Ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας: Τι θα συμβεί στη συνέχεια;

0

 

*Αναρτούμε εκ νέου το παρακάτω άρθρο διότι στην προηγούμενη μετάφραση εντοπίστηκαν μεταφραστικά λάθη. Η μετάφραση του κειμένου έγινε από την ιστοσελίδα  Global Politics. Η αναδημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα συμφωνία με τις θέσεις και τον τρόπο που αυτές διατυπώνονται.

Τομ Άπελ

Παρά τους ισχυρισμούς της εισερχόμενης κυβέρνησης Τραμπ στα τέλη του 2024 και στις αρχές του 2025 ότι επιδίωκε να τερματίσει γρήγορα τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία, οι ΗΠΑ αντίθετα τον έχουν κλιμακώσει σταθερά.

Σήμερα, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης παραδέχονται ανοιχτά ότι οι συνεχιζόμενες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη μεγάλης εμβέλειας βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος και οι θαλάσσιες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στις ρωσικές εξαγωγές ενέργειας πραγματοποιούνται από την αμερικανική υπηρεσία πληροφοριών, τη CIA - ενώ οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εμφανίζονται ως κάποιο είδος αμερόληπτου «μεσολαβητή» στη σύγκρουση.

Επιπλέον, οι ΗΠΑ προετοιμάζουν τώρα τους Ευρωπαίους αντιπροσώπους τους για έναν πιο άμεσο και επικίνδυνο ρόλο στις μάχες στην Ουκρανία, μετατοπίζοντας την κυβερνητική χρηματοδότηση από την εξυπηρέτηση του ευρωπαϊκού κοινού σε στρατιωτικές δαπάνες που απευθύνονται ειδικά στη Ρωσία.

Ενώ οι ΗΠΑ πράγματι πραγματοποιούν επιθέσεις στην ρωσική παραγωγή ενέργειας εντός των ρωσικών συνόρων και πραγματοποιούν θαλάσσιες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν ρωσική ενέργεια πέρα από αυτά, τοποθετούν την Ευρώπη σε θέση να διαδραματίσει έναν πιο επιθετικό ρόλο στην αναχαίτιση, την επιβίβαση και τελικά τον αποκλεισμό του λεγόμενου «ρωσικού σκιώδους στόλου».

Οι Ευρωπαίοι πληρεξούσιοι της Ουάσιγκτον πιέζονται επίσης να επέμβουν άμεσα στην ίδια την Ουκρανία – για να καλύψουν το αυξανόμενο κενό που δημιουργείται από μια σταδιακά καταρρέουσα Ουκρανία.

Αν και οι ΗΠΑ ισχυρίζονται ότι προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν από τον δικό τους πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία για να επιδιώξουν άλλους γεωπολιτικούς στόχους - αυτοί οι στόχοι συνδέονται με τους βασικούς εταίρους της Ρωσίας σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης της Βενεζουέλας και της Κούβας στη Λατινική Αμερική, του Ιράν στη Μέση Ανατολή και της Κίνας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.

Ουσιαστικά, ανεξάρτητα από τη ρητορική, οι ΗΠΑ παραμένουν πλήρως εμπλεκόμενες στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας, ως ένα μόνο μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου πολέμου που διεξάγουν ενάντια στον αναδυόμενο πολυπολισμό - όλα αυτά ως μέρος της διατήρησης της υπεροχής των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο.

Οι στόχοι των ΗΠΑ στην Ουκρανία παραμένουν αμετάβλητοι

Πολύ πριν η Ρωσία ξεκινήσει την Ειδική Στρατιωτική Επιχείρησή της (SMO) στην Ουκρανία το 2022, έγγραφα πολιτικής των ΗΠΑ είχαν παρουσιάσει τη λογική όχι μόνο για τον έλεγχο της Ουκρανίας, αλλά και για τη χρήση της χώρας ως εμπόλεμου αντιπροσώπου εναντίον της Ρωσίας για την υπερέκτασή της με τον ίδιο τρόπο που είχε κάνει η Σοβιετική Ένωση πριν καταρρεύσει στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Το έγγραφο της RAND Corporation του 2019 με τίτλο «Επέκταση της Ρωσίας: Ανταγωνισμός από Πλεονεκτικό Έδαφος», έκανε δύο σημαντικές και αποκαλυπτικές παραδοχές. Πρώτον, ότι η συνεχιζόμενη υποστήριξη των ΗΠΑ προς την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένης της μεταφοράς θανατηφόρας βοήθειας στον στρατό της (ξεκινώντας κατά τη διάρκεια της πρώτης κυβέρνησης Τραμπ), έγινε ειδικά για να προκαλέσει τη Ρωσία - όχι για να προστατεύσει την Ουκρανία.

Δεύτερον, το έγγραφο παραδέχτηκε ότι η προκύπτουσα σύγκρουση πιθανότατα θα οδηγούσε σε «δυσανάλογες ουκρανικές απώλειες, εδαφικές απώλειες και ροές προσφύγων. Θα μπορούσε ακόμη και να οδηγήσει την Ουκρανία σε μια δυσμενή ειρήνη».

Και αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Ο στόχος των ΗΠΑ τότε και τώρα δεν είναι η Ουκρανία (ή ακόμα και η Ευρώπη) να νικήσει ποτέ τη Ρωσία - αλλά να αυξήσει το κόστος για τη Ρωσία όσο το δυνατόν υψηλότερα, ως μέρος μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής που στοχεύει στο να «προκαλέσει την υπερβολική άσκηση στρατιωτικής ή οικονομικής δύναμης στη Ρωσία ή να προκαλέσει την απώλεια εγχώριου ή/και διεθνούς κύρους και επιρροής από το καθεστώς».

Αλλού στο έγγραφο, και συγκεκριμένα σε σχέση με την Ουκρανία, η σχεδιασμένη από τις ΗΠΑ σύγκρουση στο Αφγανιστάν στην οποία ενεπλάκη η Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1980 χρησιμοποιήθηκε ως σύγκριση με αυτό που οι ΗΠΑ προσπαθούν να αναπαράγουν σήμερα.

Για τον σκοπό αυτό, παρά το κόστος όχι μόνο για την Ουκρανία, αλλά και για την υπόλοιπη Ευρώπη, οι ΗΠΑ συνεχίζουν αυτόν τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων, αναγκάζοντας τη Ρωσία να δεσμεύσει τεράστιες ποσότητες στρατιωτικού ανθρώπινου δυναμικού και εξοπλισμού στο μέτωπο - σε τέτοιο βαθμό που οι ρωσικές δεσμεύσεις αλλού, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας, υπονομεύτηκαν αρχικά, πριν οδηγηθούν στην πλήρη κατάρρευση της Συρίας το 2024.

Και ενώ οι αναγνωρισμένες επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη της CIA των ΗΠΑ που στοχεύουν την παραγωγή ρωσικής ενέργειας εντός της Ρωσίας και τις εξαγωγές ενέργειας στη θάλασσα πολύ πέρα από τα ρωσικά σύνορα αποσκοπούν όλες στην υπονόμευση της οικονομικής και, επομένως, στρατιωτικής ισχύος της Ρωσίας, η στοχοποίηση της παραγωγής και των εξαγωγών ρωσικής ενέργειας αποτελεί επίσης μέρος μιας πολύ ευρύτερης στρατηγικής που αποσκοπεί στην περικύκλωση και τον περιορισμό της Κίνας στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.

Η έκθεση της Επιθεώρησης της Ναυτικής Σχολής Πολέμου των ΗΠΑ του 2018, με τίτλο «Ένας Ναυτικός Αποκλεισμός Πετρελαίου Εναντίον της Κίνας», όχι μόνο συνέστησε την αύξηση των στρατιωτικών δυνατοτήτων των ΗΠΑ στην Ασία-Ειρηνικό για την εφαρμογή ενός «απομακρυσμένου αποκλεισμού» (μέτρα που έχουν έκτοτε εφαρμοστεί), αλλά επίσης προσδιόρισε τόσο την Πρωτοβουλία Ζώνης και Δρόμου (BRI) της Κίνας όσο και τις ρωσικές εξαγωγές ενέργειας προς την Κίνα ως εμπόδια στην πλήρη απομόνωση και στραγγαλισμό της ίδιας της Κίνας.

Ενώ η έκθεση συνιστούσε «κινητικά μέτρα», συμπεριλαμβανομένων «αεροπορικών επιδρομών και εναέριας ναρκοθέτησης» από τις ΗΠΑ για την φυσική επίθεση και την απομόνωση της BRI, δεν προέβλεπε συγκεκριμένα στρατιωτικά μέτρα για τη μείωση των ρωσικών εξαγωγών ενέργειας στην Κίνα.

Έκτοτε, ωστόσο, οι επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που οργανώνονται από τη CIA κατά της ρωσικής παραγωγής ενέργειας αντικατοπτρίζουν την «κινητική δράση» που συνιστά η έκθεση κατά της BRI. Όσον αφορά την ίδια την BRI, η Ουάσινγκτον, ενώ δεν επιτίθεται σε υποδομές της BRI από τις ΗΠΑ, έχει αντίθετα εξοπλίσει και υποστηρίξει μαχητές - ιδιαίτερα στη Μιανμάρ και το Πακιστάν - για να επιτίθενται σε έργα, μηχανικούς και τοπικές δυνάμεις ασφαλείας εκ μέρους της.

Αυτό που διαμορφώνεται είναι ένας πόλεμος σε πολλά μέτωπα που διεξάγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον της Ρωσίας, των συμμάχων της και φυσικά, πρώτα και κύρια, της Κίνας.

Η αποδυνάμωση της Ρωσίας δεν είναι στόχος, αλλά μάλλον μέσο.

Η πραγματικότητα επί τόπου στην Ουκρανία

Η Ρωσία έχει εκσυγχρονίσει και επεκτείνει γρήγορα τον στρατό της - τόσο πριν όσο και από τότε που οι ΗΠΑ κατέκτησαν πολιτικά την Ουκρανία για πρώτη φορά το 2014 και στη συνέχεια προκάλεσαν τον SMO το 2022.

Έκτοτε, η Ρωσία έχει καταφέρει να ξεπεράσει όχι μόνο οποιοδήποτε ευρωπαϊκό έθνος ή τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνο του, αλλά ολόκληρο τον συλλογικό δυτικό κόσμο όσον αφορά τα τεθωρακισμένα, τα πυρομαχικά πυροβολικού, τους πυραύλους κρουζ και βαλλιστικούς πυραύλους, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, την αεράμυνα και τις δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου - ένα κατόρθωμα που απαιτούσε χρόνια σχεδιασμού και προετοιμασίας πολύ πριν από την έναρξη του SMO 2022.

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι Ρώσοι στρατιωτικοί σχεδιαστές γνώριζαν ότι η σύγκρουση στην Ουκρανία (και αλλού) θα ήταν εξαντλητική και οργάνωσαν τις κρατικές επιχειρήσεις τους ώστε να δίνουν προτεραιότητα στην παραγωγή έναντι των κερδών με τρόπο διαμετρικά αντίθετο από τη δυτική στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγή.

Αυτό έχει εκδηλωθεί στο πεδίο της μάχης σε έναν πόλεμο φθοράς που ευνοεί σταθερά τη Ρωσία, ανεξάρτητα από τη σταθερή κλιμάκωση και τις προκλήσεις που χρησιμοποιεί η Δύση.

Δυτικοί αναλυτές έχουν επανειλημμένα απορρίψει τις προελάσεις της Ρωσίας στην Ουκρανία - χρησιμοποιώντας τα εδαφικά κέρδη ως μοναδικό κριτήριο για να το πράξουν. Στην πραγματικότητα, μια γραμμή μετώπου μπορεί να παραμείνει στάσιμη για χρόνια πριν από την ξαφνική και ταχεία κατάρρευση των δυνάμεων από τη μία ή την άλλη πλευρά.

Για να μετρηθεί πραγματικά η επιτυχία σε έναν πόλεμο φθοράς, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μετρήσεις όπως η στρατολόγηση και η εκπαίδευση εργατικού δυναμικού, η στρατιωτικοβιομηχανική παραγωγή και η αιτιότητα - μετρήσεις που δεν ταιριάζουν με τις αμερικανικές αφηγήσεις και ως εκ τούτου είτε διατυπώνονται ψευδώς είτε δεν αναφέρονται καθόλου.

Από τα τέλη του 2025 και έως το 2026, μετά την κατάρρευση του Ποκρόφσκ και του Μίρνογκραντ νότια των υπολειμμάτων του ελεγχόμενου από την Ουκρανία εδάφους του Ντονμπάς και τις σταθερές ρωσικές προελάσεις προς και γύρω από το Λάιμαν στα βόρεια, τα ελεγχόμενα από την Ουκρανία Σλοβιάνσκ και Κραματόρσκ αντιμετωπίζουν το ίδιο είδος διαταραχών στις εναλλαγές στρατευμάτων και στις γραμμές ανεφοδιασμού που οι Ρώσοι χρησιμοποίησαν για να απομονώσουν και να καταλάβουν πολλές από τις πόλεις του Ντονμπάς μέχρι σήμερα.

Οι ρωσικές δυνάμεις θα συνεχίσουν να ασκούν πίεση σε όλο το μέτωπο, ενώ παράλληλα θα μετακινούν χειριστές μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πυροβολικό και άλλα οπλικά συστήματα όλο και πιο κοντά στις γραμμές επικοινωνίας που χρησιμοποιεί η Ουκρανία για να ελέγχει αυτές τις δύο βαριά οχυρωμένες πόλεις στο Ντονμπάς. Όσο πιο κοντά και πιο πολυάριθμα γίνονται αυτά τα οπλικά συστήματα, τόσο πιο περίπλοκες θα γίνονται οι εναλλαγές στρατευμάτων και οι προμήθειες στις πόλεις και τόσο πιο δύσκολο θα είναι για την Ουκρανία να συνεχίσει να τις κατέχει.

Εν τω μεταξύ, τα ουκρανικά στρατεύματα διεξάγουν αυτή τη στιγμή επίθεση νοτιότερα.

Όπως όμως όλες οι ουκρανικές επιθέσεις στο παρελθόν, όσο επιφανειακά κι αν φαίνονται επιτυχημένες, εκτός αν έχει αντιμετωπιστεί η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού, όπλων και πυρομαχικών (κάτι που δεν έχει γίνει), τέτοιες επιχειρήσεις οδηγούν μόνο σε υψηλότερες απώλειες και ταχύτερη εξάντληση των ήδη περιορισμένων πόρων - απώλειες και εξάντληση πόρων που μόνο θα επιταχύνουν μια νίκη φθοράς για τη Ρωσία.

Τι ακολουθεί;

Οι ΗΠΑ έχουν ήδη καταστήσει απολύτως σαφές ότι δεν θα τερματίσουν τον πόλεμο δι' αντιπροσώπων με τη Ρωσία στην Ουκρανία σύντομα. Αντίθετα, τοποθετούν την Ευρώπη σε θέση να καλύψει το κενό που άφησε η ραγδαία εξάντληση των ουκρανικών δυνάμεων, να διατηρήσει συνεχή πίεση στη Ρωσία κατά μήκος του μετώπου, ενώ η ίδια συνεχίζει να επιτίθεται στην ρωσική παραγωγή ενέργειας εντός των ρωσικών συνόρων και οι Ευρωπαίοι πληρεξούσιοί της προετοιμάζονται για πιο επιθετικές στρατηγικές που στοχεύουν, ακόμη και κατάσχουν, πλοία που μεταφέρουν ρωσική ενέργεια στο εξωτερικό.

Με την πολιτική κατάκτηση της Βενεζουέλας από τις ΗΠΑ, την πίεση στην Κούβα και τις προετοιμασίες για πόλεμο με το Ιράν να προχωρούν ραγδαία, οι ΗΠΑ προσπαθούν να περιορίσουν τους βασικούς εταίρους στον ρωσο-κινεζικό πολυπολικό κόσμο μέχρι να απομείνουν μόνο η Ρωσία και η Κίνα.

Η κατανόηση του μέλλοντος της σύγκρουσης στην Ουκρανία απαιτεί την κατανόηση τόσο του τρόπου με τον οποίο οργανώνονται και λειτουργούν ο μονοπολικός κόσμος υπό την ηγεσία των ΗΠΑ όσο και ο πολυπολικός κόσμος, καθώς και του ρόλου που διαδραματίζει ο πόλεμος δι' αντιπροσώπων των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας στην Ουκρανία σε έναν πολύ ευρύτερο πόλεμο που διεξάγει η Ουάσιγκτον κατά της πολυπολικότητας παγκοσμίως.

Να κατανοήσουν ότι η Ευρώπη είναι υποτελής στις ΗΠΑ, όχι αντίθετη προς αυτές, και ότι ανεξάρτητα από τα όσα ισχυρίζονται δημόσια οι Ευρωπαίοι ηγέτες, έχουν ήδη ξεκινήσει οι προετοιμασίες για την εφαρμογή των αμερικανικών οδηγιών που αφορούν τον μεγαλύτερο, πιο επικίνδυνο και πιο άμεσο ρόλο της Ευρώπης στη σύγκρουση στην Ουκρανία.

Επιπλέον, ο πρωταρχικός γεωπολιτικός στόχος της Ουάσιγκτον πρέπει να γίνει σαφώς κατανοητός – επιδιώκει την πρωτοκαθεδρία έναντι όλων των εθνών του κόσμου. Δεν υπάρχει διαπραγμάτευση με ένα μέρος του οποίου ο απώτερος στόχος είναι να υποτάξει ή ακόμη και να εξαλείψει όσους προσπαθούν να διαπραγματευτούν μαζί του.

Μόνο με την οικοδόμηση της στρατιωτικής, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ισχύος που είναι απαραίτητη για την άμυνα, την αποτροπή και τελικά τον αφοπλισμό των Ηνωμένων Πολιτειών από την παγκόσμια επιθετικότητά τους, μπορεί η σύγκρουση στην Ουκρανία - και οι συγκρούσεις παντού αλλού - να λάβουν ένα δίκαιο και οριστικό τέλος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αγωνιστικές Κινήσεις | 4 χρόνια από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία - Η πάλη των λαών να βάλει φραγμό στα σχέδια των ιμπεριαλιστών

0

4 χρόνια από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία | Η πάλη των λαών να βάλει φραγμό στα σχέδια των ιμπεριαλιστών

Στις 24 Φλεβάρη συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από την έναρξη του Ρωσο-Ουκρανικού πολέμου, του πεδίου συγκρότησης των όρων για τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτά τα 4 χρόνια πύκνωσαν οι εξελίξεις, αναδείχθηκαν τα όρια, οι σκοποί και η αναντιστοιχία τους με τα μέσα που έχει κάθε ιμπεριαλιστική δύναμη. Διαγράφηκε πιο καθαρά από ποτέ, το τι ετοιμάζουν οι ιμπεριαλιστές για τους λαούς.

4 χρόνια μετά...

4 χρόνια μετά και η συνθήκη μοιάζει ακόμα πιο «ζοφερή». Μετράμε εκατομμύρια θύματα και τραυματίες στην πιο αιματηρή σύγκρουση από τον Β’ Π.Π. Υποδομές έχουν καταστραφεί, οι λαοί των περιοχών μεταναστεύουν και το μέλλον φαντάζει ακόμα πιο μαύρο. Η εκλογή Τραμπ, που αντικατόπτρισε τις διαθέσεις μερίδας της αστικής τάξης των ΗΠΑ, εκφράζει συμπυκνωμένα στο «MAGA» την προσπάθεια δηλαδή παγκόσμιας κυριαρχίας των ΗΠΑ. Οι επιδιώξεις τους εκφράστηκαν πολλές φορές με την ένταξη στο ΝΑΤΟ Σουηδίας – Φινλανδίας και την ανατροπή του φιλορωσικού καθεστώτος Άσαντ στη Συρία,  την εγκατάσταση στρατού στην Ρουμανία, την εισβολή στην Βενεζουέλα, δημιουργώντας ρήγμα στη ρωσική επιρροή. Ταυτόχρονα εξανάγκασαν την ενεργειακή αποδέσμευση της Ευρώπης από τη Ρωσία, επιχειρώντας τη σύμπλευση των «δευτερευόντων» ιμπεριαλιστών (Ευρωπαίων, Ιαπωνίας) στα δικά τους σχέδια. Από την άλλη οι Ρώσοι ιμπεριαλιστές προελαύνουν, αργά αλλά με «σιδερένια» αντοχή στο πεδίο των μαχών και κερδίζουν εδάφη (~20%) και ορυκτό πλούτο (~40%). Οι διαθέσεις εκατέρωθεν δεν μπορούν να έρθουν σε σύγκλιση. Οι μεν ΗΠΑ επιθυμούν την περίσφιξη και την περικύκλωση, προτάσσουν τη στρατιωτική παρουσία  του ΝΑΤΟ, επιθυμώντας την παρουσία του εκεί αν όχι την προσάρτηση της Ουκρανίας, η Ρωσία με τους δικούς της όρους επιθυμεί την αποστρατιωτικοποίηση, την ουδετεροποίηση της Ουκρανίας, την διατήρηση των κατακτημένων εδαφών. Η επί χάρτου επίλυση του ουκρανικού ζητήματος μοιάζει ανέφικτη... και είναι. Οι όροι που συγκροτούν αυτόν τον πόλεμο, θα λυθούν μόνο με... πόλεμο, με μία ευθεία ιμπεριαλιστκή αναμέτρηση. Στη φάση αυτή μάλιστα, με την ρήξη του συμφώνου New Start, αλλά και τις διάφορες διακηρύξεις εκατέρωθεν, η απειλή των πυρηνικών επανέρχεται όλο και πιο έντονα στο προσκήνιο.

Οι λαοί στο στόχαστρο των αντιπαραθέσεων

Στο Ουκρανικό μέτωπο εκφράζονται οι αντιπαραθέσεις των δύο μεγαλύτερων ιμπεριαλιστών, ΗΠΑ – Ρωσίας. Αντιπαραθέσεις που δεν μπορούν και δεν πρόκειται να λυθούν με μια συνθηκολόγηση, μια προσωρινή και εύθραυστη εκεχειρία. Αντίθετα, φαίνεται ξεκάθαρα η διαδικασία συγκρότησης των όρων για τον Γ Παγκόσμιο Πόλεμο, μέσα από το Ρωσο-Ουκρανικό, της πολεμικές συρράξεις και γενοκτονίες παγκοσμίως, την πολιτική και οικονομική αστάθεια που χαρακτηρίζει τόσο τις ιμπεριαλιστικές, όσο και τις εξαρτημένες χώρες. Σε αυτό το καζάνι που βράζει, για την εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και την εκτόνωση των αντιπαραθέσεων, λαοί σφαγιάζονται, οικονομίες στρατιωτικοποιούνται, στερούνται δικαιώματα από κάθε κομμάτι του λαού.

Η θέση της Ελλάδας στα σχέδιά τους

Σε αυτή την τεταμένη συνθήκη η εξαρτημένη Ελλάδα προσφέρει τα πάντα στους ιμπεριαλιστές που την κυριεύουν. Όλη η χώρα έχει γίνει μια απέραντη ΝΑΤΟϊκή βάση, με τον αμερικάνικο στρατό να σουλατσάρει ανενόχλητος απ’άκρη σ’ άκρη. Η ελληνική αστική τάξη έχει δώσει και γη και ύδωρ στους φονιάδες των λαών και μας προετοιμάζει να σφαχτούμε σε άδικους πολέμους. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι αλλαγές στην στρατιωτική θητεία, η ελληνική αποστολή  φαντάρων στην Γάζα στο πλευρό του IDF απέναντι στον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό, το φασιστικό και εθνικιστικό δηλητήριο που χύνεται από επίσημα χείλη με κάθε ευκαιρία με σκοπό την ιδεολογική παρέμβαση στην νεολαία και την προετοιμασία της να γίνει πρόθυμα κρέας για τα κανόνια τους. Η ένταση της επίθεσης του συστήματος τόσο σε εργαζόμενους με αντεργατικούς – αντιλαιϊκούς νόμους, όσο και στη φοιτητιώσα νεολαία με διαγραφές, πειθαρχικά, μέτρα ασφαλείας, εξυπηρετεί αυτή την προετοιμασία. Πέραν της συμμόρφωσης με αυτά τα πρότυπα, είναι επιτακτική η ανάγκη να μας στερήσουν τα βασικά δικαιώματα στην ελευθερία, στον συνδικαλισμό, στην αξιοπρεπή ζωή. Γιατί ένας λαός που κατακτά και υπερασπίζεται τα δικαιώματά του, ένας λαός που αναμετριέται με το σύστημα, μπορεί και να αντισταθεί απέναντι στις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών, να διεκδικήσει τους όρους ζωής του.

Να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα μας!

Στα σχολεία και στις σχολές μας, πρέπει να σημάνει αντιπολεμικός συναγερμός. Μέσα από τον αγώνα μας ενάντια στην επίθεση στις σπουδές, οι φοιτητές μπορούμε να δώσουμε το εναρκτήριο λάκτισμα για την πυροδότηση ενός αντιπολεμικού-αντιϊμπεριαλιστικού κινήματος με πρόταγμα το δίκιο των λαών. Ο αντιϊμπεριλιαστικός αγώνας και ο αγώνας ενάντια στις διαγραφές, τα πειθαρχικά, τα μέτρα ασφαλείας είναι δύο άρρηκτα συνδεδεμένα ζητήματα. Όσο ο καπιταλισμός-ιμπεριαλισμός προετοιμάζει τους όρους για μια γενικευμένη σύρραξη, τόσο στερεί δικαιώματα, σε μια προσπάθεια να υποδουλώσει πλήρως κάθε κομμάτι του λαού. Οι σχολές, λοιπόν, πρέπει να γίνουν εστίες αγώνα ενάντια στον πόλεμο αλλά και στην επίθεση που δεχόμαστε. Είναι αναγκαίο να συγκροτηθεί ένα φοιτητικό κίνημα που θα παλεύει για την ανατροπή των νόμων Κεραμέως και Ζαχαράκη. Θα παλεύει όμως και ενάντια στην εξάρτηση και τις ενδοϊμπεριλιστικές αντιθέσεις που ευθύνονται για την κατάσταση που ζούμε και θα βάζει στις σχολές την αντιπολεμική-αντιϊμπεριαλιστική τοποθέτηση που λείπει.

Ο δρόμος για να μπούμε φραγμό στα σχέδια των ιμπεριαλιστών είναι η ανάπτυξη της πάλης των λαών, η διεθνιστική αλληλεγγύη, η συγκρότηση του αντιιμπεριαλιστικού – αντιπολεμικού κινήματος χωρίς αυταπάτες για «καλούς και κακούς ιμπεριαλιστές», με πλήρη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις των λαών, που μπορούν μπροστά στις εξελίξεις να βάλουν τη δική τους προοπτική, με το βλέμμα σε μία κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση των λαών.

• ΕΞΩ ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΡΩΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
• Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΝΑ ΜΠΕΙ ΦΡΑΓΜΟΣ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ
• ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ – ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ – ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
• ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Έχω μια κολοκυθιά…

0

Του Βασίλη Σαμαρά

Θα θυμάστε βέβαια -τουλάχιστον οι παλιότεροι- εκείνο το παιδικό παιχνίδι. Σήμερα, ως φαίνεται, παίζεται αλλιώς και καθόλου αθώα, μια και αφορά χιλιάδες ζωές που χάνονται.

Έχω, λοιπόν, μια κολοκυθιά που κάνει 29 σημεία «ειρηνευτικής» συμφωνίας.Και γιατί να κάνει τόσα; Αμ πόσα; Ας κάνει 21. Και γιατί να κάνει τόσα; Αμ πόσα; Ας κάνει, ας κάνει …19. Και πάει λέγοντας, καθώς η κάθε πλευρά προτείνει τη δική της «ειρηνευτική» συμφωνία. Ας τα βάλουμε,όμως, σε μια σειρά.

Για το πώς φτάσαμε μέχρι εδώ δεν θα αναφερθώ, μια και τις απόψεις μου τις έχω εκθέσει επανειλημμένα και αναλυτικά σε προηγούμενες παρεμβάσεις μου. Θα σταθώ κυρίως στο πώς τίθεται το ζήτημα σήμερα και βασικά όσον αφορά τη σύγκρουση στην Ουκρανία. Τη σύγκρουση που η έκβασή της κρίνει σε αποφασιστικό βαθμό τη διαμόρφωση των παγκόσμιων συσχετισμών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έφτασε νότια της Κρήτης!

0

 

Πάνω από 2000 χιλιόμετρα μακριά από τις γραμμές των χαρακωμάτων έφτασαν τα σκάγια του πολέμου που πλέον εξαπλώνεται πέρα από τα γεωγραφικά όρια της Ουκρανίας, φτάνοντας κυριολεκτικά δίπλα μας! Η υπηρεσία ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) γνωστοποίησε ότι έπληξε με drones, το ρώσικο πετρελαιοφόρο τάνκερ “Qendil”, νοτιοδυτικά της Κρήτης με τον Πούτιν να απειλεί με αντίποινα. Δεν περιμένουμε να μας ανακοινώσουν τι ρόλο έχει παίξει η βάση της Σούδας ή το πώς χρησιμοποιήθηκε η ελληνική επικράτεια για την παραπάνω επίθεση. Άλλωστε η εξαρτημένη ντόπια αστική τάξη έχει δώσει πολλές φορές τα διαπιστευτήρια της στους ιμπεριαλιστές-προστάτες της.

Πρόκειται για την πρώτη επίθεση που πραγματοποιείται στη Μεσόγειο, τόσο μακριά από τα πεδία των μαχών, από την έναρξη του πολέμου το 2022!! Γίνεται εμφανές πως, ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχώς κλιμακώνεται και λαμβάνει νέες διαστάσεις απειλώντας ολοένα και περισσότερο τους λαούς παγκόσμια. Την ίδια ώρα που ο Τράμπ, για λογαριασμό του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, διακηρύττει ότι «βρισκόμαστε πιο κοντά από ποτέ» για την υπογραφή «ειρήνης» ενώ ταυτόχρονα, οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές μόλις σήμερα ενέκριναν άλλο ένα πακέτο (90 δις!!) για τη συνέχιση του πολέμου.

Η ουκρανική επίθεση στη γειτονιά μας δείχνει πως οι θανάσιμοι κίνδυνοι για το λαό μας συνεχώς πληθαίνουν! Η εξαρτημένη ελληνική αστική τάξη έχει μπλέξει ενεργά τη χώρα στην εξυπηρέτηση των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ στο Ουκρανικό και όχι μόνο. Το άπλωμα των βάσεων σε όλη την επικράτεια, με τη Σούδα-Αλεξανδρούπολη κομβικές για την εφόρμηση των αμερικανονατοϊκων και των δολοφονικών σιδερικών τους. Οι παραδόσεις τόνων πολεμικού εξοπλισμού και οι δηλώσεις, με κάθε ευκαιρία, του πολιτικού προσωπικού της χώρας, που θέλουν τα παιδιά του λαού μας, κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών. Η ψήφιση δεκάδων δις για τους πολεμικούς εξοπλισμούς, την ίδια στιγμή που προφασίζονται «στενά δημοσιονομικά περιθώρια» όταν πρόκειται για την ικανοποίηση των αιτημάτων της φτωχομεσαίας αγροτιάς που βρίσκεται εδώ και 20 μέρες στα μπλόκα.  

Η εξυπηρέτηση των πολεμικών ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών ήδη μας έχει εξαθλιώσει σε οικονομικό επίπεδο με τους μισθούς-συντάξεις πείνας, τη διάλυση της δωρεάν περίθαλψης, το ξεκλήρισμα της αγροτιάς κλπ. Σε αυτήν την κατεύθυνση βρίσκεται και η πρόσφατη ψήφιση του αντιλαϊκού προϋπολογισμού. Μόνος φραγμός και όρος ζωής απέναντι στο ζοφερό παρόν και μέλλον που μας ετοιμάζουν το δυνάμωμα του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, η πάλη για την απεμπλοκή της χώρας από τον πόλεμο και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, η διεκδίκηση του δικαιώματος μας να ζούμε ειρηνικά στον τόπο μας.

Π Ρ Ω Τ Ο Β Ο Υ Λ Ι Α    Α Ν Τ Ι Σ Τ Α Σ Η Σ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Ειρηνοποιοί» οι εμπρηστές του πολέμου

0

 

Του Βασίλη Σαμαρά

Για το ζήτημα της Ουκρανίας έχω αναφερθεί επανειλημμένα και αναλυτικά (ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990). Από άποψη ουσίας δεν έχω να αλλάξω ούτε λέξη στα όσα έχω γράψει αλλά ούτε και να προσθέσω κάτι εντελώς «νέο». Κρίνω, ωστόσο, αναγκαίο να αναφερθώ σε ορισμένα ζητήματα, καθώς το πώς παρουσιάζονται τα όσα συντελούνται το μόνο που δεν υπηρετούν είναι το τι σημαίνουν και ιδιαίτερα το τι προετοιμάζουν. 

Για να το πω πιο απλά, μου είναι αδύνατο να αποδεχτώ ότι ο Τραμπ λ.χ. είναι ο άνθρωπος που κόπτεται για την ειρήνη στην Ουκρανία. Να μην αναφερθώ σε αστειότητες ότι ο «δόλιος» Πούτιν «χειρίζεται» την «αφελή» Τραμπ για να προωθήσει τους στόχους του. 

«Υπόθεση εργασίας» αλλά όχι ακριβώς

Για όλα αυτά θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά αλλά θα προσπαθήσω να περιοριστώ στα ουσιώδη. Θα ξεκινήσω κάπως «ιδιόρρυθμα» και με μια έννοια «ανάποδα». 

Όλοι έχουμε δει τον χάρτη που μάλιστα ανάρτησε στο οβάλ γραφείο ο Τραμπ και όπου εμφανίζονται τα εδάφη που κατέχει-διεκδικεί η Ρωσία. Εδάφη που αντιπροσωπεύουν περίπου το 20% του ουκρανικού εδάφους. Μόνο που υπάρχει και το άλλο 80%. Ας κάνουμε, λοιπόν, μια υπόθεση εργασίας. Τα εδάφη αυτά παραμένουν υπό ρωσικό έλεγχο. Από την άλλη μεριά η Ουκρανία (το 80%) μπαίνει στο ΝΑΤΟ. 

Σε μια τέτοια περίπτωση ποιος ο «χαμένος» και ποιος ο «κερδισμένος», ή αν θέλετε, ποιος «την έφερε» σε ποιον; 

Απαραίτητη διευκρίνιση. Δεν αναφέρομαι στον ουκρανικό λαό, ο οποίος είναι ο χαμένος σε οποιαδήποτε εκδοχή και ήδη από τα τότε που η διεφθαρμένη άρχουσα ελίτ της Ουκρανίας αποφάσισε να εμπλέξει την χώρα στη δίνη των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. 

Αναφέρομαι στα «κέρδη και ζημίες» των ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, των ΗΠΑ-Δύσης από τη μια μεριά και της Ρωσίας (και των συν αυτή) από την άλλη. Αναμφίβολα, τα εδαφικά κέρδη της Ρωσίας είναι σημαντικά, πολύ περισσότερο καθώς επεκτείνουν-διευρύνουν τις δυνατότητες παρέμβασης, ελέγχου της Μαύρης Θάλασσας. 

Απαραίτητες εδώ κάποιες διευκρινίσεις. Τα εδάφη αυτά δεν τα «χαρίζει» ο Τραμπ στη Ρωσία. Η Κριμαία έχει «επιστρέψει» στη ρωσική επικράτεια ήδη από το 2014. Η περιοχή του Ντονμπάς ήδη έχει αυτονομηθεί στο μεγαλύτερο μέρος της, επίσης από το 2014 μετά από εξέγερση του λαού της περιοχής. Τα δε εδάφη της Χερσώνα και της Ζαπορίζια τα έχει κατακτήσει και ελέγχει ο ρωσικός στρατός. 



«Δεσμεύσεις» του αέρος

Από την άλλη μεριά και πάντα υποθετικά μιλώντας, αν η Ουκρανία ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ΗΠΑ-Δύση πετυχαίνουν αυτό που εξαρχής είχαν σαν στόχο. Τη δημιουργία μιας προκεχωρημένης ΝΑΤΟϊκής βάσης στα πλευρά της Ρωσίας. Το ότι η άμεση πρόσβασή της στα ρωσικά σύνορα έχει περιοριστεί στο Βορρά και έχει μετακινηθεί κατά 100-150 χιλιόμετρα δυτικότερα στο νότο, ελάχιστα επηρεάζει την ουσία του πράγματος. Με άλλα λόγια, ακυρώνει τον κύριο στόχο για τον οποίο η Ρωσία ξεκίνησε αυτόν τον πόλεμο. Δηλαδή την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.  

Θα πείτε και θα ‘χετε δίκιο, ότι στην κυοφορούμενη συμφωνία δεν προβλέπεται ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ και μάλιστα ο Τραμπ την «απορρίπτει». Θα αποφύγω να απαριθμήσω το πόσες ανάλογες «δεσμεύσεις» έχουν αναληφθεί από Αμερικανούς-ΝΑΤΟϊκούς ιθύνοντες από το 1990 έως σήμερα. Θα σταθώ στα ουσιώδη του πράγματος. Αλήθεια, τι σημαίνουν οι «εγγυήσεις» που ζητούν Ζελένκσι, Ευρωπαίοι ηγέτες και συναινεί και ο Τραμπ; Τι σημαίνει η θέση για παρουσία ευρωπαϊκών στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος της Ουκρανίας με στήριξη και αεροπορική κάλυψη των ΗΠΑ; Τι σημαίνουν οι εγγυήσεις τύπου «άρθρου 5» του ΝΑΤΟ έστω κι αν τυπικά οι δυνάμεις αυτές δεν θα εμφανίζονται ως ΝΑΤΟϊκές; 



Το κρίσιμο -πλέον- των ζητημάτων

Αναμφίβολα, το εδαφικό όπως ήδη ανέφερα έχει τη σημασία του πολύ περισσότερο αν συνυπολογίσουμε την ασάφεια που συνεχίζει να υπάρχει σε σχέση με αυτό ή και τις διιστάμενες απόψεις. Το ζήτημα, ωστόσο, που δείχνει ότι θα αναδείξει τις αντιτιθέμενες διαθέσεις και επιδιώξεις των εμπολέμων είναι αυτό που χάριν συντομίας αναφέρεται ως το ζήτημα των «εγγυήσεων». 

Εγγυήσεων που κατά την άποψη Κιέβου και των Δυτικών θα διασφαλίζουν την Ουκρανία από ενδεχόμενες νέες επιθετικές ενέργειες της Ρωσίας. Μόνο που στο σύνθετο και περίπλοκο ουκρανικό ζήτημα εμφανίζονται και ορισμένες άλλες μορφές εγγυήσεων. Αυτές που αφορούν την τύχη και τα δικαιώματα των ρωσόφωνων που θα παραμείνουν στο ουκρανικό έδαφος. Πάνω απ’ όλα, των εγγυήσεων ασφαλείας που απαιτεί η ρωσική πλευρά απέναντι στη ΝΑΤΟϊκή απειλή. Ας τα δούμε πιο συγκεκριμένα όλα αυτά: 

Η ρωσική πλευρά απορρίπτει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την παρουσία δυτικών (διάβαζε ΝΑΤΟϊκών) στρατευμάτων στο ουκρανικό έδαφος. 

Αποστρατιωτικοποίηση, αποναζιστικοποίηση της Ουκρανίας. Πλήρη αποκατάσταση και πραγματική κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων. Στη γλώσσα, στον πολιτισμό, στη θρησκεία. Τι σημαίνουν και πώς μπορεί να κατοχυρωθούν πραγματικά όλα αυτά; Σημαίνουν την επιβολή των ρωσικών όρων, σημαίνουν τον έλεγχο των εξελίξεων στην Ουκρανία από τον ρωσικό παράγοντα. 



Αντιτιθέμενες επιδιώξεις

Από την άλλη μεριά, ΗΠΑ-Δύση έχουν τις εντελώς αντίθετες επιδιώξεις. Την εγκατάσταση δυτικών-ΝΑΤΟϊκών στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος της Ουκρανίας. Παράλληλα, ήδη ενισχύουν τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις και βάσεις στις χώρες που συνορεύουν. Επιδιώκουν, και δεν το κρύβουν, την ανασυγκρότηση, ενίσχυση και επανεξοπλισμό του στρατού του Κιέβου, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τυχόν ρωσική επίθεση. Εκείνο που «δεν λένε» ανοιχτά είναι αυτό που διατηρούν στο «πίσω μέρος» των σκέψεών τους για χρησιμοποίηση αυτών των δυνάμεων για ανάκτηση των «χαμένων εδαφών». Όπως κι αν χαρακτηρίζει κανείς τις διαθέσεις και τις επιδιώξεις της μιας ή της άλλης πλευράς, εκείνο που είναι αναμφισβήτητο είναι πως πρόκειται για διαμετρικά αντίθετες και αγεφύρωτες στην ουσία τους. Οπότε το ερώτημα παραμένει ανοιχτό. Τι μέλλει γενέσθαι; 

Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε χθες

Όσο με αφορά θα αποφύγω κάθε πρόβλεψη που έτσι ή αλλιώς θα ‘ναι παρακινδυνευμένη. Θα «καταφύγω» για ακόμη μια φορά στις «σταθερές» των πραγμάτων. Έχοντας αναφερθεί επανειλημμένα και αναλυτικά σ’ αυτό το θέμα, θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος και επιγραμματικός. 

Διανύουμε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από τη συνολική αναμέτρηση των δυνάμεων της «Δύσης» με την «Ανατολή». Η σύγκρουση στην Ουκρανία ανέδειξε το κρίσιμο διακύβευμα. Η έκβασή της κρίνει το αν ΗΠΑ-Δύση θα συνεχίσουν να έχουν τον κυρίαρχο ρόλο στις παγκόσμιες εξελίξεις ή θα περάσουμε σε μια νέα διάταξη και ιεραρχία δυνάμεων. Αυτό είναι που καθορίζει τη στάση όλων των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ανεξάρτητα από μεταβολές στην τακτική τους και με βάση τις εξελίξεις σε όλα τα πεδία. Θεωρώ ότι αυτή η αναμέτρηση θα συνεχιστεί και για όσο ιστορικό διάστημα μπορώ να διακρίνω. Μια αναμέτρηση που αν δεν υπήρχε η λεγόμενη «ισορροπία του τρόμου» πολύ πιθανά θα είχε εξελιχθεί σε έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. 

Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι αυτή η αναμέτρηση διευθετείται, αναβάλλεται, αναστέλλεται. Θα συνεχίσει να εξελίσσεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και σε όλα τα πεδία. Το οικονομικό, το πολιτικό, το ενεργειακό, το νομισματικό, της κίνησης κεφαλαίων, στην κούρσα της τεχνολογίας και των στρατιωτικών αναμετρήσεων με την έμμεση ή και άμεση εμπλοκή των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. 

Μια από αυτές και η σημαντικότερη και πιο αιματηρή είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία. Αυτή που, όπως κιόλας έχει αναφερθεί, έχει φέρει στην ημερήσια διάταξη το κρίσιμο διακύβευμα. Αυτό είναι που έχει «αιχμαλωτίσει», αν μπορεί να ειπωθεί έτσι, τη σκέψη και τις επιλογές των εμπλεκόμενων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Τη διαρκή τροφοδοσία της σύγκρουσης με πολεμικά μέσα και στρατιωτικές δυνάμεις, τη διαρκή κλιμάκωσή της σε όλο και πιο επικίνδυνα επίπεδα. 

Αδιέξοδα, κίνδυνοι και πιέσεις

Το ζήτημα είναι ότι αυτή η σύγκρουση έχει οδηγηθεί σε ένα αδιέξοδο. Ούτε οι ΗΠΑ-Δύση μπόρεσαν να γονατίσουν τη Ρωσία ούτε η Ρωσία παρόλη την υπεροχή που εμφανίζει πλέον «επί του πεδίου» δεν δείχνει να μπορεί να πετύχει μια αποφασιστική νίκη. 

Με αυτά τα δεδομένα τίθενται και για τις δύο πλευρές σημαντικά ερωτήματα. Η πιθανότητα παρ’ όλες τις προσπάθειές τους να οδηγηθούν σε μια στρατιωτική ήττα η οποία εκ των πραγμάτων θα έχει καταλυτικές συνέπειες για όποια πλευρά την υποστεί. 

Από την άλλη μεριά, η επιλογή της διαρκούς κλιμάκωσης μπορεί να οδηγήσει σε μια γενικευμένη -έως και πυρηνική- αναμέτρηση, για την οποία καμία πλευρά δεν αισθάνεται «έτοιμη». 

Ταυτόχρονα, τον δικό τους ρόλο έχουν οι πιέσεις που αισθάνονται και οι δύο πλευρές με βάση το ότι έχουν ανοιχτά μέτωπα τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στη διεθνή σκακιέρα. Μέτωπα που δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν καθώς η εμπλοκή τους στο ουκρανικό απορροφά το κύριο μέρος των μέσων και δυνατοτήτων που διαθέτουν. 

Είναι τελικά, αυτό το αδιέξοδο που οδηγεί στις «Αλάσκες» και στα διάφορα «σχέδια ειρήνης» που προτάσσονται από την κάθε πλευρά. Μόνο που το κάθε σχέδιο εμπεριέχει προβλέψεις εντελώς αντίθετες με εκείνες του άλλου. Με αυτό το δεδομένο και όπως ήδη ανέφερα, η κατάσταση δεν προσφέρεται για ασφαλείς προβλέψεις. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί είναι πρώτον, εκείνο που παλιότερα ανέφερα, πως έχουμε μπροστά μας μια περίοδο, όπου η εξέλιξη των μαχών θα εναλλάσσεται με την πορεία διαπραγματεύσεων. Δεύτερο, το ότι με βάση το αδιέξοδο δεν μπορεί να αποκλειστεί εντελώς η πιθανότητα ενός είδους «διευθέτησης». Μια διευθέτηση, ωστόσο, που δεν θα είναι παρά προσωρινή, «ατελής» και εκ των πραγμάτων «ασταθής». 

Τρίτον, να επαναλάβω για πολλοστή φορά εκείνο που εξαρχής αυτής της κρίσης είχα αναφέρει. Ο πόλεμος δεν ξεκίνησε χθες, δεν θα τελειώσει αύριο. Θα συνεχιστεί. Στην Ουκρανία, σε κάθε γωνιά της γης, και με όλες τις μορφές που μπορεί να πάρει. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο πόλεμος θα είναι μακρύς

0

Το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου , μετά την λήξη στις 02/07/2025 του δεύτερου γύρου των συνομιλιών ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία στην Κωνσταντινούπολη, ο Ντμίτρι Τρένιν, Διευθυντής του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Στρατιωτικής Οικονομίας και Στρατηγικής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών, έγραψε ένα άρθρο για την Kommersant, με τίτλο «Ο Πόλεμος θα είναι Μακρύς», υποστηρίζοντας λίγο πολύ ότι με βάση τα στρατηγικά διακυβεύματα του πολέμου, οι ΗΠΑ δεν μπορούν και δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ή να αποχωρήσουν από την Ουκρανία! Ο Τρένιν έχει ένα «βαρύ» βιογραφικό στον τομέα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής , θεωρούμενος από τους αυθεντικούς εκφραστές και συμβούλους της. Δίχως την ανάγκη να κρατά διπλωματικούς τύπους και προσχήματα, με το κείμενο που παραθέτουμε δείχνει τον ρεαλισμό με τον οποίο η ρώσικη πλευρά αντιμετωπίζει και την νέα αμερικάνικη προεδρία Τραμπ, αντίθετα με πολλούς στην Δύση ( και στην Ελλάδα) που πίστεψαν πως η αλλαγή στον Λευκό Οίκο θα προκαλέσει μια ριζική αναθεώρηση της αμερικάνικης πολιτικής έναντι της Ρωσίας στο ουκρανικό πεδίο και ….θα φέρει την ειρήνη ! Δείχνει ακριβώς το εύρος και την σημασία της αμερικανό-ρώσικης αντιπαράθεσης και την σημασία της για τους διεθνείς συσχετισμούς και την πορεία για μια γενική αναμέτρηση. Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ. Η αναδημοσίευση δεν συνιστά σε καμιά περίπτωση συμφωνία με τις απόψεις που διατυπώνονται σχετικά τα χαρακτηριστικά της ρώσικης πολιτικής και γίνεται για την ενημέρωση των αναγνωστών μας για τον τρόπο που βασικοί παράγοντες της αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις.

Ο πόλεμος θα είναι μακρύς* του Ντμίτρι Τρένιν, 09 Ιουλίου 2025

Σχετικά με τα ενδιάμεσα αποτελέσματα της «ειδικής διπλωματικής επιχείρησης»

Ο τρόπος ομιλίας του νυν Αμερικανού προέδρου, τρόπος ομιλίας που μπορεί να χαρακτηρίζεται από ασάφεια, αμφισημία ή χρήση διφορούμενων φράσεων είναι το χαρακτηριστικό ύφος του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι απαραίτητο να παρακολουθείται αλλά όχι να υπερεκτιμάται: ούτε προς μια περισσότερο ευνοϊκή ούτε προς μια λιγότερο ευνοϊκή για εμάς κατεύθυνση. Θα πρέπει επίσης να γίνει κατανοητό ότι ο Τραμπ δεν είναι ο «βασιλιάς» της Αμερικής και ότι η «επανάσταση Τραμπ», για την οποία γινόταν λόγος στις αρχές του έτους, φαίνεται να έχει αντικατασταθεί από την εξέλιξη του ίδιου του Τραμπ προς την κατεύθυνση της προσέγγισης με το αμερικανικό κατεστημένο.

Από αυτή τη θέση, είναι λογικό να εξετάσουμε τα ενδιάμεσα αποτελέσματα της «ειδικής διπλωματικής μας επιχείρησης» —έξι τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ των προέδρων, διαπραγματεύσεις μεταξύ υπουργών Εξωτερικών και βοηθών εξωτερικής πολιτικής των αρχηγών κρατών, καθώς και επικοινωνία σε άλλα υψηλά επίπεδα.

Το θετικό μέρος περιλαμβάνει, καταρχάς, την αποκατάσταση του διαλόγου μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, διάλογος ο οποίος διακόπηκε από την κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν.

Είναι επίσης σημαντικό αυτός ο διάλογος να μην περιοριστεί στη συζήτηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Διαγράφονται πιθανές ευκαιρίες συνεργασίας σε διάφορους τομείς —από τη γεωπολιτική έως τις μεταφορές και τον αθλητισμό. Μέχρι στιγμής, αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά μπορεί να είναι χρήσιμο στο μέλλον. Άλλωστε, η επανάληψη του διαλόγου, πιθανότατα, δεν θα διακοπεί υπό τον Τραμπ, αν και η ένταση και ο τόνος του [διαλόγου] θα αλλάξουν .

Ο διάλογος με τις Ηνωμένες Πολιτείες οδήγησε στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με την ουκρανική πλευρά στην Κωνσταντινούπολη. Οι ίδιες οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν τώρα πολιτικό νόημα και οι ανταλλαγές αιχμαλώτων πολέμου πραγματοποιήθηκαν χωρίς αυτές. Είναι σημαντικό, ωστόσο, ότι το γεγονός της άμεσης επαφής με το Κίεβο ενίσχυσε τη βασική θέση της διπλωματίας μας σχετικά με την ετοιμότητα της Ρωσίας για μια πολιτική λύση στη σύγκρουση.

Αυτά τα αποκτήματα είναι, φυσικά, τεχνικής και τακτικής φύσης. 

Από την αρχή κιόλας, ήταν προφανές ότι δεν θα ήταν δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία με τον Τραμπ για την Ουκρανία με όρους που θα ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις ασφαλείας της Ρωσίας.

Και φυσικά, κανείς δεν θα διαπραγματευόταν με τον Τραμπ σε βάρος της ασφάλειας της Ρωσίας. Θα ήταν επίσης αφελές να υποθέσουμε ότι ο Τραμπ θα «παραδώσει»/ «παραιτηθεί» εντελώς από την Ουκρανία, θα ενωθεί με το Κρεμλίνο εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα πάει σε μια «νέα Γιάλτα» με τη μορφή μιας ανανεωμένης Μεγάλης Τριάδας, που ήδη αποτελείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Κίνα.

Έτσι, η σελίδα έχει γυρίσει. Τι ακολουθεί; Ο Τραμπ είναι πιθανό να υπογράψει το νέο νομοσχέδιο για τις κυρώσεις, αλλά ταυτόχρονα θα δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία να το εφαρμόσει κατά την κρίση του. Τα νέα μέτρα θα προσθέσουν αστάθεια στο παγκόσμιο εμπόριο, αλλά δεν θα έχουν αντίκτυπο στην πολιτική της Ρωσίας. Ο Τραμπ θα μεταφέρει στην Ουκρανία το υπόλοιπο των όπλων από τα «πακέτα Μπάιντεν» και, ενδεχομένως, θα αναγκαστεί να προσθέσει κάτι «δικό του», αλλά στο μέλλον, το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο θα προέρχεται από την Ευρώπη ή μέσω Ευρώπης (το Βερολίνο και άλλοι θα αγοράζουν αμερικανικά συστήματα και θα τα μεταβιβάζουν στους Ουκρανούς). Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να μεταδίδουν στην Ουκρανία πληροφορίες που είναι κρίσιμες για την πραγματοποίηση επιθέσεων, ειδικά βαθιά μέσα στο έδαφος της Ρωσίας.

Ο πόλεμος δεν θα τελειώσει το 2025. Δεν θα τελειώσει μετά το τέλος των εχθροπραξιών στην Ουκρανία.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η τρέχουσα σύγκρουση δεν αφορά την Ουκρανία αυτή καθαυτή.

Αυτός είναι (μέχρι στιγμής) ένας πόλεμος δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας. Και αυτή η αντιπαράθεση από μόνη της αποτελεί μέρος του παγκόσμιου πολέμου που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, στον οποίο η Δύση αγωνίζεται για να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτός ο πόλεμος θα είναι μακρύς και οι Ηνωμένες Πολιτείες —με ή χωρίς τον Τραμπ— θα παραμείνουν αντίπαλός μας. Αυτό που διακυβεύεται για εμάς σε αυτή τη μάχη δεν είναι το καθεστώς της Ουκρανίας, αλλά η ύπαρξη της Ρωσίας. 

Σημειώσεις

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 09/07/2025 στον ιστότοπο Kommersant με τίτλο «Война будет долгой» στη διεύθυνση … https://www.kommersant.ru/doc/7872458.

Εμείς το πήραμε από το … https://karlof1.substack.com/p/whos-unhappy-putin-or-trump

Ο Ντμίτρι Τρένιν είναι μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής της Ρωσίας (Russia's Foreign and Defence Policy Council).

Ακαδημαϊκός Επόπτης του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Στρατιωτικής Οικονομίας και Στρατηγικής στο Εθνικό Ερευνητικό Πανεπιστήμιο – Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Επιστημών.

Μέλος της ρωσικής δεξαμενής σκέψης Ρωσικό Συμβούλιο Διεθνών Υποθέσεων (RIAC, Russian International Affairs Council).

Διετέλεσε Επικεφαλής του επιστημονικού συμβουλίου, επικεφαλής ερευνητής και πρόεδρος του προγράμματος Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας του Κέντρου Carnegie Μόσχας (Carnegie Moscow Center), μιας ρωσικής δεξαμενής σκέψης.

Απόφοιτος του Στρατιωτικού Ινστιτούτου (νυν Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο) στη Μόσχα. Κατέχει διδακτορικό στην Ιστορία.

Ανώτερος Λέκτορας στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο. Μέλος της αντιπροσωπείας στις συνομιλίες της Γενεύης για τα πυρηνικά και διαστημικά όπλα. Ανώτερος ερευνητής στο Κολλέγιο Άμυνας του ΝΑΤΟ και συνεργάτης στο Ινστιτούτο Ευρώπης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Πρώην συνταγματάρχης της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών υπηρέτησε στις σοβιετικές και ρωσικές ένοπλες δυνάμεις από το 1972 έως το 1993.

Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.

Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ουκρανία | Μια εκεχειρία που αποκαλύπτει και μεγαλώνει το φορτίο του πολέμου

0

Με πρόταση των ΗΠΑ, και αφού η διοίκηση Τραμπ θέλει «ειρήνη», γίνεται διαπραγμάτευση (μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας) για το αν μπορεί να υπάρξει εκεχειρία 30 ημερών, η οποία ενδεχομένως να επιτρέψει να γίνει... διαπραγμάτευση που θα αναζητά έναν –κάποιας μεγαλύτερης διάρκειας– προσωρινό συμβιβασμό. Αυτή είναι η φωτογραφία της σημερινής κατάστασης όσον αφορά τον πόλεμο στην Ουκρανία, ενώ ταυτόχρονα γύρω από αυτό το κεντρικό ζήτημα εξελίσσονται μια σειρά άλλα, και πριν από όλα εξελίσσονται οι μάχες –και οι επιτυχίες του ρώσικου ιμπεριαλισμού– στο πεδίο του πολέμου.

Παράλληλα, γίνεται φανερό ότι, παρά τη... φόρα του Τραμπ για «ειρήνη», και αυτή καθαυτή η διαπραγμάτευση για την εκεχειρία των 30 ημερών δεν είναι καθόλου εύκολο και ούτε βέβαιο ότι θα ευοδωθεί. Πριν τις δηλώσεις Πούτιν από το Κρεμλίνο σχετικά με την αμερικάνικη πρόταση για εκεχειρία, ο Ουσάκοφ (βοηθός του Ρώσου προέδρου) είπε ότι η αμερικανική πρόταση για κατάπαυση του πυρός δεν προσφέρει «τίποτα» στη Ρωσία. Στη συνέχεια, ο Πούτιν, με πιο διπλωματική γλώσσα, έθεσε τα βασικά ζητήματα από τη σκοπιά του ρώσικου ιμπεριαλισμού (την απαίτηση «να επιλυθούν τα βαθύτερα αίτια της σύγκρουσης») και επισήμανε ότι για να αποδεχθεί την εκεχειρία «χρειάζεται να δοθούν απαντήσεις σε πολλές κρίσιμες λεπτομέρειες». Επιπλέον, υπερασπιζόμενος κι αυτός την «ειρήνη» που θέλει η Μόσχα, αφενός δήλωσε πως αν υπάρξει συμφωνία οι δυτικές εταιρείες θα μπορούν να επιστρέψουν στη Ρωσία, αλλά χωρίς «ειδικές συνθήκες», αφού οι εγχώριοι παραγωγοί «έχουν πάρει τις θέσεις τους» στην αγορά της Ρωσίας. Αφετέρου –και για να μην αφήσει καμιά αμφιβολία για τις συνολικότερες στοχεύσεις του ρώσικου ιμπεριαλισμού– δήλωσε πως, αν υπάρξει «ενεργειακή συνεργασία» ΗΠΑ-Ρωσίας, τότε ο ανεφοδιασμός της Ευρώπης με (ρώσικο) φυσικό αέριο θα μπορούσε να ξαναρχίσει!

Τι συμβαίνει, λοιπόν; Γιατί, αφού Ουάσιγκτον-Μόσχα «θέλουν ειρήνη», δείχνει και είναι πολύ δύσκολη ακόμα και μια εκεχειρία 30 ημερών; Γιατί οι ειδησεογραφικοί τίτλοι διεθνώς πηγαινοέρχονται από την «ανακήρυξη της ειρήνης» στην ένταση των προετοιμασιών για πόλεμο; Γιατί μια σειρά αναλύσεις αριστερών κομμάτων και οργανώσεων στην Ελλάδα και διεθνώς, που προεξόφλησαν πως «οι ΗΠΑ φεύγουν από τη Ρωσία και πάνε για επίθεση στον Ειρηνικό και στην Κίνα», διαψεύδονται από την πραγματικότητα μόλις δημοσιευτούν;

«Ποιος» είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία;

Μια από τις «κρίσιμες λεπτομέρειες» που ο Πούτιν ζήτησε να απαντηθούν για να υπάρξει η εκεχειρία είναι το ζήτημα του Κουρσκ, στο οποίο απαίτησε την παράδοση των ουκρανικών δυνάμεων, με τον Μεντβέντεφ να... συμπληρώνει ότι αλλιώς θα εξοντωθούν «μεθοδικά» από τις ρώσικες δυνάμεις. Η εκκαθάριση του Κουρσκ –και με όρους πανωλεθρίας των ουκρανικών δυνάμεων που τον Αύγουστο επιτέθηκαν στην περιοχή αυτή– αποτελεί όντως μία (αλλά μόνο μία) από τις πολλές «λεπτομέρειες» που θέτει η Μόσχα. Οι υπόλοιπες «λεπτομέρειες» συνθέτουν τη συνολική απαίτηση που πολλές φορές έχει εκθέσει η Ρωσία σε σχέση με αυτή καθαυτή την Ουκρανία: Την προσάρτηση του ανατολικού τμήματός της (ήδη κατέχει το 20%) στη ρώσικη επικράτεια και τη μετατροπή της «υπόλοιπης» σε μια περιοχή «ουδέτερη» έτσι ώστε να μην παράγει καμιά «ανασφάλεια» για το ρώσικο ιμπεριαλισμό. Τελικά και πάνω από όλα, η Ρωσία απαιτεί τη συνολική πολιτική και στρατιωτική «εκκαθάριση» της Ουκρανίας από οποιαδήποτε παρουσία της Δύσης. Γι’ αυτό ακριβώς από την πρώτη στιγμή Πούτιν και Λαβρόφ δήλωσαν πως είναι «απαράδεκτη» κάθε σκέψη εγκατάστασης δυτικών στρατιωτικών δυνάμεων ως επιτηρητές της «ειρήνης» στην Ουκρανία απαντώντας στην πρόταση Τραμπ. Με βάση αυτά τα δεδομένα –που δεν τα αλλάζει η εκλογή Τραμπ– τοποθετηθήκαμε σχετικά με τις επιδιώξεις της «ειρηνευτικής» του πρότασης (ανακοίνωση του ΠΓ του ΚΚΕ(μ-λ), 16 Φλεβάρη 2025).

Συνεπώς, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν είναι «ένα Αφγανιστάν» ούτε για τις ΗΠΑ ούτε για τη Ρωσία. Δεν είναι μια ιμπεριαλιστική επέμβαση σε κάποια «περιφέρεια». Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει παγκόσμια διακυβεύματα και η όποια εξέλιξή του θα έχει καθοριστικές συνέπειες στο ταμπλό των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συσχετισμών. Από τη μια, ΗΠΑ-Δύση θέλουν την Ουκρανία ως διάδρομο για να «φτάσουν» στη Μόσχα, ως βάση των (και πυρηνικών) πυραύλων τους που θα εξοντώσουν χωρίς να προλάβει να απαντήσει τον μόνο αντίπαλο των ΗΠΑ που διαθέτει την αντίστοιχη με αυτές πυρηνική ισχύ. Από την άλλη, η Ρωσία την θέλει ως δική της βάση πάνω στην οποία θα «πατήσει» η γεωστρατηγική της αναβάθμιση με ρόλο παγκόσμιου βεληνεκούς. Ή, αλλιώς, η ανατροπή (με πόλεμο!) της επιδίωξης των ΗΠΑ θα είναι η βάση για την κατοχύρωση και την αναβάθμιση του ιμπεριαλιστικού ρόλου της Ρωσίας στα Βαλκάνια και την Ευρώπη. Εξ ου και η «νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας της Ευρώπης» που σταθερά διακηρύσσει το Κρεμλίνο. Μια μόνο πλευρά αυτής της «νέας αρχιτεκτονικής» υπενθύμισε ο Πούτιν με τις τελευταίες δηλώσεις του για την επανέναρξη του ανεφοδιασμού της Ευρώπης από το ρώσικο φυσικό αέριο.

Τα «θέλω» και τα «μπορώ» των ΗΠΑ

Αυτός είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία, αυτό είναι το στρατηγικό του βάρος για τις δύο πρώτες πυρηνικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη. Σε αυτό το στρατηγικό βάρος αυτού του πολέμου και στα δεδομένα που έχουν παραχθεί στο πεδίο του, βρίσκονται οι αιτίες των μεγάλων δυσκολιών που υπάρχουν ακόμα και για την εκεχειρία των «30 ημερών». Με αυτά τα δεδομένα θα περιμένουμε να δούμε αν θα υπάρξει, με ποιους όρους και ποια εκεχειρία και θα παραμείνουμε στη βασική μας εκτίμηση: αν υπάρξει συμβιβασμός, μόνο προσωρινός και εύθραυστος μπορεί να είναι. Τέτοιος που να μπορεί κάθε πλευρά να τον χρησιμοποιήσει όσο διαρκέσει για τις δικές της επιδιώξεις. Εξάλλου, είδαμε πως ο «ειρηνοποιός» Τραμπ υποχρεώθηκε κιόλας να χρησιμοποιήσει υψηλούς τόνους και απειλές (για κυρώσεις κ.λπ.) έναντι της Ρωσίας, συνυπέγραψε στους G-7 επιθετική ανακοίνωση εναντίον της και ανακάλεσε πολύ γρήγορα την απόφαση «διακοπής» της δορυφορικής κ.λπ. στήριξης της Ουκρανίας στο πεδίο του πολέμου –απόφαση που στην πραγματικότητα δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Σε κάθε περίπτωση, οι ΗΠΑ (σε αντίθεση με μια σειρά αναλύσεις και αναλυτές) δεν... αμφιβάλλουν ότι η Ρωσία αποτελεί στρατηγικό αντίπαλό τους, το υπ’ αριθμόν ένα (πυρηνικό) εμπόδιο σήμερα στο στόχο τους για παγκόσμια κυριαρχία/ηγεμονία. Το πραγματικό δίλημμα των ΗΠΑ υπάρχει με δεδομένη την πορεία ραγδαίας αναβάθμισης της Κίνας. Το Πεκίνο στρατηγικά και στρατιωτικά απέχει σημαντικά και από τις ΗΠΑ και από τη Ρωσία, αλλά ο χρόνος είναι σύμμαχός του στη διαδρομή της στρατηγικής αναβάθμισής του. Οι ΗΠΑ, συνεπώς, στοχεύουν και να εξουδετερώσουν τη Ρωσία και να «σταματήσουν» την πορεία της Κίνας. Αλλά δεν θέλουν και δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα και παράλληλα και τους δύο, που εξάλλου έχουν ήδη διαμορφώσει μια «στρατηγική συνεργασία». Γι’ αυτό αναζητούν την τακτική εκείνη που η επίθεση στον έναν δεν θα φέρνει ταυτόχρονα μπροστά στο κάδρο και τον άλλον. Γύρω από αυτό το ζήτημα εξελίσσεται εδώ και χρόνια η οξεία αντιπαράθεση εντός των αμερικάνικων κέντρων και σε συνάρτηση ταυτόχρονα με την πολιτική που θα έχουν απέναντι στους συμμάχους τους της Δύσης.

Σήμερα, ωστόσο, είναι δεδομένη η εμπλοκή των ΗΠΑ στο ουκρανικό πεδίο, στον πόλεμο που οι ίδιες οικοδόμησαν μέσα από χρόνια προωθήσεων του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς και κάθε είδους μεθοδεύσεων. Συνεπώς, ένα βασικό ερώτημα είναι αν η «ειρηνευτική» πρόταση Τραμπ στοχεύει πράγματι να πετύχει και την απεμπλοκή των ΗΠΑ από την Ουκρανία και την «ουδετεροποίηση» της Ρωσίας, ώστε οι ΗΠΑ... «απερίσπαστες» να στραφούν στο μέτωπο Κίνας-Ειρηνικού. Υπάρχουν μια σειρά εκτιμήσεις από πολλές και διαφορετικές πλευρές που σχεδόν με βεβαιότητα προεξοφλούν μια τέτοια εξέλιξη. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν μια τέτοια εξέλιξη «τη θέλουν» οι ΗΠΑ. Το ερώτημα είναι «αν μπορούν» να τη διαμορφώσουν και να την επιβάλουν.

Κανόνες (λήξης) πολέμου

Για να εξετάσουμε τη βασιμότητα μιας τέτοιας τροπής των εξελίξεων θα χρησιμοποιήσουμε ένα απόσπασμα από σχετική ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ, που συμπυκνώνει με χαρακτηριστικό τρόπο της εκτιμήσεις αυτές. «Είναι φανερό ότι οι ΗΠΑ στην αντιπαράθεσή της με την Κίνα, επιχειρούν να παίξουν το «ρωσικό χαρτί». Προσφέρουν προκαταβολικά στον Πούτιν όλα όσα έχει ζητήσει για τον τερματισμό του πολέμου, αλλά ταυτόχρονα στέλνουν ξεκάθαρο μήνυμα για το μεγάλο αντάλλαγμα που θέλουν να πάρουν. Και αυτό που περιμένουν από τη Ρωσία είναι το σπάσιμο της συμμαχίας της με την Κίνα, το φρενάρισμα των BRICS και ο τερματισμός κάθε συζήτησης για αποδολαριοποίηση» (ανακοίνωση του Μ-Λ ΚΚΕ, 26 Φλεβάρη 2025). 

Θα λέγαμε ότι το απόσπασμα αυτό δεν αποτυπώνει ούτε τα πραγματικά δεδομένα (όσον αφορά το ποια είναι η πρόταση Τραμπ) ούτε πολύ περισσότερο το πώς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αξιοποιούν τα πραγματικά δεδομένα που παράγει η λήξη του πολέμου.

Πιο συγκεκριμένα: Πρώτον, οι ΗΠΑ κάθε άλλο παρά «προσφέρουν προκαταβολικά στον Πούτιν όλα όσα έχει ζητήσει για τον τερματισμό του πολέμου». Συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο! Όχι μόνο δεν «του δίνουν την Ουκρανία», αλλά επιδιώκουν με την «ειρηνευτική» της πρόταση να βάλουν στο έδαφος της Ουκρανίας μεγάλη στρατιωτική δύναμη της Δύσης! Γι’ αυτό ακριβώς οι Ρώσοι αξιωματούχοι επανειλημμένα δηλώνουν πως με «όποια ετικέτα» (ΝΑΤΟ, ΕΕ, εθνική) δεν πρόκειται να δεχτούν τη στρατιωτική εγκατάσταση της Δύσης εντός της Ουκρανίας! Δεύτερον και από μια άποψη ακόμα πιο σημαντικό: Αν υποθέσουμε ότι πράγματι η Ρωσία «παίρνει όσα θέλει» από τον πόλεμο στην Ουκρανία, αν δηλαδή υποθέσουμε ότι η Ρωσία είναι η νικήτρια του πολέμου, από πού και ως πού θα παραιτηθεί, θα υποχωρήσει από τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις της που προσπαθεί να θεμελιώσει σε αυτόν τον ήδη τρίχρονο πόλεμο; Γιατί θα δεχτεί να «σπάσει τη συμμαχία της με την Κίνα», να «φρενάρει τις BRICS» (που χρόνια τώρα οικοδομεί μαζί με την Κίνα επιδιώκοντας να διαμορφώσουν αντίβαρο στο ΝΑΤΟ); Γιατί θα πάψει να επιδιώκει (γεωπολιτικά, οικονομικά, ενεργειακά) να αποδυναμώσει την ισχύ του δολαρίου; Με άλλα λόγια, (πάντα στη βάση αυτής της υπόθεσης) από πού κι ως που ο νικητής του πολέμου (Ρωσία) θα κάτσει «με σταυρωμένα τα χέρια» και «θα περιμένει» να νικηθεί από τον ηττημένο (ΗΠΑ), αφού πρώτα εξουδετερώσει τον άλλο αντίπαλο του (Κίνα);

Καμιά βάση δεν έχουν αυτές οι εκτιμήσεις, όποιες και αν είναι οι αφετηρίες τους. Σε κάθε περίπτωση, και για να μη χαθεί η στοιχειώδης πολιτική λογική, το αποτέλεσμα του (όποιου) πολέμου βαρύνει σημαντικά έως καθοριστικά τους όρους και τις επιδιώξεις που έχει η κάθε ιμπεριαλιστική πλευρά. Και προφανώς βαρύνει τους όρους θετικά για τον νικητή και αρνητικά για τον ηττημένο, και όχι αντίστροφα! Ο κανόνας λήξης του πολέμου είναι απαράβατος, γιατί αλλιώς ο πόλεμος δεν θα ήταν... πόλεμος! Στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία και με τη στρατηγική βαρύτητα που έχει η όποια εξέλιξή του θα έχει καθοριστικές συνέπειες και για τις ΗΠΑ και για τη Ρωσία.

Ως πού μπορούν να φτάσουν οι Ευρωπαίοι;

Το οξύμωρο που έχει παραγάγει εντός της Δύσης η πολιτική της διοίκησης Τραμπ για την Ουκρανία είναι προφανές. Από τη μια, οι ΗΠΑ, που από το 2004 μεθόδευσαν και οικοδόμησαν τον πόλεμο αυτό, που στη διάρκεια των τριών χρόνων του αποτέλεσαν την από κάθε άποψη ηγετική δύναμη κλιμάκωσής του μέσω του ενεργούμενού τους καθεστώτος Ζελένσκι, που εκβίασαν και μέσω του πολέμου την ένταξη Σουηδίας-Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ και με την καταστροφή των βόρειων αγωγών φυσικού αερίου γκρέμισαν την γερμανική ost politic για να επιτείνουν τον αποκλεισμό της Ρωσίας, είναι αυτές που σήμερα εμφανίζονται με «καλή διάθεση» έναντι του Κρεμλίνου και με επιδιώξεις «τερματισμού του πολέμου»!

Από την άλλη, οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, που από το 2008 (όταν Γαλλία και Γερμανία έβαζαν βέτο στην απόφαση ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ) διάνυσαν μια ολόκληρη διαδρομή και «χρειάστηκαν» όλους τους παραπάνω στρατηγικούς εκβιασμούς των ΗΠΑ για να μπουν στο μέτωπο του πολέμου, είναι σήμερα αυτοί που εμφανίζονται να «υπερασπίζονται την ακεραιότητα της Ουκρανίας» και τη συνέχιση του πολέμου.

Αν για της ΗΠΑ η αλλαγή τακτικής και το νέο προσωπείο τους υπηρετεί την επιδίωξή τους να αλλάξουν της όρους του πολέμου ώστε να μπορούν να νικήσουν, για τους Ευρωπαίους το ζήτημα είναι διαφορετικό. Έχοντας πλέον ως δεδομένη την αντι-ρώσικη τροχιά τους και θέση τους, θεωρώντας πως είναι πολύ δύσκολο –αν όχι αδύνατο– να επιστρέψουν στην κατάσταση των σχέσεων που είχαν με τη Μόσχα πριν τον Φλεβάρη του 2022 και με τον ρώσικο στρατό να διαμορφώνει δεδομένα για λογαριασμό του ρώσικου ιμπεριαλισμού μέσα στην Ουκρανία, μέσα στην Ευρώπη, με βάση όλα αυτά, το λιγότερο ανησυχούν για το πώς θα σταθούν στην πορεία των εξελίξεων. Και ανησυχούν με δεδομένο ότι η διοίκηση Τραμπ απαιτεί να αναλάβουν πολύ περισσότερα βάρη για λογαριασμό της Δύσης και βασικά για λογαριασμό του MAGA που είναι, πρέπει να είναι, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Δύσης. Ακόμη περισσότερο ανησυχούν καθώς η ΕΕ τους όχι μόνο δεν έχει συνοχή, αλλά παραμερίζεται ως βάση αναφοράς, και η πίεση των εξελίξεων παράγει διάφορες «συναθροίσεις ηγετών» με τον Στάρμερ (που δεν είναι στην ΕΕ) να παίζει πρώτο ρόλο στη διαμόρφωση της «συμμαχίας των προθύμων». Δηλαδή να παίζει έναν ρόλο που εκ των πραγμάτων ευνοεί τα σχέδια που οι ΗΠΑ έχουν για τους Ευρωπαίους.

Με βάση όλα αυτά υπάρχει μια... περίπου απόφαση για τον «επανεξοπλισμό της Ευρώπης» με έναν προϋπολογισμό 800 δισ. ευρώ.

Το προχώρημα της απόφασης μέλλει να κριθεί κάτω από τους στρατηγικούς εκβιασμούς των ΗΠΑ αλλά και τις αντιθέσεις των δύο βασικών ιμπεριαλιστικών πυλώνων (Γερμανία-Γαλλία), με τη δεύτερη να «επιδεικνύει» προς την πλευρά του Βερολίνου τα πυρηνικά της πλεονεκτήματα. Αλλά κυρίως, όλη η συζήτηση για «την αμυντική αυτονομία της Ευρώπης» πλαισιώνεται πάντα με την επωδό για την «αναγκαία» αμερικάνικη σκέπη αυτής της «αυτονομίας».

Ως πού, λοιπόν, μπορούν να φτάσουν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές; Με τα σημερινά δεδομένα, αυτό που φαίνεται ως μέγιστη επιδίωξη των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών είναι να αποτελούν σημαντικό συμπλήρωμα στο πλευρό των ΗΠΑ και στη βάση των στόχων που οι ΗΠΑ θα καθορίζουν. Αυτή είναι η προοπτική που διεκδικούν και με όσα αυτή η προοπτική ήδη σημαίνει για την ένταση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης και την καταλήστευση των λαών της Ευρώπης, με όσα σημαίνει για την ένταση της καταπίεσης των μαζών, για την ακόμα πιο αντιδραστική πορεία των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων.

Η εθελοτυφλία, μορφή υποταγής!

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ούτε «τελειώνει» ούτε «μεταφέρεται» μακριά από εμάς! Είναι ενδεχόμενο με μεγάλες πιθανότητες τα βραχυκυκλώματα που θα δημιουργηθούν από τους ελιγμούς Τραμπ να παραγάγουν σύντομα την κλιμάκωσή του.

Συνολικά και με επίκεντρο τον πόλεμο αυτό, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν βάλει τον πλανήτη σε τροχιά προετοιμασίας παγκόσμιου πολέμου.

Κι όμως! Στο χώρο των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά περισσεύει η αγνόηση-υποτίμηση της κατάστασης αυτής, η εθελοτυφλία, ακόμα και ο πιο εξωφρενικός πασιφισμός όταν τάχα «αποφασίζουν να ασχοληθούν» με το πρόβλημα αυτό. Λόγου χάρη, η «Μετάβαση» ως βασικούς άξονες αντιμετώπισης του πολέμου προτείνει το «άμεσο σταμάτημα όλων των πολεμικών αναμετρήσεων και επιστροφή στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις», την «ουδέτερη, αποστρατιωτικοποιημένη, αποπυρηνικοποιημένη Ουκρανία και αντίστοιχα, ζώνη χωρών στην Ευρώπη, ανάμεσα στη Ρωσία και το ΝΑΤΟ» και ακόμα την «έναρξη μιας διεθνούς διαδικασίας πλήρους καταστροφής και απαγόρευσης όλων των πυρηνικών όπλων».

Αλήθεια, σε τι κόσμο ζουν ώστε να καταφέρνουν να επινοούν τέτοιες προτάσεις; Ή –αλλιώς– τι βάθους διάβρωση υπάρχει από τα θεωρήματα για τους «καλούς ιμπεριαλιστές», για «την Ευρώπη των λαών» και συνολικά για το «ανίκητο» καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα, ώστε την ίδια ώρα που οι ιμπεριαλιστές έχουν βάλει μπροστά τις μηχανές του ολέθρου και ματοκυλούν χώρες και λαούς, να τους ζητούν να αρνηθούν τον εαυτό τους, να μεταμορφωθούν σε δυνάμεις της ειρήνης;

Αυτή η διάβρωση, όμως, δεν αφορά την εργατική τάξη και τους λαούς, που διατηρούν και ένστικτο και κριτήριο των εξελίξεων. Δεν αφορά τον λαό και τη νεολαία της χώρας μας, που βρίσκονται στους δρόμους αιφνιδιάζοντας όχι μόνο τις δυνάμεις του συστήματος, αλλά και όλους εκείνους από «αριστερά» που τον έχουν «ξεγράψει» και έχουν «συμπέσει» με τον παλιό υπουργό της ΝΔ, τον Λάσκαρη, στη θέση περί «κατάργησης της ταξικής πάλης».

Γι’ αυτό δεν είναι μόνο αναγκαία, αλλά και ρεαλιστική, η κατεύθυνση συγκρότησης και ανάπτυξης μαζικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, στηριγμένου μόνο στις δυνάμεις των εργατών, του λαού και της νεολαίας. Κίνημα που οι μόνοι πραγματικοί σύμμαχοί του είναι και θα είναι η πάλη των λαών της περιοχής και όλου του κόσμου. Αυτή είναι και η μόνη κατεύθυνση για την οποία απαιτείται και αξίζει να κατατεθεί κάθε προσπάθεια, με μαχητικότητα και αισιοδοξία. Όπως ταιριάζει και αντιστοιχεί στην υπόθεση των λαών, στην υπόθεση της πάλης για ένα λεύτερο μέλλον!

 

ΥΓ. Το άρθρο γράφτηκε πριν την ανακοίνωση της συνεννόησης που προέκυψε από  την τηλεφωνική συνομιλία Τραμπ-Πούτιν της 18/3/25. Μια συνεννόηση που θεωρούμε πως επιβεβαιώνει όσα αναφέρονται σε αυτό. Γιατί παρά τη σπουδή του Τραμπ για «συνολική εκεχειρία», αυτό που προέκυψε ήταν να σταματήσουν για 30 μέρες τα χτυπήματα των ενεργειακών υποδομών. Πρόκειται για μια απόφαση που εξυπηρετεί πρακτικά κυρίως τη Ρωσία και δίνει τουλάχιστον τυπικά τη δυνατότητα να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, το κύριο περιεχόμενο της συνομιλίας αυτής –όπως δείχνει και η σχετική ανακοίνωση του Κρεμλίνου- ήταν η διατύπωση ξανά από τον Πούτιν των ρώσικων απαιτήσεων (των «κρίσιμων λεπτομερειών»), ως αναγκαίες προϋποθέσεις για να υπάρξει εκεχειρία…

Προλεταριακή Σημαία

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ουκρανία. Τα δύσκολα είναι μπροστά

0

Του Βασίλη Σαμαρά

Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος σημαδεύτηκαν από το «επεισόδιο» που εξελίχθηκε στον Λευκό Οίκο ανάμεσα σε Τραμπ-Ζελένσκι. Ειπώθηκαν και γράφηκαν πολλά σε σχέση με αυτό. Για το τι σηματοδοτούσε και πώς συνδέεται με γενικότερες εξελίξεις θα αναφερθώ ιδιαίτερα παρακάτω. Εδώ θα ήθελα να ξεκινήσω αναφερόμενος σε ορισμένα σημαντικά ζητήματα που έχουν αναδειχθεί και για τα οποία διατυπώνονται διάφορες απόψεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΓΙΑΝΝΕΝΑ | Όλοι στην αντιπολεμική-αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση την Τρίτη 18/2

0

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 18/2 

ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

 ΣΤΙΣ 18:30 ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ

-ΕΞΩ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ ΚΑΙ ΡΩΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

-ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

-ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ

-ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ,

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Νέες περιπλοκές και εντάσεις στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς φέρνει η πρόταση Τραμπ

0

Με αλλαγή των όρων του πολέμου επιδιώκουν οι ΗΠΑ
να ξεπεράσουν το σημερινό αδιέξοδο στην Ουκρανία

Νέες περιπλοκές και εντάσεις στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς
φέρνει η πρόταση Τραμπ

1. Η νέα (δεύτερη) διοίκηση Τραμπ επιχειρεί και επιδιώκει να απαντήσει το βασικό πρόβλημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού όπως αυτό έχει διαμορφωθεί στις εξελίξεις των τριών τελευταίων δεκαετιών: τη σχετική υποχώρησή του, το πλησίασμά του από τους αντιπάλους του (Ρωσία, Κίνα) που θέτει στην –όχι πολύ μακρινή– προοπτική την αμφισβήτηση της πρωτοκαθεδρίας του στο παγκόσμιο ταμπλό. Η εξέλιξη αυτή έχει παραγάγει και παράγει τριγμούς και χαλάρωση συνοχής στη Δυτική συμμαχία στην οποία ηγούνται οι ΗΠΑ και παλινδρομήσεις-μετατοπίσεις προς την άλλη πλευρά σε σημαντικές περιφερειακές δυνάμεις.

Συνεπώς, οι ΗΠΑ επιδιώκουν και αναζητούν την «αναθεώρηση» αυτού του συσχετισμού, την κατάκτηση της αδιαμφισβήτητης ηγεμονίας/κυριαρχίας στον κόσμο. Προς αυτόν και για αυτόν τον στρατηγικό στόχο κινούνται όλα τα κέντρα εξουσίας και οι κυρίαρχες δυνάμεις εντός των ΗΠΑ. Οι οξύτατες αντιθέσεις τους (που εκφράστηκαν ακόμα και εμφυλιοπολεμικά στη διάρκεια των τελευταίων προεδρικών εκλογών) αφορούν στις τακτικές επιλογές που θα υπηρετήσουν τον στόχο αυτό. Οι αντιθέσεις αυτές είναι σφοδρές (και δεν πρέπει να θεωρείται ότι έχουν επιλυθεί) γιατί είναι πολλές και κρίσιμες οι αντιφάσεις που παράγει κάθε τακτική επιλογή προώθησης του στόχου της παγκόσμιας ηγεμονίας/κυριαρχίας.

2. Η διοίκηση Τραμπ ήδη στα πρώτα βήματά της έχει αναδείξει τα δύο βασικά στοιχεία της πολιτικής με την οποία επιδιώκει να απαντήσει το ζητούμενο για τις ΗΠΑ:

α) τη γεωστρατηγική και ταυτόχρονα οικονομική ενίσχυση-αναβάθμιση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού με την επιβολή ελέγχου, την «προσάρτηση» ακόμα και την κατάκτηση σημείων και χωρών στρατηγικής σημασίας έτσι ώστε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός να θωρακιστεί και να εκτιναχτεί πολύ πάνω από τους αντιπάλους του.

β) Τη στοίχιση-καθυπόταξη των δυτικών συμμάχων του στις επιδιώξεις του.

Η διοίκηση Τραμπ απαιτεί τη χωρίς όρους πολιτική και οικονομική «επιστράτευση» των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και της ΕΕ, ακόμα και της Αγγλίας, και βέβαια του Καναδά, πίσω από τη στρατηγική των ΗΠΑ. Αξιοποιεί και χρησιμοποιεί τη στρατηγική (πυρηνική) ισχύ της Ρωσίας και τη διαρκή σε όλα τα επίπεδα αναβάθμιση της Κίνας για να ασκεί οικονομικό, πολιτικό και τελικά στρατηγικό εκβιασμό στη «δική του» συμμαχία. Επισείει την (πραγματική) απειλή ότι χωρίς τη δική του ηγεμονία η «υπόλοιπη» Δύση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει την ανερχόμενη «Ανατολή». Γι’ αυτό απαιτεί οι σύμμαχοί του να στοιχηθούν όπως κρίνει και χρειάζεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, χωρίς καμιά δέσμευση για την πορεία που θα ακολουθηθεί, τους ρόλους και τις θέσεις που θα βρουν οι σύμμαχοί του στην εξέλιξή της. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και ο δηλωμένος από τις ΗΠΑ αποκλεισμός των Ευρωπαίων από τις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ-Ρωσίας και ο υποβιβασμός τους στο ρόλο του... εταίρου που απλώς θα συνυπογράψει την όποια προσωρινή συμφωνία, αν και όταν αυτή υπάρξει. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός διακηρύσσει συνεπώς πως «θα σώσει τη Δύση» από τους αντιπάλους της μέσω του MAGA που πρέπει όλη η Δύση να υπηρετήσει! Αυτήν την απαίτηση εκφράζει η κυνικότητα των αμερικάνικων παρεμβάσεων ακόμα και εντός των κυβερνήσεων και των πολιτικών συστημάτων των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ή ο «οικονομικός παραλογισμός» του πολέμου των δασμών που συνοδεύεται με την απαίτηση εγκατάστασης των βιομηχανιών των άλλων... στις ΗΠΑ!

Είναι προφανές ότι οι δύο αυτές πολιτικές είναι αλληλένδετες. Η προώθηση της μιας είναι προϋπόθεση για την προώθηση της άλλης. Π.χ. η «κατάκτηση» (κυριολεκτική ή μεταφορική) της Γροιλανδίας ή η «προσάρτηση» του Καναδά προϋποθέτουν τη «σύμφωνη γνώμη» ή –πιο σωστά– τη στοίχιση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών. Ας θυμηθούμε ότι η διοίκηση Μπάιντεν προς το τέλος της θητείας της είχε με ανάλογο πνεύμα «επιστρατεύσει» τον γιαπωνέζικο ιμπεριαλισμό στις αμερικάνικές ανάγκες στην περιοχή του Ειρηνικού. Αλλά βέβαια η επιδίωξη Τραμπ είναι πολύ μεγαλύτερης κλίμακας και άλλης –παγκόσμιας– τάξης μεγέθους.

3. Σε αυτή τη βάση η διοίκηση Τραμπ επιδιώκει να αντιμετωπίσει το ζήτημα της Ουκρανίας, το υπ’ αριθμόν ένα ζήτημα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, στο οποίο συμπυκνώνονται σήμερα όλα τα ζητήματα του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και αποτυπώνεται με όρους πολέμου (που απειλήθηκε και απειλείται να φτάσει στα πυρηνικά) η κύρια ενδοϊμπεριαλιστική αντίθεση, αυτή μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας. Πρόκειται για έναν πόλεμο που οικοδόμησε ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός μέσα από πολύχρονες προσπάθειες και εκβιασμούς (η φιλοδυτική πορτοκαλί «επανάσταση» που ανατρέπει τον νεοεκλεγμένο φιλορώσο Γιανούκοβιτς το 2004, η πρόταση ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ το 2008, το πραξικόπημα του Μαϊντάν το 2014) θεωρώντας ότι η Ουκρανία είναι ο «διάδρομος» μέσα από τον οποίο θα φτάσει στις πύλες της Μόσχας. Τον πόλεμο τον κήρυξε τελικά η Ρωσία το Φλεβάρη του 2022 και η κατάσταση στο πεδίο (με τις ΗΠΑ-Δύση να συμμετέχουν μέσω του καθεστώτος Ζελένσκι) έχει αναδείξει το γνωστό αδιέξοδο: την κατοχή του 20% της Ουκρανίας από τη Ρωσία, χωρίς να υπάρχει καμιά στρατιωτική προοπτική –με τους δοσμένους όρους– αναστροφής αυτής της πορείας. Ταυτόχρονα, όμως, με βάση τα στρατηγικά διακυβεύματα του πολέμου, οι ΗΠΑ δεν μπορούν και δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ή να αποχωρήσουν από την Ουκρανία!

Η λεγόμενη και «ειρηνευτική» πρόταση Τραμπ επιδιώκει και αναζητά την τροποποίηση των σημερινών όρων του πολέμου στη βάση των αμερικανικών επιδιώξεων. Πιο συγκεκριμένα η πρόταση αυτή:

α) Ζητά από τη Ρωσία να δεχτεί και να υπογράψει την εγκατάσταση στην Ουκρανία ενός μεγάλου αριθμού (αναφέρονται 100.000-200.000) στρατευμάτων της Δύσης (Ευρωπαϊκά) με πλήρη και κάθε είδους οπλισμό. Τέτοιες είναι οι ποσοτικές και ποιοτικές προδιαγραφές της «ειρηνευτικής δύναμης» που ο Τραμπ θέλει να εγκατασταθεί στην Ουκρανία μετά τη «συμφωνία» που θα προτείνει στον Πούτιν. Γιατί αυτή η «ειρηνευτική δύναμη» δεν θα έχει ως κύρια αποστολή της τη διασφάλιση της καταλήστευσης από τις ΗΠΑ των σπάνιων γαιών και του πλούτου της Ουκρανίας, που «χρωστάει» σύμφωνα με τον Τραμπ στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η δύναμη αυτή θα έχει τον ρόλο του εγκλωβισμού και της φθοράς μιας ανάλογης δύναμης που η Ρωσία θα χρειαστεί να παρατάξει στην Ανατολική κατεχόμενη από αυτήν Ουκρανία. Κυρίως και τελικά, η δύναμη αυτή θα είναι ένα στρατιωτικό τείχος της Δύσης που θα μπλοκάρει τη δυνατότητα εκ νέου αποκατάστασης των σχέσεων Ρωσίας-ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, που θα απαγορεύει την «έξοδο» του ρωσικού ιμπεριαλισμού προς την Κ. Ευρώπη, τα Βαλκάνια και συνολικά προς τη Δύση.

β) Απαιτεί πριν από όλα από τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές (και βέβαια από τους «πρόθυμους συμμάχους» από την Πολωνία και μέχρι την Ελλάδα...) να εκστρατεύσουν στην Ουκρανία, δίνοντας πολύ συγκεκριμένη μορφή στις οδηγίες Ρούτε του περασμένου Δεκέμβρη, σύμφωνα με τις οποίες οι Ευρωπαίοι οφείλουν να αντιληφθούν πως «είμαστε σε πόλεμο» και πως πρέπει ανάλογα να διαταχθούν και οι πολιτικές-οικονομικές τους επιλογές.

Ουσιαστικά, λοιπόν, η πρόταση Τραμπ επιδιώκει να βάλει στρατιωτικά τη Δύση μέσα στην Ουκρανία, ζήτημα που σήμερα αποτελεί απόλυτη «κόκκινη γραμμή» για τη Ρωσία που, ακόμα και για την αποστολή όπλων μεγάλου βεληνεκούς από τη Δύση, απειλεί να απαντήσει με τα λεγόμενα τακτικά πυρηνικά εναντίον των αποστολέων των όπλων.

Ταυτόχρονα, η πρόταση αυτή επιδιώκει την κυριολεκτική στράτευση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στον αμερικανικό στόχο της περίσφιξης-απώθησης-εξουθένωσης της Ρωσίας.

Σε αυτή τη βάση –αλλά και με το δεδομένο της ρωσικής κατοχής του 20% της Ουκρανίας– η πρόταση Τραμπ εμφανίζεται σήμερα να αποδέχεται την κατοχή αυτή ή –πιο σωστά– να μην ζητά σήμερα την επιστροφή των κατεχόμενων από τη Ρωσία εδαφών, αφού αυτό δεν θα είχε κανένα νόημα.

Τέλος, όσον αφορά την «δέσμευση» Τραμπ ότι η Ουκρανία δεν θα μπει στο ΝΑΤΟ, έχει την ίδια και μικρότερη ακόμα αξία από τις «διαβεβαιώσεις» που ΗΠΑ-Δύση έδιναν στον Γκορμπατσόφ ότι μετά την ένωση Δυτικής-Ανατολικής Γερμανίας το ΝΑΤΟ «δεν θα προχωρούσε» προς Ανατολάς!

4. Η διοίκηση Τραμπ εμφανίζεται να «επείγεται» για την προώθηση της πρότασης αυτής και το πιο πιθανό είναι ότι το εννοεί, καθώς ο παράγοντας «χρόνος» πιέζει τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να διαμορφώσει απαντήσεις. Ωστόσο, αυτό καθόλου δεν σημαίνει ότι τόσο η Ρωσία όσο και οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές (και ο καθένας για τους δικούς του λόγους) θα ανταποκριθούν στην πρόταση αυτή.

Η Ρωσία επανειλημμένα και σε όλους τους τόνους έχει διακηρύξει πως αναζητά μια συμφωνία στην οποία η Ουκρανία που δεν θα κατέχει θα είναι το λιγότερο «αφοπλισμένη» και ίσως διαμοιρασμένη σε κομμάτια στις χώρες της περιοχής. Είναι συνεπώς δύσκολο έως απίθανο να δεχτεί από τη μια να ανακηρυχτεί «νικήτρια» του πολέμου και από την άλλη να υπογράφει την αναβάθμιση του πολεμικού μετώπου εναντίον της λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο μακριά.

Πολύ περισσότερο, η Μόσχα διακηρύσσει και επιδιώκει μια «νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη» και στα Βαλκάνια, δηλαδή αναβάθμιση του ιμπεριαλιστικού της ρόλου και των παγκόσμιων προοπτικών του. Πώς θα δεχτεί, λοιπόν, τη στρατιωτική και πολεμική αναβάθμιση της περίσφιξής της;

Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές βρίσκονται ήδη κάτω από το μεγάλο βάρος των δικών τους ζητημάτων. Ύφεση, αποβιομηχάνιση, πολιτική αστάθεια αντιμετωπίζει το Βερολίνο εν μέσω κλιμάκωσης της ενεργειακής εξάρτησής του από τις ΗΠΑ και με τους γνωστούς στρατιωτικούς-στρατηγικούς περιορισμούς που έχει για μια ολοκληρωμένη εκδήλωση των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεών του. Ήττες και αποχωρήσεις από την Αφρική γνωρίζει ο γαλλικός ιμπεριαλισμός που επίσης βρίσκεται σε συνθήκες παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας. Όλα αυτά ενώ παράλληλα στη Μέση Ανατολή εξελίσσεται μια αναδιάταξη δυνάμεων και συνόρων, όπου οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές έχουν ασθενή ή και καθόλου επίδραση. Πώς, λοιπόν, ενώ αντιμετωπίζουν όλα αυτά που ενδεικτικά αναφέραμε (αλλά και τις επιδιώξεις Τραμπ για Γροιλανδία, Καναδά κ.λπ.) θα δεχτούν μιας τέτοιας τάξης εμπλοκή στην Ουκρανία σαν αυτή που προβλέπει η πρόταση Τραμπ; Μια εμπλοκή που στην πραγματικότητα θα σημαίνει ότι υποχρεώνονται να εγκαταλείψουν τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις τους όπου αλλού, να επιβαρύνουν πολύ περισσότερο την κατάσταση στο εσωτερικό των χωρών τους και να «αφιερωθούν» στην υπηρέτηση του αμερικάνικου σχεδίου;

Τις δικές της ανησυχίες για την πρόταση Τραμπ είναι βέβαιο ότι έχει και η Κίνα που ήδη ζήτησε να έχει «θέση» στη συζήτηση για την Ουκρανία σαν διοργανωτής της συνάντησης Τραμπ-Πούτιν στο έδαφός της. Είναι ενδεχόμενο στο επόμενο διάστημα η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Κίνας να εμφανιστεί σαν ένας ακόμα «διπλωματικός» παράγοντας τροποποίησης-αναίρεσης της πρότασης Τραμπ.

5. Κάτω από το σύνολο αυτών των αντιθέσεων και των αντιφάσεων είναι ερώτημα που μέλλει να κριθεί στο επόμενο διάστημα αν και ποιες πλευρές της πρότασης αυτής μπορεί να προχωρήσουν προσωρινά, αν δηλαδή θα υπάρξει ένας κάποιος προσωρινός και εύθραυστος συμβιβασμός. Ωστόσο, και σε κάθε περίπτωση, η πρόταση Τραμπ μόνο «ειρηνευτική» δεν είναι, μόνο στο «τέλος του πολέμου» στην Ουκρανία δεν αποσκοπεί. Εκεί που πραγματικά αποσκοπεί είναι στην αλλαγή των όρων του πολέμου έτσι ώστε οι ΗΠΑ να μπορέσουν να ξεπεράσουν το σημερινό αδιέξοδο που αντιμετωπίζουν κάνοντας αυτόν τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπου απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική δύναμη, με το στρατιωτικό και στρατηγικό βάθος που έχει η δύναμη αυτή.

Με βάση όλα τα προηγούμενα που αναφέραμε, είναι φανερό ότι αυτό που σίγουρα θα φέρει η πρόταση Τραμπ είναι νέες περιπλοκές και εντάσεις στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, αλλά και όξυνση των συγκρούσεων στο ουκρανικό πεδίο. Ήδη οι δηλώσεις Βανς για ένταση των οικονομικών και των στρατιωτικών δράσεων ενάντια στη Ρωσία «αν δεν δείξει καλή πίστη στην πρόταση Τραμπ» (δήλωση που αργότερα ανασκευάστηκε –δείγμα και αυτό των παλινωδιών και των αδιεξόδων των διάφορων ιμπεριαλιστών και των ΗΠΑ) αποτελούν μαρτυρία του πραγματικού χαραχτήρα που έχει αυτός ο αμερικάνικος εκβιασμός προς συμμάχους και αντιπάλους. Με την πρόταση Τραμπ το «μαζί μας ή εναντίον μας» του Μπους του νεότερου το 2001 μετά τους Δίδυμους Πύργους, επαναλαμβάνεται σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και προς κάθε κατεύθυνση και σε συνθήκες πολύ θερμότερου ανταγωνισμού με έναν πόλεμο που διαρκεί ήδη τρία χρόνια μέσα στο κέντρο της Ευρώπης!

Οι «αναλύσεις» για «νέα Γιάλτα» και τα σχέδια περί «ανοικοδόμησης» (στην Ουκρανία, στη Γάζα και όπου αλλού) είτε ανήκουν στη σφαίρα της πολιτικής ηλιθιότητας, είτε στοχεύουν στην παραπλάνηση και τον αφοπλισμό των λαϊκών μαζών! Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα γενικά βρίσκεται στην φάση της «κατεδάφισης» και της καταστροφής και όχι της «ανοικοδόμησης» και της «ανάπτυξης». Όπως τα «σχέδια ανοικοδόμησης» της Ουκρανίας φανερά επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν από τη φρίκη του πολέμου και του μαύρου μέλλοντος που περιμένει τον ουκρανικό λαό, έτσι και η «ανοικοδόμηση» της Γάζας είναι ένα πολύ μικρό φύλο συκής που μάταια προσπαθεί να κρύψει τις αμερικανικές πλάτες στην «τελική λύση» του σιωνιστικού κράτους, δηλαδή την εκδίωξη του λαού της Παλαιστίνης από τη γη του, αλλά και τον εκβιασμό στα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα για επανεκκίνηση των «Συμφωνιών του Αβραάμ».

Προσπερνώντας, επίσης, την ιστορική διαστρέβλωση και τον γνωστό χυδαίο αντικομμουνισμό για το τι ήταν η Γιάλτα, χρειάζεται να διαδηλώσουμε πως η πρόταση Τραμπ δεν είναι μια πρόταση «ειρηνικού διακανονισμού» του κόσμου. Δεν είναι το «τέλος του πολέμου». Είναι άλλο ένα βήμα στην προετοιμασία του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Με ανελέητους ανταγωνισμούς, με τυχοδιωκτισμούς κάθε μορφής και κλίμακας, οι ιμπεριαλιστές μόνο αυτήν την προοπτική μπορούν να οικοδομήσουν για να απαντήσουν στα αδιέξοδα αυτού του βάρβαρου και σάπιου συστήματος.

Η μαζική αντιιμπεριαλιστική πάλη, το Μέτωπο Πάλης των Λαών απέναντι σε όλους τους φονιάδες του πλανήτη, που θα εμπνέεται και θα καθοδηγείται από την επαναστατική κομμουνιστική προοπτική είναι η μοναδική πραγματική απάντηση.

Κυριακή 16 Φλεβάρη 2025

Το ΠΓ του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το τηλεφώνημα αποκάλυψε την πραγματικότητα

0

Το πρόσφατο τηλεφώνημα Τραμπ-Πούτιν με αντικείμενο την Ουκρανία δημιούργησε νέα δεδομένα στις διεθνείς σχέσεις, και μένει να δούμε ποια κατεύθυνση θα πάρουν οι εξελίξεις. Προφανώς είναι νωρίς για κρίνουμε.

Πέρα όμως από τη δημιουργία δεδομένων, το τηλεφώνημα αυτό αποτελεί μία ακόμα απόδειξη του χαρακτήρα του πολέμου στην Ουκρανία. Ο πόλεμος αυτός δεν ξεκίνησε με της ιμπεριαλιστική εισβολή της Ρωσίας το 2022, ούτε και είναι ένας πόλεμος μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας. Είναι ένας πόλεμος που ξεκίνησε το 2014, με την πραξικοπηματική ανατροπή της τότε κυβέρνησης της Ουκρανίας, και μετά κλιμακώθηκε σε μια έμμεση σύγκρουση ΝΑΤΟ-Ρωσίας στο έδαφος της Ουκρανίας. Ένας πόλεμος άδικος και από τις δύο μεριές.

Είναι φυσικό επόμενο αυτοί που ξεκίνησαν τον πόλεμο, να είναι αυτοί που θα έχουν και τον πρώτο λόγο στην διαδικασία λήξης του. Το αν θα το πετύχουν, είναι άλλο ζήτημα. Και μόνο η έναρξη των συνομιλιών χωρίς τον ίδιο τον αντιπρόσωπο τους (Ζελένσκι), αλλά και τους συμμάχους τους (ΕΕ), αποκαλύπτει τον πραγματικό χαρακτήρα της σύγκρουσης.

Και η Ουκρανία; Η Ουκρανία, αφού πρώτα υπογράψει ότι παραδίδει τις σπάνιες γαίες και τον ορυκτό πλούτο στους Αμερικάνους, θα συνεχίζει να θυσιάσει το λαό της και να σκοτώνεται για χάρη τους, και στο τέλος θα κάτσει στο τραπέζι (όταν της πούνε), για να υπογράψει αυτό που θα της πούνε οι Αμερικάνοι. Και θα απομείνει μια κατεστραμμένη χώρα που πολέμησε για τα συμφέροντα των Αμερικάνων.

Όσο γι’ αυτούς που χρόνια τώρα μας πούλησαν το ουκρανικό παραμύθι και έβλεπαν τα πράγματα μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της δυτικής προπαγάνδας; Καλώς ορίσατε στην πραγματικότητα.

ΚΚ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ | Επικίνδυνες εξελίξεις στο Ουκρανικό μέτωπο | Κλιμάκωση μιας ήδη οξυμένης αντιπαράθεσης

0

Το «πράσινο φως» φαίνεται να δίνουν οι ΗΠΑ στο να χρησιμοποιηθούν αμερικανικοί πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς από την Ουκρανία, με σκοπό το χτύπημα βάσεων και πολεμικών στόχων βαθιά σε Ρωσικό έδαφος. Σε μια ασταθή συγκυρία, με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις να αδυνατούν να διαχειριστούν τόσο τις εσωτερικές όσο και τις εξωτερικές αντιθέσεις τους, γίνονται σταθερά βήματα ως προς την περαιτέρω όξυνσης της πολεμικής αντιπαράθεσης στην Ουκρανία. Η χρήση τέτοιου τύπου αμερικανικών πυραύλων, εκ των πραγμάτων, από την μία καταπατά τις «κόκκινες γραμμές» της Ρωσίας, από την άλλη προϋποθέτει την άμεση εμπλοκή αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων ώστε να γίνει χρήση αυτών των οπλικών συστημάτων, που σημαίνει την πιο άμεση εμπλοκή του αμερικανικού ιμπεριαλισμού – άρα και την όξυνση της επικινδυνότητας των εξελίξεων. Μέσα σε λίγες ώρες από την πρώτη ρίψη των πυραύλων από το Κίεβο, τα ρώσικα επιτελεία προχώρησαν εσπευσμένα στην υπογραφή του κυβερνητικού τους νέου δόγματος για χρήση πυρηνικών όπλων ως απάντηση σε «επιθετικότητα από οποιοδήποτε μη πυρηνικό κράτος, αλλά με τη συμμετοχή ή την υποστήριξη μιας πυρηνικής δύναμης», σε μία ευθεία προειδοποίηση προς τους Αμερικάνους και Δυτικούς ιμπεριαλιστές.

Η πολεμική σύρραξη στην Ουκρανία, δεν είναι κάτι άλλο πέρα από την αποτύπωση των αδιεξόδων του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος και την αδυναμία του να συνεχίσει να αναπαράγεται και να ηγεμονεύει με ειρηνικό τρόπο. Η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης των δύο μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (των ΗΠΑ μέσω του καθεστώτος-μαριονέτα Ζελένσκι και της Ρωσίας) φέρνει όλο και πιο κοντά εφιαλτικά σενάρια για τους λαούς. Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ψάχνουν τον δικό τους ρόλο σε αυτή την αντιπαράθεση, με συζητήσεις να εντείνονται για το πώς θα συνδράμουν σε αυτή την εξέλιξη και αν θα παρέχουν με τη σειρά τους αντίστοιχους πυραύλους στην Ουκρανία. Ρίχνουν λάδι στην φωτιά και ετοιμάζονται για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Διαμορφώνονται οι όροι ώστε το πολεμικό αυτό μέτωπο της Ουκρανίας να γενικευθεί και να πυκνώσουν τα σύννεφα ενός Γ’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Η φοιτητές, οι μαθητές, ο εργαζόμενος λαός και η εργατική τάξη δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από αυτή την αντιπαράθεση. Η κυβέρνηση με τα δεσμά της εξάρτησης, εμπλέκει την χώρα μας σε αυτούς του επικίνδυνους σχεδιασμούς. Δίνει γη και ύδωρ στους Αμερικάνους, μετατρέπει κάθε λιμάνι της χώρας σε ορμητήριο του ΝΑΤΟ.

Η αντιιμπεριαλιστική πάλη αναδεικνύεται σε καθήκον πρώτης γραμμής, ώστε η φιλία και η αλληλεγγύη των λαών να γίνει τοίχος προστασίας για την ανθρωπότητα. Να φύγουν οι βάσεις του ΝΑΤΟ από την χώρα, να γίνουμε αφιλόξενοι στα πολεμοχαρή σχέδιά τους. Να σταματήσει κάθε εμπλοκή της Ελλάδας στον άδικο πόλεμο στην Ουκρανία. Λαός και νεολαία να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας, να αποτρέψουμε την γενίκευση του πολέμου, να σπάσουμε την ιμπεριαλιστική πυξίδα που μας οδηγεί σε έναν Παγκόσμιο Πόλεμο! 

• ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και Ρωσία ΕΞΩ ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ
• Έξω οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, οι Βάσεις και τα πυρηνικά από την Ελλάδα
• Όχι στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό
• Αλληλεγγύη και φιλία των λαών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

KKE(μ-λ) - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Από την ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία έως την σιωνιστική σφαγή σε Παλαιστίνη και Λίβανο: Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

0

Η ιμπεριαλιστική διαπάλη για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, με επίκεντρο την ουκρανική σύγκρουση, έχει ανέβει σε πρωτοφανέρωτα επίπεδα. Οι λαοί όλου του κόσμου κινδυνεύουν!

Είναι φανερό πως εντός των ιμπεριαλιστών σε ΗΠΑ-Βρετανία-ΕΕ δυναμώνουν οι τάσεις που πιέζουν για όλο και μεγαλύτερη αναβάθμιση της σύγκρουσης τους με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό, σύγκρουση που μέχρι στιγμής διεξάγεται μέσω του πληρεξούσιού τους, καθεστώτος Ζελένσκι, στην Ουκρανία. Η πρόσφατη απόφαση του ευρωκοινοβουλίου, αυτού του ιμπεριαλιστικού κατασκευάσματος, παίζει πρόθυμα τον ρόλο του «λαγού» για να προωθηθεί αυτό που ήδη συζητιέται στα ιμπεριαλιστικά επιτελεία των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ: της άρσης των περιορισμών στη χρησιμοποίηση δυτικών όπλων εναντίον στόχων βαθιά στο ρωσικό έδαφος. Οι δυτικοί ιμπεριαλιστές με επικεφαλής τις ΗΠΑ γίνονται όλο και περισσότερο διατεθειμένοι να πλησιάσουν επικίνδυνα τα όρια που θα μπορούσαν δυνητικά να τους φέρουν σε άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία και να οδηγήσουν τα πράγματα σε μια γενικευμένη αναμέτρηση.

Εξίσου προβοκατόρικα και εμπρηστικά απαντάνε και οι εκπρόσωποι του ρωσικού ιμπεριαλισμού, που δεν διστάζουν να επισείσουν για άλλη μια φορά την απειλή του πυρηνικού ολέθρου. Από δίπλα και ο κινέζικος ιμπεριαλισμός, που το γεγονός ότι έχει συμπτύξει για την ώρα μόνο μια τακτικού χαρακτήρα συμμαχία με τη Ρωσία τον αναγκάζει να κρατάει προσεκτική στάση στο ουκρανικό ζήτημα, γνωρίζοντας όμως πολύ καλά πως αν η Ρωσία ηττηθεί μετά έρχεται η σειρά του.

Την ίδια στιγμή, το κράτος-δολοφόνος του Ισραήλ με τις πλάτες ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ συνεχίζει τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού, ενώ δρα σαν κοινός τρομοκράτης στον Λίβανο και διαμορφώνει τους όρους για επέκταση της σύρραξης σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.

Το σιωνιστικό καθεστώς μετά τις μαφιόζικες μεθόδους της ανατίναξης συσκευών επικοινωνίας πολιτών – μελών της Χεζμπολάχ, βομβαρδίζει ανελέητα τα χωριά και τις πόλεις του Νότιου Λιβάνου. Έτσι ο λαός του Λίβανου πληρώνει βαρύ φόρο αίματος από τα απανωτά αεροπορικά και πυραυλικά χτυπήματα -ακόμη και μέσα στην πρωτεύουσα Βηρυτό- από τη σιωνιστική πολεμική μηχανή, με τους νεκρούς να ξεπερνούν τους 500 και οι τραυματίες τους 1.800 μόνο τις τελευταίες 3 ημέρες!

Παράλληλα συνεχίζεται αμείωτη η γενοκτονία των Παλαιστινίων – με πάνω από 41.000 νεκρούς- από τις ισραηλινές δυνάμεις στην Γάζα, ενώ το Ισραήλ κλιμακώνει τις μαζικές δολοφονίες, τους εκτοπισμούς Παλαιστινίων και την εγκατάσταση εποίκων στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Τέτοιο είναι το μένος του σιωνιστικού καθεστώτος και της βάρβαρης πολεμικής μηχανής του, όπου στόχοι γίνονται καθημερινά σχολεία, νοσοκομεία, προσφυγικοί καταυλισμοί, συσσίτια με αποτέλεσμα ο θάνατος να καραδοκεί σε κάθε γωνιά τις Λωρίδας της Γάζας και της Δυτικής Όχθης. Η σιωνιστική – φασιστική ηγεσία, έχοντας αποθρασυνθεί, ερωτοτροπεί ολοένα και περισσότερο με την «τελική λύση». Η παλαιστινιακή αντίσταση, ωστόσο, παρά τα χτυπήματα που έχει δεχτεί, συνεχίζει την πάλη της ενάντια στον εισβολέα και καταχτητή της γης του λαού της.

Ο τάχα πολιτισμένος δυτικός κόσμος, οι δυτικοί ιμπεριαλιστές με πρώτες τις ΗΠΑ, παρά τις κριτικές και τις φραστικές αποστάσεις, στην ουσία στηρίζουν την ανθρωποσφαγή που διεξάγει το Ισραήλ εδώ και δώδεκα μήνες, παρέχοντας ασταμάτητα στρατιωτική προστασία, διπλωματική κάλυψη, εξοπλισμό, οικονομική και υλική βοήθεια στον ισραηλινό στρατό για να συνεχίζει και να κλιμακώνει τα εγκλήματά του.

Η ντόπια άρχουσα τάξη, βαθιά εξαρτημένη στρατιωτικά, πολιτικά και οικονομικά και δεμένη με χιλιάδες νήματα από τους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο στην εξυπηρέτηση των σχεδιασμών τους και στο βάθος της εμπλοκής της χώρας στα μέτωπα του πολέμου. Ολόκληρη η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε πλατφόρμα εξόρμησης των αμερικανονατοϊκών και η νεολαία και ο λαός της «εκπαιδεύονται» από τους ιθύνοντες ώστε να μετατραπούν σε κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών και των υποτακτικών τους. Η αστική τάξη ευθυγραμμιζόμενη με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια ζητάει συγχρόνως την εύνοια των αφεντικών της, στον αντιδραστικό ανταγωνισμό με την αστική τάξη της Τουρκίας, που παρά τις εξάρσεις και τις υφέσεις του, παραμένει ενεργός και επικίνδυνος. Την ίδια ακριβώς στιγμή η χώρα μετατρέπεται σε μια απέραντη ζώνη υπερεκμετάλλευσης, των εργαζομένων, ενώ η συντριβή καταχτήσεων στην εκπαίδευση, στην περίθαλψη, στην ασφάλιση και οι πολιτικές της ακρίβειας και της φτώχειας εξαθλιώνουν σημαντικά τμήματα του λαού. Γι’ αυτό και το μόνο αναγκαίο συμπλήρωμα σ’ αυτή την πολιτική, είναι η πολιτική της φασιστικοποίησης, της κρατικής τρομοκρατίας, των διώξεων, η πολιτική που βγάζει «εκτός νόμου¨» το σωματείο, την διαδήλωση, την απεργία.

ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ! Ή μήπως έχουν;

Μία από τις σημαντικές εκφράσεις της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος και της ολοκλήρωσης της παλινόρθωσης του καπιταλισμού σε όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, ήταν και η υποχώρηση και αποδιοργάνωση του αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Με τις λαϊκές δυνάμεις «στον τοίχο» και το κίνημα αφοπλισμένο ιδεολογικά- πολιτικά και οργανωτικά, περίσσεψε τις προηγούμενες δεκαετίες η αστική και ιμπεριαλιστική προπαγάνδα, από την οποία θαμπώθηκε η πλειοψηφία των δυνάμεων της αριστεράς και του α/α/ε χώρου, και η οποία εξαφάνιζε τον … ιμπεριαλισμό, προωθώντας τον μύθο της παγκοσμιοποίησης και του παγκόσμιου χωριού στο οποίο θα βασίλευε η ειρήνη και η ευημερία!

Σήμερα νέες (αυτ)απάτες διοχετεύονται στο λαό και τη νεολαία, αποτέλεσμα της υπόκλισης στους αρνητικούς συσχετισμούς και στην δήθεν παντοδυναμία του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος. Τέτοια είναι η «θεωρία» του λεγόμενου πολυπολικού κόσμου που τάχα θα φέρει την ειρήνη για τους λαούς. Μαζί με αυτήν παρουσιάζεται σαν διέξοδος προς τα κινήματα και τους λαούς, η στοίχιση πίσω από τον ένα ιμπεριαλιστή ή τον άλλο (Ρωσία ή Κίνα), διανθισμένη με μεγάλες αυταπάτες για την «εκμετάλλευση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων». Η ανελέητη ιμπεριαλιστική διαπάλη που διεξάγεται ήδη στα πλαίσιά του «πολυπολικού κόσμου», ακόμη και αν κάποτε «τακτοποιηθεί» με την νίκη του ενός ή του άλλου, θα οδηγήσει στο να ανοίξει ένας νέος κύκλος για το καπιταλιστικό - ιμπεριαλιστικό σύστημα, που θα εμπεριέχει όρους ακόμα πιο βαριάς σκλαβιάς για τους εργάτες, ακόμα πιο μεγάλης υποταγής και δεινών για την νέα γενιά και τους λαούς.

Σήμερα λοιπόν οι λαοί, μαζί και ο δικός μας λαός, βρίσκονται μπροστά στους μεγαλύτερους κινδύνους. Οι δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την μέγιστη ανάγκη για οικοδόμηση αντιπολεμικού – αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, μέσα από την ενότητα στην δράση και την ανταλλαγή/διαπάλη απόψεων, οφείλουν να αναπτύξουν παραπέρα και να πυκνώσουν τις προσπάθειες για την συγκρότηση του λαού και της νεολαίας στην κατεύθυνση αυτή. Γιατί η οικοδόμηση αντιιμπεριαλιστικού - αντιπολεμικού κινήματος, η συγκρότηση των όρων για Μέτωπο Πάλης των Λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο, είναι η μοναδική ρεαλιστική διέξοδος. Διέξοδος που πάει χέρι-χέρι με τον αγώνα του κόσμου της δουλειάς ενάντια στη φτώχεια και την καταπίεση, για έναν κόσμο χωρίς εκμεταλλευτές και πολέμους.

ØΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΣΕ ΓΑΖΑ ΚΑΙ ΛΙΒΑΝΟ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ-ΜΕ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΘΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΤΟΥΝ 

ØΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ! ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ!

ØΕΝΙΑΙΟ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗ ΩΣ ΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΟ!

 
ØΟΧΙ ΣΤΟΝ ΑΔΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ! ΗΠΑ- ΝΑΤΟ και ΡΩΣΙΑ, ΕΞΩ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ!

 
ØΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ: ΚΑΜΙΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΗΠΑ- ΝΑΤΟ- ΙΣΡΑΗΛ

 
ØΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ- ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ

25/9/2024

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ- ΣΥΖΗΤΗΣΗ, ΔΕΥΤΕΡΑ 30 ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ, στις 7 μμ, στο ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ:

ΣΑΒΒΑΤΟ 5 ΟΚΤΩΒΡΗ, 12 το μεσημέρι, στο ΑΓΑΛΜΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

 

https://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ