Ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας: Τι θα συμβεί στη συνέχεια;

0

 

*Αναρτούμε εκ νέου το παρακάτω άρθρο διότι στην προηγούμενη μετάφραση εντοπίστηκαν μεταφραστικά λάθη. Η μετάφραση του κειμένου έγινε από την ιστοσελίδα  Global Politics. Η αναδημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.

Τομ Άπελ

Παρά τους ισχυρισμούς της εισερχόμενης κυβέρνησης Τραμπ στα τέλη του 2024 και στις αρχές του 2025 ότι επιδίωκε να τερματίσει γρήγορα τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ αντίθετα τον έχουν κλιμακώσει σταθερά.

Σήμερα, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παραδέχονται ανοιχτά ότι οι συνεχιζόμενες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος και οι θαλάσσιες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στις ρωσικές εξαγωγές ενέργειας πραγματοποιούνται από την αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών, τη CIA - ενώ οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εμφανίζονται ως κάποιο είδος αμερόληπτου «μεσολαβητή» στη σύγκρουση.

Επιπλέον, οι ΗΠΑ προετοιμάζουν τώρα τους Ευρωπαίους αντιπροσώπους τους για έναν πιο άμεσο και επικίνδυνο ρόλο στις μάχες στην Ουκρανία, μετατοπίζοντας την κυβερνητική χρηματοδότηση από την εξυπηρέτηση του ευρωπαϊκού κοινού σε στρατιωτικές δαπάνες που απευθύνονται ειδικά στη Ρωσία.

Ενώ οι ΗΠΑ πράγματι πραγματοποιούν επιθέσεις στην ρωσική παραγωγή ενέργειας εντός των ρωσικών συνόρων και πραγματοποιούν θαλάσσιες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ρωσική ενέργεια πέρα από αυτά, τοποθετούν την Ευρώπη σε θέση να διαδραματίσει έναν πιο επιθετικό ρόλο στην αναχαίτιση, την επιβίβαση και τελικά τον αποκλεισμό του λεγόμενου «ρωσικού σκιώδους στόλου».

Οι Ευρωπαίοι πληρεξούσιοι της Ουάσιγκτον πιέζονται επίσης να επέμβουν άμεσα στην ίδια την Ουκρανία – για να καλύψουν το αυξανόμενο κενό που δημιουργείται από μια σταδιακά καταρρέουσα Ουκρανία.

Αν και οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν από τον δικό τους πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία για να επιδιώξουν άλλους γεωπολιτικούς στόχους - αυτοί οι στόχοι συνδέονται με τους βασικούς εταίρους της Ρωσίας σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας και της Κούβας στη Λατινική Αμερική, του Ιράν στη Μέση Ανατολή και της Κίνας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.

Ουσιαστικά, ανεξάρτητα από τη ρητορική, οι ΗΠΑ παραμένουν πλήρως εμπλεκόμενες στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, ως ένα μόνο μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου πολέμου που διεξάγουν ενάντια στον αναδυόμενο πολυπολισμό - όλα αυτά ως μέρος της διατήρησης της υπεροχής των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο.

Οι στόχοι των ΗΠΑ στην Ουκρανία παραμένουν αμετάβλητοι

Πολύ πριν η Ρωσία ξεκινήσει την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρησή της (SMO) στην Ουκρανία το 2022, έγγραφα πολιτικής των ΗΠΑ είχαν παρουσιάσει τη λογική όχι μόνο για τον έλεγχο της Ουκρανίας, αλλά και για τη χρήση της χώρας ως εμπόλεμου αντιπροσώπου εναντίον της Ρωσίας για την υπερέκτασή της με τον ίδιο τρόπο που είχε κάνει η Σοβιετική Ένωση πριν καταρρεύσει στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Το έγγραφο της RAND Corporation του 2019 με τίτλο «Επέκταση της Ρωσίας: Ανταγωνισμός από Πλεονεκτικό Έδαφος», έκανε δύο σημαντικές και αποκαλυπτικές παραδοχές. Πρώτον, ότι η συνεχιζόμενη υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς θανατηφόρας βοήθειας στον στρατό της (ξεκινώντας κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ), έγινε ειδικά για να προκαλέσει τη Ρωσία - όχι για να προστατεύσει την Ουκρανία.

Δεύτερον, το έγγραφο παραδέχτηκε ότι η προκύπτουσα σύγκρουση πιθανότατα θα οδηγούσε σε «δυσανάλογες ουκρανικές απώλειες, εδαφικές απώλειες και ροές προσφύγων. Θα μπορούσε ακόμη και να οδηγήσει την Ουκρανία σε μια δυσμενή ειρήνη».

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Ο στόχος των ΗΠΑ τότε και τώρα δεν είναι η Ουκρανία (ή ακόμα και η Ευρώπη) να νικήσει ποτέ τη Ρωσία - αλλά να αυξήσει το κόστος για τη Ρωσία όσο το δυνατόν υψηλότερα, ως μέρος μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής που στοχεύει στο να «προκαλέσει την υπερβολική άσκηση στρατιωτικής ή οικονομικής δύναμης στη Ρωσία ή να προκαλέσει την απώλεια εγχώριου ή/και διεθνούς κύρους και επιρροής από το καθεστώς».

Αλλού στο έγγραφο, και συγκεκριμένα σε σχέση με την Ουκρανία, η σχεδιασμένη από τις ΗΠΑ σύγκρουση στο Αφγανιστάν στην οποία ενεπλάκη η Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1980 χρησιμοποιήθηκε ως σύγκριση με αυτό που οι ΗΠΑ προσπαθούν να αναπαράγουν σήμερα.

Για τον σκοπό αυτό, παρά το κόστος όχι μόνο για την Ουκρανία, αλλά και για την υπόλοιπη Ευρώπη, οι ΗΠΑ συνεχίζουν αυτόν τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων, αναγκάζοντας τη Ρωσία να δεσμεύσει τεράστιες ποσότητες στρατιωτικού ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού στο μέτωπο - σε τέτοιο βαθμό που οι ρωσικές δεσμεύσεις αλλού, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας, υπονομεύτηκαν αρχικά, πριν οδηγηθούν στην πλήρη κατάρρευση της Συρίας το 2024.

Και ενώ οι αναγνωρισμένες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη της CIA των ΗΠΑ που στοχεύουν την παραγωγή ρωσικής ενέργειας εντός της Ρωσίας και τις εξαγωγές ενέργειας στη θάλασσα πολύ πέρα από τα ρωσικά σύνορα αποσκοπούν όλες στην υπονόμευση της οικονομικής και, επομένως, στρατιωτικής ισχύος της Ρωσίας, η στοχοποίηση της παραγωγής και των εξαγωγών ρωσικής ενέργειας αποτελεί επίσης μέρος μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής που αποσκοπεί στην περικύκλωση και τον περιορισμό της Κίνας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.

Η έκθεση της Επιθεώρησης της Ναυτικής Σχολής Πολέμου των ΗΠΑ του 2018, με τίτλο «Ένας Ναυτικός Αποκλεισμός Πετρελαίου Εναντίον της Κίνας», όχι μόνο συνέστησε την αύξηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων των ΗΠΑ στην Ασία-Ειρηνικό για την εφαρμογή ενός «απομακρυσμένου αποκλεισμού» (μέτρα που έχουν έκτοτε εφαρμοστεί), αλλά επίσης προσδιόρισε τόσο την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου (BRI) της Κίνας όσο και τις ρωσικές εξαγωγές ενέργειας προς την Κίνα ως εμπόδια στην πλήρη απομόνωση και στραγγαλισμό της ίδιας της Κίνας.

Ενώ η έκθεση συνιστούσε «κινητικά μέτρα», συμπεριλαμβανομένων «αεροπορικών επιδρομών και εναέριας ναρκοθέτησης» από τις ΗΠΑ για την φυσική επίθεση και την απομόνωση της BRI, δεν προέβλεπε συγκεκριμένα στρατιωτικά μέτρα για τη μείωση των ρωσικών εξαγωγών ενέργειας στην Κίνα.

Έκτοτε, ωστόσο, οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που οργανώνονται από τη CIA κατά της ρωσικής παραγωγής ενέργειας αντικατοπτρίζουν την «κινητική δράση» που συνιστά η έκθεση κατά της BRI. Όσον αφορά την ίδια την BRI, η Ουάσινγκτον, ενώ δεν επιτίθεται σε υποδομές της BRI από τις ΗΠΑ, έχει αντίθετα εξοπλίσει και υποστηρίξει μαχητές - ιδιαίτερα στη Μιανμάρ και το Πακιστάν - για να επιτίθενται σε έργα, μηχανικούς και τοπικές δυνάμεις ασφαλείας εκ μέρους της.

Αυτό που διαμορφώνεται είναι ένας πόλεμος σε πολλά μέτωπα που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Ρωσίας, των συμμάχων της και φυσικά, πρώτα και κύρια, της Κίνας.

Η αποδυνάμωση της Ρωσίας δεν είναι στόχος, αλλά μάλλον μέσο.

Η πραγματικότητα επί τόπου στην Ουκρανία

Η Ρωσία έχει εκσυγχρονίσει και επεκτείνει γρήγορα τον στρατό της - τόσο πριν όσο και από τότε που οι ΗΠΑ κατέκτησαν πολιτικά την Ουκρανία για πρώτη φορά το 2014 και στη συνέχεια προκάλεσαν τον SMO το 2022.

Έκτοτε, η Ρωσία έχει καταφέρει να ξεπεράσει όχι μόνο οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έθνος ή τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο του, αλλά ολόκληρο τον συλλογικό δυτικό κόσμο όσον αφορά τα τεθωρακισμένα, τα πυρομαχικά πυροβολικού, τους πυραύλους κρουζ και βαλλιστικούς πυραύλους, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, την αεράμυνα και τις δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου - ένα κατόρθωμα που απαιτούσε χρόνια σχεδιασμού και προετοιμασίας πολύ πριν από την έναρξη του SMO 2022.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Ρώσοι στρατιωτικοί σχεδιαστές γνώριζαν ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία (και αλλού) θα ήταν εξαντλητική και οργάνωσαν τις κρατικές επιχειρήσεις τους ώστε να δίνουν προτεραιότητα στην παραγωγή έναντι των κερδών με τρόπο διαμετρικά αντίθετο από τη δυτική στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγή.

Αυτό έχει εκδηλωθεί στο πεδίο της μάχης σε έναν πόλεμο φθοράς που ευνοεί σταθερά τη Ρωσία, ανεξάρτητα από τη σταθερή κλιμάκωση και τις προκλήσεις που χρησιμοποιεί η Δύση.

Δυτικοί αναλυτές έχουν επανειλημμένα απορρίψει τις προελάσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία - χρησιμοποιώντας τα εδαφικά κέρδη ως μοναδικό κριτήριο για να το πράξουν. Στην πραγματικότητα, μια γραμμή μετώπου μπορεί να παραμείνει στάσιμη για χρόνια πριν από την ξαφνική και ταχεία κατάρρευση των δυνάμεων από τη μία ή την άλλη πλευρά.

Για να μετρηθεί πραγματικά η επιτυχία σε έναν πόλεμο φθοράς, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μετρήσεις όπως η στρατολόγηση και η εκπαίδευση εργατικού δυναμικού, η στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγή και η αιτιότητα - μετρήσεις που δεν ταιριάζουν με τις αμερικανικές αφηγήσεις και ως εκ τούτου είτε διατυπώνονται ψευδώς είτε δεν αναφέρονται καθόλου.

Από τα τέλη του 2025 και έως το 2026, μετά την κατάρρευση του Ποκρόφσκ και του Μίρνογκραντ νότια των υπολειμμάτων του ελεγχόμενου από την Ουκρανία εδάφους του Ντονμπάς και τις σταθερές ρωσικές προελάσεις προς και γύρω από το Λάιμαν στα βόρεια, τα ελεγχόμενα από την Ουκρανία Σλοβιάνσκ και Κραματόρσκ αντιμετωπίζουν το ίδιο είδος διαταραχών στις εναλλαγές στρατευμάτων και στις γραμμές ανεφοδιασμού που οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν για να απομονώσουν και να καταλάβουν πολλές από τις πόλεις του Ντονμπάς μέχρι σήμερα.

Οι ρωσικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να ασκούν πίεση σε όλο το μέτωπο, ενώ παράλληλα θα μετακινούν χειριστές μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πυροβολικό και άλλα οπλικά συστήματα όλο και πιο κοντά στις γραμμές επικοινωνίας που χρησιμοποιεί η Ουκρανία για να ελέγχει αυτές τις δύο βαριά οχυρωμένες πόλεις στο Ντονμπάς. Όσο πιο κοντά και πιο πολυάριθμα γίνονται αυτά τα οπλικά συστήματα, τόσο πιο περίπλοκες θα γίνονται οι εναλλαγές στρατευμάτων και οι προμήθειες στις πόλεις και τόσο πιο δύσκολο θα είναι για την Ουκρανία να συνεχίσει να τις κατέχει.

Εν τω μεταξύ, τα ουκρανικά στρατεύματα διεξάγουν αυτή τη στιγμή επίθεση νοτιότερα.

Όπως όμως όλες οι ουκρανικές επιθέσεις στο παρελθόν, όσο επιφανειακά κι αν φαίνονται επιτυχημένες, εκτός αν έχει αντιμετωπιστεί η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, όπλων και πυρομαχικών (κάτι που δεν έχει γίνει), τέτοιες επιχειρήσεις οδηγούν μόνο σε υψηλότερες απώλειες και ταχύτερη εξάντληση των ήδη περιορισμένων πόρων - απώλειες και εξάντληση πόρων που μόνο θα επιταχύνουν μια νίκη φθοράς για τη Ρωσία.

Τι ακολουθεί;

Οι ΗΠΑ έχουν ήδη καταστήσει απολύτως σαφές ότι δεν θα τερματίσουν τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων με τη Ρωσία στην Ουκρανία σύντομα. Αντίθετα, τοποθετούν την Ευρώπη σε θέση να καλύψει το κενό που άφησε η ραγδαία εξάντληση των ουκρανικών δυνάμεων, να διατηρήσει συνεχή πίεση στη Ρωσία κατά μήκος του μετώπου, ενώ η ίδια συνεχίζει να επιτίθεται στην ρωσική παραγωγή ενέργειας εντός των ρωσικών συνόρων και οι Ευρωπαίοι πληρεξούσιοί της προετοιμάζονται για πιο επιθετικές στρατηγικές που στοχεύουν, ακόμη και κατάσχουν, πλοία που μεταφέρουν ρωσική ενέργεια στο εξωτερικό.

Με την πολιτική κατάκτηση της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ, την πίεση στην Κούβα και τις προετοιμασίες για πόλεμο με το Ιράν να προχωρούν ραγδαία, οι ΗΠΑ προσπαθούν να περιορίσουν τους βασικούς εταίρους στον ρωσο-κινεζικό πολυπολικό κόσμο μέχρι να απομείνουν μόνο η Ρωσία και η Κίνα.

Η κατανόηση του μέλλοντος της σύγκρουσης στην Ουκρανία απαιτεί την κατανόηση τόσο του τρόπου με τον οποίο οργανώνονται και λειτουργούν ο μονοπολικός κόσμος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ όσο και ο πολυπολικός κόσμος, καθώς και του ρόλου που διαδραματίζει ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία σε έναν πολύ ευρύτερο πόλεμο που διεξάγει η Ουάσιγκτον κατά της πολυπολικότητας παγκοσμίως.

Να κατανοήσουν ότι η Ευρώπη είναι υποτελής στις ΗΠΑ, όχι αντίθετη προς αυτές, και ότι ανεξάρτητα από τα όσα ισχυρίζονται δημόσια οι Ευρωπαίοι ηγέτες, έχουν ήδη ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την εφαρμογή των αμερικανικών οδηγιών που αφορούν τον μεγαλύτερο, πιο επικίνδυνο και πιο άμεσο ρόλο της Ευρώπης στη σύγκρουση στην Ουκρανία.

Επιπλέον, ο πρωταρχικός γεωπολιτικός στόχος της Ουάσιγκτον πρέπει να γίνει σαφώς κατανοητός – επιδιώκει την πρωτοκαθεδρία έναντι όλων των εθνών του κόσμου. Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση με ένα μέρος του οποίου ο απώτερος στόχος είναι να υποτάξει ή ακόμη και να εξαλείψει όσους προσπαθούν να διαπραγματευτούν μαζί του.

Μόνο με την οικοδόμηση της στρατιωτικής, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ισχύος που είναι απαραίτητη για την άμυνα, την αποτροπή και τελικά τον αφοπλισμό των Ηνωμένων Πολιτειών από την παγκόσμια επιθετικότητά τους, μπορεί η σύγκρουση στην Ουκρανία - και οι συγκρούσεις παντού αλλού - να λάβουν ένα δίκαιο και οριστικό τέλος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πολύχρονες καταδίκες για τα μέλη ρώσικου μαρξιστικού Ομίλου

0

Ποια είναι η είδηση:

Το 2016, ο 41χρονος σήμερα γιατρός Αλεξέι Ντμίτριεφ ιδρύει έναν μαρξιστικό Όμιλο συζητήσεων, του οποίου τα μέλη συναντιόνταν στο μουσείο Στάλιν της πόλης Ουφά, πρωτεύουσας της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, στα νότια Ουράλια. Τον Μάρτη του 2022, έναν μήνα μετά το ξεκίνημα του πολέμου στην Ουκρανία, ο Ντμίτριεφ και ακόμη τέσσερις σύντροφοί του συλλαμβάνονται, με την κατηγορία ότι σχεδίαζαν βίαιη ανατροπή της ρώσικης κυβέρνησης και εγκαθίδρυση σοβιετικού καθεστώτος. Το κατηγορητήριο βασίστηκε στο γεγονός ότι τα μέλη του Ομίλου στις συναντήσεις τους μελετούσαν τα έργα των Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν, με μια ιδιαίτερη έμφαση στο «Κράτος και Επανάσταση», που χαρακτηρίστηκε «τρομοκρατικό εγχειρίδιο» και αποτέλεσε βασικό στοιχείο για την στήριξη της κατηγορίας της προετοιμασίας πραξικοπήματος και συγκρότησης «τρομοκρατικής οργάνωσης». Σημαντικά στοιχεία στη δίκη για λογαριασμό της ρωσικής Ασφάλειας κατέθεσε ο φυτευτός στον Όμιλο ρουφιάνος Σεργκέι Σαποζνίκοφ.

Στα μέσα του φετινού Δεκέμβρη, ολοκληρώθηκαν οι δικαστικές διαδικασίες με την πολυετή καταδίκη των πέντε Ρώσων σε ποινές από 16 έως και 22 χρόνια φυλάκιση.

Ποια δεν είναι η είδηση:

Ο φόβος τους απέναντι στο ενδεχόμενο οι λαοί να ξαναβρούν την έμπνευσή τους στους αγώνες, στην αριστερά, στην προίκα του κομμουνιστικού κινήματος, της εφόδου στον ουρανό και του μεγάλου άλματος. Απέναντι σε αυτόν τον φόβο επιστρατεύουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη την εφεδρεία του φασισμού, τα κάθε είδους ιδιώνυμα και την ποινικοποίηση των δημοκρατικών, προοδευτικών, αριστερών, κομμουνιστικών ιδεών.

Τρέμουν τα αστικά καθεστώτα, σε ιμπεριαλιστικές και εξαρτημένες χώρες. Τρέμουν τη δύναμη των λαών, τη δύναμη της πολιτικοποιημένης, μαζικής και ανυποχώρητης πάλης και τις κόκκινες σημαίες, γιατί το έχουν ξαναδεί αυτό το έργο. Στις περιόδους των πολέμων που γεννιούνται από τους δικούς τους οξυμένους ανταγωνισμούς και στρατηγικούς σχεδιασμούς, έχουν δει τους λαούς να ορθώνονται, να αντιστέκονται, να μάχονται και να νικούν, τσακίζοντας τους πάλαι ποτέ σιδερόφρακτους και ανίκητους αρχόντους.

Σε μια τέτοια περίοδο λοιπόν, που το κέντρο της Ευρώπης αποτελεί το εργαστήρι προετοιμασίας του νέου μεγάλου γενικευμένου μακελειού, έχει μεγάλη σημασία για τους ιμπεριαλιστές, ανατολικούς και δυτικούς, να τσακίσουν ό,τι κινείται, ό,τι αντιστέκεται και παλεύει. 

Ποια να είναι η είδηση:

Ο ρώσικος ιμπεριαλισμός φοβήθηκε πέντε ανθρώπους που μελετούσαν τους κλασικούς του κομμουνιστικού κινήματος και τους συνέλαβε, έστησε εναντίον τους ένα βαρύ κατηγορητήριο, τους βασάνισε για τέσσερα χρόνια στα κρατητήρια και τελικά τους καταδίκασε σε πολύχρονη φυλάκιση. Σχεδόν 70 χρόνια από την παλινόρθωση, η ρώσικη αστική τάξη δεν μπορεί να κλείσει μάτι κάτω από τον φόβο μιας νέας εφόδου των λαών! Αυτή να είναι η είδηση!

Ε.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΠΟ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΤΗΣ ΠΡ. ΣΗΜΑΙΑΣ ΣΤΗ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ: Ωμός (και) ο ρώσικος ιμπεριαλισμός!

0

Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) το άρθρο για τη στάση της Ρωσίας που αποτελεί μέρος του αφιερώματος στη Παλαιστίνη όπως δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία του Σαββάτου 4 Οκτώβρη. (ολόκληρο μπορείτε να το δείτε εδώ: Αφιέρωμα στην Παλαιστίνη).

«Η Ρωσία υποστηρίζει και χαιρετίζει πάντα οποιεσδήποτε προσπάθειες του Τραμπ που αποσκοπούν στον τερματισμό της τραγωδίας που εκτυλίσσεται αυτή τη στιγμή». Αυτά δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Πεσκόφ, σχετικά με το σχέδιο Τραμπ για τη Γάζα. Και πρόσθεσε: «Και, φυσικά, θέλουμε να εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο και να βοηθήσει στην ειρηνική ολοκλήρωση των γεγονότων στη Μέση Ανατολή».

Επιπλέον, ο υφυπουργός Εξωτερικών, Σεργκέι Βερσίνιν, δήλωσε τηλεφωνικά στον αντιπρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής Χουσεΐν αλ-Σέιχ ότι η Ρωσία υποστηρίζει «οποιαδήποτε βήματα που θα διευκολύνουν τον τερματισμό της αιματοχυσίας», ανέφερε το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών.

«Εκφράστηκε η ελπίδα ότι η επιτυχής εφαρμογή της νέας αμερικανικής πρωτοβουλίας θα επιτρέψει μια βιώσιμη κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, την απελευθέρωση ομήρων και κρατουμένων και την απρόσκοπτη παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στην περιοχή», ανέφερε το υπουργείο.

Ανεξάρτητα από το τι εκτιμά η Μόσχα για τη βιωσιμότητα του σχεδίου μετατροπής της Γάζας σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ και με στερεωμένη σε αυτή την κατοχή των σιωναζιστών, η δημόσια θέση τους, που δεν τηρεί ούτε τα «ανθρωπιστικά προσχήματα», ούτε τα προσχήματα του λεγόμενου «διεθνούς δικαίου», είναι χαρακτηριστική της ιμπεριαλιστικής ωμότητας. Ας τα βλέπουν όσοι επιμένουν να σπέρνουν τις πιο ολέθριες αυταπάτες για τον «άξονα της αντίστασης» που καθοδηγεί η Ρωσία… υπέρ των συμφερόντων των λαών, όσοι παρουσιάζουν την «ήττα του ΝΑΤΟ» από τον ρώσικο ιμπεριαλισμό σαν τη μεγάλη ελπίδα σωτηρίας των λαών από τον άγριο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τιαντζίν-Πεκίνο | Συνεργασία και βήματα πολέμου της «Ανατολής»

0

«Θα τη θυμόμαστε αυτή την εβδομάδα» ήταν το σχόλιο Αμερικάνου διπλωμάτη αναφορικά με τη σύνοδο κορυφής του «Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης» (ΟΣΣ) που έγινε στην Τιαντζίν της Κίνας στις 31/8-1/9. Έχει μια σημασία ότι το σχόλιο έγινε πριν ακόμα τη μεγάλη στρατιωτική παρέλαση στο Πεκίνο για τα 80 χρόνια από το τέλος του Β’ ΠΠ, με τον Σι να πλαισιώνεται από δεκάδες ηγέτες της Ευρασίας (από την Ευρώπη συμμετείχαν ο Λουκασένκο της Λευκορωσίας, αλλά και ο Φίτσο της Σλοβακίας!) και την Κίνα να επιδεικνύει τα νέα και υπερσύγχρονα στρατηγικά όπλα της! Η παρέλαση οδήγησε στην κορύφωσή τους την ειδησεογραφία και τις αναλύσεις της Δύσης, που από τις προηγούμενες μέρες και αναφορικά με την παρουσία των Πούτιν και Μόντι στην Τιαντζίν «ανακάλυπταν» και διαπίστωναν πως η Δύση δεν είναι ο παντοκράτορας του πλανήτη και πως υπάρχουν κι άλλες μεγάλες δυνάμεις έξω από αυτήν που διεκδικούν καθοριστικό ρόλο στη μοιρασιά του!

Το βέβαιο είναι πως όσα αναμφίβολα σημαντικά σηματοδοτήθηκαν στην Τιαντζίν και στο Πεκίνο δεν έπεσαν από τον ουρανό, αλλά διαμορφώθηκαν μέσα σε μια ολόκληρη πορεία μέσα στο πλαίσιο των οξυνόμενων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που σε σχέση αλληλοτροφοδότησης με την παγκόσμια κρίση του συστήματος αποτελούν βασικές σταθερές των εξελίξεων από τις καταρρεύσεις του 1989-91 μέχρι σήμερα. Να θυμίσουμε πως η ΟΣΣ συγκροτήθηκε το 2001 από τη Ρωσία, την Κίνα, το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν και το Ουζμπεκιστάν, με την Κίνα να είναι τότε νεοεισερχόμενη στον ΠΟΕ (της Δύσης) και τον Πούτιν στις αρχές της ανασυγκρότησης της ρώσικης ΝΑΤ. Μετά από 21 χρόνια, Ρωσία και Κίνα βρίσκονται σε ένα πολύ διαφορετικό επίπεδο ιμπεριαλιστικών δυνατοτήτων και με τη δεύτερη να βρίσκεται πλέον απέναντι στη Δύση. Παράλληλα, στην ΟΣΣ έχουν προστεθεί άλλα τέσσερα μέλη (η Ινδία, το Πακιστάν, το Ιράν και η Λευκορωσία) αλλά και 14 «παρατηρητές- συνεργάτες» που ο καθένας (αν και εφόσον «δεθεί») είναι σημαντικός έως κρίσιμος κρίκος στο συνολικότερο ζήτημα της διάταξης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στον κόσμο.

Επιστρέφοντας σε όσα αναδείχθηκαν στην Τιαντζίν και στο Πεκίνο θα επισημαίναμε δύο ιδιαίτερα ζητήματα:

Πρώτον, ο πρωθυπουργός της Ινδίας Μόντι επισκέφθηκε την Κίνα πρώτη φορά μετά το 2018, ενώ το 2020 είχαν συμβεί εχθροπραξίες στα κοινά σύνορά τους. Από μόνη της αυτή η επιλογή εξομάλυνσης σχέσεων της Ινδίας με την Κίνα αποτελεί σοβαρό και μεγάλο πρόβλημα για τη Δύση και ιδιαίτερα για τις ΗΠΑ, που θέλουν την Ινδία ως αντίβαρο-ανάχωμα των επιδιώξεων του Πεκίνου. Γι’ αυτό ακριβώς εξάλλου «προσέφεραν» στην Ινδία τoν σχεδιασμό για τη συγκρότηση του διαδρόμου IMEC, για να μπλοκάρει και να αναιρέσει τον κινέζικο BRI, ενώ βέβαια ο IMEC επιδιώκεται να σταθεί απέναντι και στον διάδρομο INSTC (Ινδία-Ιράν-Ρωσία).

Πολύ περισσότερο, όμως, η συμμετοχή του Μόντι στην ΟΣΣ της Τιαντζίν ήταν η έμπρακτη απάντηση στον εκβιασμό του Τραμπ, που μόλις λίγες μέρες νωρίτερα και καθώς η Ινδία δεν δεχόταν να σταματήσει τις εισαγωγές ρώσικου αργού πετρελαίου (2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα) που αποτελούν τη βάση λειτουργίας της οικονομίας της Ινδίας, διπλασίασε τους δασμούς εισαγωγής σε πλήθος προϊόντων από το 25% στο 50%! Αυτό ήταν το ζήτημα που προκάλεσε το σχόλιο του Αμερικανού διπλωμάτη, καθώς το μέγεθος της περιφερειακής δύναμης μιας χώρας σαν την Ινδία (υποήπειρος) είναι από μόνο του κρίσιμο ζήτημα στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό. Συνεπώς, η μετατόπισή της σε συνθήκες όξυνσης του εκβιασμού της από τις ΗΠΑ προς την αντίθετη κατεύθυνση είναι ιδιαίτερα ανησυχητική για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, ακόμα και αν δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστική.

Δεύτερον, η στρατιωτική παρέλαση στην Τιεν Αν Μεν ήταν μια ανοιχτή επίδειξη των όπλων που «εικαζόταν» ότι η Κίνα έχει αναπτύξει, ανάμεσα στα οποία υπήρξαν διηπειρωτικός πύραυλος και υπερσύγχρονα αεροπλάνα, drones και όπλα χερσαίας και θαλάσσιας χρήσης. Ο Σι τα παρουσίασε όλα αυτά, επισημαίνοντας ταυτόχρονα πως «ο κόσμος βρίσκεται μπροστά σε μια επιλογή ανάμεσα στην ειρήνη και τον πόλεμο». Πρόκειται για άλλο ένα βήμα στην κατεύθυνση εδραίωσης των απαιτήσεων του Πεκίνου για τον έλεγχο της περιοχής του Ειρηνικού, που είναι αναγκαία προϋπόθεση για τις παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις της Κίνας. Το μήνυμα, βέβαια, απευθύνεται στις ΗΠΑ, που επιδιώκουν με κάθε δυνατό τρόπο (τελευταίο επεισόδιο οι εχθροπραξίες Ταϋλάνδης-Καμπότζης τον περασμένο Ιούλιο) να επιβάλλουν «ειρήνη υποταγής» του κινέζικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Αυτή την ειρήνη προφανώς δεν την δέχεται το Πεκίνο και προβάλλει τα όπλα με τα οποία μπορεί να την αρνηθεί.

Μέσα σε αυτά τα «όπλα» βρίσκεται και προφανώς σε πρωτεύουσα θέση η ολοένα στενότερη «στρατηγική συνεργασία» με τη Ρωσία, που επιβεβαιώθηκε με τις θερμές συνομιλίες του Σι με τον Πούτιν, που μεταξύ άλλων σημείωσε πως η Ρωσία «ήδη βοηθάει την Κίνα», ώστε το δυναμικό της για παραγωγή πυρηνικής ενέργειας να ξεπεράσει το αντίστοιχο των ΗΠΑ! Αλλά θα λέγαμε κυρίως στη βάση αυτής της «στρατηγικής συνεργασίας», μια σειρά δυνάμεις -εκτός της Ινδίας που ήδη επισημάναμε- η κάθε μια με ιδιαίτερη σημασία (Ιράν, Καμπότζη, Αίγυπτος, Καζακστάν, Αρμενία…), η κάθε μια με τις δικές της ταλαντεύσεις στηρίζουν, συνεργάζονται, «παρακολουθούν» ή και αναφέρονται στις κοινές επιδιώξεις Ρωσίας-Κίνας. Επιπλέον, έχει μια ιδιαίτερη σημασία ότι όλα αυτά συμβαίνουν λιγότερο δύο μήνες μετά τη βομβαρδιστική επιδρομή των ΗΠΑ στο Ιράν, με την οποία εκτός των άλλων ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός στόχευε να στοιχίσει στα δικά του συμφέροντα τις χώρες αυτές.

Ο ουκρανικός καταλύτης

Ο παράγοντας που δρα καταλυτικά και καθοριστικά στη διαμόρφωση και την επιτάχυνση αυτών των εξελίξεων είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία και τα αποτελέσματα που ο ρώσικος ιμπεριαλισμός έχει πετύχει στο πεδίο του πολέμου αυτού. Με βάση αυτά τα αποτελέσματα, μια σειρά δυτικές αναλύσεις (υποχρεώνονται να) επισημαίνουν τα νέα δεδομένα που διαμορφώνονται διεθνώς στις οικονομικές και γεωπολιτικές σχέσεις.

Από τα πιο χαρακτηριστικά και «μετρήσιμα» δεδομένα είναι ότι οι εξαγωγές της G-7 στη Ρωσία, που πριν τον Φλεβάρη του 2022 ήταν σχεδόν ίσες με τις εξαγωγές της Κίνας, έχουν τώρα μηδενιστεί. Όμως, παράλληλα οι κινέζικες εξαγωγές στη Ρωσία έχουν αυξηθεί σημαντικά, ενώ ιδιαίτερα αυτές που αφορούν στον κινέζικο εξοπλισμό μεταφορών έχουν αυξηθεί κατά 500%. Παράλληλα, η Ινδία έχει περάσει από το να μην εισάγει σχεδόν καθόλου ρώσικο πετρέλαιο στο να εξαρτάται πλέον καθοριστικά από τις τεράστιες εισαγωγές του ρώσικου πετρελαίου.

Συνεπώς, το διακύβευμα του πολέμου στην Ουκρανία δεν αφορά στον αν η Ρωσία θα αυξήσει τα εδάφη της κατά 0,5%, όπως περίπου το παρουσιάζουν μια σειρά εκτιμήσεις αναφορικά με τις λεγόμενες «ειρηνευτικές συνομιλίες». Το διακύβευμα αφορά στο αν η Ρωσία σπάει με πόλεμο την περίσφιξη των ΗΠΑ-Δύσης και βγαίνει στην παγκόσμια σκηνή νικήτρια επί των κυρίαρχων ως τώρα δυνάμεων στον πλανήτη, με επίσης παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις. Η επιδίωξη και προώθηση αυτού του στόχου του Κρεμλίνου είναι που τροποποιεί τον συσχετισμό στο επίπεδο των πρωταγωνιστικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και διαμορφώνει νέα δεδομένα. Αυτό είδαμε στην Τιαντζίν και στο Πεκίνο. Και ακριβώς με βάση αυτή τη στρατηγική βαρύτητά του, ο ουκρανικός πόλεμος είναι το επίκεντρο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, το «άλυτο» ζήτημα από το οποίο οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αποσπαστούν ή να παραιτηθούν.

Πού βρισκόμαστε;

Η μετατόπιση της Ινδίας προς την πλευρά της «Ανατολής», το βήμα της Κίνας να επιδείξει την ανάπτυξη στρατηγικών και σύγχρονων όπλων με τα οποία σκοπεύει να στερεώσει την πολιτική της ήπιας ισχύος και να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ιμπεριαλιστικό ρόλο στον πλανήτη, η συμπαράταξη Ρωσίας-Κίνας και μιας σειρά περιφερειακών και άλλων δυνάμεων που καταγράφηκε τις μέρες αυτές, αποτελούν σίγουρα σημαντικά νέα δεδομένα στον μαινόμενο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό.

Ωστόσο, θεωρούμε ότι είναι νωρίς όλα αυτά -και το καθένα χωριστά- να θεωρηθούν οριστικά, να θεωρηθεί βέβαιη μια συγκεκριμένη τροχιά των εξελίξεων. Για παράδειγμα, θα υπάρξουν «απαντήσεις» και «ανταπαντήσεις» για το «με ποιον είναι» η Ινδία. Ακόμα περισσότερο υπάρχει μεγάλη απόσταση από την επίδειξη όπλων ως την απόφαση να χρησιμοποιηθούν π.χ. για την προσάρτηση της Ταϊβάν ή την εκκαθάριση της περιοχής του Δυτικού Ειρηνικού από τις δυνάμεις της AUKUS ή τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ. Και βέβαια η «στρατηγική συνεργασία» Ρωσίας-Κίνας κάνει βήματα, αλλά απέχει από το να είναι «στρατηγική συμμαχία», που είναι ο αναγκαίος όρος για να είναι το μπλοκ της «Ανατολής» χωρίς εισαγωγικά.

Το βέβαιο, ωστόσο, είναι ότι ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός έχει βάλει τον πλανήτη σε πορεία προετοιμασίας ενός μεγάλου πολέμου! Όλες αυτές οι εξελίξεις δεν έχουν «επιστροφή» σε μια κατάσταση συμβιβασμού ή όπως λένε οι δυνάμεις του οπορτουνισμού και του συμβιβασμού σε μια «μοιρασιά της λείας» χωρίς πόλεμο. Το δίλημμα που έθεσε ο Σι («πόλεμος ή ειρήνη»), ενώ ταυτόχρονα πρόβαλλε τις απαιτήσεις του με βάση τις οποίες μπορεί να υπάρξει «ειρήνη», στον ιμπεριαλιστικό κόσμο μόνο πόλεμο σημαίνει. Το ποια θα είναι η συγκεκριμένη τροχιά αυτής της πορείας δεν μπορεί σήμερα να εκτιμηθεί.

Ο σαρκασμός του Τραμπ, απευθυνόμενος στους Πούτιν, Σι και Κιμ («να περάσετε καλά ενώ συνωμοτείτε εναντίον μας») είναι μόνο η πρώτη έκφραση της νευρικότητας και της ανησυχίας που αυτές οι εξελίξεις προκαλούν στα αμερικάνικα επιτελεία, καθώς όλο και περισσότερο διαπιστώνουν πόσο απέχουν από τον στόχο της παγκόσμιας ηγεμονίας/κυριαρχίας. Γι’ αυτό ακριβώς η επιθετικότητα και οι χειρότεροι τυχοδιωκτισμοί θα είναι στην ημερήσια διάταξη των επόμενων βημάτων τους.

 

Αναδημοσίευση από την Προλεταριακή Σημαία του Σαββάτου 6 Σεπτέμβρη που κυκλοφορεί.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νότιος Καύκασος | Με αφορμή τη συμφωνία μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας

0

Με αφορμή την συμφωνία μεταξύ Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας υπό την εποπτεία των ΗΠΑ αναδημοσιεύουμε το άρθρο "Κρίση στις σχέσεις Ρωσίας – Αζερμπαϊτζάν:Ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός Ρωσίας-ΗΠΑ/Δύσης για τον έλεγχο της περιοχής σε πλήρη εξέλιξη" που δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία 989 του Σαββάτου 19 Ιούλη:

Η αφορμή δόθηκε όταν στις 27 Ιουνίου, σε μια εκτεταμένη «αντιτρομοκρατική επιχείρηση», κατά την οποία σκοτώθηκαν δύο Αζέροι, οι ρωσικές αρχές προχώρησαν στη σύλληψη 50 ατόμων αζέρικης καταγωγής, στην επονομαζόμενη και «πρωτεύουσα των Ουραλίων» Εκατερίνμπουργκ, που κατηγορούνται για φόνους το 2000, το 2011 καθώς και για μαζική δηλητηρίαση πολιτών από πώληση νοθευμένου αλκοόλ το 2021. Η «απάντηση» του Αζερμπαϊτζάν ήρθε στις 30 Ιουνίου, με την «ειδική επιχείρηση» των δυνάμεων ασφαλείας στα γραφεία του Sputnik Azerbaijan και τη σύλληψη δύο μελών του με την κατηγορία ότι ήταν αξιωματικοί της ρωσικής μυστικής υπηρεσίας FSB, ενώ στη συνέχεια αναβλήθηκαν όλες οι πολιτιστικές εκδηλώσεις και διπλωματικές συναντήσεις μεταξύ των δύο χωρών.

Δεν ήταν «κεραυνός εν αιθρία»

Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών άρχισαν να επιδεινώνονται όταν τον περασμένο Δεκέμβρη καταρρίφθηκε επιβατικό αεροσκάφος των κρατικών αερογραμμών του Αζερμπαϊτζάν που ετοιμαζόταν να προσγειωθεί στο Γκρόζνι της Τσετσενίας. Οι εξηγήσεις που έδωσε η Μόσχα, ότι καταρρίφθηκε από λάθος της ρωσικής αεράμυνας που αντιμετώπιζε επίθεση ντρόουν από την Ουκρανία, θεωρήθηκαν ανεπαρκείς από το Μπακού. Τον περασμένο Φεβρουάριο, του 2025, το Αζερμπαϊτζάν ανακοίνωσε την αναστολή των δραστηριοτήτων του Sputnik Azerbaijan (παράρτημα του ρωσικού ομίλου Russia Today), ενώ ο πρόεδρος της χώρας Ι. Αλίεφ δεν παραβρέθηκε στην παρέλαση της 9ης Μαΐου στη Μόσχα.

Το αζέρικο «εκκρεμές» μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας

Το Αζερμπαϊτζάν μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης βρέθηκε στο στόχαστρο των ΗΠΑ και με αντικείμενο την απόσπασή του από τη ρωσική επιρροή. Οικονομικά-ενεργειακά μέσω της προώθησης αγωγών που παρέκαμπταν τη Ρωσία και με κυριότερο τον περίφημο Μπακού – Τιφλίδα - Τσεϊχάν, αμερικανικών συμφερόντων, που εγκαινιάστηκε το Μάιο του 2005 και προωθούσε από τότε την απεξάρτηση της Ευρώπης από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, καθώς και τον αγωγό TAP. Στρατιωτικά, με τη στενή συνεργασία ΗΠΑ- Αζερμπαϊτζάν, την εκπαίδευση -με τα νατοϊκά πρότυπα- του αζέρικου στρατού στην Τουρκία καθώς και τη συμμετοχή αζέρικων στρατευμάτων στις αμερικανικές επεμβάσεις σε Ιράκ, Αφγανιστάν.

Η Ρωσία έκανε σοβαρές προσπάθειες με στόχο να ανακτήσει τον έλεγχο του Αζερμπαϊτζάν σε οικονομικό, πολιτικό-διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, εκμεταλλευόμενη τη σχέση τους στο πλαίσιο της ΣΕ, τη γειτνίασή τους αλλά και τη ρωσική μειονότητα που υπάρχει στη χώρα.

Η «βελούδινη επανάσταση» του 2018 στην Αρμενία και η ανάδειξη μιας φιλοδυτικής ηγεσίας άλλαξε πολλά στον τρόπο που η Ρωσία παρέμβαινε στον Νότιο Καύκασο. Η Ρωσία, παρά την αμυντική συμφωνία που είχε με την Αρμενία, δεν εμπόδισε τη νίκη του Αζερμπαϊτζάν το 2020, το οποίο προσάρτησε σημαντικό μέρος των απολεσθέντων από τον πόλεμο του 1994 εδαφών. Εγκατέστησε όμως «ειρηνευτική δύναμη» 2.000 ρώσων στρατιωτών στην περιοχή. Το ίδιο δεν επενέβη όταν το Αζερμπαϊτζάν απέκλεισε το 2022 και για δέκα μήνες τον διάδρομο Lachin που συνέδεε την Αρμενία με τον αρμένικο θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ στο ΑζερμπαΙτζάν.

Το πλήρες «άδειασμα» της Αρμενίας από τη Ρωσία ήρθε στην επίθεση του Αζερμπαϊτζάν το Σεπτέμβρη του 2024, που οδήγησε στην ήττα της Αρμενίας, στην απώλεια του Ναγκόρνο Καραμπάχ και στη μετακίνηση του αρμένικου πληθυσμού του στην Αρμενία. Ως αποτέλεσμα, η Αρμενία «πάγωσε» τη συμμετοχή της στον Οργανισμό Συλλογικής Συνθήκης για την Ασφάλεια (CSTO) με επικεφαλής τη Ρωσία. Να σημειώσουμε εδώ πως δύο μέρες πριν από την εισβολή στην Ουκρανία (2022), και με τη Ρωσία να έχει επιπλέον την ανάγκη να προστατέψει τα νώτα της, σύναψε συμφωνία στρατηγικής συνεργασίας με το Αζερμπαϊτζάν κυρίως στο οικονομικό-ενεργειακό πεδίο.

Η «πίσω αυλή» σε διαδικασία αναταραχής και ανακατατάξεων

Η περίοδος μετά την εισβολή στην Ουκρανία αδυνάτισε συνολικά τον έλεγχο του ρώσικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή του Νότιου Καυκάσου. Βέβαια, με τους περιορισμούς που της έβαζε ο πόλεμος στην Ουκρανία, η Ρωσία προσπαθούσε να αποσταθεροποιήσει τη φιλοδυτική κυβέρνηση του Νικόλ Πασινιάν και ταυτόχρονα να αποσπάσει το Αζερμπαϊτζάν από τη δυτική επιρροή, ενώ με βάση τις στενές σχέσεις Τουρκίας-Αζερμπαϊτζάν («δύο κράτη, ένα έθνος» - Ερντογάν) οι κινήσεις της Μόσχας είχαν και το στοιχείο διατήρησης της ιδιόμορφης ρωσοτουρκικής σχέσης. Οι αυξανόμενες δυτικές κυρώσεις καθιστούσαν συνολικά τον Νότιο Καύκασο, εκτός από κρίσιμη γεωπολιτική περιοχή για τη Ρωσία, και πέρασμα για την έξοδο από και προς το Ιράν για το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Η αδυναμία της Ρωσίας να αποτρέψει την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία αύξησε τα ερωτηματικά για τις δυνατότητές της στην περιοχή. Ταυτόχρονα οι εξελίξεις μεγάλωναν τα περιθώρια των αμερικανών και των ευρωπαίων (κυρίως Γάλλων και Βρετανών) ιμπεριαλιστών να παρέμβουν, αλλά και έδιναν «χώρο» στις φιλοδοξίες του Αζερμπαϊτζάν να αναβαθμίσει το ρόλο του στην περιοχή. Εν τω μεταξύ, η φιλοδυτική τροχιά της Αρμενίας συνεχιζόταν ενώ η φιλορωσική κυβέρνηση της Γεωργίας δοκιμαζόταν συνεχώς. Η επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, εκτός από τα ζητήματα που έθεσε για τη σχέση Ρωσίας-Ιράν, επανέφερε στο προσκήνιο και τις σχέσεις Αζερμπαϊτζάν – Ισραήλ που τα τελευταία χρόνια έχουν ιδιαίτερα ενισχυθεί στη βάση και της κοινής αντιπαλότητάς τους με το Ιράν.

Άραγε οι φήμες ότι στις 19-20 Ιουνίου χρησιμοποιήθηκε το έδαφος του Αζερμπαϊτζάν για την εκτόξευση ουκρανικών ντρόουν στη ρωσική επικράτεια ήταν η έναρξη της πρόσφατης κρίσης των σχέσεων Ρωσίας-Αζερμπαιτζάν; Φήμες που μάλιστα συνδυάζονται με αντίστοιχες για εκτόξευση ισραηλινών ντρόουν και συνολικά τη χρησιμοποίηση του αζέρικου εναέριου χώρου ενάντια στο Ιράν στον «πόλεμο των 12 ημερών». Ήταν ξαφνική και μόνο αντανακλαστική κίνηση στα γεγονότα των ημερών η φιλοουκρανική υστερία των αζέρικων ΜΜΕ τον Ιούλιο και η συνομιλία Αλίεφ-Ζελένσκι ή αποτέλεσμα πιο βαθιών γεωπολιτικών επιλογών της αζέρικης άρχουσας τάξης;

Μήπως τελικά η κατάρριψη του αζέρικου επιβατικού αεροσκάφους εφτά μήνες νωρίτερα ήταν μια προειδοποίηση της Μόσχας για αυτό που έβλεπε να συντελείται; Και τα τωρινά γεγονότα, όπως οι πρόσφατες καταγγελίες του Πασινιάν για προσπάθεια φιλορώσικου πραξικοπήματος με αρχηγό τον αρχιεπίσκοπο Μικαέλ Ατζαπαχιάν και χρηματοδότη τον ρωσοαρμένιο επιχειρηματία Σαμβέλ Καραπετιάν, δεν είναι παρά ισχυρές ενδείξεις αυτού που θεωρούν δεδομένο τα δυτικά ΜΜΕ: την αντίδραση της Μόσχας στην επαπειλούμενη απώλεια της επιρροής της – ή σημαντικού μέρους αυτής - σε μια περιοχή που από την εποχή του τσάρου θεωρούνταν η «πίσω αυλή» της;

Οι πολύ πρόσφατες εξελίξεις με την επίσκεψη -με δυτική «προτροπή»- του Πασινιάν στην Άγκυρα και η προσπάθεια εξομάλυνσης των αρμενο-τουρκικών σχέσεων, η επικείμενη συνάντηση Πασινιάν – Αλίεφ για την προώθηση «ειρηνευτικού σχεδίου» μεταξύ Αρμενίας- Αζερμπαϊτζάν, οι «διαρροές» ότι με αμερικάνικη υπόδειξη επίκειται ένταξη του Αζερμπαϊτζάν στις «Συμφωνίες του Αβραάμ» δείχνουν τις μετατοπίσεις που συμβαίνουν στην περιοχή. Η δε συμφωνία Τουρκίας – Αρμενίας - Αζερμπαϊτζάν σχετικά με το διάδρομο Ζανγκεζούρ, που ενώνει το Αζερμπαϊτζάν με τον αζέρικο θύλακα του Ναχιτσεβάν και στη συνέχεια με την Τουρκία, από την οποία αποκλείουν τη Ρωσία, αμφισβητεί ανοιχτά τη ρωσική επιρροή στον Νότιο Καύκασο. Ενώ και για το Ιράν με τη σημαντική αζέρικη μειονότητα στο βορειοδυτικό τμήμα της χώρας μέχρι και τη μεθόριο Ιράν – Αζερμπαϊτζάν, αποτελεί γεωπολιτική πρόκληση.

Είναι φανερό ότι όλος ο Νότιος Καύκασος, το νότιο «μαλακό υπογάστριο» του ρωσικού ιμπεριαλισμού, αποτελεί τόσο γεωπολιτικό φραγμό προς τη ρωσική ενδοχώρα όσο και κρίσιμο τμήμα της εξόδου της Ρωσίας προς το Νότο και τον Ινδικό Ωκεανό. Γι’ αυτό το λόγο η απόσπασή του από τον ρώσικο έλεγχο και σε κάθε περίπτωση η μετατροπή του από τους δυτικούς ιμπεριαλιστές (κυρίως τον αμερικάνικο) σε διαρκή μοχλό παρενόχλησης, αντιπερισπασμού και αποσταθεροποίησης των ρωσικών σχέσεων επιρροής αποτελεί μονόδρομο.

Τα προηγούμενα, με δεδομένο το πολυδαίδαλο κρατικό και εθνοτικό τοπίο του Νότιου Καυκάσου και το γεγονός ότι και αυτές οι εξελίξεις είναι ενταγμένες στο ευρύτερο πλαίσιο της πορείας προς ένα γενικευμένο μακελειό, σημαίνουν πως ανοίγει μια φάση ακόμα μεγαλύτερων εντάσεων, ανακατατάξεων στην περιοχή και φυσικά αύξησης των κινδύνων για τους λαούς της.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο πόλεμος θα είναι μακρύς

0

Το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου , μετά την λήξη στις 02/07/2025 του δεύτερου γύρου των συνομιλιών ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία στην Κωνσταντινούπολη, ο Ντμίτρι Τρένιν, Διευθυντής του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Στρατιωτικής Οικονομίας και Στρατηγικής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών, έγραψε ένα άρθρο για την Kommersant, με τίτλο «Ο Πόλεμος θα είναι Μακρύς», υποστηρίζοντας λίγο πολύ ότι με βάση τα στρατηγικά διακυβεύματα του πολέμου, οι ΗΠΑ δεν μπορούν και δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ή να αποχωρήσουν από την Ουκρανία! Ο Τρένιν έχει ένα «βαρύ» βιογραφικό στον τομέα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής , θεωρούμενος από τους αυθεντικούς εκφραστές και συμβούλους της. Δίχως την ανάγκη να κρατά διπλωματικούς τύπους και προσχήματα, με το κείμενο που παραθέτουμε δείχνει τον ρεαλισμό με τον οποίο η ρώσικη πλευρά αντιμετωπίζει και την νέα αμερικάνικη προεδρία Τραμπ, αντίθετα με πολλούς στην Δύση ( και στην Ελλάδα) που πίστεψαν πως η αλλαγή στον Λευκό Οίκο θα προκαλέσει μια ριζική αναθεώρηση της αμερικάνικης πολιτικής έναντι της Ρωσίας στο ουκρανικό πεδίο και ….θα φέρει την ειρήνη ! Δείχνει ακριβώς το εύρος και την σημασία της αμερικανό-ρώσικης αντιπαράθεσης και την σημασία της για τους διεθνείς συσχετισμούς και την πορεία για μια γενική αναμέτρηση. Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ. Η αναδημοσίευση δεν συνιστά σε καμιά περίπτωση συμφωνία με τις απόψεις που διατυπώνονται σχετικά τα χαρακτηριστικά της ρώσικης πολιτικής και γίνεται για την ενημέρωση των αναγνωστών μας για τον τρόπο που βασικοί παράγοντες της αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις.

Ο πόλεμος θα είναι μακρύς* του Ντμίτρι Τρένιν, 09 Ιουλίου 2025

Σχετικά με τα ενδιάμεσα αποτελέσματα της «ειδικής διπλωματικής επιχείρησης»

Ο τρόπος ομιλίας του νυν Αμερικανού προέδρου, τρόπος ομιλίας που μπορεί να χαρακτηρίζεται από ασάφεια, αμφισημία ή χρήση διφορούμενων φράσεων είναι το χαρακτηριστικό ύφος του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι απαραίτητο να παρακολουθείται αλλά όχι να υπερεκτιμάται: ούτε προς μια περισσότερο ευνοϊκή ούτε προς μια λιγότερο ευνοϊκή για εμάς κατεύθυνση. Θα πρέπει επίσης να γίνει κατανοητό ότι ο Τραμπ δεν είναι ο «βασιλιάς» της Αμερικής και ότι η «επανάσταση Τραμπ», για την οποία γινόταν λόγος στις αρχές του έτους, φαίνεται να έχει αντικατασταθεί από την εξέλιξη του ίδιου του Τραμπ προς την κατεύθυνση της προσέγγισης με το αμερικανικό κατεστημένο.

Από αυτή τη θέση, είναι λογικό να εξετάσουμε τα ενδιάμεσα αποτελέσματα της «ειδικής διπλωματικής μας επιχείρησης» —έξι τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ των προέδρων, διαπραγματεύσεις μεταξύ υπουργών Εξωτερικών και βοηθών εξωτερικής πολιτικής των αρχηγών κρατών, καθώς και επικοινωνία σε άλλα υψηλά επίπεδα.

Το θετικό μέρος περιλαμβάνει, καταρχάς, την αποκατάσταση του διαλόγου μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, διάλογος ο οποίος διακόπηκε από την κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν.

Είναι επίσης σημαντικό αυτός ο διάλογος να μην περιοριστεί στη συζήτηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Διαγράφονται πιθανές ευκαιρίες συνεργασίας σε διάφορους τομείς —από τη γεωπολιτική έως τις μεταφορές και τον αθλητισμό. Μέχρι στιγμής, αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά μπορεί να είναι χρήσιμο στο μέλλον. Άλλωστε, η επανάληψη του διαλόγου, πιθανότατα, δεν θα διακοπεί υπό τον Τραμπ, αν και η ένταση και ο τόνος του [διαλόγου] θα αλλάξουν .

Ο διάλογος με τις Ηνωμένες Πολιτείες οδήγησε στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με την ουκρανική πλευρά στην Κωνσταντινούπολη. Οι ίδιες οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν τώρα πολιτικό νόημα και οι ανταλλαγές αιχμαλώτων πολέμου πραγματοποιήθηκαν χωρίς αυτές. Είναι σημαντικό, ωστόσο, ότι το γεγονός της άμεσης επαφής με το Κίεβο ενίσχυσε τη βασική θέση της διπλωματίας μας σχετικά με την ετοιμότητα της Ρωσίας για μια πολιτική λύση στη σύγκρουση.

Αυτά τα αποκτήματα είναι, φυσικά, τεχνικής και τακτικής φύσης. 

Από την αρχή κιόλας, ήταν προφανές ότι δεν θα ήταν δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία με τον Τραμπ για την Ουκρανία με όρους που θα ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις ασφαλείας της Ρωσίας.

Και φυσικά, κανείς δεν θα διαπραγματευόταν με τον Τραμπ σε βάρος της ασφάλειας της Ρωσίας. Θα ήταν επίσης αφελές να υποθέσουμε ότι ο Τραμπ θα «παραδώσει»/ «παραιτηθεί» εντελώς από την Ουκρανία, θα ενωθεί με το Κρεμλίνο εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα πάει σε μια «νέα Γιάλτα» με τη μορφή μιας ανανεωμένης Μεγάλης Τριάδας, που ήδη αποτελείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Κίνα.

Έτσι, η σελίδα έχει γυρίσει. Τι ακολουθεί; Ο Τραμπ είναι πιθανό να υπογράψει το νέο νομοσχέδιο για τις κυρώσεις, αλλά ταυτόχρονα θα δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία να το εφαρμόσει κατά την κρίση του. Τα νέα μέτρα θα προσθέσουν αστάθεια στο παγκόσμιο εμπόριο, αλλά δεν θα έχουν αντίκτυπο στην πολιτική της Ρωσίας. Ο Τραμπ θα μεταφέρει στην Ουκρανία το υπόλοιπο των όπλων από τα «πακέτα Μπάιντεν» και, ενδεχομένως, θα αναγκαστεί να προσθέσει κάτι «δικό του», αλλά στο μέλλον, το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο θα προέρχεται από την Ευρώπη ή μέσω Ευρώπης (το Βερολίνο και άλλοι θα αγοράζουν αμερικανικά συστήματα και θα τα μεταβιβάζουν στους Ουκρανούς). Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να μεταδίδουν στην Ουκρανία πληροφορίες που είναι κρίσιμες για την πραγματοποίηση επιθέσεων, ειδικά βαθιά μέσα στο έδαφος της Ρωσίας.

Ο πόλεμος δεν θα τελειώσει το 2025. Δεν θα τελειώσει μετά το τέλος των εχθροπραξιών στην Ουκρανία.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η τρέχουσα σύγκρουση δεν αφορά την Ουκρανία αυτή καθαυτή.

Αυτός είναι (μέχρι στιγμής) ένας πόλεμος δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας. Και αυτή η αντιπαράθεση από μόνη της αποτελεί μέρος του παγκόσμιου πολέμου που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, στον οποίο η Δύση αγωνίζεται για να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτός ο πόλεμος θα είναι μακρύς και οι Ηνωμένες Πολιτείες —με ή χωρίς τον Τραμπ— θα παραμείνουν αντίπαλός μας. Αυτό που διακυβεύεται για εμάς σε αυτή τη μάχη δεν είναι το καθεστώς της Ουκρανίας, αλλά η ύπαρξη της Ρωσίας. 

Σημειώσεις

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 09/07/2025 στον ιστότοπο Kommersant με τίτλο «Война будет долгой» στη διεύθυνση … https://www.kommersant.ru/doc/7872458.

Εμείς το πήραμε από το … https://karlof1.substack.com/p/whos-unhappy-putin-or-trump

Ο Ντμίτρι Τρένιν είναι μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής της Ρωσίας (Russia's Foreign and Defence Policy Council).

Ακαδημαϊκός Επόπτης του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Στρατιωτικής Οικονομίας και Στρατηγικής στο Εθνικό Ερευνητικό Πανεπιστήμιο – Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Επιστημών.

Μέλος της ρωσικής δεξαμενής σκέψης Ρωσικό Συμβούλιο Διεθνών Υποθέσεων (RIAC, Russian International Affairs Council).

Διετέλεσε Επικεφαλής του επιστημονικού συμβουλίου, επικεφαλής ερευνητής και πρόεδρος του προγράμματος Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας του Κέντρου Carnegie Μόσχας (Carnegie Moscow Center), μιας ρωσικής δεξαμενής σκέψης.

Απόφοιτος του Στρατιωτικού Ινστιτούτου (νυν Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο) στη Μόσχα. Κατέχει διδακτορικό στην Ιστορία.

Ανώτερος Λέκτορας στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο. Μέλος της αντιπροσωπείας στις συνομιλίες της Γενεύης για τα πυρηνικά και διαστημικά όπλα. Ανώτερος ερευνητής στο Κολλέγιο Άμυνας του ΝΑΤΟ και συνεργάτης στο Ινστιτούτο Ευρώπης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Πρώην συνταγματάρχης της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών υπηρέτησε στις σοβιετικές και ρωσικές ένοπλες δυνάμεις από το 1972 έως το 1993.

Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.

Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Νέες περιπλοκές και εντάσεις στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς φέρνει η πρόταση Τραμπ

0

Με αλλαγή των όρων του πολέμου επιδιώκουν οι ΗΠΑ
να ξεπεράσουν το σημερινό αδιέξοδο στην Ουκρανία

Νέες περιπλοκές και εντάσεις στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς
φέρνει η πρόταση Τραμπ

1. Η νέα (δεύτερη) διοίκηση Τραμπ επιχειρεί και επιδιώκει να απαντήσει το βασικό πρόβλημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού όπως αυτό έχει διαμορφωθεί στις εξελίξεις των τριών τελευταίων δεκαετιών: τη σχετική υποχώρησή του, το πλησίασμά του από τους αντιπάλους του (Ρωσία, Κίνα) που θέτει στην –όχι πολύ μακρινή– προοπτική την αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας του στο παγκόσμιο ταμπλό. Η εξέλιξη αυτή έχει παραγάγει και παράγει τριγμούς και χαλάρωση συνοχής στη Δυτική συμμαχία στην οποία ηγούνται οι ΗΠΑ και παλινδρομήσεις-μετατοπίσεις προς την άλλη πλευρά σε σημαντικές περιφερειακές δυνάμεις.

Συνεπώς, οι ΗΠΑ επιδιώκουν και αναζητούν την «αναθεώρηση» αυτού του συσχετισμού, την κατάκτηση της αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας/κυριαρχίας στον κόσμο. Προς αυτόν και για αυτόν τον στρατηγικό στόχο κινούνται όλα τα κέντρα εξουσίας και οι κυρίαρχες δυνάμεις εντός των ΗΠΑ. Οι οξύτατες αντιθέσεις τους (που εκφράστηκαν ακόμα και εμφυλιοπολεμικά στη διάρκεια των τελευταίων προεδρικών εκλογών) αφορούν στις τακτικές επιλογές που θα υπηρετήσουν τον στόχο αυτό. Οι αντιθέσεις αυτές είναι σφοδρές (και δεν πρέπει να θεωρείται ότι έχουν επιλυθεί) γιατί είναι πολλές και κρίσιμες οι αντιφάσεις που παράγει κάθε τακτική επιλογή προώθησης του στόχου της παγκόσμιας ηγεμονίας/κυριαρχίας.

2. Η διοίκηση Τραμπ ήδη στα πρώτα βήματά της έχει αναδείξει τα δύο βασικά στοιχεία της πολιτικής με την οποία επιδιώκει να απαντήσει το ζητούμενο για τις ΗΠΑ:

α) τη γεωστρατηγική και ταυτόχρονα οικονομική ενίσχυση-αναβάθμιση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού με την επιβολή ελέγχου, την «προσάρτηση» ακόμα και την κατάκτηση σημείων και χωρών στρατηγικής σημασίας έτσι ώστε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός να θωρακιστεί και να εκτιναχτεί πολύ πάνω από τους αντιπάλους του.

β) Τη στοίχιση-καθυπόταξη των δυτικών συμμάχων του στις επιδιώξεις του.

Η διοίκηση Τραμπ απαιτεί τη χωρίς όρους πολιτική και οικονομική «επιστράτευση» των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και της ΕΕ, ακόμα και της Αγγλίας, και βέβαια του Καναδά, πίσω από τη στρατηγική των ΗΠΑ. Αξιοποιεί και χρησιμοποιεί τη στρατηγική (πυρηνική) ισχύ της Ρωσίας και τη διαρκή σε όλα τα επίπεδα αναβάθμιση της Κίνας για να ασκεί οικονομικό, πολιτικό και τελικά στρατηγικό εκβιασμό στη «δική του» συμμαχία. Επισείει την (πραγματική) απειλή ότι χωρίς τη δική του ηγεμονία η «υπόλοιπη» Δύση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ανερχόμενη «Ανατολή». Γι’ αυτό απαιτεί οι σύμμαχοί του να στοιχηθούν όπως κρίνει και χρειάζεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, χωρίς καμιά δέσμευση για την πορεία που θα ακολουθηθεί, τους ρόλους και τις θέσεις που θα βρουν οι σύμμαχοί του στην εξέλιξή της. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και ο δηλωμένος από τις ΗΠΑ αποκλεισμός των Ευρωπαίων από τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ρωσίας και ο υποβιβασμός τους στο ρόλο του... εταίρου που απλώς θα συνυπογράψει την όποια προσωρινή συμφωνία, αν και όταν αυτή υπάρξει. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός διακηρύσσει συνεπώς πως «θα σώσει τη Δύση» από τους αντιπάλους της μέσω του MAGA που πρέπει όλη η Δύση να υπηρετήσει! Αυτήν την απαίτηση εκφράζει η κυνικότητα των αμερικάνικων παρεμβάσεων ακόμα και εντός των κυβερνήσεων και των πολιτικών συστημάτων των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ή ο «οικονομικός παραλογισμός» του πολέμου των δασμών που συνοδεύεται με την απαίτηση εγκατάστασης των βιομηχανιών των άλλων... στις ΗΠΑ!

Είναι προφανές ότι οι δύο αυτές πολιτικές είναι αλληλένδετες. Η προώθηση της μιας είναι προϋπόθεση για την προώθηση της άλλης. Π.χ. η «κατάκτηση» (κυριολεκτική ή μεταφορική) της Γροιλανδίας ή η «προσάρτηση» του Καναδά προϋποθέτουν τη «σύμφωνη γνώμη» ή –πιο σωστά– τη στοίχιση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Ας θυμηθούμε ότι η διοίκηση Μπάιντεν προς το τέλος της θητείας της είχε με ανάλογο πνεύμα «επιστρατεύσει» τον γιαπωνέζικο ιμπεριαλισμό στις αμερικάνικές ανάγκες στην περιοχή του Ειρηνικού. Αλλά βέβαια η επιδίωξη Τραμπ είναι πολύ μεγαλύτερης κλίμακας και άλλης –παγκόσμιας– τάξης μεγέθους.

3. Σε αυτή τη βάση η διοίκηση Τραμπ επιδιώκει να αντιμετωπίσει το ζήτημα της Ουκρανίας, το υπ’ αριθμόν ένα ζήτημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, στο οποίο συμπυκνώνονται σήμερα όλα τα ζητήματα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και αποτυπώνεται με όρους πολέμου (που απειλήθηκε και απειλείται να φτάσει στα πυρηνικά) η κύρια ενδοϊμπεριαλιστική αντίθεση, αυτή μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας. Πρόκειται για έναν πόλεμο που οικοδόμησε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός μέσα από πολύχρονες προσπάθειες και εκβιασμούς (η φιλοδυτική πορτοκαλί «επανάσταση» που ανατρέπει τον νεοεκλεγμένο φιλορώσο Γιανούκοβιτς το 2004, η πρόταση ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ το 2008, το πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014) θεωρώντας ότι η Ουκρανία είναι ο «διάδρομος» μέσα από τον οποίο θα φτάσει στις πύλες της Μόσχας. Τον πόλεμο τον κήρυξε τελικά η Ρωσία το Φλεβάρη του 2022 και η κατάσταση στο πεδίο (με τις ΗΠΑ-Δύση να συμμετέχουν μέσω του καθεστώτος Ζελένσκι) έχει αναδείξει το γνωστό αδιέξοδο: την κατοχή του 20% της Ουκρανίας από τη Ρωσία, χωρίς να υπάρχει καμιά στρατιωτική προοπτική –με τους δοσμένους όρους– αναστροφής αυτής της πορείας. Ταυτόχρονα, όμως, με βάση τα στρατηγικά διακυβεύματα του πολέμου, οι ΗΠΑ δεν μπορούν και δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ή να αποχωρήσουν από την Ουκρανία!

Η λεγόμενη και «ειρηνευτική» πρόταση Τραμπ επιδιώκει και αναζητά την τροποποίηση των σημερινών όρων του πολέμου στη βάση των αμερικανικών επιδιώξεων. Πιο συγκεκριμένα η πρόταση αυτή:

α) Ζητά από τη Ρωσία να δεχτεί και να υπογράψει την εγκατάσταση στην Ουκρανία ενός μεγάλου αριθμού (αναφέρονται 100.000-200.000) στρατευμάτων της Δύσης (Ευρωπαϊκά) με πλήρη και κάθε είδους οπλισμό. Τέτοιες είναι οι ποσοτικές και ποιοτικές προδιαγραφές της «ειρηνευτικής δύναμης» που ο Τραμπ θέλει να εγκατασταθεί στην Ουκρανία μετά τη «συμφωνία» που θα προτείνει στον Πούτιν. Γιατί αυτή η «ειρηνευτική δύναμη» δεν θα έχει ως κύρια αποστολή της τη διασφάλιση της καταλήστευσης από τις ΗΠΑ των σπάνιων γαιών και του πλούτου της Ουκρανίας, που «χρωστάει» σύμφωνα με τον Τραμπ στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η δύναμη αυτή θα έχει τον ρόλο του εγκλωβισμού και της φθοράς μιας ανάλογης δύναμης που η Ρωσία θα χρειαστεί να παρατάξει στην Ανατολική κατεχόμενη από αυτήν Ουκρανία. Κυρίως και τελικά, η δύναμη αυτή θα είναι ένα στρατιωτικό τείχος της Δύσης που θα μπλοκάρει τη δυνατότητα εκ νέου αποκατάστασης των σχέσεων Ρωσίας-ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, που θα απαγορεύει την «έξοδο» του ρωσικού ιμπεριαλισμού προς την Κ. Ευρώπη, τα Βαλκάνια και συνολικά προς τη Δύση.

β) Απαιτεί πριν από όλα από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές (και βέβαια από τους «πρόθυμους συμμάχους» από την Πολωνία και μέχρι την Ελλάδα...) να εκστρατεύσουν στην Ουκρανία, δίνοντας πολύ συγκεκριμένη μορφή στις οδηγίες Ρούτε του περασμένου Δεκέμβρη, σύμφωνα με τις οποίες οι Ευρωπαίοι οφείλουν να αντιληφθούν πως «είμαστε σε πόλεμο» και πως πρέπει ανάλογα να διαταχθούν και οι πολιτικές-οικονομικές τους επιλογές.

Ουσιαστικά, λοιπόν, η πρόταση Τραμπ επιδιώκει να βάλει στρατιωτικά τη Δύση μέσα στην Ουκρανία, ζήτημα που σήμερα αποτελεί απόλυτη «κόκκινη γραμμή» για τη Ρωσία που, ακόμα και για την αποστολή όπλων μεγάλου βεληνεκούς από τη Δύση, απειλεί να απαντήσει με τα λεγόμενα τακτικά πυρηνικά εναντίον των αποστολέων των όπλων.

Ταυτόχρονα, η πρόταση αυτή επιδιώκει την κυριολεκτική στράτευση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στον αμερικανικό στόχο της περίσφιξης-απώθησης-εξουθένωσης της Ρωσίας.

Σε αυτή τη βάση –αλλά και με το δεδομένο της ρωσικής κατοχής του 20% της Ουκρανίας– η πρόταση Τραμπ εμφανίζεται σήμερα να αποδέχεται την κατοχή αυτή ή –πιο σωστά– να μην ζητά σήμερα την επιστροφή των κατεχόμενων από τη Ρωσία εδαφών, αφού αυτό δεν θα είχε κανένα νόημα.

Τέλος, όσον αφορά την «δέσμευση» Τραμπ ότι η Ουκρανία δεν θα μπει στο ΝΑΤΟ, έχει την ίδια και μικρότερη ακόμα αξία από τις «διαβεβαιώσεις» που ΗΠΑ-Δύση έδιναν στον Γκορμπατσόφ ότι μετά την ένωση Δυτικής-Ανατολικής Γερμανίας το ΝΑΤΟ «δεν θα προχωρούσε» προς Ανατολάς!

4. Η διοίκηση Τραμπ εμφανίζεται να «επείγεται» για την προώθηση της πρότασης αυτής και το πιο πιθανό είναι ότι το εννοεί, καθώς ο παράγοντας «χρόνος» πιέζει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να διαμορφώσει απαντήσεις. Ωστόσο, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι τόσο η Ρωσία όσο και οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές (και ο καθένας για τους δικούς του λόγους) θα ανταποκριθούν στην πρόταση αυτή.

Η Ρωσία επανειλημμένα και σε όλους τους τόνους έχει διακηρύξει πως αναζητά μια συμφωνία στην οποία η Ουκρανία που δεν θα κατέχει θα είναι το λιγότερο «αφοπλισμένη» και ίσως διαμοιρασμένη σε κομμάτια στις χώρες της περιοχής. Είναι συνεπώς δύσκολο έως απίθανο να δεχτεί από τη μια να ανακηρυχτεί «νικήτρια» του πολέμου και από την άλλη να υπογράφει την αναβάθμιση του πολεμικού μετώπου εναντίον της λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο μακριά.

Πολύ περισσότερο, η Μόσχα διακηρύσσει και επιδιώκει μια «νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη» και στα Βαλκάνια, δηλαδή αναβάθμιση του ιμπεριαλιστικού της ρόλου και των παγκόσμιων προοπτικών του. Πώς θα δεχτεί, λοιπόν, τη στρατιωτική και πολεμική αναβάθμιση της περίσφιξής της;

Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές βρίσκονται ήδη κάτω από το μεγάλο βάρος των δικών τους ζητημάτων. Ύφεση, αποβιομηχάνιση, πολιτική αστάθεια αντιμετωπίζει το Βερολίνο εν μέσω κλιμάκωσης της ενεργειακής εξάρτησής του από τις ΗΠΑ και με τους γνωστούς στρατιωτικούς-στρατηγικούς περιορισμούς που έχει για μια ολοκληρωμένη εκδήλωση των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεών του. Ήττες και αποχωρήσεις από την Αφρική γνωρίζει ο γαλλικός ιμπεριαλισμός που επίσης βρίσκεται σε συνθήκες παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας. Όλα αυτά ενώ παράλληλα στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται μια αναδιάταξη δυνάμεων και συνόρων, όπου οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές έχουν ασθενή ή και καθόλου επίδραση. Πώς, λοιπόν, ενώ αντιμετωπίζουν όλα αυτά που ενδεικτικά αναφέραμε (αλλά και τις επιδιώξεις Τραμπ για Γροιλανδία, Καναδά κ.λπ.) θα δεχτούν μιας τέτοιας τάξης εμπλοκή στην Ουκρανία σαν αυτή που προβλέπει η πρόταση Τραμπ; Μια εμπλοκή που στην πραγματικότητα θα σημαίνει ότι υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις τους όπου αλλού, να επιβαρύνουν πολύ περισσότερο την κατάσταση στο εσωτερικό των χωρών τους και να «αφιερωθούν» στην υπηρέτηση του αμερικάνικου σχεδίου;

Τις δικές της ανησυχίες για την πρόταση Τραμπ είναι βέβαιο ότι έχει και η Κίνα που ήδη ζήτησε να έχει «θέση» στη συζήτηση για την Ουκρανία σαν διοργανωτής της συνάντησης Τραμπ-Πούτιν στο έδαφός της. Είναι ενδεχόμενο στο επόμενο διάστημα η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας να εμφανιστεί σαν ένας ακόμα «διπλωματικός» παράγοντας τροποποίησης-αναίρεσης της πρότασης Τραμπ.

5. Κάτω από το σύνολο αυτών των αντιθέσεων και των αντιφάσεων είναι ερώτημα που μέλλει να κριθεί στο επόμενο διάστημα αν και ποιες πλευρές της πρότασης αυτής μπορεί να προχωρήσουν προσωρινά, αν δηλαδή θα υπάρξει ένας κάποιος προσωρινός και εύθραυστος συμβιβασμός. Ωστόσο, και σε κάθε περίπτωση, η πρόταση Τραμπ μόνο «ειρηνευτική» δεν είναι, μόνο στο «τέλος του πολέμου» στην Ουκρανία δεν αποσκοπεί. Εκεί που πραγματικά αποσκοπεί είναι στην αλλαγή των όρων του πολέμου έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να ξεπεράσουν το σημερινό αδιέξοδο που αντιμετωπίζουν κάνοντας αυτόν τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπου απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική δύναμη, με το στρατιωτικό και στρατηγικό βάθος που έχει η δύναμη αυτή.

Με βάση όλα τα προηγούμενα που αναφέραμε, είναι φανερό ότι αυτό που σίγουρα θα φέρει η πρόταση Τραμπ είναι νέες περιπλοκές και εντάσεις στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, αλλά και όξυνση των συγκρούσεων στο ουκρανικό πεδίο. Ήδη οι δηλώσεις Βανς για ένταση των οικονομικών και των στρατιωτικών δράσεων ενάντια στη Ρωσία «αν δεν δείξει καλή πίστη στην πρόταση Τραμπ» (δήλωση που αργότερα ανασκευάστηκε –δείγμα και αυτό των παλινωδιών και των αδιεξόδων των διάφορων ιμπεριαλιστών και των ΗΠΑ) αποτελούν μαρτυρία του πραγματικού χαραχτήρα που έχει αυτός ο αμερικάνικος εκβιασμός προς συμμάχους και αντιπάλους. Με την πρόταση Τραμπ το «μαζί μας ή εναντίον μας» του Μπους του νεότερου το 2001 μετά τους Δίδυμους Πύργους, επαναλαμβάνεται σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και προς κάθε κατεύθυνση και σε συνθήκες πολύ θερμότερου ανταγωνισμού με έναν πόλεμο που διαρκεί ήδη τρία χρόνια μέσα στο κέντρο της Ευρώπης!

Οι «αναλύσεις» για «νέα Γιάλτα» και τα σχέδια περί «ανοικοδόμησης» (στην Ουκρανία, στη Γάζα και όπου αλλού) είτε ανήκουν στη σφαίρα της πολιτικής ηλιθιότητας, είτε στοχεύουν στην παραπλάνηση και τον αφοπλισμό των λαϊκών μαζών! Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα γενικά βρίσκεται στην φάση της «κατεδάφισης» και της καταστροφής και όχι της «ανοικοδόμησης» και της «ανάπτυξης». Όπως τα «σχέδια ανοικοδόμησης» της Ουκρανίας φανερά επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν από τη φρίκη του πολέμου και του μαύρου μέλλοντος που περιμένει τον ουκρανικό λαό, έτσι και η «ανοικοδόμηση» της Γάζας είναι ένα πολύ μικρό φύλο συκής που μάταια προσπαθεί να κρύψει τις αμερικανικές πλάτες στην «τελική λύση» του σιωνιστικού κράτους, δηλαδή την εκδίωξη του λαού της Παλαιστίνης από τη γη του, αλλά και τον εκβιασμό στα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα για επανεκκίνηση των «Συμφωνιών του Αβραάμ».

Προσπερνώντας, επίσης, την ιστορική διαστρέβλωση και τον γνωστό χυδαίο αντικομμουνισμό για το τι ήταν η Γιάλτα, χρειάζεται να διαδηλώσουμε πως η πρόταση Τραμπ δεν είναι μια πρόταση «ειρηνικού διακανονισμού» του κόσμου. Δεν είναι το «τέλος του πολέμου». Είναι άλλο ένα βήμα στην προετοιμασία του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με ανελέητους ανταγωνισμούς, με τυχοδιωκτισμούς κάθε μορφής και κλίμακας, οι ιμπεριαλιστές μόνο αυτήν την προοπτική μπορούν να οικοδομήσουν για να απαντήσουν στα αδιέξοδα αυτού του βάρβαρου και σάπιου συστήματος.

Η μαζική αντιιμπεριαλιστική πάλη, το Μέτωπο Πάλης των Λαών απέναντι σε όλους τους φονιάδες του πλανήτη, που θα εμπνέεται και θα καθοδηγείται από την επαναστατική κομμουνιστική προοπτική είναι η μοναδική πραγματική απάντηση.

Κυριακή 16 Φλεβάρη 2025

Το ΠΓ του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το τηλεφώνημα αποκάλυψε την πραγματικότητα

0

Το πρόσφατο τηλεφώνημα Τραμπ-Πούτιν με αντικείμενο την Ουκρανία δημιούργησε νέα δεδομένα στις διεθνείς σχέσεις, και μένει να δούμε ποια κατεύθυνση θα πάρουν οι εξελίξεις. Προφανώς είναι νωρίς για κρίνουμε.

Πέρα όμως από τη δημιουργία δεδομένων, το τηλεφώνημα αυτό αποτελεί μία ακόμα απόδειξη του χαρακτήρα του πολέμου στην Ουκρανία. Ο πόλεμος αυτός δεν ξεκίνησε με της ιμπεριαλιστική εισβολή της Ρωσίας το 2022, ούτε και είναι ένας πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Είναι ένας πόλεμος που ξεκίνησε το 2014, με την πραξικοπηματική ανατροπή της τότε κυβέρνησης της Ουκρανίας, και μετά κλιμακώθηκε σε μια έμμεση σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας στο έδαφος της Ουκρανίας. Ένας πόλεμος άδικος και από τις δύο μεριές.

Είναι φυσικό επόμενο αυτοί που ξεκίνησαν τον πόλεμο, να είναι αυτοί που θα έχουν και τον πρώτο λόγο στην διαδικασία λήξης του. Το αν θα το πετύχουν, είναι άλλο ζήτημα. Και μόνο η έναρξη των συνομιλιών χωρίς τον ίδιο τον αντιπρόσωπο τους (Ζελένσκι), αλλά και τους συμμάχους τους (ΕΕ), αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης.

Και η Ουκρανία; Η Ουκρανία, αφού πρώτα υπογράψει ότι παραδίδει τις σπάνιες γαίες και τον ορυκτό πλούτο στους Αμερικάνους, θα συνεχίζει να θυσιάσει το λαό της και να σκοτώνεται για χάρη τους, και στο τέλος θα κάτσει στο τραπέζι (όταν της πούνε), για να υπογράψει αυτό που θα της πούνε οι Αμερικάνοι. Και θα απομείνει μια κατεστραμμένη χώρα που πολέμησε για τα συμφέροντα των Αμερικάνων.

Όσο γι’ αυτούς που χρόνια τώρα μας πούλησαν το ουκρανικό παραμύθι και έβλεπαν τα πράγματα μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της δυτικής προπαγάνδας; Καλώς ορίσατε στην πραγματικότητα.

ΚΚ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ρωσία 9 Γενάρη 1905. Η "ματωμένη Κυριακή"

0

Αναδημοσιεύουμε άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας φ. 536 (19-11-2005) για την "ματωμένη Κυριακή" και την εξέγερση του 1905 που άνοιξε το δρόμο στη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917

100 χρόνια από την εξέγερση του 1905 στη Ρωσία

Η Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 στη Ρωσία είναι γνωστή σαν η πρώτη (στην παγκόσμια ιστορία) πετυχημένη απόπειρα της εργατικής τάξης να καταλάβει την εξουσία και να ξεκινήσει την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Λιγότερο γνωστή όμως είναι η επανάσταση του 1905 που προηγήθηκε και κατά κάποιον τρόπο προετοίμασε την Οκτωβριανή. Ηταν αυτή που έβγαλε από την αφάνεια τα εκατομμύρια των εξαθλιωμένων μαζών στην τσαρική Ρωσία, απέδειξε ότι ο λαός έχει ρόλο στη διαμόρφωση της ιστορίας και παρά την ήττα της έδωσε σημαντικά εφόδια στην εργατική τάξη για να πραγματοποιήσει την «έφοδο στον ουρανό» το 1917. Ήταν μια «… γενική δοκιμή … χωρίς την οποία θα ήταν αδύνατη η νίκη της Οχτωβριανής επανάστασης του 1917» όπως θα πει αρκετά χρόνια μετά και ο Λένιν (Απαντα, 5η ρωσική έκδοση, τόμος 41, «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού», σελ. 9).

Το ξέσπασμα των εργατών. Η «ματωμένη Κυριακή».

Η κατάσταση στη Ρωσία πριν το 1905 ήταν κάτι περισσότερο από τραγική. Η κυριαρχία του τσαρισμού ήταν απόλυτη. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος δημοκρατικών θεσμών, καμιά μορφή συλλογικότητας. Οι φυλακές και τα κάτεργα ήταν γεμάτα. Ο λαός ήταν καταδικασμένος να επιβιώνει καθημερινά σε απάνθρωπες συνθήκες. Οι αγρότες εργάζονταν με πρωτόγονα μέσα χωρίς να μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να συντηρηθούν. Οι ακτήμονες ήταν εκατομμύρια και ήταν υποχρεωμένοι να εργάζονται σαν κολίγοι αφού όλη σχεδόν η γη ήταν ιδιοκτησία του κράτους ή των μεγαλοτσιφλικάδων. Οι εργάτες ήταν υποχρεωμένοι να δουλεύουν ως και 14 ώρες την ημέρα και να ζουν μέσα στην εξαθλίωση. Ο Elleinstein είναι πολύ παραστατικός: «Ως το 1905, ο τσαρικός δεσποτισμός ήταν ολοκληρωτικός. Επρόκειτο για μια δικτατορία που δεν επέτρεπε καμία ελευθερία, έστω και την πιο τυπική. … Ελευθερία τύπου δεν υπήρχε, όπως δεν υπήρχε ελευθερία στο θέατρο και τη λογοτεχνία. … Δεν υπήρχε ατομική ελευθερία. Η αστυνομία μπορούσε να συλλάβει οποιονδήποτε και οποτεδήποτε. … Οι ρώσοι αγρότες υποφέρουν τρομερά από έλλειψη γης. … Η αγροτική εκπαίδευση είναι μηδαμινή. … Η παιδική θνησιμότητα ήταν πολύ μεγάλη (25-30% στην ύπαιθρο). … Στον υποσιτισμό έρχονται να προστεθούν οι επιδημίες, κυρίως επιδημίες χολέρας. Η τροφή ήταν πενιχρότατη: βραστές πατάτες, σούπα λάχανο, … το κρέας σπάνιο …». (Elleinstein σελ. 24-35)

Μέσα σ’ αυτή την απελπιστική κατάσταση δρούσε το μπολσεβίκικο κόμμα ΡΣΔΕΚ (Ρωσικό Σοσιαλιστικό Δημοκρατικό Εργατικό Κόμμα) και κατάφερε να έχει σημαντική επιρροή μέσα στους εργάτες και τους αγρότες μέχρι τα 1905. Μάλιστα το Δεκέμβρη του 1904 ξεσπά στο Μπακού μια τεράστια απεργία των πετρελαιοεργατών που την καθοδηγούσαν οι μπολσεβίκοι και κατέληξε σε νίκη των εργατών και σύναψη συλλογικής σύμβασης. Αντίστοιχες εξεγέρσεις ξεσπούσαν σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας και όλα έδειχναν ότι σύντομα θα φούντωνε η επανάσταση σε όλη τη χώρα. Την κρίση επέτεινε ο ρωσοϊαπωνικός πόλεμος τού 1904 και η ήττα της Ρωσίας.

Τα επαναστατικά γεγονότα του 1905 ξεκίνησαν με την αυγή του νέου έτους. Το Γενάρη θα ξεσπάσει στην Πετρούπολη απεργία στο μεταλλουργικό εργοστάσιο «Πουτίλοφ». Οι κινητοποιήσεις γενικεύονται με προωθημένα αιτήματα όπως αμνηστία, πολιτικές ελευθερίες, κανονικά μεροκάματα, 8ωρη εργασία, βαθμιαία παραχώρηση της γης στα χέρια του λαού, σύγκληση συντακτικής συνέλευσης με βάση την καθολική και ίση ψηφοφορία. Αποκορύφωμα ήταν η τεράστια διαδήλωση της 9ης Γενάρη όταν 150.000 λαού ξεκίνησαν από τις εργατικές συνοικίες προς τα Χειμερινά ανάκτορα. Επικεφαλής της πομπής ήταν ένας ιερέας ο Γκεόργκι Γκαπόν, (παπά - Γκαπόν) που είχε μυστικές σχέσεις με την αστυνομία.

Ας δούμε τι προηγήθηκε: «Όταν ο Γκαπόν είδε πως ήταν αδύνατο να σταματήσει το κίνημα, από το φόβο του μήπως χάσει την επιρροή του στα καθυστερημένα στρώματα των εργατών αποφάσισε, με την ενθάρρυνση των αστυνομικών αρχών, να οργανώσει μια πορεία των εργατών προς τα Χειμερινά ανάκτορα για να υποβληθεί στον τσάρο ένα υπόμνημα με τις επείγουσες ανάγκες του λαού. … Οι μπολσεβίκοι μίλησαν στα εργοστάσια και στις συγκεντρώσεις των παραρτημάτων της γκαπονικής οργάνωσης και εξήγησαν στους εργάτες πως η πορεία πού ετοίμαζε δόλια ο Γκαπόν, θα ήταν άκαρπη και επικίνδυνη. Στις 8 Ιανουαρίου κυκλοφόρησε μια προκήρυξη της επιτροπής της Πετρούπολης του ΡΣΔΕΚ "Προς όλους τους εργάτες της Πετρούπολης" και τους προειδοποιούσε πως την ελευθερία δεν πρέπει να την περιμένουν από τον τσάρο. "Με ένα τόσο μικρό τίμημα σαν το υπόμνημα, έστω και αν το υποβάλει ένας παπάς από μέρος των εργατών, δεν αγοράζεται ή ελευθερία. Ή ελευθερία αγοράζεται με αίμα, ή ελευθερία κατακτάται με το όπλο στο χέρι, με σκληρές μάχες"…» («Παγκόσμια Ιστορία», Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ, εκδ. «Μέλισσα», τόμος Ζ1, σελ. 450).

Ο τσάρος Νικόλαος ο Β΄ είχε ήδη αποφασίσει να συντρίψει την εξέγερση στη γέννησή της. Λίγο πριν φτάσει η τεράστια πορεία στην πλατεία των ανακτόρων, δέχτηκε τη λυσσαλέα επίθεση της αστυνομίας και του ιππικού. Πάνω από 1000 σκοτώθηκαν και αρκετές χιλιάδες τραυματίστηκαν. Από τη μέρα αυτή, που ονομάστηκε «ματωμένη Κυριακή», η εργατική τάξη της Ρωσίας έβγαλε ιστορικά συμπεράσματα που έμελλαν να αλλάξουν την κατάσταση στη χώρα. Κλονίστηκε σοβαρά η πίστη του λαού στην εκκλησία και τον τσάρο. Πολλοί στη διάρκεια της πορείας κουβαλούσαν φωτογραφίες του τσάρου καθώς και εικονίσματα αγίων και μετά την επίθεση τα ποδοπατούσαν. Ο Λένιν έλεγε πως «η επαναστατική διαπαιδαγώγηση του προλεταριάτου προχώρησε μέσα σε μια μέρα τόσο, όσο δε θα μπορούσε να προχωρήσει μέσα σε μήνες και χρόνια άχαρης, συνηθισμένης, κακομοίρικης ζωής» (Απαντα Λένιν, τόμος 8, σελ. 80, 4η ρωσική έκδοση).

Την ίδια κιόλας μέρα χιλιάδες εργάτες εξοπλίζονται, στήνονται οδοφράγματα και ξεσπούν ένοπλες συγκρούσεις. Το χτύπημα της πορείας έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα, απ’ ό,τι ήλπιζε ο τσάρος. Μέσα στο Γενάρη 440.000 εργάτες (περισσότεροι απ’ ό,τι σε όλη την προηγούμενη δεκαετία) κατεβαίνουν σε απεργία.

Η εξέγερση απλώνεται

Η εξέγερση φουντώνει και διαδίδεται σε μεγάλες πόλεις με χιλιάδες προλετάριους να συγκρούονται με την αστυνομία και το στρατό. Αλλά και στην ύπαιθρο οι αγροτικές εξεγέρσεις είναι πλέον καθημερινές. Τα επαναστατικά γεγονότα διαρκούν όλο το χρόνο. Τον Ιούλη πραγματοποιείται εξέγερση στο θωρηκτό «Ποτέμκιν» στη Μαύρη Θάλασσα. Τα άλλα πλοία αρνήθηκαν να πυροβολήσουν ενάντια στο εξεγερμένο πλήρωμα. Τελικά η εξέγερση έληξε λόγω έλλειψης κάρβουνου και τροφίμων και το «Ποτέμκιν» αναγκάστηκε να κατευθυνθεί προς τις ακτές της Ρουμανίας και να παραδοθεί.

Σε μια προσπάθεια του τσάρου να αποπροσανατολίσει το λαό και να πάρει με το μέρος του τμήμα της αστικής τάξης της Ρωσίας, που ασφυκτιούσε μέσα στο απολυταρχικό καθεστώς, προτείνει τον Αύγουστο τη δημιουργία «Κρατικής Δούμας», ένα είδος υποτυπώδους Βουλής (συμβουλευτικού σώματος) που θα στηριζόταν σ’ ένα άδικο σύστημα ψηφοφορίας, με στόχο να στρέψει το επαναστατικό ρεύμα που δυνάμωνε συνεχώς σε ανώδυνες κοινοβουλευτικές κατευθύνσεις. Η πρόταση απορρίπτεται από τους μπολσεβίκους.

Τον Οκτώβρη ξεσπά γενική απεργία των σιδηροδρομικών. Στην απεργία προσχώρησαν και εργάτες από άλλες βιομηχανίες, δημόσιοι υπάλληλοι, φοιτητές και διανοούμενοι (συνολικά 1.500.000 απεργοί). Η απεργία παίρνει πανρωσικές διαστάσεις με κεντρικό αίτημα το 8ωρο. Οι αγροτικές εξεγέρσεις πολλαπλασιάζονται, γίνονται εξεγέρσεις εθνικών μειονοτήτων και ανταρσίες στο στρατό και το στόλο. Μετά από αιματηρές συγκρούσεις δημιουργούνται Σοβιέτ εργατών στη Μόσχα, την Πετρούπολη και άλλες πόλεις, με τη συμμετοχή και των αγροτών.

Στις 17 Οκτώβρη γίνεται νέα πρόταση από τον τσάρο για «νομοθετική Δούμα». Οι μενσεβίκοι συμφώνησαν με το σχέδιο του τσάρου για τη νέα Δούμα αφού δεν ήθελαν να ανατρέψουν τον τσάρο με επανάσταση αλλά να του αποσπάσουν ορισμένες μεταρρυθμίσεις. Έτσι έχουμε τη δημιουργία Δούμας στη Ρωσία.

Τα επαναστατικά γεγονότα του Δεκέμβρη στη Μόσχα

Η τελευταία φάση της επαναστατικής κρίσης στη Ρωσία είναι η εξέγερση του Δεκέμβρη στη Μόσχα. Στις 5 Δεκέμβρη, το Σοβιέτ της Μόσχας με πρόταση των Μπολσεβίκων, αποφασίζει να κηρύξει γενική πολιτική απεργία, με σκοπό να τη μετατρέψει στη συνέχεια σε εξέγερση όπως και γίνεται. Ενοπλες εξεγέρσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις (Κρασνογιάρσκ, Περμ, Νοβοροσίσκ, Σόρμοβο, Σεβαστούπολη, Κροστάνδη). Στις 9 του Δεκέμβρη, στήθηκαν στη Μόσχα τα πρώτα οδοφράγματα που σε λίγο γέμισαν την πόλη απ' άκρη σ' άκρη. Μεγάλο μέρος της πόλης κατελήφθη από ένοπλα τμήματα εργατών. Στήθηκαν λαϊκά δικαστήρια και τα Σοβιέτ απέκτησαν ευρεία λαϊκή στήριξη. Τελικά, μετά τη συγκέντρωση τσαρικού στρατού κι από άλλες πόλεις, οι εργάτες σταμάτησαν οργανωμένα την εξέγερση και κατόρθωσαν να αποχωρήσουν από τη Μόσχα με μικρές απώλειες. Εξεγέρσεις ξεσπούσαν σ΄ όλη τη διάρκεια και του επόμενου χρόνου μέχρι και τον Ιούνη του 1907 που καταργήθηκε η Δούμα και τα Σοβιέτ.

Συμπεράσματα

Το όφελος που είχε η εργατική τάξη και ο λαός της Ρωσίας από τα γεγονότα του 1905 ήταν τεράστιο. Πέρα από την απεμπλοκή σημαντικών τμημάτων του λαού από την επιρροή του τσάρου και της εκκλησίας, η εργατική τάξη άρχισε να συγκροτείται με γρήγορους ρυθμούς. Ταυτόχρονα συγκροτήθηκαν και οι υπόλοιπες τάξεις στη Ρωσία και κύρια η αστική τάξη. Οι εργάτες όμως είναι αυτοί που απέκτησαν μεγάλη εμπειρία στη διοργάνωση της απεργίας, της ένοπλης εξέγερσης και της περιφρούρησης των αγώνων τους. Εμαθαν πώς να οργανώνονται χρησιμοποιώντας όλες τις νόμιμες αλλά και παράνομες μεθόδους δουλειάς. Εξάγοντας συμπεράσματα από την επανάσταση του 1905 ο Λένιν έλεγε πως «… κάθε μήνας αυτής της περιόδου ισοδυναμούσε … με ένα χρόνο "ειρηνικής" "συνταγματικής" ανάπτυξης» Το σημαντικότερο όμως είναι ότι στη διάρκεια του 1905 δημιουργήθηκαν οι πρώτες εμβρυακές μορφές εργατικής εξουσίας, τα Σοβιέτ.

Αναφερόμενος ο Λένιν στον Ενγκελς έγραφε στο καταπληκτικό άρθρο του «Η επανάσταση διδάσκει» «Ο Ενγκελς είπε κάποτε: οι ηττημένοι στρατοί διδάσκονται θαυμάσια. Τα υπέροχα αυτά λόγια ισχύουν ασύγκριτα περισσότερο για τους επαναστατικούς στρατούς, πού στρατολογούν στις γραμμές τους τούς εκπροσώπους των πρωτοπόρων τάξεων. Οσο δε θα έχει σαρωθεί το παλιό, σάπιο εποικοδόμημα, που μολύνει με τη σαπίλα του όλο το λαό, κάθε νέα ήττα θα ξεσηκώνει όλο και νέες στρατιές αγωνιστών» (Απαντα, τόμος 9, σελ. 130, 4η ρωσική έκδοση).

Η ιστορία δεν άργησε να αποδείξει αυτές τις αλήθειες το 1917 με την πρώτη πετυχημένη εργατική επανάσταση και την κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους.

Πηγές:

1. Απαντα Λένιν, τόμ. 8, 9, της 4ης ρωσ. έκδοσης και τόμ. 41 της 5ης ρωσ. έκδοσης

2. Παγκόσμια ιστορία, Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ, τόμος Ζ1, εκδ. Μέλισσα

3. «Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης», Jean Elleinstein, τόμος Α, εκδ. Θεμέλιο

4. «Ιστορία της Σοβιετικής Ενωσης», Ε. Χ. Καρρ, τόμος Α, εκδ. Υποδομή

5. «Ιστορία του κομμουνιστικού κόμματος (μπολσεβίκων) της Σοβιετικής Ενωσης», εκδόσεις του λαού

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΜΟΣΧΑ δεν ήταν ακριβώς ΟΠΩΣ Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΡΩΜΗ

0

του Β. Σαμαρά

Στις 27-28 Οκτωβρίου 1922 ο Μουσολίνι ξεκίνησε την περίφημη «πορεία προς τη Ρώμη» που τον οδήγησε στην ηγεσία του ιταλικού κράτους και την επιβολή της φασιστικής δικτατορίας. Στις 24 του Ιούνη 2023 ο Πριγκόζιν ξεκίνησε τη δική του «πορεία προς τη Μόσχα» με τις δικές του ιδιαίτερες επιδιώξεις.

Μόνο που πέρα από τις όποιες ομοιότητες υπάρχουν και ορισμένες σημαντικές διαφορές. Ο Μουσολίνι δεν είχε μόνο τους μελανοχίτωνες του. Είχε τη στήριξη των γαιοκτημόνων του νότου, των βιομηχάνων του βορρά, του παλατιού, της εκκλησίας (Βατικανό). Ταυτόχρονα ο διεθνής περίγυρος με τις αστικές τάξεις να έχουν θορυβηθεί από την Οκτωβριανή Επανάσταση, διάκεινταν ευνοϊκά απέναντι σε κάθε εγχείρημα ενάντια στους «κόκκινους».

Οι εκδοχές του πράγματος

Είχε τέτοια στήριξη ο Πριγκόζιν; Και ειδικότερα τι τον οδήγησε σε μια τέτοια κίνηση; Ας προσπεράσουμε κατ’ αρχάς τα προσχήματα που επικαλέστηκε, ότι ο ρωσικός στρατός βομβάρδισε το στρατόπεδο της Βάγκνερ, καθώς κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να έχει καμιά λογική.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Κίνηση Πριγκόζιν: ΚΛΥΔΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

0

Κίνηση Πριγκόζιν:

ΚΛΥΔΩΝΙΣΜΟΙ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΗΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΡΩΣΙΑΣ,

στο φόντο του μεγαλύτερου πολέμου από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Τελικά, με την μεσολάβηση του προέδρου της Λευκορωσίας, Λουκασένκο, ο επικεφαλής της Βάγκνερ (Wagner), Γ. Πριγκόζιν, συμφώνησε να επιστρέψουν οι μισθοφόροι της στις βάσεις τους, ο ίδιος να μεταβεί στην Λευκορωσία, να έχουν αμνηστία οι μισθοφόροι του και να λήξει η κατάσταση συναγερμού στη ρωσική επικράτεια.

Είναι πολλά τα ερωτήματα για την στιγμή και πολύ περισσότερο για τους στόχους αλλά και τις δυνάμεις που κρύβονται πίσω από την κίνηση του Πριγκόζιν και τα πρωτόγνωρα γεγονότα, που εξελίχθηκαν στην ρωσική επικράτεια, «παγώνοντας» όλο τον κόσμο. Την «εκστρατεία» δηλαδή 25.000 μισθοφόρων του Πριγκόζιν με κατεύθυνση την Μόσχα και με «αίτημα»  την αντικατάσταση της ρωσικής στρατιωτικής, αλλά και πολιτικής ηγεσίας. Στα πλαίσια αυτά έγινε κατάληψη στρατιωτικών εγκαταστάσεων  του Ροστόφ στον Ντον, έδρα της Διοίκησης της Νότιας Στρατιωτικής Περιφέρειας και της 58 Στρατιάς Συνδυασμένων Όπλων, που έχει αναλάβει την αντιμετώπισης της «ουκρανικής αντεπίθεσης», αλλά και κρίσιμος κόμβος ανεφοδιασμού του ρωσικού στρατού. Αιτία σύμφωνα με τον ίδιο ήταν ο  βομβαρδισμός στρατοπέδων της μισθοφορικής εταιρείας από τον ρωσικό στρατό, κάτι που όμως καταγγέλθηκε από την πρώτη στιγμή ως αναληθές από τις ρωσικές αρχές. Μέσω διαγγέλματος ο Πούτιν, χαρακτήρισε την κίνηση ως «προδοσία» και «πισώπλατη μαχαιριά» στην «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» όπως ονομάζει η ρωσική ηγεσία την εισβολή στην Ουκρανία.

Η στιγμή που επιλέχθηκε αυτή η κίνηση, με την «ουκρανική αντεπίθεση» να έχει σοβαρά προβλήματα και το καθεστώς του Κιέβου να υφίσταται βαριές απώλειες σε στρατιωτικό προσωπικό και πολεμικό εξοπλισμό,  υπονόμευε αντικειμενικά το «αξιόμαχο» των ρωσικών δυνάμεων και έθετε σε κίνδυνο την ρωσική εισβολή . Διότι ναι μεν οι δυνάμεις της Βάγκνερ είχαν αποσυρθεί, για ξεκούραση, από τα μέτωπα, αλλά ήταν φανερό σε όλους ότι η κίνηση αυτή, από τις δυνάμεις που είχαν αποκτήσει σημαντικό κύρος, πρωτοστατώντας στην κατάληψη του Μπαχμούτ, θα δρούσε όσο περνούσαν οι μέρες όλο και πιο διαλυτικά στην πρώτη γραμμή του μετώπου.

Πολύ περισσότερο, η κίνηση αυτή, αμφισβητούσε την ρωσική ηγεσία, ανοίγοντας σενάρια ακόμη και για εμφύλιο πόλεμο. Σενάρια βέβαια που για να είχαν έστω και την ελάχιστη πιθανότητα πραγματοποίησης θα έπρεπε ο Πριγκόζιν να είχε την στήριξη ευρύτερων δυνάμεων της ρωσικής νέας αστικής τάξης.

Η εξέλιξη των γεγονότων μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο Πριγκόζιν δεν κινήθηκε κάτω από την προτροπή ξένων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και πιο συγκεκριμένα των αμερικανών. Αν κάτι τέτοιο ήταν υπαρκτό τότε αβίαστα θα μπορούσε να βγει το συμπέρασμα ότι ο στόχος θα ήταν, αν όχι η ανατροπή του Πούτιν, το καθόλου αμελητέο να οδηγηθεί η Ρωσία σε μια τέτοια κατάσταση που να υποστεί στρατηγική ήττα με ότι αυτό θα συνεπάγονταν ακόμη και την εδαφική ακεραιότητά της.

Το ερώτημα λοιπόν, αν αποκλείσουμε την παραπάνω ερμηνεία, είναι ποιος ήταν ο στόχος της κίνησης αυτής; Αφορούσε μια προσπάθεια διαπραγμάτευσης του Πριγκόζιν, για το μέλλον της εταιρείας και την θέση του ίδιου, μιας και είχαν ήδη ξεκινήσει οι διαδικασίες διάλυσης της Βάγκνερ, υπαγωγής της και πλήρους ενσωμάτωσης της στον ρωσικό στρατό; Διαδικασία που έδειχνε ότι η ρωσική ηγεσία ήδη ανησυχούσε για τις τάσεις αυτονόμησης του Πριγκόζιν; Τάσεις που δεν μπορούσαν να γίνουν ανεκτές, όταν μάλιστα η Βάγκνερ δεν είναι αποτέλεσμα ιδιωτικής πρωτοβουλίας, αλλά κατασκεύασμα των μυστικών υπηρεσιών του ρωσικού ιμπεριαλισμού, ώστε να βγάζει την «βρώμικη δουλειά» και με μεγάλη «ελευθερία κινήσεων».

Η παραπάνω ερμηνεία, αν και έχει στοιχεία αλήθειας, δεν επαρκεί. Από κει και πέρα, λοιπόν, αυτό που τίθεται αντικειμενικά ως ερώτημα είναι εάν η κίνηση του Πριγκόζιν αντανακλούσε δυνάμεις στο εσωτερικό της νέας αστικής τάξης, που θεωρούν αδιέξοδες τις επιλογές Πούτιν και ευελπιστούν σε ένα γρήγορο τερματισμό του πολέμου με αποκατάσταση των σχέσεων Ρωσίας – Δύσης. Ή αντίθετα εξέφραζε υπαρκτές δυνάμεις στο πλαίσιο του πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου που θεωρούν  λανθασμένη την έως τώρα «μαλακή» προσέγγιση της εξελισσόμενης «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης» και θέλουν να επιβάλουν μια στροφή προς την σκλήρυνση της, με αποφασιστικά βήματα στην υλοποίησή της. Από τα λεγόμενα του ίδιου του Πριγκόζιν, φαίνεται πιο ισχυρή η δεύτερη εκδοχή, αλλά μάλλον οι εξελίξεις είναι οι μόνες ικανές να δείξουν – αν δείξουν- τι ακριβώς ισχύει.

Συμπερασματικά, θα θέλαμε να επισημάνουμε δύο πράγματα:

Πρώτον, γίνεται για μια ακόμη φορά ολοφάνερο το μεγάλο πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγηθεί αριστερές δυνάμεις στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και στον κόσμο, με την αντικειμενικά φιλοϊμπεριαλιστική στάση τους, με το ότι δηλαδή έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους για μια «ήττα των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ» στον πόλεμο στην Ουκρανία, στους Ρώσους ιμπεριαλιστές και τους μισθοφόρους τους.

Δεύτερον και πιο σημαντικό, είναι πως τα γεγονότα αυτά, αντανακλούν την είσοδο της ανθρωπότητας σε μια περίοδο μεγάλων αναταράξεων, ανατροπών και κινδύνων. Σε μια περίοδο που ο παροξυσμός του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων εκτός της βαρβαρότητας, που «εξάγει» σε όλο τον πλανήτη, παράγει στο εσωτερικό των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων, σοβαρές αντιθέσεις , βραχυκυκλώματα,  κλυδωνισμούς, πραξικοπήματα και αναζητήσεις κάθε είδους ( όπως το ΒΡΕΧΙΤ, και πολύ περισσότερο τα γεγονότα στο Καπιτώλιο των ΗΠΑ). 

25/6/2023

Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Λαϊκές Δημοκρατίες»: η ώρα της αυτοκριτικής

3

Στα τέλη Σεπτεμβρίου διεξήχθησαν τα περιβόητα "δημοψηφίσματα" στις περιφέρειες της Ουκρανίας που έχουν καταληφθεί από το ρωσικό στρατό και τους ρωσόφωνους αυτονομιστές (Ντονιέτσκ, Λουγκάνσκ, Χερσώνα, Ζαπορίζια). Βάζω τον όρο σε εισαγωγικά, γιατί όποιος παρακολούθησε στοιχειωδώς τη διαδικασία είδε ότι επρόκειτο για μια επίφαση δημοκρατίας, ακόμα και για τα συνήθη αστικοδημοκρατικά δεδομένα. Η πλειοψηφία του πληθυσμού έχει εγκαταλείψει τις περιοχές, η κάλπη κυκλοφορούσε από σπίτι σε σπίτι συνοδεία ενόπλων, ενώ ο ρωσικός στρατός ασκούσε την αναμενόμενη τρομοκρατία στα πλαίσια του κατοχικού του ρόλου. Ερώτημα ήταν η ένταξη αυτών των περιοχών στη Ρωσική Ομοσπονδία και το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό υπέρ του "ΝΑΙ". Με τον πλήρη έλεγχο (στρατιωτικό και οικονομικό) που είχε επιβάλει το ρωσικό κράτος στις εν λόγω επαρχίες, η εξασφάλιση του θετικού αποτελέσματος ήταν μια εύκολη υπόθεση.

Το αποτέλεσμα δεν εξέπληξε κανέναν διεθνώς. Ούτε εμάς, ούτε όμως και τους θιασώτες των λεγόμενων "Λαϊκών Δημοκρατιών" του Ντονμπάς. Αναφέρομαι σε εκείνες τις οργανώσεις (ΛΑΕ, Σύλλογος Γ. Κορδάτος, Εργατικός Αγώνας, Λαϊκή Δράση, Όμιλος Επαναστατικής Θεωρίας κ.α.) και τις "προσωπικότητες" της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που μέχρι και πριν λίγους μήνες είχαν αναφορά στο εγχείρημα του Ντονμπάς, θεωρώντας αφενός πως βρίσκεται στην κατεύθυνση της ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού, αφετέρου σε μια σωστή "τακτική" συμμαχία με τη Ρωσία.

Δε θα κάνω εκτενή αναφορά στα μυθεύματα που καλλιεργούσαν επί χρόνια οι παραπάνω. Εξάλλου, η οργάνωσή μας έχει τοποθετηθεί αρκετές φορές πάνω στο ζήτημα. Θα αναφέρω μόνο το εξής: μια από τις τελευταίες νομοθετικές πράξεις της "ΛΔ Ντονιέτσκ" στα τέλη Μαΐου ήταν η κρατικοποίηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου που κατασχέθηκε στο λιμάνι της Μαριούπολης. Αυτή η κίνηση αναζωπύρωσε τις αυταπάτες και προβλήθηκε πολύ από σάιτ των συγκεκριμένων χώρων.

Κανένας από όλους αυτούς μέχρι σήμερα δεν έχει τοποθετηθεί στα σοβαρά επί της εξέλιξης των δημοψηφισμάτων και της τύχης των λεγόμενων Λαϊκών Δημοκρατιών. Οι πιθανές εξηγήσεις είναι οι εξής: είτε είναι ικανοποιημένοι από την προσάρτηση των περιφερειών, είτε δεν έχουν να δώσουν καμία πειστική απάντηση. Αν ισχύει το πρώτο, τότε μάλλον οικοδομείται σοσιαλισμός σε επαρχίες της σημερινής Ρωσίας! Επειδή μάλλον ισχύει το δεύτερο, η πιο έντιμη στάση θα ήταν μια ειλικρινής και δημόσια αυτοκριτική, η οποία όμως δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Και δεν έχει γίνει, επειδή θα αποδομούσε την ιδεολογική-πολιτική κατεύθυνση στη βάση της οποίας έχουν συγκροτηθεί. Θα έδειχνε ότι τόσο καιρό καλλιεργούσαν αυταπάτες, η διάψευση των οποίων τους εκθέτει, τους προκαλεί απογοήτευση. Ακόμα χειρότερα, θα έδειχνε τον ανοιχτό φιλορωσισμό που διακατέχει κάποιες από αυτές.

Μπορεί το ζήτημα του Ντονμπάς να φαντάζει μακρινό, αλλά θέτει ξανά και ξανά το ίδιο πολιτικό ζήτημα: οι λαοί έχουν ανάγκη από προστάτες; Μπορεί να αναπτυχθεί αυτόνομο επαναστατικό κίνημα, που να θέτει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της ανεξαρτησίας; Ή μήπως πρέπει να βασιστούμε στη "βοήθεια" κάποιου ιμπεριαλιστή; Το ερώτημα αυτό τίθεται επαναλαμβανόμενα σε όλους τους λαούς των εξαρτημένων χωρών, όπως και στα υπόδουλα έθνη που δεν έχουν καταφέρει ακόμα να φτιάξουν δικό τους κράτος. Την προηγούμενη εβδομάδα είδαμε τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ να μακελεύονται για άλλη μια φορά από τον τουρκικό στρατό, με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να δίνουν συναίνεση στην επίθεση. Βλέπουμε ότι η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα παίρνει χαρακτήρα ζωής και θανάτου. Δεν προσπερνιέται εύκολα.

Ευτυχώς, οι αυταπάτες για τις λεγόμενες Λαϊκές Δημοκρατίες δεν κυριάρχησαν στην ελληνική Αριστερά. Όμως, εξακολουθεί να κυριαρχεί σύγχυση σε σχέση με τον εξαρτημένο χαρακτήρα της χώρας μας και τη διέξοδο για το λαό. Η ανάπτυξη του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος είναι μεγάλη ανάγκη σήμερα και πρέπει να γίνει σε σωστές βάσεις.

ΥΓ1: Δε θέλω να κουνήσω το δάχτυλο σε καμία οργάνωση της ουκρανικής Αριστεράς, που παρεμβαίνει μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες τα τελευταία χρόνια. Αυτό που σίγουρα δείχνει η εμπειρία της Ουκρανίας είναι πως αν μια κομμουνιστική οργάνωση δεν έχει χτίσει όρους μέσα στο λαό, το ξέσπασμα ενός πολέμου μπορεί πολύ εύκολα να την οδηγήσει στην ουρά αστικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ότι η μετατροπή ενός άδικου πολέμου σε δίκαιο δεν είναι απλή υπόθεση.

ΥΓ2: Εντέλει, η προσάρτηση των τεσσάρων περιφερειών ίσως να μην είναι η πιο σοφή κίνηση για το επιτελείο Πούτιν. Θεωρώντας τις ως ρωσικές περιοχές, δε μπορεί ούτε να τις εγκαταλείψει στρατιωτικά, ούτε να τις ανταλλάξει με μια συμφωνία «ουδετερότητας» της Ουκρανίας (το μείζον διακύβευμα του πόλεμου). Μάλλον προσπαθεί να επιδείξει μια «νίκη» στο εσωτερικό του, ως αντιστάθμισμα για την αποτυχία της πρώτης φάσης του πολέμου. Θα φανεί εν καιρώ.

ΓΓ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ