"Την αλήθεια ρε, την αλήθεια!" Για τον Νίκο Καλογερόπουλο

0

Ο Νίκος Καλογερόπουλος, που έφυγε από την ζωή πριν από δύο ημέρες στις 9 Αυγούστου του 2026, γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας το 1952. Έγινε πολύ γνωστός ως ηθοποιός αλλά υπήρξε και σκηνοθέτης, τραγουδοποιός, ποιητής και πολλά άλλα.

Καθοριστικοί είναι όμως οι κινηματογραφικοί του ρόλοι. Ενδεικτικά, τρεις από τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε τη δεκαετία του 1980, θεωρούνται από τις πιο εμβληματικές της πρώτης περιόδου της μεταπολίτευσης.

Το 1981 συμμετέχει στην ταινία "Μάθε παιδί μου γράμματα" του Θεόδωρου Μαραγκού. Η ατάκα του με την οποία τελειώνει σχεδόν απότομα η ταινία αυτή αντηχεί στα αυτιά των θεατών σαν να εκφράζει μία συλλογική αγανάκτηση και οργή. Το “Μάθε παιδί μου γράμματα” σατιρίζει με μπόλικο χιούμορ την μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία. Ταυτόχρονα θίγει ουσιώδη πολιτικά, κοινωνικά και ιστορικά ζητήματα, για αυτό και θεωρείται μέχρι και σήμερα μία από τις πιο καλές πολιτικές κωμωδίες του ελληνικού κινηματογράφου. 

Το 1983 ο Καλογερόπουλος παίζει τον Μπάμπη, στην ταινία του Κώστα Φέρρη με μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου και στίχους του Νίκου Γκάτσου. Τον Μπάμπη, που στην πραγματικότητα είναι ο Βασίλης Τσιτσάνης. Στο "Ρεμπέτικο" ο Φέρρης επιλέγει να παρουσιάσει, σε πολύ ελεύθερη απόδοση, τη ζωή της Μαρίκας Νίνου και μέσα από αυτή την σύγχρονη ελληνική ιστορία από τον Μεσοπόλεμο, την Μικρασιατική Καταστροφή, την δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή μέχρι την κυβέρνηση του Παπάγου. Μέσα από την ακολουθία των ιστορικών γεγονότων το “Ρεμπέτικο” μιλάει και για την φτώχεια και την εξαθλίωση του ελληνικού λαού αλλά και για την εξέλιξη του ρεμπέτικου τραγουδιού.

Το 1984 στην ταινία "Λούφα και Παραλλαγή" του Νίκου Περάκη, ο Νίκος Καλογερόπουλος υποδύεται τον φαντάρο Γιάννη Παπαδόπουλο. Η ταινία διαδραματίζεται στη διάρκεια της επταετίας, και σατιρίζει την γελοιότητα της χούντας των συνταγματαρχών. Δεν είναι όμως μόνο οι γκροτέσκοι στρατιωτικοί το ζήτημα της ταινίας . Κόντρα στους διάφορους που λέγαν -και λεν ακόμη- ότι η χούντα έχαιρε κοινωνικής αποδοχής, ο Περάκης δείχνει την αμηχανία αλλά και τις αντιδράσεις του λαού απέναντι στη χούντα: “Εγώ ήξερα ότι τις επαναστάσεις τις κάνουν οι λαοί”. Η αυτοκτονία του αριστερού φαντάρου μετά την ανακοίνωση της δυσμενούς μετάθεσής του προσγειώνει στην πραγματικότητα την κωμωδία, θυμίζοντας την βάρβαρη φύση του φασιστικού καθεστώτος.

Ο Καλογερόπουλος, λοιπόν, επέλεγε πολύ προσεκτικά τις ταινίες στις οποίες συμμετείχε. Φρόντιζε να έχουν πολιτικό στίγμα, να αφορούν το λαό. Δεν απευθύνθηκε ποτέ στους “από πάνω”. Έλεγε, άλλωστε, ότι “η τέχνη χωρίς πολιτική δεν έχει νόημα”. Το καθοριστικό είναι ότι οι ταινίες που συμμετείχε έχουν πάρει τη θέση τους στην συλλογική μνήμη του λαού, συνεχίζουν να θίγουν ζητήματα και να ενοχλούν αυτούς που εξουσιάζουν. 

Καμία σχέση δεν έχει ο Καλογερόπουλος με όσους υποκριτικά εκφράζουν την μεγάλη τους θλίψη. Τίποτα κοινό δεν έχει η παρακαταθήκη που άφησε η τέχνη του μαζί τους. Και το ξέρουν κι αυτοί.

Για εμάς, θα συνεχίσει να ζει μέσα από την τέχνη που με τόση αγάπη υπηρέτησε.

Νικ. Παν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΟ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΤΟΥ 2026

0

1. Γέννημα θρέμμα Δυτικής Αττικής - Ναταλία Κουτσούγερα

2. ΛΕΞ - Κωνσταντίνος Πατσίκας

3. Ασήμαντη Λεπτομέρεια - Adania Shibli

4. Πες της - Χρήστος Οικονόμου

5. Η Σεζόν - Κωνσταντίνα Τσουκαλά Σταθάκη

6. Λογοτεχνία και Επανάσταση - Joseph Andras

7. Ιστορία του Μακεδονικού Εθνικού Επαναστατικού Κινήματος - Ντίνο Κιόσεφ

8. Από το ποτάμι της οργής, στη θάλασσα του λαϊκού πολέμου - Πέτρος Πετρίδης

9. Μυθοκόμιξ - Σταύρος Παναγιωτίδης / Αντώνης Βαβαγιάννης

10. Πορεία προς τη Ρώμη και τα περίχωρα - Emilio Lussu

11. Σουπερόσαυρος - Meryem El Mehdati

12. Το ΕΑΜ και η εποχή του - Γιώργος Μαργαρίτης

13. Οι Αόρατες Πόλεις - Italo Calvino

Για τις περιγραφές των βιβλίων δείτε εδώ: https://ektostonteixon.gr/protaseis-vivliwn-gia-kalokairi-2026/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ενδιαφέρουσα συζήτηση στη βιβλιοπαρουσίαση του τεύχους 23 της “Αντίθεσης”

0

Την Δευτέρα 29/6 πραγματοποιήθηκε στο “Εκτός των Τειχών”, η βιβλιοπαρουσίαση του τεύχους 23 του περιοδικού “Αντίθεση”.

Μετά απ’ το άνοιγμα της εκδήλωσης απ’ τον Σπύρο Παπακωνσταντίνου, με μια σύντομη, κατ’ αρχήν, αναφορά στο ίδιο το περιοδικό, που ξεκίνησε να εκδίδεται τον Νοέμβρη του 2008, και στη συνέχεια, στη θεματολογία του τρέχοντος τεύχους, (Παλαιστινιακό, εργατικό κίνημα, στρατηγική “εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ”, για τον κινέζικο ιμπεριαλισμό, την τεχνητή νοημοσύνη και για τη συγκρότηση της αγγλικής εργατικής τάξης), τον λόγο πήραν:

• Η ‘Ολγα Πετρούλια, που εστίασε, με βάση και το σχετικό κείμενο, στα ζητήματα που σχετίζονται με την ανάγκη ανασυγκρότησης της εργατικής τάξης σαν τάξη για τον εαυτό της, και κατ’ επέκταση του εργατικού κινήματος, σε πλευρές της συστημικής επίθεσης και της καθημερινής αντίστασης στους χώρους δουλειάς, στην προβολή της λογικής πως κομμάτι της απάντησης στα ζητήματα που δημιουργεί η συστημική επίθεση, αποτελεί ο κάθε εργαζόμενος.
• Ο Κώστας Βλαχόπουλος, που προσέγγισε το θέμα της “τεχνητής νοημοσύνης”, με βάση το σχετικό κείμενο του Κώστα Καψάλη, τα χαρακτηριστικά που έχει επιδείξει μέχρι σήμερα, τη σχέση της με τις ενδογενείς αντιφάσεις του καπιταλισμού, τις συνέπειες της στη ζωή των ανθρώπων, των εργαζόμενων, στην καταστροφή του περιβάλλοντος. Καθώς και προσεγγίσεις και ερωτήματα σχετικά με το “αν και πόσο” είναι “φούσκα” ή όχι, το γιατί επιλέχθηκε απ΄ τις άρχουσες τάξεις, το που μπορεί να αξιοποιηθεί, τη σχέση της με τα υπόλοιπα θέματα που αναφέρονται σε κείμενα του τεύχους, ειδικά μ’ αυτό του εργατικού κινήματος.

Ακολούθησε πλούσια συζήτηση, με πολλές παρεμβάσεις που έθεταν πλευρές, εκτιμήσεις και ερωτήματα, κυρίως όσον αφορά το θέμα της “τεχνητής νοημοσύνης”.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα» - Η συγκλονιστική ιστορία των 3.200 υιοθεσιών στις ΗΠΑ στις σκοτεινές δεκαετίες ’50-’60.

1

Gonda Van Steen «Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα» 
(Μετάφραση Αριάδνης Λουκάκου, Εκδόσεις Ποταμός 2021)

Η συγκλονιστική ιστορία των 3.200 υιοθεσιών στις ΗΠΑ στις σκοτεινές δεκαετίες ’50-’60. 

29 Οκτωβρίου 1958, Νέα Υόρκη. H πριγκίπισσα Σοφία της Ελλάδος (αριστερά), η Τζέιν Ράσελ (πλάι της) και υπάλληλοι των κοινωνικών υπηρεσιών καλωσορίζουν στην Αμερική οκτώ ορφανά από την Ελλάδα. Φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο της υιοθετημένης Ελληνίδας Έλεν.

Τέλη Απριλίου του 1955 δυο μικρά κορίτσια, η Ιωάννα και η Ολυμπία, δέκα και έξι χρονών αντίστοιχα, ταξιδεύουν στην Αμερική για να δοθούν σε ανάδοχη οικογένεια. Ήταν οι δυο μικρότερες κόρες του κομμουνιστή Ηλία Αργυριάδη, που εκτελέσθηκε με τους Νίκο Μπελογιάννη, Νίκο Καλούμενο και Δημήτρη Μπάτση στις 30 Μαρτίου 1952. Μητέρα τους η Κατερίνα Δάλλα, δεύτερη σύζυγος του Αργυριάδη, που στις 27 Νοεμβρίου του 1951, λίγες μόλις ημέρες μετά τη σύλληψη του Ηλία, σε ηλικία μόλις 34 ετών, μετά από δέκα ημέρες ανάκρισης στα γραφεία της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, αφού κατανάλωσε μεγάλη ποσότητα ηρεμιστικών, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το παράθυρο. Όλα αυτά μπροστά στα έκπληκτα μάτια της μόλις 12 χρονών μεγαλύτερης κόρης του Αργυριάδη Έφης (Ευτέρπης).

Στις 30 Νοεμβρίου 1951, τρεις ημέρες μετά την αυτοκτονία της Κατερίνας, και ενώ ζούσε ο κρατούμενος πατέρας, αναμένοντας τη δίκη του, δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», το παρακάτω κείμενο: 

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΑΛΑ

Αθηναία κυρία (αναφέρεται στην Λίνα Τσαλδάρη τότε πρόεδρο του ΠΙΚΠΑ και στενή φίλη της βασίλισσας Φρειδερίκης) ανήκουσα εις τον εθνικόφρονα κόσμον –και το τονίζομεν δια να εκτιμηθή η ηθική σημασία της εκκλήσεώς της– μας παρακαλεί να θέσωμε δημοσία το εξής ερώτημα: “Τι θα γίνουν τα παιδιά της Αικατερίνης Δάλα; Εκείνη ηυκτοκτόνησεν. Ο Αργυριάδης, με τον οποίον τα είχεν αποκτήσει, κρατείται εις την Ασφάλειαν, και δικαίως φυσικά κρατείται. Τι θ’ απογίνουν τώρα τα δυο μικρά, τα ανήλικα όπως γράφουν οι εφημερίδες, τα οποία μένουν πια εντελώς απροστάτευτα; Θα αφήση η κοινωνία να τα περιμαζέψη καμμιά ύποπτος οικογένεια, δια να δηλητηριασθούν στο τέλος κι’ εκείνα; Δεν το φανταζόμεθα. Τη στιγμή που υπάρχει ένα ζήτημα Ελληνοπαίδων, τα οποία θέλομεν να μας αποδοθούν, ανεξαρτήτως του αν έζησαν μέσα εις κομμουνιστικήν ατμόσφαιραν, θα ήτο απάνθρωπον να αφήσωμεν εις την τύχην των αυτά τα δυο τραγικά παιδάκια. Τα οποία δεν πταίουν σε τίποτα αν εγεννήθηκαν από μίαν παράνομον σχέσιν και εις την διασταύρωσιν τόσων ευθυνών”. Διαβιβάζομεν το ερώτημα εις τας κοινωνικάς οργανώσεις, ιδίως τας γυναικείας, αι οποίαι είναι αρμοδιότεραι». 

Ο δρόμος για την υιοθεσία των δυο μικρών κοριτσιών είχε ήδη ανοίξει. Η Έφη, που έζησε τις κρίσιμες στιγμές της απομάκρυνσης των ετεροθαλών αδερφών της, τα χρόνια που πέρασαν σε ανάδοχες οικογένειες και σε ίδρυμα στην Αθήνα μέχρι τη στιγμή που τον Απρίλιο του 1955 έφυγαν για την Αμερική, δεν σταμάτησε ποτέ να τις αναζητά.

Το βιβλίο της Βελγίδας καθηγήτριας αρχαίας και σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, γλώσσας και λογοτεχνίας, Gonda Van Steen «Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα» (Μετάφραση Αριάδνης Λουκάκου, Εκδόσεις Ποταμός 2021), αποτελεί μια συγκλονιστική ιστορική έρευνα που προσπαθεί να φωτίσει τη σκοτεινή περίοδο των δεκαετιών του ‘50 και ‘60. Με αφορμή και αφετηρία ένα ηλεκτρονικό μήνυμα του Mike X., εγγονού του Ηλία Αργυριάδη στην Van Steen, στις 28 Αυγούστου του 2013, ξεδιπλώνει τις ιστορίες των χιλιάδων παιδιών που κατέληξαν σε θετούς γονείς σε ΗΠΑ και Ολλανδία κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου και του Ψυχρού Πολέμου. Μια περίοδο φτώχειας, πολιτικής αστάθειας και έντονου αντικομμουνισμού. Με τεκμηριωμένα στοιχεία, το βιβλίο αποκαλύπτει τα κυκλώματα της εποχής, τις νόμιμες αλλά και τις παράνομες πρακτικές που εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση. Περιγράφει όλο το δρόμο από τις πρώτες υιοθεσίες για την σωτηρία των «ορφανών του πολέμου» το 1948, την αποφασιστική παρέμβαση της οργάνωσης ΑΧΕΠΑ από το 1950 και μετά, το ρόλο του ΠΙΚΠΑ και της βασίλισσας Φρειδερίκης, ακόμα και τους ιδιώτες δικηγόρους που με διάφορους τρόπους, «μεσολαβούσαν» για να στείλουν ελληνόπουλα στις ΗΠΑ. Μια θολή ιστορία με συχνά οικονομικό κέρδος και πλαστογραφήσεις, που παρέσυρε στη δίνη της αθώα παιδιά, περιπλανημένες βιολογικές οικογένειες και απληροφόρητες θετές. Μια τραγωδία που είχε θύματα, κατ’ αρχάς, τα παιδιά των κομμουνιστών και των εξορίστων, που απομακρύνονταν με βίαιο τρόπο από τις οικογένειές τους για να ανατραφούν ως «καλοί και αναμορφωμένοι πολίτες» στην άλλη άκρη του πλανήτη, μακριά από το κομμουνιστικό τους παρελθόν, το οποίο, τις περισσότερες φορές, και δεν μάθαιναν ποτέ.

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στέκι Απέναντι (Δάφνη): Προβολή της ταινίας "Μέσα από τα μάτια σου" της Ιθίαν Μπογιαΐν

0

Αυτή την Κυριακή, 28/06, στις 20.00, στο στέκι μας, θα προβληθεί η ταινία, "Μέσα από τα μάτια σου" της Ιθίαν Μπογιαΐν. 

Η ιστορία μιας γυναίκας εγκλωβισμένης σε μια κακοποιητική σχέση, που βρίσκει τη δύναμη να αντιδράσει και να διεκδικήσει τη ζωή της με αξιοπρέπεια. Μια ταινία που φωτίζει αιτίες και στερεότυπα της συστημικής υποτίμησης της γυναίκας και υμνεί τη χειραφέτηση της. 

Μετά την προβολή, θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση, με αφορμή την ταινία, για το, δυστυχώς, πάντα επίκαιρο θέμα, της γυναικείας καταπίεσης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βιβλιοπαρουσίαση: Αντίθεση #23! Δευτέρα 29/6, 19:00 στο Εκτός των Τειχών, Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια

0

Σε μια περίοδο έντονων κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων, το νέο τεύχος επιχειρεί να φωτίσει πλευρές της σύγχρονης πραγματικότητας, τον ρόλο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στις σημερινές εξελίξεις και τα αναγκαία βήματα για την ανασυγκρότηση του κινήματος.
Συζήτηση πάνω στα κείμενα:

• Για την ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος
• Για την τεχνίτη νοημοσύνη στο πεδίο της πολιτικής οικονομίας και της κοινωνικής κριτικής  

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με αφορμή μια επέτειο και ένα βιβλίο…. 25 χρόνια από τα γεγονότα στη Γένοβα και το θάνατο του Carlo Guliani

0

Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από τα συγκλονιστικά γεγονότα στη Γένοβα, στις 19-22 Ιουλίου 2001, στη σύνοδο των G8, των 8 πιο ισχυρών κρατών του πλανήτη. Ηγέτες όπως ο Ζαν Κρετιέν, ο Ζακ Σιράκ, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο Τζουνιτσίρο Κοϊζούμι, αλλά και ο Τζορτζ Μπους, ο Τόνι Μπλερ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι, έγιναν δεκτοί με ιδιαίτερες τιμές από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι διακηρύσσοντας το «τέλος της ιστορίας» και την παγκοσμιοποίηση.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες διαδηλωτές, από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, είχαν συγκεντρωθεί στο κάλεσμα του Κοινωνικού Φόρουμ και του «κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης». Είχαν προηγηθεί οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις στο Σιάτλ, στη Σύνοδο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου τον Δεκέμβριο του 1999, στο Πόρτο Αλέγκρε, στο πρώτο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ τον Ιανουάριο του 2001, στο Κεμπέκ, στη 3η Σύνοδο Κορυφής της Αμερικής τον Απρίλιο του 2001 και στο Γκέτεμποργκ, στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιούνιο του 2001. Σχεδόν δυο χρόνια διεργασιών και προετοιμασίας όπου, παρά την καταστολή και τη βία, οι διαδηλώσεις μαζικοποιούνταν με κυρίαρχες τις αυταπάτες για έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, με κοινωνική δικαιοσύνη, σεβασμό στο περιβάλλον και το άνθρωπο.

Οι τρεις ημέρες, όμως, 19-22 Ιουλίου 2001 συγκλόνισαν τον κόσμο. Όχι μόνο για τον όγκο των διαδηλωτών αλλά κυρίως για το μέγεθος της καταστολής και της αστυνομικής βίας. Η κυβέρνηση του δεξιού Μπερλουσκόνι σε συνεργασία με τις ακροδεξιές, Εθνική Συμμαχία του Τζιανφράνκο Φίνι και Λίγκα του Βορρά του Ουμπέρτο Μπόσι, έδειξαν τα δόντια τους. Το δόγμα Μπερλουσκόνι: «οι αριστεριστές και οι κομμουνιστές είναι εχθροί και πρέπει να παταχθούν» καθόρισε την ιστορία. 

Το πολιτικό νουάρ του Frederic Paulin «Η νύχτα που έπεσε στις ψυχές μας» (Ελληνικές Εκδόσεις, 2023) μας μεταφέρει με πολύ ρεαλιστικό τρόπο στις μέρες εκείνες. Δεν αποτελεί μια πολιτική τοποθέτηση. Περιγράφει τα γεγονότα, κυρίως, μέσα από τους διαδηλωτές του black block. Καταφέρνει, όμως, να μας μεταφέρει ζωντανά στην ατμόσφαιρα των ημερών και να δώσει στον αναγνώστη ένα πλήθος ιστορικών πληροφοριών, κυρίως στο γλωσσάρι στο τέλος του βιβλίου προϊόν πολυετούς έρευνας του συγγραφέα. Επιλέγοντας ως ήρωες μια αναρχική οργισμένη νεαρή κοπέλα, έναν νεαρό τροτσκιστή χαφιέ, μια δημοσιογράφο, έναν σύμβουλο του Ζακ Σιράκ, έναν ακροδεξιό σύμβουλο του ιταλικού υπουργείου εσωτερικών, δυο γάλλους ασφαλίτες, μεταφέρει με έναν εξαιρετικό και έντονο τρόπο τους ματωμένους δρόμους της Γένοβα. Οι μέθοδοι της αστυνομίας, οι παγιδεύσεις, η βιαιότητα που περιγράφεται, ειδικά από το μέσο του βιβλίου και μετά, αποτελεί γροθιά στο στομάχι. Μπροστά από τα …θολά, από τα δακρυγόνα, μάτια του αναγνώστη περνάνε ζωντανά οι πάνω από 500.000 διαδηλωτές, οι βίαιες συγκρούσεις, οι δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας στο σχολείο Armando Diaz που φιλοξενούσε τους διαδηλωτές, τα βασανιστήρια στο κέντρο Bolzaneto, όπου μεταφέρθηκαν οι 222 προσαχθέντες, οι 600 τραυματίες, αλλά και τα πολιτικά αδιέξοδα του black block, οι αυταπάτες του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης που αντιμετώπισε όλο αυτό σαν «πανηγύρι». Αυταπάτες που κατέρρευσαν σε μια στιγμή και με ολέθριο τρόπο.

Αποκορύφωμα η σκηνή του θανάτου του 23χρονου φοιτητή Carlo Guliani από πυροβολισμό στο κεφάλι από αστυνομικό και το αστυνομικό τζιπ που πέρασε κυριολεκτικά από πάνω του συνθλίβοντας και αποτελειώνοντάς τον.

Τα γεγονότα αυτά ξεχάστηκαν και τα διαδέχθηκε, δυο μήνες μετά, η επίθεση στους δίδυμους πύργους και ο νέος εφιάλτης που ξεκίνησε για την ανθρωπότητα, για να καταρρεύσει οριστικά κάθε αυταπάτη για το τέλος της ιστορίας και το πλανητικό χωριό της παγκοσμιοποίησης ….

«Το όνομα μου είναι Κάρλος. Κι έχω δυο ρόδες στο κορμί και μια σφαίρα»

(«Το όνομα μου έιν’ το δικό σου» Σπύρος Γραμμένος)

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

70ος Διαγωνισμός Eurovision στη Βιέννη

0

Ο ισχυρισμός ότι ο «Διαγωνισμός Eurovision» είναι μια απολίτικη μουσική εκδήλωση που ενώνει την Ευρώπη μέσω της μουσικής έχει καταρρεύσει προ πολλού. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια οι πολιτικές διαφωνίες των χωρών που συμμετέχουν και η άσκηση πολιτικής μέσω της ανάδειξης νικητών (για παράδειγμα Ουκρανία, 2022), του αποκλεισμού ή συμμετοχής χωρών (αποκλεισμός της Ρωσίας το 2022 και συνεχιζόμενη συμμετοχή του Ισραήλ) έχουν προκαλέσει κινήματα διαμαρτυρίας στις εκάστοτε χώρες όπου διοργανώνεται. Με βασικό αίτημα τον αποκλεισμό του Ισραήλ από τον 70ό μουσικό διαγωνισμό στη Βιέννη, πολλές κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν σε όλη την Αυστρία ενάντια στη Eurovision τόσο τις μέρες πριν το διαγωνισμό όσο και ανήμερα του τελικού. Στις 16 Μαΐου μερικές εκατοντάδες διαδηλωτών φώναξαν συνθήματα κατά της γενοκτονίας του Ισραήλ και υπέρ της Παλαιστινιακής αντίστασης στην πορεία κοντά στον τόπο διεξαγωγής λίγο πριν ξεκινήσει ο διαγωνισμός.

Ενώ χώρες όπως η Ισπανία, η Ολλανδία, η Σλοβενία και η Ιρλανδία μποϊκοτάρουν τον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή του Ισραήλ, η πλειοψηφία των μελών της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας είναι σταθερά προσηλωμένη σε αυτόν. Ο δήμαρχος της Βιέννης, Λούντβιγκ, υποστήριξε ότι είναι «κατά του μποϊκοτάζ των καλλιτεχνών» και κάλεσε τον κόσμο της Βιέννης να «ενωθεί υπό τη μουσική». Την ίδια στιγμή, αποκλείεται η συμμετοχή Παλαιστινίων σε πολιτιστικές εκδηλώσεις με το πρόσχημα του αντισημιτισμού, ενώ ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος Μουσταφά Αγιάς από τη Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται στις φυλακές του Λιντς από το Νοέμβρη γιατί τόλμησε να γράψει για τις θηριωδίες που διαπράττει το κράτος και ο στρατός του Ισραήλ ενάντια στον Παλαιστινιακό λαό.

Όχι μόνο η συμμετοχή του Ισραήλ στο διαγωνισμό της Eurovision αλλά και το υπέρογκο κόστος της διοργάνωσης αρκετών εκατομμυρίων ευρώ, τη στιγμή που γίνονται περικοπές σε υγεία, παιδεία και συντάξεις καθώς και ο αποκλεισμός της περιοχής του διαγωνισμού για μέρες από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο την άποψη ότι ο διαγωνισμός πρέπει να μποϊκοταριστεί, κυρίως στους νέους (55%). Το μόνο σίγουρο είναι ότι η «γιορτή της μουσικής» δεν ενδιαφέρει την πλειοψηφία του κόσμου και οι φωνές αντίθεσης στη Eurovision βρίσκουν πολλούς υποστηρικτές και αλληλέγγυους.

Γ.Λ. – Βιέννη

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΞΑΝΘΗ | "Η χαρακτική και η τυπογραφία στην κοινωνική και πολιτική ζωή" στη Ρωγμή

0

Εκδήλωση - Συζήτηση

"Η χαρακτική και η τυπογραφία στην κοινωνική και πολιτική ζωή"

Η Ρωγμή σας προσκαλεί σε μια ανοιχτή εκδήλωση-συζήτηση για το πώς η χαρακτική και η τυπογραφία αποτύπωσαν, διαμόρφωσαν και στήριξαν τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του χθες και του σήμερα.

Συζητάμε μαζί με τον Ευάγγελο Τάσιο, χαράκτη.

Σάββατο 23/5, 19:30

στη Ρωγμή (Μ. Βόγδου 20, 4ος όροφος)

Facebook event

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προβολή του ντοκιμαντέρ '48 στη Νέα Ιωνία

0

 

Η Αντίσταση στα Βόρεια προβάλλει το ντοκιμαντέρ ‘48 την Πέμπτη 28/5 στις 8μμ, στον Κινηματογράφο "Αστέρας", Ασκληπιού 4, Νέα Ιωνία 

Ένα ντοκιμαντέρ για τον ισραηλινό εποικισμό και τη ζωή στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, γυρισμένο το καλοκαίρι του 2022 από την ομάδα 218, όπου καταγράφεται η καθημερινότητα των ανθρώπων μέσα στις επιθέσεις, η κατοχή και το καθεστώς απαρτχάιντ.

2μισι χρόνια από την επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα, και 78 χρόνια από τη Νάκμπα, το κράτος–δολοφόνος του Ισραήλ συνεχίζει, με τις πλάτες των ΗΠΑ και της Δύσης, να μακελεύει τον λαό της Παλαιστίνης, του Λιβάνου, του Ιράν και συνολικά τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Τη συνέχιση της γενοκτονίας στη Γάζα διαδέχονται ασταμάτητες επιθέσεις του Ισραήλ στη Δυτική Όχθη, καθώς και η πρόσφατη απόφασή του για προσάρτησή της στα υπό κατοχή εδάφη, παρά τη δήθεν εκεχειρία.

Όμως η παλαιστινιακή αντίσταση, με την ασταμάτητη πάλη της, συνεχίζει να αποτελεί αγκάθι για το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, αποτελώντας φάρο αγώνα για τους λαούς όλου του κόσμου.

Μέσα στα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στην περιοχή και μετά την πρόσφατη εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ιράν, γίνεται ακόμη πιο αναγκαία η πάλη των λαών απέναντι στον ιμπεριαλισμό και τον σιωνισμό, τόσο για τον παλαιστινιακό λαό όσο και για όλους τους λαούς της περιοχής.

Μέσα από προσωπικές μαρτυρίες Παλαιστινίων που ζουν και κατοικούν στην πολύπαθη Δυτική Όχθη, το ντοκιμαντέρ ‘48 επιχειρεί να φωτίσει την καθημερινότητα και τη ζωή αυτού του μαχόμενου και αδούλωτου λαού.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΒΟΡΕΙΑ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τεχνητή νοημοσύνη και ψηφιακά κοινά: Μια απόπειρα κριτικής προσέγγισης στο επιχείρημα του Matteo Stocchetti*

0

Κ. Καψ.,   6 Φεβρουαρίου 2026

Η δημόσια συζήτηση γύρω από την Τεχνητή Νοημοσύνη συχνά εγκλωβίζεται σε περιοριστικά σχήματα που δεν επιτρέπουν να δούμε τη συνολική της σημασία. Από τη μία πλευρά, η ΤΝ αντιμετωπίζεται κυρίως ως ένα τεχνικό ή νομικό πρόβλημα που μπορεί να «τακτοποιηθεί» μέσω κανονισμών, επιτροπών δεοντολογίας και πλαισίων συμμόρφωσης. Σε αυτή την οπτική, όμως, παραμένει στο περιθώριο η πολιτική και κοινωνική εξουσία που ενσωματώνεται στις ίδιες τις τεχνολογίες: υποτιμάται το ποιος τις ελέγχει, για ποιον σκοπό αναπτύσσονται και ποιες είναι οι κοινωνικές τους συνέπειες, ενώ η συζήτηση περιορίζεται στο πώς θα ρυθμιστεί κάτι δεδομένο, χωρίς να τίθενται τα πιο κρίσιμα ερωτήματα για το γιατί και προς όφελος ποιων χρησιμοποιείται. Από την άλλη πλευρά, η ΤΝ παρουσιάζεται συχνά ως μια αναπόφευκτη και αυτόνομη δύναμη, που εξελίσσεται ανεξάρτητα από κοινωνικές και πολιτικές επιλογές. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η τεχνολογία προχωρά έτσι κι αλλιώς, οι κοινωνίες οφείλουν απλώς να προσαρμοστούν, και κάθε συζήτηση για πολιτικές αποφάσεις ή εναλλακτικούς τρόπους οργάνωσης θεωρείται ουτοπική ή χωρίς πραγματικό νόημα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο καπιταλισμός της επιτήρησης συναντά την τεχνητή νοημοσύνη*

0

Matteo Stocchetti, 5 Νοεμβρίου 2025

Η Ευρωπαϊκή Ένωση και αρκετοί άλλοι οργανισμοί βρίσκονται αυτή την περίοδο αντιμέτωποι με το δίλημμα του τρόπου ελέγχου της τεχνητής νοημοσύνης. Στην προσπάθεια αυτή έρχονται αντιμέτωποι με έναν ισχυρό συνασπισμό πολιτικών παραγόντων (aktörer), οι οποίοι, παρά τις μεταξύ τους διαφορές, συσπειρώνονται γύρω από μια βαθιά αποστροφή και εναντίωση απέναντι στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία, δηλαδή την αρχή ότι οι λαοί οι ίδιοι αποφασίζουν για τις υποθέσεις τους.

Στον συνασπισμό αυτόν ανήκουν τουλάχιστον τρεις κατηγορίες ενεργών παραγόντων: αφενός οι κολοσσοί της ψηφιακής τεχνολογίας (Big Tech), αφετέρου οι ηγεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας, καθώς και ένας διακρατικός συνασπισμός ηγετών από τον χώρο των επιχειρήσεων, της πολιτικής και των θρησκευτικών κοινοτήτων. Οι παράγοντες αυτοί συμμερίζονται, για διαφορετικούς λόγους, το φόβο ότι η τεχνολογική εξέλιξη θα μπορούσε στην πράξη να καταστήσει δυνατές πιο ουσιαστικές μορφές δημοκρατίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δύο μέρες ιστορίας: 17/5 Προβολή νοκιμαντέρ "Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών" και 23/5 Ιστορικός περίπατος στις γειτονιές του Υμηττού

0

ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Η ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ

81 χρόνια από τη μεγάλη ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ που σήμανε την οριστική λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου, οι λαοί βρίσκονται ξανά απέναντι στα ιμπεριαλιστικά τέρατα.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συμπλήρωσε ήδη 4 χρόνια, η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε πλήρη πολεμική αναταραχή. Λαοί μακελεύονται, χώρες ισοπεδώνονται για να προωθηθούν τα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ –Ρωσίας-Κίνας για το ξαναμοίρασμα του κόσμου.

ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ

Στρατιωτικές βάσεις, εξοπλισμοί αλλά και ανθρώπινο δυναμικό προσφέρονται απλόχερα στις ΗΠΑ, κάνοντας τη χώρα μας στόχο των ανταγωνιστών τους. Ταυτόχρονα, η στήριξη στο κράτος –δολοφόνο του Ισραήλ είναι δεδομένη, κάνοντας πλάτες στα σχέδιά του για αφανισμό του ηρωικού παλαιστινιακού λαού.

Οι επιπτώσεις στην καθημερινότητα είναι πλέον ολοφάνερες. Εκτόξευση πληθωρισμού, ακρίβεια σε όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, κοινωνικές περικοπές για την ενίσχυση νέων εξοπλιστικών προγραμμάτων, περιορισμός δημοκρατικών δικαιωμάτων. ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ προετοιμάζουν το λαό μας ώστε να ματώσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά, για τα συμφέροντα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΗ ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ! 

Με τους λαούς που αντιστέκονται ενάντια στον πόλεμο και τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις, για να συγκροτήσουμε το αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που απαιτεί η εποχή μας ώστε φρενάρει τα δολοφονικά σχέδια των ισχυρών του πλανήτη.

ΔΕΝ ΔΙΑΛΕΓΟΥΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ

Δεν έχουμε αυταπάτες ότι η λύση στα προβλήματα των λαών θα βρεθεί στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Εμπνεόμαστε από τους αγώνες του χθες, για να χαράξουμε το δικό μας
δρόμο!

Συγκροτούμε την πάλη μας σε κάθε γειτονιά!

Δρόμοι Αντίστασης στα Νότια και Στέκι Απέναντι 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σκέψεις πάνω στο άρθρο του Rezgar Akrawi για την τεχνητή νοημοσύνη*

0

Κ. Καψ.,   6 Μαΐου 2026

Το άρθρο του Rezgar Akrawi αποτελεί μια φιλόδοξη και πολυεπίπεδη συμβολή στην ανάλυση της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ). Ο συγγραφέας επιχειρεί να αποδομήσει την κυρίαρχη αντίληψη περί «ουδετερότητας» της τεχνολογίας, υποστηρίζοντας ότι η τεχνητή νοημοσύνη εντάσσεται οργανικά στις σχέσεις παραγωγής του καπιταλισμού και λειτουργεί ως εργαλείο αναπαραγωγής της ταξικής κυριαρχίας με πιο σύνθετους και λιγότερο ορατούς τρόπους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τεχνητή νοημοσύνη, αναπαράγοντας την κυριαρχία της καπιταλιστικής τάξης με πιο εξελιγμένα μέσα*

0

Rezgar Akrawi, 7 Ιανουαρίου 2026

Επισκόπηση που έκανε ο συγγραφέας:

Το παρόν άρθρο υποστηρίζει ότι η τεχνητή νοημοσύνη, απέχοντας πολύ από το να είναι ένα ουδέτερο εργαλείο, έχει εξελιχθεί σε ισχυρό μηχανισμό καπιταλιστικού ελέγχου —επεκτείνοντας την εκμετάλλευση στον ψηφιακό χώρο[1] και επαναπροσδιορίζοντας την εργασία, τα δεδομένα και τη συνείδηση προς όφελος του κέρδους. Καλεί σε μια προδραστική[2] και οργανωμένη απάντηση της Αριστεράς (left-wing response): όχι μόνο στην άσκηση κριτικής στις υφιστάμενες χρήσεις της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και στη συγκρότηση ανεξάρτητων, ανοιχτών και δημοκρατικά διοικούμενων εναλλακτικών λύσεων, θεμελιωμένων σε σοσιαλιστικές αρχές. Εν τέλει, το άρθρο παρουσιάζει τον αγώνα γύρω από την τεχνητή νοημοσύνη ως αποφασιστικής σημασίας μέτωπο στον ευρύτερο αγώνα για την ανθρώπινη χειραφέτηση —ένα μέτωπο που απαιτεί τεχνική επάρκεια/δεξιότητα[3], πολιτική ανανέωση[4] και παγκόσμια αλληλεγγύη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Υπεραστικοί: "Πρωτομαγιά 1944"

0

Στίχοι – Μουσική – Ενορχήστρωση: Υπεραστικοί Ηχοληψία: Γιωργής Νταβαρίνος – Αλέξανδρος Βαφειάδης Μίξη ήχου: Γιωργής Νταβαρίνος Επεξεργασία video: Γιώργος Παπαϊωάννου

 

Ολόκληροι οι στίχοι εδώ: Υπεραστικοί: "Πρωτομαγιά 1944"

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

2 ποιήματα επιζησάντων του εγκλήματος των Τεμπών - Με αφορμή την επικείμενη δίκη

0

Δημοσιεύουμε -με μεγάλη χαρά- δύο ποιήματα που έγραψαν δυο επιζήσαντες του εγκλήματος των τεμπών, δύο αγωνιστές, ένας φίλος και μια φίλη. Τα ποιήματα γράφηκαν με αφορμή την επικείμενη έναρξη της μεγάλης δίκης των Τεμπών, την Δευτέρα 23/3.

Ανθισμένος χορός

23:20

Η ανάσα κόβεται.

Ένα βλέμμα κάτω…

Πίσω κόλαση

Κάτω κενό

–ένα παράθυρο δρόμος–

Πηδάς και ελπίζεις να σταματήσεις.

Ελπίζεις.

Ελπίζεις να ανασάνεις ξανά.

Ελπίζεις να νιώσεις ξανά.

Ελπίζεις να κοιμηθείς ξανά.

Ελπίζεις να ονειρευτείς ξανά.

Οι κραυγές δεν σε αφήνουν,

Ήταν πάντα εκεί.

Έρχονται από ανθρώπους.

Ανθρώπους που καίγονται στα Τέμπη.

Ανθρώπους που καίγονται στις εμπόλεμες ζώνες.

Ανθρώπους που καίγονται στα εργοστάσια.

Καίγονται –ΤΟΥΣ ΚΑΙΝΕ– για τα κέρδη τους.

Η ζωή ποτέ ξανά ίδια.

Συνεχίζεις να πέφτεις.

Προσγειώνεσαι.

Όχι σε έδαφος πλέον,

Προσγειώνεσαι σε γυαλιά.

Περπατάς.

Κάθε βήμα πονάει.

Καμιά φορά ξαποσταίνεις.

Ξαποσταίνεις σε αγκαλιές

Σε λόγια κατανόησης

–όχι παρηγοριάς–

Προσπαθείς να τρέξεις.

Πονάει το ίδιο.

Κάνεις τον πόνο φίλο

Το τραύμα σύντροφο

Και ας σε βαραίνει.

Προσπαθεί να σε αγκαλιάσει

Και εσύ να μην πνίγεις από την αγκαλιά του.

Αντιστέκεσαι.

Μέχρι που βλέπεις σώματα γύρω

Να χορεύουν.

Να χορεύουν μαζί του

Το καθένα τον δικό του χορό.

Αγαπημένα πρόσωπα μέσα στο πλήθος.

Χορεύουν.

Χορεύουν με αγάπη.

Χορεύουν με λύπη.

Χορεύουν με θυμό.

Χορεύουν με έκφραση.

Χορεύουν με σιωπή.

Χορεύουμε.

Για τα παιδιά

Που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία.

Χορεύουμε.

Πάνω στα γυαλιά

Που μας έστησαν για πίστα

Γιατί το έδαφος τους

Ήταν σάπιο.

Δεν είχαμε ποτέ επιλογή.

Ανθίζουνε.

Μέσα από τις πληγές μας,

Μέσα από τον χορό μας.

Ανθίζουνε λουλούδια.

Ανθίζει η ελπίδα.

Ανθίζει η ζωή.

Ζωή

Που δεν χωράει

Τη σαπίλα τους

-B.-

Το τραύμα μου ΔΕΝ μπορεί να θεραπευτεί σε έναν κόσμο που βρομάει

Παίρνω το στυλό

χαράζω μια γραμμή

στο αριστερό μου χέρι

λίγο πιο πάνω από τον καρπό

Μα το στύλο γίνεται λεπίδα

-όπως το τρένο γίνεται θάνατος-

Κάθομαι φοβισμένη

παρατηρώ τη γραμμή

Μα η γραμμή γίνεται πληγή

-όπως οι ράγες γίνονται φέρετρο-

Δεν ξέρω να ράβω

Μα η ανάγκη με κάνει

παίρνω την κλωστή

τη βελόνα

με το άλλο μου χέρι

κλείνω άτσαλα την πληγή

επιστρέφω στη δουλειά

Τώρα

Τρία χρόνια μετά

Κοιτάω ξανά το χέρι μου

Η κλωστή έχει σαπίσει

χειμώνες καλοκαίρια

Φεβρουάριοι

Πλησιάζω το χέρι μου στη μύτη μου.

Πανικοβάλλομαι.

Αναδύεται μία μπόχα.

Μία σαπίλα.

Το απομακρύνω.

Βλέπω πιο καθαρά.

Δεν είναι μία η γραμμή

Δεν είναι μία η κλωστή

Το χέρι μου έχει γεμίσει με πληγές

κακοραμμένες

Δεν τις θυμάμαι όλες.

Θυμάμαι μερικές

Μία γραμμή για τις βόμβες που νιώθω στα αυτιά μου

από την Παλαιστίνη στο στήθος μου

Μία γραμμή για τον πνιγμό που κόβει τις ανάσες

από το Αιγαίο στον ύπνο μου

Μία γραμμή για τα κορίτσια που φωνάζουν βουβά

από την Κραυγή τους στην κοιλιά μου

Μία γραμμή για τις επιθέσεις σε συντροφάκια

από την Αίσθηση Αδικίας τους στα πόδια μου

Μία γραμμή -μεγάλη- για τη Β. και τον Β. που γύρισαν στη δουλειά μετά τα Τέμπη.

Κι ας μην το άντεχαν.

Το χέρι μου έχει γεμίσει

γραμμές από μελάνι

Μα το μελάνι γίνεται αίμα

Και φοβάμαι

Το χέρι μου έχει γεμίσει

κλωστές από χρώματα

Και οι κλωστές γίνονται ανάσα

-όπως οι αγκαλιές της Άνυ-

Το χέρι μου γεμάτο

Πύον

Μα το πύον γίνεται θεραπευτικό σάλιο από την οδοντωτή γλώσσα της Τάρτας και τη φαρδιά γλώσσα της Βίκυς

Το χέρι μου

Γίνεται

Βίωμα

Όπως

Το

Βίωμα

Γίνεται

Άγγιγμα

Και

Ένα

Γεμάτο

«ξέρω»

-ηλι-

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θάνατος ή φόνος - για τη Σοφία Χρηστίδου

0

Έφυγε η Σοφία.

Θάνατος  ή φόνος;

Ποιος είναι δολοφόνος

και δικαστής συγχρόνως;

Ένοχος είναι  ο μαθητής

και όλη η νεολαία.

Είναι ο αδιάφορος γονιός,

η οικογένεια ως θεσμός

ο δάσκαλος «ο ανεπαρκής»

και ο πολύ επιεικής.

Σε αυτές τι απαντήσεις

και στις συνήθεις κρίσεις

να μην εγκλωβιστείς.

Μας χρήζουν όλους φταίχτες.

Με της ζωής τους κλέφτες

είναι επιεικείς

Δάσκαλε σηκώσου,

πολέμα τον εχθρό σου

και μην αποδεχθείς,

την αξιολόγηση,

την τρομοκρατία,

τα πειθαρχικά,

της Χρύσας την αργία.

Στον δρόμο αγωνίσου,

δίπλα στον μαθητή σου.

Με το παράδειγμά σου

διαπαιδαγωγείς.

Θέμα για διαγώνισμα και προφορικά:

«Μέσα στον αγώνα χτίζονται ιδανικά» 

Για τη Σοφία που χάθηκε, για τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς που συνθλίβονται μέσα στα σχολεία, δεν φταίει γενικά η κοινωνία. Είμαστε αντιμέτωποι με την πιο σφοδρή επίθεση των τελευταίων δεκαετιών που πετάει τους μαθητές έξω από το σχολείο, που επιδιώκει να μετατρέψει εμάς τους εκπαιδευτικούς σε άβουλα υποταγμένα ανθρωπάκια για να διδάξουμε υποταγή στους μαθητές μας. Είμαστε αντιμέτωποι με τη σφοδρή επίθεση που δέχεται συνολικά ο λαός. Είμαστε αντιμέτωποι με τις συνέπειες της προετοιμασίας γενικευμένου πολέμου από τους ιμπεριαλιστές. Όσο δεν απαντάμε με τους αγώνες μας, θα οξύνεται η κατάσταση στα σχολεία.

Β.Δ.

https://agkinekp.blogspot.com/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Χατζή. Μια ξεχωριστή βραδιά για το Θέατρο Σκιών στο «Εκτός των Τειχών».

0

Η παρουσίαση του βιβλίου του Γιάννη Χατζή, «Ιχνηλατώντας τον Καραγκιόζη στη Θεσσαλονίκη και στην ευρύτερη περιοχή, Από τον 19ο στον 21ο αιώνα», την Κυριακή 8/2, ήταν από τις πιο επιτυχημένες εκδηλώσεις που έχουν γίνει στο βιβλιο-καφέ Εκτός των Τειχών.

Ο χώρος γέμισε από φίλους και συντρόφους του συγγραφέα και αξίζει να αναφερθεί η παρουσία του συγγραφέα και ποιητή Φώντα Λάδη και του τραγουδιστή Κώστα Θωμαΐδη, αδελφού του Γιάννη Χατζή.

Με τη συζήτηση δημιουργήθηκε ένα ιδιαίτερο κλίμα, ζεστό και ανθρώπινο, χαρίζοντας, σε όλους όσους παραβρέθηκαν, στιγμές που μας λείπουν. Καθένας από τους ομιλητές είχε τη συμβολή του σε αυτό.

Εκ μέρους των εκδόσεων «Εκτός των Τειχών», ο Κώστας Βλαχόπουλος παρουσίασε το βιβλίο και τους ομιλητές. Η πανεπιστημιακός Ανθή Χατζάκογλου τόνισε τη σημασία που έχουν, για τους ερευνητές, οι πολύτιμες πληροφορίες που περιέχονται στο βιβλίο, οι οποίες θα είχαν χαθεί αν ο Γιάννης Χατζής δεν τις είχε συγκεντρώσει με τόσο μεράκι. Ο Καραγκιοζοπαίχτης Άθως Δανέλλης, με τον παραστατικό τρόπο του Θεάτρου Σκιών, τόνισε πως όσο υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια, τόσο ο Καραγκιόζης θα είναι απαραίτητος. Και η Αγγελική Χατζή, μετέφερε την εμπειρία της ως κόρη ενός Καραγκιοζοπαίχτη και ενός ερευνητή, ο οποίος της δίδαξε την αφοσίωση με τη στάση του απέναντι στην τέχνη του.

Στη συνέχεια ο Γιάννης Χατζής εξήγησε τη μεγάλη πορεία των 50 χρόνων όπου συγκέντρωνε πληροφορίες για το Θέατρο Σκιών στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα, το πόσος κόπος, έξοδα και θυσίες χρειάστηκαν, όχι μόνο από τον ίδιο, αλλά και από την οικογένειά του. Και ότι αυτό το έκανε όχι μόνο γιατί ακόμα ένιωθε την ανάσα του νυχτολούλουδου από τις μάντρες των Καραγκιοζοπαιχτών της παιδικής του ηλικίας, αλλά γιατί όσο μεγάλωνε καταλάβαινε όλο και πιο βαθιά πως ο ξυπόλητος ήρωας έκφραζε τα πάθια, αλλά και τη δύναμη ενός ολόκληρου λαού. Κι έτσι, από κάποια στιγμή και μετά, σε όλα τα γεγονότα, (παραστάσεις, εκθέσεις, διαλέξεις, κ.λπ.), που αφορούσαν τον Καραγκιόζη στη Θεσσαλονίκη ήταν παρών, αν δεν τα είχε οργανώσει ο ίδιος.

Η βραδιά έκλεισε με τον πιο ταιριαστό τρόπο, με μια παράσταση Καραγκιόζη από τον Νικόλα Τζιβελέκη, που έστησε τον μπερντέ του και παρουσίασε εξαιρετικά το έργο «Τσίτα τα Γκάζια (ο Καραγκιόζης ντελιβεράς)», του Γιάννη Χατζή, ο οποίος το εμπνεύστηκε από πραγματικά γεγονότα εργοδοτικής αυθαιρεσίας και χειροδικίας απέναντι σε ντελιβεράδες.

Το βίντεο της εκδήλωσης θα αναρτηθεί σύντομα στο κανάλι του Εκτός των Τειχών στο YouTube.

https://ektostonteixon.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: «Ο πόνος και η χαρά στη ζωή μας | Δευτέρα 9/2, 20.00, στο θέατρο Τσακίρης»

0

Το στέκι νεολαίας Σφεντόνα και η Ταξική Πορεία σας προτείνουν την τελευταία θεατρική παράσταση των απεξαρτημένων ατόμων του Συλλόγου Φίλων ΑΡΓΩ. 

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του Λαϊκού Πανεπιστημίου του Δήμου Παύλου Μελά εμφανίζονται οι Daltons της Ομάδας Θεάτρου Ντοκουμέντο των απεξαρτημένων ατόμων του Συλλόγου Φίλων ΑΡΓΩ για μια τελευταία παράσταση! Σας περιμένουμε στις 9 Φεβρουαρίου στις 20:00 στο θέατρο Τσακίρης! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ