Μια τυχαία (;) επιλογή

0

Το πρώτο που μπήκε στη βαλίτσα ήταν οι “Δοσίλογοι”, του Μενέλαου Χαραλμπίδη. Αγορασμένο τον περασμένο Μάρτη, όταν εμφανίστηκαν οι συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής και η συζήτηση είχε φουντώσει.

Το δεύτερο, ήταν το “Palestine” του Joe Sacco, αγορασμένο επίσης τον περασμένο Μάρτη, στο πλαίσιο εκδηλώσεων του βιβλιοπωλείου “Εκτός των Τειχών” για την ένατη τέχνη, με τίτλο “Εκτός καρέ”.

[Το παρόν κείμενο περιέχει τοποθέτηση “προϊόντος”: και τα δύο βιβλία αγορασμένα από το βιβλιοπωλείο “Εκτός των Τειχών”, Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια.]

Αυτή ήταν μια τυχαία επιλογή, βιβλίων που έμεναν αδιάβαστα στη βιβλιοθήκη, περιμένοντας (και αυτά!) τις ημέρες άδειας του Αυγούστου.

Ήταν όμως και μια “τυχαία” επιλογή, αφού αυτά -και ορισμένα ακόμη αντίστοιχα-, και όχι κάποια άλλα βιβλία, βρήκαν το δρόμο, αρχικά για τη βιβλιοθήκη και στη συνέχεια για τη βαλίτσα…

Σίγουρα τυχαία ήταν η σειρά με την οποία διαβάστηκαν, πρώτα οι “Δοσίλογοι” και μετά το “Palestine”.

Στους “Δοσίλογους”, ο Χαραλαμπίδης αναφέρει πολλά και ενδιαφέροντα. Τέσσερα αστεράκια.

Πιάνεις μετά το “Palestine” (άλλα τέσσερα αστεράκια) και έρχεται το deja vu…

Οι ομοιότητες, στα όρια του copy-paste, είναι αποκαλυπτικές.

Οι δοσίλογοι της Αθήνας του ‘40 και οι έποικοι της Παλαιστίνης του ‘90 μπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι που δύσκολα ξεχωρίζει. Ίδια η τρομοκρατία, η απειλή, η καταστροφή, οι δολοφονίες, οι καταδόσεις. Στους δρόμους της κατειλημμένης Δυτικής Όχθης και στους δρόμους της κατειλημμένης Αθήνας, με διαφορά 50 χρόνων εκτυλίσσονται πανομοιότυπες σκηνές. “Βγείτε από τα σπίτια σας, βρωμόσκυλα!”... Η τρομοκρατία απέναντι στους αντιστεκόμενους λαούς, ίδια. Ίδια και τα βαρέλια-αποχωρητήρια στα πηγμένα από “τρομοκράτες” κελιά. Ίδια και τα βασανιστήρια, λες κι έχουν παρακολουθήσει τα ίδια σεμινάρια…

Με μια έννοια, έχουν πράγματι παρακολουθήσει τα ίδια σεμινάρια.

Εκείνα των υποτακτικών του ιμπεριαλισμού, που προσφέρονται δωρεάν για να επιστραφούν στο πολλαπλάσιο (“κερνάει τσιγάρο, μα πουλάει τη φωτιά”, έγραφε κάποτε ο Άλκης Αλκαίος).

Να, λοιπόν, μερικές ακόμη “τυχαίες” επιλογές. Όσων προσδένουν το μέλλον των λαών στα συμφέροντα των μεγαλύτερων εγκληματιών του πλανήτη, εξασφαλίζοντας τη διαιώνιση της κυριαρχίας τους, περνώντας από δρόμους και θάλασσες πλημμυρισμένες στο αίμα.

Δυστυχώς για όλους αυτούς, οι ομοιότητες δεν σταματούν εκεί. Συνεχίζουν στην αποφασιστικότητα των λαών! Στο πείσμα τους, στην πάλη τους για λευτεριά. Στην αλληλεγγύη.

Στην επιλογή (όχι τυχαία!) να δώσουν ότι τους απομένει για να πάρουν πίσω τον τόπο τους. Από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Σούδα! Από τη Μεσόγειο Θάλασσα μέχρι τον Ιορδάνη Ποταμό!

Ε.Β

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καταδικάζουμε τα θεοκρατικά καθεστώτα, από όπου κι αν προέρχονται…

0

«Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε σε ένα έθνος που συγκροτεί τρομοκρατικούς στρατούς να κατέχει τέτοια όπλα, μια τέτοια προοπτική θα τους επέτρεπε να εκβιάσουν τον κόσμο.»

«Το καθεστώς αυτό είναι το κυρίαρχο κράτος-χορηγός της τρομοκρατίας.»

«Οι αρχές πρέπει να σταματήσουν να χρησιμοποιούν βία ενάντια σε ειρηνικούς διαδηλωτές.»

«Το κράτος πρέπει να συμμορφωθεί με τις διεθνείς υποχρεώσεις.»

«Η καταστολή του ίδιου του τού λαού από το καθεστώς είναι σοκαριστική.»

«Ο αποκλεισμός χιλιάδων υποψηφίων στερεί από τον λαό μια πραγματική επιλογή.»

«Ο λαός στερήθηκε μια ελεύθερη και δίκαιη εκλογική διαδικασία.»

«Ελέγχει το δικαστικό σώμα και διορίζει τους επικεφαλής κρίσιμων κρατικών οργάνων, ελέγχει όλους τους υποψηφίους για δημόσια αξιώματα.»

Η ορθή επιμέλεια κειμένων θα μας υποχρέωνε κανονικά να βάλουμε αποσιωπητικά σε ορισμένα σημεία των παραπάνω παραθέσεων, ώστε να επισημαίνεται η παράλειψη κάποιων λέξεων. Παραβιάσαμε εσκεμμένα αυτούς τους κανόνες, για να μην κάνουμε… spoiler για τη συνέχεια…

Υπάρχει ένα τηλεπαιχνίδι, στο οποίο ο παρουσιαστής ξεκινάει τις ερωτήσεις του προς τους συμμετέχοντες με τη φράση: «Ρωτήσαμε εκατό ανθρώπους και ψάχνουμε τις δημοφιλέστερες απαντήσεις…». Αν η ερώτηση που απευθύνθηκε στους εκατό ανθρώπους ήταν «σε ποιο κράτος αναφέρονται οι παραπάνω παραθέσεις», δεν θα μπορούσαν άνετα οι δημοφιλέστερες απαντήσεις να βρίσκονταν -κατά περίπτωση και ανάλογα με την επικαιρότητα- ανάμεσα στο Ισραήλ, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Ελλάδα; Φυσικά και θα μπορούσαν. Ακριβώς όπως θα μπορούσε να βρίσκεται στις δημοφιλέστερες απαντήσεις και το Ιράν… Το οποίο είναι και η σωστή απάντηση, καθώς όλες οι παραπάνω δηλώσεις έχουν γίνει από αξιωματούχους των ΗΠΑ και της ΕΕ, θέλοντας να καταδείξουν το… αποκρουστικό πρόσωπο του θεοκρατικού κράτους.

Είναι, πάντως, εντυπωσιακό το πως τα «πολιτισμένα και δημοκρατικά» κράτη προσπαθούν να τη βγάλουν καθαρή και να εξακολουθούν να υπερηφανεύονται για τις αρχές του διαφωτισμού που, όπως λένε τα βιβλία, επηρέασαν βαθιά την πολιτική, την επιστήμη και τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Δύση. Που, σε σύγκριση με τους απολίτιστους μουλάδες της Ανατολής και τους αδίστακτους βασιλιάδες του Κόλπου, φέρνουν τις ΗΠΑ και την ΕΕ στην πρώτη θέση της ηθικής υπεροχής. Πολύ περισσότερο, που κατόρθωσαν να δημιουργήσουν -γύρω από την εβραϊκή θρησκεία- ένα κράτος-πρότυπο δυτικής δημοκρατίας στην καρδιά του αραβικού κόσμου.

Υπεροχή λοιπόν, πολιτισμός και δημοκρατία, σε αντίθεση με τον θεοκρατικό μεσαίωνα της Μέσης Ανατολής. Για τις δύο αυτές πλευρές, θα μπορούσαμε να συζητάμε πολλές ώρες…

Για το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν που διενεργεί μεν εκλογές, αλλά ο ανώτατος ηγέτης ορίζει, ελέγχει και φιλτράρει τους υποψήφιους. Ενώ οι ποσοστώσεις, οι οικονομικές απαιτήσεις και η υποχρεωτική «δήλωση μετάνοιας» στην ελληνική κοινοβουλευτική διαδικασία είναι χαρακτηριστικά που ευνοούν την πλατιά δημοκρατική συμμετοχή και εκλογή…

Για τις μοναρχίες των χωρών της Μέσης Ανατολής, που μεταβιβάζουν την εξουσία από πατέρα σε γιό, ενώ το Μπους, Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Καραμανλής είναι απλή συνωνυμία.

Για τα έθνη που «συγκροτούν τρομοκρατικούς στρατούς» και «εκβιάζουν», από τον Περσικό Κόλπο έως τη Λατινική Αμερική, από το Ιράκ έως τη Βενεζουέλα, ενάντια στο «διεθνές δίκαιο».

Για τους Φρουρούς της Επανάστασης που μας ενημέρωσαν ότι η πανδημία ήταν μια «βιολογική επίθεση» από τις ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν, και για τον πρόεδρο Τραμπ που αντιπαρέβαλε ότι ήταν ένα «βιολογικό όπλο» κατασκευασμένο σε κινέζικο εργαστήριο (αντιμετωπίσιμο όμως με… κατάποση χλωρίνης…).

Για τις επιτροπές λογοκρισίας από τις οποίες πρέπει να αδειοδοτηθεί κάθε βιβλίο πριν εκδοθεί και διακινηθεί στο Ιράν, και την υποχρεωτική αφαίρεση κάθε βιβλίου που αναφέρεται σε ζητήματα συμπερίληψης και ισότητας από στρατιωτικές βιβλιοθήκες και ομοσπονδιακά ιδρύματα των ΗΠΑ, που επέβαλε η διοίκηση Τραμπ.

Για τους δολοφονημένους Ιρανούς, θύματα του βίαιου καθεστώτος, και τον Τζορτζ Φλόιντ, τη Ρενέ Γκούντμαν και τον Άλεξ Πρέττι στις ΗΠΑ, τον Σεντρίκ Σουβιάτ και τον Ναέλ Μερζούκ στο Παρίσι, τον Κρις Κάμπα και τον Τζερμέν Μπέικερ στο Λονδίνο, τον Γρηγορόπουλο, τον Σαμπάνη, τον Τεμπονέρα, τους εκατοντάδες νεκρούς εργάτες στα εργοτάξια της αιματοβαμμένης δυτικής ανάπτυξης.

Για όλα αυτά, που δεν έρχεται να απαντήσει το 1 δισεκατομμύριο δολάρια που δαπανήθηκε σε βόμβες εναντίον του Ιράν το πρώτο εικοσιτετράωρο. Για όλα αυτά που δεν έχει στόχο να λύσει η σφαγή του ιρανικού λαού και ο ασκός του Αιόλου που ανοίγει διάπλατα για τους λαούς της περιοχής και όχι μόνο. Για τη Δύση που θέλει να επιβάλει το δικό της καθεστώς, ζωγραφισμένο κι αυτό με τα ίδια χρώματα του πολέμου και της φρίκης.

Πολύ περισσότερο, θα μπορούσαμε να συζητάμε πολλές ώρες για τους κατά τόπους θεούς. Αυτούς που «αδειοδοτούν» τους ηγέτες, που καθοδηγούν τις πολιτικές τους, εξασφαλίζουν την ύπαρξή τους. Αυτούς που ορίζουν νόμιμες και παράνομες συμπεριφορές για τους λαούς. Εκεί τον λένε Αλλάχ, εδώ τον λένε Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ή/και Ευρωπαϊκή Ένωση. Το προσκύνημα είναι ίδιο, σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν βρίσκεσαι, σε όποιον απ’ τους δύο θεούς κι αν πιστεύεις…

Όπως ίδιος είναι και ο πόθος των λαών για ειρήνη και προκοπή, για ζωή και ελευθερία. Όπως ίδιος είναι και ο σκουπιδοντενεκές της ιστορίας, όπου οι λαοί θα πετάξουν τον κάθε καταπιεστή τους.

Ε.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

12 Φλεβάρη: 14 χρόνια από μια μεγαλειώδη συγκέντρωση

6

 

12 Φεβρουαρίου 2012, ημέρα Κυριακή, και η κυβέρνηση Παπαδήμου ψήφιζε το 2ο μνημόνιο. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύριζαν την πλατεία Συντάγματος. Μια μεγαλειώδης συγκέντρωση που, για άλλη μια φορά, πνίγηκε στην άγρια καταστολή και στα δακρυγόνα. Μια διαδήλωση που στάθηκε επί ώρες στην πλατεία Συντάγματος, με χιλιάδες διαδηλωτές, παρά τα χημικά και την τρομοκρατία, να παραμένουν σε ατελείωτα «πίσω – μπρος», στην οδό Αμαλίας. Ο λαός της Αθήνας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο έδινε τη μάχη του ενάντια την εξαθλίωση της ζωής του. Και όχι μόνο, σε όλη τη χώρα χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονταν στους δρόμους και τις πλατείες.

Είχε προηγηθεί μια ολόκληρη περίοδος όπου ο ελληνικός λαός βρέθηκε κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις. Οι απεργίες του Μαρτίου του 2010,  η απεργία της 29 Απριλίου, οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς, η μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μαΐου, οι μαζικές καθημερινές συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος, από τις 25 Μαΐου, η απεργία της 28-29 Ιουνίου, που πνίγηκε στα χημικά, οι συγκεντρώσεις στις παρελάσεις... Μια ασταμάτητη περίοδος διαδηλώσεων, απεργιών και κινητοποιήσεων που συνεχίστηκε όλο το 2011 για να φτάσουμε στην απεργιακή συγκέντρωση της Παρασκευής 10 Φεβρουαρίου και στη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2012.  Μια τεράστια κινητοποίηση που αποδεικνύει ότι ο λαός έχει δυνατότητες, με την οποία, όμως, φρόντισε ο ΣΥΡΙΖΑ να τραβήξει την αυλαία, οδηγώντας τη λαϊκή αγανάκτηση στις… κάλπες. Μια στιγμή από την οποία ξεκίνησε το αφήγημα περί «ενός νόμου και ενός άρθρου», οι αυταπάτες του εύκολου κοινοβουλευτικού δρόμου και η …γνωστή συνέχεια του δημοψηφίσματος και του 3ου μνημονίου!

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διαγραφές Φοιτητών | Μέχρι που φτάνει η υπευθυνότητα της κυρίαρχης φοιτητικής αριστεράς; Ως την ανυπαρξία της!

0

Οι 391 διεγραμμενοι φοιτητές στο Ηράκλειο, ήταν "αιώνιοι";

Οι 1.935 στο Μαθηματικό Πάτρας και οι 682 στο Οικονομικό, ήταν "ανενεργοί";

Οι 411 στο Χημικό Ιωαννίνων, "δεν ήθελαν να τελειώσουν τις σπουδές τους";

Οι 315 στο Παιδαγωγικό Ρεθύμνου, δεν πρόλαβαν να κάνουν αίτηση εξαίρεσης από τις διαγραφές;

Κάθε μέρα ολοένα και παραπάνω τμήματα ανακοινώνουν τους οριστικά διαγραφεντες φοιτητές. Και όλα αυτά ενώ μετράμε την 4η συνεχόμενη φορά...αριστερά στα πανεπιστήμια. Όχι αυτή του ΣΥΡΙΖΑ. Την άλλη, την "αυθεντική", της ΠΚΣ. Αλλά και οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις, που κάθε λίγο μπερδεύονται και περνάνε τον ίσκιο τους για μπόι. Που όταν περνάει ένας νόμος, μας καθησυχάζουν ότι δεν θα τολμήσει η κυβέρνηση να τον εφαρμόσει. Ότι θα τον αφήσουν οι ίδιες στα χαρτιά. Και άμα κάνουν καμία έκπληξη και ρίξουν το πρόταγμα της ανατροπής του...τριγυρνάνε πίσω από τους πρυτάνεις και τους καθηγητές, ζητώντας τους να πάρουν καταδικαστικές αποφάσεις. Και όσο  παρακαλάνε, τόσο τα τμήματα των καθηγητών θα δίνουν λίστες με διεγραμμενους, τόσο οι πρυτανειες θα βάζουν τους μπάτσους μέσα να δέρνουν φοιτητές... Ακόμα και τους ίδιους, αυτούς που ελπίζουν στην υπεύθυνη στάση της "ακαδημαϊκής κοινότητας". Κανείς δεν γλιτώνει από τις συλλήψεις και τα πειθαρχικά. Συμπληρωματικά στην "υπεύθυνη" αριστερά, λειτουργεί και η πλειοψηφία των αναρχικών συλλογικοτήτων που παρεμβαίνουν στους σχολές. Μέσω της ουσιαστικής απουσίας τους από την προσπάθεια ενεργοποίησης των συλλόγων, αναλώνονται σε κινητοποιήσεις δανεικου περιεχομένου από τον ρεφορμισμό. Πλέον ούτε κάποια μορφικά θεαματική κίνηση δεν σκαρφίζονται μήπως και γοητεύσουν τους αγωνιστές φοιτητές.

Θα φανταζόταν κανείς ότι αυτές τις μέρες έχει σημάνει συναγερμός στις σχολές. Η κατάσταση όμως στους συλλόγους είναι ενδεικτική της στάσης της κυρίαρχης αριστεράς. Της αριστεράς που την χτυπάνε και γυρνάει και το άλλο μάγουλο. Πριν ακόμα περάσει ο τελευταίος νόμος, προλάβαινε την κυβέρνηση και ζητούσε μεταβατικές διατάξεις, εμβόλιμες εξεταστικές, παρατάσεις διαγραφών, διευκολύνσεις όσων προσπαθούν να πάρουν πτυχίο. Λες και όσοι τώρα πετάχτηκαν εκτός, μπήκαν στο πανεπιστήμιο γιατί δεν θέλαν να πάρουν πτυχίο. Λες και δεν αναγκάστηκαν να παρατήσουν τις σπουδές λόγω των ταξικών φραγμών, λόγω των αντιεκπαιδευτικων και αντικοινωνικών ρυθμών φοίτησης, λόγω της ανάγκης τους να εργάζονται παράλληλα ή και σε αντιπαράθεση με τις σπουδές τους. Αυτοί που κάποτε ήταν "ενεργοί" λοιπόν είναι οι σημερινοί διαγραφεντες.

Φαίνεται λοιπόν πως για αυτές τις δυνάμεις του διαχωρισμού "ενεργών-ανενεργών" φοιτητών, δεν χρειάζεται να κινηθεί το φοιτητικό κίνημα να ανατρέψει τις διαγραφές. Δεν έχει νόημα μιας και όσοι θέλαν να συνεχίσουν, χωρεσανε σε μια μεταβατική ρύθμιση της Ζαχαράκη.

Κόντρα στην προπαγάνδα της κυβέρνησης, κόντρα στον καθωσπρεπισμό και την ηττοπάθεια των κυρίαρχων αριστερών δυνάμεων. Οι φοιτητές πρέπει να οργανωθούμε μέσα από τους συλλόγους μας με συνελεύσεις και καταλήψεις. Όπως πριν δυο χρόνια ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Να ξανά βγούμε στους δρόμους μαζικά όπως ενάντια στο νόμο Κεραμεως το 2021 που δεν μας γυρνούσε σπίτι μας ούτε η καταστολή και οι μπάτσοι της κυβέρνησης. Όπως κάναμε στις κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη. Όπως αγωνίζονται αυτές τις μέρες οι αγρότες!

Μ.Λ. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ΕΛΓΑ «έφαγε» τον διάλογο!

0

 Με χιλιάδες τρακτέρ στο δρόμο, με χιλιάδες παραγώγους στα μπλόκα, με την πλειοψηφία του λαού να στηρίζει και τα αιτήματα των αγροκτηνοτρόφων και τις μορφές πάλης τους, με την οργή να ξεχειλίζει, ο ΕΛΓΑ «κατά λάθος» πήρε τα χρήματα από τους λογαριασμούς των αγροτών! Πώς γίνεται τα «λάθη» να γίνονται πάντα προς τη μία πλευρά!

«Τεχνικό λάθος» της τράπεζας; Επίδειξη αλαζονείας της κυβέρνησης; Πολιτική πυγμής του ΕΛΓΑ; Ό,τι και να ήταν, οδήγησε στο να ξεχειλίσει η οργή στα μπλόκα, αναγκάζοντας τις συνδικαλιστικές ηγεσίες των αγροτών να δηλώσουν ξεκάθαρα ότι δεν πάνε στο διάλογο, ενώ η οργή αυτή εκφράζεται και στην σκλήρυνση μορφών πάλης κάποιων μπλόκων.

Η περίπτωση αυτή δεν είναι τυχαία. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση της ΝΔ μέσα στο στενό πλαίσιο της οικονομικής πολιτικής της ΕΕ, δεν μπορεί να δώσει «τόσο-όσο» που να σπάσουν τα μπλόκα, δείχνει ότι στενεύουν τα όρια άσκησης πολιτικής από τη μεριά του κεφαλαίου. Το γεγονός ότι ένα «ατυχήματα» όπως αυτό με τον ΕΛΓΑ «έφαγε» το διάλογο την στιγμή που από διάφορα μπλόκα ακούγονταν ότι τα μέτρα Τσιάρα «είναι σε θετική κατεύθυνση», δείχνει ότι στενεύουν τα όρια κίνησης των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Όλα αυτά είναι μια εκδήλωση της όξυνσης της ταξικής πάλης. Τέτοιες εκδηλώσεις της ταξικής πάλης θα πρέπει να τις συνηθίσουμε. Έχουν να δουν πολλά τέτοια ακόμα τα μάτια μας. Γενικά τα πράγματα πρόκειται να στενέψουν…

Κώστας Καμαρέτσος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Οι διμοιρίες των ΜΑΤ και η Αστυνομία φύλαγε την κατάληψη του Ευαγγελισμού στο Ηράκλειο και τους αγρότες στα μπλόκα..»

0

 

Στην παραπάνω φράση που ειπώθηκε ξεκάθαρα από έναν από τους γνωστούς τηλεπερσόνες της ΕΛ.ΑΣ για τα γεγονότα στα Βορίζια, βρίσκεται η μια πλευρά της αιματοχυσίας που διαδραματίστηκε στο χωριό αυτό, που βρίσκεται στου πρόποδες του Ψηλορείτη. Οι ενδείξεις του τι μπορεί να επακολουθήσει υπήρχαν από την προηγούμενη βραδιά, με την τοποθέτηση εκρηκτικού μηχανισμού σε σπίτι της μίας από τις δύο εμπλεκόμενες πλευρές. Αν σε αυτό προσθέσουμε ένα ολόκληρο προηγούμενο διάστημα, συμπλοκών, απειλών και αντεγκλήσεων για τα οποία ήταν ενήμερη η αστυνομία, κάθε άλλο παρά «μη αναμενόμενη» ήταν αυτή η εξέλιξη και για αυτό από την πρώτη στιγμή, στο νοσοκομείο, συγγενείς των θυμάτων, οργισμένοι στράφηκαν εναντίον των αστυνομικών δυνάμεων που δεν έκαναν τα αυτονόητα.  

Προφανώς δεν πέφτουμε από τα σύννεφα που η ΕΛ.ΑΣ σε ένα χωριό με τέτοιο ιστορικό έντασης και μετά από την τοποθέτηση της βόμβας δεν έστειλε, ούτε για τα προσχήματα, αστυνομικές δυνάμεις μέχρι να ηρεμίσουν τα πνεύματα. Οι προτεραιότητες για το σύστημα που εκπροσωπεί η ΕΛ.ΑΣ και οι εντολές που παίρνει από την κυβέρνηση είναι αποφασιστικά και ξεκάθαρα ενάντια σε όσους αντιστέκονται. Τα αυγά που έφαγε ο Βορίδης στο Ηράκλειο αποδόθηκαν στην κατάληψη του Ευαγγελισμού, που έπρεπε να εκκενωθεί. Οι αγρότες στα μπλόκα έπρεπε να είναι σε αυστηρή επιτήρηση μην και «παρεκτραπούν». Σε όλη τη χώρα το ίδιο σκηνικό. 14 μήνες φυλάκιση σε φοιτητή γιατί έγραψε σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», καταστολή στις διαδηλώσεις, απαγόρευση συγκεντρώσεων στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, πειθαρχικά και διώξεις σε όσους αντιστέκονται στην κυβερνητική πολιτική. 

Ο κατάλογος δεν έχει τέλος και ο κοινός παρονομαστής είναι ότι το σύστημα επειδή γνωρίζει ότι η κρίση βαθαίνει μέσα στο λαό και ότι δεν μπορεί να πείσει, ούτε να χτίσει κοινωνικές συμμαχίες, όπως έκανε παλιότερα,  χρησιμοποιεί τη δικαστική εξουσία και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς σε έργο για την «δια ροπάλου» συμμόρφωση. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο η - και καλά - ασφάλεια του πολίτη πάει περίπατο.

Αν αυτή είναι η μία πλευρά που αναδεικνύεται μέσα από το φονικό στα Βορίζια. Η  άλλη, που ενώ προβάλλεται ως πιο τοπικού χαρακτήρα (βεντέτα), είναι και αυτή γέννημα της κεντρικής πολιτικής που εφαρμόζεται από τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Οπλοκατοχή, εμπόριο ναρκωτικών, έλεγχος του παράνομου εμπορίου, γενικά, μαγαζιά-νύχτα, μαύρο χρήμα… Ενα νήμα συνδέει όλα αυτά και απέχει πολύ από το μοίρασμα των βοσκότοπων, που ήταν ζήτημα αντιπαράθεσης δεκαετίες πριν. Πίσω από την οπλοχρησία και την οπλοκατοχή βρίσκεται συνήθως το οργανωμένο έγκλημα και η σύνδεση του οργανωμένου εγκλήματος με κομμάτια της εξουσίας, όπως κεφαλές της αστυνομίας, βουλευτές και δικαστικούς, συχνά βγαίνει στη δημοσιότητα με διάφορες αφορμές.

Η εγκατάλειψη της υπαίθρου η οποία ήρθε ως αποτέλεσμα του χτυπήματος της αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής μέσω ΚΑΠ,  έδωσε έδαφος στο να εξαπλωθεί και βαθύνει η κατάσταση αυτή, σε βάρος όποιων ήθελαν να κινηθούν σε διαφορετική κατεύθυνση και έξω από αυτό το σύστημα που επί της ουσίας προωθούνταν και καλύπτονταν από τα πάνω.

Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου και η ιδιοσυγκρασία των ανθρώπων με βάση την ιστορία, τις παραδόσεις και τα έθιμα, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να παραβλέπονται, στην προσπάθεια να εξηγηθούν γεγονότα, αλλά αυτό απέχει πολύ απ’ το να αναζητούνται τα αίτια, σε βεντέτα του 1950. 

Επίσης, στην Κρήτη,  η ανάγκη ενός κόσμου να αποστασιοποιηθεί από τέτοιου είδους γεγονότα ή παρόμοια, μικρότερης έκτασης, οδηγεί σε μια συλλήβδην καταδίκη των κτηνοτρόφων και των ανθρώπων που ζουν στα ορεινά, συνήθως, αυτά, χωριά, παρουσιάζοντας τους ως την πηγή του κακού. Η πλειοψηφία τα ανθρώπων αυτών είναι τα θύματα μιας κατάστασης που σε γενικές γραμμές αναφέρθηκε παραπάνω.

Όπως και σε πολλά ζητήματα, εύκολες απαντήσεις δεν υπάρχουν. Η κυβέρνηση, το κράτος και οι θεσμοί είναι οι κύριοι υπαίτιοι για τέτοιου είδους γεγονότα και σε αυτούς πρέπει να χρεώνονται όλες οι ευθύνες. Μέσα από τη διαδικασία επίλυσης των καθημερινών προβλημάτων θα απαντιούνται και οι διάφορου τύπου αντιθέσεις και ιδιαιτερότητες,  μέσα στο λαό. Και η διαδικασία αυτή δεν μπορεί να είναι έξω από τον συλλογικό δρόμο του αγώνα, μαζί με τα υπόλοιπα κομμάτια της κοινωνίας. 

Η απόσυρση των αγροτών από τα μπλόκα, δυστυχώς σε αυτή τη φάση δεν βοηθάει αυτή την κατεύθυνση αλλά είναι σίγουρο ότι η ανάγκη για επιβίωση θα ξαναβάλει του αγρότες στο δρόμο των κινητοποιήσεων. 

Θ.Δ.

  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα ιερά μνημεία των αστών και η ανίερη υποταγή των ρεφορμιστών

0

 

Για την κυβέρνηση που «προσβάλλει το μνημείο, όταν το εργαλειοποιεί και το διαχωρίζει από τον λαό», έκανε λόγο ο Δημήτρης Κουτσούμπας στην τοποθέτησή του στη Βουλή. Και αφού φρόντισε να υπενθυμίσει με αυτή του την αναφορά ότι το ΚΚΕ είναι ένα «υπεύθυνο» κόμμα, που σέβεται τα ιερά και τα όσια της αστικής τάξης, εκτόξευσε και μερικές αγωνιστικές κορώνες για την «ορμή του λαού», σε κατάφωρη αντίθεση βέβαια με τη στάση αποχής που έχει επιλέξει όλο το τελευταίο διάστημα από τις κινητοποιήσεις συμπαράστασης στον απεργό πείνας, Πάνο Ρούτσι, αλλά και από τη χθεσινή (21/10), συγκέντρωση ενάντια στη, φασιστικής έμπνευσης, τροπολογία της κυβέρνησης.

"Μ' αγώνες τιμάμε τα ιερά μνημεία - Κάτω η Νέα Δημοκρατία"(!!!), έλεγε το σύνθημα που ακουγόταν από το μπλοκ του ΜέΡΑ25 και των φοιτητών της ΑΡΑΣ.

Άραγε τι υπερασπίζεται σήμερα το κίνημα; Τον «άγνωστο στρατιώτη» ή το δικαίωμα στη συγκέντρωση, τη διαδήλωση, την απεργία;

Είναι για τους νεκρούς μας το μνημείο! Αυτό κραυγάζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις, για να βάλουν τον λαό «στον γύψο», για να του στερήσουν την Πλατεία του, τον τόπο των αγώνων του, το σημείο που έχει ταυτιστεί με κάποιες από τις πιο σπουδαίες στιγμές στην ιστορία του κινήματος της χώρας μας. 

Δεν θα μας πάρετε το μνημείο! Αυτό απαντάνε οι δυνάμεις της αριστεράς του συμβιβασμού, λες και δεν καταλαβαίνουν το επίδικο της επιθετικής κίνησης της κυβέρνησης, που έρχεται για να εντείνει τις απαγορεύσεις και την καταστολή και όχι φυσικά για να... «καπηλευτεί» τα μνημεία. 

Φαίνεται ότι σε καιρούς ιδεολογικού εκφυλισμού και αποκομμουνιστικοποίησης, οφείλεις να υπενθυμίζεις και να εξηγείς μέχρι και τα αυτονόητα. Γιατί πολλοί τα ξεχνάνε.

Ξεχνάνε ότι η ιστορία που ξαναγράφουν σήμερα οι αστικές τάξεις δεν έχει καμία σχέση με τη συλλογική μνήμη του λαού και την ιστορική αλήθεια. Ότι σε αυτούς που θυσιάστηκαν για την «πατρίδα» των αστών δεν θα δει κανείς να μνημονεύεται η εποποιία των ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ενάντια στη ναζιστική κατοχή, των αγωνιστών του Πολυτεχνείου, που τα έβαλαν με την αμερικανοστήριχτη χούντα που άνοιξε τον δρόμο για την εισβολή στην Κύπρο, των αναρίθμητων λαϊκών ανθρώπων που έπεσαν για τα οράματα της «λεύτερης πατρίδας και της πανανθρώπινης λευτεριάς».

Αντιθέτως, στο διαβόητο μνημείο παρατηρεί κανείς να αποθεώνονται -μεταξύ άλλων- οι τυχοδιωκτισμοί του ντόπιου εξαρτημένου αστισμού στη Μικρά Ασία (ΑΦΙΟΝ ΚΑΡΑΧΙΣΑΝ-ΚΙΟΥΤΑΧΕΙΑ-ΣΑΓΓΑΡΙΟΣ), οι πεσόντες στον αγώνα κατά του... κομμουνισμού στην αντιμπολσεβικική εκστρατεία στην Ουκρανία και τον πόλεμο της Κορέας (ΧΕΡΣΩΝ-ΣΕΡΜΙ-ΚΑΣ-ΟΔΗΣΣΟΣ-ΣΕΒΑΣΤΟΥΠΟΛΙΣ και ΚΟΡΕΑ), η ξενόδουλη συμμετοχή στο πλευρό των «συμμάχων» της Αντάντ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο (ΣΚΡΑ), η αλυτρωτική διαστροφή του χαρακτήρα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ενάντια στην ιταλική φασιστική εισβολή του 1940 με συνέχιση της προέλασης στη Νότια Αλβανία, αλλά και τα σημερινά μέτωπα στα οποία θέλει η αστική τάξη της χώρας να σύρει τον λαό στην αντιδραστική της αντιπαράθεση με την ανταγωνίστρια τουρκική άρχουσα τάξη. 

Μήπως, όμως, δεν πρόκειται απλώς περί άγνοιας και ιστορικής υποτίμησης;

Γιατί η συμμόρφωση στη γραμμή της «εθνικής ενότητας» και σε αυτήν την περίπτωση βγάζει μάτι! Κάποιοι δεν μπορούν να διανοηθούν με τίποτα ότι το κίνημα μπορεί να καταπατάει τις «κόκκινες γραμμές» που χαράζει ο αντίπαλος. Μην τα ισοπεδώνουμε και όλα! 

Το ίδιο δεν γίνεται, άλλωστε, ακόμα πιο φανερό, αν ανατρέξει κανείς στις διατυπωμένες θέσεις μιας σειράς δυνάμεων για τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό; Και να σκεφτεί κανείς ότι πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να ξορκίζουν την αντιιμπεριαλιστική πάλη ως μη... ταξική και εσχάτως ανακάλυψαν ότι η γραμμή της Τρίτης Διεθνούς γεννούσε «εθνικοπατριωτικές» παρεκκλίσεις τύπου... ΕΑΜ.

Ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του!

Αντώνης Α.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νομπέλ πολέμου!

0

Δεν το πήρε –ακόμα– ο Τραμπ! Η Σουηδική Ακαδημία το έδωσε φέτος στη Ματσάδο, μια παραδοσιακή φίλη των ΗΠΑ που η πρώτη επίσκεψή της στον Λευκό Οίκο ήταν τον Μάιο του 2005, επί προεδρίας Τζόρτζ Μπους. Η Ματσάδο είναι γνωστή ηγετική φιγούρα των ακροδεξιών δυνάμεων στη Βενεζουέλα, που προβάλλει και προωθεί με τον «ακούραστο αγώνα της», όπως λέει και η Σουηδική Ακαδημία, ό,τι πιο σκοταδιστικό και αντιδραστικό: από την απαγόρευση των αμβλώσεων μέχρι τη θεσμοθέτηση της καταλήστευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ. Πάνω απ' όλα, όμως, έχει ταχθεί ανοιχτά υπέρ της ξένης (δηλαδή της αμερικάνικης) επέμβασης για να... σωθεί η χώρα της!

Η Ματσάδο, λοιπόν, έκανε ό,τι χρειαζόταν, ό,τι περνούσε από το χέρι της, για να της δώσει η Ακαδημία το Νομπέλ πολέμου. Ενώ ο Τραμπ –ως ηγέτης της πιο δολοφονικής δύναμης στον κόσμο– είναι ακόμα στην αρχή του έργου του. Συνεπώς –και ενώ «εκκρεμεί» η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και πολλά άλλα– η απόφαση της Ακαδημίας μπορεί να διαβαστεί σαν μια δημιουργική προτροπή και υπόδειξη προς τον επικεφαλής των φονιάδων των λαών! 

Ν.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

SPAM

0

Όλο μου σπαμάρει τις τελευταίες μέρες το youtube τα AI μετάφρασης "βίντεο-διαφημίσεις" προπαγάνδας του Ισραήλ.

"Όλη η αλήθεια" για την "ανθρωπιστική βοήθεια" που "η Χαμάς πήρε", για τους "ομήρους, τους βιασμούς, τα βασανιστήρια που κάνουν οι Παλαιστίνιοι". Για τον "πόλεμο που ξεκίνησε πριν 600 μέρες"(σσ αναφέρεται στην 7/10) και  "θα τελειώσει μόλις εξοντωθεί η Χαμάς" και άλλα τέτοια.

Η αντίστροφη της πραγματικότητας. Την στιγμή που η επιχείρηση γενοκτονία-"τελική λύση" συνεχίζεται αμείωτη, όπου πυροβολούν Παλαιστίνιους που περιμένουν στην ουρά για τα τρόφιμα

Αλλά θα μου πεις "το πρώτο πράγμα που πεθαίνει στον πόλεμο είναι η αλήθεια". Φαντάσου τι γίνεται όταν μιλάμε για γενοκτονία!

Σίγουρα υπάρχει ένα μπαράζ προπαγάνδας και ψέματων από Ισραήλ και δύση για το ζήτημα αυτό. Δεν είναι πρώτη φορά άλλωστε.

Αναρωτιέμαι αν σε κάποιον "αδαή", του προκαλούσε εντύπωση πως o αλγόριθμος στο youtube, επιτρέπει να κυκλοφορούν τέτοια βίντεο. Σίγουρα αν ήταν Τούρκων ή Ινδών αγωνιστών, θα είχαν μπλοκαριστεί με συνοπτικές διαδικασίες. Και αυτό το έχουμε ξαναδεί.

"Προβληματίζομαι" πάντως με το απανωτό σπαμάρισμα. Ρώτησα και άλλους αλλά δεν τα έχουν  πολυ-πετύχει. Λες ο αλγόριθμος να έχει βαλθεί να με "πείσει";

    Δ.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η γυναίκα ως μάνα

0

Η λέξη «μάνα» είναι κλεισμένη μέσα σε μια ζεστή αγκαλιά. Οι εκφράσεις αγάπης για τη μάνα μας, δεν έχουν καμιά σχέση με το λιβάνισμά της για την αυταπάρνηση και η καρτερικότητά της που πρέπει να δείχνει. Η αγάπη που νιώθει η μάνα για το παιδί της, χρησιμοποιείται από την κυρίαρχη αστική ιδεολογία για να κρύψει την καταπιεστική και τη καταπιεσμένη πλευρά της. Η γυναίκα καταπιέζεται από την αποκλειστική ευθύνη της ανατροφής του παιδιού, από το «ιερό καθήκον» να στέκεται πλάι του, να το διαπαιδαγωγεί, να θυσιάζεται και να στερείτε γι' αυτό. Όποια αντιδρά σε όλα αυτά, την κατηγορούν πως δεν είναι καλή μάνα! Η ενοχοποίηση την κρατά σε κατάσταση υποταγής κι έτσι γίνεται εύκολα ο εκπαιδευτής που χρειάζεται το σύστημα για να μεταφέρει στο παιδί τα σάπια ιδανικά του και αστικές συμπεριφορές. Αναπαράγει ακόμα ό,τι την κρατάει σε δεύτερη θέση μέσα στην κοινωνία.

Η πλήρης και αποκλειστική απασχόληση της μάνας με το παιδί, έκλεισε τη γυναίκα μέσα στο σπίτι. Της ανατέθηκαν όλες οι άχαρες δουλειές του σπιτιού, που ποτέ δεν τελειώνουν. Το πρότυπο της μάνας που περιορίζει όλες τις δικές της επιθυμίες για να υπηρετήσει το παιδί, δεν έχει τίποτα το προοδευτικό. Είναι η αποδοχή της γυναικείας ανισοτιμίας, είναι αφοσίωση που καταπιέζει. Αναπαράγει στα παιδιά τα κυριότερα χαρακτηριστικά της κοινωνία που πρέπει να ανατρέψουμε.

«Η οικογενειακή ζωή της γυναίκας είναι η καθημερινή θυσία του εαυτού της στις μικρές ασημαντότητες», έλεγε η Κλάρα Τζέτκιν, από τις οποίες πρέπει να απαλλαγεί. Βέβαια, όλες οι μανάδες ξέρουν πως τα παιδιά δεν είναι μόνο οι δουλειές, που πρέπει να γίνουν. Είναι οι έγνοιες που φορτώνονται, οι οποίες μεγαλώνουν καθημερινά, όσο μεγαλώνει η φτώχεια, όσο καταλύονται οι εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις.

Η γυναίκα πρέπει να δουλέψει για να ζήσει. Δεν είναι ο προορισμός της γυναίκας να γεννά. Πρέπει να έχει τη δυνατότητα άμβλωσης δωρεάν και με ασφάλεια, όπως πρέπει να είναι όλες οι ιατρικές πράξεις, χωρίς να υποχρεούται να εξηγεί τους λόγους αυτής της επιλογής. Μα αν γίνει μάνα, το ερώτημα, πως θα μεγαλώσει το παιδί, χωρίς παιδικούς σταθμούς και άλλες  δομές απασχόλησης, είναι ένας συνεχής εκβιασμός.

Τιμούμε κάθε μέρα τις μανάδες της Παλαιστίνης γιατί οι σιωνιστές του Ισραήλ έχουν βάλει στόχο τα παιδιά. Δεν έχουν όπλα να τα προστατέψουν, ανήκουν στον άμαχο πληθυσμό. Βάζουν μπροστά το κορμί τους. Αυτή τους η αυταπάρνηση δεν είναι θυσία αλλά μάχη για ζωή. Στον αγώνα για μια λεύτερη Παλαιστίνη εντάσσεται η πάλη για τη δική τους απελευθέρωση.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το τηλεφώνημα αποκάλυψε την πραγματικότητα

0

Το πρόσφατο τηλεφώνημα Τραμπ-Πούτιν με αντικείμενο την Ουκρανία δημιούργησε νέα δεδομένα στις διεθνείς σχέσεις, και μένει να δούμε ποια κατεύθυνση θα πάρουν οι εξελίξεις. Προφανώς είναι νωρίς για κρίνουμε.

Πέρα όμως από τη δημιουργία δεδομένων, το τηλεφώνημα αυτό αποτελεί μία ακόμα απόδειξη του χαρακτήρα του πολέμου στην Ουκρανία. Ο πόλεμος αυτός δεν ξεκίνησε με της ιμπεριαλιστική εισβολή της Ρωσίας το 2022, ούτε και είναι ένας πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Είναι ένας πόλεμος που ξεκίνησε το 2014, με την πραξικοπηματική ανατροπή της τότε κυβέρνησης της Ουκρανίας, και μετά κλιμακώθηκε σε μια έμμεση σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας στο έδαφος της Ουκρανίας. Ένας πόλεμος άδικος και από τις δύο μεριές.

Είναι φυσικό επόμενο αυτοί που ξεκίνησαν τον πόλεμο, να είναι αυτοί που θα έχουν και τον πρώτο λόγο στην διαδικασία λήξης του. Το αν θα το πετύχουν, είναι άλλο ζήτημα. Και μόνο η έναρξη των συνομιλιών χωρίς τον ίδιο τον αντιπρόσωπο τους (Ζελένσκι), αλλά και τους συμμάχους τους (ΕΕ), αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης.

Και η Ουκρανία; Η Ουκρανία, αφού πρώτα υπογράψει ότι παραδίδει τις σπάνιες γαίες και τον ορυκτό πλούτο στους Αμερικάνους, θα συνεχίζει να θυσιάσει το λαό της και να σκοτώνεται για χάρη τους, και στο τέλος θα κάτσει στο τραπέζι (όταν της πούνε), για να υπογράψει αυτό που θα της πούνε οι Αμερικάνοι. Και θα απομείνει μια κατεστραμμένη χώρα που πολέμησε για τα συμφέροντα των Αμερικάνων.

Όσο γι’ αυτούς που χρόνια τώρα μας πούλησαν το ουκρανικό παραμύθι και έβλεπαν τα πράγματα μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της δυτικής προπαγάνδας; Καλώς ορίσατε στην πραγματικότητα.

ΚΚ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Έγκλημα στα Τέμπη: από το θάψιμο των κρατικών ευθυνών, στο θάψιμο του πραγματικού ενόχου.

0

Από την πρώτη στιγμή του ακούσματος της είδησης του εγκλήματος των Τεμπών, γίναμε μάρτυρες μιας επιχείρησης να θαφτούν οι κρατικές ευθύνες. Από την πρώτη στιγμή, ο κρατικός μηχανισμός («ανεξάρτητα» ΜΜΕ, πυροσβεστική, αστυνομία) κινητοποιήθηκε. Όχι για να σώσει ζωές. Αλλά για να θάψει, να μπαζώσει τα ευρήματα του εγκλήματος. Να αποδώσει την τραγωδία στον… μηχανοδηγό. Να βγάλει λάδι την κυβέρνηση. Να περάσει στην κοινωνία το μήνυμα ότι «είναι φυσιολογικό» να πνιγόμαστε, να καιγόμαστε, να μακελευόμαστε σε εργατικά «ατυχήματα», να χάνουμε τους συγγενείς μας από την ελλιπή περίθαλψη. Να συνηθίσουμε ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες. Από κοντά μένει να φανεί και αν έχει κινητοποιηθεί και ο παρακρατικός μηχανισμός, που εξαφανίζει μέχρι και ανθρώπους…

Δίπλα στην επιχείρηση να θαφτούν τα πειστήρια του κρατικού μηχανισμού, και το πολιτικό θάψιμο.

Η προσπάθεια να αποδοθεί ευθύνη σε μια και μόνο κυβέρνηση, η οποία δήθεν λειτούργησε «παράνομα». Η απαίτηση να καταργηθεί ο «νόμος περί ευθύνης υπουργών», και με τη βοήθεια της «καλής ΕΕ», ώστε να… φοβούνται οι υπουργοί το νόμο. Με βάση το νόμο δεν ξεπουλήθηκε και υποστελεχώθηκε ο ΟΣΕ; Με βάση το νόμο δεν βγήκε παράνομη πριν λίγους μήνες η απεργία των σιδηροδρομικών, για τις συνθήκες ασφαλείας; Θάψιμο των κοινωνικών αιτίων είναι η αυταπάτη ότι με μια άλλη κυβέρνηση, με μια άλλη διαχείριση του ΟΣΕ, θα είχαμε ασφαλείς συγκοινωνίες. Να μην αγγίξουμε τις οδηγίες της ΕΕ και τους νόμους του κέρδους. Να πάμε σε ρηχά νερά.

Δίπλα στη συγκάλυψη, η απόκρυψη.

Δίπλα στην συγκάλυψη των πειστηρίων, των διαλόγων, των ιατροδικαστικών ευρημάτων, η απόκρυψη των κοινωνικών αιτίων, των πολιτικών που ασκήθηκαν από όλες τις κυβερνήσεις, το θάψιμο-μπάζωμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Δεν ανεχτήκαμε το πρώτο. Θα ανεχτούμε το δεύτερο;

Κώστας Καμαρέτσος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

''Ω μα τι κόσμος, Μπαμπά!'' ''Αυτός που δε σε χωράει παιδί μου!''

0

Προσπαθείς να αντιληφθείς σε ποια περίοδο ζεις και σε πιάνει ανατριχίλα. Βγαίνει το φασισταριό μπροστά σε όλον τον πλανήτη και κανονικοποιεί το ναζιστικό χαιρετισμό. Έχει ήδη προλάβει να οραματιστεί την Ευρώπη ως ακροδεξιά σφηκοφωλιά. Ο αντικομμουνισμός έγινε μάθημα στα σχολεία της Αμερικής. Ο άδικος πόλεμος στην Ουκρανία δίνει τον τόνο. Το φασιστικό κράτος του Ισραήλ με κομψό τίτλο ''Αντιτρομοκρατική επιχείρηση στην Τζανίν'' και εν μέσω εκεχειρίας σκότωσε 8, τραυμάτισε 35 και συνέλαβε δεκάδες. Ο Ρούτε καλεί όλες τις οικονομίες του ΝΑΤΟ να πετσοκόψουν δαπάνες για περίθαλψη, παιδεία και ό,τι θα μπορούσε να λογαριαστεί ως δικαίωμα και κατάκτηση. Να τα ρίξουν όλα στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Να 'μαστε έτοιμοι για τη σφαγή μας! Αρκεί να μας το ζητήσουν τα αφεντικά μας.

Βγαίνει η κάμπια της ακροδεξιάς ως εκκολαπτόμενη πεταλούδα σε όλα τα κανάλια και ξερνά αντιδραστικούς εθνικιστικούς οχετούς. Της κάνουν ''δύσκολες'' ερωτήσεις για να της δώσουν χώρο να ξεπλύνει και να κανονικοποιήσει με επιχειρήματα τον φασιστικό λόγο στην καθημερινή μας συζήτηση. Πλήρωσε, μάλιστα, μόνη της όλα τα έξοδα για να παραστεί στην ορκωμοσία του μεγάλου αφέντη, μαθαίνουμε. Ο Άδωνης καλέστηκε αλλά δεν πρόφταινε να πάει. Αναζητούσε τα πιο σταθερά υλικά για την ταφόπλακα στη δωρεάν υγεία. Οι εκπαιδευτικοί σέρνονται ο ένας μετά τον άλλον σε πειθαρχικά. Η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής λύνει και δένει. Ο μισθός των εργαζομένων δε θα είναι πλέον κατάκτηση και αποτέλεσμα συλλογικής διεκδίκησης, όχι, θα αποφασίζεται ''αντικειμενικά'', με αλγόριθμο, με βάση τις αντοχές της οικονομίας. Τι κι αν δε μπορεί να ζήσει κάποιος; Είχε περάσει πριν άλλος νόμος που του έδινε τη μεγάλη ευκαιρία να κάνει δύο δουλειές. Ο νέος ποινικός κώδικας είναι εδώ για να δένει χειροπόδαρα κάθε υπόνοια αγώνα.

Μέσα στον διεθνή αναβρασμό και τις εξελίξεις στη Συρία, έρχεται στο προσκήνιο τι άλλο; Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός. Η προσπάθεια των εξαρτημένων αστικών τάξεων της Ελλάδας και της Τουρκίας να διεκδικήσουν καλύτερο ρόλο στην περιοχή και να γίνουν καλύτερα τσιράκια για τους ιμπεριαλιστές δυνάστες μας. Και σε αυτόν τον ανταγωνισμό, πρέπει να υπερασπιστούμε τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, λέει, και ένα μεγάλο κομμάτι της αριστεράς μας σέρνεται πίσω από τα αστικά αφηγήματα. Και αυτά φτιαγμένα έτσι ώστε να ταΐζουν τα εθνικιστικά κηρύγματα μίσους, να γίνουν το έδαφος για να δηλητηριαστούν οι συνειδήσεις μας, να ξεχάσουμε τα κοινά μας ταξικά συμφέροντα, να δούμε τον εχθρό στον γείτονα λαό μας. Για να γίνουμε κρέας στα κανόνια των άδικων πολέμων τους με την εθνική υπερηφάνεια και τη χάρη του σκλάβου που ποτέ δε θα μπορέσει να κοιτάξει τον ήλιο.

Στην Τουρκία κάθε μήνα σκοτώνονται 400 εργαζόμενοι σε εργατικά ατυχήματα. Στην Ελλάδα έχουμε έναν νεκρό εργαζόμενο από εργατικό ατύχημα ανά δύο μέρες.

 Προχτές βγήκε η έκθεση για το έγκλημα στα Τέμπη, αποκάλυψε και απέδειξε ότι 30 άνθρωποι βίωσαν βασανιστικά τον θάνατό τους και πέθαναν, όχι από τη σύγκρουση, αλλά από τις εκρήξεις   παράνομων υλικών, 10 τόνων αρωματικών υδρογονανθράκων!!! 57 άνθρωποι στα Τέμπη δολοφονήθηκαν από την παγερή και ωμή παραδοχή ότι οι ζωές μας δε μετράνε,  από την υπόκλιση της εξαρτημένης άρχουσας τάξης μας στις επιταγές των ιμπεριαλιστών, από την άρνηση για μας του δικαιώματος στις ασφαλείς μεταφορές, από τη στυγνή και δολοφονική φύση του συστήματος της εκμετάλλευσης. Η συνέχεια δεν είναι παρά η απροκάλυπτη, επίσης στυγνή, επίσης δολοφονική, προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος. Από την επόμενη κιόλας μέρα, παραποίηση και εξαφάνιση στοιχείων, μπαζώματα, ‘’τραγικά ατυχήματα’’ μαρτύρων, κατασυκοφάντηση όλων όσων παλεύουν για τη δικαίωση. Ίσως η πιο σκληρή και συγκλονιστική φράση του ηχητικού που βγήκε στο φως είναι αυτό το ‘’Μ’ ακούς;’’ στο τέλος. Ο τρόμος μπροστά στον θάνατο και ταυτόχρονα η παραδοχή του.

Χτες τα ξημερώματα, στην Τουρκία, που παθαίνει κι αυτή…τουριστική ανάπτυξη, 76 άνθρωποι σκοτώθηκαν, όταν το ξενοδοχείο που διέμεναν πήρε φωτιά. Να που κι οι ζωές του τούρκικου λαού δε μετράνε, να που μπροστά στο κέρδος δεν είχε σημασία καμία προδιαγραφή ασφαλείας, να που πάλι έτυχε να μην αφορά 5αστερο η καταστροφή. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι κι αυτό το γεγονός θα θαφτεί πλάι στα άλλα. Το κεφάλαιο σκοτώνει σωρηδόν και στις δύο πλευρές του Αιγαίου.

Εμάς που μας σκοτώνουν από δω κι  αυτούς που τους σκοτώνουν από εκεί, μας βάζουν απέναντι. Κι όμως ο κουρδικός λαός και ο λαός της Τουρκίας βιώνουν τα ίδια δεινά με τον δικό μας, στενάζουν κάτω από τις ίδιες αλυσίδες, έχουν τον ίδιο εχθρό απέναντι τους. Και ο φασισμός είναι έκφανση και εργαλείο αυτού του εχθρού, του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος, που δεν ξέρει άλλο παρά τη βία, την καταπίεση, την εκμετάλλευση, την υποταγή, τη διάλυση του ταξικού του εχθρού. Αυτήν τη χρυσή υποταγή και διάλυση που θα του δώσει καύσιμα για τον  πόλεμο που θα το βγάλει από τη δομική του κρίση.

Κι αν αντί για απέναντι, ήμασταν πλάι πλάι; Αν αντί για μίσος, προτάσσαμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη; Αν αντί να κατεβάζουμε το κεφάλι τρομαγμένοι, απογοητευμένοι, απελπισμένοι, υψώναμε τη γροθιά μας από κοινού ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στον ιμπεριαλισμό, ενάντια στις αλυσίδες που στενεύουν την ανάσα μας;

Τότε ίσως  χωρούσαμε!

Τότε ίσως μπορούσαμε να ονειρευτούμε στ’ αληθειά!

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΛΕΙ Ο ΤΑΣΟΥΛΑΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ….

0

Δεν πρόκανε να ανακοινωθεί η υποψηφιότητα από τον Μητσοτάκη για το πρόσωπο του Προέδρου και ο νυν πρόεδρος του Κοινοβουλίου προδόθηκε από μόνος του. Μετά δε την ανακοίνωση άρχισε τα σαρδάμ. Δήλωσε πρόεδρος της δημοκρατίας αντί πρόεδρος της Βουλής.

Δεν κρατιέται ο Ηπειρώτης Νεοδημοκράτης να δείξει στους πολίτες πως αυτός θα είναι ο επόμενος αχυράνθρωπος που θα στρατευτεί πιο ενεργά στην ένταση της αντιλαϊκής επίθεσης σε όλα τα μέτωπα.

Όπως λέει και ο λαός «θέλει «κάποια» να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει»!

ΔΜ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πρωτοχρονιάτικο

0

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες

σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες

ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι

ντυμένοι στὰ μαλάματα κ᾿ ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)

καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!

Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,

κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»

γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες

κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι

ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».

[Από τα «Ποιητικά» (1959) του Κώστα Βάρναλη.]

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Έφτασε η μπόρα Bora

0

 Έφτασε η μπόρα Bora,

ποιος θα πλημμυρίσει τώρα;

Το αμάξι ποιου θα πάρει

ποιος θα τήνε σκαπουλάρει;

Λέτε να πνιγεί η Αθήνα

ή θα βγάλει αυτόν τον μήνα;

Θα αντέξει ο Κηφισός;

Θα φουσκώσει ο Ιλισός;

Θα γενεί η Ερμού ποτάμι;

Μέχρι εκεί ο νους μου φτάνει.

Τίποτε άλλο δεν ρωτώ

Την οργή μου συγκρατώ.

Είτε βρέξει είτε χιονίσει,

ο λαός θα την πατήσει,

αυτή είναι η αλήθεια 

κι όλα τ’ άλλα παραμύθια.

Μα όσο κι αν βρέχει κι αν βροντά, καλός καιρός γυρίζει,

σε μια λακκούβα με νερό, βαρκούλα αρμενίζει.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μοναστήρι Αγ. Γεωργίου Φενεού: "οίκος του Θεού" ή κέντρο αντικομμουνισμού;

0

Πάνω από την τεχνητή λίμνη Δόξα, στην Κορινθία, δεσπόζει το περί ου ο λόγος μοναστήρι. Μπαίνοντας στον κυρίως μικρό ναό, υπάρχει πρόναος που οδηγεί με σκάλα στο fake "κρυφό σχολειό". Εντύπωση προκαλεί, ωστόσο, η καθόλου "πνευματική" και σε περίοπτη θέση ευρισκόμενη πινακίδα που αντικρίζει ο εισερχόμενος επισκέπτης. Αυτή, κατά την γνωστή φασιστοχουντοβασιλοεθνικιστική ρητορική, φροντίζει να δημιουργήσει το κατάλληλο "κλίμα"... 

Δεν γνωρίζουμε, τους ακριβείς λόγους για τους οποίους οι αναφερόμενοι 7 μοναχοί εκτελέστηκαν (αν εκτελέστηκαν) από τις δυνάμεις της Αντίστασης (ΕΛΑΣ;), επί γερμανικής κατοχής. Υποθέτουμε για την συνεργασία τους με τους ναζί κατακτητές. Πάει πολύ, ωστόσο, να κατηγορούνται οι κομμουνιστές της εποχής για τους "χιλιάδες λαϊκούς που σφαγίασαν". 

Δεν θα σηκωθούν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι!! 

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τρίζουν τα κόκαλα του Βάρναλη και του Ξυλούρη! Μαζί και τα δόντια μας, από την οργή!!

0

... κοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει
κι έχει η πλάση κοκκινίσει
άλλος ήλιος έχει βγει
σ' άλλη θάλασσα άλλη γη ...

Όταν ο "ποιητής του λαού" έγραφε το εμβληματικό αυτό ποίημά του (την "μπαλάντα του κυρ' Μέντιου"), δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα την "χορηγούσε", μετά από δεκάδες χρόνια, ως "καλλιτεχνική επένδυση" σε διαφημιστικό σποτ των ... Εταιριών του Ολυμπιακού! Το είδαμε και το ακούσαμε κι αυτό σε ανάπαυλα του αγώνα μπάσκετ μεταξύ ΚΑΕ Ολυμπιακός και ΚΑΕ Παναθηναϊκός (τελικός Super Cup) στις 29/9/24. Έγινε, λοιπόν, και διαφημιστικό σποτ η καλλιτεχνική δημιουργία. Και ποια δημιουργία!!!

Αλήθεια, από ποιον έλαβαν άδεια οι μεγαλοσχήμονες μεγαλοκαπιταλιστές-ιδιοκτήτες αυτών των εταιρειών, για να προβούν σε μια τέτοια ιεροσυλία; Τους την έδωσαν οι κληρονόμοι του Βάρναλη και του Ξυλούρη αλλά και ο συνθέτης του τραγουδιού, Λουκάς Θάνος; Μήπως οι συντελεστές μουσικοί, ηχολήπτες, τεχνικοί κλπ και η δισκογραφική εταιρεία; Πολύ περισσότερο, τα εκατομμύρια των ακροατών που, μετά από τόσα χρόνια (1980), έχουν κάνει κτήμα τους την υπέροχη αυτή δημιουργία; 

Αλλά και η ΕΡΤ ΑΕ (πιο συγκεκριμένα η θυγατρική της ΕΡΤ 3), πώς τόλμησε να προβεί σε μια τόσο φθηνή παραχάραξη των στίχων του ποιητή; Όταν είναι γνωστό ότι ο Βάρναλης, ως κομμουνιστής, έγραψε αυτόν τον "ύμνο" για να υμνήσει τις χώρες που οικοδομούσαν τον σοσιαλισμό μετά το τέλος του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου το 1945. Ταυτόχρονα, όμως, για να παροτρύνει τις λαϊκές μάζες -και ιδίως την εργατική τάξη- να μπουν μαζικά και αποφασιστικά στον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό, έχοντας ως παράδειγμα τις προλεταριακές δημοκρατίες. Ποιος βέβηλος μπορεί να μετατρέπει αυτό το νόημα στο αντίθετό του, προς υποστήριξη καπιταλιστικών εταιριών;

Όσο κι αν διαστρέφουν και κακοποιούν την Ιστορία, όμως, οι μεγαλοαστοί και το κράτος τους, έχει ήδη γραφτεί με συγκεκριμένο τρόπο και θα ξαναγραφτεί με ακόμη πιο συγκεκριμένο! Όχι για "σόβρακα και φανέλες" αλλά για να "έρθει ανάποδα ο ντουνιάς"!!

Σ.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΡΙΚΑΛΑ | Να σταματήσουμε το κλείσιμο τμημάτων και σχολείων

0

 Έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από τις ανακοινώσεις για τις καταργήσεις, με τον πιο εύηχο τίτλο «μη εγκρίσεις», των λεγόμενων ολιγομελών τμημάτων κατεύθυνσης, αλλά και γενικής παιδείας σε Λύκεια και Γυμνάσια της χώρας.

Έχει γίνει πλέον κατανοητό από όλους ότι όλη αυτή η διαδικασία είχε ως άμεσο στόχο την εξοικονόμηση προσωπικού, ώστε να μην φανούν τα τεράστια κενά σε συνάρτηση με τα ελάχιστα χρήματα που έχουν απομείνει για προσλήψεις αναπληρωτών. Υπάρχουν μάλιστα έγγραφα που το επιβεβαιώνουν.

Είναι επίσης φανερό ότι όλη αυτή η προσπάθεια δεν έχει καμία σχέση με την εκπαιδευτική διαδικασία, ούτε με την τήρηση των νόμων, παρά τις ανακοινώσεις σχεδόν όλης της διοικητικής αλυσίδας, από τον Πρωθυπουργό μέχρι παράγοντες του Υπουργείου Παιδείας.

Δεν έχει βρεθεί ακόμα κάποιος αρμόδιος να μας εξηγήσει πώς αναβαθμίζεται η εκπαιδευτική διαδικασία με 27 μαθητές ανά τμήμα σε Γυμνάσια και Λύκεια της πόλης των Τρικάλων και της περιφέρειας. Ίσως το πιο ακραίο παράδειγμα είναι το Λύκειο Φαρκαδόνας, όπου λειτουργεί τμήμα κατεύθυνσης στην δευτέρα Λυκείου με 26 μαθητές. Όχι, δεν πρόκειται για συνωνυμία, πρόκειται για το ίδιο χωριό που επισκέφτηκε ο Πρωθυπουργός και πλήθος Υπουργών για να ανακοινώσουν μέτρα στήριξης.

Δεν μας έχει εξηγήσει κάποιος γιατί μαθητές που έκαναν την επιλογή μιας κατεύθυνσης σε Λύκειο ή ΕΠΑΛ θα πρέπει ή να εξαναγκαστούν να την αλλάξουν στην τρίτη Λυκείου ή να τους επιβληθεί αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος. Στην περίπτωση μάλιστα του 1ου ΕΠΑΛ, αν κάποιος μαθητής επιμείνει να επιλέξει την ειδικότητα του Φυσικού Αερίου, πρέπει να αλλάξει και νομό!

Και φυσικά δεν βρέθηκε κανείς να μας εξηγήσει ποιοι κανόνες ασφαλείας και υγιεινής τηρούνται όταν παστώνεις μαθητές σε τμήματα και δεν τους αναλογούν ούτε 2 τ.μ. ανά άτομο.

Ειδικά όσον αφορά τις βίαιες αλλαγές κατευθύνσεων και σχολικού περιβάλλοντος, είναι φανερό ότι δεν υπάρχει ισότητα μεταξύ των μαθητών που υφίστανται μια τέτοια ταλαιπωρία μερικούς μήνες πριν τις πανελλήνιες εξετάσεις και των άλλων που συνεχίζουν να φοιτούν σε σταθερό σχολικό και κοινωνικό περιβάλλον.

Και τα νούμερα; Ο νόμος που ορίζει τον αριθμό τμημάτων; Δεν πρέπει να τα τηρούμε; Αυτό αντιτείνει το Υπουργείο. Ας δούμε όμως λίγο βαθύτερα αυτό το ζήτημα: Πρώτον, ούτε ως πολίτες, ούτε ως εκπαιδευτικοί, ούτε ως γονείς μας αξίζει να μας κυβερνούν νούμερα. Αυτό που έχουμε ως απαίτηση είναι να διοικούμαστε στην εκπαίδευση με επίκεντρο τις ανάγκες των μαθητών κατά κύριο λόγο. Δεύτερον, αυτά τα νούμερα δεν είναι θέσφατα, ούτε επιστημονικά τεκμηριωμένα. Είναι αριθμοί που θεσμοθετήθηκαν και επιβλήθηκαν τον καιρό των μνημονίων, με έντονη οικονομική και όχι εκπαιδευτική χροιά. Τρίτον, ακόμα και ορθά να ήταν, δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζονται οριζόντια, χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι κοινωνικές, οικονομικές συνθήκες, αλλά και διάφορες άλλες ιδιαιτερότητες.

Το επόμενο λογικό βήμα αυτής της πορείας σκέψης είναι ότι αν ένα σχολείο δεν πληροί τα κριτήρια, θα πρέπει να κλείσει σε βάθος χρόνου και οι μαθητές να μετακινηθούν αλλού, με δική τους απόφαση ή κατόπιν καταναγκασμού από το κράτος. Άλλη λύση, που το Υπουργείο από φέτος διαφημίζει πολύ, είναι να κάνουν τηλεκπαίδευση. Ακόμα βέβαια το Υπουργείο και η κυβέρνηση δεν μιλούν ανοιχτά για κλείσιμο σχολείων, όμως η θεσμοθέτηση της τηλεκπαίδευσης «όπου δεν μπορούν να ανοίξουν σχολεία» και η αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος σε μαθητές, προς αυτή την κατεύθυνση δείχνει. Το περιστατικό της Χαλκιδικής, όπου μαθητής Δημοτικού μετακινήθηκε με παρέμβαση της αστυνομίας (!), για να μην σπάσει τμήμα είναι γνωστό, αλλά όχι το μόνο.

Η εξέλιξη αυτή όμως θα είναι επικίνδυνη, ίσως η πιο επικίνδυνη από όλες. Αν το Υπουργείο επιμείνει σε αυτήν την τακτική και τις επόμενες χρονιές, τα μικρά σχολεία της πόλης θα συγχωνευθούν με άλλα, ενώ τα περιφερειακά θα κλείσουν. Εδώ και χρόνια παρατηρούμε τον μαρασμό της υπαίθρου, η οποία επιταχύνθηκε μετά τον Daniel. Ήδη αρκετές οικογένειες έχουν εγκαταλείψει χωριά που τροφοδοτούν τα Λύκεια Βαλτινού και Φαρκαδόνας και καμία εξαγγελία δεν φαίνεται ικανή να αναστρέψει αυτήν την ροή. Αν κλείσουν σχολεία ή εξαναγκαστούν μαθητές να φύγουν από αυτά επειδή τα νούμερα δεν το θέλουν, η ερήμωση του κάμπου θα είναι ακόμα μεγαλύτερη. Αυτήν την ερήμωση δεν πρέπει να την επιτρέψουμε.

Το ζήτημα των σχολείων δεν είναι ένα ζήτημα διαχείρισης, ούτε αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς. Επηρεάζει κυρίως τους μαθητές και το μέλλον τους και κατά συνέπεια τις οικογένειες τους και ολόκληρη την κοινωνία. Ως τέτοιο πρέπει να το δουν οι τοπικές κοινωνίες και μαζί με μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς να απαιτήσουν στήριξη των σχολείων και των προτιμήσεων των μαθητών, να μην δεχτούμε συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων ή μετακινήσεις μαθητών. Η επιτυχία της μη κατάργησης των τεσσάρων από τα έξι ολιγομελή τμήματα (2ο, 6ο, ΓΕΛ Οιχαλίας και ΠΕΠΑΛ), μετά από συνεχείς κινητοποιήσεις μαθητών, γονιών και εκπαιδευτικών δείχνει τον δρόμο για την έγκριση και των άλλων δύο (ΓΕΛ Βαλτινού και 1ο ΕΠΑΛ).

Μαθαίνω τέλος ότι διάφοροι πολιτευτές της περιοχής αναφέρουν ότι «κατόπιν ενεργειών τους» κατόρθωσαν να μην καταργηθούν τα εν λόγω τμήματα. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι οι κινητοποιήσεις των γονιών, των μαθητών και της ΕΛΜΕ έπαιξαν τον κύριο ρόλο, αναδεικνύοντας το πρόβλημα. Επειδή όμως δεν υπάρχει ζυγαριά αποτελεσματικότητας, ας κρατήσουμε ως θετικό το γεγονός ότι η συλλογική προσπάθεια μπορεί να αλλάξει κακές πρακτικές και λανθασμένες πολιτικές. Και αυτό πρέπει να κρατήσουμε ως παρακαταθήκη, όχι μόνο για το παρόν, αλλά και για το μέλλον.

Κώστας Μιχαλάκης

Μέλος ΔΣ ΕΛΜΕ Τρικάλων

Μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΩΣ ΠΡΟΤΥΠΟ

0

Δεκαπενταύγουστος χθες. Ημέρα της Κοίμησης της Θεοτόκου. Το πρωί ακούσαμε τις καμπάνες. Πάντα υπάρχει κοντά μια εκκλησία. Μακριά, πολύ πολύ μακριά, είναι μόνο τα νοσοκομεία. Ας μη σκάμε γι’ αυτό. Αν η εκκλησία είναι θαυματουργή, μπορεί να σωθούμε από κάθε ασθένεια! Η Παναγία δεν έκανε θαύματα η ίδια. Κάνουν, όμως, θαύματα οι εικόνες της, η ζώνη της και οι εκκλησίες που είναι αφιερωμένες στη χάρη της. Σε αυτές συνέρρευσαν πλήθος πιστοί. Πολλοί από αυτούς σύρθηκαν με τα γόνατα για να φτάσουν μέχρι της είσοδο των ναών. Τα τάματα, οι προσευχές, οι μετάνοιες και το παρακάλιο των ανθρώπων για συγχώρεση και βοήθεια, δεν είναι τίποτε άλλο παρά παραίτηση από τη μάχη της ζωής. Οι θεοί και οι άγιοι απαιτούν όχι μόνο πίστη αλλά απόλυτη ταπείνωση.

Τι κι αν η ιστορία δεν καταγράφει την Παναγία στα κιτάπια της, τι κι αν δεν υπήρξε ποτέ; Αν γιορτάζεις την ίδια πάντα μέρα, κάθε χρόνο, επί αιώνες, τον θάνατό κάποιου, επόμενο είναι να πιστέψεις πως κάποτε γεννήθηκε. Ό,τι γνωρίζουμε για την Παναγία, βρίσκεται μέσα στα Ευαγγέλια, που είναι γεμάτα αντιφάσεις μεταξύ τους. Διαμορφώθηκαν, όπως και ολόκληρη η Βίβλος, σε διάστημα αιώνων, μετά από παραχαράξεις κάποιων αρχικών κειμένων, ώστε να εναρμονίζονται με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων. Ό,τι διαβάζουμε στη Βίβλο για τα πρόσωπα και τα γεγονότα, μπορεί να μην είναι αληθινά αλλά επηρεάζουν, πέρα από τους χριστιανούς που τα πιστεύουν, τους πάντες. Διαμορφώνουν τρόπο σκέψης και λειτουργούν ως πρότυπα ηθικής και συμπεριφοράς.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τα Ευαγγέλια, η Μαρία επιλέχτηκε για να γεννήσει τον υιό του θεού. Άγγελος κυρίου, εμφανίστηκε για να της αναγγείλει τη χαρμόσυνη είδηση. Η σύλληψη ήταν «άσπιλος». Γέννησε τον Χριστό, γι’ αυτό ονομάζεται Θεοτόκος, αν και ο ίδιος ποτέ δεν την αποκάλεσε «μάνα» αλλά «γυναίκα». Οι αγιογράφοι την παρουσιάζουν πάντα νέα και όμορφη, ήρεμη, βρεφοκρατούσα και γλυκοφιλούσα αλλά κι επιβλητική ως παντάνασσα. Οι λογοτέχνες λατρεύουν την υπομονή της, την καρτερικότητά της και τη σιωπή της μπροστά στο νεκρό γιο της. Είναι γαλήνια, γεμάτη αγάπη, ευαίσθητη, αναμάρτητη και παρθένα. Με απλά λόγια, ο πρότυπο της Παναγιάς είναι εξωπραγματικό, συντηρητικό και βαθιά αντιδραστικό.

Τελευταία, στα κοινωνικά δίκτυα, η μορφή της Παναγίας μπαίνει μέσα στις εικόνες και γίνεται η Παλαιστίνια μάνα που κρατά το νεκρό παιδί της ή η φτωχή γυναίκα που δεν έχει τίποτα πέρα από την αγκαλιά της. Θεωρείται, μάλιστα, προοδευτική εικαστική παρέμβαση που ευαισθητοποιεί για τα δεινά των ανθρώπων, ακουμπώντας στο θρησκευτικό συναίσθημα τους υπόλοιπους. Πόσο λάθος! Μπερδεύεται ο σεβασμός στον θρησκευόμενο άνθρωπο και γίνεται ανοχή στη θρησκεία.

Αλίμονο αν οι φτωχές γυναίκες δείξουν υπομονή, αν μια νέα απαρνηθεί τον έρωτα, αν δεχτεί να είναι απλά ιδιοκτησία κάποιου. Όταν κυριαρχεί η αδικία, δεν κηρύττουμε την αγάπη. Το μίσος και η οργή για τον ταξικό εχθρό κρατούν τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους για να μη λυγίσουν.

Σε εποχές σαν τη σημερινή, που μας προετοιμάζουν να αποδεχτούμε τον όλεθρο ενός γενικευμένου πολέμου, η εκκλησία αναβαθμίζει την παρουσία της για να συνδράμει το σύστημα. Αυτό δεν πρέπει να διαφεύγει σε κανέναν προοδευτικό άνθρωπο. Οι παπάδες είναι πάντα έτοιμοι να ευλογήσουν τα όπλα και να υποσχεθούν ευτυχία στον ουρανό.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ