ΚΚΕ(μ-λ) | Μια πρώτη αποτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος

6

Δευτέρα 8 Ιουλίου 2019

• Τα εκλογικά αποτελέσματα της Κυριακής 7 Ιούλη επιβεβαίωσαν την επάνοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση και με ποσοστό που της δίνει αυτοδυναμία. Πρόκειται για καταγραφή της ενίσχυσης μιας αντιδραστικότερης μετατόπισης του πολιτικού πλαισίου, για την οποία έστρωσε το δρόμο όλο το προηγούμενο διάστημα η αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η κυβερνητική εναλλαγή –σε συνδυασμό με το γεγονός ότι τα κόμματα της επίθεσης (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ) συγκέντρωσαν το 80% των ψήφων, που αποτελεί μια σημαντική επιτυχία των δυνάμεων του συστήματος μέσα και έξω από την χώρα– θα συνεχίσει και θα βαθύνει την επίθεση ενάντια στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζόμενων και του λαού γενικότερα. Επίσης, κατέγραψαν και μια παγίωση της αποχής η οποία μπορεί να μεγεθύνει τα ποσοστά των κυρίαρχων δυνάμεων, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί σε σημαντικό βαθμό και μια μορφή διαμαρτυρίας απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές των κυβερνήσεων που εναλλάσσονται τα τελευταία χρόνια.

• Το υψηλό ποσοστό της ΝΔ –σε σχέση πάντα με τα ποσοστά των άλλοτε (προ κρίσης) βασικών πυλώνων– της επιτρέπει να επιδοθεί σε μια ολομέτωπη επίθεση, ώστε να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, οδηγώντας τους εργαζόμενους σε περαιτέρω φτωχοποίηση και τη χώρα σε μεγαλύτερη πρόσδεση στα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα. Οι προεκλογικές συναντήσεις του Μητσοτάκη με αμερικάνους και ευρωπαίους εκπροσώπους έδειξαν ότι τα ξένα κέντρα –και κυρίως οι ΗΠΑ– επέλεξαν (μετά την υλοποίηση βασικών τους απαιτήσεων από μια κυβέρνηση που ήθελε να προβάλλεται ως αριστερή και μάλιστα με την κήρυξη κινηματικής παύσης) να συνεχίσουν την προώθηση των στόχων τους, σε μια περίοδο όπου τα γεωστρατηγικά ζητήματα της περιοχής αποτελούν πρώτη και καθοριστική επιλογή στον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία, στηρίζοντας μια δύναμη καθεστωτική και έμπειρη όπως η ΝΔ.

• Η αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ τα προηγούμενα χρόνια επέτρεψε την «αποκατάσταση» σε σημαντικό βαθμό των άλλοτε απαξιωμένων πολιτικών πυλώνων της αστικής τάξης μετά από τις μαζικές λαϊκές αντιστάσεις του 2010-2012. Έτσι και το ΚΙΝΑΛ (ΠΑΣΟΚ) κατάφερε να συσπειρώσει κάποιες από τις δυνάμεις του πρώην ΠΑΣΟΚ, επαναπατρίζοντας μέρος των ψηφοφόρων του που στράφηκαν προς ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε, μέσα από εκβιαστικά διλήμματα, να περιορίσει τις απώλειές του από τις ευρωεκλογές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές, και με ένα ποσοστό 31,5% να διεκδικήσει τη θέση του δεύτερου πυλώνα του αστικού συστήματος. Η ήττα του σίγουρα θα σημάνει επαναθεώρηση του τι κόμμα θέλει να διαμορφώσει –μετά από δύο κυβερνητικές θητείες, και τα εύσημα που έλαβε από τους αμερικάνους και τους γερμανούς ιμπεριαλιστές– απαλλαγμένο πλέον από τα όποια «αριστερά» βαρίδια έσερνε. Η αντιπολίτευσή του θα εδράζεται στην υπεράσπιση της αντιλαϊκής του πολιτικής και σίγουρα ο λαός δεν έχει να κερδίσει κάτι από αυτή.

• Κομμάτι της δυσαρέσκειας προς τον ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) εισέπραξε και το κόμμα του Βαρουφάκη. Με τη μάσκα του "αντιμνημονιακού" και του "σκληρού διαπραγματευτή", και κρύβοντας την ευθύνη του ως υπουργού Οικονομικών της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, η τηλεπερσόνα-Βαρουφάκης αποτελεί ένα ακόμη πρόθυμο δεκανίκι του συστήματος, έναν ακόμη διάττοντα αστέρα της πολιτικής (από τους πολλούς που έχουν εμφανισθεί κατά καιρούς)

• Η εκλογική ήττα της ναζιστικής ΧΑ σίγουρα προκαλεί την ικανοποίηση όλου του δημοκρατικού κόσμου και των δυνάμεων που αντιστάθηκαν στην δολοφονική πολιτική αυτού του μορφώματος. Όμως δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει ότι σημαντικό μέρος των οπαδών της επέλεξε (και μπροστά στον κίνδυνο να επιλεγεί από το σύστημα μια παραδειγματική καταδίκη κάποιων στελεχών της) ως εκλογική έκφραση τη ΝΔ και τον Βελόπουλο. Αυτό σημαίνει ότι οι ακροδεξιές –έως και ανοιχτά φασιστικές– εκφράσεις μπορούν να βρουν άλλους φορείς και δρόμους μέσα στο νέο κοινοβούλιο. Είναι σίγουρο ότι η αντιδραστική πολιτική της νέας κυβέρνησης και το συνολικότερο κλίμα φασιστικοποίησης που καλλιεργεί το σύστημα, θα διευκολύνουν την ενίσχυση τέτοιων «πολιτικών φυραμάτων» με στόχο να τρομοκρατήσουν τα λαϊκά στρώματα.

• Ο κόσμος της Αριστεράς –έχοντας γαλουχηθεί με αυταπάτες για αριστερές κυβερνήσεις και «αντεπιθέσεις» με προτάσεις νόμων και κοινοβουλευτικές αυταπάτες– βρέθηκε αφοπλισμένος εμπρός στο αντιδραστικό κλίμα που οικοδόμησε η σαρωτική επίθεση των τελευταίων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Για άλλη μια φορά εγκλωβίστηκε στα κηρύγματα αντιδεξιών μετώπων με τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι ένα μικρό μέρος του κόσμου που στις προηγούμενες εκλογικές διαδικασίες έκφρασε την οργή του ενάντια στην κυβέρνηση, επανέκαμψε στον ΣΥΡΙΖΑ ως απάντηση στην επικείμενη αυτοδυναμία του Μητσοτάκη, ενώ ένα σημαντικό μέρος του επέλεξε την αποχή που ήταν από τις μεγαλύτερες σε βουλευτικές εκλογές.

• Το ΚΚΕ καθηλώθηκε – παρά τη δεξιά μετατόπισή του, τον εκλογικίστικο τρόπο παρέμβασής του και την προσπάθειά του να θέσει τα δικά του ψευτοδιλήμματα. Η ψεύτικη εικόνα της επάρκειας, ο αδιέξοδος δρόμος των ακτιβισμών και τα μεγάλα "ταξικά" λόγια (που προεκλογικά μεταφράστηκαν σε πλαισίωση των ψηφοδελτίων του με ανθρώπους που καμία σχέση δεν έχουν με το κίνημα και την Αριστερά) αποδείχτηκαν τεχνάσματα που δεν μπορούν να δώσουν καμία πραγματική διέξοδο.

ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχαν σοβαρές απώλειες ψήφων, πληρώνοντας τις συνέπειες της κατάρρευσης των δικών τους αυταπατών για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον κοινοβουλευτικό δρόμο. Τα διάφορα προγράμματα που εκπονούσαν με μπόλικη ευκολία («μεταβατικά», «προοδευτικής διακυβέρνησης», «σωτηρίας» ή όπως αλλιώς τα ονόμαζαν) είναι πια στον αέρα.

Όλα αυτά είναι απόδειξη ότι η βάση δυναμώματος και ενίσχυσης της Αριστεράς δεν είναι άλλη από τους αγώνες και τις αντιστάσεις που αναπτύσσονται στην εργατική τάξη και το λαό, και όχι οι κοινοβουλευτικές διεργασίες, τα διάφορα πολιτικά κόλπα και οι ακτιβισμοί.

• Το ΚΚΕ(μ-λ) χαιρετίζει τα μέλη, τους συναγωνιστές, αλλά και κάθε αγωνιστή που στήριξε την εκλογική του προσπάθεια να αντισταθεί στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες, τους πολιτικούς εκβιασμούς και τα κάθε λογής αποπροσανατολιστικά πολιτικά σχέδια εύκολων "λύσεων".

Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΚΚΕ(μ-λ) καταγράφει μια σταθερή και διακριτή βάση κόσμου που ασπάζεται την εκτίμησή του ότι μόνο μέσα από τους καθημερινούς αγώνες για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων στη δουλειά, στις σπουδές και στη ζωή, καθώς και ενάντια στα φιλοπόλεμα σχέδια των ιμπεριαλιστών στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Αν. Μεσογείου, μπορούν να ισχυροποιηθούν οι δεσμοί με το λαό και την εργατική τάξη.

• Λαός και νεολαία σύντομα θα βρεθούν μπροστά σε μια έντονα επιθετική πολιτική ενάντια στα δικαιώματά τους και θα πρέπει να συγκροτήσουν την αντιπαράθεσή τους απέναντι στην επίθεση αυτή. Για εμάς προέχει η οργάνωση της εργατικής τάξης, των εργαζόμενων γενικότερα, και της νεολαίας, στις δικές τους οργανωτικές δομές, που όχι μόνο δεν θα εκφράζουν κοινωνική συναίνεση, αλλά θα καταγράφουν με σαφήνεια την ταξική πάλη που διατρέχει όλο τον κοινωνικό και πολιτικό κορμό αυτής της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.

• Η κρίσιμη περίοδος για την κομμουνιστική Αριστερά ξεκινά μετά τις εκλογές, στα μέτωπα της σκληρής καθημερινότητας και της ταξικής πάλης. Στα μέτωπα αυτά θα κριθούμε κι εμείς, μέσα από τη συμμετοχή μας σε αυτά θα ενισχύσουμε τις δυνάμεις μας. Σκοπός μας είναι να συνεχίσουμε με συνέπεια και αποφασιστικότητα. Στους νέους αγώνες και στα νέα ξεσπάσματα που έρχονται, για να τα ενισχύσουμε και να τα πολιτικοποιήσουμε προς τη διέξοδο της ανεξαρτησίας και του σοσιαλισμού.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα αποτελέσματα των εκλογών, συνολικά και του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Από την τελευταία (προεκλογική) ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ):

Με αυτές τις εκλογές ανοίγει η επόμενη φάση. Χαρακτηριστικά της είναι:

α) η κλιμάκωση της επίθεσης του συστήματος,

β) οι αρνητικοί συσχετισμοί διεθνώς και στη χώρα μας,

γ) η ανάγκη οι δυνάμεις του κινήματος να αναγνώσουν με ειλικρίνεια τη δύσκολη φάση και να ανταποκριθούν σε σημαντικά καθήκοντα.

Το ΚΚΕ(μ-λ) θα σταθεί και πάλι με ειλικρίνεια στην περίοδο αυτή. Θα συνεχίσει να αναδεικνύει την γραμμή του αγώνα, την αναγκαιότητα συγκρότησης των λαϊκών αντιστάσεων και διεκδικήσεων, την ισχυροποίηση της γραμμής της αναμέτρησης μέσα στο κίνημα. Θα συνεχίσει να προβάλει τη διέξοδο της κοινής δράσης για να ανοιχτούν κινηματικοί δρόμοι. Θα συνεχίσει να στοχεύει στο να υπηρετήσει πιο αποτελεσματικά τη λαϊκή υπόθεση!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εμείς δεν θα σου λύσουμε κανένα πρόβλημα!

0

Καμία αυταπάτη δεν πρέπει να υπάρχει για ένα καλύτερο αύριο από τις κάλπες και από την ψήφο στην αριστερά. Ο λαός δεν μπορεί να προχωράει άλλο με την ψευδαίσθηση ότι κάποιοι σωτήρες θα του λύσουν τα προβλήματα. Πρέπει να καταλάβει ότι έχει δύναμη αν οργανωθεί, αν παλέψει και αν γίνει υποκείμενο της πάλης.

Όχι, δεν έχει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ το «προνόμιο» των αυταπατών. Έχει, όμως, την τιμητική του γιατί κατάφερε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα να κάνει τον κόσμο να πιστέψει σε μια κούφια ελπίδα που θα ερχόταν μέσα από ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Προφανώς και οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν μια κοινωνία, πόσο μάλλον την τύχη ενός ολόκληρου λαού και να δώσουν ελπίδα στους πόθους του. Η ουσία είναι, όμως, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν τροφοδότησε μόνο το κλίμα της ανάθεσης σε όλο τον λαό και υποσχέθηκε μια ψευδεπίγραφη και καινοφανή ανατροπή αλλά έδωσε και νέα ώθηση στο ρεφορμιστικό λόγο της αριστεράς του συμβιβασμού.

Θολώσανε οι εξωκοινοβουλευτικοί από την πρώτη φορά αριστερά και τα μολύβια πήραν φωτιά, για να αναλύσουν τις ιστορικές ευκαιρίες που θα χαθούν, αν δεν κατανοηθούν τα ρήγματα που δημιούργησε τάχα μου ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μπόρεσε να τα πάει ως το τέλος. Μέχρι σήμερα, ανάγουν όλοι αυτοί το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε κορυφαία μάχη του κινήματος. Μια μάχη της οποίας στρατηγός ήταν ο Τσίπρας και στρατάρχες ήταν όλοι αυτοί που μέχρι σήμερα αναρωτιούνται γιατί αυτό το όχι δεν πήγε μέχρι τέλους. Όλοι αυτοί θεώρησαν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση δίνει δυνατότητες για μια αντιφατική κυβέρνηση, που θα πιέζεται από το κίνημα για να λύνει τα προβλήματα του λαού. Είδαν την ανατροπή να περνάει μπροστά από τα μάτια τους, όσοι από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά (ΑΝΤΑΡΣΥΑ , νυν ΛΑΕ κ.ά.) τόσα χρόνια ζούσαν με την αυταπάτη ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν το καθεστώς της καπιταλιστικής- ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας.

Οι αριστερές αυταπάτες είναι εδώ… παρέα με τις συστημικές

Μπροστάρης στις αυταπάτες ήταν το ΚΚΕ, το οποίο σάστισε από το γεγονός ότι έβλεπε κομμάτι της άποψής του να παίρνει σάρκα και οστά χωρίς αυτό στο προσκήνιο. Το ΚΚΕ, έτσι και αλλιώς, είναι υπεύθυνο για την καλλιέργεια της υποταγής και των κοινοβουλευτικών αυταπατών στο κίνημα, αλλά βρέθηκε σε δύσκολη θέση όταν είδε ότι η λογική των προτάσεων νόμου και των ερωτήσεων και επερωτήσεων στη Βουλή ήταν λίγη μπροστά στην πραγματικότητα της κυβερνώσας αριστεράς. Ας κραυγάζει σήμερα ότι …. τα έλεγε. Ποτέ δεν υποχώρησε το ΚΚΕ από τη ρεφορμιστική αντίληψη του ειρηνικού περάσματος, ποτέ δεν σταμάτησε να καλλιεργεί αυταπάτες για αριστερούς σωτήρες και να είναι ο πρώτος εκπρόσωπος της ανάθεσης από τα «αριστερά». Είναι τρομερό το πως ακόμη και σήμερα ένας κόσμος της αριστεράς, ο οποίος είναι επηρεασμένος από αυτές τις δυνάμεις, δεν μπορεί να κατανοήσει ότι ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα της αριστεράς δεν λέει τίποτα, μπροστά στην όλη κινηματική αδράνεια. Δεν χωνεύει εύκολα ότι μια εκλογική ένωση δεν μπορεί να «φτουρήσει μία», μπροστά σε μια πραγματικά μαχητική κοινή δράση μέσα στο ίδιο το κίνημα.

Υπεύθυνη είναι η αριστερά για τις αυταπάτες που σπέρνει, μα προπαντός για τη μακροβιότερη, πιο διαλυτική και αντι-αριστερή αυταπάτη, ότι δηλαδή οι εκλογές αλλάζουν τα πράγματα.

Το ΚΚΕ(μ-λ) δεν συμμετέχει στις εκλογές για να πει στον κόσμο ότι η ψήφος και η συμμετοχή είναι όπλο και δύναμη. Συμμετέχει για να ακουστεί πλατύτερα η άποψή του. Συμμετέχει για να πει στο λαό ότι ήταν στο κίνημα εχτές και θα είναι και αύριο και τον θέλει μαζί του στον δρόμο. Συμμετέχει για να διαδώσει το ότι ο καπιταλισμός δεν αλλάζει ούτε με εκλογές και αριστερές κυβερνήσεις, ούτε με μεταβατικά προγράμματα και δημοψηφίσματα και προπαντός δεν εξανθρωπίζεται και δεν γίνεται λίγο πιο «light» με προτάσεις νόμου στη Βουλή και δυνατή Αριστερά στα βουλευτικά έδρανα.

Το ΚΚΕ(μ-λ) συμμετέχει για να διαδώσει πλατύτερα ότι η προοπτική του Σοσιαλισμού και της Ανεξαρτησίας υπάρχει ακόμα, παρόλη την υποχώρηση του εργατικού – κομμουνιστικού κινήματος. Ότι η ελπίδα του λαού παραμένει κόκκινη.

Το ΚΚΕ(μ-λ) ζητάει την ψήφο του λαού γιατί θέλει να καταγράψει το «μπόι» του και να δημιουργήσει την αφορμή σύνδεσης με ευρύτερα λαϊκά κομμάτια.

Έτσι λοιπόν δηλώνουμε ευθαρσώς ότι δεν είμαστε αριστεροί σωτήρες και ότι χωρίς την ενεργή συμμετοχή των εργαζομένων και του λαού στα μέτωπα πάλης, δεν μπορεί τα πράγματα να πάνε αλλιώς. Δεν μπορεί η πλάστιγγα να γείρει προς τη μεριά των πολλών, αν οι πολλοί δεν πάρουν τις τύχες τους στα χέρια τους.

Στους αγώνες που θα έρθουν από τις 8 Ιούλη, πρέπει να είμαστε πιο πολλοί και πιο αποφασισμένοι. Γιατί η επίθεση θα συνεχιστεί και ο λαός θα βγει στο δρόμο.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αυτά που έρχονται δεν ξεκίνησαν χθες!

0

Επικύρωση «συμβολαίων»

Να ‘μαστε λοιπόν στην τελική ευθεία για τις εκλογές στις 7 του Ιούλη. Απ’ ό,τι δείχνουν τα πράγματα θα τις κερδίσει η ΝΔ και πιθανά και την αυτοδυναμία. Έχουν ανοίξει, λοιπόν, οι συζητήσεις στα πάνελ, οι αντιπαραθέσεις, τα ερωτήματα. Τι θα κάνει -ως κυβέρνηση- η ΝΔ; Μα, ό,τι έκανε πάντα! Προς τι οι απορίες; Τα ίδια συμφέροντα, τους ίδιους «θεούς» που υπηρετούσε πάντα θα συνεχίσει να υπηρετεί.

Το μεγάλο κεφάλαιο. Τους ιμπεριαλιστές «προστάτες». Και για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία είχαμε και ένα είδος επικύρωσης αυτών των διαρκών συμβολαίων.

Την ομιλία του Κ. Μητσοτάκη 18 μέρες πριν τις εκλογές στον Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων (ΣΕΒ), όπου έδωσε τα διαπιστευτήριά του. Τις διαβεβαιώσεις για φοροαπαλλαγές και κίνητρα που θα τονώσουν τον «δημιουργικό πατριωτισμό» αυτών των «άξιων» Ελλήνων. Άξιος κι αυτουνού ο μισθός του.

Αντίστοιχες εγγυήσεις και στο μεγάλο αφεντικό. Τις ΗΠΑ. Τις διαβεβαιώσεις στον Πάιατ, ότι όλη η φασαρία για τις Πρέσπες ήταν για εσωτερική κατανάλωση. Ότι δεν σημαίνουν καμιά πρόθεση αμφισβήτησης των επιταγών των ΗΠΑ. Όσο για την ΕΕ, η ΝΔ συνεχίζει να είναι «περήφανη» γι’ αυτή την «κορυφαία εθνική επιλογή» της οποίας υπήρξε πρωτεργάτης.

Το συνεχές της επίθεσης

Ας τα βάλουμε όμως σε μια σειρά. Όπως επανειλημμένα έχουμε αναφερθεί, τα όσα συμβαίνουν και τα όσα μέλλεται να συμβούν δεν ξεκίνησαν χθες αλλά εδώ και δεκαετίες. Αποτελούν έκφραση της επίθεσης των δυνάμεων του συστήματος ενάντια στις εργαζόμενες λαϊκές μάζες σ’ όλο τον κόσμο και βεβαίως και στη χώρα μας. Σ’ αυτή την τροχιά και με ανάλογες επιδιώξεις κινήθηκε και το ελληνικό κεφάλαιο.

Αυτές τις κατευθύνσεις υπηρέτησε και το πολιτικό του προσωπικό. Από τη ΝΔ μέχρι το ΠΑΣΟΚ. Και από το ΠΑΣΟΚ μέχρι τον ΣΥΡΙΖΑ τελευταία. Στις ίδιες ράγες θα κινηθεί και η ΝΔ και μάλιστα ως «οδοστρωτήρας» όπως «υπόσχεται»-απειλεί ο Κ. Μητσοτάκης. Όχι επειδή «μεσολάβησε» ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως θέλουν να το εμφανίσουν οι εκπρόσωποί της και τα κάθε κατηγορίας παπαγαλάκια, αλλά επειδή αυτοί ήταν πάντα οι στόχοι της δεξιάς.

Τόσο «παλιό» και τόσο επίκαιρο

Αλλά για του λόγου το ασφαλές ας μας επιτραπεί να πάμε προς τα πίσω. Στο μακρινό 1984. (Ναι, καλά διαβάσατε). Τότε που ούτε το κραχ του 2008 είχε επισυμβεί, ούτε το «χρέος» είχε σκαρφαλώσει στα γνωστά ύψη, ούτε μνημόνια είχαμε, ούτε κανένας ΣΥΡΙΖΑ είχε φανεί στον ορίζοντα.

Στο πρόγραμμα, λοιπόν, της ΝΔ του 1984 περιλαμβάνονται όλοι οι στόχοι και κατευθύνσεις του κεφαλαίου. Αυτοί που προωθήθηκαν από τα τότε μέχρι τα σήμερα και απ’ όλες τις κυβερνήσεις που μεσολάβησαν. Οι ίδιοι ακριβώς που μέλλεται να προωθηθούν ακόμη περισσότερο από τον Κ. Μητσοτάκη.

Δειγματοληπτικά και μόνο υπενθυμίζω:

Την «απελευθέρωση» (τι λέξη!) της χρηματοδότησης των επιχειρηματιών και την επαναφορά των κινήτρων.

Την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων και την μετατόπιση όλων των ροών κεφαλαίου στον ιδιωτικό τομέα.

Την μείωση των άμεσων φόρων σε βάρος των έμμεσων και την προώθηση φοροαπαλλαγών για τους καπιταλιστές.

Την άποψη ότι «χωρίς ταχύρρυθμη οικονομική ανάπτυξη η δικαιοσύνη στην κατανομή του εισοδήματος είναι κενός λόγος».

Την περικοπή των κοινωνικών δαπανών και ανάθεση της μέριμνας στην Εκκλησία και τους «σύγχρονους ευεργέτες».

Την προώθηση στις εργασιακές σχέσεις, της «αρχής της ισότιμης ελευθερίας στην προσφορά και ζήτηση εργασίας».

Την κατάργηση των νόμων που «καταστρατηγούν την ελευθερία των αγροτών». (Δηλαδή των νόμων που φρενάρανε την τάση απαλλοτρίωσης της αγροτιάς από τους κεφαλαιοκράτες).

Την ελεύθερη εξαγωγή κεφαλαίων που θα έφερνε -λέει- την εισροή εκατομμυρίων δολαρίων. Όπως ακριβώς έγινε δηλαδή από την ανάποδη, καθώς δισεκατομμύρια βγαλμένα από τον ιδρώτα του ελληνικού λαού «μετακόμισαν» σε ελβετικές τράπεζες, σε φορολογικούς παραδείσους και σε οφ-σορ εταιρείες.

Η «μεσαία» τάξη» και οι «άλλοι

Δεν λέει τίποτα καινούριο ή διαφορετικό ως προς την ουσία του, αν όχι και στην μορφή του, ο Κ. Μητσοτάκης και το πρόγραμμά του. Αλλά θα ‘θελα να σταθώ λίγο σ’ ένα ζήτημα για το οποίο σηκώθηκε στις μέρες μας αρκετός θόρυβος.

Το περίφημο ζήτημα της μεσαίας τάξης και για το οποίο ερίζουν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πολλοί άλλοι. Το πρώτο που θα μπορούσε να ειπωθεί είναι ότι βρίσκονται όλοι τους «εκτός θέματος» και καθόλου τυχαία. Πριν όμως αναφερθώ σ’ αυτό δεν μπορώ να αποφύγω τον «πειρασμό» να αναφερθώ και σ’ αυτό που προσπερνιέται. Εντάξει, λοιπόν με τα μεσοστρώματα. Μήπως όμως υπάρχει και κάτι άλλο; Μήπως «κάτω» από τα μεσοστρώματα υπάρχει κι ένας άλλο κόσμος; Οι εργάτες και γενικά οι πλατειές εργαζόμενες μάζες; Οι συνταξιούχοι των 300-400 ευρώ, οι άνεργοι, οι εξαθλιωμένοι;

Α, ναι, είναι κι αυτοί! Να δώσουμε κάτι τις και απ’ εκεί αλλά όχι «σπατάλες». Στο κάτω-κάτω αυτοί είναι «μαθημένοι», βρε αδερφέ. Μαθημένοι στους μισθούς πείνας, μαθημένοι στην ανεργία, μαθημένοι στο να τους κάνουν έξωση, να τους κόβουν το ρεύμα, μαθημένοι στα να μην μπορούν να πληρώσουν τα φάρμακά τους.

Διενέξεις «εκτός θέματος»

Αλλά ας έρθω στο ζήτημα της μεσαίας τάξης ή αλλιώς των μεσοστρωμάτων που αναμφίβολα χτυπήθηκαν και αυτά από την επίθεση του συστήματος.

Το ζήτημα δεν είναι σημερινό. Αφορά συγκεκριμένες κατευθύνσεις συνολικά του συστήματος σε διεθνή κλίμακα που υλοποιήθηκαν και στη χώρα μας απ’ όλες στις κυβερνήσεις. ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ. Όσο τουλάχιστον μας αφορά, αναφερόμαστε σε αυτές εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό που διαβλέπαμε ήταν ότι η επίθεση του κεφαλαίου ενάντια στην εργατική τάξη θα διευρυνθεί και θα περιλάβει και τα μικρομεσαία στρώματα. Η εξήγηση βρίσκεται στις μεταβολές που επέφερε η ανατροπή των παγκόσμιων συσχετισμών.

Πιο συγκεκριμένα στο ότι η εξάλειψη του «κομμουνιστικού κινδύνου» καθιστούσε πλέον περιττή για το μεγάλο κεφάλαιο τη διατήρηση μεσοστρωμάτων «εσωτερικής ισορροπίας» στην κλίμακα που υπήρχε μέχρι τα τότε. Ταυτόχρονα η ισχυροποίηση των πιο αντιδραστικών και επιθετικών δυνάμεων του συστήματος ενίσχυσε τις τάσεις συρρίκνωσης αυτών των στρωμάτων. Εδώ βρισκόμαστε. Στην πορεία διαμόρφωσης ενός κοινωνικού μοντέλου όπου το εύρος αυτών των στρωμάτων θα ρυθμίζεται με βάση τις οικονομικές και πολιτικές ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου. Από την άποψη αυτή όλος ο θόρυβος και «εκτός θέματος» είναι, όπως ήδη αναφέρθηκε, και έκδηλα υποκριτικός.

Ο «κάτω κόσμος»

Αλλά ας επιστρέψω στους «από κάτω». Ο Κ. Μητσοτάκης «διέψευσε» ότι μίλησε για 7ήμερη εργασία, αλλά μίλησε για 7ήμερη λειτουργία επιχειρήσεων. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από το δεύτερο.

Μέχρι πριν μερικά χρόνια 7ήμερη λειτουργία είχαν μόνο επιχειρήσεις ειδικού χαρακτήρα. Εργοστάσια με τριπλοβάρδιες, εστιατόρια, καφενεία, κέντρα διασκέδασης κ.λπ., κ.λπ. Εδώ και ένα διάστημα προωθήθηκε η επέκταση της λειτουργίας σειράς επιχειρήσεων τόσο ως προς τις μέρες λειτουργίας όσο και ως προς το ωράριο. Μια επέκταση που πρώτα απ’ όλα θίγει άμεσα τους εργαζόμενους, καθώς με βάση τις γνωστές συνθήκες εργασιακών σχέσεων υποχρεώνονται σε εξοντωτικά ωράρια εργασίας. Υπάρχει όμως μια ακόμη συνέπεια, αποκαλυπτική της υποκρισίας που χαρακτηρίζει το υποτιθέμενο «ενδιαφέρον» για την μεσαία τάξη. Αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός και με συγκεκριμένα πλέον αποτελέσματα, ότι αυτές οι ρυθμίσεις ευνοούν τις μεγάλες επιχειρήσεις σε βάρος των μικρομεσαίων καθώς αυτές κατά κανόνα δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις μια τέτοιας διευρυμένης λειτουργίας.

Αλλά ας περάσουμε στο άλλο ζήτημα και το οποίο συνδέεται με προοπτικές έως και εφιαλτικές. Αυτό που του «ξέφυγε» του Κ. Μητσοτάκη, ή κατ’ αυτόν «διαστρεβλώθηκε», αποτελεί ήδη συγκεκριμένη τάση του διεθνούς κεφαλαίου και κατά περιπτώσεις απτή πραγματικότητα.

Ο ηγέτης της ακροδεξιάς στην Αυστρία το δήλωσε «ευθαρσώς». «Ξεχάστε τα 5ήμερα και τα 8ωρα». Σε μια σειρά περιοχές του πλανήτη εκατομμύρια ανθρώπων αλλά και ανήλικων παιδιών δουλεύουν από ήλιο σε ήλιο, σε άθλιες συνθήκες και με αθλιότερες αμοιβές (όταν και αν πληρώνονται).

Στο «λαμπρό» Κατάρ σαν τις μύγες σκοτώνονται οι εργαζόμενοι επί 24ωρου βάσεως στα έργα για το μουντιάλ του 2022.

Στην Κίνα («πρωτοπόρος» και εδώ ο κινέζικος καπιταλισμός) προωθείται το πρόγραμμα 996. Από τις 9 π.μ. ως τις 9 μ.μ. επί 6 ημέρες την εβδομάδα. Το ότι 600.000 πεθαίνουν κάθε χρόνο από την εξάντληση αποτελεί απλώς «παράπλευρη απώλεια».

Αλλά ας έρθουμε πιο κοντά, στα δικά μας. Δεν γνωρίζει ο κ. Μητσοτάκης (και όχι μόνο ο κ. Μητσοτάκης) τις συνθήκες στις οποίες δουλεύουν οι εργαζόμενοι, βασικά στον ιδιωτικό τομέα; Τα εξοντωτικά ωράρια; Τις απλήρωτες υπερωρίες και υπερημερίες; Το ότι πολλοί δουλεύουν ανασφάλιστοι; Το ότι μένουν για μήνες απλήρωτοι; Το ότι υφίστανται καθημερινά τους εκβιασμούς, την τρομοκρατία έως και τους τραμπουκισμούς της εργοδοσίας;

Όχι μόνο τα γνωρίζει αλλά και τα «επιβραβεύει». Όταν μπροστά στον μέλλοντα πρωθυπουργό της χώρας ένας επιχειρηματίας έχει το θράσος να «απαιτεί» την απαγόρευση των ελέγχων, είναι επειδή γνωρίζει σε ποιον απευθύνεται. Στον «δικό του άνθρωπο». Σ’ αυτόν που αντί να τον αποστομώσει -όπως θα περίμεναν κάποιοι αφελείς- αρκείται να ψελλίσει πως θα ρυθμίσει σε «ορθολογική βάση τους ελέγχους. Τι σημαίνει αυτό; Εκείνο που ακριβώς καταλάβατε.

Η μετατόπιση του πολιτικού εκκρεμούς

Το σημαντικό στην όλη εξέλιξη βρίσκεται στην μετατόπιση συνολικά του πολιτικού σκηνικού προς τα δεξιά. Αυτό σημαίνει ότι η επίθεση ενάντια στον λαό όχι μόνο θα συνεχιστεί αλλά θα ενταθεί ακόμη περισσότερο. Μια κατεύθυνση που, όσο και αν προσπαθιέται, δεν μπορεί να συγκαλυφθεί. Αυτό γίνεται φανερό όχι μόνο από την «ιστορία» του πολιτικού φορέα (ΝΔ) που μέλλεται να αναλάβει την προώθησή της, αλλά και από τις θέσεις που διατυπώνει και τις διαθέσεις που εκδηλώνονται. Πέρα απ’ τα όσα ήδη αναφέρθηκαν και τα περισσότερα που θα μπορούσαν να αναφερθούν, χαρακτηριστική είναι η συνεχής πλέον αναφορά στις «νάρκες» που ισχυρίζεται ότι κληρονομεί η νέα κυβέρνηση.

Το κατά πόσο βάσιμοι είναι αυτοί οι ισχυρισμοί ή αντίθετα τα όσα αντιπαραθέτει σ’ αυτούς ο ΣΥΡΙΖΑ ελάχιστη σημασία έχουν σε σχέση με τη ουσία του πράγματος. Αυτή βρίσκεται στο ότι οι αποφάσεις έχουν ήδη παρθεί και οι κατευθύνσεις έχουν κιόλας δρομολογηθεί. Με αυτό ως δεδομένο οι τέτοιου είδους ισχυρισμοί -που «κατά παράδοση» γίνονται από κάθε νέα κυβέρνηση- στοχεύουν στη διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος για την προώθηση αυτών που ετοιμάζουν.

Το «μένος» και οι αιτίες του

Τόσο στην προεκλογική περίοδο αλλά και στο προηγούμενο διάστημα είχαμε πλήθος δηλώσεων και εκδηλώσεων παραγόντων της δεξιάς που χαρακτηρίζονταν από ιδιαίτερο μένος ενάντια στον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και γενικότερα την Αριστερά. Ένα μένος που δεν μπορεί εύκολα να εξηγηθεί με βάση το γεγονός ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ (όπως πριν απ’ αυτόν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ) κινήθηκε μέσα στα πλαίσια και πάνω στις ράγες του συστήματος.

Από τη μεριά μας θεωρούμε ότι μέσα σε όλα αυτά εκδηλώνονται δυο διαφορετικά πράγματα και το καθένα με τη δική του ιδιαίτερη σημασία. Το πρώτο αφορά αυτό που αποτελεί και το βασικό αντικείμενο της αντίθεσης τους. Στη ΝΔ και γενικότερα στον χώρο της δεξιάς δεν μπορούν να «συγχωρήσουν» στον ΣΥΡΙΖΑ ότι ερχόμενος «από το πουθενά» τους εκτόπισε από τους κυβερνητικούς θώκους. Το ότι για μεγάλο διάστημα δεν ήταν αυτοί που νέμονταν τα δημόσια κονδύλια. Το ότι δεν ήταν αυτοί που ελέγχανε το κράτος και τους μηχανισμούς του. Το ότι δεν ήταν αυτοί που διορίζανε τα «δικά τους παιδιά» αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ «τα δικά του». Όντας το βασικό κόμμα της αστικής τάξης και ο κατ’ εξοχήν εντολοδόχος των ξένων πατρώνων θεωρούσαν την κυβερνητική εξουσία κάτι σαν ιδιοκτησία τους και κάθε άλλον σαν «σφετεριστή» τού έχει τους. Εξ ου το μένος και τα αναθέματα.

Ο πραγματικός στόχος

Μόνο που στη φόρα που ‘χουνε πάρει και παρά τις -προεκλογικές- συστάσεις για αυτοσυγκράτηση αποκαλύπτουν και αυτό που αποτελεί την βαθύτερη και ουσιαστικότερη σημασία του πράγματος. Αυτή που δεν αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή που αφορά τον λαό.

Αυτός είναι που τον θέλουν «αιχμάλωτο» των διαθέσεών τους. Όταν αναφέρονται στο ότι πρέπει να κατασταλεί η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς (πού την είδαν αλήθεια!), στοχεύουν πολύ παραπέρα.

Όταν διακηρύσσουν στο ότι πρέπει να διαμορφωθεί θεσμικό πλαίσιο που να είναι απαγορευτικό για τη δυνατότητα πρόσβασης της Αριστεράς στην εξουσία, έχουν ευρύτερους σχεδιασμούς και διαθέσεις. Δεν είναι απλά ο Βορίδης και ο Άδωνης και άλλοι ακροδεξιοί αστέρες που τους «ξεφεύγουν» κάτι τέτοια, όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς. Όσο τουλάχιστον μας αφορά, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αν «ξύσουμε» την επιφάνεια και των πιο «νεωτερικών» παραγόντων της αστικής τάξης θα συναντήσουμε τον πραγματικό, τον εσώτερο πυρήνα σκέψης και «φιλοσοφίας» τους.

Τη βαθειά τους περιφρόνηση για τον λαό.

Την αντίληψη ότι η χώρα, ο πλούτος της, οι άνθρωποί της αποτελούν ιδιοκτησία τους.

Το αβυσσαλέο μίσος που εκδηλώνουν απέναντι σε οποιαδήποτε έμπρακτη αμφισβήτηση του ρόλου και της κυριαρχίας του.

Αυτό που τους οδήγησε κάποτε στο να χαρακτηρίζουν την Μακρόνησε «Νέο Παρθενώνα».

Για να ξαναγυρίσουμε λοιπόν στο αρχικό ερώτημα. Δεν υπάρχει χώρος για ερωτήματα και απορίες σε σχέση με αυτά που έρχονται.

Υπάρχει χώρος μόνο για απαντήσεις.

Στο δρόμο.

Βασίλης Σαμαράς

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η αυταπάτη του «μικρότερου κακού»

0

Στη νέα προεκλογική περίοδο που άνοιξε την επομένη των ευρωεκλογών της 26ης Μάη, συνεχίζεται από την μεριά του ΣΥΡΙΖΑ η επίκληση των κινδύνων για τον λαό από την έλευση στην κυβερνητική διαχείριση της ΝΔ και του Κ. Μητσοτάκη. Πρόκειται για ένα πολιτικό επιχείρημα-εκβιασμό, που δεν έπιασε στις ευρωεκλογές, με τα γνωστά αποτελέσματα και που σήμερα χρησιμοποιείται όχι για να ανατρέψει προβλέψεις αλλά να περιορίσει απώλειες και κυρίως να δεσμεύσει ένα ευρύ λαϊκό δυναμικό στην μόνιμη εκλογική στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ.

Από τα βασικά διαπιστευτήρια που έδωσαν το «πράσινο φώς» εκ μέρους των δυνάμεων του συστήματος μέσα και έξω από την χώρα, στον ΣΥΡΙΖΑ σαν κυβερνητικό διαχειριστή, αποτέλεσε η αποδεδειγμένη ήδη από το 2012 ικανότητά του να περιορίζει τις λαϊκές κινητοποιήσεις και να επιβάλει τη λογική της ανάθεσης. Χωρίς να διαθέτει σοβαρή συνδικαλιστική συγκρότηση στους εργαζόμενους και χωρίς να έχει ιδιαίτερα μεγάλες οργανωμένες δυνάμεις μέσα στο λαό, κατάφερε να περάσει τη λογική της «κυβερνώσας αριστεράς» που θα αναλάβει να λύσει τα προβλήματα του λαού και να απαντήσει στην επίθεση που κατέστρεφε τη ζωή του. Η σχετική ευκολία με την οποία κατάφερε ένα κόμμα του 3-4 % να εκτοξευθεί στην αξιωματική αντιπολίτευση και στη συνέχεια στην κυβερνητική διαχείριση, σκορπώντας αυταπάτες για «εύκολες» και «άμεσες» λύσεις στα λαϊκά προβλήματα, δεν ήταν μόνο δική του επιτυχία. Ενισχύθηκε από λαθεμένες αντιλήψεις και πολιτικές κατευθύνσεις που επικρατούν σε δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά και το κομμουνιστικό κίνημα, είτε αυτές αφορούν την «παράκαμψη» της ταξικής πάλης με τους όρους και τις προϋποθέσεις που διεξάγεται (ΚΚΕ) είτε με κοινοβουλευτικές και «μεταβατικές» αυταπάτες (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Ουσιαστικά αυτές οι δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης και της αναρχίας, με την πολιτική τους κατεύθυνση «άνοιγαν» δρόμο στον ΣΥΡΙΖΑ και αφόπλιζαν πολιτικά και ιδεολογικά το εργατικό-λαϊκό κίνημα απέναντι στις «ευκολίες» των αυταπατών του. Αξιοποιώντας την οργή και την αγανάκτηση του λαϊκού κόσμου απέναντι στο αστικό πολιτικό σύστημα και τους βασικούς, μέχρι τότε, πυλώνες του (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) που με την βάρβαρη πολιτική των μνημονίων κατέστρεφαν την ζωή του και χωρίς να έχει απέναντί του έναν ισχυρό πολιτικό αντίπαλο από την μεριά των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων, η «πρώτη φορά αριστερά» στην διακυβέρνηση έγινε πραγματικότητα.

Η πραγματικότητα αυτή, όμως, εξελίχθηκε σε εφιάλτη για τα εργατικά-λαϊκά στρώματα, καθώς οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ τόσο προς τη ντόπια άρχουσα τάξη όσο και προς τους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους των ΗΠΑ και ΕΕ ήταν τόσο ισχυρές που όχι μόνο δεν άφησαν κανένα περιθώριο να εφαρμοστεί το περιβόητο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» αλλά μετά την αποτυχία της διαπραγμάτευσης της πρώτης περιόδου, ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε ένα τρίτο και το ίδιο σκληρό με τα προηγούμενα, μνημόνιο. Και μάλιστα μετά από ένα κάλπικο και αποπροσανατολιστικό δημοψήφισμα, όπου κάλεσε τον λαό να ψηφίσει «ΟΧΙ» για να πάει την επόμενη με όλες τις αστικές πολιτικές δυνάμεις να συνάψει νέο «πρόγραμμα». Πήρε, φυσικά, τα συγχαρητήρια του Ομπάμα «good job, Alexis» αλλά και της Μέρκελ και όλων των εκπροσώπων των ιμπεριαλιστών, με τους οποίους υποτίθεται θα συγκρούονταν. Η εξέλιξη αυτή όχι μόνο σκόρπισε απογοήτευση στο λαό αλλά αποτέλεσε και «ξέπλυμα» της προηγούμενης αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ενισχύοντας με αυτό τον τρόπο την ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση στις εξελίξεις. Η «δεύτερη ευκαιρία» του Σεπτεμβρίου 2015 με το πρόγραμμα των δήθεν «ισοδυνάμων» μέτρων που τάχα θα ανακούφιζαν τις λαϊκές τάξεις αποδείχθηκε ένα πρόγραμμα επιδομάτων μέσα στα όρια της ιμπεριαλιστικής επιτροπείας και μέρος από το υπερ-πλεόνασμα των φορολογικών βαρών. Την ίδια περίοδο συστήνεται το «υπερταμείο», στο οποίο υποθηκεύεται όλη η περιουσία της χώρας για 99 χρόνια ως εγγύηση για την αποπληρωμή των δανειστών-ληστών, ενώ ταυτόχρονα η περιοριστική πολιτική των υποχρεωτικών πλεονασμάτων 3,5% και 2,2% μέχρι το 2060 διαμορφώνουν το ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εξελίσσεται η επίθεση στα δικαιώματα, τις κατακτήσεις και τη ζωή των εργαζομένων, βαθαίνοντας τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί το λαό, ενόψει των εκλογών της 7ης Ιούλη, να «αποφασίσει για τη ζωή του» και να του δώσει μία νέα κυβερνητική θητεία, καθώς τώρα που «βγήκαμε από τα μνημόνια» υπάρχει η δυνατότητα για αυξήσεις στους μισθούς, φοροελαφρύνσεις και ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. Τόσο όμως ο Α. Τσίπρας όσο και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι το κυβερνητικό τους πρόγραμμα είναι «πλήρως κοστολογημένο» και ενταγμένο στα πλαίσια της μεταμνημονιακής «ενισχυμένης επιτροπείας» από τους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους. Αποκαλύπτεται με αυτό τον τρόπο ότι η ένταξη αυτού του κόμματος στις δυνάμεις της επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους και τον λαό δεν αποτέλεσε μια «προσωρινή» και «αναγκαστική» κατάσταση αλλά μία συνειδητή πολιτική επιλογή ενός φορέα που από «ριζοσπαστική αριστερά» εξελίχτηκε ταχύτατα σε βασικό πολιτικό πυλώνα του συστήματος της εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Ακόμα περισσότερο, η «ανάπτυξη» που τάζει και ο ΣΥΡΙΖΑ από τη δική του μεριά αφορά κυρίως το ξένο και ντόπιο μονοπωλιακό κεφάλαιο, τόσο με γενναίες φοροαπαλλαγές, όπως η μείωση του φόρου μερισμάτων από 15% σε 10 % και η σταδιακή μείωση της φορολογίας εισοδήματος των κερδών, όσο και με την επιδότηση των εργοδοτικών εισφορών για τη μείωση του εργατικού κόστους. Ταυτόχρονα, δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να προχωρήσει σε ακόμα μεγαλύτερο ξεπούλημα των υποδομών και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας στους ιμπεριαλιστές, ενώ η τελευταία του «επιτυχία» είναι η υπογραφή σύμβασης με την ExxonMobil για έρευνα και εκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου βρεθούν νότια και δυτικά της Κρήτης.

Η επίθεση, όμως, δεν σταματά στο οικονομικό-ταξικό πλαίσιο. Επεκτείνεται με την ένταση των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, ιδιαίτερα από ΗΠΑ-ΝΑΤΟ, μετατρέποντας την χώρα σε μία πλατφόρμα πολεμικών εξορμήσεων ενάντια σε γειτονικούς λαούς και χώρες. Αυτή η εξέλιξη, πέρα από τους άμεσους κινδύνους που εγκυμονεί για το λαό, διαμορφώνει και ένα αντιδραστικό πολιτικό κλίμα, όπου η ιμπεριαλιστική εξάρτηση μετατρέπεται σε «αρετή» και «διαβατήριο» για την ενίσχυση της ντόπιας άρχουσας τάξης στον ανταγωνισμό της με την τούρκικη αστική τάξη στο Αιγαίο και την Κύπρο.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής των «δύο μνημονίων» (οικονομικό-γεωστρατηγικό) και του στόχου ο λαός να μείνει στο περιθώριο, εντάθηκε και κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ η καταστολή εργατικών-λαϊκών αγώνων, η φασιστικοποίηση, ο εθνικισμός και η μισαλλοδοξία, αποκαλύπτοντας ότι η κυβερνητική πολιτική είναι αυτή που ανοίγει τον δρόμο στις αντιδραστικές εξελίξεις.

Το σημερινό πολιτικό τοπίο της δεξιάς μετατόπισης και της ενίσχυσης της ΝΔ είναι «έργο ΣΥΡΙΖΑ» και πάει πολύ η ηγεσία του να ζητάει από τον λαό να εμποδίσει την επιστροφή της, όταν είναι αυτή που έχει στρώσει με την πολιτική της το δόμο της επανόδου. Εκβιάζει και απειλεί ο Α. Τσίπρας τον κόσμο της Αριστεράς που είτε επέλεξε την πολιτική στάση της αποχής από τις ευρωεκλογές είτε ψήφισε άλλα αριστερά κόμματα να εγκαταλείψει αυτή τη στάση και να «επανακάμψει» στην εκλογική στήριξή του, καθώς η πολιτική Μητσοτάκη «στάζει αίμα».

Μοναδικός φραγμός στη δεξιά πολιτική κάθε κυβερνητικού διαχειριστή δεν είναι άλλος από τη συγκρότηση της Οργάνωσης και της Αντίστασης του εργαζόμενου λαού απέναντι στους ντόπιους και ξένους δυνάστες του, για να βαδίσει ο λαός τον δικό του δρόμο στην προοπτική της Ανεξαρτησίας και του Σοσιαλισμού. Αυτή την πολιτική κατεύθυνση υπηρετεί το ΚΚΕ(μ-λ) και η συμμετοχή του στις εκλογές της 7ης Ιούλη έχει σαν στόχο να την αναδείξει και να την προωθήσει μέσα στο λαό και στους αγωνιστές της αριστεράς. Και είναι αυτή η πολιτική κατεύθυνση που αναγνωρίζει τον εργαζόμενο λαό σαν τον πραγματικό πρωταγωνιστή της πάλης, με στόχο να γίνει κυρίαρχος στον τόπο και στον κόπο του και όχι να χρησιμοποιείται σαν «όχημα» για την κυβερνητική διαχείριση, σαν χειροκροτητής και ψηφοφόρος κομμάτων που υπηρετούν ντόπιους και ξένους αφεντάδες.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νέα Δημοκρατία: σταθερά αντιλαϊκά και σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις ΗΠΑ

0

ΝΔ: Πυξίδα σταθερά αντιλαϊκά, χωρίς πολλές περικοκλάδες

Η επιχείρηση του ΣΥΡΙΖΑ να πολώσει το προεκλογικό κλίμα σε μια γενική αντι-δεξια και αντι-ΝΔ κατεύθυνση είναι εμφανής τις τελευταίες μέρες. Θα έλεγε κανείς πως τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πιστέψει τα ψέματά τους και όπου σταθούν και όπου βρεθούν κάνουν λόγο για τα «δικαιώματα» που χάρισαν και τον κίνδυνο να παρθούν όλα πίσω, αν βγει κυβέρνηση η ΝΔ του Κ. Μητσοτάκη. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα πάσης φύσεως επιδόματα τα οποία έχει δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ και έχει πάρει, βέβαια, πίσω με χίλιους δυο τρόπους (φορολογία, λιτότητα κ.λπ.) και τώρα διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ότι θα καταργήσει η ΝΔ.

Η αλήθεια είναι ότι η ΝΔ απλά προσπαθεί να είναι πιο ειλικρινής από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Μητσοτάκης, έστω και προεκλογικά, δίνει τα διαπιστευτήριά του στο ξένο κεφάλαιο, τους φωνάζει με χίλιους δυο τρόπους ότι είναι εδώ και ειδικά μετα το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών χρησιμοποιεί με κάθε τρόπο τη φθορά που έχει υποστεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Η δεξιά πολιτική δεν θα επανέλθει, θα συνεχίσει απλά με άλλα επιχειρήματα και άλλα ιδεολογικά προκαλύμματα να αφαιμάζει τον πλούτο του λαού και το μεροκάματο της εργατικής τάξης. Όλα και όλα, σε αυτά ο Κυριάκος είναι ξεκάθαρος. Βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ, που καταλαβαίνει και βλέπει ότι η ίδια πολιτική που εφάρμοζε, στον πυρήνα της θα συνεχίσει να εφαρμόζεται αναλλοίωτη, χρειάζεται και ένα ιδεολογικό – πολιτικό προκάλυμμα για να διαχωριστεί. Έτσι λοιπόν, επανέρχεται στα παλιά καλά συστατικά της επιτυχίας του. Κενό και ψεύτικο μένος ενάντια στους δανειστές και τους θεσμούς και δήθεν διαχωρισμός από τις δυσφημισμένες πολιτικές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Η καταγεγραμμένη δεξιά στροφή του εκλογικού σώματος στις ευρωεκλογές είναι προπομπός για να αναιρεθεί το κατά ΣΥΡΙΖΑ «φιλολαϊκό» πρόγραμμα που εφαρμόζεται καιρό τώρα και οι ακραίοι κύκλοι σε Ελλάδα και ΕΕ θέλουν …αίμα. Και κάπου εδώ, το παραμύθι τελειώνει, όταν αναλογίζεται κάποιος ότι ο Μητσοτάκης και η ΝΔ δεν χρειάζονται τους «ακραίους των Βρυξελλών» για να ξεζουμίσουν τον λαό και την εργατική τάξη της Ελλάδας, απλά θα συνεχίσουν στην ίδια αντιλαϊκή ρότα που ακολουθούσε η κυβέρνηση του Α. Τσίπρα μαζί με το εθνικιστικό συμπλήρωμα των ΑΝΕΛ (μην ξεχνιόμαστε, και αυτοί ακραίοι ήταν).

Η εφταήμερη εργασία που επανέλαβε ο Μητσοτάκης στην Κω, που, όπως ο ίδιος είπε, πρέπει: «Να σαρώσουμε ως οδοστρωτήρες τα εμπόδια που κρατούν δέσμια την επιχειρηματικότητα» έχει ένα και μόνο σκοπό: να ισοπεδώσει παραπέρα τα δικαιώματα των εργαζομένων και να συνεχίσει αυτό που εφάρμοσε και η Αχτσιόγλου σε εργαζόμενους στον Παπαστράτο όταν υπέγραφε σύμβαση με 7 ημέρες εργασία. Άλλωστε, ένα είναι σίγουρο για το Κ. Μητσοτάκη, ότι άμα συμφωνήσει ο εργαζόμενος με τον εργοδότη, είναι μια «ιερή» συμφωνία, καθώς, όπως λέει και ο ίδιος: «Δεν πρέπει να μπλέξουμε στα χωράφια των εργαζόμενων και των επιχειρηματιών οι οποίοι έχουν συμφωνήσει τι είναι καλό για τους ίδιους». Τόσο απλά, τόσο ουδέτερα, τόσο αταξικά. Έτσι και αλλιώς, για τους νεοφιλελεύθερους, οι εργαζόμενοι εισέρχονται στην αγορά εργασίας επί ίσοις όροις με τα αφεντικά τους και συζητάνε και διαπραγματεύονται χωρίς καμία πίεση και κανέναν εκβιασμό. Από κοντά, βέβαια, έρχεται και η εργοδοσία του νησιού της Κω, που «πνίγεται» από την επιθεώρηση εργασίας (μάλλον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόλαβε να μεταμορφώσει σε γλάστρα το φιλοεργοδοτικό ΣΕΠΕ) και ζητάει και αυτή να μην διασαλευτεί αυτή η «ιερή» σχέση εργοδότη - εργαζόμενου. Κρίμα, όμως, που για τους εργαζόμενους αυτό λέγεται εκμετάλλευση και καθόλου δίκαιη δεν είναι. Είναι άδικη, βαθιά προκλητική και εκμεταλλευτική και αυτή τη σχέση έχει δεσμευτεί να υπηρετήσει η ΝΔ, χωρίς μπαμπούλες και ακραίους κύκλους από την Κομισιόν και το ΔΝΤ (όχι ότι δεν υπάρχουν τέτοιοι, απλά έχουμε την αίσθηση ότι δεν είναι κύκλοι, άλλα η πλειοψηφία) χωρίς φόβο και πάθος. Απλά δεξιά και αντιλαϊκά, όπως ξέρουν και κάνουν τόσα χρόνια τώρα. Θα συνεχίσουν να είναι οδοστρωτήρες των δικαιωμάτων του λαού και των εργαζομένων.

Το θέμα, όμως, είναι ποιον εξυπηρετεί να πιστεύουν οι λαοί και ο λαός μας, ότι υπάρχουν κύκλοι τραπεζικοί και κεφαλαιοκρατικοί οι οποίοι πιέζουν σε αντιλαϊκές κατευθύνσεις. Όλες οι εκφάνσεις του κεφαλαίου τέτοιες είναι και δεν είναι κάποιοι λίγοι οι οποίοι είναι εξαίρεση στους θεσμούς, την ΕΕ ή και το ΔΝΤ. Αυτή η φιλολογία βολεύει τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες ρεφορμιστικές δυνάμεις για να σπέρνουν αυταπάτες για την Ευρώπη των λαών και τις δυνατότητες να αλλάξει το σύστημα από τα μέσα. Προφανώς και όλες οι πολιτικές τάσεις μέσα στην ΕΕ δεν είναι ούτε αμιγώς ίδιες ούτε και ταυτόσημα συμφέροντα εκφράζουν, αλλά έχουν μια σταθερή πορεία στην πυξίδα τους: δεξιά και αντιλαϊκά, για να εξαφανίσουν τα δικαιώματα του λαού και των εργαζομένων.

ΗΠΑ προς Μητσοτάκη: ευθυγραμμίσου πλήρως!

«Οι πρεσβείες των δυτικών χωρών και πρώτιστα των Ηνωμένων Πολιτειών, που παρακολουθούν στενά τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις, έχουν πλέον αντιληφθεί ότι επέρχεται πολιτική αλλαγή στη χώρα και έχουν συνειδητοποιήσει ότι άλλος θα είναι ο επόμενος συνομιλητής τους. Και αναφέρονται, βεβαίως, στον Κυριάκο Μητσοτάκη.». Με αυτόν τον πρόλογο μας πληροφορεί η εφημερίδα «Παραπολιτικά» στις 13/4/2019 για την αλλαγή της σκυτάλης στο κυβερνητικό επίπεδο. Προφανώς, για τις ΗΠΑ το «παρακολουθούν στενά τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις» δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Θα λέγαμε πιο εύστοχα ότι ελέγχουν, καθορίζουν, παρεμβαίνουν και δημιουργούν τις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα, άλλοτε με «διπλωματικό» και άλλοτε με ωμό τρόπο. Πάντα, όμως, αξιοποιούν το στημένο επί δεκαετίες πολυπλόκαμο δίκτυο πρακτόρων και μηχανισμών, που έχει αναπτυχθεί πολυεπίπεδα στον κρατικό μηχανισμό, στα κόμματα, στους ντόπιους κεφαλαιοκράτες κ.τ.λ. Από δίπλα, μαζί και παράλληλα, αξιοποιούν τη στρατιωτική τους ισχύ, που μεταξύ άλλων, εκφράζεται από τις αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις που έχουν σπείρει στη χώρα μας, ενώ η αμερικανική πρεσβεία αποτελεί το καθοδηγητικό κέντρο.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η εξάρτηση της χώρας από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό βάθυνε τα χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο Α. Τσίπρας και το επιτελείο του έδωσαν την πολιτική κάλυψη για την αναβάθμιση της παρουσίας του αμερικάνικου παράγοντα σε όλα τα επίπεδα· πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό. Για την «καλή»-βρώμικη δουλειά του, ανταμείφθηκε από τα αφεντικά του με τη στήριξη που του προσέφεραν τα προηγούμενα χρόνια, ακριβώς για να βγάλει τη δουλειά.

Ο εν δυνάμει νέος κυβερνητικός διαχειριστής υπόσχεται ότι θα υπηρετήσει με καλύτερο και πιο αποτελεσματικό τρόπο τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας αστικής τάξης. Ωστόσο, η ΝΔ, γνήσιος εκφραστής του «Ανήκομεν εις την Δύσιν» και παραδοσιακό κόμμα της αστικής τάξης, ως αξιωματική αντιπολίτευση διατήρησε μεν τα χαρακτηριστικά του αστικού πυλώνα, δεν μπορούσε, όμως, εκ των πραγμάτων να διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην υλοποίηση του ιμπεριαλιστικού σχεδιασμού και των αποφάσεων του, να βρίσκεται σε στενή και άμεση σχέση με τα κέντρα των αποφάσεων. «Επιστροφή στη κανονικότητα» για τη ΝΔ είναι να ξαναπάρει το ρόλο του άμεσου διαμεσολαβητή και του εκτελεστικού οργάνου για την προώθηση-υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών και κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων.

Παρόλα αυτά, η ΝΔ και ο Κ. Μητσοτάκης δεν χρειάζονται τα χρονοβόρα ιδιαίτερα μαθήματα που έγιναν στο ΣΥΡΙΖΑ από τους ιμπεριαλιστές. Η αλφαβήτα και η προπαίδεια είναι γνωστά. Το ζήτημα είναι να αφομοιωθεί η νέα εξεταστέα ύλη. Και αυτή είναι η ύλη που διαχειρίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, μετατρέποντας τη χώρα σε μια απέραντη αμερικανοΝΑΤΟϊκή βάση, υπηρετώντας με ζήλο, αυταπάρνηση και στο ακέραιο τους αμερικάνικους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς και τις ευρωενωσιακές επιταγές. Είναι αναγκαίο να αφομοιώσει τα νέα δεδομένα και να ευθυγραμμιστεί πλήρως με τις νέες ανάγκες και τις απαιτήσεις των Αμερικάνων.

Η ΝΔ έχει να διαχειριστεί τη γεωστρατηγική θέση της χώρας σε ένα πλαίσιο όξυνσης του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού ΗΠΑ-ΕΕ και Ρωσίας. Έχει να διαχειριστεί τη διπλή εξάρτηση από ΗΠΑ και ΕΕ, τα δεδομένα που έχει διαμορφώσει αυτός ο ανταγωνισμός, αλλά και τον ανταγωνισμό των δυτικών ιμπεριαλιστών με την Κίνα και τις αναπροσαρμογές που απαιτούνται.

Αυτά τα ζητήματα έχουν βάλει οι ΗΠΑ στην ημερήσια διάταξη στις συναντήσεις, που πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα, με τα στελέχη της ΝΔ. Η αλλαγή θέσης της ΝΔ για τη ΝΑΤΟϊκή Συμφωνία των Πρεσπών, μετά από τις εθνικιστικές και ακροδεξιές κραυγές της, είναι ένα δείγμα υποτέλειας στα μεγάλα αφεντικά.

Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι στις 18/4/2019 πραγματοποιήθηκε συνάντηση στην αμερικανική πρεσβεία μεταξύ του Τζ. Πάιατ και στελεχών της ΝΔ. Το παρών έδωσαν οι αντιπρόεδροι της ΝΔ Κωστής Χατζηδάκης και Άδωνις Γεωργιάδης, καθώς και οι Τομεάρχες Εξωτερικών Γιώργος Κουμουτσάκος, Πολιτισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, Υγείας Βασίλης Οικονόμου και Ενέργειας Κώστας Σκρέκας.

Στις 6/6/2019, με αφορμή το αποτέλεσμα των εκλογών, πραγματοποιήθηκε συνάντηση μεταξύ Πάιατ και Μητσοτάκη. Ο Αμερικάνος πρέσβης τον συνεχάρη για τη νίκη του, ενώ συζητήθηκαν βασικά ζητήματα των διμερών σχέσεων καθώς και οι περιφερειακές εξελίξεις. Ο λαλίστατος Τζ. Πάιατ δεν ξέχασε, επίσης, να συγχαρεί, μέσω τουίτερ αυτή τη φορά και τον Κ. Μπακογιάννη για τη νίκη του στο δήμο της Αθήνας, τονίζοντας ότι «Προσβλέπω στη συνέχιση της ισχυρής συνεργασίας της Πρεσβείας με την πόλη των Αθηνών, για να βοηθήσουμε αυτή την παγκόσμια πρωτεύουσα να παράγει έργο στους πολίτες της για το δώρο της δημοκρατίας που έχει δώσει στον κόσμο». Συγκινητικό!

Άξιο αναφοράς είναι και το γεγονός ότι η βουλευτής της ΝΔ Νίκη Κεραμέως ήταν το μόνο πολιτικό πρόσωπο από την Ελλάδα, μεταξύ των τριών συμμετεχόντων, που ήταν επίσημη προσκεκλημένη στην 67^η ετήσια συνάντηση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που πραγματοποιήθηκε στις 31/5/2019 στο Μοντρέ της Ελβετίας.

Ο «Μακεδονομάχος» Άδωνις δήλωσε σε συνέντευξη στον ΑΛΦΑ στις 9/6/2019 σχετικά με τη Συμφωνία των Πρεσπών: «Όποιος λέει ότι η Ελλάδα μπορεί να καταργήσει τη Συμφωνία των Πρεσπών μονομερώς, είναι απλώς ψεύτης, είναι ένας Τσίπρας… Οι Διεθνείς Συμφωνίες δεν καταργούνται από το ένα συμβαλλόμενο μέρος. Στη δε Συμφωνία των Πρεσπών υπάρχει συγκεκριμένο άρθρο που λέει ότι είναι αμετάκλητη. Άρα, αν έρθει στο μέλλον μια ελληνική κυβέρνηση και πει εγώ καταργώ τη Συμφωνία, αυτόματα τα Σκόπια θα γίνουν Δημοκρατία της Μακεδονίας… Φαντάζομαι ότι κανένας δεν θέλει να κάνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα μας και δη στη Μακεδονία μας.».

Όπως «προφητικά» είχε προβλέψει ο Αμερικάνος πρέσβης στις 28/1/2019: «Με ενθάρρυναν τα σχόλια του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κ. Μητσοτάκη, ο οποίος έδωσε έμφαση στις σχέσεις της χώρας με τις ΗΠΑ. Η δική του πολιτική είναι ότι μπορεί να διαφωνεί με τη συμφωνία, αλλά θα προχωρήσει μπροστά». Δηλαδή θα την καταπιεί αμάσητη. Αλλιώς, υπάρχει και η απειλή του θερμού επεισοδίου, που ασκεί πιέσεις τόσο σε Ελλάδα όσο και σε Τουρκία.

 Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ: «ΝΑΙ» σε όλα τα Μνημόνια και στο νέο γύρο επίθεσης

0

Το ΠΑΣΟΚ μπορεί να μην «είναι εδώ, ενωμένο δυνατό», όπως έλεγε το παλιό σύνθημά του, όμως επιδιώκει να παραμείνει στο επίκεντρο του αστικού πολιτικού σκηνικού, διαδραματίζοντας ρόλο κυβερνητικού συμπληρώματος. Το κόμμα που αποτέλεσε τον έναν από τους δυο βασικούς πυλώνες αστικής διαχείρισης για δεκαετίες, που κυβέρνησε τα περισσότερα χρόνια της μεταπολίτευσης, ήρθε αντιμέτωπο με τα μανιασμένα κύματα οργής και αγανάκτησης του λαού. Εκατομμύρια ψηφοφόρων αποστοιχίθηκαν από αυτό το αστικό κόμμα, του οποίου τα ποσοστά κατρακύλησαν στις εκλογές του Γενάρη του 2015 στο 4,68% και περίπου 290.000 ψήφους, εισπράττοντας τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την καταδίκη τους. Ακόμη και ο πρώην πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, που από το Καστελόριζο προανήγγειλε το πρώτο μνημόνιο, με το κόμμα ΚΙΔΗΣΟ, στις ίδιες εκλογές πήρε μόλις 2,47% και περίπου 150.000 ψήφους, μένοντας εκτός Βουλής.

Η αγωνιώδης προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να διασωθεί εκφράστηκε με διάφορες μεταμφιέσεις, όπως ήταν η Ελιά, η Δημοκρατική Συμπαράταξη, με τη συμμετοχή του Γ. Παπανδρέου και της ΔΗΜΑΡ και αργότερα η δημιουργία του ΚΙΝΑΛ. Ωστόσο, μετά την αποχώρηση του Ποταμιού από το ΚΙΝΑΛ, έμεινε η Φώφη και ο Γιωργάκης, δηλαδή τα απομεινάρια του ΠΑΣΟΚ, με άλλο όνομα.

Όμως, όπως η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, με την αντιλαϊκή πολιτική της, έστρωσε και άνοιξε το δρόμο στη ΝΔ, με τον ίδιο τρόπο έδωσε χρόνο και χώρο στο ΚΙΝΑΛ, ώστε σήμερα να προβάλλει ως ένα από τα βασικά κόμματα του αστικού πολιτικού σκηνικού. Μάλιστα, αρκετές φορές, στη διεκδίκηση του λεγομένου μεσαίου κεντροαριστερού χώρου, προβάλλει ως ο προοδευτικός πόλος, ασκώντας κριτική στην κυβερνητική συμμαχία του ΣΥΡΙΖΑ με το ακροδεξιό μόρφωμα των ΑΝΕΛ. Όλα αυτά, βέβαια, ενώ το 2011 το ΠΑΣΟΚ έχει συγκυβερνήσει με τη ΝΔ του Α. Σαμαρά και το ΛΑΟΣ των Καρατζαφέρη, Βορίδη και Άδωνι.

Αν και φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει μετά τις επερχόμενες εκλογές ο ένας από τους δυο βασικούς πυλώνες της αστικής διαχείρισης, τα συνολικά αποτελέσματα των εκλογών θα αποτελέσουν πυροδότη νέων πολίτικων εξελίξεων, αναταράξεων και ανακατατάξεων στο αστικό πολιτικό σκηνικό.

Αυτό που πρέπει να έχει ξεκάθαρο ο λαός, οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι αγρότες, οι συνταξιούχοι είναι ότι αυτές οι διεργασίες είναι σε αντιλαϊκή-αντεργατική κατεύθυνση, είναι εναντίον τους. Το άγχος του ΚΙΝΑΛ για τις επερχόμενες εκλογές είναι να σημειώσει ένα ποσοστό που θα του εξασφαλίζει το πλασάρισμα του στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό με καλύτερους όρους, που θα το ξαναβάζει στην κυβερνητική διαχείριση. Ταυτόχρονα, επιδιώκει ένα ποσοστό, που θα του επιτρέπει να ξαναπάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων στην ανασύσταση του σοσιαλδημοκρατικού χώρου.

Το άγχος του ΚΙΝΑΛ είναι να εξυπηρετήσει από καλύτερες θέσεις το νέο γύρο επίθεσης που θέλει να εξαπολύσει το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο στα λαϊκά-εργατικά δικαιώματα. Να εξυπηρετήσει τους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και τους σχεδιασμούς τους. Αυτή την πρεμούρα επιβεβαιώνουν οι δηλώσεις της Φ. Γεννηματά που καλεί «σε στροφή και επιστροφή των πολιτών στο ΚΙΝΑΛ» γιατί «ήρθε η ώρα για την επιστροφή της πολιτικής στη λογική.». Ταυτόχρονα, στέλνει το μήνυμα στα μεγάλα αφεντικά ότι μπορούν να την εμπιστευτούν καθώς το ΚΙΝΑΛ είναι «δύναμη σταθερότητας και ως υπεύθυνη αντιπολίτευση δεν θα αφήσουμε τη χώρα να μπει σε περιπέτειες».

Προφανώς, αυτό διαβεβαιώνει και το πρόγραμμα του ΚΙΝΑΛ, που δεν είναι τίποτε άλλο από παροχές και προνόμια στο κεφάλαιο προκειμένου να επιτευχθούν «Μεγάλες εμβληματικές ξένες επενδύσεις, αλλά και πολλές επενδύσεις από ελληνικές επιχειρήσεις…» διανθισμένο με μπόλικη «αναστήλωση του κοινωνικού κράτους και αύξηση της απασχόλησης με σταθερές θέσεις εργασίας». Λες και ο λαός έχει μνήμη χρυσόψαρου για να ξεχάσει ότι μέσα σε εννέα χρόνια το ΠΑΣΟΚ με τις όποιες παραλλαγές του έχει ψηφίσει όλα τα Μνημόνια και τα Μεσοπρόθεσμα Προγράμματα• το πρώτο αποκλειστικά δικό του, το δεύτερο της κυβέρνησης Παπαδήμου (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ) αλλά και τον αντιλαϊκό Αρμαγεδδών μέτρων της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου καθώς και το μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΔΩ Η ΚΑΛΗ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ!

0

Η πρώτη και η δεύτερη θέση είναι σίγουρες. Θα υπάρχει χώρος για ρυθμιστές; Σε αυτό το σημείο αρχίζουν τα στοιχήματα.

Μην ανησυχείτε! Θα κυβερνηθούμε! Κυβέρνηση θα ’χουμε. Αντιπολίτευση θα ’χουμε;
Τυπικά ναι, ουσιαστικά υπάρχει θέμα, λέει η αριστερά.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ που θα είναι δεύτερος είτε δεν θα μπορεί να κάνει αντιπολίτευση αφού θα είναι σαν συμπολίτευση είτε θα κάνει λειψή είτε θα είναι τόσο έντονη που θα «ηγεμονεύσει στο χώρο της αντιπολίτευσης σταθεροποιώντας έτσι το αστικό πολιτικό σύστημα»!

Με την αγωνίας της αναζήτησης ρόλου στον κοινό χώρο που «ψαρεύει» ο ΣΥΡΙΖΑ, κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς καλούν τον λαό να διαλέξει αντιπολίτευση και να σκεφτεί καλά πού θα ρίξει την ψήφο του.

Αντιγράφουμε ό,τι γράφουν: Για αντιπολίτευση μοναδική, αριστερή, πιο έντονη, λαϊκή, μαχητική, ισχυρή, δυναμική, που μπορεί να βάλει στη θέση της κάθε αντιλαϊκή κυβέρνηση. Η μόνη αντιπολίτευση μέσα στη Βουλή. Η μόνη που μπορεί να ασκήσει δυναμική πολιτική και κοινωνική αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση που θα τρέμουν τα κατεστημένα, θα ταρακουνάει τα λιμνάζοντα νερά και θα επιτυγχάνει αποτελέσματα. Που θα καταθέτει επερωτήσεις, που θα προτείνει νόμους για να… ξεμπροστιάζονται αυτοί που δεν τους ψηφίζουν. Αντιπολίτευση-Ρήξη-Ανατροπή!

Με επιχειρήματα που μπορούν να συνοψιστούν στο «εδώ η καλή αντιπολίτευση» πλασάρει τον εαυτό της το είδος της αριστεράς που λειτουργεί εντός συστήματος και προτείνει στον λαό το σύστημα. Όσο για τους αγώνες, από τις 8 Ιούλη θα είναι στους δρόμους όπως πάντα, ισχυρίζεται. Έτσι νίκησε ο λαός και δε γίναμε Ιρλανδία!

Μετά από αυτά, είναι δυνατό να μη σηκωθεί ο κόσμος από τον καναπέ του για να καθίσει σε αναμμένα κάρβουνα;

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μετά τις εκλογές τι;

0

Μέσα στην αρνητική αύρα των ευρωεκλογών σχεδόν για το σύνολο των σχημάτων της αριστεράς που διεκδικούν την ψήφο του λαού -που βέβαια είναι δημιούργημα κατεστημένων αντιλήψεων, συμπεριφορών, πρακτικών και συνθηματολογίας, κυρίαρχων στην ποικιλώνυμη αριστερά χρόνια τώρα- ίσως … και να αχνοφέγγει μία ελπίδα. Δεν ομολογείται ανοιχτά αλλά υπονοείται ως προβληματισμός σπουδαίος: Μία αυτοδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ με Μητσοτάκη πρωθυπουργό μήπως αναζωπυρώσει τελικά το κίνημα; Ένα «σφάξε αγαμ’ να αγιάσω» δηλαδή από την ανάποδη σε σχέση με αυτό που εκφράζει η παροιμία…

Από μία άποψη έναν τέτοιον προβληματισμό δεν μπορείς και να τον χαρακτηρίσεις αβάσιμο τελείως. Τω όντι, επιτυχία μεγάλη του Σύριζα είναι η σιγή ασυρμάτου που κατάφερε να επιβάλλει για το κίνημα όλα αυτά τα χρόνια που κυβερνάει. Ζήτημα στο οποίο η ΝΔ και ειδικά αυτή του Μητσοτάκη φανερά υστερεί. Οι «άλλοι» παρόλα τα ρετούς δεν κρατιούνται και δείχνουν τα δόντια τους που με επιμέλεια το μητσοτακικό επιτελείο προσπαθεί να κρύψει πίσω από αυτό το (στην καλύτερη περίπτωση άχαρο) χαμόγελο του αρχηγού τους. Επίσης είναι καιρός που δεν έχει μιλήσει ο «δρόμος». Επιπλέον είναι σίγουρο πως με την αντιδραστική φόρα των εξελίξεων (όχι μόνο των ελλαδικών) τα αντιλαϊκά μέτρα θα προσπαθήσουν να τα προχωρήσουν ένα βήμα παραπέρα. Πρόκειται για το πεδίο που θα κριθεί και η συνεπής αντιλαϊκότητα της αυριανής κυβέρνησης.

Όλα αυτά ισχύουν αλλά όσοι ενδεχομένως περιμένουν αυτοματισμούς κινηματικούς ίσως ξανά διαψευστούν. Και δεν εννοώ μόνο το μετεκλογικό σοκ και την θεωρία (ή την βιβλιογραφία των σοκ) που το συνοδεύει.

Για να το πούμε πιο απλά: Τα πιο αυθόρμητα, «αναπάντεχα» κινήματα και λαϊκές εκρήξεις σχεδόν πάντα είχαν στη βάση τους (ακόμα και αν κάτι τέτοιο δεν διακρίνονταν πάντα καθαρά ή από την πρώτη στιγμή) αυτό που ονομάζουμε στο χώρο του ΚΚΕ(μ-λ) ως «κινητήρες». Κινητήρες λοιπόν όχι κατ΄ ανάγκη και επί το πλείστον πολύ κάτω ή αρκετά πίσω των αναγκαίων -σύμφωνα με τη δική μας πολιτική λογική- απαιτήσεων (πχ μέτωπο αντίστασης). Ωστόσο ικανών ως ένα βαθμό να πολλαπλασιάσουν και να μεγεθύνουν τη λαϊκή αντίδραση.

Ακόμα και το περίφημο αργεντίνικο ξέσπασμα του 2000-2002 όπως είδαμε στα ντοκιμαντέρ που προέβαλλαν το 2001 στις περίφημες «πλατείες» όπου η ελληνική σημαία κυμάτιζε αγωνιστικά δίπλα στην Αργεντίνικη, δεν ήταν και τόσο «αυθόρμητο»: Μεγάλο ρόλο στην οργάνωση και στον πολλαπλασιασμό των λαϊκών αντιδράσεων έπαιξαν οι λεγόμενες διοικητικές περιφέρειες όπου κυριαρχούσαν οι δυνάμεις των περονιστών και ειδικότερα της περονικής αριστεράς.

Τέτοιους κινητήρες ή καλύτερα μισο… κινητήρες όχι ικανοποιητικούς αλλά ωστόσο υπαρκτούς διέθεταν όλα τα τελευταία λαϊκά και νεολαιίστικα ξεσπάσματα. Τόσο αυτό του 2001 (όπου το κομμάτι του πασοκικού συνδικαλισμού που αντιπολιτεύονταν τον Σημίτη έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη της αντίδρασης) όσο και σε αυτό των μνημονίων όπου οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των συστημικών δυνάμεων βρέθηκαν να αντιπολιτεύονται σε μία πρώτη φάση την κυβέρνηση τους (ΠΑΣΟΚ) ή (ΔΑΚΕ) να ακολουθούν σε αγωνιστικούς λεονταρισμούς το πρόγραμμα του Ζαππείου (ποιος το θυμάται;) . Εννοείται πως ο χώρος των ΕΑΑΚ στα Πανεπιστήμια ή οι Παρεμβάσεις στην εκπαίδευση έπαιξαν έναν τέτοιο ρόλο αλλά αποδείχτηκαν και αυτά πολύ κάτω των απαιτήσεων σε κρίσιμα σταυροδρόμια του κινήματος (άρθρο 6, απεργία στην πρωτοβάθμια κλπ).

Πάντως μία σύγκριση με την περίοδο πατέρα Μητσοτάκη του 1991 δεν είναι ευνοϊκή για προβληματισμούς σαν αυτόν που εξετάζουμε.

Τότε είχαμε ένα ΠΑΣΟΚ έτοιμο να επανέλθει και να εκδικηθεί για τις δίκες (η περίπτωση της ΕΑΣ και των κινητοποιήσεων στα μέσα μεταφοράς είναι χαρακτηριστική), μία πρόσφατα αναδυόμενη αριστερή αντιπολίτευση στο σώμα του ρεφορμιστικού ΚΚΕ που παρέμβαινε πια αυτόνομα στην πολιτική σκηνή (ΝΑΡ), πράγμα που τροφοδοτούσε έναν ριζοσπαστισμό που είχε αρχίσει να ξεφτάει (πχ Συσπειρώσεις και ο γνωστός «χώρος»), ένα φοιτητικό κίνημα που σε γενικές γραμμές λειτουργούσε στα πλαίσια των οργάνων του και αντίστοιχα ένα μαθητικό κλπ. Η διάλυση και η αποσάθρωση του συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα δεν είχε προχωρήσει όπως έχει προχωρήσει σήμερα.

Είναι φανερό πως η σημερινή κατάσταση από την άποψη των κινητήρων ή μισο… κινητήρων είναι πολύ διαφορετική και πολύ χειρότερη από τότε. Επιπρόσθετα η ήττα της λογικής του αριστερού κυβερνητισμού, των αριστερών μεταβατικών προγραμμάτων, εκλογική συρρίκνωση των αριστερών πολιτικών σχημάτων έχει επικαθήσει ως ένας επιπλέον αρνητικός παράγοντας που «κόβει γόνατα». Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι η μικρή ενίσχυση των εκλογικών ποσοστών των συνδικαλιστικών σχημάτων που αναφέρονται στον άλφα ή βήτα βαθμό στο χώρο του ΚΚΕ(μ-λ) σε διάφορους εργασιακούς χώρους, που βέβαια μένει να αξιολογηθεί συνολικά, είναι πολύ πίσω από τις ανάγκες του κινήματος και δεν μπορεί από μόνη της να εκφράσει μία ανάσχεση του κλίματος ηττοπάθειας. Μία άλλη επίσης πολύ σοβαρή αρνητική εξέλιξη είναι ότι το αντιδραστικό κλίμα, ο αντικομμουνισμός, η φαστικοποίηση της δημόσιας ζωής μαζί με τα διάφορα «μακεδονικά» έχουν δημιουργήσει ένα αντιδραστικό, αντικομμουνιστικό κλίμα στα «κάτω πατώματα» της κοινωνίας (ως ένα βαθμό μολύνουν και στη νεολαία) ζήτημα που δεν το αντιμετωπίσαμε ούτε το 1989.

Από την άλλη βέβαια έχει συντελεστεί εκ των πραγμάτων μία πολιτική αποκάλυψης του ρόλου των συστημικών και καθεστωτικών δυνάμεων, οι μάζες ακόμα και αν ψηφίζουν αντιδραστικά στην απελπισία τους ή αν σύρονται με την λογική του μικρότερου κακού να υποστηρίξουν τον Σύριζα ή απλά απέχουν έχουν πάρει τα μαθήματα τους. Με εξαίρεση τον αντικομμουνισμό (που πρέπει να αντιμετωπιστεί σε άλλη βάση) δεν υπάρχουν πια οι διαχωριστικές γραμμές άλλων εποχών και ένα σημαντικό κομμάτι του κόσμου είναι διατεθειμένο να ακούσει και αναζητά διεξόδους…

Με δυο λόγια το ζήτημα «μετά τις εκλογές τι;» πάει πολύ μακρύτερα από τον προβληματισμό κατά πόσο οι μάζες θα ωθηθούν από τον Μητσοτάκη πιο γρήγορα ή πιο αργά να βγουν στο δρόμο. Γιατί ακόμα και στην περίπτωση των πιο «τυφλών» ξεσπασμάτων όπως το 2008 αυτοί που θα βρουν στο δρόμο πρέπει κάτι να βρουν.

Είναι πια φανερό πως χωρίς κίνημα δεν γίνεται τίποτα. Το γράφει και η τελευταία αφίσα της Ανταρσίας όπου το περίφημο μεταβατικό πρόγραμμα μάλλον δεν μπορεί να προταθεί σήμερα σαν απάντηση σε αυτό που έρχεται. Να ξεκινήσει λοιπόν -κοντά στα άλλα- η συζήτηση για τους πραγματικούς «κινητήρες» που απαιτεί η οργάνωση και η αντίσταση των λαϊκών μαζών. Αυτό είναι το μετεκλογικό επίδικο. Εκεί θα κριθούμε όλοι.

Υ.Γ.:

Επειδή η προεκλογική περίοδος βαίνει στο τέλος της, μερικές "χαλαρές" στιγμές της εκλογικής παρέμβασης του ΚΚΕ(μ-λ) μία στα παράλια του νομού Θεσσαλονίκης και μία στα ενδότερα (επαρχία Λαγκαδά). Ο λογαριασμός εξάλλου μετά τις εκλογές θα είναι για μηδενική... χαλάρωση και ανεξαρτήτως διαχειριστή! 

Δημήτρης Μάνος μέλος του ΚΚΕ(μ-λ) στη Θεσσαλονίκη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Που να ανιχνεύσουμε «τις νίκες που το μέλλον θα φέρει»;

0

Παράταιρο. Να μιλάς για νίκες τέτοιες εποχές. Τέτοιες περιόδους. Που οι λαοί στην περιοχή και στον κόσμο απειλούνται με μακελέματα. Που οι εργάτες της χώρας, του κόσμου, ζουν την πιο άγρια ταξική σκλαβιά και εκμετάλλευση. Με το λαό μας βυθισμένο στη φτώχεια και σε συνθήκες κοινωνικού μεσαίωνα, τόσο ώστε να είναι «προοδευτική» η πολιτική της ελεημοσύνης. Με την εργαζόμενη να απαγορεύεται να γίνει μητέρα, με την ένταση της καταπίεσης και της βίας ενάντια σε γυναίκες και αδύναμους. Με τη νεολαία εξόριστη. Από το μέλλον, από δικαιώματα, από ελπίδα για τη ζωή.

Άστοχο. Να μιλάς για νίκες σε μια τέτοια προεκλογική περίοδο. Που η «πολιτική αλλαγή» είναι να μην παρουσιάζεται το μαύρο ως άσπρο όπως έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά να παρουσιάζεται το μαύρο ως μαύρο, ως αναγκαίο και επιθυμητό, όπως θέλει να πείσει το λαό η ΝΔ. «Πολιτική αλλαγή» με το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ να θέλει να βάλει τις εγγυήσεις του! «Πολιτική αλλαγή» με δυνάμεις εφεδρείας τις φασίζουσες και τις φασιστικές! Αυθεντικά δημιουργήματα της πολιτικής της φασιστικοποίησης που εφαρμόζει το «συνταγματικό τόξο»!

Απέναντι. Από τα κηρύγματα της αιώνιας υποταγής στο σύστημα είναι το ΚΚΕ(μ-λ). Ναι, το μέλλον έχει νίκες. Δεν χωράνε οι λαοί και οι εργάτες στον καπιταλιστικό μονόδρομο. Στη βαρβαρότητα. Στον παραλογισμό ενός συστήματος που η υπερπαραγωγή και η υπερσυσσώρευση πλούτου φέρνει εξαθλίωση και σφαγές. Οι λαοί και οι εργάτες χρειάζονται τη δικιά τους κοινωνία. Τη δικιά τους εξουσία. Ναι το μέλλον έχει ανεξαρτησία και σοσιαλισμό. Αυτό είναι κοινωνική και πολιτική αλλαγή.

Σήμερα. Πρέπει να μιλήσουμε για το σήμερα. Ποιες νίκες μπορούμε να έχουμε σήμερα. Νίκες για το δικό μας δρόμο. Για να πάμε στις νίκες του μέλλοντος μας. Ποιες νίκες δεν είναι δικές μας αλλά του αντιπάλου. Ποιες νίκες είναι ψεύτικες, μασκαρεμένες -και πιο επώδυνες- ήττες.

Ξέφτια. Μείνανε κάμποσα από τις ήττες. Από την υποχώρηση και τις ανατροπές των προηγούμενων δεκαετιών. Λένε για τις ανάγκες του λαού. Και θέλουν να πείσουν το λαό ότι θα νικήσουν τον αντίπαλο με κόλπα. Με τα εργαλεία και τα όργανα του συστήματος. Με κάλπες. Δεν ξέρουν, δεν θέλουν να είναι απέναντι. Γι’ αυτό φτιάχνουν γέφυρες. Στον αέρα. Γκρεμίζονται αλλά τις ξαναστήνουν. Ακόμα πιο μετέωρες. Σε ποιον χρησιμεύουν;

Κρίσιμο. Να δούμε τι πραγματικά λείπει από το λαό και τους εργάτες. Όχι από αυτά, τα ψεύτικα και τα αντιδραστικά, που μας τάζουν. Από αυτά που εμείς μπορούμε να κερδίσουμε. Από αυτά που μπορούν να ψηλώσουν λίγο το μπόι μας. Να μας φέρουν ξανά αισιοδοξία και δύναμη. Σήμερα.

Στόχοι. Μια επιτροπή αγώνα. Σε μια γειτονιά. Σε ένα εργοστάσιο. Σε μια επιχείρηση. Σε ένα σύλλογο. Μια μαζική συνέλευση. Μια μαχητική κινητοποίηση. Αγώνας σε ένα κλάδο. Για συλλογική σύμβαση. Για να μην περάσουν απολύσεις. Για να έχουμε περίθαλψη, νοσοκομείο. Δωρεάν σπουδές. Ένα συλλαλητήριο. Να φωνάζει για ειρήνη. Για συναδέλφωση των λαών. Να φωνάζει ενάντια στον πόλεμο. Να φωνάζει ενάντια στους φονιάδες των λαών.

Βήματα. Αυτά είναι βήματα. Αληθινά. Δικά μας. Δεν θα μας τα χαρίσει κανείς. Μόνο εμείς, ο λαός οι εργάτες, η νεολαία, μπορούμε να τα κάνουμε. Χρειάζεται πάλη. Για να γίνουν. Για να τα κρατήσουμε δικά μας. Για να τα συνδέσουμε και να τα δέσουμε. Να τα κάνουμε Μέτωπο. Αντίστασης και Διεκδίκησης.

Δρόμος. Αυτός είναι ο δρόμος του λαού. Σε αυτό το δρόμο αλλάζει το σήμερα. Σε αυτόν το δρόμο το μέλλον έχει νίκες. Αυτό τον δρόμο πρέπει να ανοίξουμε. Από την «αρχή».

ΚΚΕ(μ-λ). Και όταν όλα έδειχναν «αλλιώς» δεν θαμπωθήκαμε. Μείναμε απέναντι. Δεν διαλέξαμε κόλπα για να μεγαλώσουμε το μπόι μας. Παλεύουμε μέσα στο λαό και στη νεολαία. Οι πρωτοβουλίες μας, η κοινή δράση που προωθούμε, το δικό τους δρόμο υπηρετεί. Εκεί, στην ταξική πάλη, θέλουμε να κρίνεται και να δυναμώνει ο ρόλος μας.

Εκλογές. Μας ζητάνε να ψηφίσουμε στην κάλπη ότι ηττηθήκαμε. Μας ζητάνε να επικυρώσουμε την υποταγή με την ψήφο μας. Ακόμα και οι παραλλαγές που μας δίνει η αστική δημοκρατία τους είναι περισσότερο από ποτέ κοντά στην κυρίαρχη επιλογή.
Αρνούμαστε -και στην κάλπη- την υποταγή!
Υπερασπίζουμε το δρόμο του λαού.
Στηρίζουμε - ψηφίζουμε ΚΚΕ(μ-λ)

Νίκος Παπαβασιλείου - δημοσιεύτηκε στην https://www.huffingtonpost.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κοινός αγώνας μόνιμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών για μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση!

0

Βρισκόμαστε λίγο πριν τις εκλογές και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ για άλλη μια φορά τάζει μαζικούς διορισμούς στην εκπαίδευση. Πρόκειται για το ίδιο κόμμα που πριν εκλεγεί διακήρυττε την κατάργηση των ευέλικτων μορφών εργασίας στην εκπαίδευση και μετά την εκλογή του δεν πραγματοποίησε ούτε έναν διορισμό! Αντίθετα, έξι μήνες πριν ψήφισε το προσοντολόγιο το οποίο πετάει εκτός σχολείου σημαντικό αριθμό συμβασιούχων – αναπληρωτών. Αντίστοιχη πολιτική θα ακολουθήσει και η ΝΔ αν εκλεγεί στην κυβέρνηση καθώς επί της ουσίας συμφωνεί με όλες τις αντιδραστικές αλλαγές των τελευταίων χρόνων.

Η τωρινή κυβέρνηση όπως και οι προηγούμενες συνέχισαν την πολιτική της κάλυψης των αναγκών των σχολείων με συμβασιούχους που κάθε καλοκαίρι απολύονται και κάθε νέα σχολική χρονιά αναρωτιούνται για το αν θα δουλέψουν και το που θα βρεθούν. Ταυτόχρονα, επικρατεί μεγάλη σύγχυσή σχετικά με τα κριτήρια διορισμού που τελικά θα ισχύουν για τους αναπληρωτές. Κανείς δεν γνωρίζει αν τα κριτήρια διορισμού θα είναι αυτά που ορίζει το «προσοντολόγιο» ή αν τελικά θα ισχύει το προηγούμενο σύστημα, γεγονός που φανερώνει ότι όλη η συζήτηση σχετικά με τους διορισμούς βρίσκεται στον αέρα.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι μετά τις εκλογές, στην εκπαίδευση θα εφαρμοστεί αυτό που ορίζει η Ε.Ε. δηλαδή η γενίκευση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, η μείωση του αριθμού των εκπαιδευτικών, η εφαρμογή της αξιολόγησης πριν και μετά την πρόσληψη. Με βάση αυτό θα πρέπει να υπάρξει κοινός αγώνας μόνιμων και αναπληρωτών εκπαιδευτικών καθώς όσο δεν γίνονται διορισμοί τόσο περισσότερο εντατικοποιούνται οι ρυθμοί δουλειάς για τους μόνιμους. Το βασικό αίτημα αυτού του αγώνα θα πρέπει να είναι «μαζικοί μόνιμοι διορισμοί-μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών».

Όσο αφορά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες του κλάδου, θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο ότι θα συνεχίσουν να υπονομεύουν τους αγώνες. Για αυτόν τον λόγο χρειάζεται οργάνωση από τα κάτω ώστε να ξαναζωντανέψουν οι γενικές συνελεύσεις των ΣΕΠΕ – ΕΛΜΕ οι οποίες θα πάρουν αποφάσεις για απεργία και κλιμάκωση του αγώνα.

Το κίνημα των εκπαιδευτικών θα δυναμώσει εφόσον οργανωθεί στην λογική αναμέτρησης με όλους τους εκφραστές αυτής της αντιδραστικής πολιτικής που θα ξεδιπλωθεί από την επόμενη μέρα των εκλογών. Οι λογικές διαλόγου με την κυβέρνηση οδηγούν στην ήττα και την απογοήτευση.

Όπως φάνηκε και στις κινητοποιήσεις του Γενάρη οι εκπαιδευτικοί μπορούν να απεργήσουν και να διαδηλώσουν. Για να μπορέσει να πραγματοποιηθεί αυτό θα πρέπει προταθεί ο στόχος των μαζικών διορισμών ώστε οι εκπαιδευτικοί να βαδίσουν και πάλι τον δρόμο του αγώνα που θα οδηγήσει σε ένα μαζικό εκπαιδευτικό κίνημα.

• ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΜΟΝΙΜΟΥΣ ΔΙΟΡΙΣΜΟΥΣ

• ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ

• ΠΛΗΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

• ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ

Κατσικάρης Δημήτρης υποψήφιος Α Θεσσαλονίκης
Βογιατζή Μαριάννα υποψήφια Β Θεσσαλονίκης

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι λαοί αντιμέτωποι με τα διαρκή εγκλήματα των ιμπεριαλιστών

0

Ιούλης 2019: Δεκάδες νεκροί και τραυματίες πρόσφυγες στη Λιβύη μετά από βομβαρδισμό του κέντρου κράτησης όπου κρατούνταν. Πάνω από 800.000 θα είναι οι πρόσφυγες που θα εγκαταλείψουν τη Λιβύη, αν ξεσπάσει πόλεμος, γράφουν ευρωπαϊκές εφημερίδες τρομοκρατημένες!! Καταδικάζει η Ε.Ε., ο ΟΗΕ τον βομβαρδισμό! Το μεγαλείο της υποκρισίας. Ο διαμελισμός της Λιβύης, που έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο στρατόπεδο προσφύγων, όπου στοιβάζονται μικρά παιδιά, γυναίκες και άνδρες σε απάνθρωπες συνθήκες, όπου βιάζονται και εξευτελίζεται η ανθρώπινη ύπαρξη δεν έπεσε από τον ουρανό, ούτε είναι στη φύση των αραβικών λαών να αυτοκαταστρέφονται.

Όπως και τα τελευταία γεγονότα αλληλοσφαγής ανάμεσα στις δυο «κυβερνήσεις» είναι αποτέλεσμα της ανοικτής παρέμβασης - ενθάρρυνσης της Γαλλίας, των ΗΠΑ, της Ρωσίας κλπ, στα πλαίσια του ανταγωνισμού τους για τον έλεγχο αυτής της πολύπαθης χώρας. Όσο για τα κροκοδείλια δάκρυα της ΕΕ τι να πρωτοθυμηθούμε; Από τα κατορθώματά τους απέναντι στους πρόσφυγες που τους άφηναν να πεθάνουν πάνω στα σαπιοκάραβα από τη δίψα!!! ή να πνιγούν αβοήθητοι!

Σ’ αυτό το έγκλημα συμμετέχει και η αστική τάξη της Ελλάδας και οι κυβερνήσεις της διαχρονικά:

Μάρτης 2011: δεκάδες μαχητικά των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ και ΚΑΤΑΡ σηκώνονται καθημερινά από το Ακρωτήρι Χανίων και βομβαρδίζουν τη Λιβύη. Βόμβες απεμπλουτισμένου ουρανίου και άλλα τοξικά βλήματα ρημάζουν τη χώρα και δολοφονούν το λαό της. Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου τον ίδιο καιρό υπογράφει το νέο μνημόνιο επέκτασης και αναβάθμισης της λειτουργίας των αμερικάνικων βάσεων στη Σούδα, ενώ μέσα στα 8 χρόνια με την πλήρη συμφωνία όλων των κυβερνήσεων, ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ οι εγκαταστάσεις έχουν πολλαπλασιαστεί, νέες προβλήτες για αεροπλανοφόρα έχουν φτιαχτεί, νέοι δρόμοι έχουν ανοιχτεί, ενώ η συνεκπαίδευση ελλήνων στρατιωτικών με το στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ γίνονται σχεδόν κάθε μήνα. Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια η Συρία ήταν ο επόμενος στόχος με 1 εκατομμύριο θύματα και πάνω από 8 εκατομμύρια πρόσφυγες να έχουν εκτοπιστεί, εντός ή εκτός Συρίας.

Αυτό είναι το πρόσωπο του ιμπεριαλισμού, που δεν τον ενδιαφέρει ούτε η ζωή ούτε η αξιοπρέπεια του ανθρώπου ούτε βέβαια υπολογίζουν «φιλίες» μπροστά στα συμφέροντα τους. Αυτοί είναι οι «ισχυροί σύμμαχοι» που παινεύεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ότι έχει προσδέσει τη χώρα ενώ και η ΝΔ με τις συχνές συναντήσεις με τον πρέσβη Πάιατ και τις δηλώσεις στελεχών της αποδεικνύει κάθε μέρα την υποταγή της στα μεγάλα αφεντικά.

Αυτές οι συμμαχίες όχι μόνο μετατρέπουν τη χώρα σε ορμητήριο πολέμου και θανάτου, αλλά μας εμπλέκουν όλο και πιο σφιχτά στα φιλοπόλεμα σχέδια τους, είτε με τις ΑΟΖ και τους ενεργειακούς δρόμους, είτε με μετατροπή της χώρας σε μια απέραντη στρατιωτική βάση, είτε ακόμη και με τη συμμετοχή των ελλήνων στρατιωτικών στις πολεμικές τους επιχειρήσεις, όταν αυτό ζητηθεί.

Μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση ο λαός μας είναι υποχρεωμένος να δει ότι το σφίξιμο των δεσμών της εξάρτησης δεν προοιωνίζει ειρήνη και ευημερία, αλλά φτώχεια, κινδύνους πολέμου και προσφυγιά. Σήμερα οι ιμπεριαλιστές φαίνονται παντοδύναμοι επειδή παίζουν χωρίς αντίπαλο. Η ανυπαρξία μαζικού αντιπολεμικού - αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στην Ευρώπη, στον κόσμο και στη χώρα μας, η ήττα του εργατικού - επαναστατικού κινήματος τους έχει ελευθερώσει τα χέρια. Αυτό είναι λοιπόν το ζητούμενο της εποχής μας: η κάθε συλλογικότητα και οργάνωση που αναφέρεται στα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των λαών να συμβάλλει σ’ αυτή την κατεύθυνση. Ο κάθε απλός άνθρωπος, η κάθε μια αγωνίστρια και ο κάθε αγωνιστής να βάλει τον εαυτό του σ’ αυτή την υπόθεση. Γιατί απλά δεν χρειαζόμαστε «σωτήρες». Οργάνωση και αγώνες χρειαζόμαστε.

Χανιά, 4-07-2019
Γεωργία Θάνου
Μέλος του ΚΚΕ(μ-λ)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Ακονίζουν τα μαχαίρια τους οι βιομήχανοι!

0

Πέμπτη 4/7/2019

Μπροστά στο νέο γύρο της επίθεσης που περιμένει το λαό μετά τις εκλογές και μπροστά στην προοπτική επανόδου της ΝΔ στην κυβέρνηση, ακονίζει μαχαίρια και ο εκπρόσωπος των βιομηχανιών της Βόρειας Ελλάδας (ανάμεσα στις υπόλοιπες μερίδες του κεφαλαίου), που είχε αποτελέσει θερμό συνομιλητή της απερχόμενης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Επιδιώκει καλύτερη θέση στο νέο φαγοπότι που ετοιμάζεται από τον ιδρώτα και τις σάρκες της εργατικής τάξης και του λαού. Επιδοτήσεις, μείωση φορολογίας και εισφορών για εταιρίες και μετόχους, λογιστικές διευκολύνσεις (που σχετίζονται και με τη φορολογία), φτηνότερη ηλεκτρική ενέργεια και μεγαλύτερη αυθαιρεσία στο ωράριο ζητάει ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος (πρώην ΣΒΒΕ) με τα 10 μέτρα που προτείνει στην επόμενη κυβέρνηση, λίγες μέρες πριν τις εκλογές.

Κατά ένα μέρος, οι προτάσεις του ΣΒΕ έχουν στοιχεία “νέας διαπραγμάτευσης” με τους ιμπεριαλιστές (κλείνοντας το μάτι στα προεκλογικά παραμύθια της ΝΔ) όταν ζητά μικρότερη φορολόγηση με διάφορες μορφές, συμπεριλαμβανομένου του φόρου στην ηλεκτρική ενέργεια, κι ας είναι ήδη η τιμή για τους βιομήχανους κατά πολύ μικρότερη από εκείνη που πληρώνουν τα νοικοκυριά.

Η βασική όμως κατεύθυνση των προτάσεων έχει να κάνει με την παραπέρα ενίσχυση του κεφάλαιου απέναντι στην εργατική τάξη. Γιατί όταν το κεφάλαιο μιλάει για κατάργηση εισφορών (με οποιοδήποτε όνομα – τέλη, χαρτόσημα, μη μισθολογικό κόστος κ.ά.), εννοεί πετσόκομμα στις –κοινωνικές λεγόμενες– παροχές που έχει καταφέρει να αποσπάσει ο λαός από το συλλογικό καπιταλιστή, το κράτος. Κατακτήσεις κοινωνικού χαρακτήρα οι οποίες, κατά την πάγια τακτική των κυβερνήσεων, είναι κομματιασμένες και συνδεδεμένες με τέτοιες εισφορές, ώστε να μπορούν να τις αμφισβητούν ή και να τις καταργούν ευκολότερα και με περισσότερα προσχήματα.

Οι εργαζόμενοι γνωρίζουμε ότι όλος ο πλούτος παράγεται από τη δική μας δουλειά, για την οποία όμως δεν πληρωνόμαστε παρά μόνο ένα ολοένα μικρότερο μέρος του. Γνωρίζουμε ότι από τον κλεμμένο αυτό πλούτο προκύπτουν τα κέρδη των επιχειρήσεων, τα μερίσματα των μετόχων, οι τόκοι των τραπεζών αλλά και οι φόροι, οι εισφορές, τα έσοδα και τα έξοδα του κράτους και όλων των μηχανισμών του. Όσοι επιχειρούν να μας μπλέξουν στην αντιπαράθεση για τη μοιρασιά της λείας μεταξύ επιχειρήσεων και κράτους ή βιομηχανικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού κεφάλαιου, στην ουσία προσπαθούν να μας σύρουν πίσω από τα δικά τους συμφέροντα.

Η εργατική τάξη και ο λαός πρέπει να υποστηρίξουν τα δικά τους δικαιώματα, να ενισχύσουν τα δικά τους όργανα πάλης, να βαδίσουν το δικό τους δρόμο με τις δικές τους σημαίες ψηλά. Πρέπει να πετάξουν στα σκουπίδια την προπαγάνδα του κεφάλαιου και των πολιτικών του εκφραστών περί “ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας”, “βελτίωσης του επιχειρηματικού περιβάλλοντος”, “αύξησης των παραγωγικών επενδύσεων” που υποτίθεται πως θα φέρουν ανάπτυξη και νέες θέσεις εργασίας. Πρέπει να αντισταθούν στο νέο γύρο επίθεσης που ετοιμάζεται, διεκδικώντας τα δικαιώματά τους κόντρα σε όλους όσους τα αμφισβητούν με οποιαδήποτε ψευτο-αιτιολόγηση.

Υ.Γ.: Η πρόταση για νομοθετικό περιορισμό του χρόνου πληρωμής των τιμολογίων στις 60 μέρες, πέρα από την πίεση που σημαίνει για τα μικρότερα κεφάλαια, που έχουν πολύ δυσμενέστερους όρους επίσημης πίστωσης από τις τράπεζες, αναδεικνύει και μια αγωνία για προστασία από τα επόμενα λουκέτα που προφανώς τα μέλη του ΣΒΕ εκτιμούν πως θα συνεχιστούν. Είναι κι αυτό χαρακτηριστικό του παραμυθιού ευημερίας που αφηγούνται η αστική τάξη της χώρας και το πολιτικό της προσωπικό για να αποκοιμίσουν το λαό.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Να ανοίξει η συζήτηση για τους «αποκάτω»

0

Σε λίγα 24ωρα θα ανοίξουν οι κάλπες των εκλογών και η αντιπαράθεση ανάμεσα στους δυο βασικούς διαχειριστές του συστήματος, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, καλά κρατεί. Από κοντά τους ακολουθούν μια σειρά μικρότερα κόμματα που διαγκωνίζονται να μπουν στη βουλή και αγωνιούν να αναλάβουν ρόλους «ρυθμιστικούς». Χρήσιμους για το σύστημα και απαραίτητους για την ύπαρξη και την αναπαραγωγή τους.

Το σίγουρο είναι ότι το όποιο εκλογικό αποτέλεσμα προκύψει από τις κάλπες απ’ αυτές ή τις επόμενες,(αν χρειαστούν) θα επιτρέψει στο σύστημα, εύκολα ή δύσκολα να εξασφαλίσει κυβέρνηση που θα διαχειριστεί τα συμφέροντα του. Αυτό έχει γίνει και στο παρελθόν. Έτσι λοιπόν ζήσαμε πρόσφατα το συνδυασμό ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, παλιότερα ΝΔ ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ και πιο παλιά ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, όπως και αυτοδύναμες κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ . ¨Όλοι αυτοί οι συνδυασμοί λειτούργησαν ικανοποιητικά για τα συμφέροντα της τάξης που μας εξουσιάζει. Συνεπώς όλα αυτά που ακούμε αυτές τις μέρες και τα διλήμματα που τίθενται, περί χρήσιμης ή χαμένης ψήφου, περί αυτοδύναμων ή πολυκομματικών κυβερνήσεων είναι ανούσια και λειτουργούν αποπροσανατολιστικά και εκβιαστικά για το λαό. Γιατί απλούστατα οι κάλπες δεν μπορούν να απαντήσουν κανένα απολύτως πρόβλημα που απασχολεί το λαό. Τα προβλήματα του θα βρουν λύσεις μόνο στο δρόμο, στην αντίσταση, στον αγώνα. Στη δυνατότητα του να απαντήσει αποφασιστικά στην επέλαση της βαρβαρότητας.

Στις συζητήσεις που έχουν ανοίξει κυριαρχούν τα εξής ζητήματα:

Ανάπτυξη - επιχειρηματικότητα - παραγωγική ανασυγκρότηση - επενδύσεις. Μικρά και μεγάλα κόμματα του συστήματος «ορκίζονται» ενώπιον του ντόπιου κεφαλαίου και των ξένων αρπαχτικών, ότι θα κάνουν τα πάντα για να ανοίξουν δρόμους στην παραπέρα εκμετάλλευση των εργαζόμενων, στη κερδοσκοπία, αλλά και την καταλήστευση κάθε φυσικού πόρου. Όλα αυτά προϋποθέτουν χειροτέρευση των εργασιακών συνθηκών, ιδιωτικοποιήσεις, φοροαπαλλαγές, ξεπουλήματα κλπ.

Ο Μητσοτάκης προαναγγέλλει, ότι θα λειτουργήσει σαν οδοστρωτήρας σε κάθε εμπόδιο, ότι οι «επενδυτές» στην Χαλκιδική θα βρουν την ησυχία τους. Ενώ ο Τσίπρας που είναι με τους «πολλούς», αλλά τα δίνει στους λίγους, εγγυάται τη δίκαιη ανάπτυξη και την κανονικότητα.

Πολύ συζήτηση για τη μεσαία τάξη. Για την τάξη που όλα αυτά τα χρόνια «τσαλακώθηκε» από τα μνημόνια και σήμερα πρέπει να ανταμειφθεί, να τις ξαναδοθούν ευκαιρίες και ελαφρύνσεις.

«Τα πήραμε από αυτούς και τα δώσαμε σε κείνους που είχαν ανάγκη» απολογείται ο Τσίπρας εξαγγέλλοντας κίνητρα και φοροελαφρύνσεις. Ακόμη μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές και κατανόηση εγγυάται ο Μητσοτάκης, στοχεύοντας προφανώς και οι δύο να κερδίσουν ψήφους.

Καπιταλισμός σημαίνει συγκέντρωση και όχι διανομή του πλούτου και αυτή η τάση στην εποχή που ζούμε (και όχι μόνο στη χώρα μας) ενισχύεται. Η περίοδος 2011-2013 ήταν πραγματική ευκαιρία για ένα μικρό κομμάτι της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας. Το 2011 οι πιο πλούσιοι είχαν περιουσία 50 δις, 24% του ΑΕΠ, το 2012 το 25,8% του ΑΕΠ, το 2013 το 32% του ΑΕΠ. Αναμφισβήτητα και η επόμενη περίοδος, που η κρίση οξύνεται η εικόνα αυτή δεν θα αλλάξει και μάλιστα σε μια χώρα σαν την Ελλάδα εξαρτημένη.

Όμως από τη βασική συζήτηση αυτό που απουσιάζει και όχι τυχαία, πέρα από τα γενικόλογα, είναι τι θα γίνει με τους «αποκάτω». Για όλη αυτή, την πλειοψηφία που παράγει τον πλούτο, που αναγκάζεται να δουλεύει σε συνθήκες γαλέρας για μερικά ψίχουλα. Για την νεολαία που βρίσκεται στην εργασιακή περιπλάνηση. Για τους χρόνια άνεργους που ζουν στην αφάνεια και στην απομόνωση.

Για τους συνταξιούχους που δεν έχουν να αγοράσουν ούτε τα φάρμακα. Για τους άστεγους και τους πεινασμένους που περιμένουν να ζήσουν από τα συσσίτια και τις άλλες λεγόμενες κοινωνικές δομές. Για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που πνίγονται στη θάλασσα, που βρίσκονται φυλακισμένοι στην κόλαση των HOT SPOT, ή για αυτούς που δουλεύουν στις Μανωλάδες.

Όλοι αυτοί απουσιάζουν από τη συζήτηση. Γιατί το μέλλον που τους επιφυλάσσει το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης είναι ακόμη χειρότερη μεταχείριση. Γιατί αυτό που προχώρησε ο Τσίπρας παραπέρα είναι ότι θεσμοθέτησε τη φτώχεια, «αναβάθμισε» τις κοινωνικές δομές και «κατοχύρωσε» τα ψίχουλα του επιδόματος της κοινωνικής αλληλεγγύης. Τσαλαπατήθηκε όλα αυτά τα χρόνια η αξιοπρέπεια και η προσωπικότητα χιλιάδων ανθρώπων και τους μετέτρεψε σε ζητιάνους.

Τσίπρας και Μητσοτάκης σήμερα εγγυώνται στο κεφάλαιο, ότι θα συνεχίσουν την ίδια πολιτική της φτώχειας, της εξαθλίωσης και της ανεργίας. Την παραπέρα συντριβή των δικαιωμάτων όλου αυτού του κόσμου που σήμερα μοιάζει να είναι στην αφάνεια.

Αυτή η συζήτηση είναι ανάγκη να ανοίξει ξανά μετά τις εκλογές και οφείλουν να την ανοίξουν οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι με στόχο να οργανώσουν την αντίσταση και τον αγώνα τους. Εμείς και κάθε συλλογικότητα που αναφέρεται στα συμφέροντα του λαού, που οραματίζεται μια άλλη κοινωνία οφείλει να συμβάλλει σε αυτό. Γιατί η εκμετάλλευση θα ενταθεί και οι πόλεμοι δεν θα σταματήσουν.

ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗΣ ΚΩΣΤΗΣ (ΑΝΔΡΕΑΣ)
Άνεργος
Υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ(μ-λ) στο Ρέθυμνο

http://www.rethnea.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γιατί «πολλά αριστερά ψηφοδέλτια»;

2

Η ερώτηση είναι συχνή και κατά κανόνα καλοπροαίρετη. Εκφράζει μια πραγματική αγωνία, από αγωνιστές της Αριστεράς, από τον λαϊκό κόσμο. Παράλληλα βέβαια χρησιμοποιείται -από δυνάμεις και ηγεσίες- ως αφετηρία για επιλογές και στοχεύσεις που μόνο αυτή την αγωνία δεν συμμερίζονται. Χρησιμοποιείται ως αφετηρία ενός «εμπορίου ενότητας» που μόλις τελειώσει ο κάθε κύκλος του και πριν αρχίσει ο επόμενος έχει παραχθεί μεγαλύτερος κατακερματισμός. Χρησιμοποιείται ως «νομιμοποιητική βάση» για να ασκηθεί ο εκβιασμός της «χαμένης ψήφου», εντός της Αριστεράς (!) από τον «μεγαλύτερο» στον «μικρότερο». Χρησιμοποιείται ακόμα και ως «δικαιολογία» τραμπουκισμού (!!!) πάλι εντός της Αριστεράς γιατί ο «μικρός» με την ύπαρξη του «κάνει ζημιά» στο «μεγαλύτερο», είναι εξορισμού ο «διασπαστής» αυτός που -«τουλάχιστον» (!!!) αντικειμενικά- βοηθάει τον αντίπαλο, δηλαδή τα κόμματα του συστήματος. Όλα αυτά κυρίως στις εκλογές, όπου -κατά την κρατούσα άποψη- πρέπει να λυθεί το πρόβλημα. Αλλά ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα; Αν αυτό δεν απαντηθεί δεν μπορούμε ούτε καν να φανταστούμε τη λύση του.

Το ήθος και η ουσία του

Όλα αυτά (τραμπουκισμοί, εκλογικίστικοι εκβιασμοί κλπ) είναι προφανές για μας ότι είναι έξω από το ήθος που οφείλει να έχει η Αριστερά. Δεν πρόκειται εδώ για κάποια «ηθικολογία» για κανόνες… ευγενικής συμπεριφοράς που παραβιάζονται. Το αν-ήθικο του ζητήματος είναι κατεξοχήν ζήτημα πολιτικό, ιδεολογικό, ταξικό. Το αν-ήθικο του ζητήματος είναι ότι αυτές οι επιλογές και πρακτικές όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν το ζήτημα της Αριστεράς, το ζήτημα του ταξικού πολιτικού συσχετισμού της εργατικής τάξης και του λαού έναντι του συστήματος, αλλά αντίθετα το επιδεινώνουν.

Μπορούν να γίνουν πολλές προσεγγίσεις που δείχνουν το σαθρό, το αδιέξοδο αυτών των επιλογών. Μία από αυτές είναι η εκλογική προσέγγιση, η προσέγγιση των αριθμών. Δεν θέλουμε να σταθούμε σε αυτήν, θα κάνουμε μόνο μια υπενθύμιση. Στα πολύ τελευταία χρόνια υπήρξαν από σημαντικές έως μεγάλες εκλογικές καταγραφές στα πλαίσια της Αριστεράς. Πχ το ΚΚΕ είχε 8,5% και 26 βουλευτές το Μάη του 2012. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ίδιες εκλογές πήρε 75.416 ψήφους (1,19%) ενώ στις περιφερειακές του 2014 ξεπέρασε τις 120.000 ψήφους. Η ΛΑΕ το Σεπτέμβρη του 2015 πήρε 155.320 ψήφους και ποσοστό 2,86%. Τι εμπόδισε τις δυνάμεις αυτές -την κάθε μια με τα μέτρα της- στη συνέχεια; Γιατί δεν διαμόρφωσαν όρους ανάπτυξης τους, όρους ηγεμονίας στο κίνημα; Ποιο σωστά, παρά τα αποτελέσματα αυτά που σήμερα τους φαντάζουν πολύ μακρινά, γιατί δεν υπήρξε κίνημα, μαζική πάλη, αντιστάσεις, διεκδικήσεις; Κίνημα που θα αποτελούσε και τη βάση της ακόμα μεγαλύτερης διεύρυνσης και της εκλογικής τους επιρροής; Τους έφταιξε το ότι υπήρχε …. το ΚΚΕ(μ-λ) ή η οποιαδήποτε άλλη δύναμη της Αριστεράς;

Τα εκλογικά μεγέθη λοιπόν αναδεικνύονται σε αντεπιχείρημα και όχι σε επιχείρημα υπέρ μιας ορισμένης «λογικής» με την οποία προσεγγίζεται το ζήτημα της Αριστεράς. Αν μάλιστα πηγαίναμε στο μακρινό 1930 θα διαπιστώναμε ότι με πολύ λιγότερο εντυπωσιακά εκλογικά αποτελέσματα για την Αριστερά, το εργατικό-λαϊκό κίνημα είχε πολύ σπουδαίες μάχες και νίκες σε όλη εκείνη τη δεκαετία. Μήπως λοιπόν αυτή η «λογική» το μόνο που κάνει είναι να αντιστρέφει το πραγματικό ερώτημα και να αποκρύβει το πραγματικό πρόβλημα;

Ποιο είναι το ζήτημα;

Θα αρκεστούμε σε μερικές βασικές επισημάνσεις με την επίγνωση ότι η ανάλυση του ζητήματος δεν χωρά στα πλαίσια ενός άρθρου.

- Το ζήτημα της ύπαρξης μιας ισχυρής μαχόμενης επαναστατικής κομμουνιστικής Αριστεράς είναι πριν από όλα το ζήτημα της συγκρότησης της εργατικής τάξης, το ζήτημα της συγκρότησης συνολικά του λαού σε δύναμη πάλης και αντιπαράθεσης με το σύστημα. Αυτή είναι η βάση του ζητήματος και παρόλο που η σχέση επιδέχεται ανισομετρίες υπέρ της πολιτικής συγκρότησης δεν μπορεί προφανώς να υπάρχει η «πολιτική λύση» ενώ η κοινωνική της βάση είναι στη σημερινή κατάσταση.

- Η πορεία υποχώρησης, αποσυγκρότησης και τελικά ήττας του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος έχει διαδρομή δεκαετιών. Έχει τις ρίζες της μέσα στις ανεπάρκειες της ίδιας της επανάστασης στη Σ.Ε. που τελικά οδήγησαν στην καπιταλιστική παλινόρθωση. Έχει σημείο καμπής το 20^ο συνέδριο του ΚΚΣΕ στο 1956 και την ανάδειξη ως κυρίαρχης της δεξιάς ρεβιζιονιστικής γραμμής. Έχει στη συνέχεια στη χώρα μας τα θυελλώδη γεγονότα μέσα από τα οποία η μειοψηφία διέγραψε - απομόνωσε - εξόντωσε την πλειοψηφία των κομμουνιστών για να μπει το ΚΚΕ στην αντεπαναστατική ρεβιζιονιστική ρότα. Έχει από εκεί και πέρα δεκαετίες παραγωγής ρεφορμιστικών ιδεολογημάτων και πρακτικών ουράς και στοίχισης στην αστική τάξη.

- Σε παγκόσμιο επίπεδο παρά τις σπουδαίες προσπάθειες που υπήρξαν, παρά τη μεγαλειώδη απόπειρα της ΜΠΠΕ στην Κίνα να απαντήσει το πρόβλημα της παλινόρθωσης, επεκράτησε τελικά η στροφή και η ήττα.

- Η σημερινή κατάσταση του κινήματος στη χώρα και διεθνώς, η ίδια η εικόνα του πολυκατακερματισμού της Αριστεράς είναι προϊόν και αποτέλεσμα αυτής της πορείας υποχώρησης και ήττας του εργατικού κομμουνιστικού κινήματος. Η απάντηση αυτής της κατάστασης συνδέεται με δύο βασικές και αλληλένδετες αναγκαιότητες:

α) Την ερμηνεία των όρων και των αιτιών της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.

β) Τη διαμόρφωση γραμμής πάλης που στις σημερινές συνθήκες θα αποτινάξει τη βαριά κληρονομιά των ιδεολογημάτων του συμβιβασμού που παρήγαγε επί δεκαετίες η Αριστερά του ρεφορμισμού και της ήττας και θα διαμορφώνει όρους συγκρότησης και ανάπτυξης της εργατικής και λαϊκής πάλης.

Σημερινά ζητήματα

Σε σχέση με τα παραπάνω ακούμε ήδη την ένσταση αγωνιστών και λαϊκών ανθρώπων. «Καλή η ιστορία, αλλά σήμερα τι γίνεται!». Επιμένουμε! Δεν είναι «ιστορία», είναι η σημερινή κατάσταση!

Ενδεικτικά παραδείγματα: Στο τελευταίο συνέδριο του ΚΚΕ φιγουράρει η θέση «το κράτος είναι πεδίο ταξικής πάλης», άρα το κίνημα «δικαιούται» να ψάχνει θέσεις και ρόλους μέσα στο όργανο με το οποίο ασκεί την κυριαρχία της η αστική τάξη! Θέση βγαλμένη από το «βαθύ οπλοστάσιο» των ρεβιζιονιστών της ΕΣΣΔ αλλά και των μετέπειτα «ευρωκομμουνιστών». Ή επίσης πάλι το ΚΚΕ προσφάτως «αποκατέστησε πολιτικά» το Ζαχαριάδη αλλά …αποκήρυξε την 6^η ολομέλεια του 1934! Δηλαδή την πολιτική κατεύθυνση πάνω στην οποία συγκροτήθηκε και αναπτύχθηκε όλος ο μεγαλειώδης αγώνας του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ - ΔΣΕ! Κι ακόμα το ίδιο κόμμα με τη θεωρία της «ιμπεριαλιστικής πυραμίδας» εξαφάνισε τη θέση - κατεύθυνση «Έξω η Ελλάδα από ΕΕ-ΝΑΤΟ» αφού ανακήρυξε τη χώρα σε …ιμπεριαλιστική.

Ανάλογα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εφηύρε ως κρίσιμο ζήτημα για το εργατικό κίνημα και την ανάπτυξη του αυτό που ο Λένιν κατακεραύνωνε 100 χρόνια πριν: τον εργατικό έλεγχο μέσα στον καπιταλισμό! Δηλαδή μια άλλη εκδοχή του κράτους - πεδίο της ταξικής πάλης, μια άλλη εκδοχή της πολιτικής της ταξικής συνεργασίας που οδήγησε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες στην διάλυση της εργατικής - λαϊκής πάλης.

Η πραγματικότητα επιμένει…

Όλα αυτά -και πολλά περισσότερα- ένας ολόκληρος κόσμος με βάση την υποχώρηση του κινήματος, δεν τα ελέγχει, μπορεί και να θεωρεί ότι είναι έως και «βυζαντινολογίες». Όμως στην πραγματικότητα η κυριαρχία όλων αυτών των θεωρημάτων και πολιτικών στην Αριστερά αποτελεί τη βάση πάνω στην οποία στήνονται ο εκλογικός κρετινισμός, ο κυβερνητισμός, η προσαρμογή στο σύστημα, ακόμα και τα «προγράμματα της Θεσσαλονίκης». Όλα αυτά εξηγούν πως «προέκυψε» ο ΣΥΡΙΖΑ και η θύελλα των αυταπατών με τις γνωστές και οδυνηρές επιπτώσεις για το λαό.

Αλλά βέβαια υπάρχουν και πολύ απτά ζητήματα που αναδεικνύουν το βάθος και την έκταση του ζητήματος. Που αναδεικνύουν δηλαδή την κατάσταση της αποσυγκρότησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος, το ότι δεν έχουν υπόσταση στην ταξική πάλη οι φωνασκίες και τα εκλογικά μεγέθη κάποιων δυνάμεων. Ας θυμηθούμε δύο παραδείγματα. Το πρώτο είναι το φιάσκο απέναντι στο ασφαλιστικό Κατρούγκαλου που μετά από «απειλές» μηνών για τον …πόλεμο που θα γινόταν ενάντια στην ψήφισή του πέρασε στις αρχές του Μάη του 2016 χωρίς στην πραγματικότητα καμιά αντίσταση. Το δεύτερο είναι ότι στη διάρκεια του 2018 και απέναντι στην ένταση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη χώρα και στην περιοχή (συμφωνία Πρεσπών), απέναντι στην όξυνση της αντιδραστικής ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης που τροφοδοτήθηκε και αυτή από την ιμπεριαλιστική ανάμιξη, δεν υπήρξε καμιά αξιόμαχη και εμβέλειας κινηματική πρωτοβουλία με αντιπολεμικά - αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Το «κενό» το κάλυψαν οι γνωστές δυνάμεις και παρεμβάσεις των εθνικιστικών συλλαλητηρίων που στην πραγματικότητα συμπλήρωναν «από τα κάτω» την πολιτική του συστήματος και των ιμπεριαλιστών.

…Και απαιτεί απαντήσεις

Συνεπώς το ζήτημα της Αριστεράς υπάρχει! Ως πολιτικό, ιδεολογικό, ταξικό ζήτημα! Ως ζήτημα της συγκρότησης της πάλης των εργατικών λαϊκών δυνάμεων! Και όσοι θέλουν να παρουσιάζονται ότι αποτελούν ήδη την λύση του ή ότι έχουν έτοιμη τη «συνταγή» για τη λύση του, θα βρεθούν ξανά και ξανά σε νέες εκθέσεις και μεγάλες αντιφάσεις.

Μαζί με αυτό υπάρχουν και τα «πολλά αριστερά ψηφοδέλτια» ως παράγωγο του. Ως έκφραση της διαπάλης που είναι αναγκαία μέσα στο κίνημα και με όρους κινήματος για να συγκροτηθούν οι απαντήσεις του ζητήματος. Οι απαντήσεις που αφορούν στην ανάγκη του λαού να αντιστέκεται, να διεκδικεί, να συγκροτεί εκ νέου τα εργαλεία της πάλης του, να έχει νίκες, να ανοίγει το δικό του δρόμο.

Συνεπώς το ζήτημα δεν ξορκίζεται, δεν διαστρέφεται σε ποσοστολογία, δεν καταστέλλεται με κόλπα και εκλογικούς ή άλλους εκβιασμούς.

Από πού «να αρχίσουμε»; Από την δύσκολη επόμενη μέρα! Από την 8^η Ιουλίου που όλα τα δεδομένα βεβαιώνουν ότι ο λαός μας θα βρεθεί αντιμέτωπος με νέα άγρια επίθεση, αντιμέτωπος με μεγαλύτερους κινδύνους, όπως όλοι οι λαοί της περιοχής. Εκεί καλούνται τα «πολλά αριστερά ψηφοδέλτια» να βάλουν από κοινού πλάτη. Με την υπηρέτηση της κοινής δράσης για την ανάπτυξη των αντιστάσεων και των αγώνων που απαιτούνται. Εμείς, το ΚΚΕ(μ-λ), σε αυτό το δρόμο θα επιμείνουμε.

Νίκος Παπαβασιλείου - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ