Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γ.Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γ.Γ.. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

30 Μαΐου 2023

ΑΙΧΜΕΣ | Για τα έδρανα της Βουλής η είσοδος από τη Δεξίωση της Αμερικάνικης Πρεσβείας

0

Δεξίωση με 1500 καλεσμένους (διπλάσιους από πέρυσι) θα πραγματοποιήσει το βράδυ της 29ης Ιουνίου η πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα στα πλαίσια της επετείου της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας (4/7). Η ουσιαστική είδηση όμως είναι άλλη.

Ανάμεσα στους υψηλούς προσκεκλημένους του πρέσβη θα βρίσκονται οι βουλευτές των κομμάτων ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ της επόμενης Βουλής! Τέσσερις μέρες μετά τις εκλογές, πριν καλά καλά ορκιστούν βουλευτές, θα ορκιστούν να υπερασπίζονται τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή!

Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να συνεχίζεται, με το Κόσοβο στα πρόθυρα του πολέμου, η περίοδος είναι πολύ κρίσιμη για ΝΑΤΟ και ΗΠΑ. Ο Υπ. Εξ. Μπλίνκεν φρόντισε να συναντήσει Τσίπρα και Μητσοτάκη πριν τις εκλογές, ώστε να εξασφαλίσει την συνέχιση της αμερικανικής πολιτικής στη χώρα.

Σε όλη την προεκλογική περίοδο έμειναν εκτός συζήτησης τα θέματα που αφορούν την εξάρτηση της Ελλάδας από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ, η συμμετοχή της στον πόλεμο της Ουκρανίας, οι βάσεις και τα εξοπλιστικά, δηλαδή τα ιερά και όσια της αστική μας τάξης. Δεν αμφισβητούνται!

Αυτά ακριβώς πρέπει να αρνηθεί ο λαός μας! Να οικοδομήσει αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα! Να χτίσει σχέσεις αλληλεγγύης με τους γείτονες λαούς! Να γίνει αφέντης στον τόπο του! Έξω από ΝΑΤΟ και ΕΕ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

30 Νοεμβρίου 2022

«Λαϊκές Δημοκρατίες»: η ώρα της αυτοκριτικής

3
Στα τέλη Σεπτεμβρίου διεξήχθησαν τα περιβόητα "δημοψηφίσματα" στις περιφέρειες της Ουκρανίας που έχουν καταληφθεί από το ρωσικό στρατό και τους ρωσόφωνους αυτονομιστές (Ντονιέτσκ, Λουγκάνσκ, Χερσώνα, Ζαπορίζια). Βάζω τον όρο σε εισαγωγικά, γιατί όποιος παρακολούθησε στοιχειωδώς τη διαδικασία είδε ότι επρόκειτο για μια επίφαση δημοκρατίας, ακόμα και για τα συνήθη αστικοδημοκρατικά δεδομένα. Η πλειοψηφία του πληθυσμού έχει εγκαταλείψει τις περιοχές, η κάλπη κυκλοφορούσε από σπίτι σε σπίτι συνοδεία ενόπλων, ενώ ο ρωσικός στρατός ασκούσε την αναμενόμενη τρομοκρατία στα πλαίσια του κατοχικού του ρόλου. Ερώτημα ήταν η ένταξη αυτών των περιοχών στη Ρωσική Ομοσπονδία και το αποτέλεσμα ήταν συντριπτικό υπέρ του "ΝΑΙ". Με τον πλήρη έλεγχο (στρατιωτικό και οικονομικό) που είχε επιβάλει το ρωσικό κράτος στις εν λόγω επαρχίες, η εξασφάλιση του θετικού αποτελέσματος ήταν μια εύκολη υπόθεση.

Το αποτέλεσμα δεν εξέπληξε κανέναν διεθνώς. Ούτε εμάς, ούτε όμως και τους θιασώτες των λεγόμενων "Λαϊκών Δημοκρατιών" του Ντονμπάς. Αναφέρομαι σε εκείνες τις οργανώσεις (ΛΑΕ, Σύλλογος Γ. Κορδάτος, Εργατικός Αγώνας, Λαϊκή Δράση, Όμιλος Επαναστατικής Θεωρίας κ.α.) και τις "προσωπικότητες" της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς που μέχρι και πριν λίγους μήνες είχαν αναφορά στο εγχείρημα του Ντονμπάς, θεωρώντας αφενός πως βρίσκεται στην κατεύθυνση της ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού, αφετέρου σε μια σωστή "τακτική" συμμαχία με τη Ρωσία.

Δε θα κάνω εκτενή αναφορά στα μυθεύματα που καλλιεργούσαν επί χρόνια οι παραπάνω. Εξάλλου, η οργάνωσή μας έχει τοποθετηθεί αρκετές φορές πάνω στο ζήτημα. Θα αναφέρω μόνο το εξής: μια από τις τελευταίες νομοθετικές πράξεις της "ΛΔ Ντονιέτσκ" στα τέλη Μαΐου ήταν η κρατικοποίηση του εφοπλιστικού κεφαλαίου που κατασχέθηκε στο λιμάνι της Μαριούπολης. Αυτή η κίνηση αναζωπύρωσε τις αυταπάτες και προβλήθηκε πολύ από σάιτ των συγκεκριμένων χώρων.

Κανένας από όλους αυτούς μέχρι σήμερα δεν έχει τοποθετηθεί στα σοβαρά επί της εξέλιξης των δημοψηφισμάτων και της τύχης των λεγόμενων Λαϊκών Δημοκρατιών. Οι πιθανές εξηγήσεις είναι οι εξής: είτε είναι ικανοποιημένοι από την προσάρτηση των περιφερειών, είτε δεν έχουν να δώσουν καμία πειστική απάντηση. Αν ισχύει το πρώτο, τότε μάλλον οικοδομείται σοσιαλισμός σε επαρχίες της σημερινής Ρωσίας! Επειδή μάλλον ισχύει το δεύτερο, η πιο έντιμη στάση θα ήταν μια ειλικρινής και δημόσια αυτοκριτική, η οποία όμως δεν έχει γίνει μέχρι σήμερα. Και δεν έχει γίνει, επειδή θα αποδομούσε την ιδεολογική-πολιτική κατεύθυνση στη βάση της οποίας έχουν συγκροτηθεί. Θα έδειχνε ότι τόσο καιρό καλλιεργούσαν αυταπάτες, η διάψευση των οποίων τους εκθέτει, τους προκαλεί απογοήτευση. Ακόμα χειρότερα, θα έδειχνε τον ανοιχτό φιλορωσισμό που διακατέχει κάποιες από αυτές.

Μπορεί το ζήτημα του Ντονμπάς να φαντάζει μακρινό, αλλά θέτει ξανά και ξανά το ίδιο πολιτικό ζήτημα: οι λαοί έχουν ανάγκη από προστάτες; Μπορεί να αναπτυχθεί αυτόνομο επαναστατικό κίνημα, που να θέτει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα της ανεξαρτησίας; Ή μήπως πρέπει να βασιστούμε στη "βοήθεια" κάποιου ιμπεριαλιστή; Το ερώτημα αυτό τίθεται επαναλαμβανόμενα σε όλους τους λαούς των εξαρτημένων χωρών, όπως και στα υπόδουλα έθνη που δεν έχουν καταφέρει ακόμα να φτιάξουν δικό τους κράτος. Την προηγούμενη εβδομάδα είδαμε τους Κούρδους της Συρίας και του Ιράκ να μακελεύονται για άλλη μια φορά από τον τουρκικό στρατό, με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να δίνουν συναίνεση στην επίθεση. Βλέπουμε ότι η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα παίρνει χαρακτήρα ζωής και θανάτου. Δεν προσπερνιέται εύκολα.

Ευτυχώς, οι αυταπάτες για τις λεγόμενες Λαϊκές Δημοκρατίες δεν κυριάρχησαν στην ελληνική Αριστερά. Όμως, εξακολουθεί να κυριαρχεί σύγχυση σε σχέση με τον εξαρτημένο χαρακτήρα της χώρας μας και τη διέξοδο για το λαό. Η ανάπτυξη του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος είναι μεγάλη ανάγκη σήμερα και πρέπει να γίνει σε σωστές βάσεις.

ΥΓ1: Δε θέλω να κουνήσω το δάχτυλο σε καμία οργάνωση της ουκρανικής Αριστεράς, που παρεμβαίνει μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες τα τελευταία χρόνια. Αυτό που σίγουρα δείχνει η εμπειρία της Ουκρανίας είναι πως αν μια κομμουνιστική οργάνωση δεν έχει χτίσει όρους μέσα στο λαό, το ξέσπασμα ενός πολέμου μπορεί πολύ εύκολα να την οδηγήσει στην ουρά αστικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ότι η μετατροπή ενός άδικου πολέμου σε δίκαιο δεν είναι απλή υπόθεση.

ΥΓ2: Εντέλει, η προσάρτηση των τεσσάρων περιφερειών ίσως να μην είναι η πιο σοφή κίνηση για το επιτελείο Πούτιν. Θεωρώντας τις ως ρωσικές περιοχές, δε μπορεί ούτε να τις εγκαταλείψει στρατιωτικά, ούτε να τις ανταλλάξει με μια συμφωνία «ουδετερότητας» της Ουκρανίας (το μείζον διακύβευμα του πόλεμου). Μάλλον προσπαθεί να επιδείξει μια «νίκη» στο εσωτερικό του, ως αντιστάθμισμα για την αποτυχία της πρώτης φάσης του πολέμου. Θα φανεί εν καιρώ.

ΓΓ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

16 Δεκεμβρίου 2021

Απογραφή 2021: Η ερήμωση της ελληνικής επαρχίας

2

Τα πρώτα αποτελέσματα της φετινής απογραφής βγήκαν στη δημοσιότητα, δίνοντας κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία για την κατανομή του πληθυσμού. Οκτώ νομοί της επαρχίας (Καστοριά, Άρτα, Κοζάνη, Θεσπρωτία, Μαγνησία, Φθιώτιδα, Λακωνία, Χίος) εμφανίζουν μείωση πληθυσμού σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αναδιατάσσεται ο αριθμός των βουλευτικών εδρών. Κανένας νομός της επαρχίας δεν εμφανίζει σημαντική αύξηση. Η αύξηση του πληθυσμού της Αττικής (με τα μέχρι τώρα δεδομένα) φαίνεται πως είναι μάλλον σχετική (σε σύγκριση δηλ. με την περιφέρεια) και όχι απόλυτη. Από τη σκοπιά μιας κομμουνιστικής οργάνωσης ο προβληματισμός τίθεται όχι από την κοινοβουλευτική σκοπιά, αλλά από την κινηματική. Δηλαδή, από τα καθήκοντα που παράγει αυτή η τάση τόσο στην επαρχία, όσο και στα αστικά κέντρα.

Η αναζήτηση των βασικών αιτιών της ερήμωσης της επαρχίας δεν είναι και τόσο δύσκολη υπόθεση. Η διαδικασία (υπερ)συσσώρευσης του πληθυσμού στα αστικά κέντρα είναι εγγενές στοιχείο του καπιταλισμού με βάση την ανισόμετρη ανάπτυξη ανάμεσα στην πόλη και το χωριό. Από τη δεκαετία του 1950 και μετά γιγαντώνεται μια διαδικασία διπλής εσωτερικής μετανάστευσης μέσα στη χώρα: αφενός από το χωριό προς τις κοντινές πόλεις, αφετέρου από την επαρχία προς την Αθήνα (και σε μικρότερο βαθμό Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Ηράκλειο). Το παραγωγικό μοντέλο της Ελλάδας άλλαξε: από χώρα αγροτική-βιομηχανική, πήγαμε σε μια Ελλάδα υπηρεσιών-βιομηχανίας. Η αστική τάξη είδε ευκαιρίες σε συγκεκριμένους τομείς (τουρισμός, ναυτιλία,εμπόριο, μεταποίηση), ενώ οι συγκεκριμένες ήταν και επιταγές των ευρωπαϊκών και υπερατλαντικών αφεντικών.

Με βάση τη φετινή απογραφή, φαίνεται ότι η κατεύθυνση πληθυσμιακής μείωσης της επαρχίας συνεχίστηκε και εντάθηκε στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων. Το χτύπημα στην εργατική τάξη και τα μεσοστρώματα μείωσε σε μεγάλο βαθμό τις δυνατότητες για εύρεση εργασίας, μισθωτή και σε αυτοαπασχόληση. Με εξαίρεση τον τουρισμό, όλες οι υπόλοιπες παραγωγικές δραστηριότητες και των τριών τομέων της οικονομίας έχουν πάρει την κατιούσα.
  • Η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ, η αύξηση στις τιμές των πρώτων υλών και καυσίμων, οι αλλαγές στην αγροτική νομοθεσία (βλ. "κατά κύριο επάγγελμα" αγρότες και αποζημιώσεις), οι συμβολαιακές καλλιέργειες και η μεγαλύτερη διείσδυση αγροτικών εμπορευμάτων από το εξωτερικό οδηγούν σε συγκεντροποίηση στον κλάδο της καλλιέργειας και της κτηνοτροφίας και σε μείωση του αριθμού των αγροτών και κτηνοτρόφων. Η μεγάλη αύξηση της παραγωγής στις ιχθυοκαλλιέργειες γίνεται με κεφάλαιο συγκεντρωμένο σε λίγα χέρια και αυτού του τύπου η εργασία δεν απαιτεί πολλά εργατικά χέρια.
  • Δεν είναι λίγες οι βιομηχανίες που έχουν κλείσει στην επαρχία τα τελευταία χρόνια: FrigoGlass, ΕΒΖ, Πίτσος-Siemens, Δέλτα, ΒΙΚΗ και πολλά άλλα. Σε κλείσιμο οδηγούνται με κρατική εντολή και η ΛΑΡΚΟ και η βιομηχανία λιγνίτη-ενέργειας στη Δυτική Μακεδονία.
  • Η φτωχοποίηση σημαντικών στρωμάτων μετά το 2009 έφερε μείωση ζήτησης στην αγορά, με τα γνωστά αποτελέσματα για το λιανεμπόριο και την εστίαση, κλάδους που καταγράφουν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.
  • Η συγχώνευση πανεπιστημίων και η αδυναμία πολλών εισακτέων να σπουδάσουν έφερε και μείωση του φοιτητικού πληθυσμού στην περιφέρεια. Ο νέος νόμος-πλαίσιο θα επιδεινώσει ακόμα περισσότερο αυτή την κατάσταση.
  • Οι φυσικές καταστροφές (πλημμύρες και πυρκαγιές) και η αναλγησία του συστήματος αφήνουν ολόκληρες περιοχές στην τύχη τους. Δεν είναι τυχαίο ότι κύρια αγωνία των κατοίκων της Β.Εύβοιας από το καλοκαίρι και μετά ήταν αν θα καταφέρουν να μείνουν στον τόπο τους.
  • Ακόμα και η περίφημη μελέτη "Λύτρα - Τσιόδρα" για τις ΜΕΘ αποτυπώνει αυτό που είναι γνωστό: ότι είναι καλύτερα να αρρωστήσεις στην Αττική, παρά στην περιφέρεια. Η συζήτηση που ανοίγει η κυβέρνηση για κλείσιμο νοσοκομείων είναι εγκληματική.
Το καθήκον που μπαίνει στο κίνημα είναι διπλό. Αφενός να βάλει φραγμό σε όλη αυτή την πολιτική που ερημώνει την επαρχία. Να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, το δικαίωμα στις σπουδές, στη δωρεάν περίθαλψη. Αφετέρου, αυξάνονται τα καθήκοντα στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη, όπου μαζεύεται σχεδόν ο μισός πληθυσμός. Τα αποτελέσματα αυτής της μετατροπής της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης σε τερατουπόλεις τα έχουμε δει: συσσωρεύονται μεγάλες μάζες ανέργων, η κατάσταση στα ΜΜΜ γίνεται αφόρητη, τα νοσοκομεία είναι γεμάτα ράντζα, με την πρώτη βροχή πλημμυρίζει το σύμπαν, οι μαθητές δε μπαίνουν σε σχολικές αίθουσες, αλλά σε κοντέινερ με 27 παιδιά κλπ. Η Αθήνα γίνεται ολοένα και περισσότερο το κέντρο των πολιτικών εξελίξεων. Αναδεικνύονται συνεχώς "τοπικά" ζητήματα στις κατά τόπους συνοικίες που δημιουργούν προϋποθέσεις για μαζική κίνηση. Πάνω σε όλες αυτές τις εξελίξεις πρέπει να σκύψουμε, να εμβαθύνουμε την ανάλυση μας και να δώσουμε τις απαντήσεις που απαιτούνται.

Γ.Γ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

05 Ιανουαρίου 2021

Τι μας άφησε η δεκαετία που φεύγει

0

Αν θέλουμε να είμαστε ημερολογιακά αυστηροί, η δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα τελειώνει όχι πριν ένα χρόνο, αλλά αυτές τις μέρες. Η αλήθεια είναι ότι το 2020 ανήκει σε μια κατηγορία από μόνο του, καθώς η έναρξη της πανδημίας ήταν μια τομή στη ζωή όλων μας, φέρνοντας τα πάνω κάτω. Παρ’ όλα αυτά, το 2020 κληρονόμησε τις συνθήκες των προηγούμενων ετών, δηλαδή υπάρχει όχι μόνο τομή, αλλά και συνέχεια στο ιστορικό γίγνεσθαι. Όμως, το θέμα αυτού του κειμένου δεν είναι ούτε φιλολογικό, ούτε μαθηματικό. Μια σύντομη ανασκόπηση της δεκαετίας που φεύγει μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε από κάποια- έστω μικρή- απόσταση τα γεγονότα των τελευταίων 10 ετών και να εξάγουμε τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

27 Νοεμβρίου 2020

Εμβόλια ενάντια στον κορωνοϊό: μερικά πρώτα σχόλια

0
Το παρόν κείμενο δεν αποτελεί ούτε επίσημη θέση του ΚΚΕ(μ-λ), ούτε κατ’ ανάγκη και των διαχειριστών του μπλογκ. Προσπαθώ να δώσω μερικά στοιχεία και να απαντήσω με ένα πρώτο τρόπο στα ερωτήματα που απασχολούν την πλειοψηφία του κόσμου:

1. Είναι ασφαλή τα εμβόλια που έχουν βγει τις τελευταίες εβδομάδες;

2. Είναι αποτελεσματικά και, αν ναι, ποιο είναι το «καλύτερο»;

Έχει γίνει κατανοητό ότι ο αγώνας δρόμου για εμβόλιο και φάρμακο ενάντια στην COVID-19 καθορίζεται έντονα από τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη. Δεν αποτελεί δηλαδή απλά έναν αγώνα δρόμου ανάμεσα σε εταιρείες, «εθνικές» ή «πολυεθνικές». Αμερικάνοι αξιωματούχοι ασφάλειας έχουν κατηγορήσει ανοικτά τη Ρωσία για προσπάθεια υποκλοπής τεχνογνωσίας μέσω χάκερ. Ο πρόεδρος Τραμπ προσπάθησε να εξαγοράσει γερμανική εταιρεία. Μετά τις ανακοινώσεις αμερικανικών εταιρειών για επιτυχημένες κλινικές δοκιμές προσπάθησε να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά αυτά τα αποτελέσματα (αν και είχε ήδη χάσει τις εκλογές). Αυτά είναι μονάχα μερικά από τα περιστατικά που έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας το προηγούμενο διάστημα.

Θεωρώ πως είναι απόλυτα λογική και αναμενόμενη η καχυποψία που εμφανίζει η πλειοψηφία εκεί έξω σχετικά με τα εμβόλια για τον κορωνοϊό. Οι εταιρείες τα παρήγαγαν σε χρόνο ρεκόρ και οι κλινικές δοκιμές έγιναν πολύ γρήγορα, χωρίς να έχουν φανεί τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματά του εμβολιασμού. Η κυβέρνηση έχει βασίσει τη στρατηγική της σε ένα εμβόλιο (χωρίς να έχει διευκρινίσει καν ποιο) που θα έρθει από Γενάρη και τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης θέλουν να μας πείσουν ότι σύντομα θα βγούμε στο «ξέφωτο», αρκεί να υπακούμε στα μέτρα του κράτους.

Ας δούμε τα πραγματικά δεδομένα για το κάθε εμβόλιο:

Sputnik V (Ρωσία): με όνομα που αξιοποιεί το σοσιαλιστικό παρελθόν και υπενθυμίζει την υπεροχή της σε τεχνολογίες αιχμής, η ρωσική κυβέρνηση έσυρε το χορό των ανακοινώσεων. Ήδη από τον Ιούνιο υποσχέθηκε πως σύντομα θα ξεκινούσε μαζικούς εμβολιασμούς, με την ίδια την κόρη του Πούτιν να κάνει το εμβόλιο. Τον Οκτώβριο ανακοίνωσε ότι είναι έτοιμη να αρχίσει να κατασκευάζει μαζικά και να πουλάει το Sputnik V. Λίγες μέρες μετά, όταν οι δυτικές εταιρείες ανακοίνωσαν ποσοστά αποτελεσματικότητας πάνω από 90%, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ισχυρίστηκε ότι και το ρωσικό εμβόλιο είναι πάνω από 90% αποτελεσματικό*.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, χρειάζονται 2 δόσεις του εμβολίου, συντηρείται σε απλό ψυγείο, είναι 92% αποτελεσματικό με τα προκαταρκτικά δεδομένα από 16.000 εθελοντές. Η ολοκλήρωση των δοκιμών υπολογίζεται στα τέλη Απριλίου του 2021. Η αλήθεια είναι πως ήταν εξαιρετικά βιαστική η ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, αφού είχαν περάσει μόλις 3 βδομάδες μετά την πρώτη δόση. Τουλάχιστον φαίνεται ότι το εμβόλιο είναι ασφαλές**, σύμφωνα πάντα με τα δεδομένα που έχουν δημοσιευθεί και τους ελέγχους που έχουν γίνει και από δυτικούς επιστήμονες. Η τεχνολογία στην οποία βασίζεται έχει ξαναχρησιμοποιηθεί με επιτυχία. Το κόστος υπολογίζεται σε 10 $ ανά δόση για τους ξένους και 6-7 $ για τους Ρώσους.

Pfizer-BioNTech: η αμερικανογερμανική κοινοπραξία ήταν η επόμενη που προέβη σε ανακοινώσεις. 43.000 εθελοντές έλαβαν το εμβόλιο. Δε φαίνεται να υπάρχουν σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Η εταιρεία ισχυρίστηκε αρχικά ότι το εμβόλιο έχει 90% αποτελεσματικότητα μετά από δύο δόσεις. Μετά τις ανακοινώσεις της Moderna για 94,5% αποτελεσματικότητα για το δικό της, η Pfizer επανήλθε με ισχυρισμό για 95% ! Αυτό το «πινκ – πονγκ» έχει προκαλέσει και τις μεγαλύτερες αμφιβολίες από γιατρούς, ανεξάρτητους και «ανεξάρτητους» επιστημονικούς οργανισμούς. Το μεγάλο μειονέκτημα είναι η ανάγκη συντήρησης σε -60 βαθμούς Κελσίου, καθιστώντας πολύ δύσκολη τη μεταφορά και την αποθήκευση. To κόστος θα είναι περίπου 20$ ανά δόση. Η τεχνολογία στην οποία βασίζεται προϋπήρχε, αλλά δεν έχει δοκιμαστεί σε μαζική κλίμακα όπως τα πιο «παραδοσιακά» εμβόλια.

Moderna: η αμερικανική εταιρεία ήταν τρίτη στη σειρά. Χρησιμοποίησε την ίδια τεχνολογία με την Pfizer. Ισχυρίζεται 94,5% αποτελεσματικότητα, χωρίς να φαίνονται σοβαρές ανεπιθύμητες ενέργειες. Τα αποτελέσματα είναι και εδώ πολύ πρώιμα για να αξιολογηθούν. Το εμβόλιο συντηρείται στους -20 βαθμούς Κελσίου και θα κοστίζει 10-50 $ ( οι ΗΠΑ έχουν συμφωνία για 15$ ανά δόση, ενώ η ΕΕ για 20-25$).

AstraZeneca – πανεπιστήμιο Οξφόρδης: βασισμένο σε καλά δοκιμασμένη τεχνολογία, το συγκεκριμένο σκεύασμα πέρασε από σαράντα κύματα έως τώρα. Οι κλινικές δοκιμές σταμάτησαν δύο φορές λόγω σοβαρών ανεπιθύμητων ενεργειών, με την εταιρεία και τις κρατικές αρχές να τις επανεκκινούν όταν πείστηκαν ότι δεν έφταιγε το εμβόλιο για αυτές. Το πιο αξιοσημείωτο με το εν λόγω εμβόλιο είναι ότι είναι πολύ πιο αποτελεσματικό (90%) όταν η πρώτη δόση είναι μισή σε σχέση με τη χορήγηση ολόκληρης δόσης (62%). Αυτό το εντυπωσιακό στοιχείο το απάντησε με τον εξής τρόπο η εταιρεία: Έβγαλε το μέσο όρο από τα αποτελέσματα (!) στο 70% και άλλαξε τον τρόπο χορήγησης του εμβολίου στους επόμενους εθελοντές, αναμένοντας τα νέα αποτελέσματα. Στα πλεονεκτήματά του σημειώνεται η καλή αποτελεσματικότητα στους ηλικιωμένους. Το σκεύασμα συντηρείται σε απλό ψυγείο και κοστίζει πολύ λιγότερο σε σχέση με τα υπόλοιπα (περίπου 5-10$ ανά δόση).

Δοκιμές κάνουν και μια σειρά από άλλες εταιρείες από Κίνα, Καναδά, ακόμα και Τουρκία. Παμε στα δύσκολα ερωτήματα τώρα. «Να κάνω το εμβόλιο;», «Θα εξαλείψει το εμβόλιο τον ιό;».

Το δεύτερο απαντιέται πιο εύκολα. Και απαντιέται μάλλον αρνητικά. Αυτό γίνεται επειδή οι ιοί μεταλλάσσονται πολύ εύκολα, επειδή τα εμβόλια που θα χορηγηθούν δε θα αποτρέπουν πλήρως τη λοίμωξη αλλά μόνο τη βαριά νόσο, επειδή μάλλον δε θα προσφέρουν ανοσία για πολλά χρόνια, επειδή ο συγκεκριμένος ιός είναι πολύ μεταδοτικός, επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα κάποιων ανθρώπων δεν είναι πολύ ισχυρό κλπ. Άρα, πιθανότατα, ο κορωνοϊός αυτός θα είναι μαζί μας για κάμποσα χρόνια ακόμα, ενώ και για όλο 2021 θα χρειαστούν κάποιου βαθμού περιοριστικά μέτρα ανάλογα με αυτά που βιώνουμε φέτος.

Όσον αφορά την προσωπική στάση του καθενός, να σημειωθούν τα εξής: κανένα εμβόλιο ή φάρμακο δεν είναι απολύτως ασφαλές. Το ζητούμενο είναι να είναι πιο ασφαλής η χορήγησή τους από τον κίνδυνο της νόσου. Δηλαδή, υπάρχει πάντα μια ζυγαριά. Π.χ. το εμβόλιο της ιλαράς έχει πιθανότητα 1/1.000.000 να προκαλέσει εγκεφαλίτιδα (σοβαρή κατάσταση, πιθανά θανατηφόρος) στα βρέφη που το κάνουν. Ο κίνδυνος εγκεφαλίτιδας, όμως, είναι 1.000 φορές μεγαλύτερος αν νοσήσει από τον ίδιο τον ιό ένα παιδί. Επομένως, αν σταματήσει ο μαζικός εμβολιασμός για την ιλαρά και περισσότερα από 1 στα 1.000 παιδιά κολλήσει (που θα κολλήσει), είναι δεδομένο ότι θα πρόκειται για μια κακή επιλογή με μαθηματική ακρίβεια. Λίγο πολύ κάτι αντίστοιχο ισχύει και για τα περισσότερα εμβόλια και φάρμακα εκεί έξω. Τα εμβόλια και τα φάρμακα έχουν σώσει δισεκατομμύρια ζωές τα τελευταία εκατό χρόνια. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι το κεφάλαιο δεν είναι διατεθιμένο να θυσιάσει κόσμο μπροστά στα κέρδη του. Πολλά φάρμακα ανακαλούνται κάθε τόσο από κρατικούς φορείς, κόντρα στις ορέξεις των παραγωγών εταιρειών. Αυτό έχει να κάνει με τη δράση του κράτους ως «συλλογικού καπιταλιστή», αλλά και με την «αδυναμία» της εν λόγω εταιρείας να μανιπουλάρει πρόσωπα και καταστάσεις. Έχουν υπάρξει και αρκετοί επιστήμονες που έδωσαν σημαντικό αγώνα για να αποκαλυφθούν οι ανεπιθύμητες ενέργειες ουσιών (π.χ. θαλιδομίδη, μόλυβδος, τσιγάρο κ.α.) . Το θέμα είναι ότι σήμερα το κεφάλαιο ήδη μας θυσιάζει, επιλέγοντας ανοικτά η συγκαλυμένα την πολιτική ανοσίας της αγέλης. Πρόκειται να μας βάλει, δηλαδή, σύντομα σε μια διαφορετική «ζυγαριά»: από τη μία πλευρά θα έχουμε τον κίνδυνο να νοσήσουμε και να πεθάνουμε από COVID επειδή το σύστημα υγείας έχει καταρρεύσει και από την άλλη θα μας προτείνει ένα εμβόλιο που δεν είναι καλά ελεγμένο. Σε αυτό το δίλημμα φαίνεται ότι ο περισσότερος κόσμος θα διαλέξει το εμβόλιο. Και μάλλον καλά θα κάνει, αλλά δε φτάνει αυτό. Χρειαζόμαστε και περισσότερες αποδείξεις για την ασφάλεια του εμβολίου και σοβαρά μέτρα απέναντι στην πανδημία μέχρι την επίτευξη ανοσίας μέσω του εμβολίου.

Είναι δεδομένο ότι θα υπάρχει η πανδημία για αρκετό καιρό ακόμα. Αυτό σημαίνει ότι ο αγώνας για μέτρα προστασίας και δωρεάν υγεία πρέπει να συνεχίσει και να κλιμακωθεί. Αυτό είναι υπόθεση παλλαϊκή, όχι μόνο των εργαζόμενων στα νοσοκομεία. Κάθε σωματείο εργαζομένων και συνταξιούχων, κάθε φοιτητικός σύλλογος και μαθητικό συμβούλιο πρέπει να θέσουν το ζήτημα της υγείας ως αιχμή του αγώνα τους. Σε αυτό τον αγώνα προσπαθεί να συμβάλει και η οργάνωσή μας από την πρώτη στιγμή.

*Η αποτελεσματικότητα ενός εμβολίου δεν είναι απλή και μονοσήμαντη έννοια. Μπορεί να αναφέρεται στην ικανότητα του εμβολίου να προκαλεί παραγωγή αντισωμάτων έναντι του παθογόνου, στην πλήρη προστασία από τη νόσο, ή στην προστασία από τη σοβαρή νόσο που απαιτεί νοσηλεία. Πρέπει να αναφέρουμε ότι πολλά από τα εμβόλια που έχουμε όλοι κάνει και είναι καλά δοκιμασμένα δεν παρουσιάζουν τεράστια ποσοστά αποτελεσματικότητας. Π.χ. το εμβόλιο της ηπατίτιδας Β δεν αποτρέπει τη λοίμωξη ύστερα από 15-20 χρόνια μετά την πρώτη δόση σε μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού. Γι’ αυτό ομάδες υψηλού κινδύνου κάνουν «αναμνηστική» δόση (π.χ. προσωπικό υγείας που μπορεί να τρυπηθεί από βελόνες με αίμα, ασθενείς με ηπατική νόσο κλπ). Στα συγκεκριμένα εμβόλια για COVID που αναφέρω, η αποτελεσματικότητα ορίζεται ως το ποσοστό των εμβολιασθέντων που δεν εμφάνισαν εργαστηριακά επιβεβαιωμένη συμπτωματική λοίμωξη μέχρι τώρα.

**Η ασφάλεια ενός εμβολίου χρειάζεται λιγότερο χρόνο να ελεγχθεί σε σχέση με την αποτελεσματικότητα. Αυτό συμβαίνει επειδη οι περισσότερες ανεπιθύμητες ενέργειες εμφανίζονται συνήθως εντός των πρώτων 3 μηνών. Αντίθετα, η αποτελεσματικότητα αξιολογείται σε βάθος χρόνου. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι είναι απίθανη η εμφάνιση ανεπιθύμητων ενεργειών όταν τα εμβόλια χορηγηθούν σε πιο μαζική κλίμακα. Πολλά φάρκακα και εμβόλια εμφανίζουν παρενέργειες μόνο σε έναν στους δέκα χιλιάδες ή και ακόμα πιο σπάνια.

Γ.Γ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

18 Ιουλίου 2019

Chernobyl: αντικομμουνισμός με ή χωρίς το γάντι

1
Η ιστορία γράφεται κατά κύριο λόγο από τους νικητές. Με αυτή την απλή παραδοχή μπορεί να ξεκινήσει κανείς μια κριτική στη σειρά που έχει προκαλέσει αίσθηση παγκοσμίως και διάφορες αντιδράσεις, όπως αυτή του American Conservative (που την αποκαλεί την πιο αντικομμουνιστική σειρά όλων των εποχών) έως και της ρωσικής κυβέρνησης (που θέλει να φτιάξει δική της σειρά για τα γεγονότα). Το συγκεκριμένο έργο έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές από τα δυτικά μίντια και έχει την υψηλότερη βαθμολογία στο IMDB. Ας δούμε όμως περί τίνος πρόκειται πιο αναλυτικά για να απαντήσουμε κάποια ερωτήματα που γεννιούνται ειδικά σε όποιους την έχουν δει, όπως: Γιατί φτιάχτηκε και μάλιστα τώρα (που τέλειωσε ο ψυχρός πόλεμος και υποτίθεται ότι έχουμε παγκοσμιοποίηση) ; Τι προθέσεις έχουν οι δημιουργοί; Πόσο ιστορικά ακριβής είναι η σειρά;

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ SPOILERS

Επεισόδιο 1: 1:23:45

«3,6 Roentgen. Ούτε καλά, ούτε απαίσια»

Η σειρά ξεκινά μερικά χρόνια μετά την έκρηξη με τον επιστήμονα που επωμίστηκε τη διερεύνηση και την αντιμετώπιση του ατυχήματος (Βαλέρι Λεγκάσοφ) να αυτοκτονεί ενώ εξακολουθεί να παρακολουθείται από μυστικές υπηρεσίες. Στη συνέχεια ακολουθεί μια εκτενής αφήγηση των στιγμών μετά την έκρηξη και τις προσπάθειες τεχνικών και πυροσβεστών να προσπαθούν μάταια να περιορίσουν την καταστροφή. Τα πρώτα δείγματα πολιτικής γραφής τα δείχνει η σειρά όταν παρουσιάζει τους διευθυντές του εργοστασίου και τα κομματικά στελέχη της περιοχής να συνεδριάζουν: ένα παλιότερο στέλεχος τους υπενθυμίζει ότι η μονάδα φέρει το όνομα του Β. Ι. Λένιν και πως αν θέλουν να ανέβουν στην ιεραρχία θα πρέπει να «δείξουν πίστη στο σοβιετικό σοσιαλισμό» και να κρατήσουν μυστικό το γεγονός. Στο background προτομές του Λένιν. Ολοι αλληλοαποκαλούνται «σύντροφοι».

Επεισόδιο 2: Παρακαλώ παραμείνετε ήρεμοι


«Πες μου πώς λειτουργεί ένας πυρηνικός αντιδραστήρας, αλλιώς θα βάλω έναν απ’ αυτούς τους στρατιώτες να σε πετάξουν από το ελικόπτερο!»

Το επεισόδιο αρχίζει με ένα πατριωτικό ποίημα που ακούγεται στο ραδιόφωνο. Βλέπουμε τις πρώτες αντιδράσεις επιστημόνων που δρουν σε άλλες σοβιετικές δημοκρατίες και τους γιατρούς που περιθάλπτουν τους προσβεβλημένους από τη ραδιενέργεια. Ακολουθούν σκηνές με το Γκορματσόφ (που δεν παρουσιάζεται και ως τόσο κακός γενικά) και το υπουργικό συμβούλιό του και έπειτα με έναν αναπληρωτή γραμματέα του ΚΚ Λευκορωσίας που υπερηφανεύεται επειδή «πριν δούλευε σε εργοστάσιο με παπούτσια και τώρα κάνει κουμάντο». Η πόλη του Πριπυάτ εκκενώνεται χωρίς διαμαρτυρία από τους κατοίκους. Τέλος, ζητείται από μερικούς εργαζόμενους του Τσέρνομπιλ να συμμετάσχουν σε «αποστολή αυτοκτονίας» στα υπόγεια του σταθμού με αντάλλαγμα μερικές εκατοντάδες ρούβλια και επειδή έχουν χρέος προς την πατρίδα.

Επεισόδιο 3: Άνοιξε πλατιά, ω Γη


«-Τι είναι μεγάλο σα σπίτι,καίει 20 λίτρα καύσιμο την ώρα, βγάζει ένα σκασμό καπνό και θόρυβο και κόβει ένα μήλο σε 3 κομμάτια;

-Μια σοβιετική μηχανή φτιαγμένη για να κόβει μήλα σε 4 κομμάτια»

Στο τρίτο μέρος της σειράς έχουμε την επιτυχημένη ολοκλήρωση της αποστολής στο υπόγειο, την επιστράτευση ανθρακορύχων για να σκάψουν ένα τούνελ στο σταθμό, άλλο ένα υπουργικό συμβούλιο υπό τον Γκορμπατσόφ και τη διερεύνηση των αιτιών της καταστροφής από ένα φανταστικό χαρακτήρα που επινοήθηκε για τις ανάγκες της σειράς, την Ουλάνα Χόμιουκ. Στο επεισόδιο αυτό έχουμε την πρώτη μας εκτενή επαφή με άλλες κοινωνικές ομάδες εκτός από κρατικούς αξιωματούχους, επιστήμονες και κομματικά στελέχη. Οι ανθρακωρύχοι εργάτες παρουσιάζονται ως άξεστοι και πειθήνιοι μονάχα προς τον αρχισυνδικαλιστή τους. Την εμφάνισή της κάνει και η KGB, η οποία συλλαμβάνει την Χόμιουκ για να μη διαρρεύσουν κρατικά μυστικά. Ιδιαίτερη αίσθηση κάνουν τα παραμορφωμένα από τα εγκαύματα σώματα των ετοιμοθάνατων τεχνικών και πυροσβεστών. Κλείνοντας, έχουμε ακόμα μια συγκινητική σκηνή κατά την οποία οι νεκροί πυροσβέστες του Πριπυάτ θάβονται μέσα σε μεταλλικά φέρετρα κάτω από τσιμέντο για να μη διαφύγουν ραδιενεργά υλικά στο περιβάλλον.

Επεισόδιο 4 : Η ευτυχία όλης της ανθρωπότητας


«Όταν ήμουν 12 ήρθε η επανάσταση. Ανδρες του Τσάρου, άνδρες των Μπολσεβίκων. Αγόρια σαν κι εσένα που βαδίζουν σε γραμμές. Κι αυτοί μας είπαν να φύγουμε. Οχι. Μετά ήταν ο Στάλιν και ο λιμός του. Το «Χολόντομορ». Οι γονείς μου πεθάναν. Δύο από τις αδερφές μου πεθάναν. Είπαν στους υπόλοιπους να φύγουμε. Όχι. Μετά ο Μεγάλος Πόλεμος. Αγόρια από τη Γερμανία, αγόρια από τη Ρωσία. Περισσότεροι στρατιώτες, περισσότερος λιμός, περισσότερα πτώματα. Οι αδερφοί μας ποτέ δε γύρισαν σπίτι. Εγώ έμεινα και είμαι ακόμα εδώ. Μετά από όλα όσα έχω δει, θα έπρεπε να φύγω; Λόγω κάποιου πράγματος που δε μπορώ να δω καθόλου (σ. σ. εννοεί τη ραδιενέργεια); Όχι.»


Σίγουρα το πιο «δυνατό» επεισόδιο της σειράς. Ξεκινά με τον παραπάνω μονόλογο μιας ηλικιωμένης κτηνοτρόφου που καλείται να εκκενώσει το σπίτι της από το στρατό. Το μεγαλύτερο τμήμα του επεισοδίου αναλώνεται στην παρουσίαση των ενεργειών των «ρευστοποιητών», δηλαδή των στρατιωτών που επιφορτίστηκαν με την εξολόθρευση των ζώων στις πληγείσες περιοχές. Ο τίτλος του επεισοδίου αναφέρεται σε ένα τεράστιο προπαγανδιστικό πανό που γράφει «Στόχος μας είναι η ευτυχία όλης της ανθρωπότητας», το οποίο σχολιάζουν καυστικά μερικοί στρατιώτες. Τέλος, βλέπουμε σε πραγματικό χρόνο τη διάσημη πλέον προσπάθεια επιστρατευμένων νέων να καθαρίσουν την οροφή του εργοστασίου υπό τους ήχους του μετρητή ραδιενέργειας, αφού τα δυτικογερμανικά μη επανδρωμενα οχήματα που είχαν χρησιμοποιηθεί προηγουμένως για την ίδια δουλειά(για την ανωτερότητα των οποίων γίνεται αναφορά) αχρηστεύτηκαν από την ακτινοβολία. Οι επιστρατευμένοι δέχονται ένας ένας τα συγχαρητήρια του στρατηγού και ετοιμάζονται να δεχτούν το ανώτατο εφ’ όρου ζωής επιτρεπτό όριο ραδιενέργειας σε μόλις 90 δευτερόλεπτα.


Επεισόδιο 5: Vichnaya Pamyat (Αιώνια Μνήμη)


«Όλοι πατάμε πάνω σε επικίνδυνο έδαφος εξαιτίας των μυστικών και των ψεμάτων μας. Πρακτικά αυτά είναι που μας χαρακτηρίζουν»

«Είπα ψέματα στον κόσμο. Δεν είμαι ο μόνος που κράτησα μυστικά. Υπάρχουν πολλοί. Ακολουθούσαμε εντολές από την KGB, από την Κεντρική Επιτροπή…»

Το τελευταίο μέρος της σειράς αναλύει εκτενώς την αιτία του ατυχήματος με αρκετά επιστημονικό τρόπο. Αυτό συμβαίνει μέσω παρουσίασης της δίκης του Τσερνόμπιλ και των στιγμών πριν την έκρηξη, όπως τα αφηγούνται ο Υπ. Ενέργειας Στσερμπίνα και οι δύο επιστήμονες-πρωταγωνιστές. Αξίζει να αναφερθεί ότι κανείς από τους παραπάνω δεν ήταν στη δίκη στην πραγματικότητα. Ο βασικός μας ήρωας αποκαλύπτει ότι οι ένοχοι προέβησαν σε εξαιρετικά επικίνδυνες ενέργειες το «μοιραίο» βράδυ με στόχο να ολοκληρώσουν ένα δύσκολο τεστ ασφαλείας που θα τους εξασφάλιζε την προαγωγή. Ψέγει τους υπευθύνους για την αδιαφορία τους, το κράτος για τη μυστικοπάθεια και τη χρήση φτηνών υλικών σε καίρια μηχανήματα και παραδέχεται πως παραποίησε τα γεγονότα στη διεθνή ακρόαση στη Βιέννη παρά τις ωμές απειλές από την KGB.

Σχόλια και συμπεράσματα

Δεν πρόκειται για το πρώτο έργο αφιερωμένο στα γεγονότα του 1986 στην ΕΣΣΔ. Υπάρχουν και άλλες πολλές σειρές και ταινίες με το ίδιο θέμα, όπως επίσης υπάρχει και το διάσημο βιβλίο της Σβετλάνα Αλεξίεβιτς με τίτλο στα ελληνικά «Τσέρνομπιλ: ‘Ένα Χρονικό του Μέλλοντος» για το οποίο η Λευκορωσίδα κέρδισε και το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2015. Σίγουρα όμως η απήχηση και η ταχύτητα διάδοσης της σειράς που εξετάζουμε είναι αφάνταστα μεγαλύτερες σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα.

Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο στη Λιθουανία και λιγότερο στην Ουκρανία, δύο χώρες στις οποίες τα κομμουνιστικά κόμματα είναι παράνομα, οι δολοφονίες προοδευτικών, αριστερών και κομμουνιστών είναι συχνότατο φαινόμενο και το αντιρωσικό αίσθημα καλλιεργείται σε μέγιστο βαθμό στοχεύοντας και στις ρωσικές μειονότητες των δύο χωρών. Οι πιο παρατηρητικοί ίσως να συνειδητοποίησαν ότι δεν υπάρχουν Αμερικανοί ηθοποιοί, παρά μόνο Ευρωπαίοι, με στόχο αφενός οι προφορές των πρωταγωνιστών να μην ακούγονται τόσο οικείες στο αμερικάνικο κοινό ( αφού η σειρά διαδραματίζεται στην αν. Ευρώπη και οι διάλογοι είναι στα αγγλικά ) και αφετέρου να φανεί ότι τα βασικά μηνύματα της σειράς δεν αποτελούν κάποια αμερικανική προπαγάνδα.

Ποια είναι όμως αυτά τα μηνύματα; Η εικόνα που δίνεται στο θεατή για την ΕΣΣΔ είναι ενός γκρίζου περιβάλλοντος (το χρώμα αυτό κυριαρχεί στη θέαση όλων των επεισοδίων) με πολίτες σχετικά απαθείς φτιαγμένους για να υπακούν σε εντολές χωρίς διαμαρτυρία. Οι γυναίκες καταλαμβάνουν σημαντικές θέσεις στην παραγωγή (γιατροί, επιστήμονες), αλλά όχι στο κόμμα και τον κρατικό μηχανισμό (μια κριτική που δεν είναι άστοχη). Ολα τα σπίτια είναι ίδια, όπως και τα εμπορεύματα. Το πλάνο με την ουρά μπροστά στο περίπτερο είναι ενδεικτικό και δίνει ένα έμμεσο αλλά σαφές στίγμα : η Σοβιετική ‘Ενωση δεν έχει αφθονία όπως έχουμε «εμείς» εδώ στη δύση. Κάπως έτσι ακολουθείται ο βασικός κανόνας του σινεμά: show- don’t tell (δηλαδή: οπτικοποίησε αυτό που θες να μεταδώσεις και μην το λες μόνο μέσω του διαλόγου).


Και οι διάλογοι βέβαια δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια ερμηνείας. Είναι κεντρικής σημασίας για την υπόθεση η έννοια του ψέματος. Οι Σοβιετικοί είναι «ένα έθνος συνηθισμένο στο ψέμα» όπως μας λέει ο Υπ. Ενέργειας και η έκρηξη στο εργοστάσιο συνέβη εξαιτίας της εγκληματικής αδιαφορίας και των ψεμάτων που ήταν δέυτερη φύση στα μέλη του κρατικού και κομματικού μηχανισμού. Μια ακόμα λέξη που ακούγεται πολύ συχνά κατά την προσφώνηση προσώπων είναι το «σύντροφε». Οι εργάτες και οι «γραφειοκράτες» βρίζουν και απειλούν, οι νοσηλεύτριες «λαδώνονται» και μόνο οι επιστήμονες ( η ιντελιγκέντσια ) είναι ευαίσθητοι και μετρημένοι. Ο μονόλογος της γιαγιάς στο 4ο επεισόδιο ισχυρίζεται πως οι απλοί άνθρωποι το μόνο που θέλουν είναι να έχουν το βιός τους και δυστυχώς έρχεται η ρημάδα η ιστορία και ο κακούργος Στάλιν να τα χαλάσουν όλα. Πόσο καλό ακούγεται αυτό στα αυτιά όλων των μικροαστών όλου του κόσμου που αποτελούν το κύριο κοινό τέτοιων σειρών, που από τη φύση τους ούτε είναι οι πιο προνομιούχοι ούτε οι πιο επαναστάτες αυτού του κόσμου και που μια ζωή τους λέει το σύστημα να κοιτάξουν την πάρτη τους και να αφήσουν το διπλανό τους και τα οράματα για μια άλλη κοινωνία!

Τα δύο βασικά ιδεολογικά στοιχεία που διαπερνούν όλη τη σειρά είναι ο αντικομμουνισμός και ο αντιρωσισμός. Το δεύτερο εξηγείται εύκολα: οι δυτικοί ιμπεριαλιστές, παρά τις εσωτερικές τους έριδες, έχουν μέτωπο ενάντια στη Ρωσία που παίρνει μέχρι και διαστάσεις ένοπλης σύρραξης (Συρία, Αν. Ουκρανία). Επομένως, είναι αναμενόμενο να θέλουν τα μέσα προπαγάνδας τους να υποστηρίζουν πως οι Ρώσοι είναι μοχθηροί και συνάμα κατώτεροι. Το πρώτο όμως; Δεν «τέλειωσε» η ιστορία και η ταξική πάλη; Δεν είναι ο καπιταλισμός μονόδρομος για τους λαούς αυτού του κόσμου; Οι δημιουργοί και οι παραγωγοί του έργου ξέρουν πολύ καλά ότι όσο γεννιέται και γιγαντώνεται η ανισότητα, η εκμετάλλευση και η εξαθλίωση τόσο πιο επικίνδυνη θα είναι η συνένωση της λαϊκής αγανάκτησης με τις αριστερές και κομμουνιστικές απόψεις. Ξέρουν πολύ καλά σε ποια τάξη ανήκουν και πόσο στρατευμένη είναι η τέχνη που κάνουν. Ο βασικός δημιουργός της σειράς, Craig Mazin, έχει ηχογραφήσει ένα podcast στο οποίο εξηγεί όλη τη διαδικασία πίσω από την παραγωγή της σειράς. Ο ίδιος πιστεύει πως όλα τα χρόνια από το 1917 έως το 1990 το καθεστώς παρέμεινε το ίδιο στην ΕΣΣΔ και θεωρεί πως η σύγχρονη πραγματικότητα επι Τραμπ ομοιάζει στην προπαγάνδα της ΕΣΣδ. Αναφέρεται συχνά στη βιαιότητα και τον ανορθολογισμό που υποτίθεται έχει ο σοσιαλισμός και ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΝΤΛΗΣΕ ΥΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΖΗΝΟΒΙΕΦ ΩΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ.


ΥΓ 1: Δεν ήταν στόχος του άρθρου αυτού να παρουσιάσει τις αιτίες της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και την κοινωνική πραγματικότητα στη μετά 1956 ΕΣΣΔ. Πάντως είναι αναγκαίο να αναφερθεί ότι η συνεχιζόμενη καπιταλιστικοποίηση της οικονομίας από στρώματα τα οποία πήραν την εξουσία σταδιακά στις σοσιαλιστικές χώρες ( μέχρι τελικά να γίνουν η Νέα Αστική Τάξη ) είναι αυτή που οδήγησε στην ανατροπή του σοσιαλισμού.

«Παράπλευρη απώλεια» αυτής ήταν σίγουρα και η χαλάρωση των κανόνων ασφαλείας που προστατεύουν τους εργαζόμενους, το λαό και το περιβάλλον. Γιατί όσο χτιζόταν σοσιαλισμός στο λεγόμενο ανατολικό μπλοκ, η μέριμνα για της συνθήκες δουλειάς και ζωής του λαού ήταν στο επίκεντρο της πολιτικής. Λειτουργώντας μάλιστα ως έμπνευση για τους υπόλοιπους λαούς υποχρέωσε τις αστικές τάξεις να παραχωρήσουν δικαιώματα τα οποία ήταν ξένο σώμα στο έδαφος του καπιταλισμού και σήμερα ξυλώνονται απανωτά (συντάξεις, επιδόματα, άδειες μητρότητας, προστασία της παιδικής και τρίτης ηλικίας, συνθήκες ασφάλειες σε χώρους εργασίες κλπ). Επίσης, οι ρεβιζιονιστές και η Νέα Αστική Τάξη είναι που πρώτοι σπίλωσαν τις ιδέες και τα σύμβολα του κομμουνισμού, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα σπιλώνει την έννοια της Αριστεράς.

ΥΓ 2: Είναι τουλάχιστον προβληματική η κριτική που δημοσιεύει το ΠΡΙΝ. Η συντάκτρια βλέπει με αρκετή αφέλεια τα πολιτικά μηνύματα και τη χαρακτηρίζει «ανθρωποκεντρική» και «διδακτική». Δεν αποτελεί έκπληξη, βέβαια, αφού ο συγκεκριμένος χώρος καταπίνει αμάσητη και αναπαράγει την αντισταλινική και αντισοβιετική προπαγάνδα εδώ και δεκαετίες επειδή θέλει να «ξεμπερδεύει» με την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος και τα βαρίδια της.

Γ. Γ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ