ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ: Αστυνομικοί απαίτησαν να κατέβει παλαιστινιακή σημαία από μπαλκόνι σπιτιού!!

0

Τη Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου, 4 αστυνομικοί απείλησαν κάτοικο του Παλαιού Φαλήρου γιατί στο μπαλκόνι της είχε αναρτήσει την παλαιστινιακή σημαία και απαίτησαν να την κατεβάσει. Μάλιστα, επικαλέστηκαν καταγγελία από πολίτη και νόμο που απαγορεύει την ανάρτηση ξένης σημαίας! Αλήθεια; Πραγματικά, μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι τους ενόχλησε το ότι αναρτήθηκε μια ξένη σημαία; Αυτή θα ήταν η αντίδρασή τους αν είχε βάλει την αμερικάνικη, την αγγλική, πόσο μάλλον την ισραηλινή σημαία στο μπαλκόνι της; Προφανώς όχι. Γιατί το πρόβλημα τους βρίσκεται στο ότι ανάρτησε την παλαιστινιακή σημαία και κυρίως στο τι σημαίνει αυτό.

Όταν υπογράφουν συμφωνίες δισεκατομμυρίων με το σιωνιστικό κράτος των δολοφόνων, είναι προφανές ότι ενοχλούνται όταν ο ελληνικός λαός αντιδρά, εκφράζει την αλληλεγγύη του στον παλαιστινιακό λαό και επιμένει, τρία χρόνια, μετά να καταγγέλλει την γενοκτονία στη Γάζα. Και αυτό τους θυμώνει, όπως θύμωσε τους ισραηλινούς τουρίστες στο Αγκίστρι, η διαδήλωση υπέρ της Παλαιστίνης, όπως θύμωσαν βρετανο-ισραηλινούς τουρίστες, τα αυτοκόλλητα και οι αφίσες στην «Αξιώτισσα», όπως ενόχλησε η δασκάλα στο 3ο Δημοτικό Σχολείο Ταύρου με τις παιδικές ζωγραφιές και το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη», όπως ενόχλησε η εκπαιδευτικός στη Ζάκυνθο που ανέβασε την αντιπολεμική παιδική παράσταση «η Άννα Φρανκ συνομιλεί με τα παιδιά της Παλαιστίνης», όπως ενοχλεί, εν τέλει, ο λαός που σε κάθε διαδήλωση φωνάζει το σύνθημα «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Ε! ναι λοιπόν αυτές τις σημαίες θα συνεχίσουμε να τις αναρτούμε κι αυτά τα συνθήματα θα συνεχίσουμε να τα βροντοφωνάζουμε κι ας ενοχλούν!!

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα» - Η συγκλονιστική ιστορία των 3.200 υιοθεσιών στις ΗΠΑ στις σκοτεινές δεκαετίες ’50-’60.

1

Gonda Van Steen «Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα» 
(Μετάφραση Αριάδνης Λουκάκου, Εκδόσεις Ποταμός 2021)

Η συγκλονιστική ιστορία των 3.200 υιοθεσιών στις ΗΠΑ στις σκοτεινές δεκαετίες ’50-’60. 

29 Οκτωβρίου 1958, Νέα Υόρκη. H πριγκίπισσα Σοφία της Ελλάδος (αριστερά), η Τζέιν Ράσελ (πλάι της) και υπάλληλοι των κοινωνικών υπηρεσιών καλωσορίζουν στην Αμερική οκτώ ορφανά από την Ελλάδα. Φωτογραφία από το προσωπικό αρχείο της υιοθετημένης Ελληνίδας Έλεν.

Τέλη Απριλίου του 1955 δυο μικρά κορίτσια, η Ιωάννα και η Ολυμπία, δέκα και έξι χρονών αντίστοιχα, ταξιδεύουν στην Αμερική για να δοθούν σε ανάδοχη οικογένεια. Ήταν οι δυο μικρότερες κόρες του κομμουνιστή Ηλία Αργυριάδη, που εκτελέσθηκε με τους Νίκο Μπελογιάννη, Νίκο Καλούμενο και Δημήτρη Μπάτση στις 30 Μαρτίου 1952. Μητέρα τους η Κατερίνα Δάλλα, δεύτερη σύζυγος του Αργυριάδη, που στις 27 Νοεμβρίου του 1951, λίγες μόλις ημέρες μετά τη σύλληψη του Ηλία, σε ηλικία μόλις 34 ετών, μετά από δέκα ημέρες ανάκρισης στα γραφεία της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, αφού κατανάλωσε μεγάλη ποσότητα ηρεμιστικών, αυτοκτόνησε πέφτοντας από το παράθυρο. Όλα αυτά μπροστά στα έκπληκτα μάτια της μόλις 12 χρονών μεγαλύτερης κόρης του Αργυριάδη Έφης (Ευτέρπης).

Στις 30 Νοεμβρίου 1951, τρεις ημέρες μετά την αυτοκτονία της Κατερίνας, και ενώ ζούσε ο κρατούμενος πατέρας, αναμένοντας τη δίκη του, δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», το παρακάτω κείμενο: 

«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΑΛΑ

Αθηναία κυρία (αναφέρεται στην Λίνα Τσαλδάρη τότε πρόεδρο του ΠΙΚΠΑ και στενή φίλη της βασίλισσας Φρειδερίκης) ανήκουσα εις τον εθνικόφρονα κόσμον –και το τονίζομεν δια να εκτιμηθή η ηθική σημασία της εκκλήσεώς της– μας παρακαλεί να θέσωμε δημοσία το εξής ερώτημα: “Τι θα γίνουν τα παιδιά της Αικατερίνης Δάλα; Εκείνη ηυκτοκτόνησεν. Ο Αργυριάδης, με τον οποίον τα είχεν αποκτήσει, κρατείται εις την Ασφάλειαν, και δικαίως φυσικά κρατείται. Τι θ’ απογίνουν τώρα τα δυο μικρά, τα ανήλικα όπως γράφουν οι εφημερίδες, τα οποία μένουν πια εντελώς απροστάτευτα; Θα αφήση η κοινωνία να τα περιμαζέψη καμμιά ύποπτος οικογένεια, δια να δηλητηριασθούν στο τέλος κι’ εκείνα; Δεν το φανταζόμεθα. Τη στιγμή που υπάρχει ένα ζήτημα Ελληνοπαίδων, τα οποία θέλομεν να μας αποδοθούν, ανεξαρτήτως του αν έζησαν μέσα εις κομμουνιστικήν ατμόσφαιραν, θα ήτο απάνθρωπον να αφήσωμεν εις την τύχην των αυτά τα δυο τραγικά παιδάκια. Τα οποία δεν πταίουν σε τίποτα αν εγεννήθηκαν από μίαν παράνομον σχέσιν και εις την διασταύρωσιν τόσων ευθυνών”. Διαβιβάζομεν το ερώτημα εις τας κοινωνικάς οργανώσεις, ιδίως τας γυναικείας, αι οποίαι είναι αρμοδιότεραι». 

Ο δρόμος για την υιοθεσία των δυο μικρών κοριτσιών είχε ήδη ανοίξει. Η Έφη, που έζησε τις κρίσιμες στιγμές της απομάκρυνσης των ετεροθαλών αδερφών της, τα χρόνια που πέρασαν σε ανάδοχες οικογένειες και σε ίδρυμα στην Αθήνα μέχρι τη στιγμή που τον Απρίλιο του 1955 έφυγαν για την Αμερική, δεν σταμάτησε ποτέ να τις αναζητά.

Το βιβλίο της Βελγίδας καθηγήτριας αρχαίας και σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, γλώσσας και λογοτεχνίας, Gonda Van Steen «Ζητούνται παιδιά από την Ελλάδα» (Μετάφραση Αριάδνης Λουκάκου, Εκδόσεις Ποταμός 2021), αποτελεί μια συγκλονιστική ιστορική έρευνα που προσπαθεί να φωτίσει τη σκοτεινή περίοδο των δεκαετιών του ‘50 και ‘60. Με αφορμή και αφετηρία ένα ηλεκτρονικό μήνυμα του Mike X., εγγονού του Ηλία Αργυριάδη στην Van Steen, στις 28 Αυγούστου του 2013, ξεδιπλώνει τις ιστορίες των χιλιάδων παιδιών που κατέληξαν σε θετούς γονείς σε ΗΠΑ και Ολλανδία κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου και του Ψυχρού Πολέμου. Μια περίοδο φτώχειας, πολιτικής αστάθειας και έντονου αντικομμουνισμού. Με τεκμηριωμένα στοιχεία, το βιβλίο αποκαλύπτει τα κυκλώματα της εποχής, τις νόμιμες αλλά και τις παράνομες πρακτικές που εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση. Περιγράφει όλο το δρόμο από τις πρώτες υιοθεσίες για την σωτηρία των «ορφανών του πολέμου» το 1948, την αποφασιστική παρέμβαση της οργάνωσης ΑΧΕΠΑ από το 1950 και μετά, το ρόλο του ΠΙΚΠΑ και της βασίλισσας Φρειδερίκης, ακόμα και τους ιδιώτες δικηγόρους που με διάφορους τρόπους, «μεσολαβούσαν» για να στείλουν ελληνόπουλα στις ΗΠΑ. Μια θολή ιστορία με συχνά οικονομικό κέρδος και πλαστογραφήσεις, που παρέσυρε στη δίνη της αθώα παιδιά, περιπλανημένες βιολογικές οικογένειες και απληροφόρητες θετές. Μια τραγωδία που είχε θύματα, κατ’ αρχάς, τα παιδιά των κομμουνιστών και των εξορίστων, που απομακρύνονταν με βίαιο τρόπο από τις οικογένειές τους για να ανατραφούν ως «καλοί και αναμορφωμένοι πολίτες» στην άλλη άκρη του πλανήτη, μακριά από το κομμουνιστικό τους παρελθόν, το οποίο, τις περισσότερες φορές, και δεν μάθαιναν ποτέ.

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με αφορμή μια επέτειο και ένα βιβλίο…. 25 χρόνια από τα γεγονότα στη Γένοβα και το θάνατο του Carlo Guliani

0

Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από τα συγκλονιστικά γεγονότα στη Γένοβα, στις 19-22 Ιουλίου 2001, στη σύνοδο των G8, των 8 πιο ισχυρών κρατών του πλανήτη. Ηγέτες όπως ο Ζαν Κρετιέν, ο Ζακ Σιράκ, ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο Τζουνιτσίρο Κοϊζούμι, αλλά και ο Τζορτζ Μπους, ο Τόνι Μπλερ, ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ρομάνο Πρόντι, έγιναν δεκτοί με ιδιαίτερες τιμές από τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι διακηρύσσοντας το «τέλος της ιστορίας» και την παγκοσμιοποίηση.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες διαδηλωτές, από όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, είχαν συγκεντρωθεί στο κάλεσμα του Κοινωνικού Φόρουμ και του «κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης». Είχαν προηγηθεί οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις στο Σιάτλ, στη Σύνοδο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου τον Δεκέμβριο του 1999, στο Πόρτο Αλέγκρε, στο πρώτο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ τον Ιανουάριο του 2001, στο Κεμπέκ, στη 3η Σύνοδο Κορυφής της Αμερικής τον Απρίλιο του 2001 και στο Γκέτεμποργκ, στη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον Ιούνιο του 2001. Σχεδόν δυο χρόνια διεργασιών και προετοιμασίας όπου, παρά την καταστολή και τη βία, οι διαδηλώσεις μαζικοποιούνταν με κυρίαρχες τις αυταπάτες για έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, με κοινωνική δικαιοσύνη, σεβασμό στο περιβάλλον και το άνθρωπο.

Οι τρεις ημέρες, όμως, 19-22 Ιουλίου 2001 συγκλόνισαν τον κόσμο. Όχι μόνο για τον όγκο των διαδηλωτών αλλά κυρίως για το μέγεθος της καταστολής και της αστυνομικής βίας. Η κυβέρνηση του δεξιού Μπερλουσκόνι σε συνεργασία με τις ακροδεξιές, Εθνική Συμμαχία του Τζιανφράνκο Φίνι και Λίγκα του Βορρά του Ουμπέρτο Μπόσι, έδειξαν τα δόντια τους. Το δόγμα Μπερλουσκόνι: «οι αριστεριστές και οι κομμουνιστές είναι εχθροί και πρέπει να παταχθούν» καθόρισε την ιστορία. 

Το πολιτικό νουάρ του Frederic Paulin «Η νύχτα που έπεσε στις ψυχές μας» (Ελληνικές Εκδόσεις, 2023) μας μεταφέρει με πολύ ρεαλιστικό τρόπο στις μέρες εκείνες. Δεν αποτελεί μια πολιτική τοποθέτηση. Περιγράφει τα γεγονότα, κυρίως, μέσα από τους διαδηλωτές του black block. Καταφέρνει, όμως, να μας μεταφέρει ζωντανά στην ατμόσφαιρα των ημερών και να δώσει στον αναγνώστη ένα πλήθος ιστορικών πληροφοριών, κυρίως στο γλωσσάρι στο τέλος του βιβλίου προϊόν πολυετούς έρευνας του συγγραφέα. Επιλέγοντας ως ήρωες μια αναρχική οργισμένη νεαρή κοπέλα, έναν νεαρό τροτσκιστή χαφιέ, μια δημοσιογράφο, έναν σύμβουλο του Ζακ Σιράκ, έναν ακροδεξιό σύμβουλο του ιταλικού υπουργείου εσωτερικών, δυο γάλλους ασφαλίτες, μεταφέρει με έναν εξαιρετικό και έντονο τρόπο τους ματωμένους δρόμους της Γένοβα. Οι μέθοδοι της αστυνομίας, οι παγιδεύσεις, η βιαιότητα που περιγράφεται, ειδικά από το μέσο του βιβλίου και μετά, αποτελεί γροθιά στο στομάχι. Μπροστά από τα …θολά, από τα δακρυγόνα, μάτια του αναγνώστη περνάνε ζωντανά οι πάνω από 500.000 διαδηλωτές, οι βίαιες συγκρούσεις, οι δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας στο σχολείο Armando Diaz που φιλοξενούσε τους διαδηλωτές, τα βασανιστήρια στο κέντρο Bolzaneto, όπου μεταφέρθηκαν οι 222 προσαχθέντες, οι 600 τραυματίες, αλλά και τα πολιτικά αδιέξοδα του black block, οι αυταπάτες του κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης που αντιμετώπισε όλο αυτό σαν «πανηγύρι». Αυταπάτες που κατέρρευσαν σε μια στιγμή και με ολέθριο τρόπο.

Αποκορύφωμα η σκηνή του θανάτου του 23χρονου φοιτητή Carlo Guliani από πυροβολισμό στο κεφάλι από αστυνομικό και το αστυνομικό τζιπ που πέρασε κυριολεκτικά από πάνω του συνθλίβοντας και αποτελειώνοντάς τον.

Τα γεγονότα αυτά ξεχάστηκαν και τα διαδέχθηκε, δυο μήνες μετά, η επίθεση στους δίδυμους πύργους και ο νέος εφιάλτης που ξεκίνησε για την ανθρωπότητα, για να καταρρεύσει οριστικά κάθε αυταπάτη για το τέλος της ιστορίας και το πλανητικό χωριό της παγκοσμιοποίησης ….

«Το όνομα μου είναι Κάρλος. Κι έχω δυο ρόδες στο κορμί και μια σφαίρα»

(«Το όνομα μου έιν’ το δικό σου» Σπύρος Γραμμένος)

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

12 Φλεβάρη: 14 χρόνια από μια μεγαλειώδη συγκέντρωση

6

 

12 Φεβρουαρίου 2012, ημέρα Κυριακή, και η κυβέρνηση Παπαδήμου ψήφιζε το 2ο μνημόνιο. Την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές πλημμύριζαν την πλατεία Συντάγματος. Μια μεγαλειώδης συγκέντρωση που, για άλλη μια φορά, πνίγηκε στην άγρια καταστολή και στα δακρυγόνα. Μια διαδήλωση που στάθηκε επί ώρες στην πλατεία Συντάγματος, με χιλιάδες διαδηλωτές, παρά τα χημικά και την τρομοκρατία, να παραμένουν σε ατελείωτα «πίσω – μπρος», στην οδό Αμαλίας. Ο λαός της Αθήνας με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο έδινε τη μάχη του ενάντια την εξαθλίωση της ζωής του. Και όχι μόνο, σε όλη τη χώρα χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονταν στους δρόμους και τις πλατείες.

Είχε προηγηθεί μια ολόκληρη περίοδος όπου ο ελληνικός λαός βρέθηκε κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις. Οι απεργίες του Μαρτίου του 2010,  η απεργία της 29 Απριλίου, οι εκδηλώσεις της Πρωτομαγιάς, η μεγάλη διαδήλωση της 5ης Μαΐου, οι μαζικές καθημερινές συγκεντρώσεις στην πλατεία Συντάγματος, από τις 25 Μαΐου, η απεργία της 28-29 Ιουνίου, που πνίγηκε στα χημικά, οι συγκεντρώσεις στις παρελάσεις... Μια ασταμάτητη περίοδος διαδηλώσεων, απεργιών και κινητοποιήσεων που συνεχίστηκε όλο το 2011 για να φτάσουμε στην απεργιακή συγκέντρωση της Παρασκευής 10 Φεβρουαρίου και στη μεγαλειώδη συγκέντρωση της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2012.  Μια τεράστια κινητοποίηση που αποδεικνύει ότι ο λαός έχει δυνατότητες, με την οποία, όμως, φρόντισε ο ΣΥΡΙΖΑ να τραβήξει την αυλαία, οδηγώντας τη λαϊκή αγανάκτηση στις… κάλπες. Μια στιγμή από την οποία ξεκίνησε το αφήγημα περί «ενός νόμου και ενός άρθρου», οι αυταπάτες του εύκολου κοινοβουλευτικού δρόμου και η …γνωστή συνέχεια του δημοψηφίσματος και του 3ου μνημονίου!

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Άλλη μια εν ψυχρώ δολοφονία στη Μινεάπολη!

0

Άλλος ένας νεκρός μέσα σε τρεις εβδομάδες. Οι πληρωμένοι δολοφόνοι της ICE σκότωσαν εν ψυχρώ τον 37χρονο Alex Pratti. Γιατί; Γιατί απλά υπερασπίστηκε μια διαδηλώτρια! Τον ψέκασαν με σπρέι πιπεριού, τον ακινητοποίησαν στον δρόμο και τον σκότωσαν με....10 σφαίρες! 

Το οπλισμένο χέρι της πολιτικής Τραμπ δεν μπορεί να ανεχτεί ότι ο λαός στη Μινεάπολη βγήκε κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο δρόμο, την πρώτη γενική απεργία εδω και δεκαετίες στις ΗΠΑ, απαιτώντας να φύγει ο ICE. 

Η επιθετική και εγκληματική πολιτική Τραμπ σε παγκόσμιο επίπεδο, οι απειλές εισβολής σε μια σειρά χώρες, η επέμβαση στη Βενεζουέλα και η αρπαγή του προέδρου της, πάνε χέρι με χέρι με την επιβολή τρομοκρατίας και σιωπής στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Καταστολή, τρομοκρατία, δολοφονίες, απειλές για Γ' παγκόσμιο πόλεμο είναι πλέον καθημερινότητα. Δεν είναι όμως κανονικότητα για τους λαούς. Γιατί μόνο οι λαοί μπορούν να μπουν φραγμό σε αυτό τον εφιάλτη, να σταθούν απέναντι στην επιθετική πολιτική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των επίδοξων μιμητών του.

Να μας βρουν απέναντι!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1941-1944: Έλληνες πρόσφυγες στη Συρία και τη Λωρίδα της Γάζας. Μια άγνωστη πλευρά της ελληνικής προσφυγιάς.

0

Με την γνωστή ως Μάχη της Δωδεκανήσου (8 Σεπτεμβρίου 1943-22 Νοεμβρίου 1943) τα ιταλοκρατούμενα, μέχρι τότε, Δωδεκάνησα έπεσαν στα χέρια των Γερμανών κατακτητών. Ακολούθησε μια περίοδος δύσκολη για τους κατοίκους των νησιών αυτών με βασικότερο πρόβλημα αυτό το λιμού. Κάτω από αυτές τις συνθήκες πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη γη τους και, με παράνομους μηχανισμούς και δίκτυα, να περάσουν στα γειτονικά τουρκικά παράλια. Το γεγονός ότι η Τουρκία σε εκείνη τη φάση διατηρούσε ουδέτερη στάση, έχοντας ήδη από το 1941 υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με την Γερμανία του Χίτλερ, την καθιστούσε έναν σχετικά ασφαλή και κοντινό προορισμό για τους Έλληνες πρόσφυγες. Από εκεί κάποιοι κατέφυγαν στην Κύπρο, στη Συρία και κάποιοι σε στρατόπεδα προσφύγων στη Λωρίδα της Γάζας.

Χαρακτηριστικές είναι οι μαρτυρίες Καλύμνιων που αναφέρονται είτε στην προσωπική τους ιστορία, είτε στην ιστορία των προγόνων τους. Μεταξύ άλλων, η Φανή Καπελά- Κουτούζη, η οποία σε συνέντευξή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, το 2018, περιγράφει πώς το 1944, μόλις δυο χρονών παιδάκι, πέρασε με την μητέρα της με μια βάρκα στην Αλικαρνασσό. Ήταν κι εκείνη ένα από τα «παιδιά του Οδυσσέα» που περιπλανήθηκαν στα νερά του Αιγαίου για να γλυτώσουν από τις μάχες των συμμαχικών δυνάμεων με τους Γερμανούς. Μάχες που είχαν επίκεντρο τη Λέρο και με τις οποίες οι σύμμαχοι διεκδικούσαν τα μέχρι τότε ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα. Ο πατέρας της δε είχε αποδράσει από τις φυλακές της Ρόδου όπου ήταν φυλακισμένος από τους Ιταλούς και με μια βάρκα είχε ήδη περάσει στην Τουρκία και από εκεί στο Κάιρο, όπου και κατατάχθηκε εθελοντής στον ελληνικό στρατό. Η ίδια με την μητέρα της, από την Αλικαρνασσό πέρασε στο Λίβανο, την Ιερουσαλήμ και κατέληξε στην Παλαιστίνη, στην Λωρίδα της Γάζας και στην έρημο του Ιορδάνη όπου η οικογένεια αργότερα κατάφερε να επανασυνδεθεί.

Μια διαδρομή που ακολούθησαν, όπως υπολογίζεται, περίπου 25.000 πρόσφυγες από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου: τη Λέσβο, τη Χίο, την Ικαρία, τη Σάμο και τα Δωδεκάνησα: Καστελόριζο, Κάλυμνο, Λέρο, Κάρπαθο, αλλά και βρετανοί στρατιώτες που φυγαδεύονταν από την Αθήνα με παράνομους μηχανισμούς μέσω της Εύβοιας. Κάποιοι από τους πρόσφυγες των ελληνικών νησιών εγκατέλειψαν το τόπο τους τον χειμώνα του μεγάλου λιμού 1941-1942 και κάποιοι μετά τη Μάχη των Δωδεκανήσων. Εγκαταστάθηκαν κυρίως στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Νουσεϊράτ στη Γάζα, των Πηγών του Μωυσέως και του Ελ Στα στη Χερσόνησο του Σινά, της Τολουμπάτ και της Κατάτμπα στην Αίγυπτο. Ειδικά το Χαλέπι της Συρίας αποτελούσε τον κόμβο των τότε προσφυγικών ροών. Εκεί, από ένα σημείο και μετά, στήθηκε, από εκπροσώπους της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης και τις βρετανικές αρχές, ένας υποτυπώδης μηχανισμός υποδοχής όπου στοιχειωδώς καταγράφονταν οι πρόσφυγες που κατέφθαναν με τρένα, γαϊδουράκια ή ακόμα και με τα πόδια από τα μικρασιατικά παράλια. Έλληνες πρόσφυγες βρέθηκαν, επίσης, στην Αφρική, στο τότε Βελγικό Κογκό, τη Ρουάντα, την τότε Ταγκανίκα, την Νότια Αφρική και την Αιθιοπία.

Σύμφωνα με μαρτυρίες, όπως αυτή του Γιώργου Μαραβέλη από την Καλιμασιά της Χίου, δεν έλειπαν και τότε οι διακινητές που χρυσοπληρώνονταν και εκμεταλλεύονταν την απόγνωση και τον ανθρώπινο πόνο, ούτε βέβαια οι ληστείες και οι επαναπροωθήσεις ακόμα και αν το τίμημα ήταν η εκτέλεση από τους γερμανούς κατακτητές. Δεν έλειπαν ακόμα και τα ναυάγια, όπως τον Απρίλιο του 1942 που πνίγηκαν 207 από τους 236 επιβαίνοντες σε μια βάρκα και τον Αύγουστο του 1942 όπου πνίγηκαν συνολικά 261 έλληνες πρόσφυγες.

Είκοσι χρόνια πριν, χιλιάδες πρόσφυγες έκαναν την αντίστροφη διαδρομή διωγμένοι από την μικρασιατική καταστροφή. Μα και ογδόντα χρόνια μετά, σήμερα, πρόσφυγες ακολουθούν την αντίστροφη πορεία, διωγμένοι από τον πόλεμο και την πείνα. Εγκαταλείπουν την Συρία και την Παλαιστίνη, αναζητώντας απελπισμένοι την επιβίωση στα ελληνικά νησιά. Θύματα των πολέμων, των επεμβάσεων, της φτώχειας και της εξαθλίωσης αναζητούν μια καλύτερη τύχη, ή απλά τη ζωή, διακινδυνεύοντας να αφήσουν την τελευταία τους πνοή στα νερά της Μεσογείου, στο Αιγαίο, στη Πύλο.... Μια ιστορία που επαναλαμβάνεται και που πάντα ο φτωχός και αδύναμος είναι ο κατατρεγμένος και οι δυνατοί αυτού του κόσμου οι υπαίτιοι.

Και μια λεπτομέρεια: στα βρετανικά συμμαχικά στρατεύματα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν καταταχθεί εθελοντικά και περίπου 12.000 Παλαιστίνιοι Άραβες και 30.000 Παλαιστίνιοι Εβραίοι, συμμετέχοντας σε μάχες στη Βόρεια Αφρική, την Ευρώπη και την Ελλάδα. 

Ο.Π.

• «Παιδιά του Οδυσσέα», Ιάκωβος Δ. Μιχαηλίδης (Μεταίχμιο) 
• «Το χρονικό της προσφυγιάς», Θεμελίνα Καπελλά 
• «Οι τραγικές ιστορίες ελλήνων προσφύγων στον Αιγαίο» Καθημερινή, 6-5-2018 
• «Οι τραγικές ιστορίες ελλήνων προσφύγων στον Αιγαίο- Μαρτυρία Καλυμνιάς Φανής Καπελά-Κουτούζη», Δημοκρατική της Ρόδου, 6-5-2018

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ταξικός χαρακτήρας των «ιερών» μνημείων

0

Την ώρα που γέμισε ο δημόσιος λόγος από πατριώτες που σπεύδουν να υπερασπιστούν την «ιερότητα» του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη απέναντι στις λαϊκές κινητοποιήσεις, μαθαίνουμε ότι, από τον Ιούνιο του 2024, το πρόγραμμα του υπουργείου πολιτισμού «The Acropolis Experience» επιτρέπει πριβέ ξεναγήσεις στην Ακρόπολη, δυο ώρες πριν ανοίξει ο αρχαιολογικός χώρος στην ανατολή και δυο ώρες αφού κλείσει στη δύση, έναντι ….5.000!! ευρώ το άτομο. Φαίνεται ότι τα 360.000 ευρώ, που απέφεραν το 2025 οι μόλις 72 αποκλειστικές τέτοιες ξεναγήσεις για λίγους και εκλεκτούς, είναι αρκετά για να βουλώσουν το στόμα όλων αυτών που διαρρηγνύον τα ιμάτια τους όταν οι «ιεροί» χώροι πατιούνται από το λαό, αλλά υποκλίνονται όταν ξεπουλιούνται για να αγοράσει πολιτισμό η ελίτ!!

Ακόμα και η αγανάκτηση του πολιτικού κόσμου για την φιλανθρωπική δεξίωση στην αίθουσα των γλυπτών του Παρθενώνα στο Βρετανικό Μουσείο ήταν εντελώς υποκριτική, όταν μόλις πριν από σχεδόν ένα χρόνο παραχωρήθηκε το Βυζαντινό Μουσείο για την γαμήλια δεξίωση των Γλυξμπουργκ! Ιερότητα και σεβασμός με ταξικό πρόσημο λοιπόν!!

 Ίσως για αυτό χρειάζεται και η οδηγία που έβγαλε πρόσφατα το υπουργείο πολιτισμού προς τους υπαλλήλους του με συστάσεις για την συμπεριφορά τους στους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα, γιατί δήθεν «εκπροσωπούν δημόσια τον οργανισμό» και δεν μπορούν να τον εκθέτουν. Αν και ο «οργανισμός» από ότι φαίνεται μπορεί να ξεφτιλίζεται και μόνος του!

 

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ: “When nobody’s watching” ή καλύτερα “When nobody makes a profit”

0

 

Την Δευτέρα 27/10 βρεθήκαμε στον κινηματογράφο «Τριανόν» για να δούμε το «When nobody’s watching». Ένα ντοκιμαντέρ των Παναγιώτη Αρωνιάδη και Κώστα Αμοιρίδη με θέμα το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα, ένα άθλημα με μικρή ορατότητα και πολλά προβλήματα. Μέσα από 30 συνεντεύξεις, γυναίκες ποδοσφαιρίστριες περιγράφουν την εμπειρία τους. Τις δυσκολίες, που ομολογουμένως είναι πολλές, τα προβλήματα, που επίσης είναι πολλά και μεγάλα, όλα αυτά που αντιμετωπίζουν από την πρώτη στιγμή, συχνά από πολύ μικρή ηλικία, όταν αποφασίζουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο.

Μπορεί ο στόχος του ντοκιμαντέρ, ο οποίος και εν μέρει ικανοποιείται, να είναι να «σπάσει η αφάνεια» και να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τις γυναίκες που θέλουν να ασχοληθούν με το ποδόσφαιρο, ωστόσο οι καταστάσεις που περιγράφουν οι ποδοσφαιρίστριες είναι ιδιαίτερα δύσκολες. Δύσκολες για γυναίκες σε «κόντρα ρόλο», που έχουν να αντιμετωπίσουν τόσο τα καπιταλιστικά πρότυπα της γυναικείας εικόνας (σύμβολο ομορφιάς, θηλυκό- μητέρα, πετυχημένη εργαζόμενη) που σε καμία περίπτωση δεν φαίνονται να κολλάνε με το «αντρικό» ποδόσφαιρο, όσο και με τα ίδια τα προβλήματα του ερασιτεχνικού αθλητισμού σε μια παρασιτική χώρα σαν την Ελλάδα. Προβλήματα που αντιμετωπίζουν και οι άντρες αθλητές αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Να σημειώσουμε ότι ο Κώστας Αμοιρίδης σκηνοθετεί και τη σειρά της ΕΤ3 «Βίλατζ Γιουνάιτεντ», ένα ενδιαφέρον οδοιπορικό στις ερασιτεχνικές ομάδες ποδοσφαίρου της επαρχίας, που προσπαθεί να αναδείξει ακριβώς αυτό.

Απλήρωτες προπονήσεις και αγώνες που τις αναγκάζουν σε εξαντλητικά ωράρια για να επιβιώσουν και έλλειψη στοιχειωδών υποδομών σε αθλητικές εγκαταστάσεις που δεν φωτίζονται από τους προβολείς, παρά μονάχα όταν κάποια διάκριση ξυπνάει τον «πατριωτισμό», για να ξανασβήσουν, όμως πολύ γρήγορα, την επόμενη κιόλας μέρα. Καταστάσεις που, έτσι κι αλλιώς, χαρακτηρίζουν τον αθλητισμό σε μια εξαρτημένη χώρα που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η υποταγή στα αφεντικά της και σε ένα σύστημα άγριας επίθεσης σε κάθε δικαίωμα πόσο μάλλον στην «πολυτέλεια» του «γυναικείου» αθλητισμού. Για τον τελευταίο υπάρχουν μόνο τα «γυναικεία» βόλεϊ, μπιτς βόλεϊ και τένις, τα αθλήματα της ελίτ και όχι το λαϊκό ποδόσφαιρο που απευθύνεται σε όλους και παίζεται στην αλάνα.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι από το σύνολο των ποδοσφαιριστριών που μιλάνε στο ντοκιμαντέρ, μονάχα δυο μπόρεσαν να κάνουν επαγγελματική καριέρα και μάλιστα στο εξωτερικό και ελάχιστες σε μεγάλες ομάδες όπως ο Παναθηναϊκός, ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ, εκεί που ο αθλητισμός συναντά το κέρδος και το χρήμα. Κι αυτό δεν έχει ...φύλο γιατί δεν ξέρουμε τελικά πόσο οι γυναίκες αυτές διαφέρουν από τα προσφυγόπουλα που ονειρεύονται να γίνουν Αντετοκούμπο, τα αγόρια στις φαβέλες της Βραζιλίας και τους λασπόδρομους της Αφρικής που ονειρεύονται να γίνουν Ρονάλντο ή Μέσι. Πόσο διαφέρουν από κάθε αδύναμο που ακολουθεί το πάθος του και θέλει να αλλάξει τη μοίρα του κόντρα σε φυλετικές και ταξικές διακρίσεις!

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗ… «ΣΩΣΤΗ» ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

0

Ο υπουργός εξωτερικών Γεραπετρίτης, τη Δευτέρα 7/10, βρέθηκε στην Εβραϊκή Συναγωγή Αθηνών. Παρακολούθησε με …συγκίνηση την επιμνημόσυνη δέηση στη μνήμη των ισραηλινών θυμάτων της «επίθεσης της Χαμάς, της 7 Οκτωβρίου 2023».

Ένα χρόνο μετά και η κυβέρνηση, δια του υπουργού εξωτερικών, υποβάλει, για άλλη μια φορά, τα διαπιστευτήρια της στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους συμμάχους τους, καθώς και στο κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ, υπενθυμίζοντας ότι είναι δίπλα τους και απολύτως στοιχισμένη στα συμφέροντα και τις επιδιώξεις τους. Δεν αρκεί, φαίνεται, που παραχωρεί αφειδώς τα λιμάνια της χώρας για τον ανεφοδιασμό των ισραηλινών μαχητικών που σπέρνουν θάνατο στη Γάζα. Δεν αρκεί που οι βάσεις των αμερικάνων σε όλη τη χώρα, εν μέσω πολεμικής έντασης στη Μέση Ανατολή, βάζουν σε κίνδυνο τον ελληνικό λαό. Χρειάζεται καθημερινά να αποδεικνύει την αφοσίωση και την υποταγή της.

Άραγε, ο υπουργός της ΤΕΡΝΑ και των σκανδάλων, θα έδειχνε την ίδια συγκίνηση μπροστά στο, διάρκειας μιας ώρας, βίντεο που δόθηκε στη δημοσιότητα με τα ονόματα και τις ηλικίες των 34.000 και πάνω νεκρών στη Γάζα; Νεκρών που, με νεότερους υπολογισμούς, αυτή τη στιγμή, ξεπερνάνε τους 42.000 και χωρίς να έχουν ληφθεί υπόψη οι χιλιάδες θαμμένοι κάτω από τα ερείπια, ούτε οι δολοφονημένοι στο Λίβανο…

Είναι προφανές ότι για την ελληνική κυβέρνηση της εξάρτησης, της δουλοπρέπειας και της υποταγής στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, η συγκίνηση δεν πάει με το μέγεθος της συμφοράς, αλλά με το αν είναι στη λεγόμενη «σωστή» πλευρά της ιστορίας!!

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μαζικές διαδηλώσεις συνταξιούχων στην Αργεντινή

0

 

    Την Πέμπτη 29/8, χιλιάδες συνταξιούχοι βρέθηκαν στους δρόμους του Μπουένος  Άιρες, αντιδρώντας στα σχέδια του ακροδεξιού προέδρου Χαβιέρ Μιλέι, για πάγωμα των αυξήσεων των συντάξεων. Αυξήσεις που έχουν ήδη εγκριθεί από το, ελεγχόμενο από την αντιπολίτευση, Κογκρέσο απέναντι στον τριψήφιο πληθωρισμό που μαστίζει τη χώρα. Το πάγωμα των συντάξεων δεν είναι μεμονωμένη ενέργεια. Είναι μέρος ενός συνολικότερου πακέτου αντιλαϊκών μέτρων που, μετά από πρόταση του προέδρου, ενέκρινε η Γερουσία, τον περασμένο Ιούνιο. 

    Ο λαός της Αργεντινής υποφέρει. Η ακρίβεια και η ανεργία εξανεμίζει το εισόδημά του και οι πολιτικές του ΔΝΤ τον οδηγούν στην εξαθλίωση. Αλλά δεν το βάζει κάτω! Από τις πρώτες κιόλας ημέρες της, η κυβέρνηση Μιλέι βρίσκει απέναντί της ένα σθεναρό κίνημα αντίστασης και διαμαρτυρίας.     Στις 18 Μαρτίου, μαζικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα έδωσαν τον δικό τους τόνο στους «πανηγυρισμούς» για τις 100 ημέρες διακυβέρνησης Μιλέι, με μοναδικό σύνθημα «το όριο είναι η πείνα». Στις 12 Ιουνίου χιλιάδες συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής αντιδρώντας στα  μέτρα του προέδρου που ενέκρινε η Γερουσία και, τώρα, στις 29 Αυγούστου, χιλιάδες συνταξιούχοι αντιμετώπισαν αύρες, χημικά, σπρέι πιπεριού και πάνοπλους αστυνομικούς στους δρόμους του Μπουένος Άιρες.

Και από ό,τι φαίνεται θα υπάρχει και συνέχεια.

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φωτιά στην Πεντέλη: Ενός κακού μύρια έπονται, κι ο καρκινογόνος αμίαντος μας έλειπε!

0

 

Δεν φτάνει που έχασε τη ζωή της, με τον πιο τραγικό τρόπο, μια εργαζόμενη, δεν φτάνει που κάηκαν 100.000 στρέμματα, με μάλιστα το 39% αυτών να είναι δασικές περιοχές, υπό αναγέννηση ή αναδάσωση, δεν φτάνει που κάηκαν περί τα 80 σπίτια και 30 επιχειρήσεις, οι κάτοικοι της Πεντέλης και των γύρω περιοχών, την επομένη της μεγάλης πυρκαγιάς, έχουν να αντιμετωπίσουν και πολλά άλλα προβλήματα.

Η φωτιά έσβησε, αλλά οι «αόρατοι» κίνδυνοι για την υγεία τους παραμένουν. Οι κατεστραμμένες δομές, ο μολυσμένος αέρας και το μολυσμένο νερό, τα χημικά απόβλητα και μέταλλα εγκυμονούν μια σειρά από φυσικούς και χημικούς κινδύνους για την ζωή τους. Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, είδαν το φως της δημοσιότητας αναφορές για ύπαρξη αποβλήτων προϊόντων αμιάντου στην περιοχή των καμένων. Σημειωτέον, ο αμίαντος είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος για τη δημόσια υγεία και έχει χαρακτηριστεί, ακόμα και από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ως καρκινογόνος κατηγορίας Α. Όσον αφορά δε στην περισυλλογή του, γίνεται με ιδιαίτερα μέτρα προφύλαξης και από εξειδικευμένα συνεργεία. Παρόμοιες αναφορές υπήρξαν στο παρελθόν και μετά τη φονική φωτιά στο Μάτι και τη φωτιά στη Βόρεια Εύβοια, τον Αύγουστο του 2021. Στην τελευταία δε περίπτωση, η περισυλλογή των αποβλήτων αμιάντου έγινε «μπαλάκι» ευθυνών μεταξύ διαφορετικών δημόσιων φορέων και ενάμιση χρόνο μετά δεν είχε ολοκληρωθεί.

Είναι απαίτηση των κατοίκων στις πυρόπληκτες περιοχές να εξασφαλιστεί άμεσα η προστασία της υγείας τους! Να γίνει άμεση και πραγματική αποζημίωσή τους και να παρθούν πραγματικά μέτρα προστασίας.

 Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ: όλο και πιο δεξιά…

0

Μετά την άρνηση του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα, μετά την αμφισβήτηση της εμπλοκής των ΗΠΑ στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου και τις «πατριωτικές κορώνες», στήριξε και ο Μαριάς το ευρωψηφοδέλτιο του ΚΚΕ συμμετέχοντας ενεργά και σε προεκλογικές του συγκεντρώσεις.

Ας θυμηθούμε λοιπόν την… πολύχρωμη πολιτική του καριέρα: Ξεκίνησε από το χώρο του ΠΑΣΟΚ, (ενώ είχε προηγηθεί το πέρασμά του από την ΠΜΣΠ - ΠΠΣΠ). Το 2011 τάχθηκε «κατά των μνημονίων» και, ως δικηγόρος, πρωτοστάτησε στην εκδίκαση, από το Συμβούλιο της Επικρατείας, της αίτησης ακύρωσής τους. Τον Ιούλιο του 2011 ίδρυσε την «Πρωτοβουλία Αυτοοργάνωσης Πολιτών Ενάντια στο Μνημόνιο», η οποία και αργότερα μετεξελίχθηκε σε «Αντιμνημονιακοί Πολίτες». Στις εκλογές του 2012 εκλέχθηκε συνεργαζόμενος βουλευτής με το ψηφοδέλτιο των Ανεξάρτητων Ελλήνων με τους οποίους εκλέχθηκε και ευρωβουλευτής το 2014, εντασσόμενος στην ευρωομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών. Το 2019 και, αφού είχε περάσει η περίοδος συγκυβέρνησης ΑΝΕΛ-ΣΥΡΙΖΑ, ίδρυσε δικό του κόμμα με τον τίτλο «Ελλάδα ο άλλος δρόμος» με θέσεις όπως την ακύρωση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, τη διαγραφή του χρέους, την αναδιανομή του πλούτου, αλλά και την αποσυμφόρηση των νησιών από τις μεταναστευτικές ροές, την ολοκλήρωση της μετεγκατάστασής τους σε άλλες χώρες της ΕΕ και την άμεση επαναπροώθηση των λεγόμενων «παράνομων» μεταναστών.

Πόση σχέση έχουν όλα αυτά με τις «κομμουνιστικές» περγαμηνές του ΚΚΕ; Ή μήπως έχουν; Τι σχέση έχει όλη αυτή η, όλο και πιο δεξιά, μετατόπιση, με τους «λαϊκούς αγώνες» και «τον δρόμο του αγώνα» που ευαγγελίζεται το ΚΚΕ; Μάλιστα ο ίδιος ο Μαριάς, σε συνέντευξη με τις θέσεις του ενόψει των επικείμενων ευρωεκλογών, προσεκτικά επιλέγει να αναφερθεί μόνο στις γερμανικές αποζημιώσεις, στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων, στην προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Όχι τυχαία επιλεγμένες θέσεις, που απευθύνονται σε ένα συντηρητικό κοινό και παραπέμπουν σε μια εθνικιστική αντιμεταναστευτική ατζέντα που προφανώς δεν δημιουργεί κανένα πρόβλημα στο ΚΚΕ. Που η θέση του για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες εστιάζει πάντα στο να τους δοθεί η δυνατότητα να… φύγουν απ’ τη χώρα.

Ο.Π

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κασσελάκης: Σύνδεση μονιμότητας δημοσίων υπαλλήλων και αποδοτικότητας

0

Το Σάββατο 27/4, σε συνέντευξή του στον ΣΚΑΙ, ο Σ. Κασσελάκης, μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Ούτε λίγο ούτε πολύ, μας «υποσχέθηκε» ότι, επί των ημερών του, η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων δεν θα είναι δεδομένη, αλλά θα συνδέεται με την αξιολόγηση και την αποδοτικότητά τους. Απόλυτα φυσιολογικό και αναμενόμενο να ακούγεται κάτι τέτοιο από τα χείλη ενός εκατομμυριούχου επιχειρηματία, προερχόμενου από την κοιτίδα του καπιταλισμού και του «άκρατου φιλελευθερισμού».

Αυτό, δηλαδή, που ψελλίζει εδώ και χρόνια αλλά δεν τολμά να προχωρήσει η κυβέρνηση, αυτό που προσπάθησαν να επιβάλουν τα τρία μνημόνια και η τρόικα αλλά δεν τα κατάφεραν, έρχεται ο πρόεδρος της …Ριζοσπαστικής Αριστεράς να το εξαγγείλει. Και μάλιστα επιλέγοντας τον καταλληλότερο σταθμό για τέτοιες δηλώσεις, τον ΣΚΑΙ, που πλειοδοτεί σε δηλητήριο για τους εργαζόμενους και τους «άχρηστους» δημοσίους υπαλλήλους. Εκεί χτίζει και ο Σ. Κασσελάκης το προφίλ του «σοβαρού διαχειριστή», εκεί δίνει κι αυτός τα διαπιστευτήριά του στο σύστημα.

Με μεγάλη ευκολία, λοιπόν, και εν μέσω ανέξοδων υποσχέσεων περί επαναφοράς του 13ο και 14ου μισθού και αύξησης κατά 5% (!) των δαπανών για την υγεία, μιλά για την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων. Και μάλιστα συνδεδεμένη με την αξιολόγηση και τη μέτρηση της αποδοτικότητας, σε μια περίοδο όπου η πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων, με αιχμή του δόρατος τους εκπαιδευτικούς, αντιμετωπίζουν την πιο βάρβαρη και αντεργατική εφαρμογή της. Μια περίοδο που όποιος αντιστέκεται στην αξιολόγηση και τη στοχοθεσία και σηκώνει κεφάλι έρχεται αντιμέτωπος με διώξεις, πειθαρχικά, τρομοκρατία, ακόμα και με την απειλή της απόλυσης.

Ο.Π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΙΧΜΕΣ | «Οδύνη» για το χαμό της Μαριάννας Βαρδινογιάννη!!!

0

Πολιτικοί, δημοσιογράφοι, υπουργοί, άνθρωποι του καλλιτεχνικού κόσμου και της showbiz, άφησαν για λίγο τα «δάκρυα» για το έγκλημα που καταστρέφει τη χώρα, από άκρη σε άκρη, και βρήκαν το χρόνο να διατυπώσουν «δυο λέξεις για το σπουδαίο έργο» της Μαριάννας Βαρδινογιάννη. 

Αλήθεια, γιατί την ευχαριστεί το πανελλήνιο; και για ποιο πράγμα της αποδίδει τα εύσημα; 

Μήπως γιατί διέθεσε ένα μέρος από τα τεράστια κέρδη της για το λαό, πράγμα για το οποίο δεν μας έχουν συνηθίσει οι μεγαλοκαπιταλιστές; Μήπως γιατί αποφάσισε να επιστρέψει ένα πολύ μικρό μέρος της υπεραξίας, που έχει υφαρπάξει στις επιχειρήσεις Βαρδινογιάννη και να το επιστρέψει σε αυτούς που, πραγματικά, ανήκει, ξεπλένοντας όλους του συναφιού της;

Ή μήπως γιατί διέθεσε μέρος των υπέρογκων κερδών της για να καλύψει τις ελλείψεις ενός συστήματος δημόσιας υγείας που είναι υπό κατάρρευση και εγκατάλειψη, ξεπλένοντας το κράτος και τις κυβερνήσεις του; 

Αν είναι έτσι, δικαίως την τιμούν και την ευχαριστούν όλοι αυτοί για το «έργο» της, αλλά δεν παύει να είναι με ...ξένα κόλλυβα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΙΧΜΕΣ | Σερβιτόρος στη Ρόδο... κολυμπά για να παραδώσει μια παραγγελία!

0

Μετά τον ανασφάλιστο εργαζόμενο βοηθό μάγειρα που στην κυριολεξία κάηκε σε εστιατόριο της Ρόδου και έμεινε τελείως αβοήθητος, ήρθε στη δημοσιότητα νέο βίντεο από το ίδιο «παραδεισένιο νησί» όπου εργαζόμενος σερβιτόρος μπαίνει ως το λαιμό στη θάλασσα και αναγκάζεται σχεδόν να κολυμπήσει για να παραδώσει παραγγελία σε λουόμενους. 

Με τι να πρωτοεξοργιστεί κανείς; Με τις άθλιες συνθήκες εργασίας στη «βιομηχανία» του τουρισμού; Τα εξαντλητικά ωράρια, τους μισθούς πείνας και την υπερεκμετάλλευση; Με την εικόνα που θυμίζει «εξωτικά» νησιά με λουόμενους δυτικούς και ιθαγενείς «υπηρέτες» που δεν μπορούν και δεν αντέχουν οικονομικά να πλησιάσουν; Ή με τον νεόκοπο υπουργό εργασίας Άδωνι που έσπευσε να ανεβάσει twitter ότι «επικοινώνησε με το ΣΕΠΕ και θα γίνουν οι αναγκαίοι έλεγχοι» τρομάρα του; …με όλα τελικά…

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ