Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που μας θέλει μόνους, εμείς επιλέγουμε να στεκόμαστε μαζί!

0

Η ψυχική υγεία της κοινωνίας βρίσκεται σε οριακό σημείο.

Και αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε «ατομική αποτυχία» του καθενός μας. Είναι αποτέλεσμα μιας καθημερινότητας που εδώ και χρόνια διαλύει ανθρώπους, οικογένειες και κοινωνικές σχέσεις.

Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε μέσα στην οικονομική κρίση, στην ανασφάλεια, στους μισθούς πείνας, στην ανεργία και στη διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους. Και πριν προλάβει να σταθεί ξανά στα πόδια της, ήρθε το lockdown και η απομόνωση της πανδημίας να βαθύνουν ακόμα περισσότερο το συλλογικό τραύμα. Άνθρωποι κλείστηκαν μέσα στα σπίτια τους, απομακρύνθηκαν από φίλους, παρέες και κοινωνικές δραστηριότητες και έμαθαν να ζουν πίσω από μια οθόνη.

Σήμερα, χρόνια μετά, οι συνέπειες είναι παντού γύρω μας.

Άνθρωποι εξαντλημένοι.

Νέοι χωρίς ελπίδα για το μέλλον.

Οικογένειες που απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν.

Γονείς που δουλεύουν ασταμάτητα και δεν έχουν χρόνο ούτε δύναμη να ζήσουν με τα παιδιά τους.

Παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στην πίεση, στο άγχος και στη μοναξιά.

Ιδιαίτερα στην ελληνική νεολαία βλέπουμε κάθε χρόνο όλο και μεγαλύτερη ψυχολογική πίεση γύρω από τις Πανελλήνιες εξετάσεις. Ένα ολόκληρο σύστημα έχει πείσει τα παιδιά ότι η αξία τους, το μέλλον τους, η επαγγελματική και οικονομική τους επιβίωση εξαρτώνται αποκλειστικά από λίγες εξετάσεις και από μια σχολή. Μαθητές και μαθήτριες μεγαλώνουν με τεράστιο άγχος, με ατελείωτη πίεση, με φόβο αποτυχίας και με την αίσθηση ότι αν δεν τα καταφέρουν «τελείωσε η ζωή τους».

Και δυστυχώς έχουμε δει τραγικά περιστατικά που δείχνουν πόσο βαθιά έχει γίνει αυτή η κοινωνική πίεση. Όλοι θυμόμαστε περιπτώσεις νέων παιδιών που λύγισαν ψυχολογικά, ακόμα και αυτοκτονίες μαθητών που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το βάρος των εξετάσεων και των προσδοκιών. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι κοινωνία χτίζουμε και πόσο αφόρητη έχουμε κάνει τη ζωή για τη νέα γενιά.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου όλα γίνονται όλο και πιο ακριβά, ενώ η ζωή του εργαζόμενου αξίζει όλο και λιγότερο. Τα ενοίκια έχουν εκτοξευτεί λόγω της τουριστικοποίησης και του Airbnb, οι πόλεις αγοράζονται από εταιρείες και funds, οι γειτονιές χάνουν τον χαρακτήρα τους και ο κόσμος αισθάνεται ξένος μέσα στον ίδιο του τον τόπο.

Την ίδια στιγμή, η δημόσια υγεία και η ψυχολογική υποστήριξη υποβαθμίζονται συνεχώς. Δεν υπάρχουν δομές, δεν υπάρχουν ψυχολόγοι για όλους, δεν υπάρχουν χρήματα για θεραπεία, δεν υπάρχουν πραγματικές κοινωνικές πολιτικές πρόληψης και φροντίδας. Η ψυχική υγεία αντιμετωπίζεται σαν πολυτέλεια ενώ στην πραγματικότητα είναι βασική ανάγκη.

Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, όλο και περισσότεροι άνθρωποι καταφεύγουν σε μορφές εθισμού για να αντέξουν.

Ναρκωτικά.

Χάπια.

Τζόγος.

Ατελείωτο scrolling.

Εθισμός στο ίντερνετ και στα social media.

Πορνογραφία.

Αποξένωση.

Μια συνεχής ανάγκη φυγής από μια πραγματικότητα που γίνεται όλο και πιο ασφυκτική.

Το doomscrolling, η μόνιμη έκθεση στην πληροφορία, στον φόβο, στην τοξικότητα και στην ψηφιακή υπερδιέγερση έχουν εξαντλήσει ψυχικά εκατομμύρια ανθρώπους. Ζούμε διαρκώς συνδεδεμένοι αλλά ταυτόχρονα όλο και πιο μόνοι.

Ακόμα και άνθρωποι που στα μάτια του κόσμου φαίνονται «δυνατοί», επιτυχημένοι ή προνομιούχοι μπορούν να βιώνουν βαθιά ψυχική κατάρρευση. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του τερματοφύλακα της Rayo Vallecano, Augusto Batalla, ο οποίος έχει μιλήσει δημόσια για τη βαριά κατάθλιψη που πέρασε και για τις δύσκολες ψυχολογικές στιγμές που βίωσε στην καριέρα και στη ζωή του. Αυτό δείχνει πως η ψυχική υγεία δεν κάνει διακρίσεις και πως πίσω από κάθε άνθρωπο μπορεί να υπάρχει ένας αόρατος αγώνας που οι περισσότεροι δεν βλέπουν.

Εμείς, ως Club της Rayo Vallecano στην Ελλάδα, δεν πιστεύουμε ότι η απάντηση βρίσκεται στην απομόνωση και στον ατομισμό. Πιστεύουμε στη συλλογικότητα, στην ανθρώπινη επαφή, στην αλληλεγγύη, στη γειτονιά, στην παρέα, στη φυσική παρουσία.

Γιατί και εμείς εργαζόμενοι είμαστε.

Και εμείς πιεζόμαστε.

Και εμείς έχουμε προβλήματα, άγχος, οικονομικές δυσκολίες και ψυχολογική κούραση.

Αυτό που μας κρατά όρθιους είναι ότι δεν τα περνάμε μόνοι μας.

Η συλλογικότητα μάς δίνει ανάσες.

Η παρέα μάς δίνει δύναμη.

Το γήπεδο μάς δίνει στιγμές χαράς, εκτόνωσης και ζωής.

Οι δράσεις, τα ταξίδια, τα πανό, οι συζητήσεις, οι συναυλίες, οι κοινές εμπειρίες και η αλληλεγγύη δημιουργούν δεσμούς πραγματικούς. Και αυτοί οι δεσμοί είναι απαραίτητοι σε μια εποχή που το σύστημα θέλει ανθρώπους απομονωμένους, φοβισμένους και παθητικούς.

Δεν λέμε ότι το ποδόσφαιρο λύνει τα πάντα.

Δεν λέμε ότι μια παρέα εξαφανίζει την κατάθλιψη ή τα ψυχικά προβλήματα.

Λέμε όμως ότι ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον άνθρωπο.

Έχει ανάγκη να βγει από το σπίτι.

Να μιλήσει.

Να αγκαλιάσει και να αγκαλιαστεί.

Να νιώσει ότι ανήκει κάπου.

Να συμμετέχει.

Να δημιουργεί αναμνήσεις μακριά από οθόνες και αλγόριθμους.

Πιστεύουμε σε μια ζωή με περισσότερη πραγματική επαφή και λιγότερη ψηφιακή αποξένωση.

Σε γειτονιές ζωντανές και όχι σε κοινωνίες κλεισμένων θυρών.

Σε παρέες αντί για μοναξιά.

Σε συλλογικότητες αντί για ατομισμό.

Σε δράση αντί για παθητική κατανάλωση εικόνων.

Σε αλληλεγγύη αντί για κοινωνικό κανιβαλισμό.

Η ψυχική υγεία δεν είναι προσωπική υπόθεση του καθενός ξεχωριστά. Είναι κοινωνικό ζήτημα. Και όσο η κοινωνία διαλύεται, τόσο θα διαλύονται και οι άνθρωποι μέσα σε αυτήν.

Γι’ αυτό καλούμε τον κόσμο να ξαναβρεί την επαφή με την πραγματική ζωή.

Με τους ανθρώπους του.

Με τις γειτονιές του.

Με τις συλλογικές εμπειρίες.

Με τη χαρά της συμμετοχής.

Να μιλήσουμε μεταξύ μας.

Να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον.

Να δημιουργήσουμε ξανά κοινότητες, παρέες και δεσμούς.

Γιατί απέναντι στη μοναξιά, στον φόβο και στην ψυχική εξάντληση, η συλλογικότητα παραμένει μια από τις πιο ανθρώπινες μορφές αντίστασης.

Καλούμε λοιπόν όλους και όλες, μικρούς και μεγάλους, να συμμετέχουν στο δικό μας club. Στο club των Rayistas. Ένα club που είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια οπαδική συνάντηση. Είναι μια συλλογικότητα. Μια παρέα. Μια οικογένεια.

Περιμένουμε τον κόσμο στις εκδηλώσεις μας, στις συναντήσεις μας, στις ημέρες που βλέπουμε μαζί τα παιχνίδια της ομάδας, αλλά και σε κάθε δράση που ανακοινώνουμε μέσα από τις σελίδες μας.

Γιατί μέσα σε έναν κόσμο που μας θέλει μόνους, εμείς επιλέγουμε να στεκόμαστε μαζί.

RAYISTAS GRIEGOS 

Το κείμενο το αλιεύσαμε από το προφίλ στο fb  του Φίλιππα Σπυρόπουλου

Τον τίτλο τον επιλέξαμε εμείς 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Και τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα;

1

 Δεν ήταν ένα πρωινό όπως όλα τα άλλα στο ΣΚΑΙ. Βδομάδες τώρα, όταν ο Μιχάλης Ιγνατίου ανακοίνωνε τα επιχειρησιακά νέα των ΗΠΑ-Ισραήλ, ο Δημήτρης Οικονόμου αντιδρούσε με εκστασιασμό. Πορωνόταν με την τεχνολογία των Αμερικάνων, επευφημούσε τους πεζοναύτες, εκστασιαζόταν με τα αποτελέσματα των πληγμάτων ή τη δολοφονία Ιρανών αξιωματούχων. Κάπως έτσι, υπέβαλε στον τηλεθεατή να κάνει το ίδιο. Σαν μια καθημερινή άσκηση ραγιαδισμού!

Σήμερα, όμως, οι αντιδράσεις ήταν διαφορετικές. «Και θα πιάσει αυτό που θα κάνουν οι Αμερικάνοι, Μιχάλη;», «ξέρει ο… πρόεδρος (έτσι τον αποκαλεί!) πότε θα τελειώσει ο πόλεμος;», «έχει επαφή με την πραγματικότητα και την οικονομία ο πρόεδρος;», και «βλέπει ο πρόεδρος ότι αντιδράει ο κόσμος στην Αμερική;». Ούτε επευφημίες, ούτε εκστασιασμός, αλλά προβληματισμός.

Ο πόλεμος, στον οποίον ο Τραμπ και ο ΣΚΑΙ έχουν ξεπατώσει το Ιράν ήδη από την πρώτη μέρα, έχει πάει 30 μέρες και συνεχίζεται… Και, μάλιστα, υπάρχει ο φόβος (γιατί πλέον, το συναίσθημα τους μετατρέπεται από ανησυχία σε φόβο), ότι η επικείμενη(;) χερσαία επέμβαση, μπορεί να μην φέρει το επιθυμητό, αλλά το αντίθετο αποτέλεσμα… Και τότε τι θα γίνει με την τιμή του πετρελαίου; Τι θα γίνει με τα χρηματιστήρια; Τι θα γίνει με την ακρίβεια; Τι θα γίνει με τις τιμές των προϊόντων; Όχι επειδή ο Δημήτρης Οικονόμου δεν μπορεί να τα αγοράσει, παχυλό μισθό έχει, δεν είναι κάνας μεροκαματιάρης, αλλά επειδή έτσι όπως πάμε, λες να έχουμε και δω αντιδράσεις, πέρα από την Αμερική;;;

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, πήρε ο Γεραπετρίτης (ο Υπουργός Εξωτερικών μας) τηλέφωνο τον Αρακτσι (τον Υπουργό Εξωτερικών του Ιράν), μπας και ξεκολλήσει κανένα από τα 80 πλοία που έχουν οι Έλληνες εφοπλιστές στα Στενά του Ορμούζ… Και του είπε (φαντάσου το ύφος…), «ότι το Ιράν κακώς θεωρεί την Ελλάδα μη φιλική χώρα», και ότι «πρέπει να σεβαστεί το διεθνές δίκαιο» για τα Στενά. Μίλησε για «διεθνές δίκαιο» ο Γεραπετρίτης σε έναν άνθρωπο που είναι επίσημα στόχος του Ισραήλ και ανά πάσα στιγμή μπορεί να βομβαρδιστεί, όπως συνέβη σε εκατοντάδες Ιρανούς αξιωματούχους, ενώ ταυτόχρονα ο Γεραπετρίτης δήλωνε ότι «η Ελλάδα είναι παρούσα στην αναδιαμόρφωση της Μέση Ανατολής»!!! Του είπε, λοιπόν και ο Αρακτσί ότι «μέρος του καταστατικού του ΟΗΕ είναι η μη παροχή βοήθειας σε επιτιθέμενες χώρες». Να σημειωθεί ότι η Ελλάδα ουδέποτε καταδίκασε την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

Και, ξαφνικά, όταν τα αφεντικά του (οι Αμερικάνοι) έκαναν το λάθος να τα βάλουν με έναν αντίπαλο που μπορεί να τους απαντήσει και έχει ματώσει η μύτη τους, έχουν αρχίσει πλέον να γκρινιάζουν τα άλλα αφεντικά του (οι Ευρωπαίοι), μέχρι και το αφεντικό του (ο εφοπλιστής που έχει το κανάλι που δουλεύει), τότε ο Δημήτρης Οικονόμου άλλαξε το τροπάριο. Τώρα οι πεζοναύτες, η Delta Force, η CIA, «ο πρόεδρος», του ξίνισαν!

Έλα όμως που τώρα είναι αργά! Έλα όμως που οι πεζοναύτες, οι Rangers, η Delta Force, δεν κρατιούνται πλέον… Έχουν πιστέψει ότι είναι ανίκητοι! Όπως μας έλεγε ο Δημήτρης Οικονόμου τόσους μήνες! Πλησιάζουν στις ακτές του Ιράν! Είναι έτοιμοι «να τελειώσουν τη δουλειά»! Και ας μπουν και οι Χούθι στον πόλεμο, και ας κλείσει και η Ερυθρά Θάλασσα, και ας φτάσει 200 δολάρια το βαρέλι! Και ας υπάρχουν απρόβλεπτες συνέπειες!

Και τώρα; Τι θα κάνουμε τώρα;

KK

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Άλλο ένα αντικομμουνιστικό παραλήρημα από τον Άδωνη Γεωργιάδη

0

 Το γεγονός:

Ο Άδωνης Γεωργιάδης καταφθάνει συνοδεία προσωπικής ασφάλειας και διμοιρίας ΜΑΤ να εγκαινιάσει το νέο τμήμα επειγόντων περιστατικών στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας. Έτσι γίνονται τα εγκαίνια ενός ημιτελούς τμήματος που έχει όλα τα σύγχρονα μέσα για να πλημμυρίζει, να αποτελείται αποκλειστικά από ντουβάρια και να μη στελεχώνεται από γιατρούς. Έτσι γίνονται τα εγκαίνια στο περιβάλλον της συνολικής υποστέλεχωσης των νοσοκομείων, της ακραίας εξουθένωσης γιατρών και νοσηλευτών. Η επίσκεψή του συνοδεύεται επίσης από στάση εργασίας των εργαζομένων και μαζική συγκέντρωση έξω από το νοσοκομείο. Οι συγκεντρωμένοι φωνάζουν συνθήματα και εμποδίζουν τη διεξαγωγή ενός πανηγυριού πάνω στα συντρίμμια του δικαιώματος στην ίση, πλήρη και δωρεάν περίθαλψη. Τα ΜΑΤ επιτίθενται και χτυπούν γιατρούς και νοσηλευτές στον χώρο εργασίας τους.

Η διαστρέβλωση:

Ο φασίστας υπουργός υγείας της κυβέρνησης της ΝΔ Άδωνης Γεωργιάδης, ένας θεσμικός εκπρόσωπος δηλαδή, και όχι ένας τρελός που πουλάει βιβλία σε ένα φασιστοκάναλο, ‘’φοβήθηκε’’ για τη σωματική του ακεραιότητα και μαίνεται σε ένα αντικομμουνιστικό παραλήρημα ενάντια στην «κομμουνιστική βία που την ταυτίζει με τη φασιστική βία» υπερασπιζόμενος τη ‘’δημοκρατία’’ που υπηρετεί, την αστική. Επαναλαμβάνει τη βία των κομμουνιστών σε κάθε πρόταση και ‘’αγχώνεται’’ ότι στον σοσιαλισμό θα εκτελούνταν κι αυτός και οι ‘’δημοκρατικοί θεσμοί’’.

Το πλαίσιο:

Το μέγεθος της επίθεσης στους εργαζόμενους, τον λαό και τη νεολαία απαιτεί τη φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, την παρουσία ΜΑΤ σε νοσοκομεία, σχολεία και χώρους δουλειάς που απεργούν, τη δολοφονική καταστολή διαδηλώσεων, την απόλυση και τη δίωξη αγωνιστών εργαζομένων, το άγριο ξύλο, τις προσαγωγές και συλλήψεις διαδηλωτών ή και φοιτητών που έκαναν το έγκλημα να δουν ταινία μετά τις 10 μέσα στο άσυλο. Απαιτεί τη φίμωση και την τρομοκράτηση όποιου σηκώνει το κεφάλι, διεκδικεί δικαιώματα και αντιστέκεται στη βαρβαρότητα αυτού του συστήματος που δολοφονεί στα Τέμπη, στη Βιολάντα, στη Χίο, στα νοσοκομεία κάθε μέρα με τις ελλείψεις να αφήνουν τους ασθενείς να πεθαίνουν.

Απαιτεί δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, μισθούς πείνας, φτώχια κι εξαθλίωση, διαγραφές φοιτητών και πειθάρχηση στο ασφυκτικό πλαίσιο της καταπίεσης που διαμορφώνουν. Απαιτεί την υποστήριξη στο φασιστικό σιωνιστικό μόρφωμα του Ισραήλ (όπως ο Γεωργιάδης δήλωσε νωρίτερα στους συγκεντρωμένους στην επίσκεψη στο Αρεταίειο), την άμεση εμπλοκή στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη με αποστολή στρατεύματος στο πλευρό του IDF, προνόμια για τον στρατό προκειμένου να θυσιαστούμε πιο πρόθυμα στους βωμούς τους. Αν η βαρβαρότητα δε γίνει κανονικότητα, πως θα πειστούμε ότι είναι μονόδρομος οι πολεμικές μηχανές που ζεσταίνονται, πως θα υποταχθούμε για να μας στείλουν να σκοτωθούμε για τα συμφέροντά τους; Αυτή η βαρβαρότητα είναι η δημοκρατία τους και κάθε δημοκρατικό, προοδευτικό, αριστερό αντανακλαστικό, κάθε πτυχή της κομμουνιστικής ιδεολογίας που οραματίζεται την κοινωνική απελευθέρωση είναι εμπόδιο σε αυτήν την πορεία και απαιτείται να γκρεμιστεί.

Το φόντο του σημερινού παραληρήματος:

Στις 14/2 ήρθαν στο φως οι οχτώ φωτογραφίες από τις εκτελέσεις των 200 κομμουνιστών στο σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944. Αποτελούν το ντοκουμέντο για την υπερηφάνεια, την αξιοπρέπεια, την αλύγιστη δύναμη, τα ιδανικά των κομμουνιστών που στάθηκαν με το κεφάλι και τη γροθιά ψηλά απέναντι στους εκτελεστές τους και κάθε λογής δυνάστες. Οι φωτογραφίες συγκλονίζουν κάθε στοιχειωδώς δημοκρατικό άνθρωπο, δικαιώνουν την υπόθεσή μας ότι δεν υπήρχε γι’ αυτούς άλλος τρόπος να θυσιαστούν παρά με το πολιτικό και ιδεολογικό φορτίο, τη μεγαλοσύνη και τον ηρωισμό που δίνουν στους καθημερινούς ανθρώπους του λαού διαστάσεις γίγαντα.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, μέσω στελεχών της, έχει επανειλημμένα τοποθετηθεί για το ότι πρέπει να νικηθεί ‘’το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς’’ . Αυτό το πλεονέκτημα ενοχλεί συνολικά το αστικό σύστημα. Τους ενοχλεί το χαμόγελο του Μπελογιάννη στην καταδίκη του. Τους ενοχλεί ότι «έτσι αγαπάνε την Ελλάδα» οι κομμουνιστές «με το αίμα τους». Τους ενοχλεί που οι τρύπες από τους πυροβολισμούς των Δεκεμβριανών στα κτίρια της Αθήνας θυμίζουν ποιος σφάγιασε επανειλημμένα τον λαό μας και πούλησε ξανά και ξανά τον τόπο μας σε ‘’συμμάχους’’. Τους ενοχλεί που οι τόποι εξορίας και βασανιστηρίων περισσεύουν. Τους ενοχλεί που ο Μάης του ’36 στη Θεσσαλονίκη έφερε στο προσκήνιο τους εργατικούς αγώνες και ανέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι αδίστακτοι μπροστά στον ταξικό τους αντίπαλο που ζητάει το μερτικό του από τον κόσμο.

Τους ενοχλεί που οι κομμουνιστές δεν κρύβουν τον κόσμο που ονειρεύονται, υπερασπίζονται τη δράση και τις απόψεις τους ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες, παλεύουν και θυσιάζονται για έναν κόσμο που μπορεί και να μην τον ζήσουν ενώ οι φασίστες και οι απολογητές αυτού του συστήματος κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Τους ενοχλεί που η κομμουνιστική ιδεολογία δε ρουφάει αχόρταγα το αίμα και τη ζωή μας, που δε βασίζεται στην εκμετάλλευση, την καταπίεση, την υποταγή μας, που οραματίζεται μια κοινωνία που δε θα ορίζουν την τύχη μας μια χούφτα αρπαχτικά.

Το σύστημα της εκμετάλλευσης που δεν αξιολόγησε ως σημαντικό εύρημα τους ομαδικούς τάφους των εκτελεσμένων του Γεντί Κουλέ γιατί ήταν κομμουνιστές, που επιζητά ‘’εθνική συμφιλίωση και ενότητα’’ για να μη βρίσκει αντιστάσεις στην ολέθρια επέλαση του, υπό το βάρος της απήχησης που έτυχαν οι φωτογραφίες αναγκάστηκε να τις χαρακτηρίσει «Μνημείο» και να αποκαλέσει «πατριώτες» τους κομμουνιστές εκτελεσθέντες. Έπαθε αναγκαστικά ιστορικό political correct. Πρέπει να ήταν πραγματικά ασφυκτικό για το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό που από εκείνη την περίοδο αυτό που έχει να δείξει είναι ταγματασφαλίτες, δωσίλογους, μαυραγορίτες και ρουφιάνους γερμανοτσολιάδες. Οι φασίστες, όπως ο υπουργός μετανάστευσης Πλεύρης και ένα σωρό άλλοι που στο έγκλημα της Χίου μιλούσαν για εισβολείς και ξερνούσαν δηλητήριο, μπροστά στο φωτογραφικό ντοκουμέντο των εγκλημάτων των πραγματικών εισβολέων και κατακτητών -στο πλάι των οποίων δρουν παραδοσιακά- αναγκάστηκαν να το βουλώσουν και κρυφτούν στις τρύπες τους.

Ο Άδωνης που το φασιστικό του ταπεραμέντο δεν κρατάει εύκολα τα προσχήματα, ζορίστηκε. Δεν άντεξε. Έπρεπε άμεσα να επαναφέρει τη διαστρέβλωση και το ξαναγράψιμο της Ιστορίας στο προσκήνιο και να δώσει πάλι τον λόγο στα κοράκια. Έπρεπε να βγάλει από την κουβέντα την οργή και την αγανάκτηση του εργαζόμενου λαού και να λερώσει για ακόμα μια φορά το δίκιο όσων αγωνίζονται και αποκαλύπτουν την εγκληματική φύση και τη βία της πολιτικής που ακολουθεί. Έπρεπε να σιγουρέψει ότι η λέξη δημοκρατία θα γίνει για μας ταυτόσημη με τις αλυσίδες μας.

Αυτό έγινε σήμερα.

Α.Χ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το πραγματικό “challenge” για τη νεολαία είναι η αναμέτρηση με το σύστημα

0

Η είδηση είναι από μόνη της σοκαριστική… Ένα παιδί 22 ετών έφυγε από τη ζωή, ύστερα από πολυήμερη νοσηλεία στην εντατική, επειδή πήγε στραβά ένα challenge μεταξύ φίλων… Ο Μάκης επιχείρησε να καταπιεί ολόκληρο και αμάσητο ένα ολόκληρο μπέργκερ. Έφραξαν οι αεραγωγοί, έμεινε χωρίς οξυγόνο για περισσότερο από δύο λεπτά και η ανεπανόρθωτες βλάβες που προκλήθηκαν στον εγκέφαλο και άλλα όργανα ήταν τελικά μοιραίες.

Ο ίδιος ο όρος “challenge” χρησιμοποιείται για να αποδώσει κάτι που δεν είναι καινούριο στις νεανικές παρέες. Τα μεταξύ τους πειράγματα και παιχνίδια δηλαδή, γύρω από μία πρόκληση που ενέχει έναν παράγοντα κοινωνικής προσβολής ή επικινδυνότητας. Από άκακες τηλεφωνικές φάρσες και μεσημεριανά χτυπήματα στα κουδούνια, μέχρι κόλπα με τα ποδήλατα και σούζες με τα μηχανάκια ή αυτοσχέδια πυροτεχνήματα, τέτοιου είδους παιχνίδια έχουν υπάρξει πολύ δημοφιλή ανάμεσα στους νέους.

Αυτό που διαφοροποιεί την κατάσταση τα επόμενα χρόνια, κυρίως από το 2000 και μετά, είναι η μαζική διάδοση αυτού του είδους παιχνιδιών μέσω του διαδικτύου και των social media. Και εκτός από τη μαζική διάδοση υπεισέρχεται ένας ακόμη παράγοντας, αυτός της απόσπασης των περισσότερων likes, η αξιοποίηση των διάφορων αλγόριθμων, το κυνήγι του viral, που για κάποιους μεταφράζονται σε πολλά εκατομμύρια δολάρια τελικά.

Η περίπτωση του Μάκη δεν ήταν τέτοια, σύμφωνα με αυτά που γνωρίζουμε. Δεν ήταν ιντερνετικό challenge αυτό που έγινε στο φαστφουντάδικο. Όμως, η περίπτωση αυτή αλλά και κάθε αντίστοιχη τα τελευταία χρόνια, έχει χρωματιστεί από τις νέες διαδικτυακές συνήθειες που δημιουργούν νέες κουλτούρες στη νεολαία, κατά τι διαφορετικές και πιο «εμπλουτισμένες» από εκείνες προηγούμενων δεκαετιών.

Το σίγουρο είναι ότι, και τότε και τώρα, τέτοιου είδους διέξοδοι για τη νεολαία ήταν και παραμένουν βούτυρο στο ψωμί του συστήματος. Το που διοχετεύεται η ενέργειά της, τι είναι εκείνο που την κινητοποιεί και προς ποια κατεύθυνση, αποτελούσε και πάντα θα αποτελεί στοίχημα για το σύστημα, στοίχημα για τη δυνατότητά του να διεμβολίζει τη νεολαία και να την εκμεταλλεύεται για την εδραίωση της κυριαρχίας του.

Στα χρόνια που ζούμε σήμερα, τα αδιέξοδα είναι αυξημένα. Όπως και οι κίνδυνοι σε όλα τα επίπεδα. Η νεολαία έχει το σημαντικότερο “challenge” όλων μπροστά της, ένα “challenge” που σε αντίθεση με τα διαδεδομένα είναι ζωογόνο και ευεργετικό: Την αναμέτρηση με το σύστημα! Αυτό πρέπει να διαλέξει μαζικά και να το κάνει viral…

Ε.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκλογικός κρετινισμός!

0

Το να χρησιμοποιήσει μια οργάνωση την παρέμβασή της για προεκλογικούς σκοπούς είναι δικαίωμά της, άσχετα εάν διαφωνούμε με τα εκλογικά κατεβάσματα σε περιφερειακές εκλογές που αποπροσανατολίζουν το λαό και την πάλη του. Το να προσπαθεί να κρύψει όμως την παρουσία άλλων οργανώσεων με φωτομοντάζ, για να προβληθεί μόνο η δική της άποψη αποτελεί εκλογικό κρετινισμό! 

Μόνο έτσι μπορούμε να χαρακτηρίσουμε τη λογική πίσω από το θάμπωμα της υπογραφής του ΚΚΕ(μ-λ) στο πανό του, από την Πανθεσσαλική κινητοποίηση στη Λάρισα, από την Αριστερή Παρέμβαση στη Θεσσαλία που κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης του ΝΑΡ. 

Φαίνεται πως οι συναγωνιστές ακόμη δεν έχουν κόψει τον πολιτικό ομφάλιο λώρο με το ΚΚΕ και τη λογική του «εμείς και όλοι οι άλλοι». 

Όσα τεχνικά τερτίπια κι αν χρησιμοποιούνται, η παρουσία της Οργάνωσής μας και της άποψή μας, μόνο κρυμμένη δεν έμεινε από τους εργαζόμενους και το λαό της Λάρισας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αγωγή εξόντωσης

0

 Αγωγή εξόντωσης με στόχο την τρομοκράτηση και τη φίμωση!

Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η προκλητική αγωγή που είχε ασκηθεί, τον Οκτώβρη του 2020, απ’ τον Ευστάθιο Λιάλιο, στέλεχος της «Ελληνικός Χρυσός Α.Ε.» (ναι, σωστά θυμηθήκατε, της εταιρίας που κατέστρεψε τη Χαλκιδική, μαζί με την Eldorado Gold, της οποίας είναι θυγατρική), ενάντια στη δημοσιογράφο Σταυρούλα Πουλημένη. Η αγωγή εκδικάστηκε στις 19 του Μάη, στο Πρωτοδικείο της Αθήνας και η απόφαση αναμένεται τις επόμενες μέρες.

Ο λόγος της δίωξης αυτής ήταν η δημοσίευση ενός άρθρου της, στον ιστότοπο Alterthess, όπου κατονόμαζε δύο στελέχη της «Ελληνικός Χρυσός», που καταδικάστηκαν (και σε δεύτερο βαθμό) απ΄ το Εφετείο Πλημμελημάτων της Θεσσαλονίκης, για τη ρύπανση του νερού στην Ολυμπιάδα και στο Στρατώνι της Χαλκιδικής. Ο «ενάγοντας» Λιάλιος, είναι το ένα απ΄ τα δύο στελέχη της εταιρίας που αναφέρθηκαν ως υπεύθυνοι για τη ρύπανση και καταδικάστηκαν. Πίσω απ΄ αυτόν, βέβαια, κρύβεται η συνολική πολιτική της εταιρίας, αλλά και του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του.

Η αξίωση της αγωγής αγγίζει το εξωφρενικό ποσό των 100.000 ευρώ (!!!) ή ποινή φυλάκισης ενός χρόνου εάν δεν καταβληθεί το ποσό! Εξοντωτικά «πρόστιμα» ή φυλακή λοιπόν πρέπει να περιμένουν όποιους καταγγέλλουν τα εγκλήματα του συστήματος τους! Ποινικοποιείται η δημοσιοποίηση άρθρων, καταγγελιών, ακόμα και απλών γεγονότων, σαν την παραπάνω καταδίκη των στελεχών της «Ελληνικός Χρυσός», που μάλλον πρέπει να «κουκουλωθεί», και να …ξεχαστεί! Αυτή είναι η «δημοκρατία» τους. Μια «δημοκρατία», όπου αν δεν ορθωθεί μαζική αντίσταση απέναντι σε τέτοιες εξελίξεις - όπως και στη συνολικότερη φασιστικοποίηση - θα αποτελέσει ένα προπέτασμα για όλο και περισσότερες απαγορεύσεις, επιβολές, διώξεις, καταστολή και φυλακίσεις. Κι όπου θα ποινικοποιείται ευθέως όχι μόνο η πολιτική και κοινωνική δράση και αντίσταση, αλλά και κάθε διακίνηση ιδεών, ακόμα και η ενημέρωση, που «δε συμφέρει» το σύστημα και τους υπηρέτες του.

Τέτοιες διώξεις όμως δεν αποτελούν μεμονωμένα φαινόμενα. Ούτε η αγωγή στη Σταυρούλα Πουλημένη, ούτε ακόμα και η δίωξη «σε βαθμό κακουργήματος» του Κώστα Βαξεβάνη για το «σκάνδαλο Novartis», αποτελούν κάποιες «παραφωνίες» του συστήματος τους. Αγωγές σαν κι αυτές στην Σταυρούλα Πουλημένη, είναι μάλιστα γνωστές διεθνώς με το όνομα SLAPPS (Strategic Lawsuits Against Public Participation), «στρατηγικές νομικές αγωγές κατά της συμμετοχής του κοινού». Αγωγές δηλαδή, που ασκούν μεγάλοι καπιταλιστικοί οργανισμοί ενάντια σε όσους τολμούν να καταγγείλουν και να δημοσιοποιήσουν πλευρές των αντιλαϊκών τους δραστηριοτήτων (πολιτικών, κοινωνικών, οικονομικών και άλλων), με το πρόσχημα της «δυσφήμησης». Οι αγωγές αυτές έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν και να «παραδειγματίσουν». Γιατί ακόμα κι αν τελικά δικαιωθούν δικαστικά οι διωκόμενοι, το οικονομικό κόστος που θα έχουν επωμιστεί για να το πετύχουν, θα είναι πολύ μεγάλο. Πρόκειται για μια συνεχή απειλή, με στόχο τελικά τη φίμωση. Μία επιδίωξη ολοένα και πιο εμφανή απ΄ το σύστημα. Ας μην ξεχνάμε και την πρόσφατη τροπολογία που πέρασε τον περασμένο Μάρτη, η κυβέρνηση, και που απαιτεί τη δήλωση πλήθους ονομάτων (διευθυντών, επαγγελματιών δημοσιογράφων και …μετόχων) των εφημερίδων για να μπορούν να λογοκρίνονται, να διώκονται και να φιμώνονται ευκολότερα. Απειλώντας με βαριά πρόστιμα, τη μη δήλωσή τους.

Η αγωγή απέναντι στη Σταυρούλα Πουλημένη δεν πρέπει να περάσει! Η προσπάθεια τρομοκράτησης και φίμωσης να καταρρεύσει!

Γ.Β.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ