Έγκλημα στα Τέμπη: από το θάψιμο των κρατικών ευθυνών, στο θάψιμο του πραγματικού ενόχου.

0

Από την πρώτη στιγμή του ακούσματος της είδησης του εγκλήματος των Τεμπών, γίναμε μάρτυρες μιας επιχείρησης να θαφτούν οι κρατικές ευθύνες. Από την πρώτη στιγμή, ο κρατικός μηχανισμός («ανεξάρτητα» ΜΜΕ, πυροσβεστική, αστυνομία) κινητοποιήθηκε. Όχι για να σώσει ζωές. Αλλά για να θάψει, να μπαζώσει τα ευρήματα του εγκλήματος. Να αποδώσει την τραγωδία στον… μηχανοδηγό. Να βγάλει λάδι την κυβέρνηση. Να περάσει στην κοινωνία το μήνυμα ότι «είναι φυσιολογικό» να πνιγόμαστε, να καιγόμαστε, να μακελευόμαστε σε εργατικά «ατυχήματα», να χάνουμε τους συγγενείς μας από την ελλιπή περίθαλψη. Να συνηθίσουμε ότι οι ζωές μας είναι αναλώσιμες. Από κοντά μένει να φανεί και αν έχει κινητοποιηθεί και ο παρακρατικός μηχανισμός, που εξαφανίζει μέχρι και ανθρώπους…

Δίπλα στην επιχείρηση να θαφτούν τα πειστήρια του κρατικού μηχανισμού, και το πολιτικό θάψιμο.

Η προσπάθεια να αποδοθεί ευθύνη σε μια και μόνο κυβέρνηση, η οποία δήθεν λειτούργησε «παράνομα». Η απαίτηση να καταργηθεί ο «νόμος περί ευθύνης υπουργών», και με τη βοήθεια της «καλής ΕΕ», ώστε να… φοβούνται οι υπουργοί το νόμο. Με βάση το νόμο δεν ξεπουλήθηκε και υποστελεχώθηκε ο ΟΣΕ; Με βάση το νόμο δεν βγήκε παράνομη πριν λίγους μήνες η απεργία των σιδηροδρομικών, για τις συνθήκες ασφαλείας; Θάψιμο των κοινωνικών αιτίων είναι η αυταπάτη ότι με μια άλλη κυβέρνηση, με μια άλλη διαχείριση του ΟΣΕ, θα είχαμε ασφαλείς συγκοινωνίες. Να μην αγγίξουμε τις οδηγίες της ΕΕ και τους νόμους του κέρδους. Να πάμε σε ρηχά νερά.

Δίπλα στη συγκάλυψη, η απόκρυψη.

Δίπλα στην συγκάλυψη των πειστηρίων, των διαλόγων, των ιατροδικαστικών ευρημάτων, η απόκρυψη των κοινωνικών αιτίων, των πολιτικών που ασκήθηκαν από όλες τις κυβερνήσεις, το θάψιμο-μπάζωμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Δεν ανεχτήκαμε το πρώτο. Θα ανεχτούμε το δεύτερο;

Κώστας Καμαρέτσος

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μη μου λες «σ’ αγαπώ»

0

Η είδηση είναι, προφανώς, άκρως διασκεδαστική. Παρά τη μεγάλη προσπάθεια που γίνεται από τα διεθνή «παπαγαλάκια» για να παρουσιαστεί η είδηση ως «συγκλονιστική». Προφανώς, για να σοκαριστούμε με την εικόνα ενός «κομμουνισμού-καρικατούρα» τύπου Βόρειας Κορέας, που διαρκώς κατασκευάζουν και αναπαράγουν τα διεθνή και εγχώρια δημοσιογραφικά «κλουβιά».

Στη Βόρεια Κορέα, λοιπόν, θα τιμωρείται έως και με θάνατο η χρήση τρυφερών λέξεων ανάμεσα σε ζευγάρια, όπως το «σ’ αγαπώ», με βάση νόμο για την πολιτιστική προστασία της γλώσσας. Γιατί το «σ’ αγαπώ» είναι λέξη… καπιταλιστική και μαρτυρά τη θέαση αμερικανικών και νοτιοκορεάτικων ταινιών και σίριαλ! Με τον ίδιο τρόπο θα τιμωρούνται και άλλες λέξεις «καπιταλιστικές», όπως «γλυκέ μου», «σύζυγος», «μόδα» και «κόμμωση».

Ξέραμε (πώς ξέραμε;) ότι στη Β. Κορέα υπήρχε συγκεκριμένος αριθμός (26) κομμώσεων, μεταξύ των οποίων επιτρεπόταν να επιλέγουν οι πολίτες. Σε αυτές τις κομμώσεις εξαιρούνταν η «κόμμωση Κιμ Γιονγκ Ουν». Τώρα, μαθαίνουμε από δημοσιογραφικές… μελέτες (και άρα ξέρουμε) ότι «κουρεύεται» και η λέξη «κόμμωση», αφήνοντας τους Βορειοκορεάτες… αχτένιστους, χωρίς κόμμωση, χωρίς κομμώτριες και κομμωτές.

Η «φοβερή» είδηση μας έρχεται από την αγγλόγλωσση εφημερίδα του Χονγκ Κόνγκ, South China Morning Post και εισχώρησε με τη βοήθεια δημοσιογραφικού αντίλαλου σε κάθε σπίτι, χωρίς καμιά περαιτέρω (αχρείαστη, άλλωστε) διασταύρωση ή επιβεβαίωση, πράγμα που σε ορισμένες περιπτώσεις ομολογείται ανοιχτά.

Από εκεί και πέρα, τα ειδησιογραφικά σαΐνια της κάθε χώρας πρόσθεσαν κι άλλες απαγορευμένες λέξεις (ακόμη και ανύπαρκτες στη βορειοκορεατική φρασεολογία), ανάλογα με τα «εθνικά γούστα», όπως: «μωρό μου», «μάτια μου», «ψυχή μου», «καρδούλα μου», «λουκουμάκι μου», «μπουμπούκο μου», «τζουτζούκα μου» κ.λπ. κ.λπ. Όλα θα απαγορεύονται στο εξής (ακόμη και το «μαμά σ’ αγαπώ ή το… «αγάπη μόνο») και θα αντικατασταθούν με μια μόνο λέξη. Τη λέξη «σύντροφος», που είναι λέξη κομμουνιστική, που χρησιμοποιείται αποκλειστικά στη Βόρεια Κορέα, την Κίνα, τη Ρωσία, την Κούβα, τη Βενεζουέλα και το… Ιράν.

Επίσης, πηγές αναφέρουν ότι στη Βόρεια Κορέα «τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο αυστηρά για τις γυναίκες» (θέλουν, προφανώς, να «πιάσουν» και το γυναικείο κοινό). «Από εδώ και στο εξής, απαγορεύεται στις γυναίκες να χρησιμοποιούν την προσφώνηση "jagiya", που σημαίνει "γλυκέ μου", για να απευθύνονται στους συζύγους τους» (αφού κι ο «σύζυγος» απαγορεύεται ως λέξη). Δεν διευκρινίζεται, ωστόσο, τι γίνεται με τους άντρες. Αν, δηλαδή, εκτός από «συντρόφισσα» μπορούν να λένε τις… συντρόφισσες «γλυκιά μου». Όμως, ποιος στιβαρός κομμουνιστής θα έλεγε ποτέ «γλυκιά μου»; Τα στερεότυπα καθοδηγούν τις αντικομμουνιστικές «αναλύσεις».

Όλα αυτά τα… αντιερωτικά συμβαίνουν στην «πιο κλειστή χώρα του κόσμου, όπου ελάχιστα γνωρίζουμε για το τι ακριβώς συμβαίνει», όπως μας πληροφορούν οι ίδιες δημοσιογραφικές πηγές, που, ωστόσο, γνωρίζουν καλά τι ακριβώς συμβαίνει. Σημεία και τέρατα, δηλαδή: Για έφηβους, φίλοι από το δημοτικό, που εκτελούνται δημόσια, επειδή παρακολουθούσαν «σατανικές» νοτιοκορεατικές και αμερικανικές ταινίες. Για λιπάσματα που παράγονται από πτώματα αντιφρονούντων και από αποθανόντες φορείς του κορωνοϊού. Για το επιτρεπτό μήκος των μαλλιών σε εκατοστά. Για το ότι (παρά τον «κομμουνισμό»), πληρώνουν έξτρα από τη φορολογία τις καρέκλες και τα τραπέζια που χρησιμοποιούν στα δημόσια σχολεία ή τις καρέκλες που περιμένουν για να πληρώσουν «φως, νερό, τηλέφωνο» (που, ωστόσο, δεν έχουν!), ότι δεν υπάρχουν σνακ, πατατάκια και σοκολατάκια. Ότι το πένθος και η χαρά είναι υποχρεωτικά με απειλή εκτέλεσης. Και, φυσικά, σκοτώνουν για ένα τζιν ή μεταξωτό καλσόν (κατά το σοβιετικό «πρότυπο»).

Όποια γνώμη κι αν έχει κανείς για το καθεστώς της Πιονγκγιάνγκ, δεν υποφέρεται αυτή η απόλυτη δαιμονοποίηση μιας χώρας και ενός ολόκληρου λαού από μια Δύση που σημαδεύεται από τις λέξεις «κέρδος, εκμετάλλευση, καταπίεση, πόλεμος, κυριαρχία, εξουσία, εξαπάτηση, διακρίσεις, απανθρωπιά, αδικία, ανισότητα» κ.λπ. Που απαγορεύει και τσαλαπατά κάθε πιθανό ανθρώπινο δικαίωμα και ελευθερία μπρος στο κέρδος και την εξουσία. Που υμνολογεί το «δίκιο» του 3% του πληθυσμού σε βάρος του υπόλοιπου 97%. Δαιμονοποίηση ενός λαού και μιας χώρας που πολέμησε με θάρρος για ανεξαρτησία απέναντι σε αποικιοκράτες και ιμπεριαλιστές που διψούσαν για εδάφη και ανθρώπινο αίμα. Είναι, πρώτα από όλα, αρμοδιότητα του βορειοκορεάτικου λαού να αποφασίζει το πώς θέλει να ζήσει, να λέει «σ΄ αγαπώ», να πενθεί ή να πανηγυρίζει.

Όμως, δεν μπορεί, η λέξη «σ’ αγαπώ» είναι, οπωσδήποτε, απαγορευμένη στη Βόρεια Κορέα γιατί, είναι, πράγματι, μια… κατεξοχήν καπιταλιστική λέξη. Χρησιμοποιείται στις διαφημίσεις για να αγοράσεις το προϊόν, υπάρχει σε τραπεζικά συμβόλαια πριν σου αρπάξουνε το σπίτι, την τραγουδάνε για χαλάρωση οι αστυνομικοί, οι στρατιώτες του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και άλλων «αγαπησιάρικων» στρατών στις αστυνομικές και ιμπεριαλιστικές δολοφονικές εξορμήσεις. Τη φωνάζουν στους μετανάστες που πνίγουν στη Μεσόγειο. Η λέξη «σ’ αγαπώ» πουλιέται και αγοράζεται από όλες τις αξιοσέβαστες εταιρίες και οίκους ανοχής.

Πάντως, απαγορευμένες λέξεις και το παράπτωμα της «κακόβουλης κριτικής» στον «απόλυτο ηγέτη», που επιφέρει διώξεις και ποινές, έχουμε και στη Δύση, στην Ευρώπη, στην Ελλάδα. 

Από τη στήλη "Προσεγγίσεις" της Προλεταριακής Σημαίας που κυκλοφορεί.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο «πόλεμος» της βιβλιοθήκης

0

Όσο μεγαλύτερο το ψέμα, όσο περισσότερο επαναλαμβάνεται, τόσο πιο πιστευτό γίνεται. Το γνωστό γκεμπελικό αξίωμα κυριαρχεί στην επιχειρηματολογία του συστήματος, ώστε να επιβληθεί παντού η μπόχα μιας πρωτόγνωρης πολιτικής και κοινωνικής οπισθοδρόμησης. Κι αν ο πόλεμος στην Ουκρανία οφείλεται στην εναντίωση της «αυτοκρατορικής» Ρωσίας στις ευρωατλαντικές «αξίες» της ελευθερίας, ο «πόλεμος στο ΑΠΘ» γίνεται γιατί πρωτόγονες και άγριες φυλές φοιτητών και νεολαίων φοβούνται και εναντιώνονται… στις βιβλιοθήκες.

Το μεγάλο και γελοίο ψέμα της εναντίωσης «μειοψηφίας φοιτητών» και «ακραίων στοιχείων» στην ανέγερση βιβλιοθήκης επαναλαμβάνεται μονότονα από την κυβέρνηση, αναπαράγεται από καλοπληρωμένους κλακαδόρους και σύμβουλους επιχειρήσεων που παριστάνουν τους δημοσιογράφους, από εμψυχωτές της αστυνομικής βίας ώστε να «μη φοβηθεί» να στείλει κι άλλους 20χρονους στο νοσοκομείο, όσο αμφισβητούν τους νόμους και τις προεκλογικές κυβερνητικές δεσμεύσεις. Τα περί «τάξης, ασφάλειας και εφαρμογής των νόμων» είναι το μόνιμο κλισέ για να επιβληθούν η αστυνομοκρατία και η φασιστικοποίηση στην κοινωνία.

Το αφήγημα της ανέγερσης βιβλιοθήκης εντός πανεπιστημίου για να φιλοξενηθούν βιβλία είναι, οπωσδήποτε, πιο ελκυστικό από τις πραγματικές κυβερνητικές προθέσεις. Δηλαδή, την ανέγερση αστυνομικών τμημάτων εντός πανεπιστημίου για να φιλοξενηθούν πανεπιστημιακοί αστυνομικοί. Για να φανεί ότι όσοι αντιδρούν στην επιβολή της πανεπιστημιακής αστυνομίας απλώς… μισούν τις βιβλιοθήκες. Ότι όσοι εναντιώνονται στη βίαιη εκκένωση και ανακατάληψη από το κράτος της 34χρονης «κατάληψης στο Βιολογικό» (που ουσιαστικά λειτουργούσε ως φοιτητικό στέκι, πέρα από όσα φαντασιώνονται υπέρμαχοι και εχθροί των καταληψιών), προτιμούν τη βαριοπούλα από τα βιβλία. Παρεμπιπτόντως, με τη βαριοπούλα φαίνεται ότι ήταν επί 34 χρόνια όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, των κυβερνήσεων του «μπαμπά» Μητσοτάκη και του «θείου» Καραμανλή συμπεριλαμβανομένων.

Τότε δεν είχαμε «ημιάγριες φυλές» φοιτητών να μισούν τα βιβλία και τις βιβλιοθήκες; Όπως αποφαίνεται γνωστός φινετσάτος λασπολόγος κατά φοιτητών, απεργών, προσφύγων, μεταναστών, αντιΝΑΤΟϊκών, συνδικαλιστών, αλλόθρησκων κ.λπ. στην «Καθημερινή», υπάρχουν φοιτητές που «είναι πολύ φυσικό να αντιμετωπίζουν τη βιβλιοθήκη όχι μόνον ως χώρο απόξενο, αλλά και ως χώρο που εγκυμονεί κινδύνους. Σκεφθείτε τον συμπαθέστατο άγριο, ο οποίος, συνηθισμένος να πολεμάει με βέλη και ακόντια, βρέθηκε για πρώτη φορά αντιμέτωπος με πυροβόλο όπλο. […] Προτείνω, ως εκ τούτου, να υποβληθούν σε εντατική θεραπευτική αγωγή, η οποία θα βοηθήσει την επανένταξή τους στον πολιτισμένο κόσμο. Αντί για σωφρονιστικά ιδρύματα, να εγκλεισθούν σε βιβλιοθήκες.[..] Είναι και η βιβλιοθήκη κάτι σαν σωφρονιστικό ίδρυμα»! Αυτά ο μεγαλωμένος στα πιάνα και στις βιβλιοθήκες.

Ωστόσο, οι βλακώδεις εξυπνακισμοί του βοηθούν στο να αναγνωρίσουμε τον «κανίβαλο με τη γραβάτα». Φανερώνει τον απολίτιστο, που ξεχωρίζει τους «άγριους» από τον «πολιτισμένους» με βάση τα όπλα που χρησιμοποιούν, από το αν πολεμάει κανείς με βέλη και ακόντια ή με οπλοπολυβόλα και ρουκέτες. Όσο πιο φονικά τα όπλα τόσο μεγαλύτερος ο πολιτισμός και, φυσικά, η ανάγκη για… βιβλιοθήκες. Αλλά και για σωφρονιστικά ιδρύματα και πολύ πολύ γύψο.

Εν προκειμένω, η βιβλιοθήκη τους χρησιμοποιείται, πράγματι, σαν σωφρονιστικό ίδρυμα συμμόρφωσης στην κοινωνική βαρβαρότητα. Αφού η ανέγερσή της στο ΑΠΘ χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να δικαιολογηθεί η παρουσία της αστυνομίας. Γι’ αυτό χρειάζονται «βιβλιοθήκες» πίσω από τις οποίες θα κρύβονται για να στήσουν πανεπιστήμια-νεκροταφεία για λίγους και εκλεκτούς, για να «διαπαιδαγωγούμαστε» στις κοινωνικές ανισότητες και στην κοινωνική αδικία, στους ταξικούς φραγμούς και αποκλεισμούς. Έτοιμοι να κουβαλήσουμε και πολυβόλα, αν χρειαστεί, για να υπερασπιστούμε… βιβλιοθήκες απέναντι σε κάθε λογής «βαρβάρους».

94 βιβλιοθηκονόμους και 104 φύλακες στα πανεπιστήμια απέλυε ο υπουργός Μητσοτάκης το 2013. Σήμερα εμφανίζεται να «χτίζει βιβλιοθήκες» για να προσλάβει αστυνόμους.

Είναι, όμως, λυπηρό να βλέπει κανείς την αυτοπαγίδευση των καταληψιών αναρχικών στο αφήγημα του αντιπάλου. Να θεωρούν ότι η ιστορία γράφεται γύρω από την «κατάληψη στο Βιολογικό», ως φρούριο νεανικού ριζοσπαστισμού στον κοινωνικό βάλτο. Το κράτος και γενικά το σύστημα δεν επιτίθενται σε άτομα που κάνουν κατάληψη, που μένουν άνεργα, που δεν έχουν να πληρώσουν το ενοίκιο ή το ρεύμα. Επιτίθενται σε κοινωνικές τάξεις, στον λαό, τη νεολαία και τους εργαζόμενους, άσχετα αν αυτή η επίθεση, πολλές φορές, «προσωποποιείται».

Από την άλλη, η λογική της συνδιοίκησης που για χρόνια ακολουθεί μια αριστερά του… επαναστατικού κυβερνητισμού, έδωσε στο κράτος και στην κυβέρνηση το «δικαίωμα» να αναμιγνύονται στα εσωτερικά των κινημάτων, να αποφασίζουν πώς θα διεξάγονται οι εκλογές, πώς θα είναι τα ψηφοδέλτια, πόση πολιτική επιτρέπεται και αν θα επιτρέπονται κόμματα. Θέλουν, βλέπετε, να μονοπωλούν την πολιτική, το κόμμα και τη βία για να τα χρησιμοποιούν κατά απολίτικων, ανοργάνωτων, ακομμάτιστων και «φιλειρηνικών» ανθρώπων.

Πάντως, το ότι όλο και πιο συχνά υπερασπίζονται τη βάρβαρη πολιτική τους με γελοιότητες τύπου «εμείς, οι υπερασπιστές της ελευθερίας και της βιβλιοθήκης», δείχνει ότι έχουν ξεμείνει από μεγάλα αφηγήματα για μέλλον και τις «λαμπρές» εποχές που έρχονται. Αντίθετα, το μέλλον ανήκει σε αυτούς που θέλουν να το αλλάξουν. 

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ίσες αποστάσεις, κριτική υποστήριξη και η αδυναμία μιας αυτόνομης ταξικής πολιτικής

0

Ποιος έχει περισσότερο άδικο στον πόλεμο της Ουκρανίας; Ο «ταραχοποιός δικτάτορας» Πούτιν, που εισέβαλε στην Ουκρανία ή το ΝΑΤΟ, οι ΗΠΑ και η ΕΕ που διαμορφώνουν ασφυκτικές και πολεμικές συνθήκες γύρω από τη Ρωσία; Είναι ένα ερώτημα που επανέρχεται στη δημόσια συζήτηση σχετικά με τον πόλεμο μεταξύ ΝΑΤΟ-Ρωσίας για την κυριαρχία στην Ουκρανία. Είναι μια συζήτηση που αξίζει προσοχής, στον βαθμό που περιστρέφεται γύρω από το «ποιος έχει περισσότερο άδικο» σε έναν ολοφάνερα άδικο πόλεμο, που δεν διεξάγεται ανάμεσα στις δυνάμεις του «φωτός» και σε αυτές του «σκότους», όπως με υποκριτική συγκίνηση τον παρουσιάζει η Δύση, όπου δακρύζει η… εικόνα του Ζελένσκι, όπου δακρύζει ο «ναός» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου δακρύζει μέχρι και ο μεταφραστής της αμερικανοΝΑΤΟϊκής «αγίας γραφής» των απίστευτων ψεμάτων.

Δεν θα αναφερθούμε στη λογική των «ίσων αποστάσεων» ανάμεσα στους εμπλεκόμενους του ουκρανικού πολέμου. Εξάλλου, κανείς δεν μπορεί στα σοβαρά να διατηρεί απόλυτα «ίσες αποστάσεις» ανάμεσα στη μεγαλύτερη δολοφονική μηχανή, στους εμπρηστές του πλανήτη, που για πάνω από 70 χρόνια απειλούν, υποδαυλίζουν, σχεδιάζουν και υλοποιούν πραξικοπήματα και πολέμους (τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ) και στην ιμπεριαλιστική Ρωσία, που, επίσης, δρα και αντιδρά ιμπεριαλιστικά (αλλά σε αντικειμενικά «μικρότερη κλίμακα»). Κοινός στόχος όλων είναι η ισχυροποίηση της θέσης τους στον σφοδρό ανταγωνισμό για σφαίρες επιρροής, για αρπαγή αγορών και πρώτων υλών και για τον έλεγχο της ενεργειακής ροής. Επιπλέον, ζώντας στην Ελλάδα, μια χώρα εξαρτημένη στον αμερικάνικο και ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό, με όλους τους κινδύνους που απορρέουν από αυτή τη σχέση, με διάσπαρτες τις αμερικανικές και ΝΑΤΟϊκές βάσεις, είναι ακατόρθωτες οι «ίσες αποστάσεις».

Το πρόβλημα για την αριστερά δεν μπορεί να είναι οι «ίσες αποστάσεις». Είναι μια λαθεμένη και επικίνδυνη λογική «κριτικής υποστήριξης» στην κάθε φορά «λιγότερο» βάρβαρη, «λιγότερο» επιθετική, «λιγότερο» αντιδραστική κυβερνητική, κρατική ή ιμπεριαλιστική πολιτική (προς όφελος πάντα, όπως λέγεται, του λαού). Μια λογική που μπορεί να επανέρχεται με δραματικό τρόπο στον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά αφορά μια πολύ ευρύτερη σειρά ζητημάτων και υποκρύπτει μια ορισμένη αντίληψη για την αριστερά και τον ιστορικό ρόλο της.

Βέβαια, μπορεί το γεγονός ότι η Ρωσία είναι δύναμη ιμπεριαλιστική να «δυσκολεύει» (και για αυτό γίνονται προσπάθειες… αποχαρακτηρισμού), ωστόσο, η ίδια λογική εφαρμόστηκε στον Σαντάμ, τον Μιλόσεβιτς, αλλά, κατά περίεργο τρόπο, καθόλου στους Ταλιμπάν. Γιατί; Δεν έδιωξαν οι Ταλιμπάν τους πιο επικίνδυνους Αμερικανούς; Ενώ η υποστήριξη και αλληλεγγύη στον λαό της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν, του Ιράκ, της Συρίας, της Ουκρανίας ή, ακόμη, στον ξεχασμένο λαό της Υεμένης (που εδώ και 7 χρόνια σφαγιάζεται με ευρωπαϊκά και ΝΑΤΟϊκά όπλα), χαρακτηρίζονται χρήσιμες, αλλά βολικές γενικολογίες χωρίς αντίκρισμα.

Τηρουμένων των αναλογιών, μια παραπλήσια λογική «κριτικής υποστήριξης» λειτούργησε στην… πρώτη φορά αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ), αλλά και στη «σοσιαλιστική αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ, ενώ έδωσε και πολλές… άκριτες υποστηρίξεις στην πολιτική και τις επεμβάσεις της σοβιετικής υπερδύναμης. Γιατί, πώς να το κάνουμε, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δολοφονούσε (και δολοφονεί) παντού στον πλανήτη.

Όμως, αλήθεια. Αποτέλεσμα ποιας ακριβώς αντίληψης και λογικής είναι όλα τα παραπάνω; Φταίνε οι «ίσες» ή «άνισες» αποστάσεις; Φταίει η λογική της «κριτικής υποστήριξης» σε δυνάμεις μη λαϊκές, μη αριστερές, μη επαναστατικές, μη κομμουνιστικές, αντιφατικές ή μισοφιλολαϊκές; Τίποτα από όλα αυτά. Γιατί η ζωή και η ταξική πάλη μπορεί να τα γεννήσει, να τα απαιτήσει και να τα επιβάλει όλα αυτά: και «ίσες αποστάσεις» και «κριτική υποστήριξη» και «διμέτωπο αγώνα». Όμως, αλλού, όπως ειπώθηκε, είναι το πραγματικό πρόβλημα. Για αυτό η λογική αυτή επανεμφανίζεται διαρκώς στις πιο διαφορετικές καταστάσεις. Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, είναι άλλο: τι γραμμή παράγεται κάθε φορά και υπέρ ποιου σκοπού; Ποιος «σέρνει» και ποιος «σέρνεται» προς την «αντίπαλη» πολιτική;

Η επίκληση στους δυσμενείς για του λαούς συσχετισμούς, όχι με τη λογική της ανατροπής τους, αλλά στη λογική της αποδοχής-υποταγής, έχει στο επίκεντρο και «άλλα» ερωτήματα: Μπορεί να υπάρξει αυτόνομη-αυτοδύναμη ταξική πολιτική; Αυτόνομο-αυτοδύναμο εργατικό και λαϊκό κίνημα με ανεξάρτητη πολιτική γραμμή και προοπτική; Τελικά, μόνο ο λαός σώζει τον λαό ή μήπως οι λαοί έχουν ανάγκη από προστάτες (τον Πούτιν ή τον… κάθε Τσίπρα); Πρόκειται, φυσικά, για λογικές ήττας λόγω της «κατάρρευσης» των κοινωνικών απελευθερωτικών οραμάτων στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Για το «αήττητο» του ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού, που μοιάζει να έχει υπερφυσικές δυνάμεις. Πρόκειται για το «αδύνατο» της επανάστασης και την «ανικανότητα» των λαών να απελευθερωθούν. Τέτοια εμπιστοσύνη στον λαό, στις ιδέες και στα οράματά μας!

Τι έχουμε να αντιτάξουμε και να προτείνουμε απέναντι στην εντεινόμενη εκμετάλλευση των εργαζομένων; Τι έχουμε να αντιπαρατάξουμε απέναντι στις «πανίσχυρες» δυνάμεις της βαρβαρότητας και στις «ασυγκράτητες» σφαγές των ιμπεριαλιστών; Ταξική συνεργασία και κριτική υποστήριξη; Ή τη δύναμη των λαϊκών και επαναστατικών αγώνων;

Ο οπορτουνισμός, φύσει αντεπαναστατικός, απαντά άλλοτε καθαρά και άλλοτε συγκαλυμμένα. Άλλοτε με ταξική συνεργασία και κριτική υποστήριξη και άλλοτε με επαναστατική ρητορική που συμβαδίζει με συντεταγμένη ή άτακτη υποχώρηση. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και η άρνηση του πρωτοπόρου ρόλου του προλεταριάτου και της ταξικής πάλης. Αφού όλα θα τα λύσει η πρόοδος, η τεχνολογία και η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, αρκεί να προσανατολιστούν στην ικανοποίηση των «σύγχρονων αναγκών».

Να πάρουμε, λοιπόν, ανοιχτά θέση στις ενδοϊμπεριαλιστικές, διακρατικές και πολιτικές διαμάχες. Όχι με γνώμονα την αδυναμία, αλλά τη δύναμη των σκοπών μας. Στη λογική ανάπτυξης-οικοδόμησης και όχι αφομοίωσης-ενσωμάτωσης του λαϊκού και εργατικού κινήματος, με ανεξάρτητη από το σύστημα γραμμή, στόχους και όραμα.

Από τη στήλη "Προσεγγίσεις" της Προλεταριακής Σημαίας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Φασισμός με… ανθρώπινο πρόσωπο

3

Ο κίνδυνος της φασιστικοποίησης μοιάζει σήμερα περισσότερο ορατός παρά ποτέ. Περνάει από πολλές και φαινομενικά αντίθετες κατευθύνσεις. Εκμεταλλεύεται την πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική αποσυγκρότηση του λαϊκού, εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Αξιοποιεί τη σύγχυση που επικρατεί και που αφήνει μετέωρους προοδευτικούς, δημοκρατικούς και αριστερούς ανθρώπους.

Ο χώρος των αρνητών της εκτέλεσης «ιατρικών πράξεων» (εμβολιασμός, μάσκες κ.λπ.), αν και «ηγεμονεύεται» από την ακροδεξιά, από θρησκευτικές ή παραθρησκευτικές οργανώσεις και από ακραίες νεοφιλελεύθερες απόψεις, βρίσκει ένθερμους υποστηρικτές σε ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων, συλλογικοτήτων και οργανώσεων, που εντάσσουν τον εαυτό τους στην αριστερά και την «αντιεξουσία» και περιγράφουν, ο καθένας με τον τρόπο του, ένα δυστοπικό μέλλον που προσομοιάζει, πολλές φορές, σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Όργουελ, η βιοπολιτική και η βιοεξουσία έχουν την τιμητική τους σε τέτοιου είδους αναλύσεις, που θολώνουν την ουσία της ταξικής αντιπαράθεσης. Η πανδημία του κορωνοϊού φαίνεται να επιτάχυνε μια ήδη διαμορφωμένη παραμόρφωση και σύγχυση στην αριστερά απέναντι σε ζητήματα που αφορούν τη διάκριση του ατομικού με το συλλογικό, την έννοια του δικαιώματος, της ελευθερίας, της προστασίας και της ασφάλειας της κοινωνικής πλειοψηφίας, του ρόλου του κράτους και της περίφημης «προσωπικής επιλογής» που αποτελεί τη νέα θρησκεία των «αντιφρονούντων».

Ευθύνεται, φυσικά, η κυβέρνηση, που με πρόσχημα την πανδημία, την προστασία της δημόσιας υγείας και της ανθρώπινης ζωής (για τα οποία δεν πήρε ούτε ένα πραγματικό μέτρο) καταφεύγει στη φασιστικοποίηση της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής και εργαλειοποιεί κυνικά την πανδημία, νομοθετώντας αντιδραστικά τερατουργήματα και την περιστολή δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Στη μέση μοιάζει να βρίσκεται ένας ολόκληρος κόσμος, που έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στην πολιτική, στην επιστήμη, ακόμη και στην ορθολογική σκέψη και στις έως τώρα «σταθερές» και ταλαντεύεται πότε από δω και πότε από κει. Η κατάσταση μοιάζει απελπιστική. Ιδέες αποσυντίθενται, πολτοποιούνται και ανασυντίθενται χωρίς αρχές από την αρχή και κάτω από το βάρος του φόβου και της στιγμής, καθορίζοντας συμπεριφορές χωρίς έρμα. Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση, θα έλεγε κανείς. Ωστόσο, το ίδιο λέει και ο αντίπαλος.

Ίσως να ισχυρίζονται κάποιοι ότι το πρόβλημα δεν είναι ιδεολογικό. Γιατί αφορά κατοχυρωμένα συνταγματικά, ατομικά (προσωπικά!) δικαιώματα και ελευθερίες και το δικαίωμα του ανθρώπου ή του πολίτη να αποφασίζει ελεύθερα για τον εαυτό του. Δηλαδή, αφορά τις αστικές «αξίες» και αρχές, που χρήζουν υπεράσπισης, γιατί κινδυνεύουν από τους… αστούς. Από την άλλη, υπάρχει ο ισχυρισμός ότι σε θέματα προστασίας της δημόσιας υγείας, που κοστίζουν εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, δεν χωράνε ιδεολογικές προσεγγίσεις, φροντίζοντας όμως ταυτόχρονα να μας φλομώνουν με ιδεολογήματα περί «ατομικής ευθύνης» κ.λπ.

Πράγματι, μπορεί το θέμα να μην είναι μόνο ιδεολογικό, δεν παύει, όμως, να παράγει απόψεις, αντιλήψεις και ιδέες. Όλοι, λοιπόν, χρησιμοποιούν κατεξοχήν ιδεολογικά επιχειρήματα. Μόνο που πρόκειται, σε όλες τις περιπτώσεις, για επιχειρήματα βγαλμένα από τη φαρέτρα του συστήματος. Στη μια περίπτωση για να υπερασπιστούν μια αόριστη, αφηρημένη και, εν τέλει, αντιδραστική ελευθερία του ατόμου, ενώ στην άλλη περίπτωση για να υπερασπιστούν την ομαλή λειτουργία του συστήματος, όπου υπάρχουν άτομα, κοινωνία και κράτος κατά το δοκούν. Θα τρίζουν, φυσικά, τα κόκκαλα της Θάτσερ, αλλά μονάχα στο «θεωρητικό-ιδεολογικό» επίπεδο. Γιατί οι καπιταλιστές-ιμπεριαλιστές και οι πολιτικοί εκπρόσωποί τους είναι, πριν από όλα, άτομα πρακτικά και οπορτουνιστικά (πότε με το κράτος, πότε με το άτομο, πότε με την αστική δημοκρατία, πότε με τον φασισμό).

Η αναφορά σε «υγειονομική» δικτατορία που επιβάλλει η παγκόσμια ελίτ ως νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων (ο ακροδεξιός και «αριστερός» αντι-νεοταξισμός), οι αντιλήψεις που ισχυρίζονται ότι τα ατομικά δικαιώματα και το κάθε «ξεχωριστό» άτομο υπερισχύει του κοινωνικού συνόλου και των συλλογικών δικαιωμάτων, οι απόψεις που αντιπαραθέτουν την ελευθερία με την ασφάλεια προκρίνοντας είτε το ένα είτε το άλλο (στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» πριν, «στον πόλεμο κατά του κορωνοϊού» τώρα), τα ιδεολογικά σχήματα που «αποϋλοποιούν» και «ανακατασκευάζουν» την πραγματικότητα, μιας και η πραγματικότητα και η αλήθεια αποτελούν… «ατομική υπόθεση και επιλογή», δεν είναι προτάγματα «αντισυστημικών και αντιφρονούντων», αλλά προτάγματα του σκληρού ιδεολογικού πυρήνα της αντίδρασης, που ρίχνει στο «μπλέντερ» της πολιτικής ένα μείγμα «συντηρητισμού-νεοφιλελευθερισμού-φασισμού» για να παράγει βάρβαρες πολιτικές που καταργούν κατακτήσεις, δικαιώματα και ελευθερίες. Οι «ανθρωπιστικές» βόμβες των ιμπεριαλιστών είναι δημιούργημα ακριβώς αυτής της «μίξης» των αντιεπιστημονικών, αντικοινωνικών, απάνθρωπων και αντιδραστικών ιδεών του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού.

Η υπεράσπιση της ανθρώπινης ζωής και της ελευθερίας δεν νοείται σε πολιτικό, κοινωνικό και ιστορικό κενό. Να ακούμε, φυσικά, τις αμφιβολίες και τις ανησυχίες των ανθρώπων, αλλά να μην επιτρέψουμε η δικαιολογημένη ανεμπιστοσύνη στους κυβερνώντες και στους (ει)δικούς «επιστήμονές» της να μετατραπεί σε ανορθολογισμό, σε γενικευμένη ανεμπιστοσύνη στην επιστήμη και στα επιτεύγματά της, στα συλλογικά οράματα, δικαιώματα, ελευθερίες και κατακτήσεις, στα αιτήματα για υγεία, προστασία και ασφάλεια για όλους, χωρίς τα οποία δεν μπορούμε να είμαστε πραγματικά ελεύθεροι. Διαφορετικά, καμία κοινωνική χειραφέτηση και απελευθέρωση δεν μπορεί να επιτευχθεί.

Από τη στήλη Προσεγγίσεις της Προλεταριακής Σημαίας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Αριστοκρατία» του μυαλού ή του πλούτου;

0

Θα περνούσε ο Αϊνστάιν την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής στα πανεπιστήμια; Θα αξιολογούνταν ως «εξαιρετικός» εκπαιδευτικός ο Δ. Γληνός από τους αξιολογητές της Ν. Κεραμέως; Γιατί έπρεπε να επιβεβαιωθεί η «αριστεία» της κόρης του Μητσοτάκη στο Γέιλ και όχι στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο, από το οποία προτίμησε να… «απεγκλωβιστεί»; Γιατί δεν έπραξαν το ίδιο οι 40.000 μαθητές που επίσης «απεγκλωβίστηκαν» από τα ελληνικά πανεπιστήμια με τον κόφτη της ΕΒΕ, που όρισε το πολιτικό και ακαδημαϊκό ιερατείο ως «φύλακες αγγέλους» της «αριστείας»;

Σε αυτά τα υποθετικά αλλά… διαχρονικά ερωτήματα, η απάντηση δεν είναι προφανής. Ίσως… η Κεραμέως να «απεγκλώβιζε» τον Αϊνστάιν από τα πανεπιστήμια καθώς, παρά τις εξαιρετικές επιδόσεις του στη φυσική και στα μαθηματικά, οι επιδώσεις του στα γαλλικά, στη γεωγραφία και στο σχέδιο (3, 4 και 4 αντίστοιχα με άριστα το 6), να ήταν κάτω από την ΕΒΕ. Επίσης, ο Δ. Γληνός, μάλλον «αξιολογήθηκε» αρνητικά από το τότε καθεστώς και στάλθηκε στην εξορία. Όσο για την κόρη του Κυρ. Μητσοτάκη, το ακλόνητο επιχείρημα είναι ότι πήγε στο Γέιλ γιατί μπορούσε, ενώ οι περισσότεροι από τους 40.000 απεγκλωβισμένους δεν μπορούν. Τόσο απλά και… ταξικά.

Το θέμα μας, προφανώς, δεν είναι τι θα συνέβαινε στον Αϊνστάιν ή στον Γληνό, ούτε οι ακαδημαϊκές προτιμήσεις της οικογένειας Μητσοτάκη. Το θέμα μας είναι η πάγια επιδίωξη της άρχουσας τάξης και των θεσμών της (κι όχι απλά της Κεραμέως και της νεοδημοκρατικής κυβέρνησης των «αρίστων») για «εκκένωση» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και την «εκδίωξη» της νεολαίας στη φθηνή κατάρτιση, ώστε να διαμορφωθεί η επόμενη γενιά «καταρτισμένων» μισθωτών και άμισθων σκλάβων, που τόσο έχει ανάγκη το κεφάλαιο. Το θέμα μας είναι η «απεξάρτηση» των εργαζομένων από τον μισθό, τη σύνταξη, την εργασία και τη ζωή με δικαιώματα, ώστε να διαιωνίζεται η ανισότητα, η ανελευθερία και η εκμετάλλευση από γενιά σε γενιά. Το θέμα μας, εν τέλει, είναι το πανάρχαιο (και για αυτό πανίσχυρο) επιχείρημα της «φυσική ευφυΐας και ανωτερότητας» που επικαλούνται, αιώνες τώρα και με όρους «θεϊκού, κληρονομικού ή φυσικού χαρίσματος», οι κάθε λογής άρχουσες τάξεις, ώστε να εξουσιάζουν τις ζωές των κάθε λογής υποτελών τάξεων.

Οι ιεροκήρυκες του συστήματος φλυαρούν περί ίσων ευκαιριών στη μάθηση και την προκοπή, αρκεί να διαθέτει κάνεις τις ανάλογες ικανότητες και τα χαρίσματα για να διακριθεί και να προκόψει, ικανότητες και χαρίσματα που κατήλθαν στις κεφαλές των «επιτυχόντων» σαν «πύρινες γλώσσες» για να τους δώσουν δυνατή θέληση και φωτισμένο νου. Τα αναγκαία, δηλαδή, συστατικά κάθε εξεταστικής και επαγγελματικής επιτυχίας. Ιδού τα κριτήρια της αξιολόγησης! Ιδού τα κριτήρια της εδραίωσης της αξιοκρατίας!

Η κυρίαρχη αντίληψη, όσο αυθαίρετη κι αν είναι αυτή, είναι κυρίαρχη ακριβώς επειδή είναι η αντίληψη της κυρίαρχης τάξης, που δημιουργεί «πραγματικότητες» που επιβάλλονται και κυριαρχούν με το «κύρος» της εξουσίας και τη δύναμη της συνήθειας. Συνεπώς, τις αποδεχόμαστε γιατί εκπαιδευτήκαμε να τις θεωρούμε αληθινές, όπως εκπαιδεύτηκαν οι «πατεράδες» και οι «παππούδες μας». Κι αυτό παρά τις αποδείξεις ότι «περισσότερο γίνεσαι, παρά γεννιέσαι» ό,τι είσαι.

Για να παρακαμφθούν όλα αυτά, οι κυρίαρχες τάξεις αλλοιώνουν τις λέξεις και τα νούμερα. Δημιουργούν μια ξεχωριστή «νέα γλώσσα» και μια «νέα αριθμητική», προσαρμοσμένη στα συμφέροντά τους.

Σύμφωνα με αυτήν τη «νέα γλώσσα και αριθμητική», υπάρχουν «ελαττωματικοί» που είναι «εξαρτημένοι από τον μισθό τους» και χρήζουν «απεξάρτησης», που δεν θεωρούν ότι «ηιδέα να μορφώνεσαι, να βρίσκεις εργασία και να παίρνεις σύνταξη είναι παρωχημένη», που αποκαλούν έγκλημα να επενδύεις στα αποκαΐδια, ενώ «κάποια στιγμή το δάσος θα καεί». Και, φυσικά, «η κοινωνική ισότητα είναι ενάντια στην ανθρώπινη φύση», γιατί «δεν είμαστε όλοι ίδιοι, δεν είμαστε όλοι ίσοι και δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ…».

Η «αριθμητική» τους λέει ότι οι δείκτες της οικονομίας ευημερούν, οι φοιτητές παρατάνε σωρηδόν τις σπουδές τους, οι μαθητές εισέρχονται μαζικά στα πανεπιστήμια με γραπτά του 1, 2, 3, ενώ θέλουν να σπουδάζουν «αιωνίως» και να «ζουν με επιδόματα». Ισχυρίζονται μάλιστα ότι τώρα «δεν μας κοροϊδεύουν» …όπως πριν, που είχαμε «παράλογα δικαιώματα»!

Και όποιος δεν αντιλήφθηκε ακόμη την «ωραία ατμόσφαιρα» του κρεματόριου, υπάρχουν ακόμη πιο «σκληρές αλήθειες». Ότι «εθνική άμυνα και προστασία των συνόρων σημαίνει απώλειες, σημαίνει νεκρούς αλλόθρησκους, πρόσφυγες και μετανάστες για τους οποίους η χώρα μας πρέπει να γίνει μεγαλύτερη κόλαση από αυτήν που προσπαθούν να ξεφύγουν».

Υπάρχει, φυσικά, πάντα μια αντιπολίτευση που λέει σχεδόν τα ίδια, αλλά με πιο κομψό και πολιτισμένο τρόπο. Διότι τα σύνορα πρέπει να προστατευτούν, αφού βομβαρδίζουμε τα σύνορα των άλλων. Γιατί πρέπει να σπουδάζουν και να προκόβουν οι «άριστοι και οι άξιοι». Γιατί «έχουμε χρέη, δουλεύουμε λίγο και αντιπαραγωγικά, γιατί δεν έχουμε προσόντα και κουλτούρα (…μη τιμωρητικής, βεβαίως) αξιολόγησης» κ.λπ. κ.λπ.

Ζούμε αναμφισβήτητα μια πολύ σκοτεινή εποχή. Κι αυτό όχι γιατί στην κυβέρνηση είναι το ένα ή το άλλο κόμμα. Ζούμε μια σκοτεινή εποχή γιατί κυκλοφορεί σαν ζόμπι ένα σύστημα όπου η «κληρονομική αριστεία» του πλούτου γλεντάει εις βάρος του 60% του πλανήτη που προσπαθεί να επιβιώσει με λιγότερα 5,5 δολάρια την ημέρα, που χλευάζει και διασκεδάζει εις βάρος της εργαζόμενης πλειοψηφίας όπου Γης, που δεν ανήκει στην «αριστεία» και βομβαρδίζεται (κυριολεκτικά και μεταφορικά) με βόμβες… ανάπτυξης και εκδημοκρατισμού.

Από τη στήλη "Προσεγγίσεις" της Προλεταριακής Σημαίας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η «αυτο-νοσηλεία» ως… καινοτομία κατά της πανδημίας

0

Καθώς οι καταστάσεις τείνουν στο «απροχώρητο» με ευθύνη ενός συστήματος που εκ πεποιθήσεως δεν λογαριάζει την ανθρώπινη ζωή, αφού μονάχα στα λόγια την υπερασπίζεται, μετατρέποντάς την σε αφηρημένη έννοια. Καθώς αυτή η αδιαφορία του συστήματος για την ανθρώπινη ζωή επιβεβαιώνεται πλέον σε παγκόσμια κλίμακα, προκύπτει το κεφαλαιώδες ζήτημα: πώς να σταθούμε απέναντι στην πανδημία του κορονοϊού, της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και της ακραίας φτώχειας; Γιατί δεν είναι μόνο υγειονομική η κρίση. Έχει πλέον αποδειχθεί στην πράξη και σε παγκόσμια κλίμακα ότι για άλλη μια φορά η «σωτηρία» που προβάλλεται ως μονόδρομος από τις κυρίαρχες πολιτικές για την αντιμετώπιση της πανδημίας (τώρα, παλαιότερα για κάποια άλλη καταστροφή) σημαίνει να «ζήσουμε με την ασθένεια», να ζήσουμε με την «καταστροφή» και την επιπρόσθετη φτώχεια που προκαλεί σε ένα καθεστώς επιτήρησης, καταστολής και έκτακτης ανάγκης.

Με το ένα αρνητικό ρεκόρ κρουσμάτων (συνολικά πάνω από 260.000), διασωληνωμένων (741 ασθενείς) και θανάτων (πάνω από 8.000) να σπάει το προηγούμενο, η κυβέρνηση πλέει σε πελάγη ευτυχίας, αισιοδοξίας και ανάκαμψης τόσο για την πορεία της πανδημίας όσο για αυτήν της οικονομίας! Έχει πέσει με τα μούτρα να ψηφίζει αντιδραστικούς και «χαριστικούς» νόμους, να υπογράφει συμβάσεις που προσφέρουν κέρδη πολλών εκατομμυρίων στο κεφάλαιο. Από την ElDorado Gold, τη Cisco, το «τσιμεντένιο δώρο» του Ελληνικού ώς την επανιδιωτικοποίηση της κρατικοδίαιτης Πειραιώς και… φυσικά τη μεταμεσονύχτια προμήθεια των self-tests της Siemens.

Ο χαρακτηρισμός των αποδεδειγμένα αναξιόπιστων self-test (που θα γίνονται στο σπίτι και για δύο μήνες από τους πολίτες-νοσηλευτές) ως «καινοτόμου εργαλείου» κατά της πανδημίας αποτελεί μια ακόμη τρανταχτή παραδοχή της «απόσυρσης» του κράτους και της αδιαφορίας μιας κυβέρνησης της «ατομικής ευθύνης» για την υγεία του λαού. Με τη μεταφορά της ευθύνης διάγνωσης, καταγραφής και περιορισμού του ιού από το κράτος στους ίδιους τους πολίτες, που (μετά την αστυνομία) αναλαμβάνουν καθήκοντα «νοσηλευτικού προσωπικού»! Προφανώς, τα self-test θα φέρουν και τον περιορισμό των μοριακών και rapid test που γίνονταν έως τώρα με ευθύνη του υπουργείου Υγείας, αφού θα γίνονται μονάχα σε όσους εμφανίζουν σοβαρά συμπτώματα ή όταν το self-test βγει θετικό με rapid-test ή ό,τι αντέχει η τσέπη του καθένα.

Είναι φανερό ότι η καθιέρωση των self-test αποτελεί μια έμμεση ομολογία της κυβέρνησης ότι έχει χαθεί ο έλεγχος της πανδημίας και ότι ετοιμάζεται να αποδώσει στο λαό την ευθύνη για την τρομακτική και θανατηφόρα επιδείνωσή της. Αποτελεί μια ακόμη επιβεβαίωση του πρώτα τα κέρδη και η καπιταλιστική οικονομία και μετά (…αν περισσεύει) η ανθρώπινη ζωή. Γιατί τώρα, με την εντελώς αναξιόπιστη «φτιαξ’ το μόνος σου» διάγνωση, μπορείς να κοιμάσαι ήσυχα, ακόμη και αν έχεις μολυνθεί από τον ιό.

Την ίδια στιγμή, μια εκ των ακατονόμαστων (ει)δικών της κυβέρνησης δηλώνει κυνικά ότι πάντα πεθαίναν άνθρωποι εκτός ΜΕΘ (!), όμως τώρα (προφανώς χάρη στην κυβέρνηση της ΝΔ) αυτό το ποσοστό είναι πολύ μικρό, στο 20%… όπως νομίζει. Μιλάμε πάντα για ανθρώπινες ζωές που χάνονται εκτός ΜΕΘ! Η ανθρώπινη ζωή ως αφηρημένη «μαθηματική» έννοια, όπως γράφαμε και στην αρχή του σημειώματος.

Με την πανδημία εκτός ελέγχου η κυβέρνηση παραδίδει τον έλεγχο των τεστ, όπως παρέδωσε συνολικά την υγεία και τη ζωή του λαού, στην «αυτοπροστασία» και την «ατομική ευθύνη». Δεν ντρέπονται καν να δημοσιοποιούν την εγκληματική πολιτική τους, να την προβάλλουν ως «παροχές προς τον πολίτη». Οι 4.548 επιπλέον προσλήψεις αστυνομικών, οι 1.680 λιγότεροι νοσοκομειακοί στον ένα χρόνο της πανδημίας, οι ελλείψεις εκπαιδευτικών, καθαριστριών κ.λπ. έκαναν… «κυρίαρχο τον ελληνικό λαό», αφού ελέγχει πλέον ο ίδιος την πορεία της ζωής του! Αν αρρωστήσει φταίει ο ίδιος, αν φάει πρόστιμο, ξύλο, προσαχθεί ή φυλακιστεί, δεν τήρησε τα «προβλεπόμενα» που ορίζει ο νόμος και η αστυνομία, αν μείνει άνεργος δεν φρόντισε να «καταρτιστεί» ή δεν πρόσεχε στην τηλ«εκπαίδευση».

Το άνοιγμα της αγοράς, των σχολείων και του τουρισμού στηρίζονται σε σαθρά και γελοία επιχειρήματα για «ψαλίδα που κλείνει μεταξύ εισιτηρίων και εξιτηρίων» στα νοσοκομεία και τις μελλοντικές ΜΕΘ που θα προκύψουν, στο ότι… «δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα», στο ότι, τελικά, το… επιστημονικό «μένουμε σπίτι» διασπείρει τον ιό και φυσικά στην «πολύ ικανοποιητική» πρόοδος των τεστ και των εμβολιασμών που συμπεριλαμβάνει και… όσους έχουν νοσήσει!

Σε λίγο θα μας ζητήσουν να σκάβουμε οι ίδιοι τον λάκκο που θα μας θάψουν, ως ύστατη ένδειξη «ατομικής ευθύνης» ενάντια στην πανδημία. Μακάβρια υπερβολή; Μα, με μια έννοια αυτό συμβαίνει ήδη! Τι άλλο σημαίνει η αποδοχή να πεθαίνει ο κόσμος εκτός ΜΕΘ ή και στο σπίτι του ακόμη; Θα έχουμε την ευθύνη της διάγνωσης και καταγραφής των κρουσμάτων, την ευθύνη της επιβεβαίωσης του αποτελέσματος και την «επιλογή» της νοσηλείας;

Πώς να σταθούμε, επομένως, απέναντι στην πανδημία του κορονοϊού, της φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής και της ακραίας φτώχειας; Η απάντηση είναι δύσκολη αλλά προφανής: Οργάνωση-αντίσταση-διεκδίκηση για υγεία, σπουδές, δουλειά και ζωή με δικαιώματα. Ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών και των υποταγμένων πολιτικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών. Με νέα ορμή και όραμα στον αγώνα για ένα άλλο μέλλον σε μια κοινωνία διαφορετική. Για να νικήσουμε όλες τις «πανδημίες» που μαστίζουν τον «σύγχρονο» κόσμο. 

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο εργαζόμενος – νούμερο στην ψηφιακή εποχή των εργοδοτών

0

Αμείλικτα τα ερωτήματα! Με τη δημιουργία ηλεκτρονικού μητρώου μελών των συνδικαλιστικών οργανώσεων ή με το φαινόμενο της συνδικαλιστικής νοθείας και τα σωματεία-σφραγίδα; Με την ηλεκτρονική ψηφοφορία για την ανάδειξη των ΔΣ και τη λήψη απόφασης για απεργία ή με τους τραμπουκισμούς της μειοψηφίας, τα μικρά ποσοστά συμμετοχής και την παρεμπόδιση των εργαζομένων στη λήψη σημαντικών αποφάσεων; Με τον υγιή και ακηδεμόνευτο συνδικαλισμό και τη διαφάνεια ή με τον εργατοπατερισμό και τα «μαϊμού» σωματεία των εργοδοτών; Πρόκειται φυσικά για διλήμματα που θέτουν οι… παραδοσιακοί υποστηρικτές του εργατικού κινήματος, οι ασυμβίβαστοι υπερασπιστές του συνδικαλισμού και των απεργιών! Δηλαδή, η κυβέρνηση, το υπουργείο εργασίας, ο ΣΕΒ και οι εργοδοτικές ενώσεις, αλλά και η τρόικα των «δανειστών» καθώς και η «μαχητική» καθεστωτική δημοσιογραφία. Αυτοί δηλαδή που αφρίζουν και μόνο στο άκουσμα των λέξεων «συνδικαλισμός» και «απεργία».

Κάτι δεν πάει καλά εδώ. Τέτοιο ενδιαφέρον για τον «σωστό» συνδικαλισμό από τους ορκισμένους εχθρούς του; Και μάλιστα από όσους οδήγησαν τον συνδικαλισμό στον σημερινό εκφυλισμό, βοηθούμενοι φυσικά και από τις καθεστωτικές συνδικαλιστικές παρατάξεις; Μέχρι και ειδική ιστοσελίδα ετοιμάζεται, από πλευράς κυβέρνησης και εργοδοτών, στην οποία θα δημοσιοποιούν τις ανακοινώσεις τους τα σωματεία, ώστε να αποφεύγονται οι αφίσες. Σκέφτονται, δηλαδή, στα σοβαρά να οργανώνουν και να ανακοινώνουν οι ίδιοι, η κυβέρνηση και η εργοδοσία, τους εργατικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες! Και με τα ηλεκτρονικά μητρώα των σωματείων στην κατοχή τους. Ο κρατικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός στο αποκορύφωμά του.

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς, στο βαθμό που είναι εργαζόμενος που διεκδικεί οργανωμένα, ότι η επιβολή του «εξ αποστάσεως συνδικαλισμού» είναι το επιστέγασμα μιας αντεργατικής πολιτικής που κυριαρχεί στην «αγορά εργασίας», με πλήθος άλλων αντεργατικών διατάξεων που, με περίσσιο θράσος, παρουσιάζονται σαν φιλεργατικές. Γιατί η κήρυξη απεργίας δεν είναι ένα δημοψήφισμα «έκφρασης γνώμης». Είναι μια απόφαση που παίρνεται με όρους μάχης, που απαιτεί κλίμα ξεσηκωμού, σχέδιο και κινήσεις απάντησης στην αντίδραση του αντιπάλου, αλληλεπίδραση και συλλογική ευθύνη για μια απόφαση που έχει σε κάθε περίπτωση ένα κόστος. Δεν γίνεται επομένως -δυστυχώς γίνεται απ’ ό,τι φαίνεται και χωρίς πολλή σκέψη- να αντιμετωπίζεται η ηλεκτρονική ψηφοφορία σαν μια ακόμη διευκόλυνση από τις τόσες που μας προσφέρει η τεχνολογία.

Η προηγούμενη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ (που ενδιαφερόταν και αυτή για το «καλό των εργαζομένων») επέβαλε, υπό την εποπτεία της… επίσης φιλεργατικής τρόικας, τον απεργοκτόνο νόμο για απαρτία του 50+1 των ενεργών μελών για την κήρυξη απεργίας στα πρωτοβάθμια σωματεία, προβάλλοντας σαν δημοκρατική διαδικασία μια λογική «ο χαμένος (και αμέτοχος) τα παίρνει όλα», ακυρώνοντας τα καταστατικά των σωματείων. Τώρα συμπληρώνεται η «απεργοκτονία» με την ηλεκτρονική ψηφοφορία και το φακέλωμα των εργαζομένων για μια «δημοκρατία του like» που διαμορφώνουν τα κανάλια και τα social media του κατεστημένου. Μια «δημοκρατία» του ίντερνετ και των ΜΜΕ, όπου επικρατούν… βαθυστόχαστοι στοχασμοί της στιγμής, όπως ότι «δημοκρατία σημαίνει το δικαίωμα της πλειοψηφίας να θέλει φασισμό»! Από αυτό το «κουρκούτι» σκέψεων θα αποφασίζουμε αν πρέπει ή όχι να κάνουμε απεργία.

Ποντάρουν, λοιπόν, στην αποδόμηση της συλλογικής σκέψης και δράσης, πράγμα που σχετίζεται με την αποδόμηση της σκέψης και της δράσης γενικώς. Ώστε π.χ. η κατάργηση του «βάσιμου λόγου» απόλυσης, που αύξανε -έστω και ελάχιστα- τον βαθμό δυσκολίας για τον εργοδότη, να παρουσιάζεται από την κυβέρνηση σαν μέτρο που προφυλάσσει τον εργαζόμενο από τη… διαπόμπευσή του ως «κακού εργαζόμενου». Γιατί, ξέρετε, μόνο «κακοί» εργαζόμενοι απολύονται στην Ελλάδα.

Στην πραγματικότητα είναι ένα μέτρο απελευθέρωσης των απολύσεων χωρίς αιτιολόγηση και αποζημίωση από τον εργοδότη. Όπως συμβαίνει και με την καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων για πάνω από δυο μήνες, που συνεπάγεται πλέον την αυτόματη λύση της εργασιακής σχέσης. Δηλαδή, την απόλυση του εργαζόμενου για να… προφυλαχτεί από την ομηρία. Εντύπωση προκαλεί ότι η παραπάνω διάταξη αποτελεί… βελτιωτική εκδοχή μιας τροπολογία του 2017 που κατέθεσε το ΚΚΕ και συμφώνησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς όμως να προσδιορίζεται ο χρόνος της μη καταβολής των δεδουλευμένων. Για να αποδειχθεί ακόμη μια φορά ότι στο σημερινό σύστημα οι «καλές προθέσεις» της συνδιαχείρισης μέσω «φιλεργατικών προτάσεων νόμων» στη βουλή οδηγούν κατευθείαν στην εργασιακή κόλαση της κεφαλαιοκρατικής κυριαρχίας.

Αντίστοιχα, η κατάργηση της προσχηματικής, έστω, συνυπευθυνότητας για την τήρηση της εργατικής νομοθεσίας μεταξύ πραγματικού εργοδότη και υπεργολάβου παρουσιάζεται σαν υπογράμμιση της ευθύνης του εργοδότη που μπορεί, ωστόσο, πάντα να επικαλεστεί άγνοια ή αδυναμία ελέγχου του υπεργολάβου. Αποτέλεσμα, το «λύσιμο των χεριών» του υπεργολάβου σαν δείγμα «υγιούς επιχειρηματικότητας» που σύντομα θα ακολουθήσουν και οι «κανονικοί» εργοδότες. Τα παραδείγματα «φιλεργατικών ρυθμίσεων» δεν έχουν τέλος.

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται βέβαια ότι οι εργασιακές αλλαγές βοηθούν στη δημιουργία πολλών νέων θέσεων εργασίας, αφού ο εργοδότης προσλαμβάνει ευκολότερα εργαζόμενους με καθεστώς… εργασιακού μεσαίωνα. Επίσης, βοηθούν στην ταχύτερη εκδίκαση των εργατικών υποθέσεων στα δικαστήρια, αφού οι αποφάσεις θα βγαίνουν «τσακ-μπαμ» υπέρ του εργοδότη.

Η εργατική νομοθεσία, τόσο στα όσα προβλέπει όσο και στο πόσο εφαρμόζεται, αποτελεί ζήτημα συσχετισμών για το αν θα είναι υπέρ του εργαζόμενου ή υπέρ του εργοδότη. Μέχρι στιγμής οι εργοδοτικοί φορείς «ανοίγουν σαμπάνιες» με τις νέες εργασιακές διατάξεις της κυβέρνησης της ΝΔ και με την εργατική νομοθεσία που έχουν επιβάλλει, ενώ ο κρατικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός συμμετέχει με νευρική βουλιμία στο συμπόσιο. Να τους κόψουμε την όρεξη!

Προλεταριακή Σημαία 
 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για μια εκλογική συμμετοχή χωρίς κοινοβουλευτικές «λύσεις»

0

Με έναν ανούσιο χαρτοπόλεμο ανακοινώσεων μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ αλλά και με απίστευτους τηλεοπτικούς θεατρινισμούς επιχειρείται να ανέβει το πολιτικό θερμόμετρο, ενόψει των εκλογών στις 7 Ιούλη. Οι περίφημες αντιπαραθέσεις προγραμμάτων και θέσεων αφορούν στο εάν θα έχουμε «προοδευτική ανάπτυξη» με 7ήμερη λειτουργία ή «(νέο)δημοκρατική ανάπτυξη» με 7ήμερη εργασία των επιχειρήσεων, εάν θα βαφτίσουμε τα επιδόματα φτώχειας «13η σύνταξη» ή «διάσωση της μεσαίας τάξης», εάν θα έχουμε «ποιοτικές» θέσεις εργασίας για τους πολλούς, όπως λέει ο ΣΥΡΙΖΑ ή… αντίθετα (!) πολλές «καλές» θέσεις εργασίας που θέλει η ΝΔ, εάν θα έχουμε ασφαλιστικό τύπου «ΔΝΤ ή Πινοσέτ». Τελικά, η «σφοδρή αντιπαράθεση… διαφορετικών προγραμμάτων και θέσεων» καταλήγει μοιραία σε μια αντιπαράθεση για το«ήθος, το ύφος και την εντιμότητα» που οφείλει να έχει μια μελλοντική κυβέρνηση με αντικειμενικό σκοπό την εφαρμογή της ίδιας δεξιάς, αντιδραστικής και αντιλαϊκής πολιτικής. Εξάλλου, η γλώσσα του ΟΟΣΑ, της ΕΕ και των ΗΠΑ που ξέρουν να μιλούν εξίσου καλά και ο ΣΥΡΙΖΑ και η ΝΔ, δεν αφήνει πολλά περιθώρια για φραστικές έστω διαφοροποιήσεις και εκπλήξεις.

Αυτή η διεθνή γλώσσα του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου κυριαρχεί και στα αστικά κοινοβούλια. Εκεί, μονάχα ως ένδειξη «δημοκρατικής ανεκτικότητας» επιτρέπονται επιθέσεις-εκθέσεις ιδεών για τον «κακό» καπιταλισμό και τα βάσανα των εργαζομένων (σαν κι αυτές που μας έχει συνηθίσει χρόνια τώρα το ΚΚΕ). Ωστόσο, η κριτική και η επίθεση στον ίδιο το θεσμό του αστικού κοινοβουλίου (σαν δημοκρατικό περιτύλιγμα της δικτατορίας της αστικής τάξης) και στις βουλευτικές εκλογές (που θα ήταν παράνομες, αν άλλαζαν τον κόσμο), δεν έχουν θέση εντός κοινοβουλίου (δεν προβλέπονται, άλλωστε, από το Σύνταγμα). Φαίνεται, όμως, να μην έχουν εξίσου θέση στον «εξωκοινοβουλευτικό λόγο» της αριστεράς, στις θέσεις και τις απόψεις με τις οποίες η αριστερά ζητά τη στήριξη και την εκλογική ενίσχυση στις διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις.

Κι όμως, η πραγματικότητα βοά κατά των κυβερνητικών και κοινοβουλευτικών «λύσεων». Βοά ότι δεν υπάρχει για την αριστερά «εκλογική διέξοδος» από τη φτώχεια, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και με κατεύθυνση τον… αντικαπιταλισμό. Ούτε η ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, ούτε η καπιταλιστική κρίση, ούτε η πτώση της «ελπίδας» για την αντιμετώπισή της (ΣΥΡΙΖΑ), δεν μετακίνησαν τις μάζες σε κάποιες από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην «κομμουνιστική» αριστερά ή στον «μαχόμενο αντικαπιταλιστικό» πόλο. Και ο λόγος για αυτή την «κοινωνική αφασία» (δηλαδή, τη δεξιά μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού και όχι της κοινωνίας γενικά και αόριστα, όπως ισχυρίζονται οι… «αντικοινωνικοί αντισυστημικοί»), είναι η υποταγή στον κοινοβουλευτισμό, που ακόμη και τώρα παρουσιάζεται από αυτές τις δυνάμεις σαν τη «λύση» του προβλήματος. Δηλαδή, ότι πρέπει να καταστρώσουμε «πιο πειστικά εναλλακτικά σχέδια», να φτιάξουμε «πιο αναλυτικά και τεκμηριωμένα μεταβατικά προγράμματα», να διεκδικήσουμε «πιο ενισχυμένη παρουσία στη Βουλή», να «αυξήσουμε τα ποσοστά μας», ώστε… να ανοίξει ο δρόμος για το λαό.

Ο δρόμος του λαού, όμως, δεν είχε ποτέ σαν αφετηρία ή κατάληξη τις εκλογές και το κοινοβούλιο. Και αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά η ιστορική εμπειρία. Αποδείχθηκε πολλές φορές ότι όσο θα απέχει η αριστερά από την προσπάθεια οικοδόμησης κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης (με πράξεις και όχι στα λόγια), όσο θα αντικαθιστά τις προσπάθειες οργάνωσης και αυτοοργάνωσης του λαού με κόλπα και κατασκευές και όσο θα «πολιτεύεται» με όρους αριστερής αντιπολίτευσης και μεταβατικών προγραμμάτων, τόσο θα ενισχύεται και θα κυριαρχεί ο «ρεαλισμός» των αστικών προγραμμάτων εξουσίας. Κι όσο η αριστερά θα «ανταγωνίζεται» μεταφέροντας τα κοινοβουλευτικά ήθη στους εξωκοινοβουλευτικούς αγώνες, αντί να κάνει το αντίθετο, τόσο θα βρίσκεται στο περιθώριο των κοινωνικών εξελίξεων.

Η εκλογική τακτική δεν πρέπει να προσαρμόζεται σε αυτό που θα μας «φέρει περισσότερους ψήφους», αλλά σε αυτό που υπηρετεί το πνεύμα της αγωνιστικής κινητοποίησης των μαζών, σε αυτό που αποσπά και δεν ενσωματώνει τις λαϊκές μάζες στα κυρίαρχα μυθεύματα.

Κατασκευάστηκε εδώ και πολλά χρόνια και εμπεδώθηκε σταδιακά ένας «αριστερός» κοινοβουλευτισμός, που στο όνομα της μακροχρόνιας «κοινοβουλευτικής σταθερότητας και νομιμότητας», του «εκδημοκρατισμού» που δήθεν επήλθε στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, προσάρμοσε (στην πραγματικότητα υπέταξε) την κοινοβουλευτική τακτική σε έναν καθαρόαιμο αστικό κοινοβουλευτισμό. Σε μια λογική, όπου κυριαρχεί η επιδίωξη «φιλολαϊκών» μεταρρυθμίσεων στο πλαίσιο του καπιταλισμού, που σταδιακά θα… καταρρεύσει στο αντίθετό του. Η προβολή των λεγόμενων μεταβατικών, μίνιμουμ προγραμμάτων σαν «αγωνιστικά» προγράμματα μετάβασης στη «λαϊκή εξουσία» (όπου θα παρουσιαστεί μονομιάς το μάξιμουμ πρόγραμμα του «τελικού σκοπού»), αποτελεί συνέχεια και επέκταση της γνωστής αντίληψης ενός -πάνω κάτω- ειρηνικού και δημοκρατικού δρόμου. Το ψέμα της κοινοβουλευτικής πολιτικής ισότητας και συμμετοχής, που δεν είναι παρά ένα μέσο συγκάλυψης της πολιτικής και οικονομικής ανισότητας που υπάρχει στην κοινωνίας, ένα μέσο καταστολής της ταξικής πάλης, εμφανίζεται σαν «μεγάλη ιστορική αλήθεια». Και η απόρριψη αυτής της ψεύτικης «αλήθειας» δεν σημαίνει αναγκαστικά και την απόρριψη της συμμετοχής στις βουλευτικές εκλογές, στο βαθμό που μπορεί αυτή η συμμετοχή να ενταχθεί στη λογική της ταξικής εξωκοινοβουλευτικής πάλης. Δεν συμβαίνει, βέβαια, αυτό με όλες τις εκλογικές «αναμετρήσεις», καθώς κάποιες είναι «αναμετρήσεις» κατ’ επίφαση, με σκοπό τη νομιμοποίηση και ενσωμάτωση στην αστική ή ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Δεν έχουμε κυβερνητικές ή κοινοβουλευτικές «λύσεις και προγράμματα». Προτάσσουμε την καθημερινή αντίσταση και διεκδίκηση, με όπλο την ανεξάρτητη από τον ταξικό αντίπαλο λαϊκή αυτοοργάνωση.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο «δικτάτορας» Μαδούρο και ο «δημοκράτης» Μακρόν

12

Οι αξίες της δημοκρατίας επιβάλλουν (σχήμα οξύμωρο, βέβαια το «επιβάλλουν») να καταδικάζεται η βία «από όπου κι αν προέρχεται», να στιγματίζεται η δικτατορία γενικά και ειδικά αυτή του «όχλου», όταν καταφεύγει στη βία και υποβιβάζει την πολιτική αντιπαράθεση σε επίπεδο πεζοδρομίου και δρόμου. Αποτελούν όλα αυτά εγκλήματα κατά της δημοκρατίας, κατά της ευημερίας και της ασφάλειας των πολιτών. Και αφού η δημοκρατία δεν εκβιάζεται, έχει το δικαίωμα να αμυνθεί ακόμη και με βίαια μέσα, παραμένοντας πάντα προσηλωμένη στο διάλογο και στους νόμους του κράτους.

Τα παραπάνω προπαγανδιστικά αξιώματα της αστικής δημοκρατίας ισχύουν βεβαίως για τη Γαλλία του Μακρόν που συγκλονίζεται για 25η εβδομάδα από τις κινητοποιήσεις των «κίτρινων γιλέκων». Δεν ισχύουν, ωστόσο, για τη Βενεζουέλα του Μαδούρο που αντιμετωπίζει το συνδυασμένο κίνδυνο ενός εμφυλίου πολέμου στο πλαίσιο ενός υποκινούμενου από τις ΗΠΑ πραξικόπημα.

Πρόκειται και στις δύο περιπτώσεις για καθεστώτα δημοκρατικά, τουλάχιστον με την τυπική έννοια του όρου, ότι δηλαδή προέκυψαν μετά από εκλογές και σύμφωνα με όσα ορίζουν τα Συντάγματά τους. Το ποιος έχει την πλειοψηφία στην εθνική ή συντακτική συνέλευση της Βενεζουέλας, όπως και στην εθνοσυνέλευση ή στη Γερουσία της Γαλλικής Δημοκρατίας (…στη βουλή των λόρδων ή των κοινοτήτων στο Ηνωμένο Βασίλειο, στη Γερουσία ή στη βουλή των αντιπροσώπων στις ΗΠΑ, όπου συμβαίνει συχνά η αντιπολίτευση να πλειοψηφεί σε κάποιο σώμα), δεν καθορίζει το χαρακτήρα του καθεστώτος. Αυτές οι «τυπικότητες» αφορούν τους …συνταγματολόγους. Αντίθετα, δεν αφορά τους συνταγματολόγους (αν και θα έπρεπε) να αποφανθούν για τη «νομιμότητα» μια κυβέρνησης που αναδείχθηκε π.χ. από εκλογές με ποσοστό αποχής στο 51,29% (και 57% έως 58% στο δεύτερο γύρο), όπως συνέβη στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές στην Γαλλία.

Στα δυο δημοκρατικά καθεστώτα, λοιπόν, έχουν ξεσπάσει πολύμηνες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις απέναντι στις οποίες η κυβέρνηση και το κράτος απαντούν με άγρια καταστολή. Ωστόσο, υπάρχουν… λεπτομέρειες και διαφορές που αποσιωπώνται και συνθέτουν την ουσία. Ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχει κανείς για την πολιτική Μακρόν (ακραία νεοφιλελεύθερη), την πολιτική Μαδούρο ή προηγούμενα του Τσάβες (σοσιαλδημοκρατική και αντιαμερικανική), η πραγματικότητα και όχι η βολική ερμηνεία της στέκεται αμείλικτη απέναντι στις αντιδραστικές κραυγές.

Στην περίπτωση της Γαλλίας, έχουμε την επιβολή ενός άτυπου στρατιωτικού νόμου που μπορεί να επιτρέπει τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές αλλά απαγορεύει με βαριές ποινές φυλάκισης και πρόστιμο πολλών χιλιάδων ευρώ τη συμμετοχή στα συλλαλητήρια των «κίτρινων γιλέκων». Έχουμε μια φασιστικού τύπου καταστολή με νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και ακρωτηριασμένους, χιλιάδες συλληφθέντες και φυλακισμένους. Κι όμως, η δημοκρατία βασιλεύει στη Γαλλία.

Αντίθετα, στη Βενεζουέλα έχουμε μια δεκαετή προσπάθεια πραξικοπήματος που ομολογείται ανοιχτά. Ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάικ Πομπέο κάλεσε το στρατό της Βενεζουέλας (έναν ξένο στρατό μιας ξένης χώρας, δηλαδή!) να επέμβει και να αναγνωρίσει ως νόμιμο πρόεδρο τον εκλεκτό των ΗΠΑ, Γκουαϊδό. Στο βαθμό που δεν το κάνει, απειλεί με στρατιωτική επέμβαση. Οι ΗΠΑ θα χρησιμοποιήσουν την απόλυτη οικονομική και διπλωματική ισχύ τους για την επαναφορά της δημοκρατίας στη Βενεζουέλα, δήλωσε.

Στη Βενεζουέλα, έχουμε ένα πολυετές εμπάργκο και αποκλεισμό μιας χώρας ώστε να γονατίσει στις προσταγές των ΗΠΑ. Και μπορεί ο λαός της Βενεζουέλα να πεινάει, αλλά στην πλούσια και ανεπτυγμένη Γαλλία, χωρίς αποκλεισμούς και εμπάργκο, το 1/3 του πληθυσμού της ζει σε βαθιά φτώχεια.

Στη Βενεζουέλα, εκτός από μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις έχουμε εξίσου μαζικές διαδηλώσεις υπεράσπισης της κυβέρνησης αλλά και της χώρας ενάντια στο πραξικόπημα και τις ξένες επεμβάσεις. Και έχουμε με βάση την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, πολλές συλλήψεις και φυλακίσεις, πολλούς νεκρούς και τραυματίες και από τις δυο πλευρές, που καταγράφονται, όμως, μονομερώς από ανοιχτά προσκείμενες στην αντιπολίτευση ΜΚΟ, σαν αυτές που συνοδεύουν κάθε «δημοκρατικό» πραξικόπημα.

Την αστραπιαία αντίδραση των ΗΠΑ για ανατροπή του καθεστώτος ακολούθησε η κεραυνοβόλος ανταπόκριση πολλών κρατών της Δύσης και της Λατινικής Αμερικής να αναγνωρίσουν τον Χουάν Γκουαϊδό ως πρόεδρο της Βενεζουέλας. Παρεμπιπτόντως, η ελληνική χούντα είχε αναγνωριστεί από τα περισσότερα κράτη του υπαρκτού καπιταλισμού και… του ανύπαρκτου σοσιαλισμού. Άλλες κυβερνήσεις, μεταξύ των οποίων και η ελληνική, στηρίζουν τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών στη Βενεζουέλα, όπως δηλαδή προτείνεται και από τον «πρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης της χώρας, Χουάν Γκουαϊδό». Εξάλλου, το πότε θα γίνουν οι εκλογές το αποφασίζουν παραδοσιακά… οι πραξικοπηματίες.

Εδώ, όμως, δεν χωρούν «ίσες αποστάσεις». Κάθε προοδευτικός άνθρωπος οφείλει αταλάντευτα να καταδικάσει τα επιχειρούμενα πραξικοπήματα και τις επεμβάσεις των Αμερικανών ιμπεριαλιστών, να εκφράσει την αλληλεγγύη του στον αγώνα του λαού της Βενεζουέλας για ανεξαρτησία και να τον αναγνωρίσει σαν τον μόνο αρμόδιο να επιβάλει λύσεις.

Την ίδια αλληλεγγύη και στήριξη χρειάζεται και ο γαλλικός λαός, που δεν λυγίζει ούτε από την άγρια καταστολή, ούτε από τις ψευτοαυξήσεις των 100 ευρώ στον κατώτατο μισθό -που θα έρθουν μέσω της αύξησης του πριμ παραγωγικότητας και δεν αφορούν όλους τους χαμηλά αμειβόμενους εργαζόμενους-, ούτε από τη «συγκίνηση» για τη καταστροφή στην Παναγία των Παρισιών. Κι αν η αριστερά δεν κατανοεί την ευθύνη που έχει απέναντι στη φτωχολογιά που νοιώθει ότι δεν έχει καμία απολύτως σημασία ποιο κόμμα κυβερνάει και ποιος είναι πρόεδρος ή πρωθυπουργός, αν επικρίνει αφ’ υψηλού και από μακριά την έχθρα του «αγανακτισμένου κόσμου στις πλατείες» απέναντι στα κόμματα χωρίς να κοιτά τα δικά της «πολιτικά πεπραγμένα», τότε θα ενδιαφερθούν άλλοι για τη φτωχολογιά. Κι όχι αναγκαστικά οι φασίστες, όπως τρομοκρατούν τα διάφορα «προοδευτικά μέτωπα» που τρέφονται και τρέφουν το φασισμό.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκλογές: μητέρα των μαχών με… άγνωστο πατέρα

0

Με τις πολλές και διαφορετικές εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται κατά πάνω μας η μια μετά την άλλη, είναι αλήθεια ότι δεν ξέρουμε αν πρέπει να χαιρόμαστε ή να ανησυχούμε. Σε κάθε περίπτωση, είναι δεδομένο ότι πρόκειται για μια διαδικασία στο «γήπεδο» του αντιπάλου, που διαθέτει τα μέσα και τους πόρους να διευθύνει πολλά, από το προεκλογικό κλίμα έως και ένα εκλογικό αποτέλεσμα που δεν θα… τον τρέψει σε φυγή.

Από την άλλη, είναι μια σπάνια (κάθε 4 χρόνια περίπου) ευκαιρία να εκφραστεί ο λαός μέσω της ψήφου, χωρίς τον κίνδυνο να απειληθεί, να διωχθεί και να υποστεί τις συνέπειες του νόμου (η ψήφος είναι άλλωστε τυπικά υποχρεωτική). Αυτή η ευκαιρία, σύμφωνα με τον «αστικό μύθο» (σαν μύθος των αστών και όχι της πολιτείας), δίνεται στον λαό για να αποφασίζει, ελεύθερα και κυρίαρχα, ποιοι θα τον εκπροσωπήσουν. Στην πραγματική ζωή, βέβαια, τα πράγματα εξελίσσονται διαφορετικά και ο λαός πληρώνει το λογαριασμό της… εκπροσώπησής του, με μια πιο βαθιά εξορία στο περιθώριο των κοινωνικών εξελίξεων. Κι όμως, παραφράζοντας μια γνωστή ρήση, θα λέγαμε ότι η κυρίαρχη αντίληψη για τις εκλογές είναι η αντίληψη αυτών που κυριαρχούν.

Απέναντι σε όλα αυτά, ποια είναι η αντίληψη και η στάση της αριστεράς (της ριζοσπαστικής, της αντισυστημικής, της κομμουνιστικής ή μη); Η συμμετοχή, όλης σχεδόν της αριστεράς, σε όλες ανεξαιρέτως τις εκλογικές αναμετρήσεις φανερώνει κάτι παραπάνω από ό,τι αφήνεται να εννοηθεί· ότι δηλαδή είναι απλώς ζήτημα τακτικής η εκλογική συμμετοχή, αφορά τις κάθε φορά συνθήκες και συγκυρίες, ότι πρέπει κάπως να μετρηθούμε, να αντιληφθούμε το πολιτικό επίπεδο και κλίμα της κοινωνίας, ότι ψηφίζει ο λαός και ότι αποτελεί μια ακόμη πολιτική μάχη. Όσο κι αν όλα αυτά μπορεί να ισχύουν, δεν είναι ακριβώς αυτός ο λόγος για τον οποίον συμμετέχει η αριστερά στις εκλογές. Διαφορετικά θα έλεγε: εδώ συμμετέχω, εκεί όχι. Όμως, όπως ειπώθηκε εξαρχής, η αριστερά συμμετέχει πάντα και παντού σαν να πρόκειται για ζήτημα αρχής και όχι τακτικής.

Βουλευτικές, δημοτικές, περιφερειακές εκλογές, ευρωεκλογές, εκλογές στα υπηρεσιακά συμβούλια του κράτους ή αντίστοιχων των ιδιωτικών εταιριών, παντού και πάντα η αριστερά (κομμουνιστική ή μη) δίνει το παρών. Με τον ιδιαίτερο πάντα, όπως ισχυρίζεται, τρόπο. Η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης λέει… παντού και πάντα συμμετοχή! Τι σόι ιδιαίτερη… γενική ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης είναι αυτή;

Η χρόνια αντιμετώπιση των εκλογών σαν ελατήριο εκτόξευσης στην κεντρική πολιτική σκηνή, σαν καθοριστικός παράγοντας για να «συνδεθεί» με τις μάζες… κατόπιν εορτής και να παίξει έναν ρόλο στις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, δημιούργησε, εδώ και πολλά χρόνια, μια αριστερά που, χάριν συντομίας, ονομάζουμε χρήσιμη, εκλογική, νομιμόφρων, ρεφορμιστική κ.λπ. Προφανώς, είναι κάτι πολύ περισσότερο (π.χ. μακρύ χέρι της αστικής τάξης) για να καταλήξει στην τερατογένεση μιας… αριστερής κυβέρνησης που εξυπηρετεί το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό .

Η αριστερά, λοιπόν, χρειάζεται τις εκλογές για να έχει κεντρικό πολιτικό ρόλο. Το «παράδοξο» είναι ότι ιστορικά η αριστερά απέκτησε ρόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας σε συνθήκες παρανομίας, όταν δηλαδή δεν θα μπορούσε να γίνεται καν λόγος για εκλογική συμμετοχή και αριστερά ψηφοδέλτια. Σωστά έβλεπε τότε, όπως θα έπρεπε να βλέπει και σήμερα, τις αστικές εκλογές στις πραγματικές τους διαστάσεις· ούτε αποθέωση ούτε αδιαφορία. Αλλά σαν καταγραφή μιας ήδη υπαρκτής δυναμικής και δυνατότητας, όποια κι αν είναι αυτή, είτε μικρής είτε μεγάλης. Τις έβλεπε σαν μια ακόμη μάχη, σαφώς όχι την πιο κρίσιμη, στις καθημερινές μάχες που δίνει, για το μεροκάματο, τα δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές και κοινωνικές ελευθερίες, καθώς και για την προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Μια εκλογική διαδικασία ενταγμένη συνολικά στη λογική της ταξικής πάλης.

Σήμερα, τα πράγματα έχουν αντιστραφεί. Τα κρατικά υπηρεσιακά και επιχειρησιακά συμβούλια κάθε είδους αναβαπτίζονται «νέα» πεδία ταξικής πάλης. Το ευρωκοινοβούλιο αντί για νομιμοποιητικός θεσμός ενός καθαρά ιμπεριαλιστικού συνασπισμού, όπου κυριαρχούν η επιβολή, ο ανταγωνισμός και οι λυκοσυμμαχίες των ιμπεριαλιστών αναβαπτίζεται σε πραγματικό κοινοβούλιο, που μπορεί να καταληφθεί, να καταργηθεί ως θεσμός επιβολής των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών τάξεων, να αλλάξει όψη και χαρακτήρα και να αντικατασταθεί από μια συνέλευση ή ένα «σοβιέτ» των ευρωπαϊκών λαών. Ένα κοινό σπίτι των λαών, αφού πλέον πανευρωπαϊκά και παγκόσμια γίνονται οι ανατροπές.

Μόνο που τα εθνικά κράτη, στο βαθμό που υπάρχουν, όχι τυπικά αλλά ουσιαστικά, δεν υφίστανται χωρίς εθνικά κοινοβούλια. Το σύστημα γενικά χρειάζεται μια κυβέρνηση, όπως χρειάζεται και μια αντιπολίτευση για να λειτουργήσει ομαλά, για να νομοθετεί και να αποφασίζει για λογαριασμό της αστικής τάξης και των ξένων πατρώνων της. Γιατί δεν παίρνουμε βέβαια στα σοβαρά τα περί εκπροσώπησης των πολιτών της Ευρώπης.

Αντίθετα, μια χαρά λειτουργεί η ΕΕ και χωρίς ευρωκοινοβούλιο, αν εξαιρέσουμε βέβαια τον σημαντικό προπαγανδιστικό σκοπό της ύπαρξής του. Η ΕΕ χρειάζεται το θέατρο έκφρασης και ανταλλαγής γνώμης στο ευρωκοινοβούλιο, ένα κοινοβούλιο που δεν εκπροσωπεί επί της ουσίας κανέναν, ούτε τις κυβερνήσεις, ούτε τα κράτη, ούτε τις εθνικές αστικές τάξεις αλλά εκπροσωπεί, καθώς λένε, γενικώς… τους ευρωπαίους πολίτες, που ωστόσο ζουν σε διαφορετικές χώρες, με διαφορετική νομοθεσία, σε διαφορετικό οικονομικό, κοινωνικό και βιοτικό επίπεδο. Λαϊκή εκπροσώπηση με τα όλα της! Μια ανώτερη εκπροσώπηση από αυτήν (τη νοθευμένη έως ανύπαρκτη, λέμε εμείς) που υπάρχει στα εθνικά κοινοβούλια. Έτσι λένε τα διαφημιστικά φυλλάδια των ευρωλάγνων εκπροσώπων μας στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Για τις εκλογικές διαδικασίες και τις αριστερές συμμετοχές που εξόφθαλμα αποτελούν διαδικασία ταξικής συνεργασίας, συνυπευθυνότητας και συνδιαχείρισης, αφού διοργανώνονται απευθείας από το κράτος, τη δημόσια ή ιδιωτική επιχείρησημε τη … φιλική συμμετοχή των εργαζομένων, παραπέμπουμε στον κλασικό εκλογικό κρετινισμό που θεωρεί «γενικό καλό» να βρέχει. Είναι καλό, είχε καιρό να «βρέξει ψήφους» στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Έστω κι αν γίνεται μούσκεμα και πνίγεται ο εργαζόμενος, ο φτωχός και άνεργος λαός.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο μύθος για έναν «ιμπεριαλισμό» χωρίς ιμπεριαλιστικές εξαρτήσεις

0

Ένα από τα μεγαλύτερα πισωγυρίσματα στη σκέψη και τη δράση της αριστεράς είναι η εγκατάλειψη της άποψης του ιμπεριαλισμού, της ανάγκης του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα και της συνακόλουθης πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Σταδιακά,στην αριστερά επικράτησαν θεωρίες για συνεχείς «καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις», που εφευρίσκουν διαρκώς νέα στάδια ανάπτυξης του καπιταλισμού. Αντιλήψεις ενός λίγο - πολύ «ελεύθερου» παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού της αγοράς, όπου ο κάθε ξεχωριστός καπιταλισμός βαδίζει ανταγωνιζόμενος με σχετικά «ισότιμους και κοινούς»εκμεταλλευτικούς κανόνες σε έναν -έστω ανισότιμα- αλληλεξαρτώμενο κόσμο. Οι διαφορετικές ταχύτητες των χωρών και τα διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξής τους αποδίδονται κυρίως στο ότι μπήκαν στον«στίβο της καπιταλιστικής ανάπτυξης» κάπως αργά, με διαφορετικό σημείο εκκίνησης και κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Αυτά όμως αφορούν το χθες. Όπως και οι εθνικές ιδιαιτερότητες, που υποτιμούνται, η υποτέλεια και η εξάρτηση αιώνων, που διαγράφονται, αφού τώρα…είμαστε στην Ευρώπη.

Σήμερα, ο «σύγχρονος ιμπεριαλισμός» δεν είναι παρά ένας βαριά οπλισμένος καπιταλισμός που πυροβολεί και ρίχνει βόμβες. Οι πόλεμοι και οι επεμβάσεις δεν είναι παρά μια ακόμη επιχείρηση του κεφαλαίου, που εκδηλώνει γεωγραφικά ελεγχόμενες και χρονικά προσδιορισμένες «ιμπεριαλιστικές τάσεις», με σκοπό το μεγαλύτερο κέρδος, άλλοτε με εθνικιστικό μανδύα και άλλοτε ακριβώς λόγω του εθνικισμού του. Υπό άλλες προϋποθέσεις, δηλαδή, οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν θα ήταν αναπόφευκτοι, αρκεί να βρίσκονταν άλλοι δρόμοι κερδοφορίας του κεφαλαίου (π.χ. στη γνώση και όχι στις φρεγάτες!).

Όλα αυτά μαζί δίνουν μια διαφορετική θεώρηση του κόσμου, που προσεγγίζει (αν δεν ακουμπά ευθέως) στις αντιλήψεις της παλιάς και νέας σοσιαλδημοκρατίας, με ή χωρίς επαναστατικά στολίδια. Οι διάφοροι «εξορκιστές» της εξάρτησης και του ιμπεριαλισμού (αφού δεν νοείται το ένα κακό χωρίς το άλλο) έχουν παράξει μέχρι στιγμής πολλά ονόματα που φιλοδοξούν να περιγράψουν τη «νέα» ανακάλυψή τους: «σύγχρονος καπιταλισμός», «νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός», «καπιταλισμός-καζίνο», «μεταβιομηχανικός», «ψηφιακός», «ακραίος», «καταστροφικός», «ολοκληρωτικός», «διεθνοποιημένος» κ.λπ. Αλλά για ιμπεριαλισμό και εξάρτηση ούτε να ακούσουν δεν θέλουν. Τους μυρίζει ναφθαλίνη. Ας δώσουν όποιο όνομα θέλουν. Δεν θα τους λύσει κανένα πρόβλημα.

Οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι θα εντείνονται ενώ το αντιιμπεριαλιστικό - αντιπολεμικό κίνημα εξασθενεί. Τα μνημόνια (αυτά που έρχονται και αυτά που φεύγουν… μένοντας) θα δηλώνουν καθαρά την ιμπεριαλιστική πολιτική μιας χούφτας κρατών και την ενίσχυση των δεσμών εξάρτησης, όσο κι αν εξοβελίζουν τον ιμπεριαλισμό και την εξάρτηση από τη σκέψη της αριστεράς. Οι οικονομικοί, πολιτικοί και στρατιωτικοί μηχανισμοί του ιμπεριαλισμού (ΔΝΤ, ΕΕ, ΠΤ, ΠΟΕ, ΟΟΣΑ, Διεθνείς Οικονομικοί Οίκοι, ΝΑΤΟ, FROTEX κ.λπ.) θα ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο, την παγκόσμια και κατά τόπους ρευστότητα, την κατεύθυνση των επενδύσεων, θα επιβάλλουν πολιτικές και μέτρα, θα κάνουν τον χωροφύλακα επιτιθέμενοι στους απείθαρχους και σπέρνοντας μνημόνια και στρατιωτικές βάσεις στους πειθαρχημένους, μην μπορώντας ωστόσο να αποφύγουν μια παγκόσμια, δομική καπιταλιστική κρίση και αιματηρές ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις,τη μαζική προσφυγιά και την πιθανότητα ενός γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου. Όλα τυπικά γνωρίσματα του ιμπεριαλισμού, με την πληθώρα των αντιθέσεων που παράγει.

Από κοντά και το ιδεολόγημα της «αντι-ψωροκώσταινας», της «ισχυρής Ελλάδας», ως αντικατοπτρισμός του αστικού ιδεολογήματος της υπανάπτυξης και της «αναγκαίας» εξάρτησης. Κι ενώ όλος ο εγχώριος αστισμός θα εναποθέτει τις ελπίδες του στους ξένους επενδυτές, αυτό δεν θα είναι εξάρτηση αλλά βοήθημα της«θείας απ’ το Σικάγο», που συμβάλλει σε ένα εθνικό σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης και εκμετάλλευσης.

Τίποτα στην πραγματική ζωή δεν επιβεβαιώνει αυτήν την ανάγκη εγκατάλειψης της θεωρίας του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης. Το μοίρασμα του κόσμου από μια χούφτα ιμπεριαλιστικών δυνάμεων δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, όπως και η ύπαρξη και η όξυνση όλων των αντιθέσεων. Έτσι, ο ιμπεριαλισμός καθίσταται μια πραγματική μηχανή παραγωγής αντιθέσεων, που σε καμία περίπτωση δεν εξαλείφονται ή συμπυκνώνονται στην αντίθεση κεφάλαιο-εργασία... Η παγκοσμιοποίηση θα καταργούσε τα σύνορα, θα εξάλειφε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και ανταγωνισμούς μέσω των ολοκληρώσεων, θα οικοδομούσε το παγκόσμιο χωριό, όπου όλοι θα μεταμορφωνόμασταν σε ισότιμους εταίρους, σε δημοκρατικούς κοσμοπολίτες που καταδικάζουν τον ρατσισμό και τις διακρίσεις με βάση την εθνικότητα, το χρώμα, το φύλο, τις σεξουαλικές προτιμήσεις και άλλες πολλές αντιθέσεις του «παλαιού αποικιοκρατικού ή ιμπεριαλιστικού» καπιταλισμού.

Αφού λοιπόν όλα αυτά θα τα εξάλειφε ο σύγχρονος καπιταλισμός, τι απομένει για την… σύγχρονη αριστερά; Πριν πολλά χρόνια, το ΚΚΕ έλεγε ότι απομένει η αντίθεση ανάμεσα στα μεγάλα (!) μονοπώλια από τη μια και του λαού με το…κοινωνικό, συμμετοχικό κράτος δικαίου από την άλλη. Τη θέση αυτής της ρεφορμιστικής παλιατζούρας, με όνομα «Αντιιμπεριαλιστικό Δημοκρατικό» (για ξεκάρφωμα) και«Αντιμονοπωλιακό Μέτωπο», την αντικατέστησε με μια άλλη οπορτουνιστική - υπερεπαναστατική αερολογία, που διακρίνει σαν μέτωπα «ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες» (κάτι σαν «ή με τις κουκούλες ή με τις γραβάτες» των αναρχικών). Τώρα η μόνη αντίθεση που απομένει είναι η αντίθεση ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη. Και φυσικά οι εθνικισμοί που προκαλούν τους πολέμους, όταν δεν είναι μια καθαρά οικονομική υπόθεση μεταξύ ανταγωνιζόμενων καπιταλιστών. Ποιες βασικές, κύριες και δευτερεύουσες αντιθέσεις; Ποιες ανταγωνιστικές και μη ανταγωνιστικές αντιθέσεις ανάμεσα στον λαό; Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες. Η απόλυτη απομόνωση της εργατικής τάξης.

Η ύπαρξη ηγεμονικών καπιταλισμών, ανισοβαρών σχέσεων μεταξύ τους βεβαίως υπάρχουν και αναφέρονται, αλλά εξαρτημένοι και κυριαρχούμενοι καπιταλισμοί δεν υπάρχουν. Υπάρχουν ιμπεριαλιστικά εγκλήματα χωρίς ιμπεριαλιστή εγκληματία! Κι όσοι συνεχίζουν να έχουν «απορίες», υπάρχει και το επιχείρημα - μπαμπούλας. Όσοι υιοθετούν την εξάρτηση «αθωώνουν τη δική τους αστική τάξη» (το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει) ή αποσκοπούν μακροπρόθεσμα σε συνεργασία μαζί της. Ένα επιχείρημα που μονάχα μικρά παιδιά μπορεί να τρομάζει (όπως κάθε μπαμπούλας, άλλωστε).

Το εκπληκτικό είναι ότι αυτό το… προεπαναστατικό πισωγύρισμα στον «καθαρόαιμο καπιταλισμό και εργατισμό» πλασάρεται σαν ό,τι πιο μοντέρνο και σύγχρονο έχει να επιδείξει μια «αριστερά του 21ου αιώνα» για έναν«σοσιαλισμό του 21ου αιώνα». Η μόνιμη προσπάθεια απαλλαγής από το παρελθόν και η κατασκευή μιας εικόνας «σύγχρονης, μοντέρνας, του… 21ου αιώνα» καταντά ύποπτη. Κλασική περίπτωση να παρουσιαστεί το παλιό σαν κάτι νέο. Μόνο που δεν υπάρχουν παλιά ή νέα «παντός καιρού», για να αντιγράψουμε από το «σκονάκι».

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πατριωτικός καπιταλισμός: Η «νέα» πιο αντιδραστική εκδοχή του τρίτου δρόμου

0

Σφάζονται παλικάρια και πυργοδέσποινες για τις ψήφους της Χρυσής Αυγής, αλλά και για αυτές του «προδοτικού» ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή είναι η μια, η τυχοδιωκτική και ψηφοθηρική πλευρά του ζητήματος. Η άλλη πλευρά, περισσότερο ανησυχητική και σίγουρα πιο σοβαρή και επικίνδυνη, είναι η διαφαινόμενη εθνικιστική μετατόπιση του πολιτικού σκηνικού, που δεν αφήνει σχεδόν κανέναν χώρο ανεπηρέαστο. Εδώ το ψηφοθηρικό μάρκετινγκ ακολουθεί και δεν καθοδηγεί την αντιδραστική μετατόπιση που συμπαρασύρει -αν δεν ήταν έτοιμες από καιρό- ακόμη και απόψεις που αυτοπροβάλλονται σαν αριστερές, προοδευτικές, που δείχνουν τον δρόμο της αριστεράς… για τον εθνικιστικό βούρκο.

«Να πάρουμε τη χώρα μας πίσω!» βροντοφώναξε η Φώφη Γεννηματά σε μαχητική συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα «Έθνος». Το ψηφοθηρικό συνονθύλευμα με το… πρωτότυπο όνομα «Κίνημα Αλλαγής» της κάθε καρυδιάς καρύδι,επιδίωξε προφανώς, με τον νέο πολιτικό στόχο που έθεσε, να προλάβει τους Ελληναράδες της Χρυσής Αυγής. Αφού το ψευτοαντιστασιακό σύνθημα «Θέλω τη χώρα μου πίσω!» εύκολα μετατράπηκε σε σύνθημα δια πάσαν (εθνικιστική) νόσον και πάσαν (φασιστική) μαλακίαν. Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει είναι τούτο: από ποιόν ακριβώς θέλουμε πίσω κάτι που δεν κατείχαμε ποτέ; Όσοι λοιπόν «θέλουν τη χώρα τους πίσω», καλό θα ήταν να πουν από ποιον την θέλουν και πότε την κατείχαν. Γιατί η επιτροπεία από τους «δανειστές» δεν άλλαξε τις «σχέσεις ιδιοκτησίας» της χώρας, απλώς αποκάλυψε στον καθένα τις συνέπειες και το βάθος της εξάρτησης του ελληνικού καπιταλισμού από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ και των ΗΠΑ. Γεγονός βέβαια πρωτόγνωρο και οδυνηρό για τον μικροϊδιοκτήτη και τον μικροαστό,που θεωρούσε πριν ότι έστω ένα κομμάτι αυτής της χώρας του ανήκει. Για τους εργαζόμενους και την εργατική τάξη, αυτή η αίσθηση του «έχω κάτι» συναγωνιζόταν πάντα με το ότι ένιωθαν πάντα σε «ξένη χώρα». Η Φώφη, βέβαια, όπως και ο Μητσοτάκης, κοντολογίς όλο το πολιτικό κατεστημένο, εννοούν ότι θέλουν να πάρουν πίσω την «κουτάλα» της κυβερνητικής εξουσίας. Γι’ αυτό και η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, και όχι η ήττα της κυβερνητικής πολιτικής ή του συστήματος με την οποία γενικά συμφωνούν, είναι η βασική προϋπόθεση, όπως αποκάλυψε η Φώφη Γεννηματά στην εν λόγω συνέντευξη.Ώστε να επανακτηθεί μια χώρα που θα επιδοτεί τους εργοδότες για να «βελτιωθεί η ζωή των Ελλήνων με ασφάλεια, πρόοδο» κ.λπ. Δηλαδή, ότι είχαμε και έχουμε και τώρα.

Στον αντίποδα υποτίθεται των κυρίαρχων συστημικών κομμάτων (που υπέγραψαν μνημόνια) στέκεται η «πατριωτική»έως εθνικιστική αριστερά -αντίβαρο στην εθνικιστική ακροδεξιά- που μοιράζεται τη φρασεολογία με το εθνικιστικό«αντίβαρό» της. Η ακεραιότητα της εθνικής μας υπόστασης απειλείται ταυτόχρονα και κυκλωτικά από πολλούς, δόλιους και ανθελληνικούς εχθρούς. Η Ελλάδα γίνεται ο σκουπιδοτενεκές των ιμπεριαλιστών, των υποτακτικών ελληνικών κυβερνήσεων, των Τούρκων, των μεταναστών, αλλά και θύμα του ευκολόπιστου αλλά κατά τα άλλα ευφυούς και ηρωικού λαού. Τα εθνικιστικά «ΕΑΜ» μπορεί να σφετερίζονται και να διαβάλουν το πραγματικό ΕΑΜ αλλά δεν πρωτοτυπούν, μιας και ο εθνικισμός, ο φασισμός και ο ρατσισμός εφορμούν πάντα έρποντας και καλυμμένα. Γι’ αυτό και «απλώς» φιλοξενούνται απόψεις και άρθρα σε εφημερίδες και συγκεντρώσεις της «εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς», που με τρόμο προειδοποιούν για τον κίνδυνο αφανισμού των Ελλήνων, του έθνους όσο και του ελληνικού πολιτισμού, με υπαιτιότητα της εξουσίας άλλα και του λαού, διότι «έχουμε εισέλθει σε μία φάση εσχατολογικής καταρρεύσεως»! Μάλιστα, «με βάση τα δημογραφικά στοιχεία, ακόμη και χωρίς τους μετανάστες, μέχρι το τέλος του21ου αιώνα δεν θα υπάρχουν Έλληνες ούτε για το Μουσείο κέρινων ομοιωμάτων». Τι χαριτωμένο.

Τα διεφθαρμένα goldenboys της οικονομίας και της πολιτικής, το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα έχουν βέβαια την τιμητική τους στις αναλύσεις αυτού του είδους της αριστεράς. Όπως και η χώρα-αποικία χρέους ενός καθυστερημένου και αποτυχημένου κράτους (καμιά σχέση με την Ευρώπη), που αδυνατεί να καταστρώσει «εθνικά αναπτυξιακά προγράμματα», αφήνει ανεκμετάλλευτο τον πολιτισμό και τον τουρισμό μας (η ανοησία περί βαριάς βιομηχανίας επανέρχεται), που θα αρκούσε για να επιβιώσουμε! Φυσικά, τα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας αποτελούν χειροπιαστά «ψηφίσματα καταδίκης και ελπίδας».

Δεν είναι τυχαίο βέβαια ότι όλες αυτές οι απόψεις προέρχονται από εκείνα τα θραύσματα μιας «δυστυχισμένης αριστεράς» που είχε ποντάρει στο «άλογο» του ΣΥΡΙΖΑ. Τώρα ποντάρουν στο «άλογο» του εθνικισμού και ενός ψευδεπίγραφου πατριωτισμού, επιβεβαιώνοντας την επικινδυνότητα ενός αποτυχημένου ρεφορμισμού, σταθερό στήριγμα του καπιταλισμού και της αντιδραστικής ιδεολογίας του.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο πατριωτισμός του αντιπολεμικού κινήματος και το ενδεχόμενο ενός αντιπατριωτικού πολέμου

0

Όσο ανεβαίνει το θερμόμετρο στα «εθνικά θέματα», με προεξάρχουσα την ελληνοτουρκική σύγκρουση και την αποπροσανατολιστική διαμάχη για το όνομα «Μακεδονία», τόσο περισσότερο η συζήτηση ξεφεύγει από την ουσία και εστιάζει (εν είδει δημοσιογραφικής πληροφορίας) σε «γεγονότα» ασύνδετα με το γενικό πλαίσιο στο οποίο συμβαίνουν. Στα βόρεια σύνορα, απειλούμαστε από τις αλυτρωτικές επιδιώξεις του «σλαβομακεδονικού εθνικισμού», που σφετερίζεται το όνομα και την ιστορία της Μακεδονίας. Μια απειλή που ιεραρχείται ακόμη και από δυνάμεις της αριστεράς, τροφοδοτώντας έναν αντίστοιχο ελληνικό εθνικισμό, εξαφανίζοντας ή βάζοντας σε δεύτερη μοίρα τα πολεμικά σχέδια του ιμπεριαλισμού και ιδιαίτερα αυτά των ΗΠΑ, από τα οποία στην πραγματικότητα απειλείται η χώρα. Τις ίδιες υπηρεσίες προσφέρουν άθελα ή ηθελημένα και απόψεις που ιεραρχούν ως κύρια εσωτερική απειλή τον εγχώριο εθνικισμό και όχι την ευθυγράμμιση της κυβέρνησης και του συνόλου της αστικής τάξης -παρά της παλινωδίες- με τις επικίνδυνες επιδιώξεις των βασικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ-ΕΕ-Ρωσία) για παραγκωνισμό του ενός ιμπεριαλιστή έναντι του άλλου στα Βαλκάνια.

Στα ανατολικά, η απειλή εμφανίζεται να προέρχεται αποκλειστικά ή κυρίως από μια «επιτιθέμενη και επεκτατική» Τουρκία. Αφορά πλέον όχι μια «εθνική προσβολή» για το όνομα και την ιστορία αλλά εδάφη και κυριαρχικά δικαιώματα τα οποία προασπίζεται μια «αμυνόμενη» Ελλάδα απέναντι σε έναν πιο ισχυρό εχθρό, προσφεύγοντας -αναγκαστικά!- στην προστασία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, κλείνοντας συμφωνίες και με το Ισραήλ, δηλαδή συντασσόμενη με τους κατεξοχήν εμπρηστές των πολέμων. Κι όμως, η αποφυγή ενός ρήγματος στη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ εμφανίζεται σαν «πολιτική ειρήνης και σταθερότητας των ΗΠΑ» στην περιοχή. Όπου η «εύνοια των ΗΠΑ» είναι ο υπέρτατος εθνικός στόχος για να μην παραδοθεί ο έλεγχος του Αιγαίου στην Τουρκία αλλά… στις ΗΠΑ. Με την ελπίδα να μην αλλάξουν τα αμερικανικά γεωστρατηγικά συμφέροντα, που δεν λογαριάζουν καμία ΝΑΤΟϊκή συνοχή.

Τα γεγονότα μιλούν δήθεν από μόνα τους και δεν χρειάζεται… η πολιτική: Εμβολισμός ελληνικού σκάφους του Λιμενικού από ακταιωρό της τουρκικής Ακτοφυλακής στην περιοχή των Ιμίων, αλλεπάλληλες παραβιάσεις εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου, συνεχείς απειλητικές δηλώσεις Ερντογάν, αναγόρευση των Ιμίων σε τουρκικό έδαφος, «επικαιροποίηση» της Συνθήκης της Λοζάνης, τουρκικά πολεμικά πλοία μπλοκάρουν προγραμματισμένες γεωτρήσεις σε οικόπεδο της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης της Κύπρου κ.λπ. Τα γεγονότα είναι γεγονότα και η ΑΟΖ είναι… μία και ελληνική (ή κυπριακή). Όταν όμως απομακρυνθούμε από την πρωτόγονη θεωρία του «επιτιθέμενου» και των μονοσήμαντων «πολεμικών γεγονότων» και δούμε την ελληνοτουρκική σύγκρουση ως «συνέχεια της πολιτικής» των ιμπεριαλιστών και των δυο ανταγωνιζόμενων αστικών τάξεων, τότε χάνει τη δύναμή του το αδιαμφησβήτητο γεγονός της τουρκικής προκλητικότητας ως αποκλειστικά υπεύθυνης για την ένταση στο Αιγαίο. Χάνει την αξιοπιστία του το δόλιο επιχείρημα: Μας επιτέθηκαν, επιβάλλεται να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, να υπερασπιστούμε την πατρίδα! Ένα επιχείρημα άλλωστε που διεκδικούν όλα τα κράτη για τον εαυτό τους. Κάποιοι μάλιστα από… αληθινό διεθνισμό αναγνωρίζουν αυτό το «ιερό δικαίωμα» της γενικευμένης αλληλοσφαγής (και) από τη μεριά του αντιπάλου!

Κι αφού λοιπόν ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με άλλα (βίαια) μέσα, μπορεί μια άδικη πολιτική να οδηγήσει σε έναν δίκαιο πόλεμο για την «υπεράσπιση της πατρίδας»; Γιατί αν για τους εθνικιστές και τη δεξιά τα πράγματα είναι απλά (δίκαιος είναι ο πόλεμος που κάνουμε εμείς - άδικος είναι αυτός που κάνει ο αντίπαλος), για την αριστερά η έννοια των δίκαιων και άδικων πολέμων είναι κάτι πολύ πιο πολύπλοκο, σχετίζεται με τις συνθήκες της εποχής και με το δύσκολο έργο της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.

Μιλώντας συγκεκριμένα για το ενδεχόμενο ενός ελληνοτουρκικού πολέμου, υπάρχει το εξής ερώτημα: υπάρχει περίπτωση ένας τέτοιος πόλεμος με τα σημερινά δεδομένανα να είναι δίκαιος για κάποια από τις δυο πλευρές; Αν ναι, τότε μπορούμε επιπρόσθετα να χρησιμοποιήσουμε το σχήμα του «επιτιθέμενου-αμυνόμενου». Αν όχι, τότε αυτό το σχήμα είναι παράδοση στον σωβινισμό. Ας δούμε το ζήτημα από την σκοπιά της συνέχισης της σημερινής πολιτικής με «άλλα μέσα». Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί αλυσοδένουν και ρίχνουν στη βαρβαρότητα σειρά χωρών για τις σφαίρες επιρροής και το μοίρασμα της λείας. Οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις εξαρτημένες αστικές τάξεις της περιοχής επιζητούν αναβαθμισμένο ρόλο τοποτηρητή και λεία από τα «ψίχουλα» που περισσεύουν. Ο ιμπεριαλισμός και το κεφάλαιο ενισχύουν τον εθνικισμό για να διασπάσουν, να σπείρουν το μίσος και να πνίξουν τους λαούς, την εργατική τάξη και τα κινήματα στη δίνη ενός αλληλοσπαραγμού, που δεν έχει τίποτα να κάνει με έναν πόλεμο εθνικοαπελευθερωτικό ενάντια σε αλλοεθνή ζυγό αλλά με έναν πόλεμο ιμπεριαλιστικό για την κατάκτηση ζωνών αποκλειστικής πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής εκμετάλλευσης (τις «ΑΟΖ» των ιμπεριαλιστών κατά κάποιον τρόπο). Μπορεί από όλα αυτά να προκύψει ένας δίκαιος πόλεμος, τουλάχιστον στην αρχή του; Και με δεδομένη την κατάσταση του λαϊκού-εργατικού κινήματος;

Στην πολιτική, κάθε τι που λέγεται υπηρετεί έναν σκοπό, χαράζει δρόμους προς την επίτευξη αυτού του σκοπού, ορίζει αντίπαλες και σύμμαχες δυνάμεις, έχει συνέπειες. Δεν είναι λειτούργημα η πολιτική που είναι γενικά με την «πατρίδα που δέχεται επίθεση». Πατριωτισμός σήμερα είναι να εμποδίσουμε να συρθεί ο λαός σε έναν άδικο πόλεμο για «τ’ αφέντη το φαΐ» και με τον ίδιο νηστικό. Είναι το καθήκον της οικοδόμησης αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Ώστε να φωνάζει ο λαός «Ελλάδα, Κύπρος, Παλαιστίνη, Αμερικάνος δεν θα μείνει!» αντί για το «η Μακεδονία είναι μια και Ελληνική», να διεκδικεί «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία» αντί να φτάσει για την «κόκκινη μηλιά, όπου θα διώξουμε τους Τούρκους από την Πόλη». Γιατί τέτοια αντιπολεμικά και αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα φώναζε ο λαός όταν ο τούρκικος στρατός εισέβαλε στην Κύπρο.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βραβείο πολιτικής αλητείας και ο καπιταλισμός των «φυσικών καταστροφών»

0

Όλοι, μα όλοι, ξέρουμε ποιος φταίει. Είτε είναι θύμα, είτε είναι θύτης, είτε είναι άνθρωπος που δεν έχει (ακόμη) πνιγεί, καεί ή μολυνθεί από τη λεγόμενη «καταστροφική μανία της φύσης». Όπως και με το ναυάγιο του τάνκερ Αγία Ζώνη ΙΙ που μόλυνε με τόνους μαζούτ τις ακτές της Αττικής, έτσι και στην περίπτωση της τραγωδίας στη Μάνδρα, καθώς και στις τόσες άλλες τραγωδίες που έγιναν στο παρελθόν και σε αυτές που με βεβαιότητα θα ακολουθήσουν, ένας είναι ο ένοχος: ένα σύστημα δομών, θεσμών και ανθρώπων που αναπαράγονται, για να παράγουν την εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση των πάντων (της φύσης, των ανθρώπων, των αναγκών, των επιθυμιών και των συναισθημάτων), με όρους κέρδους, κυριαρχίας και ανταγωνισμού. Όποιοι δεν θέλουν να μιλήσουν γι’ αυτό, δηλαδή για τον καπιταλισμό, καλό είναι να σωπάσουν και για την τραγωδία στη Μάνδρα και στη Νέα Πέραμο.

Είναι αναπόφευκτο να μιλήσει κανείς για τον καπιταλισμό (κι ας αποφασίσουμε μετά για το πώς θα μιλήσουμε με σύγχρονους όρους), γιατί εκτός από το «όπου φτωχός και η μοίρα του» αποδείχθηκε και μια βαθιά παλιανθρωπιά που τείνει να γίνει «δεύτερη φύση». Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα σύστημα που παράγει συστηματικά έναν ταξικό μισανθρωπισμό και μια βαθιά περιφρόνηση απέναντι στους φτωχούς, καλά κρυμμένη πίσω από υποκριτικές δηλώσεις «συλλυπητηρίων και αλληλεγγύης» για τα θύματα από τους θύτες.

Με απίστευτη άνεση, η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύεται, ότι θα αποκαταστήσει ανθρώπους και ζημιές (οι νεκροί δυστυχώς δεν αποκαθίστανται) και θα λάβει μέτρα, «για να μην ξανασυμβεί το κακό». Καμία ευθύνη δεν έχει η ίδια! Οι δε προηγούμενες κυβερνήσεις, τα κόμματα που τις αποτελούσαν, προσφέρουν στη Μάνδρα απλόχερα τη στήριξή τους: 40 τόνους τρόφιμα (για τα 40 χρόνια που κυβέρνησαν) και 20 τόνους εμφιαλωμένου νερού (για καμιά 20αριά χρόνια λιτότητας) η ΝΔ, την αναστολή της πληρωμής οφειλών και των πλειστηριασμών (αυτό έλειπε) και την αξιοποίηση του φετινού πλεονάσματος το ΠΑΣΟΚ (ή όπως αλλιώς λέγεται τώρα). Κι όλα αυτά τα «ανιδιοτελή» με εκατέρωθεν επιθέσεις για τους πραγματικούς υπεύθυνους της τραγωδίας, που ξεκινούν φυσικά με το γνωστό τροπάριο «αν και δεν είναι τώρα η ώρα…».

Η «αθώα» κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία αμύνονται επιτιθέμενοι στους πραγματικούς ενόχους! Στα ανύπαρκτα μέτρα αντιπλημμυρικής προστασίας που… δεν αποφάσισαν χρόνια τώρα από μόνα τους να γίνουν. Στην άναρχη δόμηση δεκαετιών που… ως άναρχη περιφρονεί τους νόμους και την εξουσία, στην έλλειψη σχεδιασμού που… αυτοσχεδιάζει, και βεβαίως στις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού δημοσίου (δηλαδή, στη γνωστή οκνηρία και νοοτροπία των δημοσίων υπαλλήλων).

Η «αθώα» περιφέρεια και ο «ανεύθυνος» δήμος επιρρίπτουν τις ευθύνες στην ανυπαρξία ή στις καθυστερήσεις χρηματοδότησης (που είναι οι επενδύσεις των ανιδιοτελών!), και σχεδιασμού/εκτέλεσης των απαραίτητων έργων πρόληψης. Φταίνε διαρκώς οι άλλες υπηρεσίες (το Δασαρχείο, η πολεοδομία, η εφορία αρχαιοτήτων κ.λπ.), κι όπου όλοι και κανείς δεν είναι αρμόδιος. Άλλοι έδωσαν άδειες δόμησης (νόμιμες, νομιμοποιημένες ή παράνομες), λείπει το αναγκαίο προσωπικό και… ούτε καταγγελίες γίνονται για την έλλειψη προσωπικού ή την εφαρμογή του νόμου.

Κανείς δεν φταίει. Ούτε η τωρινή κυβέρνηση, ούτε οι προηγούμενες (αφού και αυτές είχαν σίγουρα προηγούμενες κυβερνήσεις). Ούτε οι μεγαλοεργολάβοι και μεγαλοεπιχειρηματίες φταίνε, αφού έδρασαν νόμιμα και όλα έγιναν με υπογραφή και βούλα. Το εκπληκτικό είναι ότι, πράγματι, όλοι… έχουν δίκιο. Δεν έκαναν κάτι που δεν προβλέπεται από το σύστημα.

Η καταστροφική δύναμη του καπιταλισμού υπερβαίνει κατά πολύ τη «μανία της φύσης», είναι πιο μόνιμη από οποιοδήποτε καιρικό φαινόμενο. Ακόμη και όταν οι καιρικές συνθήκες δεν «ευνοούν», αναλαμβάνει με ταξική ακρίβεια να καταστρέφει ζωές και περιουσίες, ώστε να φτιαχτούν οι ζωές και οι περιουσίες λίγων προνομιούχων.

Αλήθεια, απέναντι σε αυτό το τσουνάμι «ανευθυνότητας» των καπιταλιστικών θεσμών, δομών και διαδικασιών, πόση και ποια συμμετοχή επιτρέπει στον εαυτό της η Αριστερά; Πότε, πώς και γιατί καταπνίγηκαν οι διαμαρτυρίες της για αυτήν την κατάσταση, στον βαθμό που υπήρξαν διαμαρτυρίες; Πότε, πώς και γιατί δεν ακούστηκε, στον βαθμό που φώναξε, η Αριστερά που συμμετέχει; Σε ποιο βαθμό μπορούσε να συνεχίζει να συμμετέχει στον δήμο, στην περιφέρεια με πλήθος συμβούλων, όσο διαπίστωνε ότι καμία από τις προειδοποιήσεις της, καμία απαίτησή της δεν λαμβανόταν σοβαρά υπόψη και δεν υλοποιούταν για την αποφυγή τέτοιων καταστροφών; Ξεμπερδεύουμε άραγε με μια δήλωση καταγγελτική (σωστή, αριστερή, αντικαπιταλιστική, δεν λέμε) και με μια επίσκεψη κλιμακίου δημοτικών και περιφερειακών συμβούλων στις πληγείσες περιοχές; Δεν μοιάζουμε τότε ως μέρος του προβλήματος, ενώ θέλουμε να είμαστε μέρος της λύσης (ή ακόμη και …η ίδια η λύση!);

Κανείς λοιπόν δεν φταίει! Ούτε οι αρμόδιοι της «δεξιάς», ούτε οι «αναρμόδιοι» της Αριστεράς. Και αφού δεν φταίει κανείς, και ιδίως η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός, γιατί να μη βραβευτεί στο Παρίσι (και όχι στη Μάνδρα) ο Αλ. Τσίπρας με το βραβείο «Πολιτικού Σθένους»;! Για τη «θαρραλέα, αντρίκια, ηρωική κ.λπ.» στροφή που έκανε στην πολιτική του;! Τι άνδρας! Τι πολιτικός! Τι ηγέτης! Τι διαστροφή...

ΥΓ. Ο Φρεντερίκ ντε Κλερκ (ρατσιστής πρόεδρος της Ν. Αφρικής), ο Ρίτσαρντ Νίξον (αντικομουνιστικό λαμόγιο και πρόεδρος των ΗΠΑ), ο Μεναχέμ Μπέγκιν (σιωνιστικό «γεράκι» του παρακράτους του Ισραήλ), είναι μεταξύ άλλων οι κάτοχοι του βραβείου«Πολιτικού Σθένους» που έλαβε ο «δεκανέας» Αλ. Τσίπρας («Δεκανέας», γιατί οι άλλοι, εκτός από αδίστακτοι, ψεύτες και απατεώνες πολιτικοί, έκαναν και από έναν πόλεμο).

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η επανάσταση σαν συνταγή μαγειρικής

0

Συμβαίνει με τις επαναστατικές επετείους να είμαστε σχεδόν όλοι με τους επαναστάτες. Και όσο πιο βαθιά στην ιστορία συντελείται μια επανάσταση, τόσο πιο πολύ είμαστε μαζί της. Η ελληνική επανάσταση του ’21 έχει παντού μόνο φίλους στο σημερινό κοινό, σε βαθμό που να ξεχνάμε ότι στην εποχή της είχε μέρος της τουρκόδουλης ελληνικής ηγεσίας απέναντί της. Σήμερα, κανείς δεν διανοείται να χαρακτηρίσει π.χ. τον Κολοκοτρώνη αιμοσταγή σφαγέα παρά το «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους».

Με το πέρασμα του χρόνου και όσο οι επαναστάσεις πλησιάζουν στην εποχή μας, οι «θαυμαστές» μειώνονταν δραματικά. Με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, που αν και ήταν η απαρχή της επικράτησης της αστικής τάξης στην Ευρώπη (όταν αυτή ήταν επαναστατική), καταγγέλλεται με αχαριστία από την ίδια για «τα πολλά κεφάλια που έκοψε». Είναι φανερό ότι η σημερινή άρχουσα τάξη φοβάται την επανάληψη του δικού της δρόμου προς την εξουσία.

Στην Οκτωβριανή Επανάσταση του ’17, τα πράγματα μπερδεύονται πλέον… αποκαλυπτικά. Το «fanclub των κριτικών υποστηρικτών» (επί της ουσίας επικριτών) συναγωνίζεται τους εχθρούς κάθε επανάστασης (εκτός ίσως από μια «επανάσταση συνταγματαρχών» στην πιο ακραία τους μορφή), με τον Οκτώβρη να παραμένει συμπαθής σε μια μεγάλη πλειοψηφία απλών ανθρώπων.

Κοσμοϊστορικό γεγονός με… ολέθρια κατάληξη! Πώς να μην κλονιστεί η συνείδηση του κάθε «καλοπροαίρετου επαναστάτη», οπαδού μιας δημοκρατικής μετάβασης στον σοσιαλισμό; Ή έστω σε μια καλύτερη και δικαιότερη κοινωνία στην οποία όλοι ευελπιστούμε! Καλή λοιπόν η Οκτωβριανή Επανάσταση αλλά ήθελε… λιγότερο πιπέρι, ίσως περισσότερο ζάχαρη και βράσιμο σε χαμηλότερη φωτιά. Καλός επομένως ο Οκτώβρης αλλά χωρίς τον Λένιν και ακόμη πιο καλός χωρίς τον Στάλιν. Και θα ήταν σίγουρα καλύτερα αν δεν ζητούσαμε την «ουτοπία». Ένας ανθρώπινος καπιταλισμός αρκεί για τη στιγμή, γι’ αυτό και όλοι εκθειάζουν την επανάσταση του Φλεβάρη. Εξάλλου, πού ακούστηκε «ουτοπία σε μια μόνο χώρα». Τι κρίμα που δεν κατάλαβαν τον «αυθεντικό μαρξισμό» (της πλήρους καπιταλιστικής ανάπτυξης ως προϋπόθεσης του σοσιαλισμού) οι παρασυρμένοι κάτοικοι αυτής της «μιας μόνο χώρας» και υποτάχθηκαν στην λογική της ταξικής πάλης αντί αυτής του αφεντικού. Θα τους εξόπλιζε αυτό σίγουρα με περισσότερη υπομονή «για τις μεγάλες εποχές που θα‘ρθουν».

Με τους οπαδούς της «παγκόσμιας επανάστασης» συντάχθηκε εκ νέου ο «θεωρητικός βραχίονας» του ΣΥΡΙΖΑ, του τμήματος εκείνου δηλαδή που δεν ασχολείται άμεσα με την εφαρμογή των μνημονίων, την επιβολή μέτρων λιτότητας, την ανεργία, τη φτώχεια και το ξεπούλημα στους ιμπεριαλιστές… Γιατί τα «διδάγματα» του Οκτώβρη απασχόλησαν και την κυβέρνηση των μνημονίων! Το ομολογουμένως εκπληκτικό συμπέρασμα για την πορεία της Επανάστασης του ’17 είναι το εξής: «Οι τελικές εξελίξεις με την κατάρρευση έδειξαν ότι ο σοσιαλισμός είναι, αν όχι παγκόσμια, τουλάχιστον υπόθεση ομάδας αναπτυγμένων χωρών. Σήμερα, το ελάχιστον πεδίο αλλαγών σε ό,τι μας αφορά μπορεί να είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι’ αυτό, η παραμονή στην Ευρωπαϊκή Ένωση -παρά τον αντιδραστικό χαρακτήρα της σημερινής πολιτικής της- είναι ζήτημα στρατηγικό». Με τέτοιου είδους επιχειρήματα που απευθύνονται σε ηλιθίους, το κλείσιμο της συμφωνίας με τους «δανειστές» παρουσιάστηκε σαν «συμφωνία του Μπρεστ-Λιτόφσκ» (και έκανε τον Τσίπρα… Λένιν!), το τρίτο μνημόνιο σαν… τη «Νέα Οικονομική Πολιτική» των μπολσεβίκων και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σαν «σοβιέτ» σε περικύκλωση.

Με αυτές και παρόμοιες ανοησίες που ακούγονται από διάφορες πλευρές που «υμνούν» τον Οκτώβρη σαν να επρόκειτο για μια «προσωπική υπόθεση» δική τους, μοιάζουν πραγματικά «επαναστατικές» οι κορώνες και οι βερμπαλισμοί χωρίς αντίκρισμα του ΚΚΕ και του Δ. Κουτσούμπα που «ξεπλένουν» την πολιτική τους, παλαιότερη και σημερινή, σε μια «κολυμπήθρα» διακηρύξεων τύπου «στο ερώτημα μεταρρύθμιση ή επανάσταση απαντάμε επανάσταση, γιατί κανένα όργανο της αστικής εξουσίας δεν μπορεί να εξανθρωπιστεί». Ταυτόχρονα, δεν παύουν να προσπαθούν να «εξανθρωπίσουν» την αστική εξουσία με συνεχείς προτάσεις νόμων στη βουλή, τάχα για να αποκαλυφθεί πλατιά στον λαό ότι τελικά… το σύστημα δεν εξανθρωπίζεται (μήπως να ζητούσαμε και να μας μαστιγώσουν για να φανεί η βαναυσότητά του;). Όταν σε κάθε μεγάλο αγώνα που διακόπτει τα μεγάλα λόγια, σπέρνουν την ηττοπάθεια αντί της μεγαλύτερης αποφασιστικότητας που απαιτείται αν θέλεις να κερδίσεις (μην ξεκινάς έναν αγώνα, μια απεργία, μια εξέγερση αν δεν είσαι αποφασισμένος να πας ως το τέλος, ήταν το δίδαγμα του Οκτώβρη). Όταν αντί να συγκεντρώνει δυνάμεις, τις διασπείρει ή τις κρατά σε αναμονή, ακόμη και σε αποφασιστικές στιγμές τις ταξικής πάλης. Όταν σαλπίζουν αντεπιθέσεις σε συνθήκες υποχώρησης και υποχώρηση σε συνθήκες επίθεσης του κινήματος. Όταν δίνουν ευκαιρίες διαφυγής στον αντίπαλο, είτε γιατί δεν ήρθε η ώρα για «λαϊκή εξουσία», είτε γιατί ήρθε η ώρα των εκλογών, είτε γιατί οτιδήποτε άλλο, δεν είναι παρά «τυχοδιωκτικοί εκβιασμοί» του αντιπάλου.

Η Οκτωβριανή επανάσταση αποτέλεσε τομή τόσο στην ιστορία της ανθρωπότητας όσο και στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. Έφερε τη μαρξιστική θεωρία και κοσμοαντίληψη από τον κόσμο των ιδεών στον πραγματικό κόσμο. Έδωσε στο προλεταριάτο μια θεωρία για δράση, όπου κάθε πλύστρα μπορεί να κάνει πολιτική. Από έναν άκαμπτο, κλειστό και δέσμιο σε «απαραβίαστους νόμους» φαρισαϊκό μαρξισμό των «αυθεντιών» της Β’ Διεθνούς, περάσαμε στην προτεραιότητα της συνειδητής πολιτικής δράσης. Σε αυτό που πάντα ήταν ο μαρξισμός της ταξικής πάλης σε αντίθεση με τον «μαρξισμό του δωματίου». Αυτό καθόρισε και τον διαρκή επανακαθορισμό της επαναστατικής γραμμής που χαρακτηρίζει κάθε επαναστατική διαδικασία. Η ιστορία βέβαια δεν επαναλαμβάνεται, μονάχα φωτίζει τον δρόμο. Γι’ αυτό δεν έχουν «όλα ειπωθεί» και μένει να εφαρμοστούν με συνέπεια. Πέφτει στους σημερινούς κομμουνιστές να χαράξουν γραμμή, να αναπτύξουν την θεωρία, να προωθήσουν την ταξική πάλη με όσα έχουν κατακτηθεί και με την κληρονομιά του Οκτώβρη.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ