτάρα λίγο πιο πέρα και σάστισα. Στεναχωρήθηκα και μετά βούρκωσα. Είχε μέσα ένα τετραδιάκι, δυο τρία μπαγιάτικα μελομακάρονα και δυο τρία μπαλόνια χαλασμένα. Λεφτά τίποτα. Αμέσως κατάλαβα πως ήταν ψεύτικος άγιος. Όπως ψεύτικοι άνθρωποι ήταν και οι επίσημοι δίπλα του, που μας κορόιδευαν. Πρέπει να κυκλοφορούν κάμποσοι τέτοιοι στην κοινωνία.

Μετά σκέφτηκα πως εσύ ο κανονικός, δεν θα μας ξεγελάσεις. Είχα αφήσει από νωρίς το βράδυ το παράθυρο ορθάνοικτο για να σε διευκολύνω να μπεις μέσα. Δεν έχουμε τζάκι και καμινάδα. Σχεδόν από την αγωνία μου δεν κοιμήθηκα. Όμως το μόνο που μπήκε μέσα ήταν η παγωνιά, αφού δεν έχουμε θέρμανση. Πάλι με πήραν τα δάκρυα από την απογοήτευση.

Καταλαβαίνω κύριε Άγιε Βασίλη ότι θα έχεις πολλές υποχρεώσεις. Πρέπει να χαρίσεις το χαμόγελο στα παιδάκια όλου του κόσμου. Αμέτρητα δηλαδή. Οπότε ίσως δικαιολογημένα ξεχνάς ορισμένα. Όπως αυτά τα κακόμοιρα σκελετωμένα που πεθαίνουν στην Αφρική από ασιτία.

Με βασανίζει όμως μια απορία. Στην απέναντι βίλα ενός ψηλομύτη εργοστασιάρχη με πισίνα, κηπουρό και καμαριέρες ήσουν εσύ ο γνήσιος ή κάποιος άλλος φτιαχτός την επισκέφτηκε προχθές; Κρυφοκοίταζα και είδα ότι κρατούσε ο Άγιος Βασίλης κάτι μεγάλες κούτες για το αγοράκι και ένα πιάνο για το κοριτσάκι. Σκαρφάλωσα στον φράκτη και είδα ένα ηλεκτρικό τζιπάκι και αρκετά ηλεκτρονικά παιχνίδια. Παραξενεύτηκα με την αντίδραση των γειτονόπουλων. Στέκονταν σχεδόν απαθές το κοριτσάκι και το αγόρι γκρίνιαζε συνέχεια. Εγώ στη θέση τους θα χοροπήδαγα σαν τρελός.

Χάζεψα. Ζήλεψα. Πικράθηκα. Να μη σου πω κιόλας πως συγχύστηκα. Γιατί αν ήσουν πράγματι εσύ κύριε Άγιε Βασίλη, τότε είσαι άδικος πολύ. Και καλά, εγώ πιθανόν να είμαι άτακτο παιδί και μου αξίζει να τιμωρηθώ. Αλλά γιατί όμως βλέπω συχνά στη τηλεόραση προσφυγόπουλα να ζουν μέσα σε σκεπασμένα από χιόνια βρώμικα τσαντίρια από νάιλον; Πεινασμένα, περίλυπα και απροστάτευτα να τουρτουρίζουν; Ακριβώς όπως εξιστορούσε η μικρασιάτισα προγιαγιά μου τα δικά της παθήματα. Έστω μια σομπίτσα για το κρύο δεν σου περίσσευε να τους αφήσεις; Άλλωστε εγώ προτιμώ να βοηθούσες αυτά τα πιο δυστυχισμένα από εμένα παιδάκια. Αφού έχουν και αυτά ψυχούλα. Και ας με ξέχναγες εμένα. Φέρνω τον εαυτό μου στη θέση τους και ματώνει η καρδιά μου. Τουλάχιστον εγώ μένω σε ένα σπίτι με τοίχους και έχω ένα έστω και λειψό κομμάτι ψωμί.

Μη σου μουρμουρίζω όμως περισσότερο κύριε Άγιε Βασίλη και νομίσεις ότι είμαι κακό παιδί. Ελπίζω του χρόνου να αλλάξουν τα πράγματα. Σε προειδοποιώ όμως, είναι η τελευταία φορά που θα σε περιμένω. Μετά ή θα καταλάβω πως είσαι το μεγαλύτερο παραμύθι που μου έχουν διηγηθεί ποτέ ή ότι νοιάζεσαι μοναχά για τα πλουσιόπαιδα.

Μετά θα ψάξω διαφορετικό τρόπο για να κτίσω γερά στο ξύπνιο μου τα όνειρα μου. Να εξηγήσω γιατί το βουτυρόπαιδο απέναντι μου τα έχει όλα και μάλιστα περίσσεια. Ενώ εγώ ζω μες στις στερήσεις. Δεν γίνεται, πρέπει να υπάρχει αιτία. Δεν έρχονται έτσι τυχαία όλα ετούτα. Επίσης σίγουρα θα βρεθεί τρόπος να αναποδογυρίσει το άδικο. Απλά δεν μας τα μαθαίνουν στα σχολεία και στην εκκλησία. Μήτε τα ανακοινώνουν στη τηλεόραση οι γραβατωμένοι.

Που θα πάει όμως; Έχω πείσμα. Αργά ή γρήγορα θα τα ανακαλύψω. Ύστερα θυμάμαι κάτι συνομήλικα μου από τα δελτία εξωτερικών ειδήσεων να τρέχουν οργισμένα στους δρόμους. Νομίζω κάπου σε μια περιοχή με την ονομασία Γάζα. Τα θαύμαζα θωρώντας τα να πετούν δίχως τρόμο στη ματιά τους πέτρες με σφεντόνες ενάντια σε κάποιους κακούς πάνω σε τανκς. Εκείνους που έκλεψαν την ίδια την πατρίδα τους.

Σοφά λοιπόν οι αγωνιστές πατεράδες τους τα σιμβουλεύουν. Η λευτεριά και η προκοπή παιδιά μας κρύβεται μες στις γροθιές σας. Ποτέ δεν θα ξεπηδήσει από το μαγικό σάκο κανενός μουσουλμάνου Αγιοβασίλη.

Τελικά ποιόν από τους δύο σας να πιστέψω αγαπητέ μου κύριε Άγιε Βασίλη; Εσένα ή τους Παλαιστίνιους μαχητές; Θα το διαπιστώσω όμως του χρόνου. Με το αν θα έρθεις και μου κρατάς ακριβώς ότι σου ζήτησα. Αλλιώς θα σε σβήσω από το μυαλό μου οριστικά. Και δεν θα σου δώσω πλέον καμία άλλη ευκαιρία».

Χρονολογική «λεπτομέρεια»

Αυτό το γράμμα δεν γράφτηκε εφέτος. Αλλά πριν μερικά χρόνια. Έκτοτε δεν απευθύνθηκα ποτέ ξανά και σε κανέναν άγιο. Φυσικά επίσης κανένας τους δεν έκανε τη χάρη ούτε μια σταλιά να απαλύνει την ανημποριά μας.

Πριν από λίγο γύρισα από μια συγκέντρωση συμπαράστασης στους εξεγερμένους λατινοαμερικάνικους λαούς. Χθες συμμετείχα σε κατάληψη της σχολής μου ενάντια στην κρατική τρομοκρατία και τα προωθούμενα αντιδραστικά ταξικά μέτρα στην εκπαίδευση. Την προηγούμενη βδομάδα ήμουν σε πορεία κατά των ιμπεριαλιστικών πολέμων και της βάρβαρης αντιπροσφυγικής κυβερνητικής πολιτικής. Αύριο έχει προγραμματιστεί διαδήλωση αλληλεγγύης σε απεργούς απολυμένους. Με τίποτα δεν θα λείψω.

Ευτυχώς λοιπόν βρήκα τον δρόμο μου. Ο εργοδότης απαίτησε από την αρχή των γιορτών να φοράμε αγιοβασιλιάτικα σκουφιά δουλεύοντας υπερωριακά και απλήρωτα. Αγρίεψα. Παρακινώντας τους συνάδελφους μου πετύχαμε μια μικρή συλλογική νίκη. Δεν θα υποστούμε την καρναβαλίστικη γελοιοποίηση της στολής και θα αποζημιωθούμε κανονικά για τις υπερωρίες.

Επιτέλους λοιπόν βρήκα τον δρόμο μου. Της ταξικής και αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Βαδίζοντας τον θαρρετά οραματιζόμενος μια κατάσταση, όπου δεν θα ζούμε εμείς κακά και αυτοί καλλίτερα. Εμείς οι πολλοί τρισάθλια και οι ελάχιστοι εκμεταλλευτές παραδεισένια. Έχοντας πλάι τους τον δικό τους αγιοβασίλη, αυτόν του καπιταλιστικού πλουτισμού.

Κ.Μ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΓΚΑΝΤΕΜΙΑ, Η ΒΑΣΚΑΝΙΑ, Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΕΟΙ

0

Τελειωμό δεν έχει η πλάκα για την γκαντεμιά του πρωθυπουργού που απ’ όπου περνά προκαλεί την αντίδραση της φύσης. Η εποχή των μνημονίων, χωρίς να φύγει, έδωσε τη θέση της στην εποχή της γκαντεμιάς. Και οι δυο πηγές πολλών συμφορών. Δυστυχώς, όσοι κι αν έφτυσαν τη χώρα, δεν ξόρκισαν το κακό. Όσο για τα σκόρδα, μπορούν να διώξουν μόνο τον διπλανό μας.

Ο Άδωνις προειδοποιεί. Σύμφωνα με νέο νόμο που θα τεθεί σε ισχύ από 16/8, όποιος γελοιοποιεί τον πρωθυπουργό ή πρόσωπα της κυβέρνησης στο fb, θα συλλαμβάνεται! Όλοι στα κάγκελα!

Τις τελευταίες μέρες, μια γελοιογραφία που δείχνει την Παναγία να βουρτσίζει τα δόντια της, να πίνει το γάλα της και στη συνέχεια να κοιμάται προκάλεσε την οργή της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ONLINE, η οποία κατέθεσε μήνυση εναντίον της ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ COMICS γιατί διακωμώδησε την Κοίμηση της Θεοτόκου μέσα στον Δεκαπενταύγουστο. Το fb με τη σειρά του κατέβασε προσωρινά τον λογαριασμό. Ο δε Βελόπουλος θα καταθέσει σχέδιο νόμου που θα προβλέπει βαρύτατες ποινές σε όσους επιτίθονται στην ορθοδοξία. «Ξεφτίλες, θα σας τσακίσουμε στη νομιμότητα» γράφει χαρακτηριστικά. Συνηθισμένα πράγματα. Ο «Πατσίτσιος» καταδικάστηκε σε σιωπή. Πολιτική και εκκλησία ποτέ δεν είχαν χιούμορ. Από την αρχαιότητα ως σήμερα, η κριτική στη θρησκεία είναι ουσιαστικά κριτική στο καθεστώς εξουσίας.

Όταν ο σοφιστής Πρωταγόρας (480-412) με το σημαντικό του έργο «Περί θεών» αμφισβήτησε την ύπαρξη θεού, δεν άργησε να κατηγορηθεί ως ασεβής. Το βιβλίο του κάηκε σε δημόσιο τόπο και αυτόν τον καταδίκασαν σε θάνατο. Την περίοδο του Μεσαίωνα, όσους κατηγορούσαν για ασέβεια στη δύση τους έκαιγαν στην πυρά και στην ανατολή τους έψηναν το ψάρι στα χείλη βάζοντας κάρβουνα στο στόμα τους.

Πριν πέσει η μάχαιρα των νόμων κατά των «ασεβών», γίνεται προσπάθεια άλωσης του μυαλού και της σκέψης. Εκτός από τα βαριά ιδεολογικά εργαλεία του συστήματος, σημαντικό ρόλο έχουν ιδεολογικά εργαλεία που είναι απλά, εύπεπτα και γίνονται εύκολα αποδεκτά. Δίνουν γρήγορες «απαντήσεις» στα ερωτήματα και τις ανησυχίες των ανθρώπων. Αποδεικτική τους δύναμη είναι το «εγώ πιστεύω». Κινούνται πέρα από τη λογική. Οι προλήψεις και οι δεισιδαιμονίες, η βασκανία και τα ζώδια είναι πλατιά διαδεδομένα. Κυκλοφορούν με όλα τα μέσα. Ο Καζαμίας κάνει υψηλές πωλήσεις.

Οι αστρολόγοι μονοπωλούν τα πρωινά των ανθρώπων. Εκπέμπουν καθημερινά τις «προβλέψεις» τους μέσω των ΜΜΕ. Πλύση εγκεφάλου. Οι μάγκες θησαυρίζουν πείθοντας τον κοσμάκη να αφήσει την τύχη του στον ουρανό με τ’ άστρα.

Και η θρησκεία κάνει προβλέψεις. Αφού ο θεός είναι παντοδύναμος, μπορεί να φωτίσει κάποιους ανθρώπους να τις γράψουν. Διαθέτει την Αποκάλυψη του Ιωάννη και στην Ελλάδα τον Γέροντα Παΐσιο.

Το μάτιασμα και το ξεμάτιασμα μπορεί να γίνει κι από το τηλέφωνο. Αρκεί να είναι καλή η ξεματιάστρα. Όλοι έχουν να διηγηθούν πώς ξεματιάστηκαν, πώς είδαν το λάδι να διαλύεται στο νερό. Άλλωστε τη βασκανία την αποδέχεται η εκκλησία ως επέμβαση του πονηρού πνεύματος. «Όσοι είναι εξομολογημένοι δεν ματιάζουν. Ούτε ματιάζονται. Όσοι έχουν βαριές αμαρτίες ανεξομολόγητες και ματιάζουν και ματιάζονται». Το ξεμάτιασμα μπορούν να το κάνουν μόνο οι ιερείς! Οι πιστοί πρέπει απλά να προσεύχονται. Ένα κομποσκοίνι προσευχής «όχι απλά βοηθάει αλλά και την ψυχή απ’ την κόλαση μπορεί να βγάλει»!

Οι προλήψεις που τυλίγουν την παράδοση συχνά, συνεργάζονται με τη θρησκεία. Το «καλό ποδαρικό» της πρωτοχρονιάς που φέρνει γούρι, δεν ενοχλεί τον Αϊ-Βασίλη.

Η διαμάχη που ξέσπασε φέτος στην Ένωση Ελλήνων Φυσικών δείχνει πως ακόμη και οι θετικές επιστήμες επιστρατεύονται για να στηρίξουν τις δεισιδαιμονίες. Η κβαντική φυσική «παντρεύεται» με τσάκρα και πνευματισμό. Η ανθρώπινη «αύρα» αναζητεί επιστημονική τεκμηρίωση!

Θαύματα, παντού γίνονται θαύματα! Άγιοι, όσιοι, εικόνες, ο Χριστός και η Παναγία θαυματουργούν. Χιλιάδες πιστοί σέρνονται με την κοιλιά για να φτάσουν ως της είσοδο του ναού της Παναγίας της Τήνου. Η ταπείνωση σώζει!

Η ΠΑΝΑΓΙΑ

Οι ιστορικές πηγές αγνοούν την Παναγία. Ο Σουητώνιος, ο Ιώσηπος, ο Τάκιτος, ο Πλούταρχος, ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, ο Παυσανίας και δεκάδες ιστορικοί που έζησαν γύρω στον πρώτο αιώνα, δεν βρίσκουν ούτε μια λέξη να πουν γι’ αυτή. Ούτε καν παραχάραξη ιστορικών πηγών δεν επιχειρήθηκε, όπως έγινε για τον Ιησού Χριστό!

Τα τέσσερα Ευαγγέλια είναι γεμάτα αντιφάσεις. Δε λένε και πολλά πράγματα για την Μαρία, τη μητέρα του Ιησού. Σε κάποιες περιγραφές για τη ζωή του Χριστού αναφέρεται συνήθως έμμεσα. Ο Ματθαίος και ο Λουκάς αναφέρονται στη Μαρία για να αποδείξουν την καταγωγή του Ιησού από τη γενιά του Δαυίδ, ωστόσο τα γενεαλογικά δέντρα τους είναι εντελώς διαφορετικά. Ο Λουκάς κάνει αναφορά στον Ευαγγελισμό της Μαριάμ. Ο Ματθαίος αγνοεί αυτό το γεγονός και λέει απλά πως ο άγγελος πηγαίνει στον ύπνο του Ιωσήφ και τον ενημερώνει.

Η εικόνα της Παναγίας που έχουν γι’ αυτή οι πιστοί, περιγράφεται στο απόκρυφο «Πρωτευαγγέλιον του Ιακώβου». Το κείμενο περιγράφει με λεπτομέρειες την καταγωγή και την ανατροφή της Μαρίας έως και τη γέννηση του Ιησού. Εδώ δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην παρθενία της Μαρίας, κάτι που δεν αναφέρεται σε κανένα Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης(!).

Επειδή, σύμφωνα με την Εκκλησία μετά την κοίμησή της ανελήφθη στον ουρανό, δεν υπάρχουν λείψανά της. Τον μεσαίωνα εμφάνισαν τον χιτώνα της, τον μανδύα της και τη ζώνη της που «σώζονται» μέχρι σήμερα. Τον μεσαίωνα, επίσης, είχαν κατορθώσει να διατηρήσουν σταγόνες από το γάλα της! Η ζώνη της Παναγίας «θεραπεύει» και γι΄ αυτό, κατά καιρούς, περιοδεύει στα νοσοκομεία. Οι ασθενείς σπεύδουν να την προσκυνήσουν!

Ως μητέρα του Χριστού συνόδευσε τον γιο της στον γάμο στην Κανά και όταν του είπε να κάνει κάτι γιατί το κρασί τελείωνε, εισέπραξε την εξής απάντηση: «Τι εμοί και σοι, γυναί;». Όχι τυχαία απασχόλησε την Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο το ζήτημα αν πρέπει να αποκαλείται Χριστοτόκος ή Θεοτόκος.

Πιστοί και Άθεοι

Οι πιστοί είναι πλειοψηφία. Το Ελληνικό Σύνταγμα ορίζει ως «επικρατούσα» τη θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η κριτική και η πλάκα στα ιερά και τα όσια δύσκολα γίνεται ανεχτή. Οι άθεοι δεν πρέπει να παρατραβάνε στην κριτική που κάνουν.

Ο Λένιν έλεγε πως «η θρησκεία πρέπει να είναι ατομική υπόθεση για το κράτος… Δεν επιτρέπονται σε καμιά περίπτωση κανενός είδους διακρίσεις δικαιωμάτων ανάμεσα στους πολίτες εξαιτίας των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων…».

Σε καμμιά περίπτωση αυτό δεν πάει πίσω την πάλη ενάντια στη θρησκεία. Οι κομμουνιστές παλεύουν και προπαγανδίζουν ενάντια στη θρησκεία γνωρίζοντας πως δεν θα ηττηθεί στο πεδίο του εποικοδομήματος αλλά απαιτείται η αλλαγή της κοινωνίας, η εξάλειψη της μισθωτής σκλαβιάς.

«Ο άνθρωπος φτιάχνει τη θρησκεία, η θρησκεία δε φτιάχνει τον άνθρωπο… Ο άνθρωπος είναι ο κόσμος του ανθρώπου, το κράτος, η κοινωνία. Το κράτος αυτό, η κοινωνία αυτή παράγουν τη θρησκεία, μια αναστραμμένη συνείδηση του κόσμου, γιατί τα ίδια είναι ένας αναστραμμένος κόσμος. Η θρησκεία είναι η γενική θεωρία αυτού του κόσμου, η εγκυκλοπαιδική του επιστήμη, η Λογική του σε λαϊκή μορφή, το πνευματικό του φιλότιμο, ο ενθουσιασμός του, η ηθική του καταξίωση, η πανηγυρική του αρτίωση, η καθολική του βάση για παρηγοριά και δικαίωση… Ο αγώνας κατά της θρησκείας είναι επομένως έμμεσα ο αγώνας εναντίον του κόσμου εκείνου που το πνευματικό του άρωμα είναι η θρησκεία.» (Μαρξ)

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Ιησούς Χριστός εγεννήθη;

3

Γκράφιτι του Bansky,
ποίημα του Βάρναλη (από το Φως που καίει)

Η στέγη της Παναγίας των Παρισίων, γνωστή και ως Νοτρ Νταμ, κατέρρευσε. Η εικόνα της πυρκαγιάς στο μνημείο αρχιτεκτονικής ήταν συγκλονιστική. Την ώρα που οι φλόγες κατέτρωγαν το κτήριο, έγινε… ΘΑΥΜΑ! Το ακάνθινο στεφάνι που φορούσε ο Ιησούς, ένα κομμάτι από τον Τίμιο Σταυρό και ένα καρφί από τη σταύρωση σώθηκαν χάρη στην αυταπάρνηση ενός πυροσβέστη. Οι πιστοί μπορούν να συνεχίσουν να προσκυνούν αυτούς τους ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ, που τους θυμίζουν τα πάθη του Χριστού!

Μα.. ο Ιησούς Χριστός εγεννήθη; Ιδού η απορία. Παρά τις «αδιάσειστες αποδείξεις» ύπαρξης του «θεανθρώπου» που φιλοξενούνται στις εκκλησίες, υπάρχουν ακόμη, ευτυχώς, αρκετοί ασεβείς, αμαρτωλοί και άθεοι που ισχυρίζονται πως ο Ιησούς, ο γιος του Ιωσήφ και της Μαρίας, είναι ένας μύθος.

Τα «ιερά» λείψανα και αντικείμενα

Από τη στιγμή που ο θεός των χριστιανών είναι τρισυπόστατος και ο Ιησούς έχει ταυτόχρονα θεϊκή και ανθρώπινη φύση, ΜΕΓΑ… ΜΥΣΤΗΡΙΟ τούτο, έπρεπε να βρεθούν ντοκουμέντα που να αποδεικνύουν την παρουσία του στη Γη. Έτσι, κοσμική και θρησκευτική ηγεσία κατόρθωσε… να συγκεντρώσει στην Κωνσταντινούπολη μέχρι το 1200 μετά την έναρξη της ημερομηνίας μας, τα σπάργανα του Χριστού, το πουκάμισό του, την εσθήτα του, τη ζώνη του, τα σαντάλια του, τον χιτώνα που του αφαίρεσαν στον Γολγοθά, το σεντόνι που τον τύλιξαν. Το αίμα του διατηρήθηκε σ’ ένα φιαλίδιο. Τα όργανα που χρησιμοποιήθηκαν για το μαρτύριό του βρέθηκαν όλα ή σχεδόν όλα. Ο Τίμιος Σταυρός που τον βρήκε η Αγία Ελένη ψάχνοντας η ίδια στα Ιεροσόλυμα, τα καρφιά, το ακάνθινο στεφάνι, ο σπόγγος, το σίδερο της λόγχης. Και ο στύλος της μαστιγώσεως. Και η σανίδα πάνω στην οποία τοποθέτησαν τον Κύριο όταν τον κατέβασαν από τον σταυρό και όπου μπορούσε να διακρίνει κανείς τα δάκρυα της μάνας του λευκά σαν σταλαγματιές λαμπάδας. Και… φυσικά, ο τάφος του. Μα το πιο εντυπωσιακό απόκτημα υπήρξε, αναμφίβολα, μια αυτόγραφη επιστολή του Χριστού, που την είχε απευθύνει στον Άβγαρο που την έφεραν στην Κωνσταντινούπολη το 1032…

Από την Παναγία «σώζονται» σήμερα μόνο ο χιτώνας, ο μανδύας και η ζώνη της. Τον μεσαίωνα είχαν κατορθώσει να διατηρήσουν σταγόνες από το γάλα της! Λείψανά της δε υπάρχουν, γιατί, όπως μας ενημερώνουν οι θεολόγοι, η Παναγία ανελήφθη εις τους ουρανούς, όπως ο υιός της. Από τον Ιωάννη τον Βαφτιστή βρέθηκαν τμήματα λειψάνων. Το κεφάλι, το στήθος του, ένα πακέτο ματωμένα μαλλιά, ένα δάχτυλο, ένα δόντι, ένα φρύδι (το άλλο δεν ξέρουμε τι έγινε), το δεξί του χέρι και η ράβδος του. Κάποια από τα παραπάνω φυλάσσονται ως κόρη οφθαλμού και συνεχίζουν να προσελκύουν πλήθη προσκυνητών. Σε αυτά έχουν προστεθεί χιλιάδες λείψανα και «ιερά» αντικείμενα αγίων και οσίων.

Οι επικεφαλείς της εκκλησίας, που δεν ήταν καθόλου αφελείς, ήξεραν πως αυτού του τύπου τα «ευρήματα» δεν ήταν αρκετά. Γι’ αυτό επιστράτευσαν άλλα μέσα. Την πλαστογράφηση αρχαίων συγγραφέων, τα Ευαγγέλια, τις συζητήσεις για τη φύση του Ιησού, το κράτος και τη βία. Η Ιερά Εξέταση αποδείχτηκε πολύ πειστική και αποτελεσματική. Επιστρατεύτηκε η τέχνη, που μίλησε στους αμόρφωτους πιστούς κάνοντας την Αγία Γραφή εικόνες. Από κοντά η παράδοση, «που όπως σ’ όλους τους ιδεολογικούς τομείς που στηρίζει, είναι μεγάλη συντηρητική δύναμη».

Παραχάραξη ιστορικών πηγών

Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να βρει η νέα θρησκεία ήταν ιστορικές πηγές. Επειδή αυτές δεν υπήρχαν, έπρεπε να κατασκευαστούν. Η πλαστογράφηση ξεκίνησε από πολύ νωρίς και έγινε «επιστήμη» μέσα στα μοναστήρια που είχαν αναλάβει την αντιγραφή και τη «διάσωση» των αρχαίων κειμένων.

Οι πρώτες λαθροχειρίες έγιναν σε έργα ιστορικών σύγχρονων του Ιησού. Ξεκίνησαν με τον Ιώσηπο Φλάβιο που έζησε στην Ιερουσαλήμ και έγραψε την ιστορία της περιοχής με κάθε λεπτομέρεια, έδωσε σημαντικές πληροφορίες για την καθημερινή ζωή των κατοίκων και για τους Μεσσίες που είχαν κατακλύσει την περιοχή της Ιουδαίας κάνοντας θαύματα (όπως ένας Ιούδας από τη Γαλιλαία, ένας Θευδάς, ένας Μπαρ-Κοσμπά που οργάνωσε εξέγερση). «Τα θαύματα τότε ήταν φτηνά σαν τα βατόμουρα» γράφει ο Κάουτσκι. Η σιωπή του Ιώσηπου πάνω στα κυριότερα πρόσωπα που αναφέρουν τα Ευαγγέλια, έκανε πραγματικά πολύ μεγάλη εντύπωση και γι’ αυτό έπρεπε να διορθωθεί.

Δυο χωρία μόνο υπάρχουν στο έργο «Ιουδαϊκές αρχαιότητες» του Ιώση που που μιλούν για τον Χριστό. Στο 3^ο κεφάλαιο του 18^ου βιβλίου γράφεται το εξής: «Περίπου εκείνη την εποχή ζούσε ο Ιησούς, ένας σοφός άνθρωπος, αν κάποιος μπορεί να τον πει άνθρωπο, γιατί έκανε θαύματα. Δίδασκε τους ανθρώπους κι αυτοί με χαρά δέχονταν την αλήθεια κι έτσι μάζευε οπαδούς ανάμεσα στους Ιουδαίους και τους Έλληνες. Αυτός ήταν ο Χριστός. Ύστερα, παρ’ όλο που ο Πιλάτος τον καταδίκασε σε σταύρωση με βάση τις κατηγορίες των προεστών του λαού μας, του μείνανε ωστόσο πιστοί όσοι από την αρχή τον ακολουθούσανε. Γιατί παρουσιάστηκε και πάλι σ’ αυτούς την τρίτη μέρα αναστημένος, καθώς το είχανε προφητέψει οι προφήτες του Θεού μαζί με τόσα άλλα αξιοθαύμαστα πράγματα γι’ αυτόν. Από αυτόν πήρανε το όνομα χριστιανοί που από τότε δεν έλειψε η αίρεσή τους»

Ένα άλλο χωρίο στο 9^ο κεφάλαιο του 20^ου βιβλίου λέει πως ο πρωθιερέας Άννας, τον καιρό του έπαρχου Αλβίνου, κατάφερε και «περάσανε από δίκη τον Ιάκωβο, αδερφό του Ιησού, του λεγόμενου Χριστού, μαζί με μερικούς άλλους, με την κατηγορία πως παραβιάσανε τον νόμο και καταδικάστηκαν σε λιθοβολισμό». Η φιλολογική και ιστορική μελέτη απέδειξε ότι και τα δύο χωρία είναι πλαστά. Το πρώτο προστέθηκε τον 3^ο αι. στο έργο του Ιώσηπου. Όσο για το δεύτερο, που οι χριστιανοί επιμένουν να επικαλούνται, ακόμη κι αν δεν είχε αποδειχθεί η πλαστότητά του, η «κριτική θεολογία» δεν κερδίζει από αυτό παρά «έναν ιστό αράχνης απ’ όπου κρεμόταν η ύπαρξη ανθρώπινης προσωπικότητας», γράφει χαρακτηριστικά ο Κάουτσκι. Ο Κορδάτος στο έργο του «Αρχαίες θρησκείες και χριστιανισμός» κάνει αναφορές στις πολλές παραποιήσεις του έργου του Ιώσηπου που έγιναν σε διάφορες περιόδους.

Τον Τάκιτο, επίσης, επικαλούνται ως ιστορική πηγή για την ύπαρξη του Ιησού. Στο έργο του «Χρονικά», περιγράφοντας τον εμπρησμό της Ρώμης, γράφει πως ο Νέρωνας για να καλύψει την εμπλοκή του, παρουσίασε ως υπεύθυνους τους χριστιανούς, που ήταν άνθρωποι μισητοί για τα κακουργήματά τους, που είχαν αρχηγό κάποιον Χριστό που θανατώθηκε τον καιρό του Τιβέριου από τον έπαρχο Πόντιο Πιλάτο, τους οποίους και τιμώρησε με τις φοβερότερες ποινές. Ο Δίων ο Κάσιος που γράφει για τον εμπρησμό της Ρώμης, 100 χρόνια μετά τον Τάκιτο, δε γνωρίζει τίποτε για διωγμό χριστιανών. Ο Σουητώνιος, που γράφει αμέσως ύστερα από τον Τάκιτο, μιλώντας κι αυτός για τον εμπρησμό της Ρώμης, κάνει μια πολύ σύντομη αναφορά σε διωγμό χριστιανών που ήταν άνθρωποι «παραδομένοι σε μια νέα και κακή δεισιδαιμονία». Και αυτές οι αναφορές θεωρούνται πλαστές. Ο Κορδάτος, μάλιστα, παραθέτει στοιχεία και επιχειρηματολογεί πως οι αναφορές του Τάκιτου και του Σουητώνιου αναιρούν η μία την άλλη. Πάντως, για τον Ιησού, ο Σουητώνιος δεν ξέρει απολύτως τίποτα και ο Τάκιτος δεν αναφέρει ούτε μία φορά το όνομά του. Τελικά, δεν αποδεικνύεται ούτε ότι ο Νέρωνας ήταν ο εμπρηστής της Ρώμης.

Υπάρχει και μια αναφορά του Πλίνιου που έζησε στα 61-115. Σε μια επιστολή που έστειλε στον αυτοκράτορα Τραϊανό το 112 από τη Βιθυνία της Μ. Ασίας, ζητάει οδηγίες αν θα πρέπει να καταδιώξει τους χριστιανούς, που τους χαρακτηρίζει ως δεισιδαιμονία που μεγαλώνει. Εκεί αναφέρει πως το μόνο τους παράπτωμα ήταν ότι «μαζεύονταν σε ορισμένη μέρα πριν βγει ο ήλιος και ψάλλουν ο ένας μετά τον άλλο, ύμνο στον Χριστό, ωσάν Θεό». Και αυτή η αναφορά αμφισβητήθηκε από τους ιστορικούς και χαρακτηρίστηκε πλαστή. Αλλά ακόμη και αν θεωρηθεί γνήσια, αυτό που αποδεικνύει είναι πως στη Ρώμη δεν ήξεραν και πολλά πράγματα για τους χριστιανούς.

Αυτά είναι όλα κι όλα τα ιστορικά στοιχεία του 1^ο αι. και των αρχών του 2^ου αι. που επικαλούνται όσοι θέλουν να αποδείξουν την ύπαρξη του Χριστού

Όμως, η επιστήμη της ιστορίας, ακόμη και της αστικής, χρειάζεται αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία για να θεωρήσει ένα γεγονός ιστορικό. Γι’ αυτό και τα σχολικά βιβλία ιστορίας, σε όλες τις χώρες, δεν αναφέρονται στη ζωή του Ιησού. Οι μαθητές δε διδάσκονται στο μάθημα ιστορίας τίποτα για τη γέννηση και την ανάστασή του. Η σχολική ιστορία επιλέγει τη σιωπή και αφήνει το πεδίο ελεύθερο στα θρησκευτικά να επιτελέσουν τον ρόλο τους και να διδάξουν τον μύθο ως πραγματικότητα.

Τα Ευαγγέλια

Είναι σωστό πως ο χριστιανισμός ως δόγμα αρχίζει να παίρνει κάποια μορφή από τα μέσα του 2^ου αι. Τα Ευαγγέλια, επίσημα και απόκρυφα, γράφτηκαν περίπου 80 με 150 χρόνια μετά την υποτιθέμενη γέννηση του Χριστού. Ο Μπρούνο Μπάουερ λέει πως είναι αντιγραφές και πλαστογραφήσεις από ένα πρωτοευαγγέλιο και δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα στην ιστορική μελέτη. Ο Κάουτσκι, που δεν τα θεωρεί ιστορικές πηγές, δεν τα παρακάμπτει αλλά αντλεί από αυτά συμπεράσματα κοινωνιολογικού χαρακτήρα. Γράφει χαρακτηριστικά πως τα Ευαγγέλια «δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια επεξεργασία πάνω σε συλλογές από γνωμικά και ανέκδοτα».

Οι μελετητές συμφωνούν πως κανένα από τα Ευαγγέλια δεν προέρχεται από έναν σύγχρονο του Ιησού. Δεν τα έγραψαν μαθητές του. Άρα, δεν αντανακλούν την εντύπωση που προκάλεσε η ίδια η προσωπικότητα του Ιησού αλλά την εντύπωση που προκάλεσε η διήγηση για την προσωπικότητά του πάνω στα μέλη της χριστιανικής κοινότητας.

Το παλαιότερο Ευαγγέλιο είναι του Μάρκου και ακολουθούν του Λουκά, του Ματθαίου και του Ιωάννη που γράφτηκε στα μέσα του 2^ου αι. Του Μάρκου γράφτηκε μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, γιατί ο συγγραφέας παρουσιάζεται να την προφητεύει, δηλαδή, τουλάχιστο μισό αιώνα ύστερα από τη χρονολογία όπου τοποθετούνε τον θάνατο του Ιησού.

Όσο ξεμακραίνουμε από την αρχή και πηγαίνουμε από το παλαιότερο στον νεότερο Ευαγγελιστή, από τον Μάρκο στον Ιωάννη, τόσο πιο πολύ γεμάτες με θαύματα είναι οι ιστορίες των Ευαγγελίων. Στο Ευαγγέλιο του Μάρκου ο Ιησούς καλείται να σώσει τη θυγατέρα του Ιάρειου που ψυχομαχεί και αυτός λέγοντας πως η κόρη απλά κοιμάται, της δίνει το χέρι και αυτή σηκώνεται. Στο κατά Λουκά, ο Ιησούς ανασταίνει τον νέο από την Ναΐν που από ώρα είχε πεθάνει και ετοιμάζονταν να τον θάψουν. Στο κατά Ιωάννη το «τερματίζουν». Ο Ιησούς ανασταίνει τον Λάζαρο που είναι μέσα στον τάφο τέσσερις μέρες!

Τα Ευαγγέλια είναι ανιστόρητα. Ένα παράδειγμα μόνο, γιατί υπάρχουν αρκετά, είναι όταν ο Λουκάς βάζει τον Ιησού και τη Μαρία να ταξιδέψουν στη Βηθλεέμ για την απογραφή, όπου και γεννήθηκε ο Ιησούς. Όμως τέτοια απογραφή δεν έγινε ποτέ τον καιρό του Αυγούστου και η Ιουδαία έγινε ρωμαϊκή επαρχία ύστερα από την ημερομηνία που βάζουν τη γέννηση του Χριστού. Η δε σφαγή των νηπίων δεν αποδεικνύεται ιστορικά.

Χαρακτηριστικό των Ευαγγελίων είναι ότι είναι γεμάτα αντιφάσεις. Το γενεαλογικό δέντρο του Ιησού καταγράφεται με εντελώς διαφορετικό τρόπο από τον Ματθαίο και τον Λουκά. Από τα πενήντα ονόματα που παραθέτουν, μόνο δυο μέχρι τον Δαβίδ συμφωνούν μεταξύ τους. Κάθε Ευαγγέλιο παρουσιάζει διαφορετικά τη γέννηση του Χριστού, τα παιδικά του χρόνια και η βάφτισή του, τον Ιωάννη τον Βαφτιστή, τους 12 μαθητές, την Παναγία, τα θαύματά του, τη διδασκαλία του και φυσικά την ταφή και την ανάσταση. Αντιφάσεις παρατηρούνται και στις ιδέες που προβάλουν. Ενδεικτικά, στην Καινή Διαθήκη διαβάζουμε: «Αλλοίμονό σας εσάς τους χορτάτους γιατί ήρθε η ώρα να πεινάσετε». Λίγο παρακάτω γράφει: «Εσείς οι φτωχοί, αν σας χαστουκίσουν από το ένα μάγουλο, γυρίστε να σας χτυπήσουν και από το άλλο».

Η προσωπικότητα του Ιησού, το κράτος και η βία

Οι αντιθέσεις μέσα στη νέα θρησκεία ήταν πολλές και αφορούσαν κυρίως το πρόσωπο του Ιησού. Η συζήτηση για τη φύση και την προσωπικότητά του, έθετε αυτόματα στο περιθώριο τη συζήτηση για το αν ήταν ιστορικό πρόσωπο. Σήμερα, όσοι παρουσιάζουν τον Ιησού ως επαναστάτη, ασκώντας τάχα κριτική στην ιδέα περί θεανθρώπου, αποδέχονται ότι ήταν ιστορικό πρόσωπο. Ακόμη κι αν δεν τον θεωρούν θεό αλλά προικισμένο άνθρωπο, πιστεύουν πως ο χριστιανισμός δημιουργήθηκε απ’ τη δράση και τις ιδέες του. Όμως, καμιά θρησκεία δεν είναι γέννημα προσώπων αλλά ιδεολογικό αποτέλεσμα των συνθηκών κάθε εποχής.

Ο Κωνσταντίνος, που ονομάστηκε Μέγας και Άγιος, που δολοφόνησε κάμποσους για να εξασφαλίσει τον θρόνο του, που πίστευε στον Μίθρα, τον Πέρση θεό του φωτός, γρήγορα κατάλαβε πως η νέα θρησκεία του Ναζωραίου ήταν για την αυτοκρατορία του πολύ χρήσιμη ιδεολογία. Μετά το διάταγμα των Μεδιολάνων, άρχισε να τοποθετεί χριστιανούς σε θέσεις κλειδιά της διοίκησης εκτοπίζοντας τους εθνικούς. Συγκάλεσε την πρώτη οικουμενική σύνοδο το 325 στην οποία ήταν πρόεδρος, ενάντια στον Άρειο που ισχυριζόταν πως ο Ιησούς δεν είναι θεός. Η σύνοδος αποφάνθηκε πως ο Ιησούς είναι θεός ομοούσιος με τον πατέρα του, ο Άρειος ηττήθηκε και φαίνεται ότι πέθανε δηλητηριασμένος από τους ανθρώπους του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Αθανάσιου, ο οποίος ανακηρύχθηκε Άγιος.

Τη δεύτερη οικουμενική σύνοδο συγκάλεσε ο Μέγα Θεοδόσιος. Αυτή αποφάνθηκε για την τριαδικότητα του Θεού και ότι η εκκλησία είναι ο εκπρόσωπός του επί της Γης. Ο χριστιανισμός γίνεται η επίσημη θρησκεία του κράτους και οι πολίτες της αυτοκρατορίας έπρεπε να συμμορφωθούν και να γίνουν χριστιανοί. Η τρίτη οικουμενική σύνοδος ξεκαθάρισε πως η Παναγία είναι Θεοτόκος και όχι Χριστοτόκος. Η τέταρτη οικουμενική σύνοδος στρέφεται ενάντια στον Μονοφυσιτισμό που έλεγε πως ο Χριστός δεν είναι άνθρωπος παρά μόνο Θεός. Η πέμπτη οικουμενική σύνοδος γίνεται επί Ιουστινιανού και χαρακτηρίζεται από τη νίκη της Ανατολικής επί της Δυτική εκκλησίας.

Τα Ευαγγέλια μετά από κάθε οικουμενική σύνοδο, έγιναν αρκετές, τροποποιούνταν-προσαρμόζονταν για να ταιριάζουν με τις αποφάσεις. Κάθε φορά οι ηττημένοι διώκονταν. Σκληροί νόμοι όριζαν ποιος είναι ορθόδοξος και ποιος αιρετικός. Όσοι χαρακτηρίζονταν αιρετικοί καθαιρούνταν από τις θέσεις που κατείχαν, δημεύονταν η περιουσία τους και συχνά έβρισκαν τραγικό θάνατο. Πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων κρέμονταν απειλητικά ο γήινος νόμος και ο «ιερός» λόγος!

Ο Ένγκελς γράφει πως ο χριστιανισμός ως παγκόσμια θρησκεία (όπως και ο μωαμεθανισμός) «γεννήθηκε περισσότερο ή λιγότερο τεχνητά», εξαπλώθηκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία «γιατί ανταποκρινόταν στην οικονομική, πολιτική και ιδεολογική κατάσταση» και ως το τέλος του μεσαίωνα οι άνθρωποι «δεν γνώριζαν καμιά άλλη μορφή ιδεολογίας παρά μόνο τη θρησκεία και τη θεολογία». «Ο μεσαίωνας είχε προσαρτήσει στη θρησκεία όλες τις άλλες μορφές της ιδεολογίας: τη φιλοσοφία, την πολιτική, τα νομικά, που έγιναν υποδιαιρέσεις της θεολογίας. Μ’ αυτό ανάγκαζε κάθε κοινωνική και πολιτική κίνηση να παίρνει θεολογική μορφή». Κανείς δεν μπορούσε να αμφισβητήσει τον Θεό, τα πρόσωπα της Αγίας Γραφής και τον θεϊκό χαρακτήρα της εκκλησίας που έπρεπε να στέκει πάνω και έξω από κάθε ανθρώπινη κριτική.

Η αμφισβήτηση της ιστορικότητας του Ιησού

Τον 18^ο αιώνα, ο αστικός διαφωτισμός αρχίζει να καλλιεργεί την αντίληψη πως μπορεί να γίνει επιστημονική έρευνα για τη γέννηση του χριστιανισμού. Από την αρχή φάνηκε πω η αστική τάξη δε θέλησε να δημιουργήσει καινούρια θρησκεία ούτε να καταστρέψει αυτή που υπήρχε. Απλά συγκρούστηκε με τον χριστιανισμό και την εκκλησία τόσο όσο χρειαζόταν για να προωθήσει τη δική της εξουσία.

Πρώτος ο Άγγλος Gibbon (1774) παρατηρεί ότι «κανένας από τους σύγχρονους του Ιησού δεν αναφέρει τίποτε γι’ αυτόν που λένε πως έκανε τόσο καταπληκτικά πράγματα». Ο Γάλλος Ντυμπουί (1794) είναι ο πρώτος που αρνιέται την ύπαρξη του Χριστού και θεωρεί πως η ζωή του έχει την καταγωγή της στις αρχαίες λατρείες του ήλιου. Ο Μπρούνο Μπάουερ (μαθητής του Χέγκελ) υποστήριξε πως ο Ιησούς είναι φανταστικό πρόσωπο. Τόνισε το γεγονός ότι κανείς εβραίος ή ειδωλολάτρης δεν αναφέρει τίποτε για το πρόσωπο του ηγέτη του χριστιανισμού και παρατήρησε τις αντιφάσεις των Ευαγγελίων. Ο Καρλ Κάουτσκι με το σπουδαίο έργο του «Η καταγωγή του χριστιανισμού» αποδεικνύει ότι ο Ιησούς δεν είναι ιστορικό πρόσωπο, εξηγεί την καταγωγή του χριστιανισμού και τις αιτίες που κυριάρχησε και έγινε παγκόσμια θρησκεία.

Στην Ελλάδα, ο Γ. Κορδάτος γράφει για το βιβλίο του Κάουτσκι πως «είναι ένα από τα καλύτερα έργα της μαρξιστικής κοινωνιολογίας». Στο έργο του «Αρχαίες θρησκείες και χριστιανισμός» υποστηρίζει πως ο Ιησούς είναι μυθικό πρόσωπο. Αυτή του η άποψη διαχέεται σε όλα τα βιβλία του. Δε χρησιμοποιεί ούτε τις συντομογραφίες π.Χ. ή μ.Χ. όταν γράφει ημερομηνίες. Όμως, στο βιβλίο «Ιησούς Χριστός και χριστιανισμός», που εκδόθηκε μετά τον θάνατό του, εμφανίζεται υπέρ της ιστορικότητας του Ιησού και αγνοεί εντελώς τον Κάουτσκι. Μάλιστα, βγάζει και συμπεράσματα για το πώς ήταν η εξωτερική εμφάνιση του Χριστού! Ο Θ. Μάρας, που έχει μελετήσει το έργο του δασκάλου, όπως αποκαλεί τον Κορδάτο, αφήνει υπονοούμενα για τον ρόλο του εκδότη. Σε κάθε περίπτωση, η προσφορά του Κορδάτου στη μελέτη του συγκεκριμένου ζητήματος είναι σημαντική.

«Η θρησκευτική αθλιότητα είναι ταυτόχρονα η έκφραση της πραγματικής αθλιότητας και η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική αθλιότητα. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεσμένου δημιουργήματος, το θυμικό ενός άκαρδου κόσμου, όπως είναι το πνεύμα μη πνευματικών καταστάσεων. Είναι το όπιο του λαού.» Καρλ Μαρξ

Η μεταφυσική και τα θαύματα παραμένουν δοκιμασμένες μέθοδοι για τη χειραγώγηση των ανθρώπων. Έτσι, στη χώρα μας, η «Αγία και Τίμια Ζώνη της Παναγίας» περιοδεύει κατά καιρούς στα νοσοκομεία για να παρηγορήσει τους ασθενείς, αποδεικνύοντας πως η θρησκεία ανδρώνεται πατώντας στην απελπισία των ανθρώπων. Η θρησκεία συνδράμει την εξουσία για να έχει τον φτωχό λαό κάτω από ζυγό.

Η θεολογία προσπαθεί να εκτοπίσει την ιστορία. Όσοι ενδιαφέρονται να διαβάσουν για τον χριστιανισμό ως ιστορικό φαινόμενο, θα διαπιστώσουν πως η ιστορική μελέτη έχει μείνει πολύ πίσω. Ο χρόνος μοιάζει να σταματά στον Κάουτσκι και στην Ελλάδα στον Κορδάτο. Με κόπο βρίσκει κάποιος τα βιβλία τους αφού δεν υπάρχουν νεότερες εκδόσεις τους. Αντίθετα, πλήθος θεολογικών μελετών εκθέτονται στις προθήκες των βιβλιοπωλείων και αναρτώνται στο διαδίκτυο.

Σε ζητήματα θρησκείας παρεμβαίνει ιδεολογικά και ο φασισμός. Εδώ υπάρχουν δυο τάσεις. Η μία τάση προσεγγίζει την εκκλησία και τον χριστιανισμό και πολεμά με μανία τους άθεους κομμουνιστές. Η θρησκοληψία συναντιέται με τον εθνικισμό και τον φασισμό. Στους κύκλους του φασισμού παρεισφρέει ο σατανισμός, που είναι η πιο σκοταδιστική μορφή θρησκευτικότητας. Η άλλη τάση κηρύττει τον πόλεμο στον χριστιανισμό και αμφισβητεί την ιστορικότητα του Χριστού, με αναφορές στον Μπάουερ, που ως δεξιός ιδεαλιστής είναι ανεκτός στο φασιστικό κοινό. Πίσω από την αμφισβήτηση Χριστού και χριστιανισμού, οι φασίστες δείχνουν το μίσος τους για τους εβραίους. Θεωρούν τον χριστιανισμό πλευρά της εβραϊκής συνομωσίας. Οι φασίστες δεν είναι άθεοι αλλά αντισημίτες. Δεν είναι τυχαίο που η λατρεία του αρχαίου δωδεκάθεου βρίσκει οπαδούς σε φασιστικούς εθνικιστικούς χώρους. Μια και η φασιστική προπαγάνδα είναι η τέχνη του συνειδητού ψέματος, δεν εκπλησσόμαστε όταν διαβάζουμε σε φασιστικές ιστοσελίδες πω ο Λένιν ήταν οπαδός της ιστορικότητας του Ιησού και ότι καταδίωκε αυτούς που είχαν αντίθετη άποψη!

Για τη στάση των κομμουνιστών απέναντι στη θρησκεία, ο Λένιν γράφει: «πρέπει να ξέρουμε να αγωνιζόμαστε κατά της θρησκείας και γι’ αυτό πρέπει να εξηγήσουμε υλιστικά την πηγή της πίστης και της θρησκείας μέσα στις μάζες. Την πάλη κατά της θρησκείας δεν μπορούμε να την περιορίζουμε σε ένα αφηρημένο ιδεολογικό κήρυγμα, δεν μπορούμε να την ανάγουμε σε ένα τέτοιο κήρυγμα. Την πάλη αυτή πρέπει να την συνδέσουμε με την συγκεκριμένη πρακτική του ταξικού κινήματος που αποβλέπει στην εξάλειψη των κοινωνικών ριζών της θρησκείας».

Έτσι, δίπλα στο «Χριστός ανέστη» που θα ακουστεί αυτές τις μέρες του ορθόδοξου Πάσχα, υπάρχει και το ερώτημα «αν ο Χριστός εγεννήθη».

Από τις παραδόσεις που συνοδεύουν την «εβδομάδα των παθών και της ανάστασης», ας κρατήσουμε μόνο τον οβελία με την τσίκνα του. Αν βρεθούν χρήματα για την αγορά του κι αν δεν βρέξει να χαλάσει το έθιμο!

Β.Δ.

Αθήνα, Απρίλης 2019

Βιβλιογραφία

Καρλ Κάουτσκι, Η καταγωγή του χριστιανισμού, εκδ. Αναγνωστίδη

Θωμάς Μάρας, Οι αντιφάσεις της Καινής Διαθήκης, εκδ. Σμυρνιώτη

Γιάννης Κορδάτος, Αρχαίες θρησκείες και χριστιανισμός, εκδ. Μπουκουμάνη

Φρίντριχ Ένγκελς, Λουδοβίκος Φοϋερμπάχ, εκδ. Θεμέλιο

Άρθρα από το διαδίκτυο

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ