Οι Διαδηλώσεις στο Ιράν: Κοινωνικές οι Αιτίες, Όχι Ασφαλίτικες Φαντασιώσεις*

0

Siyavash Shahabi, 24 Ιανουαρίου 2026

Ας εξετάσουμε τον ισχυρισμό περί «ξένης παρέμβασης» της Μοσάντ και της CIA στις διαμαρτυρίες στο Ιράν, όχι μέσω μιας απλής άρνησης, αλλά μέσα από πολιτική ανάλυση που εστιάζει στις πραγματικές κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες. Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους ενδιαφέρονται για το μέλλον του Ιράν, αντιτίθενται στον πόλεμο, στην ξένη επέμβαση και στην υπαγωγή σε ιμπεριαλιστική κυριαρχία, και που, ταυτόχρονα, δεν επιθυμούν να θυσιάσουν την κοινωνική αυτενέργεια στον βωμό αφηγημάτων ασφάλειας ή γεωπολιτικής.

Το Ιράν είναι μια μεγάλη χώρα, με πληθυσμό περίπου 86 έως 90 εκατομμυρίων ανθρώπων και σχεδόν 500 πόλεις. Από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση, , είναι μια απέραντη χώρα με μεγάλη γλωσσική, πολιτιστική και κοινωνική ποικιλομορφία. Κάθε ανάλυση που επιχειρεί να αποδώσει (reduce) τις εκτεταμένες και επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες, στις δεκάδες ή και εκατοντάδες πόλεις, σε μια «ξένη επιχείρηση», οφείλει πρώτα να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: πώς ακριβώς οργανώθηκε αυτό το εύρος κοινωνικής διάχυσης και η μακρόχρονη συνέχειά του, μέσω ποιων δικτύων και με ποια δύναμη;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χρηματοδοτώντας την ίδια μας την ασημαντότητα. Γιατί οι Καναδοί αναλαμβάνουν τον κίνδυνο ενώ το παγκόσμιο κεφάλαιο αποκομίζει τα κέρδη.

0

Melanie, 23 Ιανουαρίου 2026

Μαρκ[1],

Παρακολούθησα την ομιλία σου στο Νταβός. Όχι γιατί με συγκινεί να δέχομαι μαθήματα από άνδρες με καλοραμμένα κοστούμια, όρθιους σε αλπικά μπαλκόνια, αλλά επειδή πλέον εμφανίζεσαι να μιλάς εκ μέρους των Καναδών. Ακόμη και αυτών που δεν πετάγονται στην Ελβετία για να τους εξηγήσουν ότι «ο κόσμος είναι δύσκολος» και πως οι φιλοδοξίες τους καλό είναι να αναπροσαρμοστούν προς τα κάτω.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χάρτα του Συμβουλίου Συνεργασίας Αριστερών και Κομμουνιστικών Δυνάμεων του Ιράν για την Επαναστατική Ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας και την Εγκαθίδρυση της Εξουσίας των Συμβουλίων*

0

19 Ιανουαρίου 2026

Ένα νέο κύμα πανεθνικής εξέγερσης, που ξεκίνησε στις 27 Δεκεμβρίου 2025 μετά την κατάρρευση της αξίας του εθνικού νομίσματος και την εκρηκτική άνοδο των τιμών στα καθημερινά είδη πρώτης ανάγκης, εξαπλώθηκε με ταχύτητα στα πανεπιστήμια και σε δεκάδες πόλεις σε ολόκληρο το Ιράν. Ο λαός που ξεσηκώθηκε, παντού στους δρόμους, στόχευσε ολόκληρο το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας, φωνάζοντας το σύνθημα «Θάνατος στον δικτάτορα».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καπιταλισμός του ισλαμικού θρησκευτικού κατεστημένου στο Ιράν και γεωπολιτική*

0

Pål Steigan,  14 Ιανουαρίου 2026 

Πλατεία Naqshejahan ή Πλατεία Ιμάμ, στο Ισφαχάν, Ιράν

Το Ιράν διαθέτει έναν από τους αρχαιότερους συνεχείς πολιτισμούς παγκοσμίως και ως χώρα δεν υπήρξε ποτέ αποικία. Ο ιρανικός/περσικός πολιτισμός είναι εξαιρετικά σύνθετος και πλούσιος, ενώ το επίπεδο εκπαίδευσης στο Ιράν είναι το υψηλότερο στην ευρύτερη περιοχή. Η εικόνα που προβάλλεται για το Ιράν στα νορβηγικά μέσα ενημέρωσης είναι τόσο χονδροειδώς παραμορφωμένη και στερείται σε τέτοιο βαθμό γνώσης και βάθους, ώστε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί καρικατούρα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η εγκληματική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα με την ματιά Ρώσων αναλυτών

0

Πως βλέπουν οι Ρώσοι καθεστωτικοί αναλυτές και ορισμένα κέντρα σκέψης που συνδέονται με την εξωτερική πολιτική του Κρεμλίνου την επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα; Ο Stefan Lindgren, συγγραφέας του άρθρου, αναφέρει ότι τα σχόλια των Ρώσων αναλυτών τα συγκέντρωσε από το κρατικό διεθνές ειδησεογραφικό δίκτυο RT (Russia Today). Το RT χρηματοδοτείται από το ρωσικό κράτος και προβάλλει αναλύσεις και απόψεις που ευθυγραμμίζονται με τη ρωσική οπτική στη διεθνή πολιτική. Η δημοσίευση βεβαίως δεν σημαίνει και συμφωνία με τις απόψεις που διατυπώνονται, αλλά γίνεται για την ενημέρωση των αναγνωστών μας για το πως αντιλαμβάνεται η ρωσική πλευρά τα όσα συμβαίνουν στην χώρα της Λατινικής Αμερικής ύστερα από την Τραμπική αναβίωση του δόγματος Μονρόε.

(Λόγω του μεγέθους του δημοσιεύουμε το κείμενο σε μορφή pdf. Όποιος θέλει να το κατεβάσει μπορεί να πάει στο βέλος πάνω δεξιά να πατήσει εκεί και έπειτα όταν ανοίξει το pdf αριστερά πάνω να πατήσει στο κάθετο βελάκι.)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Θα κυβερνήσουμε τη χώρα»: Η προετοιμασία μιας παράνομης κατάληψης εξουσίας στη Βενεζουέλα*

0

Η Μισέλ Έλνερ, ακτιβίστρια του κινήματος αλληλεγγύης, αποτιμά/αξιολογεί την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και τις δηλώσεις του Τραμπ περί «διακυβέρνησης της χώρας».

Michelle Ellner, 4 Ιανουαρίου 2026

Άκουσα τη συνέντευξη Τύπου της 3ης Ιανουαρίου με ένα σφίξιμο στο στομάχι. Ως Αμερικανίδα βενεζουελανικής καταγωγής, με οικογένεια, μνήμες και μια ζωντανή σχέση με τη χώρα για την οποία γινόταν λόγος σαν να ήταν ιδιοκτησία, όσα άκουσα ήταν απολύτως ξεκάθαρα. Και αυτή η σαφήνεια ήταν ανατριχιαστική.

Ο πρόεδρος δήλωσε χωρίς περιστροφές ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα «κυβερνήσουν τη χώρα» μέχρι να υπάρξει μια μετάβαση που οι ίδιες θα κρίνουν «ασφαλή» και «συνετή». Μίλησε για τη σύλληψη του αρχηγού του κράτους της Βενεζουέλας, για τη μεταφορά του με πλοίο του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού, για την προσωρινή διοίκηση της χώρας από τις ΗΠΑ και για την είσοδο αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών με στόχο την «ανασυγκρότηση» του κλάδου. Απέκρουσε τις ανησυχίες σχετικά με τις διεθνείς αντιδράσεις με μια φράση που θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό για όλους: «Καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι το δικό μας ημισφαίριο».

Για τους Βενεζουελάνους, αυτά τα λόγια αντηχούν μια μακρά και οδυνηρή ιστορία.

Ας είμαστε σαφείς ως προς τους ισχυρισμούς που διατυπώνονται. Ο πρόεδρος υποστηρίζει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν, βάσει του αμερικανικού ποινικού δικαίου, να συλλάβουν έναν εν ενεργεία ξένο πρόεδρο και τη σύζυγό του. Ότι μπορούν να διοικήσουν ένα άλλο κυρίαρχο κράτος χωρίς διεθνή εντολή. Ότι το πολιτικό μέλλον της Βενεζουέλας μπορεί να αποφασίζεται από την Ουάσινγκτον. Ότι ο έλεγχος του πετρελαίου και η λεγόμενη «ανασυγκρότηση» συνιστούν θεμιτό επακόλουθο της επέμβασης. Και ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν χωρίς έγκριση του Κογκρέσου και χωρίς αποδείξεις άμεσης απειλής.

Αυτή τη γλώσσα την έχουμε ξανακούσει. Στο Ιράκ, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποσχέθηκαν μια περιορισμένη επέμβαση και μια προσωρινή διοίκηση, για να επιβάλουν τελικά χρόνια κατοχής, να καταλάβουν τον έλεγχο κρίσιμων υποδομών και να αφήσουν πίσω τους καταστροφή και αστάθεια. Εκείνο που παρουσιάστηκε ως διαχείριση εξελίχθηκε σε κυριαρχία. Η Βενεζουέλα περιγράφεται σήμερα με ανησυχητικά παρόμοιους όρους. Η «Προσωρινή Διοίκηση» κατέληξε σε μια μόνιμη καταστροφή.

Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, τίποτα από όσα περιγράφηκαν σε εκείνη τη συνέντευξη Τύπου δεν είναι νόμιμο. Ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών απαγορεύει την απειλή ή τη χρήση βίας κατά άλλου κράτους και αποκλείει/ απαγορεύει κάθε παρέμβαση στην πολιτική ανεξαρτησία μιας χώρας. Κυρώσεις που έχουν στόχο τον εξαναγκασμό πολιτικών εξελίξεων και προκαλούν δεινά στον άμαχο πληθυσμό συνιστούν μορφή συλλογικής τιμωρίας. Η διακήρυξη του δικαιώματος να «κυβερνάς» μια άλλη χώρα αποτελεί γλώσσα κατοχής, ανεξάρτητα από το πόσες φορές αποφεύγεται ρητά ο όρος [κατοχή].

Με βάση το αμερικανικό δίκαιο, οι ισχυρισμοί είναι εξίσου ανησυχητικοί. Οι εξουσίες κήρυξης και διεξαγωγής πολέμου ανήκουν στο Κογκρέσο. Δεν έχει δοθεί καμία εξουσιοδότηση, δεν υπάρχει καμία κήρυξη και καμία νόμιμη διαδικασία που να επιτρέπει στην εκτελεστική εξουσία να συλλάβει έναν ξένο αρχηγό κράτους ή να διοικήσει μια χώρα. Το να χαρακτηρίζεται αυτή η πρακτική ως «επιβολή του νόμου» δεν την καθιστά νόμιμη. Η Βενεζουέλα δεν συνιστά απειλή για τις Ηνωμένες Πολιτείες: δεν έχει επιτεθεί στις ΗΠΑ ούτε έχει διατυπώσει οποιαδήποτε απειλή που θα μπορούσε να δικαιολογήσει τη χρήση βίας βάσει του αμερικανικού ή του διεθνούς δικαίου. Δεν υφίσταται καμία νόμιμη βάση, εσωτερική ή διεθνής, για όσα υποστηρίζονται.

Πέρα όμως από το δίκαιο και τα προηγούμενα, υπάρχει η πιο καθοριστική πραγματικότητα: το κόστος αυτής της επιθετικότητας το πληρώνουν οι απλοί άνθρωποι στη Βενεζουέλα. Ο πόλεμος, οι κυρώσεις και η στρατιωτική κλιμάκωση δεν πλήττουν όλους το ίδιο. Χτυπούν πρωτίστως τις γυναίκες, τα παιδιά, τους ηλικιωμένους και τους φτωχότερους. Σημαίνουν ελλείψεις σε φάρμακα και τρόφιμα, αποδιοργάνωση των συστημάτων υγείας, αύξηση της μητρικής και βρεφικής θνησιμότητας και το καθημερινό άγχος της επιβίωσης σε μια χώρα που εξαναγκάζεται να ζει υπό καθεστώς πολιορκίας. Σημαίνουν επίσης θανάτους που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί: ανθρώπους που πεθαίνουν όχι λόγω φυσικής καταστροφής ή αναπόφευκτης μοίρας, αλλά επειδή η πρόσβαση σε περίθαλψη, ηλεκτρικό ρεύμα, μεταφορές ή φάρμακα έχει σκόπιμα παρεμποδιστεί. Κάθε νέα κλιμάκωση πολλαπλασιάζει την ήδη υπάρχουσα βλάβη και αυξάνει την πιθανότητα απώλειας ανθρώπινων ζωών —θανάτων αμάχων που θα καταγραφούν ως «παράπλευρες απώλειες», παρότι ήταν προβλέψιμοι και αποτρέψιμοι.

Ακόμη πιο επικίνδυνη είναι η υπόθεση που διαπερνά αυτή τη λογική: ότι οι Βενεζουελάνοι θα παραμείνουν παθητικοί, πειθήνιοι και υποταγμένοι μπροστά στον εξευτελισμό και τη βία. Η υπόθεση αυτή είναι εσφαλμένη. Και όταν καταρρεύσει —όπως αναπόφευκτα θα συμβεί— το τίμημα θα μετρηθεί σε αχρείαστη αιματοχυσία. Αυτό ακριβώς διαγράφεται όταν μια χώρα αντιμετωπίζεται ως «μεταβατικό» ή «διοικητικό πρόβλημα». Οι άνθρωποι εξαφανίζονται. Οι ζωές υποβαθμίζονται σε αποδεκτές απώλειες. Και η βία που ακολουθεί παρουσιάζεται ως ατυχής εξέλιξη, αντί για το προβλέψιμο αποτέλεσμα της αλαζονείας και του εξαναγκασμού.

Το να ακούς έναν πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών να μιλά για μια χώρα σαν να είναι κάτι που πρέπει να «διαχειριστεί», να «σταθεροποιηθεί» και να παραδοθεί όταν πλέον «συμμορφωθεί», πονά. Είναι ταπεινωτικό. Και εξοργιστικό.

Και ναι, η Βενεζουέλα δεν είναι πολιτικά ενιαία. Δεν είναι. Ούτε υπήρξε ποτέ. Υπάρχουν βαθιές διαιρέσεις —όσον αφορά την κυβέρνηση, την οικονομία, την ηγεσία, το μέλλον. Υπάρχουν άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως Τσαβιστές, άνθρωποι έντονα αντι-Τσαβιστές, άνθρωποι εξαντλημένοι και αποστασιοποιημένοι, και ναι, υπάρχουν και εκείνοι που πανηγυρίζουν, πιστεύοντας ότι ίσως αυτό να φέρει επιτέλους την αλλαγή.

Όμως η πολιτική διαίρεση δεν συνιστά πρόσκληση για εισβολή.

Η Λατινική Αμερική έχει ξαναδεί αυτή τη λογική. Στη Χιλή, η εσωτερική πολιτική πόλωση χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για αμερικανική επέμβαση, η οποία παρουσιάστηκε ως απάντηση στην «ακυβερνησία», την αστάθεια και τις απειλές για την περιφερειακή τάξη, καταλήγοντας όχι στη δημοκρατία, αλλά στη δικτατορία, την καταστολή και δεκαετίες τραύματος.

Στην πραγματικότητα, πολλοί Βενεζουελάνοι που αντιτίθενται στην κυβέρνηση απορρίπτουν κατηγορηματικά την συγκεκριμένη κατάσταση[1]. Κατανοούν ότι οι βόμβες, οι κυρώσεις και οι «μεταβάσεις» που επιβάλλονται απ’ έξω δεν φέρνουν τη δημοκρατία· καταστρέφουν τις προϋποθέσεις που την καθιστούν εφικτή.

Η παρούσα στιγμή απαιτεί πολιτική ωριμότητα, όχι δοκιμασίες «καθαρότητας»/ «κριτήρια ιδεολογικής καθαρότητας» (purity tests). Μπορεί κανείς να αντιτίθεται στον Μαδούρο και ταυτόχρονα να αντιτίθεται στην αμερικανική επιθετικότητα. Μπορεί να επιθυμεί την αλλαγή και συγχρόνως να απορρίπτει τον ξένο έλεγχο. Μπορεί να είναι θυμωμένος/οργισμένος, απελπισμένος ή να τρέφει ελπίδες και παρ’ όλα αυτά να λέει όχι στο να κυβερνάται από μια άλλη χώρα.

Η Βενεζουέλα είναι μια χώρα όπου τα κοινοτικά συμβούλια, οι εργατικές οργανώσεις, οι συλλογικότητες γειτονιάς και τα κοινωνικά κινήματα σφυρηλατήθηκαν υπό πίεση. Η πολιτική παιδεία δεν προήλθε από δεξαμενές σκέψης· προέκυψε από την ίδια την επιβίωση. Αυτή τη στιγμή οι Βενεζουελάνοι δεν κρύβονται. Συσπειρώνονται, γιατί αναγνωρίζουν το μοτίβο. Ξέρουν τι σημαίνει όταν ξένοι ηγέτες αρχίζουν να μιλούν για «μεταβάσεις» και «προσωρινό έλεγχο». Ξέρουν τι συνήθως ακολουθεί. Και απαντούν όπως πάντα: μετατρέποντας τον φόβο σε συλλογική δράση.

Αυτή η συνέντευξη Τύπου δεν αφορούσε μόνο τη Βενεζουέλα. Αφορούσε το αν η αυτοκρατορία μπορεί να πει ξανά δυνατά όσα μέχρι τώρα ψιθύριζε, αν μπορεί να διεκδικεί ανοιχτά το δικαίωμα να κυβερνά άλλες χώρες και να περιμένει από τον κόσμο να το προσπεράσει αδιάφορα.

Αν αυτή η κατάσταση εδραιωθεί, το μάθημα είναι αδυσώπητο και αδιαμφισβήτητο: η κυριαρχία είναι υπό όρους, οι πόροι υπάρχουν για να τους αρπάζουν οι ΗΠΑ, και η δημοκρατία υπάρχει μόνο με την έγκριση/συγκατάθεση της αυτοκρατορίας.

Ως Αμερικανίδα βενεζουελανικής καταγωγής, αρνούμαι να δεχτώ αυτό το μάθημα.

Αρνούμαι την ιδέα ότι τα χρήματα των φόρων μου χρηματοδοτούν τον εξευτελισμό της πατρίδας μου. Αρνούμαι το ψέμα ότι ο πόλεμος και ο εξαναγκασμός είναι πράξεις «φροντίδας» για τον βενεζουελανικό λαό. Και αρνούμαι να σιωπήσω ενώ μια χώρα που αγαπώ αντιμετωπίζεται ως πρώτες ύλες για τα αμερικανικά συμφέροντα, αντί για μια κοινωνία ανθρώπων που αξίζουν σεβασμό.

Το μέλλον της Βενεζουέλας δεν ανήκει σε Αμερικανούς αξιωματούχους, σε διοικητικά συμβούλια εταιρειών ή σε οποιονδήποτε πρόεδρο που πιστεύει ότι το ημισφαίριο είναι υπό τον έλεγχό του. Ανήκει στους Βενεζουελάνους.

Σημειώσεις

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 04 Ιανουαρίου 2026 στην ιστοσελίδα Venezuelanalysis με τίτλο «‘We’re Going to Run the Country:’ Preparing an Illegal Occupation in Venezuela» στη διεύθυνση … https://venezuelanalysis.com/opinion/were-going-to-run-the-country-preparing-an-illegal-occupation-in-venezuela/

Το Venezuelanalysis είναι ανεξάρτητος ιστότοπος, δημιουργημένος από δημοσιογράφους και ερευνητές, που παρέχει ειδήσεις και αναλύσεις για την τρέχουσα πολιτική κατάσταση στη Βενεζουέλα. Στόχος του είναι να αντισταθμίσει την προπαγάνδα των μεγάλων μέσων ενημέρωσης κατά της Μπολιβαριανής Επανάστασης, δίνοντας φωνή σε αριστερές οργανώσεις και κινήματα βάσης.

Η Μισέλ Έλνερ (Michelle Ellner) είναι συντονίστρια εκστρατειών για τη Λατινική Αμερική στην οργάνωση CODEPINK[2]. Γεννήθηκε στη Βενεζουέλα και έχει σπουδάσει γλώσσες και διεθνείς σχέσεις στο Πανεπιστήμιο La Sorbonne Paris IV στο Παρίσι. Μετά την αποφοίτησή της δούλεψε σε διεθνές πρόγραμμα υποτροφιών με έδρα Καράκας και Παρίσι, συμμετέχοντας στην αξιολόγηση υποψήφιων σε χώρες όπως η Αϊτή, η Κούβα και η Γκάμπια. Αργότερα συνεργάστηκε με προγράμματα που στηρίζονται στην τοπική κοινότητα και έχουν στόχο την προώθηση παραγωγικών δραστηριοτήτων στη Βενεζουέλα και υπηρέτησε ως αναλύτρια στις σχέσεις ΗΠΑ–Βενεζουέλας.

Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.

Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με τις απόψεις που διατυπώνονται.

Παραπομπές

[1] ΣτΜ. Η ξένη επέμβαση, οι απειλές, οι κυρώσεις, οι στρατιωτικές προετοιμασίες, η προσπάθεια «μετάβασης» ή «προσωρινού ελέγχου» της Βενεζουέλας από εξωτερικές δυνάμεις.


[2] ΣτΜ. Πρόκειται για μια μη κερδοσκοπική φεμινιστική οργάνωση (μη κερδοσκοπικός φιλανθρωπικός οργανισμός) που αγωνίζεται να σταματήσουν οι πόλεμοι και ο ιμπεριαλισμός των ΗΠΑ, να προωθηθεί η ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, και να κατευθυνθούν πόροι σε προγράμματα υγείας, εκπαίδευσης, πράσινης εργασίας και άλλες δράσεις που στηρίζουν τη ζωή.

https://www.codepink.org/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τεχνολογία, Αριστερά και η εξέλιξη του καπιταλισμού Μέρος 2ο*

0

 

Ο άνθρωπος, όπως και οι άλλοι οργανισμοί, εξαρτάται από μια υλική αλληλεπίδραση με το φυσικό περιβάλλον [για την επιβίωσή του]. Ωστόσο, σε αντίθεση με τα άλλα είδη, η αλληλεπίδραση αυτή δεν είναι προκαθορισμένη. Η ανθρώπινη σχέση με τη φύση είναι ανοιχτή, ευέλικτη και κοινωνικά διαμορφώσιμη. 

Ο καπιταλισμός αποτελεί τον πρώτο τρόπο παραγωγής στην ιστορία που αξιοποιεί πλήρως αυτή την οντολογική (υπαρξιακής φύσης) αβεβαιότητα. Αντί να εδράζεται σε μια οργανική σύνδεση παραγωγών και μέσων παραγωγής, η καπιταλιστική επιβολή πάνω στην κοινωνία λειτουργεί μέσω δύο θεμελιωδών αντιφάσεων, οι οποίες έχουν διαμορφωθεί ιστορικά.

Η πρώτη αντίφαση συνίσταται στη συγκρότηση της μισθωτής εργασίας —μια ζωή που, ακόμη και σήμερα, παραμένει αποκομμένη από τις ίδιες τις υλικές της προϋποθέσεις και αντίθετα ξανασυνδέεται βίαια με αυτές με τους όρους του κεφαλαίου. Πρόκειται, αν θέλει κανείς να το διατυπώσει έτσι, για μια βιοπολιτική αντίφαση· για τον τρόπο με τον οποίο η πολιτική και η εξουσία ασκούνται πάνω στην ίδια τη ζωή. Μέσω αυτής της διαδικασίας, ο έλεγχος των όρων της ζωής συγκεντρώνεται στα χέρια της καπιταλιστικής τάξης και στα ποικίλα μέσα κυριαρχίας που διαθέτει.

Σε αντίθεση με την φεουδαρχία, όπου η απόσπαση της υπεραξίας ήταν άμεση, ορατή και συχνά βίαιη —με τους τοπικούς γαιοκτήμονες και την Εκκλησία να συλλέγουν κυριολεκτικά ό,τι παρήγαγε ο αγρότης— στον καπιταλισμό η υπεραξία αποσπάται, κατά κανόνα, χωρίς άμεση άσκηση βίας. Για να συνεχίσουμε με τη βιοπολιτική μεταφορά, το κεφάλαιο στηρίζεται στη βούληση του μισθωτού εργάτη για ζωή. Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το κλειδί της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Όσοι έχουν την εξουσία την αποκτούν με έναν τρόπο που βιώνεται εντελώς αυτονόητος, σαν να υπήρχε ανέκαθεν. Και προκειμένου να διατηρηθεί αυτή η κανονικότητα, απαιτείται η διαρκής παραγωγή περισσότερου χρήματος και περισσότερου κέρδους. 

Διαφορετικά, η κοινωνία θα περιέλθει σε στασιμότητα και κάθε πρόταση για μια διαφορετική κοινωνική οργάνωση απορρίπτεται εκ των προτέρων ως μη επιστημονική, αφελής ή παιδαριώδης —και, ως εκ τούτου, ανάξια συζήτησης. Η δεύτερη αντίφαση έχει οριζόντιο χαρακτήρα, στο μέτρο που διασπά τους παραγωγούς σε ανταγωνιστικές μονάδες, οι οποίες σχετίζονται μεταξύ τους μέσω της αγοράς. Οι κοινωνικές και ταξικές σχέσεις μετασχηματίζονται έτσι σε αφηρημένες μορφές, που με τη σειρά τους αντιπαρατίθενται στο άτομο ως ξένες και απρόσωπες δυνάμεις. Με αυτόν τον τρόπο, η λογική του κεφαλαίου λειτουργεί σαν να βρίσκεται πάνω από τις τάξεις και καθορίζει τη μορφή της κοινωνίας.

 (Λόγω του μεγέθους του δημοσιεύουμε το κείμενο σε μορφή pdf. Όποιος θέλει να το κατεβάσει μπορεί να πάει στο βέλος πάνω δεξιά να πατήσει εκεί και έπειτα όταν ανοίξει το pdf αριστερά πάνω να πατήσει στο κάθετο βελάκι. Το πρώτο μέρος βρίσκεται εδώ: Τεχνολογία, Αριστερά και η εξέλιξη του καπιταλισμού –Μέρος 1ο*) 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η Μεγάλη Απάτη κατά της Βενεζουέλας: Η Γεωπολιτική του Πετρελαίου Μεταμφιεσμένη σε Πόλεμο κατά των Ναρκωτικών

0

Pino Arlacchi, 27 Αυγούστου 2025

Κατά τη διάρκεια της θητείας μου ως επικεφαλής του UNODC, του Γραφείου του ΟΗΕ για τον Έλεγχο των Ναρκωτικών και την Πρόληψη του Εγκλήματος έχω επισκεφθεί πολλές φορές την Κολομβία, τη Βολιβία, το Περού και τη Βραζιλία, αλλά ποτέ τη Βενεζουέλα. Απλώς, δεν υπήρχε λόγος. Η συνεργασία της κυβέρνησης της Βενεζουέλας στην καταπολέμηση του λαθρεμπορίου ναρκωτικών ήταν από τις καλύτερες στη νοτιοαμερικανική ήπειρο, συγκρίσιμη μόνο με την άψογη συνεργασία της Κούβας. Αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός που σήμερα, στο παραληρηματικό αφήγημα του Τραμπ περί “ναρκο-κράτους της Βενεζουέλας”, εμφανίζεται σαν μια γεωπολιτικά υποκινούμενη συκοφαντία.

Αλλά τα στοιχεία, τα πραγματικά, όπως προκύπτουν από την Παγκόσμια Έκθεση για τα Ναρκωτικά 2025 του οργανισμού που είχα την τιμή να διευθύνω, αφηγούνται μια ιστορία αντίθετη από αυτή που προωθεί η κυβέρνηση Τραμπ. Μια εικόνα που καταρρίπτει σιγά σιγά την γεωπολιτική απάτη που έχει οικοδομηθεί γύρω από το «Cartel de los Soles», έναν οργανισμό τόσο θρυλικό όσο το Τέρας του Λοχ Νες, αλλά ωστόσο κατάλληλο για να δικαιολογήσει κυρώσεις, εμπάργκο και απειλές στρατιωτικής επέμβασης εναντίον μιας χώρας που, συμπτωματικά, διαθέτει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη.

Η Βενεζουέλα σύμφωνα με το UNODC: Μια περιθωριακή χώρα στον χάρτη της διακίνησης ναρκωτικών

Η έκθεση του UNODC από το 2025 είναι ξεκάθαρη, κάτι που θα έπρεπε να είναι ενοχλητικό για όσους έχουν δημιουργήσει τη ρητορική για να δαιμονοποιήσουν τη Βενεζουέλα. Η έκθεση αναφέρει τη Βενεζουέλα μόνο παρεμπιπτόντως, σημειώνοντας ότι ένα οριακό μέρος της κολομβιανής παραγωγής ναρκωτικών περνάει από τη χώρα καθ' οδόν προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, η Βενεζουέλα έχει εδραιώσει τη θέση της ως έδαφος απαλλαγμένο από την καλλιέργεια φύλλων κόκας, μαριχουάνας και παρόμοιων προϊόντων, καθώς και από την παρουσία διεθνών εγκληματικών καρτέλ.

Το έγγραφο απλώς επιβεβαιώνει τις 30 προηγούμενες ετήσιες εκθέσεις, οι οποίες δεν αναφέρουν τη διακίνηση ναρκωτικών από τη Βενεζουέλα επειδή δεν υπάρχει. Μόνο το 5% των κολομβιανών ναρκωτικών διέρχονται από τη Βενεζουέλα. Για να θέσουμε αυτό το ποσοστό σε προοπτική: το 2018, 210 τόνοι κοκαΐνης πέρασαν από τη Βενεζουέλα, ενώ 2.370 τόνοι —δεκαπλάσιοι— παρήχθησαν ή διακινήθηκαν από την Κολομβία και 1.400 τόνοι από τη Γουατεμάλα.

Ναι, διαβάσατε σωστά: Η Γουατεμάλα είναι ένας διάδρομος διακίνησης ναρκωτικών επτά φορές πιο σημαντικός από αυτό το τρομερό Μπολιβαριανό «ναρκοκράτος». Αλλά κανείς δεν μιλάει γι' αυτό επειδή η Γουατεμάλα ιστορικά είναι στεγνή —παράγει μόλις το 0,01% της συνολικής παγκόσμιας παραγωγής— του μόνου μη φυσικού ναρκωτικού που ενδιαφέρει τον Τραμπ: του πετρελαίου.

Το Φανταστικό Καρτέλ του Ήλιου: Μια Χολιγουντιανή Μυθοπλασία

Το «Cartel de los Soles»[1] είναι αποκύημα της φαντασίας του Τραμπ. Υποτίθεται ότι ηγείται ο πρόεδρος της Βενεζουέλας, αλλά κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται ούτε στην έκθεση της κορυφαίας υπηρεσίας καταπολέμησης των ναρκωτικών στον κόσμο, ούτε στα έγγραφα οποιαδήποτε ευρωπαϊκής υπηρεσίας καταπολέμησης του εγκλήματος, ούτε σχεδόν πουθενά αλλού στον πλανήτη. Ούτε καν σε υποσημείωση. Μια εκκωφαντική σιωπή, η οποία θα έπρεπε να βάλει σε σκέψεις όποιον διαθέτει έστω και ελάχιστη κριτική σκέψη: Πώς είναι δυνατόν μια εγκληματική οργάνωση τόσο ισχυρή, ώστε να δικαιολογεί επικήρυξη 50 εκατομμυρίων δολαρίων, να αγνοείται πλήρως από όλους όσους ασχολούνται με την καταπολέμηση των ναρκωτικών;»

Με άλλα λόγια, αυτό που πωλείται ως ένα είδος υπερκαρτέλ τύπου Netflix είναι στην πραγματικότητα ένα μείγμα μικρών τοπικών δικτύων, δηλαδή η μορφή μικροεγκληματικότητας που υπάρχει σε όλες τις χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, όπου —παρεμπιπτόντως— σχεδόν 100.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από υπερβολική δόση οπιοειδών που δεν έχουν καμία σχέση με τη Βενεζουέλα, αλλά έχουν μεγάλη σχέση με τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ισημερινός: Ο πραγματικός κόμβος που κανείς δεν θέλει να δει

Ενώ η Ουάσινγκτον επιδεικνύει το σκιάχτρο της Βενεζουέλας, οι πραγματικοί κόμβοι διακίνησης ναρκωτικών ακμάζουν σχεδόν ανενόχλητοι. Ο Ισημερινός, για παράδειγμα, με το 57% των κοντέινερ μπανάνας να αναχωρούν από τη Γκουαγιακίλ και να φτάνουν στην Αμβέρσα φορτωμένα με κοκαΐνη. Οι ευρωπαϊκές αρχές έχουν κατασχέσει 13 τόνους κοκαΐνης σε ένα μόνο ισπανικό πλοίο, το οποίο προερχόταν από λιμάνια του Ισημερινού που ελέγχονται από εταιρείες που προστατεύονται από παράγοντες της κυβέρνησης του Ισημερινού.

Η ΕΕ έχει συντάξει μια λεπτομερή έκθεση για τα λιμάνια της Γκουαγιακίλ, στην οποία [έκθεση] καταγράφεται πώς «οι κολομβιανές, μεξικανικές και αλβανικές μαφίες δρουν εκτενώς στον Ισημερινό». Το ποσοστό ανθρωποκτονιών στον Ισημερινό έχει εκτοξευθεί από 7,8 ανά 100.000 κατοίκους το 2020 σε 45,7 το 2023. Αλλά ο Ισημερινός σπάνια αναφέρεται. Ίσως επειδή ο Ισημερινός παράγει μόλις το 0,5% του παγκόσμιου πετρελαίου και επειδή η κυβέρνησή του δεν έχει την κακή συνήθεια να προκαλεί την υπεροχή των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική;

Οι πραγματικές οδοί διακίνησης των ναρκωτικών: Γεωγραφία έναντι Προπαγάνδας

Κατά τα χρόνια μου στην UNODC, ένα από τα πιο σημαντικά μαθήματα που πήρα είναι ότι η γεωγραφία δεν λέει ψέματα. Οι οδοί διακίνησης των ναρκωτικών ακολουθούν ακριβείς λογικές: εγγύτητα στα κέντρα παραγωγής, ευκολία στη μεταφορά, διαφθορά των τοπικών αρχών, παρουσία καθιερωμένων εγκληματικών δικτύων. Η Βενεζουέλα δεν πληροί σχεδόν κανένα από αυτά τα κριτήρια.

Η Κολομβία παράγει πάνω από το 70% της παγκόσμιας κοκαΐνης. Το Περού και η Βολιβία καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου 30%. Οι λογικές διαδρομές για να φτάσουν τα ναρκωτικά στις αγορές των ΗΠΑ και της Ευρώπης περνούν μέσω του Ειρηνικού προς την Ασία, μέσω της ανατολικής Καραϊβικής προς την Ευρώπη, και διά ξηράς μέσω της Κεντρικής Αμερικής προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η Βενεζουέλα, που βρέχεται από τον Νότιο Ατλαντικό, βρίσκεται γεωγραφικά σε μειονεκτική θέση και για τις τρεις κύριες διαδρομές. Η εγκληματική εφοδιαστική καθιστά τη Βενεζουέλα έναν περιφερειακό παίκτη στη μεγάλη σκηνή του διεθνούς εμπορίου ναρκωτικών.

Κούβα: Το ενοχλητικό παράδειγμα

Η γεωγραφία δεν λέει ψέματα, όντως, αλλά η πολιτική μπορεί να την αρνηθεί. Η Κούβα εξακολουθεί να αποτελεί το χρυσό πρότυπο συνεργασίας κατά των ναρκωτικών στην Καραϊβική. Ένα νησί όχι μακριά από τις ακτές της Φλόριντα, μια θεωρητικά τέλεια βάση για διακίνηση προς τις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά στην πράξη ξένη προς το εμπόριο ναρκωτικών. Έχω επανειλημμένα παρατηρήσει τον θαυμασμό των πρακτόρων της DEA και του FBI για την αυστηρή πολιτική κατά των ναρκωτικών των κουβανών κομμουνιστών.

Η τσαβική Βενεζουέλα ακολουθεί σταθερά το κουβανικό μοντέλο καταπολέμησης των ναρκωτικών που εγκαινίασε ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο. Διεθνής συνεργασία, έλεγχος της επικράτειάς της, καταπολέμηση της εγκληματικής δραστηριότητας. Ούτε στη Βενεζουέλα ούτε στην Κούβα υπήρξαν ποτέ μεγάλες εκτάσεις καλλιεργειών κόκας υπό τον έλεγχο του οργανωμένου εγκλήματος υψηλού επιπέδου.

Η ΕΕ δεν έχει ιδιαίτερα πετρελαϊκά συμφέροντα στη Βενεζουέλα, αλλά έχει συγκεκριμένο συμφέρον να καταπολέμηση το εμπόριο ναρκωτικών που μαστίζει τις πόλεις της. Η Ένωση έχει δημοσιεύσει την Ευρωπαϊκή Έκθεση για τα Ναρκωτικά το 2025. Το έγγραφο της ΕΕ, το οποίο βασίζεται σε πραγματικά δεδομένα και όχι σε γεωπολιτικούς ευσεβείς πόθους, δεν αναφέρει ούτε μία φορά τη Βενεζουέλα ως διάδρομο διεθνούς διακίνησης ναρκωτικών.

Εδώ βρίσκεται η διαφορά μεταξύ μιας ειλικρινούς ανάλυσης και μιας ψευδούς και προσβλητικής αφήγησης. Η Ευρώπη χρειάζεται αξιόπιστα δεδομένα για να προστατεύσει τους πολίτες της από τα ναρκωτικά, επομένως παράγει ακριβείς εκθέσεις. Οι ΗΠΑ χρειάζονται δικαιολογίες για την πολιτική τους για το πετρέλαιο, επομένως παράγουν προπαγάνδα που παρουσιάζεται σαν επίσημη και αξιόπιστη αναφορά πληροφοριών.[2]

Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή έκθεση, η κοκαΐνη είναι το δεύτερο πιο διαδεδομένο ναρκωτικό στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ, και οι κύριες πηγές προσδιορίζονται σαφώς: η Κολομβία για παραγωγή, η Κεντρική Αμερική χρησιμεύει ως κόμβος διαμετακόμισης, ενώ διάφορες διαδρομές μέσω της Δυτικής Αφρικής χρησιμοποιούνται για τη διανομή των ναρκωτικών [στις ευρωπαϊκές αγορές]. Η Βενεζουέλα και η Κούβα απλώς δεν περιλαμβάνονται σε αυτόν τον χάρτη.

Αλλά η Βενεζουέλα συστηματικά δαιμονοποιείται, παραβιάζοντας κάθε αρχή της αλήθειας. Την εξήγηση την έδωσε ο πρώην διευθυντής του FBI, Τζέιμς Κόμεϊ, στο βιβλίο των απομνημονευμάτων του μετά την παραίτησή του, όπου μίλησε για τα ανομολόγητα κίνητρα της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στη Βενεζουέλα: ο Τραμπ του είχε πει ότι η κυβέρνηση Μαδούρο ήταν «μια κυβέρνηση καθισμένη πάνω σε ένα βουνό πετρελαίου που εμείς πρέπει να αγοράσουμε». Δεν πρόκειται λοιπόν για ναρκωτικά, εγκληματικότητα ή εθνική ασφάλεια. Πρόκειται για πετρέλαιο που θα ήταν προτιμότερο να μην πληρωθεί.

Επομένως, αυτός που θα άξιζε διεθνή επικήρυξη είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, για ένα πολύ συγκεκριμένο έγκλημα: “συστηματική συκοφάντηση ενός κυρίαρχου κράτους με στόχο τον σφετερισμό των πετρελαϊκών του πόρων.”

Σημειώσεις

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στις 27 Αυγούστου 2025 στην ιταλική ιστοσελίδα L'Antidiplomaticο με τίτλο «Pino Arlacchi - La Grande Bufala contro il Venezuela: la geopolitica del petrolio travestita da lotta alla droga» στη διεύθυνση … https://www.lantidiplomatico.it/dettnews-pino_arlacchi__la_grande_bufala_contro_il_venezuela_la_geopolitica_del_petrolio_travestita_da_lotta_alla_droga/5871_62413/

Εμείς το πήραμε από την σουηδική ιστοσελίδα Global Politics όπου είχε δημοσιευθεί αρχικά στις 01 Σεπτεμβρίου 2025 και αναρτήθηκε ξανά στις 03 Ιανουαρίου 2026 με τον τίτλο «Den stora Trump-bluffen mot Venezuela: oljans geopolitik förklädd till kamp mot narkotika» στη διεύθυνση …

https://www.globalpolitics.se/den-stora-bluffen-mot-venezuela-oljans-geopolitik-forkladd-till-kamp-mot-narkotika/

Ο Πίνο Αρλάκι (Pino Arlacchi) ήταν Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών και Εκτελεστικός Διευθυντής του UNODC, του προγράμματος του ΟΗΕ για την καταπολέμηση των ναρκωτικών και του εγκλήματος.

Τη μετάφραση (με τη βοήθεια Τ.Ν.) από τα σουηδικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.

Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται.

Παραπομπές 

---

[1] ΣτΜ. «Cartel de los Soles» := «Καρτέλ των Ήλιων» ή «Καρτέλ των Εμβλημάτων του Ήλιου» :≈ Στο πλαίσιο της Βενεζουέλας, αναφέρεται στα εμβλήματα (ήλιους) που φέρουν στα διακριτικά τους οι στρατηγοί των ενόπλων δυνάμεων. Έτσι, ο όρος υπονοεί ότι: ανώτατοι στρατιωτικοί —και κατ’ επέκταση το κράτος— εμπλέκονται στη διακίνηση ναρκωτικών.

[2] ΣτΜ. Το απόσπασμα δείχνει την Ευρωπαϊκή Ένωση να λειτουργεί σαν… «επιστήμονας» στα θέματα ναρκωτικών: με στοιχεία, δεδομένα και ρεαλισμό. Ενώ, σε αντίθεση, οι ΗΠΑ εμφανίζονται σαν «πλαστογράφος» της πραγματικότητας ντύνοντας τα οικονομικά τους συμφέροντα σε μανδύα εθνικής ασφάλειας και αντιναρκωτικής πολιτικής. Παράγει, όντως, η ΕΕ πραγματική ενημέρωση για να προστατεύσει τους πολίτες της την στιγμή που η Αμερική φαντασιώνεται, και όχι μόνο, σενάρια για να δικαιολογήσει την αρπαγή πετρελαίου;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Απελευθερώστε τους 23 συλληφθέντες υπερασπιστές του Hidma! Αναζητώντας το χαμένο σθένος της «αριστεράς» του Δελχί*

0

Με αφορμή την σύλληψη στις 23 Νοεμβρίου, την κακοποίηση και την συνεχιζόμενη δικαστική δίωξη 23 φοιτητών στο Δελχί με κατηγορίες μεταξύ άλλων για αντεθνική δράση επειδή σε μια συγκέντρωση για την μολυσμένη ατμόσφαιρα στην ινδική πρωτεύουσα κατήγγειλαν την πρόσφατη δολοφονία του στρατιωτικού ηγέτη των Μαοϊκών ανταρτών, Μάντβι Χίντμα, ξέσπασε στους κόλπους της ινδικής αριστεράς αντιπαράθεση.

Στα πλαίσιά της δημοσιεύτηκε το παρόν άρθρο το οποίο επιχειρεί να παρουσιάσει αυτές τις διαφωνίες παίρνοντας βέβαια θέση. Για την ενημέρωση των αναγνωστών μας το αναδημοσιεύουμε επισημαίνοντας πως αυτό δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όσα διατυπώνονται. ΑσΓ

Καθώς ο ψυχρός χειμώνας σφίγγει τον κλοιό του στην πρωτεύουσα της Ινδίας, το ετήσιο τοξικό νέφος έχει για ακόμη μία φορά καλύψει την πόλη. Όσοι αγωνίζονταν ενάντια στις αιτίες που το προκαλούν, συνελήφθησαν με βίαιο τρόπο και στη συνέχεια προφυλακίστηκαν. Έχουν περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες από τη σύλληψη 23 ακτιβιστών φοιτητών, που συνδέονται με τη Μαρξιστική-Λενινιστική-Μαοϊκή φοιτητική οργάνωση Bhagat Singh Chatra Ekta Manch (bsCEM) και τη ριζοσπαστική περιβαλλοντική συλλογικότητα The Himkhand. Οι κατηγορίες που τους αποδίδονται περιλαμβάνουν την υπονόμευση της «εθνικής ενότητας», επιθέσεις κατά αστυνομικών, καθώς και διάφορες κατασκευασμένες κατηγορίες περί «προσβολής της σεμνότητας γυναικών» αστυνομικών.

Την ίδια στιγμή, συμπληρώνονται δύο εβδομάδες από μία ακόμη αποτυχία του συνόλου της «αριστεράς» στο Δελχί να σταθεί στο ύψος των αξιών που διακηρύσσει: παρά την απροκάλυπτη καταστολή που υφίστανται οι ακτιβιστές αυτοί, οι αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί δεν έχουν εκφράσει ούτε στοιχειώδη αλληλεγγύη απέναντι σε όσους αντιμετωπίζουν την αστυνομική βία. Απέτυχαν και τον Ιούλιο του τρέχοντος έτους, όταν εννέα ακτιβιστές από το Δελχί κρατήθηκαν παράνομα για περισσότερο από μία εβδομάδα, χωρίς να ακουστεί ούτε ψίθυρος από τις οργανώσεις που για χρόνια μοιράζονταν κοινούς αγωνιστικούς χώρους μαζί τους. Αντίθετα, οι ίδιες οι οργανώσεις που βρέθηκαν στο στόχαστρο της κρατικής καταστολής —όπως η bsCEM— αναγκάστηκαν να επανέλθουν και να απευθύνουν κάλεσμα σε κινητοποιήσεις, απαιτώντας την απελευθέρωση των ακτιβιστών· ένα κάλεσμα που τελικά εξανάγκασε το κράτος να υποχωρήσει και να απολύσει τους παράνομα κρατούμενους. Αργότερα, έγινε γνωστό το μέγεθος των βασανιστηρίων που υπέστησαν: ηλεκτροσόκ, γδύσιμο γυναικών, απειλές βιασμού με ράβδους, βίαιη βύθιση ακτιβιστών αγροτικής καταγωγής σε λεκάνες τουαλέτας, επιθέσεις εναντίον ακτιβιστών Νταλίτ λόγω της κοινωνικής και εθνολογικής καταγωγής τους. Τίποτα από όλα αυτά δεν στάθηκε αρκετό για να ταράξει τη συνείδηση της «αριστεράς» του Δελχί και να την οδηγήσει σε δράση.

Η συνέχεια στο pdf που ακολουθεί:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τεχνολογία, Αριστερά και η εξέλιξη του καπιταλισμού –Μέρος 1ο*

0

του Mats Alexandersson, 12 Αυγούστου 2025 

Η μαρξιστική θεωρία έχει ιστορικά ασχοληθεί με την ανάλυση της διαλεκτικής σχέσης ανάμεσα στην τεχνολογία και τις κοινωνικές δομές. Κατά τη γνώμη μου, η κριτική ανάλυση που παράγεται στη Σουηδία δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς, ιδίως σε σχέση με τις πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης (TN). Στόχος του παρόντος κειμένου είναι να αναδείξει αυτό το γνωστικό κενό και να εγκαινιάσει μια συζήτηση γύρω από το θεωρητικό πλαίσιο κατανόησης της τεχνολογικής ανάπτυξης γενικότερα και της TN ειδικότερα, στο πλαίσιο του σύγχρονου βιομηχανικού καπιταλισμού.

Για να προσδιορίσουμε την TN ως παράγοντα κρίσιμης σημασίας για το σύστημα, είναι αναγκαίο να κατανοήσουμε ότι οι βασικές της κινητήριες δυνάμεις και οι κύριες συνέπειές της δεν εντοπίζονται κυρίως στον ακαδημαϊκό λόγο ή στη σφαίρα της πολιτισμικής παραγωγής, αλλά στη συνεχή εξέλιξη των παραγωγικών σχέσεων. Στην κριτική του προς την πολιτική οικονομία, ο Μαρξ αναδεικνύει δύο θεμελιώδη στοιχεία, τα οποία, όπως πιστεύω, παραμένουν σήμερα εξίσου επίκαιρα: την ικανότητα του κεφαλαίου να αποσπά υπεραξία και το εργαλειακό του οπλοστάσιο, δηλαδή το ανεπτυγμένο σύστημα μηχανών. Αυτά τα στοιχεία από κοινού διαμορφώνουν τόσο την εξέλιξη όσο και τις χρήσεις αυτού που αποκαλούμε ψηφιακό μετασχηματισμό, στο πλαίσιο του οποίου η ΤΝ έχει αναδειχθεί σε ένα από τα πιο επίμαχα ζητήματα της εποχής μας. Η συνάντηση (αλληλεπίδραση) συσσώρευσης κεφαλαίου και τεχνολογικής καινοτομίας εξακολουθεί να αναδιαμορφώνει τις κοινωνικές σχέσεις, τις εργασιακές διαδικασίες και τις ισορροπίες ισχύος στη σύγχρονη οικονομία. Οι παραγωγικές δυνάμεις αναπτύσσονται - όπως θα δούμε να το διατυπώνει ο Μαρξ.

(Λόγω του μεγέθους του δημοσιεύουμε το κείμενο σε μορφή pdf. Όποιος θέλει να το κατεβάσει μπορεί να πάει στο βέλος πάνω δεξιά να πατήσει εκεί και έπειτα όταν ανοίξει το pdf αριστερά πάνω να πατήσει στο κάθετο βελάκι) 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το Ισραήλ στην κόψη του ξυραφιού;*

0

Συνέντευξη του Ιλάν Παππέ στον Κρις Χέτζες

Παρά την στρατιωτική υπεροχή που εξακολουθεί να έχει το Ισραήλ απέναντι στους περιφερειακούς αντιπάλους του, βρίσκεται άραγε η σιωνιστική οντότητα στο πιο ευάλωτο σημείο της ιστορίας της; Και το σημαντικότερο: μπορεί να αντέξει μακροπρόθεσμα το ίδιο το εγχείρημα του εβραϊκού κράτους;

Παρά την αποθάρρυνση και την καταστροφή που έχει προκαλέσει η διετής γενοκτονική εκστρατεία του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων, το ίδιο το Ισραήλ φαίνεται να βρίσκεται στο πιο αδύναμο σημείο της σύντομης ιστορίας του.

Στο νέο του βιβλίο, Israel on the Brink, ο καταξιωμένος Ισραηλινός ιστορικός Ιλάν Παππέ (Ilan Pappé) υποστηρίζει ότι η τρέχουσα πορεία του Ισραήλ δεν είναι βιώσιμη. Ο συνδυασμός εσωτερικών, πολιτικών, στρατιωτικών και διεθνών πιέσεων, γράφει, θα συνεχίσει να αποσταθεροποιεί το κράτος.

Ο Παππέ επισημαίνει: «Μια πιθανή κατάρρευση του Ισραήλ θα μπορούσε να μοιάζει είτε με το τέλος του Νοτίου Βιετνάμ, δηλαδή με την πλήρη εξαφάνιση ενός κράτους, είτε με τη Νότια Αφρική, δηλαδή με την πτώση ενός συγκεκριμένου ιδεολογικού καθεστώτος και την αντικατάστασή του από ένα άλλο. Πιστεύω ότι, στην περίπτωση του Ισραήλ, στοιχεία και των δύο σεναρίων θα εκτυλιχθούν νωρίτερα απ’ ό,τι μπορούμε να φανταστούμε ή να προετοιμαστούμε.»

Οι Χέτζες και Παππέ εξετάζουν τη διαδρομή που έχει ακολουθήσει το Ισραήλ για να φτάσει σε αυτό το σημείο —μια πορεία που χαρακτηρίζεται από ακραίο θρησκευτικό φανατισμό, ο οποίος εκφράζεται με μορφές όπως ο Μπενιαμίν Νετανιάχου και ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ στα υψηλότερα κυβερνητικά κλιμάκια— και συζητούν πώς προδιαγράφεται το μέλλον τόσο για το ίδιο το Ισραήλ όσο και για τον κατεστραμμένο παλαιστινιακό λαό.

Η συνέντευξη βρίσκεται στη διεύθυνση https://youtu.be/CGKAeiBOAiA

Το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της συνέντευξης: 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο πόλεμος θα είναι μακρύς

0

Το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου , μετά την λήξη στις 02/07/2025 του δεύτερου γύρου των συνομιλιών ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία στην Κωνσταντινούπολη, ο Ντμίτρι Τρένιν, Διευθυντής του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Στρατιωτικής Οικονομίας και Στρατηγικής στην Ανώτατη Σχολή Οικονομικών, έγραψε ένα άρθρο για την Kommersant, με τίτλο «Ο Πόλεμος θα είναι Μακρύς», υποστηρίζοντας λίγο πολύ ότι με βάση τα στρατηγικά διακυβεύματα του πολέμου, οι ΗΠΑ δεν μπορούν και δεν πρόκειται να υποχωρήσουν ή να αποχωρήσουν από την Ουκρανία! Ο Τρένιν έχει ένα «βαρύ» βιογραφικό στον τομέα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής , θεωρούμενος από τους αυθεντικούς εκφραστές και συμβούλους της. Δίχως την ανάγκη να κρατά διπλωματικούς τύπους και προσχήματα, με το κείμενο που παραθέτουμε δείχνει τον ρεαλισμό με τον οποίο η ρώσικη πλευρά αντιμετωπίζει και την νέα αμερικάνικη προεδρία Τραμπ, αντίθετα με πολλούς στην Δύση ( και στην Ελλάδα) που πίστεψαν πως η αλλαγή στον Λευκό Οίκο θα προκαλέσει μια ριζική αναθεώρηση της αμερικάνικης πολιτικής έναντι της Ρωσίας στο ουκρανικό πεδίο και ….θα φέρει την ειρήνη ! Δείχνει ακριβώς το εύρος και την σημασία της αμερικανό-ρώσικης αντιπαράθεσης και την σημασία της για τους διεθνείς συσχετισμούς και την πορεία για μια γενική αναμέτρηση. Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ. Η αναδημοσίευση δεν συνιστά σε καμιά περίπτωση συμφωνία με τις απόψεις που διατυπώνονται σχετικά τα χαρακτηριστικά της ρώσικης πολιτικής και γίνεται για την ενημέρωση των αναγνωστών μας για τον τρόπο που βασικοί παράγοντες της αντιλαμβάνονται τις εξελίξεις.

Ο πόλεμος θα είναι μακρύς* του Ντμίτρι Τρένιν, 09 Ιουλίου 2025

Σχετικά με τα ενδιάμεσα αποτελέσματα της «ειδικής διπλωματικής επιχείρησης»

Ο τρόπος ομιλίας του νυν Αμερικανού προέδρου, τρόπος ομιλίας που μπορεί να χαρακτηρίζεται από ασάφεια, αμφισημία ή χρήση διφορούμενων φράσεων είναι το χαρακτηριστικό ύφος του Ντόναλντ Τραμπ. Είναι απαραίτητο να παρακολουθείται αλλά όχι να υπερεκτιμάται: ούτε προς μια περισσότερο ευνοϊκή ούτε προς μια λιγότερο ευνοϊκή για εμάς κατεύθυνση. Θα πρέπει επίσης να γίνει κατανοητό ότι ο Τραμπ δεν είναι ο «βασιλιάς» της Αμερικής και ότι η «επανάσταση Τραμπ», για την οποία γινόταν λόγος στις αρχές του έτους, φαίνεται να έχει αντικατασταθεί από την εξέλιξη του ίδιου του Τραμπ προς την κατεύθυνση της προσέγγισης με το αμερικανικό κατεστημένο.

Από αυτή τη θέση, είναι λογικό να εξετάσουμε τα ενδιάμεσα αποτελέσματα της «ειδικής διπλωματικής μας επιχείρησης» —έξι τηλεφωνικές συνομιλίες μεταξύ των προέδρων, διαπραγματεύσεις μεταξύ υπουργών Εξωτερικών και βοηθών εξωτερικής πολιτικής των αρχηγών κρατών, καθώς και επικοινωνία σε άλλα υψηλά επίπεδα.

Το θετικό μέρος περιλαμβάνει, καταρχάς, την αποκατάσταση του διαλόγου μεταξύ Ρωσίας και Ηνωμένων Πολιτειών, διάλογος ο οποίος διακόπηκε από την κυβέρνηση Τζο Μπάιντεν.

Είναι επίσης σημαντικό αυτός ο διάλογος να μην περιοριστεί στη συζήτηση για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Διαγράφονται πιθανές ευκαιρίες συνεργασίας σε διάφορους τομείς —από τη γεωπολιτική έως τις μεταφορές και τον αθλητισμό. Μέχρι στιγμής, αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, αλλά μπορεί να είναι χρήσιμο στο μέλλον. Άλλωστε, η επανάληψη του διαλόγου, πιθανότατα, δεν θα διακοπεί υπό τον Τραμπ, αν και η ένταση και ο τόνος του [διαλόγου] θα αλλάξουν .

Ο διάλογος με τις Ηνωμένες Πολιτείες οδήγησε στην επανέναρξη των διαπραγματεύσεων με την ουκρανική πλευρά στην Κωνσταντινούπολη. Οι ίδιες οι διαπραγματεύσεις δεν έχουν τώρα πολιτικό νόημα και οι ανταλλαγές αιχμαλώτων πολέμου πραγματοποιήθηκαν χωρίς αυτές. Είναι σημαντικό, ωστόσο, ότι το γεγονός της άμεσης επαφής με το Κίεβο ενίσχυσε τη βασική θέση της διπλωματίας μας σχετικά με την ετοιμότητα της Ρωσίας για μια πολιτική λύση στη σύγκρουση.

Αυτά τα αποκτήματα είναι, φυσικά, τεχνικής και τακτικής φύσης. 

Από την αρχή κιόλας, ήταν προφανές ότι δεν θα ήταν δυνατό να επιτευχθεί συμφωνία με τον Τραμπ για την Ουκρανία με όρους που θα ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις ασφαλείας της Ρωσίας.

Και φυσικά, κανείς δεν θα διαπραγματευόταν με τον Τραμπ σε βάρος της ασφάλειας της Ρωσίας. Θα ήταν επίσης αφελές να υποθέσουμε ότι ο Τραμπ θα «παραδώσει»/ «παραιτηθεί» εντελώς από την Ουκρανία, θα ενωθεί με το Κρεμλίνο εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα πάει σε μια «νέα Γιάλτα» με τη μορφή μιας ανανεωμένης Μεγάλης Τριάδας, που ήδη αποτελείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Ρωσία και την Κίνα.

Έτσι, η σελίδα έχει γυρίσει. Τι ακολουθεί; Ο Τραμπ είναι πιθανό να υπογράψει το νέο νομοσχέδιο για τις κυρώσεις, αλλά ταυτόχρονα θα δώσει στον εαυτό του την ευκαιρία να το εφαρμόσει κατά την κρίση του. Τα νέα μέτρα θα προσθέσουν αστάθεια στο παγκόσμιο εμπόριο, αλλά δεν θα έχουν αντίκτυπο στην πολιτική της Ρωσίας. Ο Τραμπ θα μεταφέρει στην Ουκρανία το υπόλοιπο των όπλων από τα «πακέτα Μπάιντεν» και, ενδεχομένως, θα αναγκαστεί να προσθέσει κάτι «δικό του», αλλά στο μέλλον, το μεγαλύτερο μέρος της στρατιωτικής βοήθειας προς το Κίεβο θα προέρχεται από την Ευρώπη ή μέσω Ευρώπης (το Βερολίνο και άλλοι θα αγοράζουν αμερικανικά συστήματα και θα τα μεταβιβάζουν στους Ουκρανούς). Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να μεταδίδουν στην Ουκρανία πληροφορίες που είναι κρίσιμες για την πραγματοποίηση επιθέσεων, ειδικά βαθιά μέσα στο έδαφος της Ρωσίας.

Ο πόλεμος δεν θα τελειώσει το 2025. Δεν θα τελειώσει μετά το τέλος των εχθροπραξιών στην Ουκρανία.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η τρέχουσα σύγκρουση δεν αφορά την Ουκρανία αυτή καθαυτή.

Αυτός είναι (μέχρι στιγμής) ένας πόλεμος δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας. Και αυτή η αντιπαράθεση από μόνη της αποτελεί μέρος του παγκόσμιου πολέμου που ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη, στον οποίο η Δύση αγωνίζεται για να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία. Αυτός ο πόλεμος θα είναι μακρύς και οι Ηνωμένες Πολιτείες —με ή χωρίς τον Τραμπ— θα παραμείνουν αντίπαλός μας. Αυτό που διακυβεύεται για εμάς σε αυτή τη μάχη δεν είναι το καθεστώς της Ουκρανίας, αλλά η ύπαρξη της Ρωσίας. 

Σημειώσεις

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 09/07/2025 στον ιστότοπο Kommersant με τίτλο «Война будет долгой» στη διεύθυνση … https://www.kommersant.ru/doc/7872458.

Εμείς το πήραμε από το … https://karlof1.substack.com/p/whos-unhappy-putin-or-trump

Ο Ντμίτρι Τρένιν είναι μέλος του Συμβουλίου Εξωτερικής και Αμυντικής Πολιτικής της Ρωσίας (Russia's Foreign and Defence Policy Council).

Ακαδημαϊκός Επόπτης του Ινστιτούτου Παγκόσμιας Στρατιωτικής Οικονομίας και Στρατηγικής στο Εθνικό Ερευνητικό Πανεπιστήμιο – Ανώτατη Σχολή Οικονομικών Επιστημών.

Μέλος της ρωσικής δεξαμενής σκέψης Ρωσικό Συμβούλιο Διεθνών Υποθέσεων (RIAC, Russian International Affairs Council).

Διετέλεσε Επικεφαλής του επιστημονικού συμβουλίου, επικεφαλής ερευνητής και πρόεδρος του προγράμματος Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας του Κέντρου Carnegie Μόσχας (Carnegie Moscow Center), μιας ρωσικής δεξαμενής σκέψης.

Απόφοιτος του Στρατιωτικού Ινστιτούτου (νυν Στρατιωτικό Πανεπιστήμιο) στη Μόσχα. Κατέχει διδακτορικό στην Ιστορία.

Ανώτερος Λέκτορας στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο. Μέλος της αντιπροσωπείας στις συνομιλίες της Γενεύης για τα πυρηνικά και διαστημικά όπλα. Ανώτερος ερευνητής στο Κολλέγιο Άμυνας του ΝΑΤΟ και συνεργάτης στο Ινστιτούτο Ευρώπης της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.

Πρώην συνταγματάρχης της ρωσικής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών υπηρέτησε στις σοβιετικές και ρωσικές ένοπλες δυνάμεις από το 1972 έως το 1993.

Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.

Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το «χάος» της διανομής βοήθειας στη Γάζα δεν είναι συστημική αποτυχία. Το σύστημα είναι σχεδιασμένο να αποτυγχάνει*

0

Σύμφωνα με το Γραφείο Τύπου της κυβέρνησης της Γάζας, οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 102 Παλαιστίνιους και έχουν τραυματίσει σχεδόν 500 σε αμερικανοϊσραηλινούς χώρους παροχής βοήθειας που διαχειρίζεται το λεγόμενο Ανθρωπιστικό Ίδρυμα για τη Γάζα (GHF) από την έναρξή του στις 27 Μαΐου.

Αυτές οι περιοχές περιγράφονται όλο και πιο συχνά ως «παγίδες θανάτου», με σκηνές που θυμίζουν πεινασμένους πολίτες που στοιβάζονται «σαν ζώα σε μαντριά».

Τα σημεία διανομής βοήθειας, που έχουν δημιουργηθεί χωρίς ανεξάρτητη εποπτεία, έχουν επικριθεί ότι μετατρέπουν την ανθρωπιστική βοήθεια σε μηχανισμό μαζικών δολοφονιών.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι 14 λόγοι για τους οποίους οι δασμοί δεν θα επαναφέρουν την παραγωγή στις ΗΠΑ

0

Πολλά γράφονται για τους λόγους και την αποτελεσματικότητα της πολιτικής για τους δασμούς που επέβαλε ο Τραμπ στις εισαγωγές προϊόντων στις ΗΠΑ. Ο Molson Hart είναι ιδρυτής και πρόεδρος της Viahart μιας εταιρίας που ειδικεύεται στην κατασκευή και πώληση εκπαιδευτικών παιγνιδιών. Η Viahart είναι γνωστή για το εκπαιδευτικό παιγνίδι Brainflakes και τα λούτρινα παιγνίδια TigerHart. Ο Molson Hart συνηθίζει να αρθρογραφεί στο προσωπικό του ιστολόγιο (https://www.molsonhart.com/blog) και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για διάφορα θέματα. Στο συγκριμένο άρθρο σαν Αμερικανός καπιταλιστής παρουσιάζει τις αντιρρήσεις του για τους δασμούς, εξηγώντας με τον απαραίτητο κυνισμό σχετικά με την ζωντανή εργασία, τους λόγους που αυτοί δεν θα πετύχουν να λειτουργήσουν ως προς την επαναφορά βιομηχανιών μεταποίησης στις ΗΠΑ. Παραθέτουμε το τμήμα του άρθρου στο οποίο απαριθμούνται αυτοί οι λόγοι, θεωρώντας πως βοηθάνε τον αναγνώστη να πάρει μια εικόνα της κατάστασης που επικρατεί στην μεταποίηση στις ΗΠΑ, τις διαφωνίες και αντιθέσεις που έχουν προκύψει εντός της αμερικάνικης αστικής τάξης και των αντιφάσεων της πολιτικής Τραμπ για τους δασμούς.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Απελευθέρωση της Γάζας» ... από τους Παλαιστίνιους*

0

Της Caitlin Johnstone, 31 Μαρτίου 2025

Το να λες στους ανθρώπους ότι μπορούν να φύγουν ή διαφορετικά να πεθάνουν από την πείνα είναι ισοδύναμο με το να τους αναγκάζεις να φύγουν με την απειλή όπλου.

Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου συνεχίζει να επιμένει ότι το Ισραήλ θα υλοποιήσει τα σχέδια του Τραμπ για εθνοκάθαρση στη Γάζα, λέγοντας τα εξής[1] την Κυριακή [30/03/2025] σχετικά με το «τελικό στάδιο» της ατζέντας του:

«Η Χαμάς θα καταθέσει τα όπλα της. Θα επιτραπεί στους ηγέτες της να φύγουν. Θα φροντίσουμε για τη γενική ασφάλεια στη Λωρίδα της Γάζας και θα επιτρέψουμε την υλοποίηση του σχεδίου Τραμπ για εθελοντική μετανάστευση. Αυτό είναι το σχέδιο. Δεν το κρύβουμε και είμαστε έτοιμοι να το συζητήσουμε ανά πάσα στιγμή».

Η υπαινικτική αναφορά του Νετανιάχου, ότι στο σχέδιο του Τραμπ για τη μετανάστευση των Παλαιστινίων από τη Γάζα [η μετανάστευση] θα είναι «εθελοντική», είναι παραπλανητική με δύο διαφορετικούς τρόπους.

Πρώτον, είναι χλευασμός να καθιστάς σκόπιμα[2] και συστηματικά[3] έναν τόπο ακατοίκητο[4] και στη συνέχεια να ισχυρίζεται ότι όποιος φεύγει από αυτόν τον τόπο θα φεύγει οικειοθελώς.

Οι ισραηλινοί αρμόδιοι των δημοσίων σχέσεων που προσπαθούν να προλάβουν την αρνητική δημοσιότητα δημοσιοποιώντας μια ευνοϊκή ερμηνεία των λόγων ή των πράξεων προωθούν[5] αυτό το αφήγημα από τις πρώτες μέρες της βίαιης επίθεσης και [αυτό το αφήγημα] είναι προφανώς ψευδές. Το να λες στους ανθρώπους ότι μπορούν να φύγουν ή να πεθάνουν από την πείνα είναι ισοδύναμο με το να τους αναγκάζεις να φύγουν με την απειλή όπλου.

Δεύτερον, το σχέδιο του Τραμπ για την εθνοκάθαρση της Γάζας δεν είναι «εθελοντικό» όπως παρουσιάζεται. Ο Τραμπ έχει πει ρητά ότι «όλοι»[6] οι Παλαιστίνιοι θα απομακρυνθούν από τον θύλακα και δεν θα τους επιτραπεί να επιστρέψουν[7], πράγμα που φυσικά σημαίνει αναγκαστικά ότι όποιος θέλει να μείνει δεν θα του επιτραπεί.

Ο Νετανιάχου λέει ότι θέλει να υλοποιήσει το σχέδιο του Τραμπ, και το σχέδιο του Τραμπ είναι η βίαιη εθνοκάθαρση.

Ένα μέλος της Κνεσέτ από το κόμμα Λικούντ του Νετανιάχου, ο Αμίτ Χαλέβι (Amit Halevi), μόλις μίλησε στο ισραηλινό ραδιόφωνο λέγοντας[8] ότι το σχέδιο είναι «να καταλάβουμε το έδαφος για να το καθαρίσουμε από τον εχθρό», προσθέτοντας ότι το Ισραήλ πρέπει «να επιστρέψει μόνιμα στη Γάζα και να ελέγξει αυτόν τον χώρο, επειδή είναι μέρος της πατρίδας μας».

Δηλαδή, πόσο πιο σαφείς πρέπει να είναι;

Όταν οι απολογητές του Ισραήλ απαντούν στα συνθήματα «Ελευθερώστε τη Γάζα» με το «Ελευθερώστε τη Γάζα από τη Χαμάς», αυτό που πραγματικά εννοούν είναι «Ελευθερώστε τη Γάζα από όλους τους Παλαιστίνιους».

Η ατζέντα που επευφημούν/υποστηρίζουν δεν έχει τελικά καμία σχέση με τη Χαμάς —πρόκειται για την εκκαθάριση μιας παλαιστινιακής περιοχής από τους Παλαιστίνιους και την αντικατάστασή τους με Ισραηλινούς Εβραίους. Πρόκειται για μια ακόμη ισραηλινή αρπαγή γης και μια ακόμη προσπάθεια εξόντωσης των Παλαιστινίων από την ιστορική τους πατρίδα.

Αν αυτό αφορούσε πραγματικά την απελευθέρωση των Παλαιστινίων από τη Χαμάς, τότε γιατί το Ισραήλ εκμεταλλεύεται επίσης αυτή την πολιτική στιγμή για να προωθήσει σχέδια εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη, όπου δεν κυβερνά η Χαμάς;

Ο υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ (Israel Katz) έχει δηλώσει[9] για την κατεχόμενη Δυτική Όχθη ότι «πρέπει να αντιμετωπίσουμε την απειλή όπως ακριβώς αντιμετωπίζουμε την τρομοκρατική υποδομή στη Γάζα», και το σύνολο των ακολουθούμενων τακτικών στη Γάζα χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο εκεί [στη Δυτική Όχθη].

Δεκάδες χιλιάδες έχουν εκτοπιστεί[10] καθώς ο προσφυγικός καταυλισμός της Τζενίν (Jenin) έχει καταστεί ακατοίκητος[11] στο πλαίσιο μιας επιθετικής ισραηλινής εκστρατείας βομβαρδισμών[12], με εκατοντάδες σπίτια[13] να έχουν καταστραφεί —όχι για να καταπολεμηθεί η Χαμάς, αλλά για να απαλλαγούν από τους Παλαιστίνιους.

Γιατί περί αυτού πρόκειται, αυτό είναι το μόνο που έχει σημασία. 

Ο δυτικός Τύπος καλύπτει εμμονικά το γεγονός ότι ορισμένοι διαδηλωτές στη Γάζα[14] εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους για τη Χαμάς, ενώ τα ίδια μέσα ενημέρωσης εδώ και ενάμιση χρόνο αγνοούν εκατομμύρια διαδηλωτές κατά της γενοκτονίας σε όλο τον κόσμο και καλύπτουν τις μαζικές θηριωδίες/φρικαλεότητες του Ισραήλ στη Γάζα.

«Κοιτάξτε!» μας λένε. «Αυτές οι διαδηλώσεις αποδεικνύουν ότι ο λαός της Γάζας θέλει να απαλλαγεί από τη Χαμάς! Αυτό δικαιολογεί όλα όσα κάνουν το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του!»

Αλλά, και πάλι, οι ενέργειες του Ισραήλ δεν έχουν καμία σχέση με τη Χαμάς. Η Χαμάς δεν είναι ο λόγος, είναι η δικαιολογία. Η δικαιολογία για να προωθηθεί μια ατζέντα που το Ισραήλ προσπαθεί να προωθήσει από τότε που υπάρχει[15] ως σύγχρονο κράτος.

Αυτό υποστηρίζουν ή προωθούν στην πραγματικότητα οι υποστηρικτές και οι υπερασπιστές του Ισραήλ. Όχι την εξάλειψη της Χαμάς και σίγουρα όχι την ελευθερία των Παλαιστινίων. Υποστηρίζουν το τέλος της ύπαρξης των Παλαιστινίων σε παλαιστινιακό έδαφος.

Όσο κι αν προσπαθούν να το ωραιοποιήσουν, αυτή είναι η θέση τους. Αυτό είναι που θέλει το Ισραήλ, επομένως η υποστήριξη των ενεργειών του Ισραήλ στη Γάζα είναι αναγκαστικά υποστήριξη των σκοπών για τους οποίους πιέζει το Ισραήλ.

Σημειώσεις

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στις 31/03/2025 στον ιστότοπο της Caitlin Johnstone με τίτλο «“Free Gaza From Hamas” Really Means “Free Gaza From All Palestinians”»

Βρίσκεται στη διεύθυνση … https://caitlinjohnstone.com.au/2025/03/31/free-gaza-from-hamas-really-means-free-gaza-from-all-palestinians/

Εμείς το πήραμε από το Consortium News όπου δημοσιεύθηκε την ίδια μέρα με τον τίτλο «‘Freeing Gaza’ … From the Palestinians» στη διεύθυνση …

https://consortiumnews.com/2025/03/31/caitlin-johnstone-freeing-gaza-from-the-palestinians/

Η Κέιτλιν Τζόνστοουν (Caitlin Johnstone) είναι δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, ζωγράφος και ποιήτρια με έδρα τη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Έχει δημοσιεύσει τα γραπτά της σε πολλά έντυπα. Γράφει για την πολιτική, την οικονομία, τα ΜΜΕ, τον φεμινισμό κ.α.

Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.

Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται.

Παραπομπές

[1] https://www.gov.il/en/pages/spoke-start300325

[2] https://www.caitlinjohnst.one/p/israel-begins-choking-gaza-again

[3] https://www.caitlinjohnst.one/p/israels-savage-destruction-of-gazas

[4] https://www.caitlinjohnst.one/p/gaza-is-deliberately-being-made-uninhabitable

[5] https://caityjohnstone.medium.com/theyre-calling-ethnic-cleansing-voluntary-migration-now-226854560807

[6] https://www.caitlinjohnst.one/p/trump-goes-all-in-on-stealing-gaza

[7] https://news.antiwar.com/2025/02/10/trump-says-no-right-of-return-for-palestinians-in-gaza-under-his-plan/

[8] https://www.jpost.com/israel-news/article-848138

[9] https://www.un.org/unispal/document/september-2024-monthly-bulletin/

[10] https://x.com/PalestineChron/status/1905941778181632241

[11] https://archive.is/T3s2g

[12] https://www.nbcnews.com/news/world/israel-drops-bombs-occupied-west-bank-fear-will-become-new-gaza-rcna195984

[13] https://www.aa.com.tr/en/middle-east/israeli-army-destroys-600-homes-in-jenin-refugee-camp-municipality/3523544

[14] https://www.dw.com/en/fact-check-were-protests-in-gaza-anti-hamas/a-72067223

[15] https://www.un.org/unispal/about-the-nakba/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο πόλεμος του Ισραήλ στη Γάζα δεν αφορά τη Χαμάς

0

Οι διαμαρτυρίες στη Γάζα που καλούν τη Χαμάς να παραιτηθεί τροφοδοτούνται από την επιθυμία για σιγουριά –ότι αν η Χαμάς απλά παραδοθεί, η γενοκτονία του Ισραήλ θα σταματήσει. Όμως η σύγκρουση του Ισραήλ με τη Γάζα δεν είναι με μια ομάδα ή με μια οργάνωση, αλλά με όλο τον πληθυσμό της. Ο λόγος είναι ότι η Γάζα είναι μια μαζική συγκέντρωση προσφύγων του 1948 και των απογόνων τους, που ποτέ δεν ξέχασαν ποιοι είναι και από πού κατάγονται. Η μικροσκοπική λωρίδα ήταν πάντα μια υπενθύμιση του γεγονότος ότι η παλαιστινιακή υπόθεση δεν λύθηκε ποτέ. Ο στόχος του Ισραήλ σχετικά με τη Γάζα ήταν πάντα να υποβάλει τον πληθυσμό της σε παθητικότητα ή να διασφαλίσει την απομάκρυνσή του εντελώς. Η στρατηγική του ήταν πάντα η μοναδική στρατηγική του Ισραήλ έναντι των Παλαιστινίων από τη δημιουργία του Ισραήλ: η δύναμη. Η δυσανάλογα επώδυνη και βάναυση δύναμη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το Βραβείο Νόμπελ της Han Kang είναι μια Κραυγή για την Παλαιστίνη*

0

του KJ Noh | 14 Οκτωβρίου 2024

Η Νοτιοκορεάτισσα μυθιστοριογράφος Χαν Κανγκ (Han Kang) κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, κερδίζοντας συγγραφείς υποψήφιους όπως ο Τόμας Πίντσον (Thomas Pynchon), ο Χαρούκι Μουρακάμι (Haruki Murakami), ο Σάλμαν Ράσντι (Salman Rushdie), ο Τζέραλντ Μορνέιν (GeraldMurnane) και το φαβορί όλων των προγνωστικών ο Κινέζος συγγραφέας Καν Ξουέ (CanXue). Η Χαν Κανγκ σοκαρίστηκε όσο κανείς άλλος όταν έλαβε το τηλεφώνημα που την ενημέρωνε ότι είχε κερδίσει. Όταν ρωτήθηκε τι θα έκανε μετά, είπε[1] ότι θα έπινε ήσυχα «ένα τσάι με τον γιο της».

 

Η Νοτιοκορεάτισσα συγγραφέας Χαν Κανγκ

Αρνήθηκε να παραχωρήσει συνέντευξη Τύπου, λέγοντας ότι «με τους πολέμους που μαίνονται μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας, Ισραήλ και Παλαιστίνης, και με τους θανάτους που αναφέρονται καθημερινά, δεν θα μπορούσε να παραχωρήσει μια πανηγυρική συνέντευξη Τύπου. Ζήτησε κατανόηση στο συγκεκριμένο ζήτημα».

Μία λαμπρή συγγραφέας με δυνατή γραφή, αλλά ξεκάθαρα μια λογοτέχνιδα που κανείς δεν περίμενε να νικήσει[2] στην κούρσα, η απροσδόκητη βράβευση της Χαν Κανγκ είναι όσο πιο κοντά θα μπορούσε να φτάσει η επιτροπή απονομής των βραβείων Νόμπελ στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Παλαιστινίων. Η ίδια η Χαν Κανγκ δεν είχε αναφερθεί στην Παλαιστίνη μέχρι την πρόσφατη βράβευσή της με το Νόμπελ. Είναι όμως ξεκάθαρο ότι η βράβευσή της αποτελεί αντανάκλαση της τρέχουσας ιστορικής στιγμής.

Φυσικά, δεν μπορούμε να υποθέσουμε ποια είναι η θέση της Επιτροπής Νόμπελ για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ασφαλώς, η Επιτροπή θα είχε σταυρωθεί από τις θεσμικές δυνάμεις αν είχε απονείμει το βραβείο σε έναν/μία άξιο-α συγγραφέα ή ποιητή-τρια από την Παλαιστίνη· ούτε θα μπορούσε να διακινδυνεύσει μια αναβίωση της δημόσιας καταγγελίας[3] της δυτικής βαρβαρότητας και υποκρισίας από τον Χάρολντ Πίντερ.

Τα βραβεία Νόμπελ όμωςείναι πάντα πολιτικές δηλώσεις, τοποθετημένες στην πολιτική στιγμή, και είναι αδιανόητο ότισε ένα σκηνικό ζωντανής μετάδοσης της γενοκτονίας και της καθημερινής θηριωδίας αυτή η γενοκτονία των Παλαιστινίων θα ήταν δυνατό να μην υπάρχει στο νου ή να αγνοηθεί στις διαβουλεύσεις της Επιτροπής.

Η απονομή του βραβείου Νόμπελ στην Χαν Κανγκ είναι αυτή η έμμεση αναγνώριση. Η ουσία είναι ότι είναι η μόνη σύγχρονη συγγραφέας που είναι αφιερωμένη στο να παρακολουθεί και να καταγράφει τη φρίκη της ιστορικής θηριωδίας και της μαζικής σφαγής που έχουν διαπράξει οι ιμπεριαλιστικές (Imperial) δυνάμεις και οι κουίσλινγκς τους.

Η επιτροπή Νόμπελ[4] το υπονοεί αυτό επαινώντας την «γιατην έντονη ποιητική της πρόζα που αντιμετωπίζει τα ιστορικά τραύματα και εκθέτει την ευθραυστότητα της ανθρώπινης ζωής» και χαρακτηρίζει το έργο της ως «λογοτεχνία μαρτύρων», «μια προσευχή που απευθύνεται στους νεκρούς» και ως έργα τέχνης του πένθους που επιδιώκουν να αποτρέψουν τη διαγραφή (erasure).

Ο απόηχος της Παλαιστίνης υπάρχει στην περιγραφή των σημαντικότερων έργων της:

Στο Human Acts ("The BoyisComing"), έγραψε για τις επιπτώσεις των σφαγών αμάχων στην πόλη Γκουάνγκτζου (Gwangju)[5] που έγιναν με το πράσινο φως των ΗΠΑ από μια στρατιωτική δικτατορία των συνεργατών των κατοχικών δυνάμεων των ΗΠΑ.

Εκείνη την εποχή, οι ΗΠΑ δεν ήθελαν να επαναληφθεί[6] η πτώση του Σάχη του Ιράν, όπου η λαϊκή διαμαρτυρία ανέτρεψε έναν δικτάτορα συνεργάτη των κατοχικών δυνάμεων των ΗΠΑ. Αντίθετα, η κυβέρνηση Κάρτερ ενέκρινε[7] την ανάπτυξη νοτιοκορεατικών στρατευμάτων (τότε υπό τον πλήρη επιχειρησιακό έλεγχο των ΗΠΑ) για να πυροβολήσουν και να σφάξουν φοιτητές και πολίτες που διαμαρτύρονταν για το πρόσφατο στρατιωτικό πραξικόπημα που υποστηριζόταν από τις ΗΠΑ.

Και ακριβώς όπως τώρα, οι ΗΠΑ παρουσίασαν τον εαυτό τους ως ένα δύσμοιρο θεατή στη μαζική δολοφονία, εμπλεκόμενο αλλά ανίκανο να την αποτρέψει, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο υπογράφων και ο αυτουργός των σφαγών.

Ο Τιμ Σόροκ (TimShorrock) κατέγραψε με σαφήνεια τη διγλωσσία:

«Το Γκουάνγκτζου ήταν μια ανείπωτη τραγωδία που κανείς δεν περίμενε να συμβεί», είπε. «Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ συνεχίζει να πιστεύει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν ηθική ευθύνη για ό,τι συνέβη στο Γκουάνγκτζου», πρόσθεσε.

Το βιβλίο της Χαν Κανγκ δεν μπαίνει στον κόπο να κατηγορήσει τις ΗΠΑ: το βιβλίο της δεν είναι πολιτικό φυλλάδιο, και οι περισσότεροι άνθρωποι στη Νότια Κορέα γνωρίζουν αυτά τα γεγονότα από την καλή και από την ανάποδη. Αντίθετα, επαναφέρει στη ζωή τον ανθρώπινο πόνο αυτής της σφαγής από τη σκοπιά πολλών χαρακτήρων: των πενθούντων, των νεκρών, των βασανισμένων, των αντιστεκόμενων, των ζώντων ενόχων —συμπεριλαμβανομένου του εαυτού της.

Ξεκινώντας με ένα σωρό από εκατοντάδες πτώματα σε αποσύνθεση σε ένα πρόχειρο νεκροτομείο, το οποίο φροντίζει με εξαιρετική φροντίδα ένα νεαρό αγόρι, ο Ντουν Χο (Dong Ho), η Χαν Κανγκ μας δείχνει τι μυρίζει και τι αισθάνεται κανείς όταν έρχεται σε επαφή με μια αφιλτράριστη σφαγή. Ο Ντουν Χο στην πραγματικότητα παίρνει τη θέση ενός πραγματικού προσώπου, του Μουν Τζε-Χάκε (Moon Jae-Hak), ενός μαθητή λυκείου που σκοτώθηκε από πυροβολισμό στο Γκουάνγκτζου. Η Χαν Κανγκ αποκαλύπτει ότι ο Ντουν Χο/Τζε-Χάκε είχε μετακομίσει στο δωμάτιο του σπιτιού που η ίδια η Χαν Κανγκ είχε εκκενώσει 4 μήνες νωρίτερα, καθώς η οικογένειά της απρόσμενα μετακόμισε από την πόλη Γκουάνγκτζου. Είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν ήταν η μοίρα, η ίδια η Χαν Κανγκ θα μπορούσε πολύ εύκολα να ήταν εκείνο το νεκρό παιδί: Ο Ντουν Χο παίρνει τη θέση τόσο του Τζε-Χάκε όσο και της Χαν Καν. Αυτή η αλληγορία γίνεται προφανής καθώς ο Ντουν Χο επιζεί από μια πρώτη συμπλοκή, το σκάει από έναν πυροβολισμό, ενώ ο σύντροφός του σκοτώνεται. Η Χαν Κανγκ γράφει:

Θα το είχα σκάσει... θα είχες φύγει. Ακόμα κι αν ήταν ένας από τους αδερφούς σου, ο πατέρας σου, η μητέρα σου, πάλι θα είχες φύγει... Δεν θα υπάρξει συγχώρεση. Κοιτάς μέσα στα μάτια του, που αποφεύγουν το θέαμα που απλώνεται μπροστά τους σαν να είναι το πιο φρικτό πράγμα σε ολάκερο τον κόσμο. Δεν θα υπάρξει συγχώρεση. Τουλάχιστον για μένα.

Ίσως να μην είναι εφικτό να συγχωρέσει στον εαυτό της για την επιβίωσή της, και η Χαν Κανγκ δεν το επιχειρεί.

Δεν είσαι σαν εμένα… Πιστεύεις σε ένα θεϊκό ον, και σε αυτό που ονομάζουμε ανθρωπότητα. Ποτέ δεν κατάφερες να με κερδίσεις… Δεν θα μπορούσα καν να τελειώσω την προσευχή χωρίς να στεγνώσουν τα λόγια στο λαιμό μου. Συγχώρεσέ μας τα παραπτώματα μας, όπως κι εμείς συγχωρούμε εκείνους που αμαρτάνουν εναντίον μας. Δεν συγχωρώ κανέναν, και κανείς δεν συγχωρεί εμένα.

Απλώς αναφέρει:

Θυμάμαι ακόμα τη στιγμή που το βλέμμα μου έπεσε πάνω στο ακρωτηριασμένο πρόσωπο μιας νεαρής γυναίκας, τα χαρακτηριστικά της οποίας είχαν κοπεί με ξιφολόγχη. Αθόρυβα, και χωρίς φασαρία, κάτι τρυφερό βαθιά μέσα μου έσπασε. Κάτι που, μέχρι τότε, δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπήρχε.

Και θρηνεί αυτό που δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο θρήνου (the unmournable):

Αφότου πέθανες, δεν μπόρεσα να κάνω κηδεία, Έτσι αυτά τα μάτια που κάποτε σε αντίκριζαν έγιναν ιερός χώρος. Αυτά τα αυτιά που κάποτε άκουγαν τη φωνή σου έγιναν ιερός χώρος. Αυτοί οι πνεύμονες που κάποτε εισέπνεαν την ανάσα σου έγιναν ιερός χώρος... Αφότου πέθανες δεν μπόρεσα να κάνω κηδεία. Και έτσι η ζωή μου έγινε κηδεία.

Και καταγγέλλει, αυτό που εύκολα θα μπορούσε να είναι απόηχος του σημερινού ισραηλινού δόγματος «Αμαλέκ»:

Εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποίησα για ποιον σκοπό γινόταν όλο αυτό. Τα λόγια που αυτά τα βασανιστήρια και η λιμοκτονία είχαν σκοπό να προκαλέσουν. Θα σας κάνουμε να συνειδητοποιήσετε πόσο γελοίοι ήσασταν όλοι σας...Θα σας αποδείξουμε ότι δεν είστε τίποτα άλλο παρά σιχαμένα βρομερά κορμιά. Ότι δεν είστε κάτι καλύτερο από τα κουφάρια των πεινασμένων ζώων.

Σε ένα άλλο μυθιστόρημα, στο I do not part("I won't say farewell"· "ImpossiblePartings"), η Χαν Κανγκ αφηγείται την ιστορία εκείνων που χάθηκαν, εξαφανίστηκαν, θάφτηκαν, χωρίς αποχαιρετισμό. Ο τίτλος είναι ένα μήνυμα σε εκείνους που εξαφανίστηκαν, πέθαναν κάτω από τα συντρίμμια ή αφανίστηκαν σε ομαδικούς τάφους χωρίς ούτε ένα αντίο, μια πεισματική διαβεβαίωση ότι δεν θα χαθούν, δεν θα εγκαταλειφθούν, δεν θα ξεχαστούν.

Αντλώντας από μια εικόνα από ένα επίμονο όνειρο, και από μια ατάκα από ένα ποπ τραγούδι[8] που ακούγεται από ένα ταξί, αφηγείται την ιστορία της υποκινούμενης από τις ΗΠΑ γενοκτονίας στο νησί Τζετζού (Jeju)[9] το 1948, όπου το 20% του πληθυσμού εξοντώθηκε, βομβαρδίστηκε, σφαγιάστηκε, πέθανε από την πείνα υπό τις διαταγές της αμερικανικής στρατιωτικής κυβέρνησης στην Κορέα. Είναι η Γάζα —με χιόνι:

Ακόμα και τα νήπια;

Ναι, γιατί ο στόχος ήταν ο ολοκληρωτικός αφανισμός.

Μετά την παράδοση/συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ πήραν τη θέση του θεματοφύλακα στη μετα-αποικιακή Κορέα. Στις 15 Αυγούστου 1945, ο λαός της Κορέας κήρυξε την απελευθέρωση και την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, ενός απελευθερωμένου σοσιαλιστικού κράτους που αποτελείτο από χιλιάδες αυτοοργανωμένες εργατικές και αγροτικές συλλογικότητες. Η ΕΣΣΔ ήταν υποστηρικτική, αλλά οι ΗΠΑ κήρυξαν τον πόλεμο σε αυτές τις συλλογικότητες, απαγόρευσαν τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας, επέβαλαν μια ψηφοφορία στον Νότο ενάντια στη θέληση των Κορεατών που δεν ήθελαν μια διαιρεμένη χώρα, και εξαπέλυσαν μια εκστρατεία πολιτικής δολοφονίας εναντίον όσων αντιτάχθηκαν ή αντιστάθηκαν σε αυτό. Το νησί Τζετζού ήταν ένα από τα μέρη όπου η σφαγή πήρε γενοκτονικές διαστάσεις, πριν κορυφωθεί στην πλήρους κλίμακας πανκτονία[10] του πολέμου της Κορέας. Αυτή η γενοκτονία συγκαλύφθηκε και διαγράφηκε για μισό αιώνα, τότε που δεν επιτρεπόταν ούτε ένας ψίθυρος αλήθειας. Για αυτό το λόγο, η Χαν Κανγκ χρησιμοποιεί ξανά και ξανά τη μεταφορική έκφραση του χιονιού:

«Ένα σύνολο από σαράντα σπίτια, πάνω-κάτω, βρισκόταν στην άλλη πλευρά, και όταν βγήκαν οι εντολές εκκένωσης το 1948, πυρπολήθηκαν όλα, οι άνθρωποι μέσα σ' αυτά σφαγιάστηκαν, το χωριό κάηκε.

Μου μίλησε για το πώς, όταν ήταν μικρή, στρατιώτες και αστυνομικοί είχαν δολοφονήσει τους πάντες στο χωριό της...

Την επόμενη μέρα, έχοντας ακούσει τα νέα, οι αδελφές επέστρεψαν στο χωριό και περιπλανήθηκαν στο χώρο του δημοτικού σχολείου, όλο το απόγευμα, αναζητώντας τα πτώματα του πατέρα και της μητέρας τους, του μεγαλύτερου αδελφού τους και της οκτάχρονης αδελφής τους. Κοίταξαν τα σώματα που είχαν πέσει με κάθε τρόπο το ένα πάνω στο άλλο και διαπίστωσαν ότι, κατά τη διάρκεια της νύχτας, ένα λεπτό στρώμα χιονιού είχε καλύψει και είχε παγώσει πάνω σε κάθε πρόσωπο. Δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν κανέναν λόγω του χιονιού, και επειδή η θεία μου δεν μπορούσε να το απομακρύνει με γυμνά χέρια, χρησιμοποίησε ένα μαντήλι για να σκουπίσει το κάθε πρόσωπο...».

Το χιόνι, για την Χαν Κανγκ «είναι σιωπή». Η βροχή, λέει, «μια τιμωρία»[11].

Γίνονται θέμα στα βιβλία της: ο καθαρισμός των σωμάτων, το σκούπισμα του αίματος και του χιονιού με ακρίβεια, για να δει τα πράγματα καθαρά, η προσπάθεια ανάκτησης κάποιας αξιοπρέπειας και αλήθειας, όσο τραγικά επώδυνη κι αν είναι. Το ίδιο το βιβλίο είναι μια ανασκαφή —μια σκυταλοδρομία, όπως το έθεσε η ίδια— που περνάει μέσα από τρεις γυναικείους χαρακτήρες, που ο καθένας σκάβει πιο βαθιά μέσα στην οδυνηρή/ψυχοφθόρα αλήθεια —«στον πάτο του ωκεανού» της φρίκης.

Το χιόνι που έπεσε πάνω σε αυτό το νησί, αλλά και σε άλλα αρχαία, μακρινά μέρη, θα μπορούσε όλο μαζί να έχει συμπυκνωθεί μέσα σε αυτά τα σύννεφα. Όταν, σε ηλικία πέντε ετών, άπλωσα το χέρι μου για να αγγίξω το πρώτο μου χιόνι στο G[Gwangju]—, και όταν, στα τριάντα, βρέθηκα σε μια ξαφνική βροχή που με άφησε μούσκεμα καθώς έκανα ποδήλατο κατά μήκος της όχθης του ποταμού στη Σεούλ, όταν το χιόνι κάλυψε τα πρόσωπα των εκατοντάδων παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων στην αυλή του σχολείου εδώ στο Τζετζού πριν από εβδομήντα χρόνια. ... ποιος μπορεί να πει ότι αυτές οι σταγόνες βροχής και οι θρυμματισμένοι κρύσταλλοι χιονιού και τα λεπτά στρώματα αιματοβαμμένου πάγου δεν είναι ένα και το αυτό, ότι το χιόνι που πέφτει τώρα πάνω μου δεν είναι το ίδιο αυτό το νερό;

Καθώς αποκαλύπτει —όπως «μια δύσκολη εργασία για το σπίτι»— τη σφαγή των ατόμων που είχαν σχέση με την Οργάνωση Bodo[12], τις σφαγές στο Τζετζού, στο Βιετνάμ, στην Γκουάνγκτζου, προσπαθεί να τις συνδέσει όλες με ένα αδιάσπαστο νήμα χρησιμοποιώντας «ένα εξαιρετικά δύσκολο εργαλείο» ("animpossible tool”) —το σθένος της γραφής της[13]— που διακατέχεται από την «πολύ έντονη, ανεξάντλητη αγάπη» και την επίμονη άρνηση να στρέψει αλλού το βλέμμα της:

Η Χαν Κανγκ θυμάται τον πολύ νεαρό εαυτό της όταν για πρώτη φορά πληροφορήθηκε τις φρικαλεότητες από ένα εμπιστευτικό φυλλάδιο/βιβλιαράκι, και διαμόρφωσε έτσι το ερώτημα στο οποίο επικεντρώνεται το γράψιμό της:

Αφού διακινήθηκε/κυκλοφόρησε στους ενήλικες, κρατήθηκε κρυμμένο σε μια βιβλιοθήκη, με τη ράχη στραμμένη προς τα πίσω. Το άνοιξα άθελά μου, χωρίς να έχω ιδέα τι περιείχε.

Ήμουν πολύ νέα για να ξέρω πώς να λάβω την απόδειξη της πολύ μεγάλης βίας που περιέχονταν σε αυτές τις σελίδες.

Πώς μπορούν οι άνθρωποι να κάνουν τέτοια πράγματα ο ένας στον άλλον;

Αμέσως μετά από αυτό το πρώτο ερώτημα, ακολούθησε γρήγορα ένα άλλο: τι μπορούμε να κάνουμε μπροστά σε μια τέτοια βία;».

Το ερώτημα της Χαν Κανγκ είναι το ερώτημα που πρέπει να μας κινητοποιεί όλους, καθώς συνειδητοποιούμε και εμείς τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει κάτω από τα αυτοκρατορικά (imperial) αποικιοκρατικά καθεστώτα.

Κανείς μας δεν μπορεί να παραβλέπει/ να αδιαφορεί (unsee) για αυτό που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Οι Γάλλοι έχουν την κατάλληλη διατύπωση:

Noussommesentraind'assister à ungenocide: γινόμαστε μάρτυρες —δηλαδή, βοηθάμε, κατά κάποιο τρόπο— γενοκτονίας. Όπως το θέτει ο Τζέισον Χίκελ (JasonHickel):

Οι εικόνες που βλέπω καθημερινά από τη Γάζα —κομματιασμένα παιδιά, σωροί από μπλεγμένα πτώματα, απανθρωποποίηση σε στρατόπεδα βασανιστηρίων, άνθρωποι να καίγονται ζωντανοί— είναι ίδιες και απαράλλακτες, από πλευράς ηθικής, με τις εικόνες που έχω δει στα μουσεία του Ολοκαυτώματος. Το απόλυτο κακό σε τρομακτική κλίμακα.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Ο καθένας μας πρέπει να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα ατομικά και συλλογικά και όλοι μας, από κοινού, πρέπει να αναλάβουμε δράση. Κανείς μας δεν θα συγχωρεθεί αν στρέψει αλλού το βλέμμα του.



Σημειώσεις

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 14/10/2024 στον ιστότοπο τουKorea Policy Institute (KPI)με τίτλο «Han Kang's Nobel Prize Award is a Cry for Palestine». Βρίσκεται στη διεύθυνση … https://www.kpolicy.org/post/han-kang-s-nobel-prize-award-is-a-cry-for-palestine.

Συγγραφέας του άρθρου είναι ο K. J. Noh. Ο Noh είναι ερευνητής και ακτιβιστής για την ειρήνη και επικεντρώνεται σε θέματα γεωπολιτικής της ασιατικής ηπείρου. Γράφει στο Counterpunch και το Dissident Voice και δημοσιεύει ρεπορτάζ σε τοπικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Τη μετάφραση από τα αγγλικά, για λογαριασμό των Αντιγειτονιών, έκανε ο Κ.Καψ.

Η δημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με όλες τις απόψεις που διατυπώνονται.



Παραπομπές


[1]https://www.youtube.com/watch?v=cxrWN0enQwY&t=157s


[2]ΣτΜ. darkhorse :»ένας συνήθως ελάχιστα γνωστός διεκδικητής (όπως ένα άλογο κούρσας) που κάνει μια απροσδόκητα καλή εμφάνιση. Ένας υποψήφιος ή ένας ανταγωνιστής για τον οποίο ελάχιστα είναι γνωστά, αλλά ο οποίος απροσδόκητα κερδίζει ή πετυχαίνει. Ένα προηγουμένως λιγότερο γνωστό πρόσωπο που αναδεικνύεται σε μια κατάσταση, ιδίως σε έναν διαγωνισμό που περιλαμβάνει πολλούς αντιπάλους, που είναι απίθανο να πετύχει αλλά έχει μια ευκαιρία μάχης, σε αντίθεση με το αουτσάιντερ που αναμένεται να χάσει. Υπερίσχυση (νίκη) από κάποιον παίκτη που δεν περίμενε κανείς


[3]https://www.nobelprize.org/prizes/literature/2005/pinter/lecture/


[4]https://www.nobelprize.org/prizes/literature/2024/press-release/


[5]ΣτΜ. Η εξέγερση της Γκουανγκτζού, γνωστή στα κορεατικά ως 18 Μαΐου, ήταν μια σειρά διαδηλώσεων υπό την ηγεσία φοιτητών που έλαβαν χώρα στην πόλη Γκουανγκτζού της Νότιας Κορέας τον Μάιο του 1980, ενάντια στη δικτατορία του Τσουν Ντου-Χουάν (ChunDoo-hwan). Ο Τσουν ως στρατιωτικός δικτάτορας, μετά την άνοδό του στην εξουσία με πραξικόπημα στα τέλη του 1979, συνέλαβε ηγέτες της αντιπολίτευσης, έκλεισε όλα τα πανεπιστήμια, απαγόρευσε τις πολιτικές δραστηριότητες, κατέστειλε τον Τύπο και επέβαλε στρατιωτικό νόμο. Η εξέγερση καταπνίγηκε βίαια από τον στρατό της Νότιας Κορέας με την έγκριση και την υλικοτεχνική υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την κυβέρνηση Κάρτερ, που φοβήθηκαν ότι η εξέγερση θα μπορούσε να εξαπλωθεί σε άλλες πόλεις και να βάλει σε πειρασμό τη Βόρεια Κορέα να παρέμβει. Η εξέγερση ξεκίνησε όταν φοιτητές του Εθνικού Πανεπιστημίου Τσονάμ (Chonnam National University) που διαδήλωναν κατά του στρατιωτικού νόμου δέχθηκαν πυρά, σκοτώθηκαν, βιάστηκαν, ξυλοκοπήθηκαν και βασανίστηκαν από τον στρατό της Νότιας Κορέας. Ορισμένοι πολίτες της Γκουανγκτζού πήραν τα όπλα, σχημάτισαν πολιτοφυλακές και κατάφεραν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους μεγάλα τμήματα της πόλης πριν οι στρατιώτες εισέλθουν εκ νέου στην πόλη και καταστείλουν την εξέγερση. Οι μελετητές της σφαγής σήμερα υπολογίζουν τα θύματα από 600 έως 2.300. Υπό τη στρατιωτική δικτατορία του Τσουν, η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας χαρακτήρισε την εξέγερση ως «ταραχές» και ισχυρίστηκε ότι υποκινήθηκε από «κομμουνιστές συμπαθούντες και ταραξίες» που δρούσαν υπό την εντολή της κυβέρνησης της Βόρειας Κορέας.https://en.wikipedia.org/wiki/Gwangju_Uprising


[6]https://timshorrock.com/documents/


[7]https://www.thenation.com/article/world/two-days-in-may-that-shattered-korean-democracy/


[8]https://www.youtube.com/watch?v=ajgodM_hHN8


[9]ΣτΜ. Jeju – Νότια Κορέα: Ο καταραμένος παράδεισος. Άρθρο στην στήλη "Αθέατος Κόσμος" στις 25/06/2011.https://atheatoskosmosps.blogspot.com/2011/06/jeju.html


[10]ΣτΜ. omnicide := πανκτονία :» Η καταστροφή όλης της ζωής ή όλης της ανθρώπινης ζωής. Η εξαφάνιση του ανθρώπου ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης δράσης.


[11]ΣτΜ. "asentence" := πρόταση, απόφαση/γνώμη/άποψη/γνωμοδότηση, καταδίκη, ποινή, τιμωρία, ακολουθία (π.χ. νεκρώσιμη ακολουθία).


[12]ΣτΜ. Στις 27 Ιουνίου 1950 (μόλις δύο ημέρες μετά την έναρξη του πολέμου στην Κορέα) ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Σήγκμαν Ρη (Syngman Rhee)διέταξε την εκτέλεση κομμουνιστών και πιθανών συμπαθούντων που είχαν σχέση είτε με τη Λέγκα Bodo είτε με το Εργατικό Κόμμα της Νότιας Κορέας. Υπολογίζεται ότι 100.000 έως 200.000 άνθρωποι σφαγιάστηκαν σε αυτό που έγινε γνωστό ως η σφαγή της BodoLeague. Η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας κατέβαλε προσπάθειες να αποκρύψει τη σφαγή για τέσσερις δεκαετίες. Απαγόρευσε στους επιζώντες να την αποκαλύψουν, υπό την απειλή ότι θα αντιμετωπίζονταν ως συμπαθούντες τους κομμουνιστές —η δημόσια αποκάλυψη συνεπαγόταν την απειλή βασανιστηρίων και θανάτου. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990 και έπειτα, αρκετά πτώματα ανασύρθηκαν από ομαδικούς τάφους, με αποτέλεσμα να ευαισθητοποιηθεί το κοινό σχετικά με τη σφαγή. Μισό αιώνα μετά τη σφαγή, η Επιτροπή Αλήθειας και Συμφιλίωσης διερεύνησε αυτό το γεγονός μεταξύ άλλων περιστατικών που παρέμειναν σε μεγάλο βαθμό κρυμμένα από την ιστορία, σε αντίθεση με τις πολυδιαφημισμένες εκτελέσεις δεξιών της Νότιας Κορέας από του Βορειοκορεάτες.

https://www.dailymotion.com/video/x6n5goz


[13]ΣτΜ. Αδόκιμηαπόδοσηστηνελληνική γλώσσατουόρου … theflickeringheartofherlanguage.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ